Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی معاویة بن کنده | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این طایفه در شمار اعراب کهلانیهشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۳۶. و از شاخه‌های بنی معاویة بن کنده هستند که نسب...» ایجاد کرد

2024-08-03T08:00:36Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنی معاویة بن کنده | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== این طایفه در شمار اعراب کهلانی<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۳۶.</ref> و از شاخه‌های بنی معاویة بن کنده هستند که نسب...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = بنی معاویة بن کنده
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
این [[طایفه]] در شمار [[اعراب]] کهلانی<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۳۶.</ref> و از شاخه‌های [[بنی معاویة بن کنده]] هستند که [[نسب]] از وهب بن حارث بن معاویة بن حارث بن معاویة بن ثور بن مرتّع بن معاویة بن کندة بن عفیر می‌‌برند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۳۷.</ref>. [[وهب بن حارث]] از [[مادری]] به نام [[مرجانة بنت وهب]] - از [[دختران]] یکی از بیوتات معروف حمیری به نام [[آل ذی یزن]] - متولد شد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۳۷.</ref>. وی پسرانی به نام‌های مجمّع، أرث، ظالم، ربیعه، عبداللّه و عمرو داشت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۸۰.</ref> که طایفه بنی وهب بن حارث بر پایه آنان شکل گرفت. [[ابن کلبی]] (م. ۲۰۴) این طایفه را از ساکنان [[شام]] و [[یمن]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۳۷ و ۱۸۰. نیز ر.ک: حسن بن احمد همدانی، صفه جزیره العرب، ص۸۵؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۶۰، ص۱۸۴؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۴، ص۴۷۸.</ref> برشمرده، خاندان عبدالرحمن بن مسلم بن عدة بن قیس بن وبرة بن مالک بن عمروع قیس بن ربیعه بن وهب را تنها افراد این طایفه بر شمرده که در [[کوفه]] ساکن بودند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۸۰. وی در بخش دیگر خود نام او را «عبدالرحمن بن عراء» ذکر کرده است. (هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۳۷)</ref>. وی در ادامه، از ورود [[عبدالرحمن بن مسلم]] بر [[حجاج بن یوسف ثقفی]] خبر داده و آورده حجاج او را به کارفرمایی امور خود [[منصوب]] کرد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۸۰.</ref>. از مقدام بن معدیکرب بن عمرو بن یزید بن معدیکرب بن سیّار بن عبدالله بن وهب بن حارث بن معاویه کندی هم، دیگر [[رجال]] معروف این [[قوم]] برشمرده شده است. او را از [[اصحاب]] و وفودکنندگان بر [[پیامبر]]{{صل}}<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۸۰؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۶۰، ص۱۸۴؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۴، ص۴۷۸.</ref>و از [[راویان حدیث]] آن حضرت<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۶۰، ص۱۸۴؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۴، ص۴۷۸-۴۷۹.</ref> گفته‌اند. [[ابن کلبی]] (م. ۲۰۴) بر این [[اعتقاد]] است که وی پس از [[وفد]]، در [[مدینه]] ماند و پس از چهل [[روز]] اقامت در این [[شهر]] در گذشته است؛<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۸۰.</ref> این در حالی است که منابع دیگر، از [[مقدام بن معدیکرب]] به عنوان یکی از ساکنان [[شام]] یاد کرده<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۶۰، ص۱۸۴؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۴، ص۴۷۸.</ref>، آورده‌اند وی با معاویه دیدار و سپس در [[حمص]] اقامت گزید<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۶۰، ص۱۸۴.</ref>.

از [[زنان]] شهیر این قوم می‌‌توان از هند بنت [[وهب بن حارث]] - [[همسر]] [[عمرو بن معاویه]] و مادر [[بنی عمرو بن معاویه]] -<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۶۸. او در جای دیگر هند را همسر «حارث بن معاویة بن حارث بن معاویة بن ثور» معرفی کرده است. (هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۳۸)</ref> مسک بنت مجمّع بن وهب بن حارث - همسر [[عمرو بن آکل المرار]] - و [[لمیس بنت عمرو بن وهب بن حارث]] - همسر [[حارث الولادة بن عمرو بن معاویه]] -<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۷۳.</ref> یاد کرد. ضمن این که هند بنت [[ظالم بن وهب بن حارث]] - همسر آکل المرار - و خواهرش [[ماریه بنت ظالم بن وهب بن حارث]] هم، از دیگر زنان بنام بنی وهب بن حارث به شمار رفته‌اند<ref>ابن قتیبه، المعارف، ص۶۰۹؛ ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۱، ص۱۳؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۱، ص۳۹۱.</ref>. ماریه بنت ظالم که [[عرب]] او را ضرب المثل خود ساخته و او را با عباراتی نظیر: «{{عربی|خذه و لو بقرطی ماریه}}» و «{{عربی|لا تبعه و لو بقرطی ماریه}}» مثل می‌‌زنند<ref>زرکلی، الاعلام، ج۵، ص۲۴۵؛ بامطرف، الجامع(جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۳، ص۲۵۰.</ref>، مادر [[حارث بن جبلة بن حارث بن حجر غسانی]]<ref>مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۲، ص۸۳؛ زبیدی، تاج العروس، ج۱۰، ص۳۷۶.</ref> و اولین [[زن]] عرب گفته‌اند که از گوشواره استفاده کرد<ref>زبیدی، تاج العروس، ج۱۰، ص۳۷۶.</ref>. از آنجا که ماریه گوشواره‌هایی بی‌نظیر با دو یاقوت [[زیبا]] و عجیب داشت، از این رو در عرب به «ذات القُرطین» (صاحب گوشواره ها) ملقب شده است. او این گوشواره‌ها را که چهل هزار دینار [[قیمت‌گذاری]] شده بود به [[خانه کعبه]] اهدا کرد<ref>زبیدی، تاج العروس، ج۱۰، ص۳۷۶؛ زرکلی، الاعلام، ج۵، ص۲۴۵؛ بامطرف، الجامع(جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۳، ص۲۵۰.</ref>. [[خواهر]] او هند بنت ظالم بن وهب بن حارث معروف به «هند الهنود» هم از دیگر [[زنان]] مشهور این [[قوم]] و [[همسر]] حجر آکل المرار بود. نقل است که در «[[یوم]] البردان» زیاد بن هیوله سلیحی [[حاکم شام]] در غیاب حجر آکل المرار و سپاهیانش که به [[غارت]] [[بحرین]] (بحرین قدیم) رفته بودند، به [[دیار]] آنان در [[حیره]] [[حمله]] برد و به غارت قلمرو آنان پرداخت. او [[غنایم]] بسیار از آنجا به غارت برد که هند بنت ظالم بن وهب بن حارث -همسر حجر- از جمله آنان بود. حجر و یارانش پس از اطلاع از این امر، بازگشته، در صدد [[انتقام]] از مهاجمان و پس گرفتن [[اسرا]] بر آمدند. نقل است که در این هنگام، زیاد بن هیوله از همسر حجر پرسید: «درباره حجر چه [[گمان]] می‌‌بری؟» هند گفت: «گمان نمی‌کنم بلکه [[یقین]] دارم که حتی اگر خود را به کاخ‌های [[شام]] هم برسانی حجر از جستجوی تو دست بر نمی‌دارد تا تو را پیدا کند و [[انتقام]] بگیرد. هم اکنون او با سواران [[بنی شیبان]] در راه است و شتابان به سوی تو می‌‌آید؛ او [[یاران]] خود را بر می‌‌انگیزد و یارانش او را دلگرمی می‌‌دهند. چنان سخت [[تشنه]] انتقام است که لبانش چونان لب‌های شتری که خار خسک می‌‌خورد، کف بر آورده، بنابر این برخیز و خود را [[نجات]] بده زیرا جوینده ای پیگیر و گروهی انبوه با تدبیری [[متین]] و [[اندیشه]] ای محکم در پی تو می‌‌تازند». این سخنان و دیگر سخنانی که او علیه [[حجر]] به زیاد گفته بود، به گوش حجر رسید و حجر را سخت به [[خشم]] آورد؛ چندان که مقداری بوته خار تلخ به نام «مرار» را که در دست داشت می‌‌جوید و از شدت خشم، تلخی این [[گیاه]] تلخ را [[حس]] نمی‌کرد. از این رو از آن پس حجر بن عمرو به «آکل المرار» ملقب گردید. وی پس از [[پیروزی]] بر زیاد بن هیوله، بر آن [[زن]] دست یافت و او را میان دو اسب بست و با تازاتدن آن اسب‌ها در جهات مخالف، او را به دو نیمه کرد. به [[نقلی]] هم، او را به [[آتش]] سوزاند<ref>ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۱، ص۵۰۶-۵۰۹ ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۵۰۶-۵۰۷ و با نقلی متفاوت در عوتبی صحاری، الانساب، ج۱، ص۳۹۱.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}
{{قبایل عرب}}

[[رده:قبیله‌های عرب]]
[[رده:بنی معاویة بن کنده]]

بنی وهب بن حارث - تاریخچهٔ نسخه‌ها