بنی یربوع بن حنظله - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* تعامل با پیامبر خاتم{{صل}} */

2025-11-05T10:59:07Z

تعامل با پیامبر خاتم{{صل}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۹
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	===دوران ظهور اسلام===		===دوران ظهور اسلام===
	====تعامل با [[پیامبر خاتم]]{{صل}}====		====تعامل با [[پیامبر خاتم]]{{صل}}====
	از [[اسلام]] جمعی بنی یربوع و [[طوایف]] آن خبری در دست نیست. همچنین [[وفد]] مستقلی از سوی ایشان به [[مدینه]] گزارش نشده است. آنچه هست، وفدی است از بنی تمیم که –جز برخی [[منابع روایی]] [[شیعی]]<ref>مانند: شاذان بن جبرئیل قمی، فضائل، ص۷۵؛ مجلسی، بحار الانوار، ج۳۰، ص۳۴۳؛ شیخ عباس قمی، سفینة البحار، ج۸، ص۱۱۴.</ref> - نامی از سران و بزرگان بنی یربوع در آن برده نشده است.<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۵۶۰ - ۵۶۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۱۱۵ - ۱۱۶؛ ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۲۸۷.</ref> با این حال افرادی از این قبیله به صورت انفرادی در بدو ورود اسلام به مدینه و حتی پیش از آن در جرگه [[مسلمین]] در آمدند که از جمله آنان می‌‌توان به نام افرادی نظیر [[حبیب بن خراش بن حبیب]] – [[~~حلیف~~ بنی سلم انصار]] - و غلامش [[صامت]] و نیز [[واقد بن عبدالله بن عبدمناف]] – هر سه از شاخه [[بنی ثعلبة بن یربوع]] - اشاره داشت که همگی در [[جنگ بدر]] حضور داشتند.<ref>ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۸.</ref> [[واقد بن عبدالله]] هم، از [[مسلمانان]] نخستین بود که قبل از رفتن [[پیامبر]]{{صل}} به دار ارقم [[اسلام]] پذیرفته بود. وی را نخستین فرد از مسلمانان دانستند که فردی از [[مشرکین]] به نام [[عمرو بن حضرمی]] را در جریان [[سریه]]"النخله" کشت. اما این [[قتل]] چون در [[ماه حرام]] (اول [[رجب]] [[سال دوم هجری]]) اتفاق افتاد، [[مشرکان مکه]] به حضرت خرده گرفتند و [[پیام]] دادند که «شما ماه حرام را بزرگ می‌‌شمارید و [[گمان]] می‌‌کنید که [[جنگ]] در آن [[صلاح]] نیست، پس چه شده که [[یار]] شما یار ما را [در ماه حرام] کشته است؟» این ماجرا [[نزول آیه]] ۲۱۷ بقره «یسئلونک عن [[شهر الحرام]]»... را به همراه داشت.<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۴، ص۱۵۵۰. نیز ر. ک. طبری، جامع البیان، ج۲، ص۴۶۴؛ ثعلبی، تفسیر ثعلبی، ج۲، ص۱۳۸ - ۱۳۹؛ بغوی، تفسیر بغوی، ج۱، ص۱۸۹.</ref> [[مالک بن نویره]] هم - که از اشراف و بزرگان [[جاهلیت]] و اسلام و در ردیف [[سلاطین]] به شمار می‌آمد - <ref>ابن حجر، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۵، ص۵۶۰.</ref> هم از دیگر کسانی است که نامش در شمار [[پیشگامان]] [[پذیرش اسلام]] از [[طایفه]] [[بنی یربوع]] در منابع به ثبت و ضبط رسیده است. به [[روایت]] [[اخبار]] [[شیعی]]،<ref>شاذان بن جبرئیل قمی، فضائل، ص۷۵؛ مجلسی، بحار الانوار، ج۳۰، ص۳۴۳؛ شیخ عباس قمی، سفینة البحار، ج۸، ص۱۱۴.</ref> مالک در [[وفد]] [[بنی تمیم]] به همراه برادرش [[تمیم بن نویره]] نزد [[رسول خدا]]{{صل}} رفت و اسلام آورد.<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۴، ص۱۴۵۵؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۴، ص۲۸۲.</ref> [[براء بن عازب]] می‌گوید: «[[خدمت]] رسول خدا{{صل}} بودیم که گروهی از بنی تمیم خدمت حضرت شرفیاب شدند و در میان آنان مالک بن نویره بود، وی پس از آن‌که به اسلام مشرف شد، عرضه داشت: یا [[رسول الله]]، [[ایمان]] را به من بیاموز؟ حضرت فرمود: «[[ایمان]] آن است که به [[یگانگی خدا]] و [[پیامبری]] من [[شهادت]] دهی و [[نماز]] پنجگانه (صبح و ظهر و عصر و [[مغرب]] و عشا) بجا بیاوری، [[ماه رمضان]] را [[روزه]] بداری، [[زکات]] بدهی، [[حج]] [[خانه خدا]] بروی، [[وصی]] و [[جانشین]] بعد از من - با دست [[مبارک]] اشاره به [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} کرد - را [[دوست]] بداری، [[خونریزی]] نکنی، [[دزدی]] و [[خیانت]] مرتکب نشوی، [[اموال]] [[یتیم]] را نخوری، شراب و خمر ننوشی، به [[شریعت]] و [[احکام]] من [[وفادار]] باشی، [[حرام]] مرا حرام و [[حلال]] مرا حلال بدانی، و این که دربارۀ دیگران چه [[قوی]] و [[ضعیف]] چه بزرگ و کوچک از خود [[احقاق حق]] نمای». [[مالک بن نویره]] گفت: «یا [[رسول الله]]، من مردی فراموش کارم، دوباره ایمان را برایم تعریف کن». حضرت مجدداً شرایط ایمان را برای او مثل مطالب بالا تکرار کرد و او با انگشتان خود می‌‌شمرد تا سخن حضرت خاتمه یافت، سپس برخاست و دامن بر [[زمین]] می‌کشاند و می‌گفت: «به خدای [[کعبه]] ایمان را آموختم»؛ و چون از [[مردم]] دور شد حضرت به حاضران فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ اَلْجَنَّةِ فَلْيَنْظُرْ إِلَى هَذَا اَلرَّجُلِ}}؛ هر کس دوست دارد به مردی از [[اهل بهشت]] بنگرد، به این [[مرد]] (مالک بن نویره) نگاه کند»<ref>شاذان بن جبرئیل قمی، فضائل، ص۷۵؛ مجلسی، بحار الانوار، ج۳۰، ص۳۴۳؛ شیخ عباس قمی، سفینة البحار، ج۸، ص۱۱۴.</ref>		از [[اسلام]] جمعی بنی یربوع و [[طوایف]] آن خبری در دست نیست. همچنین [[وفد]] مستقلی از سوی ایشان به [[مدینه]] گزارش نشده است. آنچه هست، وفدی است از بنی تمیم که –جز برخی [[منابع روایی]] [[شیعی]]<ref>مانند: شاذان بن جبرئیل قمی، فضائل، ص۷۵؛ مجلسی، بحار الانوار، ج۳۰، ص۳۴۳؛ شیخ عباس قمی، سفینة البحار، ج۸، ص۱۱۴.</ref> - نامی از سران و بزرگان بنی یربوع در آن برده نشده است.<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۵۶۰ - ۵۶۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۱۱۵ - ۱۱۶؛ ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۲۸۷.</ref> با این حال افرادی از این قبیله به صورت انفرادی در بدو ورود اسلام به مدینه و حتی پیش از آن در جرگه [[مسلمین]] در آمدند که از جمله آنان می‌‌توان به نام افرادی نظیر [[حبیب بن خراش بن حبیب]] – حلیف [[بنی سلم]] [[انصار]] - و غلامش [[صامت]] و نیز [[واقد بن عبدالله بن عبدمناف]] – هر سه از شاخه [[بنی ثعلبة بن یربوع]] - اشاره داشت که همگی در [[جنگ بدر]] حضور داشتند.<ref>ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۸.</ref> [[واقد بن عبدالله]] هم، از [[مسلمانان]] نخستین بود که قبل از رفتن [[پیامبر]]{{صل}} به دار ارقم [[اسلام]] پذیرفته بود. وی را نخستین فرد از مسلمانان دانستند که فردی از [[مشرکین]] به نام [[عمرو بن حضرمی]] را در جریان [[سریه]]"النخله" کشت. اما این [[قتل]] چون در [[ماه حرام]] (اول [[رجب]] [[سال دوم هجری]]) اتفاق افتاد، [[مشرکان مکه]] به حضرت خرده گرفتند و [[پیام]] دادند که «شما ماه حرام را بزرگ می‌‌شمارید و [[گمان]] می‌‌کنید که [[جنگ]] در آن [[صلاح]] نیست، پس چه شده که [[یار]] شما یار ما را [در ماه حرام] کشته است؟» این ماجرا [[نزول آیه]] ۲۱۷ بقره «یسئلونک عن [[شهر الحرام]]»... را به همراه داشت.<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۴، ص۱۵۵۰. نیز ر. ک. طبری، جامع البیان، ج۲، ص۴۶۴؛ ثعلبی، تفسیر ثعلبی، ج۲، ص۱۳۸ - ۱۳۹؛ بغوی، تفسیر بغوی، ج۱، ص۱۸۹.</ref> [[مالک بن نویره]] هم - که از اشراف و بزرگان [[جاهلیت]] و اسلام و در ردیف [[سلاطین]] به شمار می‌آمد - <ref>ابن حجر، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۵، ص۵۶۰.</ref> هم از دیگر کسانی است که نامش در شمار [[پیشگامان]] [[پذیرش اسلام]] از [[طایفه]] [[بنی یربوع]] در منابع به ثبت و ضبط رسیده است. به [[روایت]] [[اخبار]] [[شیعی]]،<ref>شاذان بن جبرئیل قمی، فضائل، ص۷۵؛ مجلسی، بحار الانوار، ج۳۰، ص۳۴۳؛ شیخ عباس قمی، سفینة البحار، ج۸، ص۱۱۴.</ref> مالک در [[وفد]] [[بنی تمیم]] به همراه برادرش [[تمیم بن نویره]] نزد [[رسول خدا]]{{صل}} رفت و اسلام آورد.<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۴، ص۱۴۵۵؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۴، ص۲۸۲.</ref> [[براء بن عازب]] می‌گوید: «[[خدمت]] رسول خدا{{صل}} بودیم که گروهی از بنی تمیم خدمت حضرت شرفیاب شدند و در میان آنان مالک بن نویره بود، وی پس از آن‌که به اسلام مشرف شد، عرضه داشت: یا [[رسول الله]]، [[ایمان]] را به من بیاموز؟ حضرت فرمود: «[[ایمان]] آن است که به [[یگانگی خدا]] و [[پیامبری]] من [[شهادت]] دهی و [[نماز]] پنجگانه (صبح و ظهر و عصر و [[مغرب]] و عشا) بجا بیاوری، [[ماه رمضان]] را [[روزه]] بداری، [[زکات]] بدهی، [[حج]] [[خانه خدا]] بروی، [[وصی]] و [[جانشین]] بعد از من - با دست [[مبارک]] اشاره به [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} کرد - را [[دوست]] بداری، [[خونریزی]] نکنی، [[دزدی]] و [[خیانت]] مرتکب نشوی، [[اموال]] [[یتیم]] را نخوری، شراب و خمر ننوشی، به [[شریعت]] و [[احکام]] من [[وفادار]] باشی، [[حرام]] مرا حرام و [[حلال]] مرا حلال بدانی، و این که دربارۀ دیگران چه [[قوی]] و [[ضعیف]] چه بزرگ و کوچک از خود [[احقاق حق]] نمای». [[مالک بن نویره]] گفت: «یا [[رسول الله]]، من مردی فراموش کارم، دوباره ایمان را برایم تعریف کن». حضرت مجدداً شرایط ایمان را برای او مثل مطالب بالا تکرار کرد و او با انگشتان خود می‌‌شمرد تا سخن حضرت خاتمه یافت، سپس برخاست و دامن بر [[زمین]] می‌کشاند و می‌گفت: «به خدای [[کعبه]] ایمان را آموختم»؛ و چون از [[مردم]] دور شد حضرت به حاضران فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ اَلْجَنَّةِ فَلْيَنْظُرْ إِلَى هَذَا اَلرَّجُلِ}}؛ هر کس دوست دارد به مردی از [[اهل بهشت]] بنگرد، به این [[مرد]] (مالک بن نویره) نگاه کند»<ref>شاذان بن جبرئیل قمی، فضائل، ص۷۵؛ مجلسی، بحار الانوار، ج۳۰، ص۳۴۳؛ شیخ عباس قمی، سفینة البحار، ج۸، ص۱۱۴.</ref>
	پس از گسترش [[دین مبین اسلام]] در بین مردم - از جمله در میان [[قبیله]] بنی یربوع بن حنظله - [[رسول خدا]]{{صل}}، در [[سال دهم هجرت]]، کارگزارانی را جهت [[جمع‌آوری زکات]] به [[شهرها]] و [[قبایل]] فرستاد. یکی از این افراد، مالک بن نویره بود که [[مأمور]] آخذ زکات از بنی یربوع گردید.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۵۳۰.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		پس از گسترش [[دین مبین اسلام]] در بین مردم - از جمله در میان [[قبیله]] بنی یربوع بن حنظله - [[رسول خدا]]{{صل}}، در [[سال دهم هجرت]]، کارگزارانی را جهت [[جمع‌آوری زکات]] به [[شهرها]] و [[قبایل]] فرستاد. یکی از این افراد، مالک بن نویره بود که [[مأمور]] آخذ زکات از بنی یربوع گردید.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۵۳۰.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'فروعات' به 'فروع'

2025-10-23T20:31:46Z

جایگزینی متن - 'فروعات' به 'فروع'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۷:		خط ۷:

	==نام و نسب==		==نام و نسب==
	[[بنی یربوع]] از [[قبایل عدنانی]] و از شاخه‌های [[قبیله بنی تمیم]] بوده، نسب از [[یربوع بن حنظلة بن مالک بن زید مناة بن تمیم]] می‌‌برند.<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۴.</ref> یربوع فرزندانی به نام [[ثعلبه]]، [[حارث]]، [[عمرو]] و صبیر داشت که به "احمال" معروف بودند. علاوه بر آنها، [[فرزندی]] به نام [[ریاح]] و نیز پسرانی به نام [[کلیب]]، غدانه و عنبر که به جهت [[پیمان]] با ریاح به "عقداء" موسوم شده بودند، از دیگر [[فرزندان]] یربوع بن حنظله به شمار می‌‌روند. سرشاخه‌های قبیله بزرگ یربوع از این هشت فرزند، شکل گرفت و [[قبایل]] [[بنی ریاح]]، [[بنی ثعلبه]]، [[بنی حارث]]، [[بنی عمرو]]، بنی صبیر، بنی کلیب، بنی غدانه و [[بنی عنبر]] از آنها به وجود آوردند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۴۹ - ۱۵۰؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۴ - ۲۲۷.</ref> از این سرشاخه‌ها، بطون متعدد دیگری متفرع شدندکه از جمله آنها می‌‌توان به نام طوایفی نظیر [[ثعلبة بن عنبر]]،<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۱۴۶.</ref> [[سلیط بن حارث]]،<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۵؛ کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۴۱.</ref> [[جاریة بن سلیط]]،<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۱۵۷.</ref> [[بنو عرین بن ثعلبه]]،<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۷۵.</ref> الحُمَّره،<ref>از طوایف قبیله بنی ریاح. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۳۰۰.</ref> الکباس،<ref>از تیره‌های قبیله ثعلبة بن یربوع. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۹۷۶.</ref> [[معاویه]]،<ref>بطنی است از کلیب بن یربوع. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۱۷.</ref> هرمی،<ref>بطنی از بنی ریاح. ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۳؛ کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۱۷.</ref> [[حمیری]]،<ref>ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۳.</ref> [[همام]]<ref>از شاخه‌های بنی ریاح بن یربوع. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۲۴.</ref> و... اشاره کرد. احفاد و ذریه‌های این قبیله هنوز هم در جای جای بلاد [[عربی]] باقی مانده‌اند. طوایفی مانند عشائر العتاتبه، السلایط - که در [[بصره]] ساکنند - الزبیر، [[ذی قار]] و ~~فروعات~~ آنها<ref>الذهبی، موسوعه بنی تمیم، ص۲۹۰.</ref> و نیز [[طوایف]] البو عوسج و البو [[حسان]] که ~~فروعات~~ آنها را تا ۲۴ فرع برشمرده‌اند،<ref>کورانی، سلسلة القبائل العربیة فی العراق، ج۴، ص۱۱.</ref> از جمله این قبایل‌اند در [[عراق]] که [[نسب]] شان به [[یربوع بن حنظله]] می‌‌رسد. لازم به ذکر است که علاوه [[قبیله]] بنی یربوع بن حنظله، [[قبایل]] مشابه دیگری هم به نام بنی یربوع وجود دارد<ref>از جمله این قبایل می‌‌توان به:		[[بنی یربوع]] از [[قبایل عدنانی]] و از شاخه‌های [[قبیله بنی تمیم]] بوده، نسب از [[یربوع بن حنظلة بن مالک بن زید مناة بن تمیم]] می‌‌برند.<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۴.</ref> یربوع فرزندانی به نام [[ثعلبه]]، [[حارث]]، [[عمرو]] و صبیر داشت که به "احمال" معروف بودند. علاوه بر آنها، [[فرزندی]] به نام [[ریاح]] و نیز پسرانی به نام [[کلیب]]، غدانه و عنبر که به جهت [[پیمان]] با ریاح به "عقداء" موسوم شده بودند، از دیگر [[فرزندان]] یربوع بن حنظله به شمار می‌‌روند. سرشاخه‌های قبیله بزرگ یربوع از این هشت فرزند، شکل گرفت و [[قبایل]] [[بنی ریاح]]، [[بنی ثعلبه]]، [[بنی حارث]]، [[بنی عمرو]]، بنی صبیر، بنی کلیب، بنی غدانه و [[بنی عنبر]] از آنها به وجود آوردند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۴۹ - ۱۵۰؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۴ - ۲۲۷.</ref> از این سرشاخه‌ها، بطون متعدد دیگری متفرع شدندکه از جمله آنها می‌‌توان به نام طوایفی نظیر [[ثعلبة بن عنبر]]،<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۱۴۶.</ref> [[سلیط بن حارث]]،<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۵؛ کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۴۱.</ref> [[جاریة بن سلیط]]،<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۱۵۷.</ref> [[بنو عرین بن ثعلبه]]،<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۷۵.</ref> الحُمَّره،<ref>از طوایف قبیله بنی ریاح. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۳۰۰.</ref> الکباس،<ref>از تیره‌های قبیله ثعلبة بن یربوع. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۹۷۶.</ref> [[معاویه]]،<ref>بطنی است از کلیب بن یربوع. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۱۷.</ref> هرمی،<ref>بطنی از بنی ریاح. ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۳؛ کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۱۷.</ref> [[حمیری]]،<ref>ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۳.</ref> [[همام]]<ref>از شاخه‌های بنی ریاح بن یربوع. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۲۴.</ref> و... اشاره کرد. احفاد و ذریه‌های این قبیله هنوز هم در جای جای بلاد [[عربی]] باقی مانده‌اند. طوایفی مانند عشائر العتاتبه، السلایط - که در [[بصره]] ساکنند - الزبیر، [[ذی قار]] و فروع آنها<ref>الذهبی، موسوعه بنی تمیم، ص۲۹۰.</ref> و نیز [[طوایف]] البو عوسج و البو [[حسان]] که فروع آنها را تا ۲۴ فرع برشمرده‌اند،<ref>کورانی، سلسلة القبائل العربیة فی العراق، ج۴، ص۱۱.</ref> از جمله این قبایل‌اند در [[عراق]] که [[نسب]] شان به [[یربوع بن حنظله]] می‌‌رسد. لازم به ذکر است که علاوه [[قبیله]] بنی یربوع بن حنظله، [[قبایل]] مشابه دیگری هم به نام بنی یربوع وجود دارد<ref>از جمله این قبایل می‌‌توان به:
	# [[یربوع بن سمال]] (کشداد) بن [[عوف]] بن [[امرئ القیس]] از [[قیس عیلان]].		# [[یربوع بن سمال]] (کشداد) بن [[عوف]] بن [[امرئ القیس]] از [[قیس عیلان]].
	# [[یربوع بن غیظ بن مرة بن عوف از ذبیان]].		# [[یربوع بن غیظ بن مرة بن عوف از ذبیان]].

Jaafari: /* پانویس */

2023-10-06T15:26:30Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۶
خط ۱۰۰:		خط ۱۰۰:

	[[رده:بنی‌تمیم]]		[[رده:بنی‌تمیم]]
			[[رده:قبیله‌های عرب]]

Jaafari در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۴

2023-10-06T15:24:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط = بنی‌تمیم
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =
خط ۹۸:		خط ۹۸:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:بنی‌تمیم]]

Wasity: جایگزینی متن - 'حنظله' به 'حنظله'

2023-07-26T11:09:55Z

جایگزینی متن - 'حنظله' به 'حنظله'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۳۹
خط ۷:		خط ۷:

	==نام و نسب==		==نام و نسب==
	[[بنی یربوع]] از [[قبایل عدنانی]] و از شاخه‌های [[قبیله بنی تمیم]] بوده، نسب از [[یربوع بن حنظلة بن مالک بن زید مناة بن تمیم]] می‌‌برند.<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۴.</ref> یربوع فرزندانی به نام [[ثعلبه]]، [[حارث]]، [[عمرو]] و صبیر داشت که به "احمال" معروف بودند. علاوه بر آنها، [[فرزندی]] به نام [[ریاح]] و نیز پسرانی به نام [[کلیب]]، غدانه و عنبر که به جهت [[پیمان]] با ریاح به "عقداء" موسوم شده بودند، از دیگر [[فرزندان]] یربوع بن [[حنظله]] به شمار می‌‌روند. سرشاخه‌های قبیله بزرگ یربوع از این هشت فرزند، شکل گرفت و [[قبایل]] [[بنی ریاح]]، [[بنی ثعلبه]]، [[بنی حارث]]، [[بنی عمرو]]، بنی صبیر، بنی کلیب، بنی غدانه و [[بنی عنبر]] از آنها به وجود آوردند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۴۹ - ۱۵۰؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۴ - ۲۲۷.</ref> از این سرشاخه‌ها، بطون متعدد دیگری متفرع شدندکه از جمله آنها می‌‌توان به نام طوایفی نظیر [[ثعلبة بن عنبر]]،<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۱۴۶.</ref> [[سلیط بن حارث]]،<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۵؛ کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۴۱.</ref> [[جاریة بن سلیط]]،<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۱۵۷.</ref> [[بنو عرین بن ثعلبه]]،<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۷۵.</ref> الحُمَّره،<ref>از طوایف قبیله بنی ریاح. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۳۰۰.</ref> الکباس،<ref>از تیره‌های قبیله ثعلبة بن یربوع. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۹۷۶.</ref> [[معاویه]]،<ref>بطنی است از کلیب بن یربوع. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۱۷.</ref> هرمی،<ref>بطنی از بنی ریاح. ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۳؛ کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۱۷.</ref> [[حمیری]]،<ref>ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۳.</ref> [[همام]]<ref>از شاخه‌های بنی ریاح بن یربوع. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۲۴.</ref> و... اشاره کرد. احفاد و ذریه‌های این قبیله هنوز هم در جای جای بلاد [[عربی]] باقی مانده‌اند. طوایفی مانند عشائر العتاتبه، السلایط - که در [[بصره]] ساکنند - الزبیر، [[ذی قار]] و فروعات آنها<ref>الذهبی، موسوعه بنی تمیم، ص۲۹۰.</ref> و نیز [[طوایف]] البو عوسج و البو [[حسان]] که فروعات آنها را تا ۲۴ فرع برشمرده‌اند،<ref>کورانی، سلسلة القبائل العربیة فی العراق، ج۴، ص۱۱.</ref> از جمله این قبایل‌اند در [[عراق]] که [[نسب]] شان به [[یربوع بن حنظله]] می‌‌رسد. لازم به ذکر است که علاوه [[قبیله]] بنی یربوع بن حنظله، [[قبایل]] مشابه دیگری هم به نام بنی یربوع وجود دارد<ref>از جمله این قبایل می‌‌توان به:		[[بنی یربوع]] از [[قبایل عدنانی]] و از شاخه‌های [[قبیله بنی تمیم]] بوده، نسب از [[یربوع بن حنظلة بن مالک بن زید مناة بن تمیم]] می‌‌برند.<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۴.</ref> یربوع فرزندانی به نام [[ثعلبه]]، [[حارث]]، [[عمرو]] و صبیر داشت که به "احمال" معروف بودند. علاوه بر آنها، [[فرزندی]] به نام [[ریاح]] و نیز پسرانی به نام [[کلیب]]، غدانه و عنبر که به جهت [[پیمان]] با ریاح به "عقداء" موسوم شده بودند، از دیگر [[فرزندان]] یربوع بن حنظله به شمار می‌‌روند. سرشاخه‌های قبیله بزرگ یربوع از این هشت فرزند، شکل گرفت و [[قبایل]] [[بنی ریاح]]، [[بنی ثعلبه]]، [[بنی حارث]]، [[بنی عمرو]]، بنی صبیر، بنی کلیب، بنی غدانه و [[بنی عنبر]] از آنها به وجود آوردند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۴۹ - ۱۵۰؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۴ - ۲۲۷.</ref> از این سرشاخه‌ها، بطون متعدد دیگری متفرع شدندکه از جمله آنها می‌‌توان به نام طوایفی نظیر [[ثعلبة بن عنبر]]،<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۱۴۶.</ref> [[سلیط بن حارث]]،<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۵؛ کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۴۱.</ref> [[جاریة بن سلیط]]،<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۱۵۷.</ref> [[بنو عرین بن ثعلبه]]،<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۷۷۵.</ref> الحُمَّره،<ref>از طوایف قبیله بنی ریاح. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۱، ص۳۰۰.</ref> الکباس،<ref>از تیره‌های قبیله ثعلبة بن یربوع. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۹۷۶.</ref> [[معاویه]]،<ref>بطنی است از کلیب بن یربوع. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۱۱۷.</ref> هرمی،<ref>بطنی از بنی ریاح. ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۳؛ کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۱۷.</ref> [[حمیری]]،<ref>ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۳.</ref> [[همام]]<ref>از شاخه‌های بنی ریاح بن یربوع. کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۱۲۲۴.</ref> و... اشاره کرد. احفاد و ذریه‌های این قبیله هنوز هم در جای جای بلاد [[عربی]] باقی مانده‌اند. طوایفی مانند عشائر العتاتبه، السلایط - که در [[بصره]] ساکنند - الزبیر، [[ذی قار]] و فروعات آنها<ref>الذهبی، موسوعه بنی تمیم، ص۲۹۰.</ref> و نیز [[طوایف]] البو عوسج و البو [[حسان]] که فروعات آنها را تا ۲۴ فرع برشمرده‌اند،<ref>کورانی، سلسلة القبائل العربیة فی العراق، ج۴، ص۱۱.</ref> از جمله این قبایل‌اند در [[عراق]] که [[نسب]] شان به [[یربوع بن حنظله]] می‌‌رسد. لازم به ذکر است که علاوه [[قبیله]] بنی یربوع بن حنظله، [[قبایل]] مشابه دیگری هم به نام بنی یربوع وجود دارد<ref>از جمله این قبایل می‌‌توان به:
	# [[یربوع بن سمال]] (کشداد) بن [[عوف]] بن [[امرئ القیس]] از [[قیس عیلان]].		# [[یربوع بن سمال]] (کشداد) بن [[عوف]] بن [[امرئ القیس]] از [[قیس عیلان]].
	# [[یربوع بن غیظ بن مرة بن عوف از ذبیان]].		# [[یربوع بن غیظ بن مرة بن عوف از ذبیان]].

Wasity: /* وقایع موسوم به ارتداد قبایل */

2023-06-19T08:11:40Z

وقایع موسوم به ارتداد قبایل

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۴۱
خط ۴۶:		خط ۴۶:
	فان قام بالدين المحوق [[قائم]] اطعنا و قلنا الدين دين محمد}}		فان قام بالدين المحوق [[قائم]] اطعنا و قلنا الدين دين محمد}}
	«به قوم خود گفتم: اموال خود ([[صدقات]]) را پس بگیرید و هیچ نترسید و نه [[انتظار]] گزندی که فردا به شما برسد را نداشته باشید. سپس اگر در این [[دین]] مخلوط شده با کثافات، صاحب اصلی آن [[قیام]] کرد، ما [[اطاعت]] نموده و [[زکات]] خود را پرداخته و می‌گوئیم که دین، دین محمد{{صل}} است‌».<ref>ابن حجر، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۵، ص۵۶۰.</ref>		«به قوم خود گفتم: اموال خود ([[صدقات]]) را پس بگیرید و هیچ نترسید و نه [[انتظار]] گزندی که فردا به شما برسد را نداشته باشید. سپس اگر در این [[دین]] مخلوط شده با کثافات، صاحب اصلی آن [[قیام]] کرد، ما [[اطاعت]] نموده و [[زکات]] خود را پرداخته و می‌گوئیم که دین، دین محمد{{صل}} است‌».<ref>ابن حجر، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۵، ص۵۶۰.</ref>
	به دنبال آن، و در پی درگیری‌های [[حکومت مدینه]] با [[متنبئین]] و مخالفان [[حکومت ابوبکر]]، [[خالد بن ولید]] (به سال [[دوازده]] [[هجری]]) برای مقابله با مالک به سوی [[سرزمین]] ~~بُطاح~~ حرکت کرد. مالک و یارانش [[تسلیم]] خالد شدند و [[اظهار اسلام]] کردند، اما خالد، علی‌رغم [[شهادت]] [[ابوقتاده]] - [[صحابی پیامبر]]{{صل}} - بر [[مسلمانی]] [[مالک بن نویره]]، تصمیم به [[قتل]] مالک و جمعی از افراد [[قبیله]] وی (به [[اتهام]] [[ارتداد]]) گرفت. مالک چون از [[عزم]] خالد برای قتلش با خبر گردید، گفت: «آیا می‌‌خواهی مرا به قتل برسانی، در حالی که مسلمانم و به سوی [[قبله]] [[نماز]] می‌‌خوانم؟» اما خالد باز قسم یاد کرد که او را خواهد کشت.<ref>یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۱۳۱.</ref> گفت وگوی مالک با خالد در حالی صورت می‌‌گرفت که [[همسر]] او نیز حضور داشت. [[ملک]] وقتی [[اصرار]] زیاد خالد را در کشتن خود دید، به [[انگیزه]] اصلی خالد اشاره کرد و گفت: {{عربی\|يا خالدُ، بِهذا تَقْتُلُنى؟}}<ref>ابوالفداء، المختصر فی اخبار البشر، ج۱، ص۲۲۱؛ واقدی، کتاب الرده، ص۱۰۶؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۱، ص۱۹ - ۲۰.</ref> این در حالی است که برخی دیگر از [[شعرا]] هم در اشعار خود به این [[واقعیت]] که خالد از قبل، [[دل]] بسته همسر زیبای مالک بود، اشاره دارند. [[ابوزهیر]] [[سعدی]] در این باره چنین سروده است: {{عربی\|عدا خالدٌ بغياً عليه لِعرسه و كانَ له فيها هوى قبلَ ذلكَ}}<ref>واقدی، کتاب الرده، ص۱۰۷؛ ابوالفداء، المختصر فی اخبار البشر، ج۱، ص۲۲۱؛ امینی، الغدیر، ج۷، ص۱۶۰. نیز ر. ک. الکورانی، قراءة الجدیده لحروب الرده، ص۲۲۲ - ۲۲۳</ref>		به دنبال آن، و در پی درگیری‌های [[حکومت مدینه]] با [[متنبئین]] و مخالفان [[حکومت ابوبکر]]، [[خالد بن ولید]] (به سال [[دوازده]] [[هجری]]) برای مقابله با مالک به سوی [[سرزمین بطاح]] حرکت کرد. مالک و یارانش [[تسلیم]] خالد شدند و [[اظهار اسلام]] کردند، اما خالد، علی‌رغم [[شهادت]] [[ابوقتاده]] - [[صحابی پیامبر]]{{صل}} - بر [[مسلمانی]] [[مالک بن نویره]]، تصمیم به [[قتل]] مالک و جمعی از افراد [[قبیله]] وی (به [[اتهام]] [[ارتداد]]) گرفت. مالک چون از [[عزم]] خالد برای قتلش با خبر گردید، گفت: «آیا می‌‌خواهی مرا به قتل برسانی، در حالی که مسلمانم و به سوی [[قبله]] [[نماز]] می‌‌خوانم؟» اما خالد باز قسم یاد کرد که او را خواهد کشت.<ref>یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۱۳۱.</ref> گفت وگوی مالک با خالد در حالی صورت می‌‌گرفت که [[همسر]] او نیز حضور داشت. [[ملک]] وقتی [[اصرار]] زیاد خالد را در کشتن خود دید، به [[انگیزه]] اصلی خالد اشاره کرد و گفت: {{عربی\|يا خالدُ، بِهذا تَقْتُلُنى؟}}<ref>ابوالفداء، المختصر فی اخبار البشر، ج۱، ص۲۲۱؛ واقدی، کتاب الرده، ص۱۰۶؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۱، ص۱۹ - ۲۰.</ref> این در حالی است که برخی دیگر از [[شعرا]] هم در اشعار خود به این [[واقعیت]] که خالد از قبل، [[دل]] بسته همسر زیبای مالک بود، اشاره دارند. [[ابوزهیر]] [[سعدی]] در این باره چنین سروده است: {{عربی\|عدا خالدٌ بغياً عليه لِعرسه و كانَ له فيها هوى قبلَ ذلكَ}}<ref>واقدی، کتاب الرده، ص۱۰۷؛ ابوالفداء، المختصر فی اخبار البشر، ج۱، ص۲۲۱؛ امینی، الغدیر، ج۷، ص۱۶۰. نیز ر. ک. الکورانی، قراءة الجدیده لحروب الرده، ص۲۲۲ - ۲۲۳</ref>

	خالد مالک و جمعی از افراد [[قبیله]] وی را کشت و همسرش را همان شب به زنی گرفت. [[قتل]] مالک و حوادث پیرامون آن، [[اعتراضات]] بسیاری از جمله [[عمر]] را در پی داشت.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج‌۳، ص۲۷۸؛ ابن کثیر، البدایة و النهایه، ج‌۶، ص۳۲۲.</ref> آنان ضمن [[سرزنش]] خالد به جهت ارتکاب این امر، از [[ابوبکر]] خواستند او را برکنار و [[مجازات]] کند. اما [[اقدام]] مؤثری از سوی ابوبکر صورت نگرفت.<ref>واقدی، کتاب الرِّدَّة، ص۱۰۳ـ۱۰۷؛ بَلاذری، فتوح البلدان، ص۹۸ـ۹۹؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۱۳۱ـ۱۳۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۱۴۷، ۲۴۹، ۲۶۹، ۲۷۶ـ۲۸۰</ref>		خالد مالک و جمعی از افراد [[قبیله]] وی را کشت و همسرش را همان شب به زنی گرفت. [[قتل]] مالک و حوادث پیرامون آن، [[اعتراضات]] بسیاری از جمله [[عمر]] را در پی داشت.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج‌۳، ص۲۷۸؛ ابن کثیر، البدایة و النهایه، ج‌۶، ص۳۲۲.</ref> آنان ضمن [[سرزنش]] خالد به جهت ارتکاب این امر، از [[ابوبکر]] خواستند او را برکنار و [[مجازات]] کند. اما [[اقدام]] مؤثری از سوی ابوبکر صورت نگرفت.<ref>واقدی، کتاب الرِّدَّة، ص۱۰۳ـ۱۰۷؛ بَلاذری، فتوح البلدان، ص۹۸ـ۹۹؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۱۳۱ـ۱۳۲؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۱۴۷، ۲۴۹، ۲۶۹، ۲۷۶ـ۲۸۰</ref>

Wasity: /* مساکن و منازل */

2023-06-19T08:08:20Z

مساکن و منازل

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۸
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	== مساکن و منازل ==		== مساکن و منازل ==
	بنی یربوع عموماً همراه با قبیله [[مادری]] خود [[بنی حنظله]]، در یمامه از بخش‌های [[سرزمین]] وسیع [[نجد]]- در [[عربستان]] مرکزی - ساکن بودند.<ref>ابن سعید مغربی، نشوة الطرب فی تاریخ جاهلیة العرب، ج۱، ص۴۴۸.</ref> آنان افرادی [[صحرانشین]] بودند و با [[بادیه نشینی]] و ملزومات آن [[زندگی]] به سر می‌‌کردند.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۷۸۹، ج۲، ص۱۰۴، ص۶۳،، ج۳، ص۸۸؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۱، ص۶۰۴ فؤاد حمزه، قلب جزیرة العرب، ج۱، ص۱۴۰.</ref> از سرزمین‌های اختصاصی آنان هم می‌‌توان به [[حزن]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۲۵۴.</ref> و مناطق اطراف آن مانند البردان،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۱، ص۲۴۰.</ref> همچنین ذو البیض<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۱، ص۲۹۵.</ref> و الرقم،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۲، ص۳۵۵.</ref> [[الصمد]]،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۳، ص۸۴۱.</ref> طلح،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۳، ص۸۹۲.</ref> الغبیط،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۱۸۶.</ref> ملیحه،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۴، ص۱۲۶۰؛ بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۵.</ref> الإیاد،<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۱، ۱۶۲ و ۱۶۵. نیز ر. ک. دینوری، الاخبار الطوال، ص۲۲۹؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۲۸۷.</ref> أعشاش،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۱، ص۱۷۱؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۲۲۱.</ref> حضا – بین أفاق و أفیق از سرزمین‌های [[نجد]]- <ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۷۴.</ref> و [[الفرد]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۴۷.</ref>یاد کرد. ضمن این که از آبهای آنان هم می‌‌توان به ثبیت،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۹۱.</ref> أنصاب،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۲۶۵.</ref> جدود<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۳، ص۱۰۴۴.</ref> و به [[نقلی]] الاجفر،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۲۸۷.</ref> بقاء، جوفاء و تلعه<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۱۰۲.</ref> اشاره داشت. پس از [[فتوحات اسلامی]]، جمعی از آنان در شهرهای تازه تأسیس [[کوفه]] و [[بصره]] ساکن شدند<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ج۱، ص۲۲۶، ۲۶۳؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۶، ص۵۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۳۷؛ دینوری، الاخبار الطوال، ص۱۷۲، ۲۲۹.</ref> و سپس به تدریج در شهرهای شرقی [[بلاد اسلامی]]، از جمله در [[استخر]] فارس، [[اصفهان]]،<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۱. نیز ر. ک. طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۱۷۰؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۴۳؛ بلاذری، فتوح البلدان، ص۴۰۸.</ref> [[خراسان]]<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۱۷۰؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۴۳؛ بلاذری، فتوح البلدان، ص۴۰۸؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۶ - ۲۲۷.</ref> و نیز [[شام]]<ref>سمعانی، الانساب، ج۱۱، ص۱۴۲.</ref> پراکنده شدند.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		بنی یربوع عموماً همراه با قبیله [[مادری]] خود [[بنی حنظله]]، در یمامه از بخش‌های [[سرزمین]] وسیع [[نجد]]- در [[عربستان]] مرکزی - ساکن بودند.<ref>ابن سعید مغربی، نشوة الطرب فی تاریخ جاهلیة العرب، ج۱، ص۴۴۸.</ref> آنان افرادی [[صحرانشین]] بودند و با [[بادیه نشینی]] و ملزومات آن [[زندگی]] به سر می‌‌کردند.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۷۸۹، ج۲، ص۱۰۴، ص۶۳،، ج۳، ص۸۸؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۱، ص۶۰۴ فؤاد حمزه، قلب جزیرة العرب، ج۱، ص۱۴۰.</ref> از سرزمین‌های اختصاصی آنان هم می‌‌توان به [[حزن (مکان)\|حزن]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۲۵۴.</ref> و مناطق اطراف آن مانند البردان،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۱، ص۲۴۰.</ref> همچنین ذو البیض<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۱، ص۲۹۵.</ref> و الرقم،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۲، ص۳۵۵.</ref> [[الصمد]]،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۳، ص۸۴۱.</ref> طلح،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۳، ص۸۹۲.</ref> الغبیط،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۱۸۶.</ref> ملیحه،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۴، ص۱۲۶۰؛ بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۵.</ref> الإیاد،<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۱، ۱۶۲ و ۱۶۵. نیز ر. ک. دینوری، الاخبار الطوال، ص۲۲۹؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۲۸۷.</ref> أعشاش،<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۱، ص۱۷۱؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۲۲۱.</ref> حضا – بین أفاق و أفیق از سرزمین‌های [[نجد]]- <ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۷۴.</ref> و [[الفرد]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۴۷.</ref>یاد کرد. ضمن این که از آبهای آنان هم می‌‌توان به ثبیت،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۹۱.</ref> أنصاب،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۲۶۵.</ref> جدود<ref>بکری، معجم ما استعجم من اسماءالبلاد و المواضع، ج۳، ص۱۰۴۴.</ref> و به [[نقلی]] الاجفر،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۲۸۷.</ref> بقاء، جوفاء و تلعه<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۱۰۲.</ref> اشاره داشت. پس از [[فتوحات اسلامی]]، جمعی از آنان در شهرهای تازه تأسیس [[کوفه]] و [[بصره]] ساکن شدند<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ج۱، ص۲۲۶، ۲۶۳؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۶، ص۵۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۳۷؛ دینوری، الاخبار الطوال، ص۱۷۲، ۲۲۹.</ref> و سپس به تدریج در شهرهای شرقی [[بلاد اسلامی]]، از جمله در [[استخر]] فارس، [[اصفهان]]،<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۱. نیز ر. ک. طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۱۷۰؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۴۳؛ بلاذری، فتوح البلدان، ص۴۰۸.</ref> [[خراسان]]<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۱۷۰؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۴۳؛ بلاذری، فتوح البلدان، ص۴۰۸؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۶ - ۲۲۷.</ref> و نیز [[شام]]<ref>سمعانی، الانساب، ج۱۱، ص۱۴۲.</ref> پراکنده شدند.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	==پیشینه تاریخی==		==پیشینه تاریخی==

Jaafari: /* منابع */

2023-06-19T08:06:44Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۶
خط ۸۳:		خط ۸۳:

	لازم به ذکر است که غالب حوادث مربوط به [[بنی یربوع]] ذیل نام [[قبیله تمیم]] یا [[بنی حنظله]] شاخه بالاتر بنی یربوع در [[تاریخ]] به ثبت رسیده است. و از آنجا که ترکیب حضور [[اعراب]] [[مسلمان]] در جریانات مختلف [[اسلامی]] – از جمله [[فتوحات]]، [[جنگ‌ها]] و [[قیامها]] - غالباً به شکل [[قبیله]] ای بوده، و منابع اشاره ای به ترکیب این [[قبایل]] نداشته یا به ذکر نام قبایل مهم آن، اکتفا کرده و از ارائه فهرست دقیق [[طوایف]] آن، در حوادث و رویدادهای پیش آمده، خودداری کرده‌اند، از این رو حضور قبایل [[فروتر]] در وقایع و رخدادها - جز در موارد خاص - [[فرصت]] [[شناسایی]] و تعریف نیافته، نقش آنان، در [[سایه]] سار اسامی بزرگ قبایل و سرشاخه‌های بالاترشان گم شده است. در این حین، دلیل حضور این قبایل را در وقایع و حوادث زمانه را باید از برخی قراین از جمله ذکر نام برخی مشاهیر آن قبایل در صحنه‌های مختلف جست که قبیله بنی یربوع از جمله آن است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		لازم به ذکر است که غالب حوادث مربوط به [[بنی یربوع]] ذیل نام [[قبیله تمیم]] یا [[بنی حنظله]] شاخه بالاتر بنی یربوع در [[تاریخ]] به ثبت رسیده است. و از آنجا که ترکیب حضور [[اعراب]] [[مسلمان]] در جریانات مختلف [[اسلامی]] – از جمله [[فتوحات]]، [[جنگ‌ها]] و [[قیامها]] - غالباً به شکل [[قبیله]] ای بوده، و منابع اشاره ای به ترکیب این [[قبایل]] نداشته یا به ذکر نام قبایل مهم آن، اکتفا کرده و از ارائه فهرست دقیق [[طوایف]] آن، در حوادث و رویدادهای پیش آمده، خودداری کرده‌اند، از این رو حضور قبایل [[فروتر]] در وقایع و رخدادها - جز در موارد خاص - [[فرصت]] [[شناسایی]] و تعریف نیافته، نقش آنان، در [[سایه]] سار اسامی بزرگ قبایل و سرشاخه‌های بالاترشان گم شده است. در این حین، دلیل حضور این قبایل را در وقایع و حوادث زمانه را باید از برخی قراین از جمله ذکر نام برخی مشاهیر آن قبایل در صحنه‌های مختلف جست که قبیله بنی یربوع از جمله آن است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

			==اعلام و [[رجال]] بنی یربوع==
			از قبیله بنی یربوع نیز چونان دیگر قبایل بزرگ [[عرب]]، بزرگان و شخصیت‌های بارز و ممتاز بسیاری در عرصه‌های مختلف [[علمی]] و [[سیاسی]] و [[اجتماعی]] - چه در [[جاهلیت]] و چه در [[اسلام]] - برخاستند که از جمله آنان می‌‌توان به نام اصحابی چون ابوسود حسان بن ابی وکیع]](قیس)،<ref>ابن قانع، معجم الصحابه، ج۴، ص۱۵۳۶؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۴، ص۱۶۸۶.</ref> [[حبیب بن خراش بن حریث]]،<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۴۴۲؛ ابن حجر، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۲، ص۱۶.</ref> سجار السلیطی،<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۱۷۴.</ref> جمرة بنت عبدالله تمیمیه یربوعیه از [[صحابیات]] و [[روات حدیث]]،<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۶، ص۵۰؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۱۱، ص۲۶۴.</ref>[[واقد بن عبدالله یربوعی]]،<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۲۹۸؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۴، ص۱۵۵۰.</ref> اشاره کرد. همچنین از چهره‌های نام آور [[شعر]] و [[ادب]] این [[قوم]]، علاوه بر نام [[شاعر]] شهیرشان، [[جَریر بن عطیة بن خطفی]]<ref>ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۲۳؛ ابن قتیبه، المعارف، ص۲۸۳.</ref> - که برخی او را [[اشعر]] شعرای عصرش گفته‌اند باید از اسامی بزرگانی چون [[همام بن ریاح بن یربوع]]،<ref>زرکلی، الاعلام، ج۸، ص۹۳.</ref> [[متمم بن نویره]]،<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۴، ص۱۴۵۵؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۴، ص۲۸۲.</ref> [[سحیم بن وثیل بن عمرو]]،<ref>ب ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۴؛ یعقوبی، تاریخ، ج۱، ص۲۶۴.</ref> [[احوص بن عمرو بن عتاب]]،<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۵۵؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۷.</ref> ابیرد بن معذر،<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۵۶.</ref> [[کلحبة بن همیرة بن اقوم]]<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۴.</ref> و [[ابوالزحف بن عطاء بن خطفی]]<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۵.</ref> یاد کرد.<ref>سُکَّری (متوفی ۲۷۵) - راوی اشعار عرب - اشعار بنی یربوع را در کتابی گردآورده است. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۸۵۶.)</ref> این [[قوم]] همچنین، خاستگاه عرفاء و عباد بزرگی است که در رأس آنان می‌توان به نام [[فضیل بن عیاض یربوعی]]، [[عارف]] شهیر [[قرن اول]] و دوم هجری و [[ابواسحاق ابراهیم بن ادهم بن منصور بن زید بلخی]]، از عرفا و زهاد نیمه اول سده دوم [[قمری]]<ref>امینی هروی، فتوحات شاهی، ج‌۱، ص، ۴۱۶.</ref> و نیز [[ابوسفیان عبیدالله بن سفیان اسدی غدانی]]<ref>سمعانی، الانساب، ج۱۰، ص۱۹.</ref> اشاره کرد.

			همچنین از میان چهره‌های برجسته [[بنی یربوع]] می‌‌توان به نام بسیاری از [[امرا]] و [[فرماندهان]] بزرگ این [[قبیله]] از جمله عتاب بن هرمی بن ریاح نخستین رادف [[ملوک]] [[حیره]]،<ref>ابن قتیبه، المعارف، ص۶۵۱.</ref> ثعلبة بن یربوع بن حنظله [[رییس]] [[موسم حج]] و [[قضاء]] [[عکاظ]]<ref>ابن حبیب، المحبر، ص۱۸۲.</ref> و [[عتیبة بن حارث بن شهاب معروف به صیاد الفوارس و سمّ الفوارس<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۷۲.</ref> در [[جاهلیت]] اشاره داشت. در دوره‌های [[اسلامی]] هم می‌‌توان از افرادی همچون عبدالله بن [[ورقاء]] ریاحی از فرماندهان [[فتح نهاوند]]<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۱۳۹؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۱۸.</ref>[[خلید بن قرّه یربوعی]]<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۵، ص۹۳؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۳۵۱.</ref> - از [[کارگزاران علی]]{{ع}} و [[حکمران]] [[امام]]{{ع}} در [[خراسان]] -<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۵۵۸.</ref> [[حارثة بن بدر بن حصن بن قطن]] [[والی]] [[مرو]] از سوی [[زیاد بن ابیه]]،<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۶.</ref> [[ربیعة بن عسل]] [[فرماندار]] [[معاویه]] در هرات،<ref>ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۲۴.</ref> [[عتاب بن ورقاء بن حارث]] [[امیر]] [[اصفهان]]،<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۷.</ref>و پسرش خالد بن [[عتاب]] والی برخی ولایات،<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۷.</ref> [[حبیب بن قره یربوعی]] والی بلخ،<ref>ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۱۰۲.</ref> وکیع بن حسان بن قیس از بنی غدانة بن یربوع فاتک بنی تمیم و [[والی خراسان]]<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۶.</ref> و... نام برد. از نام آوران دیگر این [[طایفه]] هم می‌‌توان به اسامی بزرگانی چون عتاب بن ورقاء ریاحی اجود [[کوفه]]،<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۳، ص۸۸۱؛ صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۱۱، ص۱۱۳.</ref> [[قعنب]] ریاحی فارس [[جاهلی]]،<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۱۷۰.</ref> یزید بن قعنب بن عتاب<ref>ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۵.</ref> و [[ابرد بن قرة بن نعیم]] از [[شجاعان]] [[عرب]]،<ref>بلااذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۵۵.</ref> و نیز [[اسید بن حناءة بن حذیفه سلیطی]]،<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۵.</ref> [[جزء بن سعد بن عدی]]<ref>بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۷۰.</ref> و [[محمد بن هشام بن محمد]]<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۶.</ref> از اشراف و بزرگان [[بنی یربوع]]، اشاره کرد.

			همچنین در منابع مختلف [[اسلامی]] به نام بسیاری از [[رجال]] [[علمی]] بنی یربوع پرداخته شده که [[احمد بن عبیدالله بن سهیل غدانی]]،<ref>سمعانی، الانساب، ج۱۰، ص۱۹.</ref> [[ابوبکر عبدالله بن قاسم کلیبی]]،<ref>سمعانی، الانساب، ج۱۱،ص ۱۴۲.</ref> [[ظبیان بن محمد بن ظبیان کلیبی]] شیخ [[اهل حمص]]،<ref>سمعانی، الانساب، ج۱۱، ص۱۴۲.</ref> [[ابومنهال سیار بن سلامه ریاحی]]،<ref>خلیفة بن خیاط، طبقات، ص۳۶۴.</ref> [[عمر بن عبدالوهاب ریاحی]]،<ref>بخاری، التاریخ الکبیر، ج۲، ص۳۱۶؛ ابن حبان، الثقات، ج۶، ص۱۲۲.</ref> [[حصین بن قیس]] ریاحی،<ref>عجلی، معرفة الثقات، ج۳، ص۳.</ref> زیاد الیربوعی<ref>عجلی، معرفة الثقات، ج۱، ص۳۷۵.</ref> و [[حصین بن سعید بن یسار بن سلامه ریاحی]] از [[اهالی بصره]]<ref>ابن حبان، الثقات، ج۶، ص۲۱۳.</ref> بخشی از این اسامی بسیار است. ضمن این که از جمع فقهایی که از بین این [[قوم]] برخاستند نیز می‌‌توان به نام [[سلمة بن ذؤیب]]<ref>ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۶؛ بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۳.</ref> و [[سیار بن سلامه]] [[فقیه]]<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۱۶۵.</ref> اشاره کرد. از [[رجال]] [[شیعی]] این قوم هم باید از [[حسین بن احمد بن علی ریاحی]]<ref>نمازی شاهرودی، مستدرکات علم رجال حدیث، ج۳، ص۹۰.</ref> و [[ابوعبدالله الریاحی]] - از [[راویان]] [[احادیث اهل بیت]]{{ع}}-<ref>خویی، معجم رجال الحدیث، ج۲۲، ص۲۰۵؛ نمازی شاهرودی، مستدرکات علم رجال حدیث، ج۸، ص۴۱۸.</ref> [[مالک بن نویره]]،<ref>ر. ک. شاذان بن جبرئیل قمی، فضائل، ص۷۵؛ شیخ عباس قمی، سفینة البحار، ج۸، ص۱۱۴.</ref> ابن الصباح الریاحی [[شاعر اهل بیت]]{{ع}}،<ref>ابن شهر آشوب، معالم العلماء، ص۱۸۳.</ref> [[معقل بن قیس ریاحی]] از بزرگان [[اصحاب امیرالمؤمنین]]{{ع}}<ref>نمازی شاهرودی، مستدرکات علم رجال حدیث، ج۷، ص۴۵۴ - ۴۵۵.</ref> و [[مالک بن حبیب]]، از [[اصحاب امیرمؤمنان]]{{ع}} و [[رئیس]] پلیس حضرت<ref>شیخ مفید، الامالی، ص۱۲۷ - ۱۲۸؛ نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۴.</ref> یاد کرد. ضمن این که [[خاندان]] [[آل]] الحر –که از [[نوادگان]] [[حر بن یزید ریاحی]] می‌‌باشند - با دهها عالم و [[محدث]] از جمله شیخ [[محمد بن حسن بن علی بن محمد بن حسین]] [[حر عاملی]] مؤلف کت معروف [[اب]] [[امل]] الآمل، شیخ عبدالسلام بن محمد حر عاملی، شیخ عزالدین [[حسین بن محمد بن مکی]] و.... از خاندان‌های مشهور [[علمی]] شیعی‌اند که [[نسب]] شان به [[بنی یربوع]] می‌‌رسد.<ref>شیخ حر عاملی، امل الأمل، مقدمه کتاب، ص۸ - ۱۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: /* فتوحات اسلامی */

2023-06-19T08:04:20Z

فتوحات اسلامی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۴
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	خودداری [[تمیم]] از [[تمکین]] در برابر [[خلافت]]، به [[ادعای پیامبری]] سجّاح دختر [[حارث]] به [[سوید بن عقفان]] از [[بنی یربوع]] در [[سال ۱۱ هجری]] منجر شد. اُمّ صادر سَجاح، زنی منسوب به دو قبیله بزرگ تمیم و تَغْلِب بود که پس از [[رحلت پیامبر اسلام]]{{صل}}، در میان [[بنی تغلب]] در جزیره، - ناحیه شمال [[عراق]]، - ادعای پیامبری کرد. او [[کاهن]] بود و [[مسیحیت]] را از نصارای بنی تغلب فرا گرفته بود و سخنانی با سجع [[کاهنان]] و به [[پندار]] خود، به [[تقلید]] [[قرآن]] می‌‌گفت و [[تعصبات قومی]] را برمی انگیخت. سجاح، طرفداران بسیاری از [[بنی تمیم]] و بنی تغلب از جمله برخی بزرگان مانند [[احنف بن قیس]] و [[حارثة بن بدر]] و [[شبث بن ربعی یربوعی]]<ref>شبث اذان‌گوی مخصوص سجاح بود اما اندکی بعد توبه کرد و به صفوف مسلمانان پیوست. (مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۴۸؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۲۷۴.) علاوه بر اشعث، جنبة بن طارق بن عمرو هم از دیگر یربوعی‌هایی بود که موؤذنی سجاح را عهده دار بود. (ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۵؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۷)</ref> را با خود همراه کرد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۲۶۷ـ ۲۷۵؛ ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۵، ص۲۹۹ و ج۲۱، ص۳۳؛ نیز نک‍: کلاعی، تاریخ الرده، ص۶۲.</ref> و به [[یاری]] آنان، با برخی [[قبایل]] اطراف جنگید. او سپس همراه با دسته‌های زیادی از [[بنی تمیم]] و [[بنی حنیفه]] و نیز اعوان و [[انصار]] خود از [[ربیعه]]، و [[خویشان]] [[مادری]] خود از [[تغلب]]، [[بنی نمر]] و [[بنی شیبان]] از بلاد جزیره به [[فرماندهی]] [[هذیل بن عمران تغلبی]] به سوی [[مدینه]] حرکت کرد اما در "نِباج" (بین [[بصره]] و یمامه) [[شکست]] خورد و [[سرزمین بنی تمیم]] را ترک کرد. پس از این شکست، سجاح جهت [[حمله]] به یمامه و [[مسیلمه]] [[کذّاب]] - دیگر [[پیامبر دروغین]] که بخش اعظم قبایل یمامه را در [[سیطره]] داشت، - به سوی یمامه حرکت کرد. مسیلمه با سجاح دیدار کرد و با او [[متحد]] شد. سجاح [[پیغمبری]] او را پذیرفت و با وی [[ازدواج]] کرد تا به کمک قبایل خود بر همه [[عرب]] مسلط شوند. پیوند سجاح و مسیلمه سه [[روز]] بیشتر دوام نیاورد و در پی [[لشکرکشی]] [[خالد بن ولید]] و کشته شدن مسیلمه در [[نبرد]] یمامه، [[سپاه]] آنها پراکنده شد. سجاح بعد از شکست به جزیره نزد [[قبیله]] بنوتغلب بازگشت<ref>واقدی، الرده، ص۴۸ - ۴۹؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۲۶۷ - ۲۷۵.</ref> و به قولی، در همانجا درگذشت.<ref>بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص۱۱۸.</ref>برخی نیز از باز گشت او به [[اسلام]] پس از [[قتل]] مسیلمه سخن گفته‌اند<ref>ابن حجر، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۸، ص۱۹۸؛ بلاذری، فتوح البلدان، ص۱۰۴.</ref> و از زنده بودن او تا [[زمان]] [[حکومت معاویه]] خبر داده‌اند.<ref>ابن حجر، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۸، ص۱۹۸.</ref> گفته شده که در ایام حکومت معاویه، و پس از [[بیعت]] [[مردم کوفه]] با [[معاویه]] در "عام الجماعه" ([[سال ۴۱ هجری]])، سجاح به همراه قبیله‌اش به [[کوفه]] رفت و در آنجا ساکن گردید.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۲۶۹ - ۲۷۵؛ ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۳۵۴ - ۳۵۷؛ بَلاذری، کتاب فتوح البلدان، ص۹۹ـ۱۰۰؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۴، ص۲۴۲. درباره سرنوشت او بعد از جنگ یمامه اختلاف وجود دارد. برخی نوشته‌اند که سجاح موفق به فرار شد و بعدها به بصره رفت و در همان جا از دنیا رفت. (بلاذری، فتوح البلدان، ص۱۰۴؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۱۳۱.) و بنا به نقلی کشته شده است. (ر. ک. مقدسی، البدء و التاریخ، ج۵، ص۱۶۵)</ref> - <ref>جهت مطالعه بیشتر درباره سجاح رجوع کنید: دانشنامه جهان اسلام، مقاله "رِدَّه"، محمدرضا ناجی و محترم وکیلی سحر؛ رمزیه الاطرقجی، تغلب و دورها فی التاریخ، ج۹، ص۱۷۳؛ دائرة المعارف الاسلامیه، ج۱۱، ص۲۷۳ - ۲۷۴.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		خودداری [[تمیم]] از [[تمکین]] در برابر [[خلافت]]، به [[ادعای پیامبری]] سجّاح دختر [[حارث]] به [[سوید بن عقفان]] از [[بنی یربوع]] در [[سال ۱۱ هجری]] منجر شد. اُمّ صادر سَجاح، زنی منسوب به دو قبیله بزرگ تمیم و تَغْلِب بود که پس از [[رحلت پیامبر اسلام]]{{صل}}، در میان [[بنی تغلب]] در جزیره، - ناحیه شمال [[عراق]]، - ادعای پیامبری کرد. او [[کاهن]] بود و [[مسیحیت]] را از نصارای بنی تغلب فرا گرفته بود و سخنانی با سجع [[کاهنان]] و به [[پندار]] خود، به [[تقلید]] [[قرآن]] می‌‌گفت و [[تعصبات قومی]] را برمی انگیخت. سجاح، طرفداران بسیاری از [[بنی تمیم]] و بنی تغلب از جمله برخی بزرگان مانند [[احنف بن قیس]] و [[حارثة بن بدر]] و [[شبث بن ربعی یربوعی]]<ref>شبث اذان‌گوی مخصوص سجاح بود اما اندکی بعد توبه کرد و به صفوف مسلمانان پیوست. (مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۴۸؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۲۷۴.) علاوه بر اشعث، جنبة بن طارق بن عمرو هم از دیگر یربوعی‌هایی بود که موؤذنی سجاح را عهده دار بود. (ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۵؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۷)</ref> را با خود همراه کرد<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۲۶۷ـ ۲۷۵؛ ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۵، ص۲۹۹ و ج۲۱، ص۳۳؛ نیز نک‍: کلاعی، تاریخ الرده، ص۶۲.</ref> و به [[یاری]] آنان، با برخی [[قبایل]] اطراف جنگید. او سپس همراه با دسته‌های زیادی از [[بنی تمیم]] و [[بنی حنیفه]] و نیز اعوان و [[انصار]] خود از [[ربیعه]]، و [[خویشان]] [[مادری]] خود از [[تغلب]]، [[بنی نمر]] و [[بنی شیبان]] از بلاد جزیره به [[فرماندهی]] [[هذیل بن عمران تغلبی]] به سوی [[مدینه]] حرکت کرد اما در "نِباج" (بین [[بصره]] و یمامه) [[شکست]] خورد و [[سرزمین بنی تمیم]] را ترک کرد. پس از این شکست، سجاح جهت [[حمله]] به یمامه و [[مسیلمه]] [[کذّاب]] - دیگر [[پیامبر دروغین]] که بخش اعظم قبایل یمامه را در [[سیطره]] داشت، - به سوی یمامه حرکت کرد. مسیلمه با سجاح دیدار کرد و با او [[متحد]] شد. سجاح [[پیغمبری]] او را پذیرفت و با وی [[ازدواج]] کرد تا به کمک قبایل خود بر همه [[عرب]] مسلط شوند. پیوند سجاح و مسیلمه سه [[روز]] بیشتر دوام نیاورد و در پی [[لشکرکشی]] [[خالد بن ولید]] و کشته شدن مسیلمه در [[نبرد]] یمامه، [[سپاه]] آنها پراکنده شد. سجاح بعد از شکست به جزیره نزد [[قبیله]] بنوتغلب بازگشت<ref>واقدی، الرده، ص۴۸ - ۴۹؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۲۶۷ - ۲۷۵.</ref> و به قولی، در همانجا درگذشت.<ref>بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص۱۱۸.</ref>برخی نیز از باز گشت او به [[اسلام]] پس از [[قتل]] مسیلمه سخن گفته‌اند<ref>ابن حجر، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۸، ص۱۹۸؛ بلاذری، فتوح البلدان، ص۱۰۴.</ref> و از زنده بودن او تا [[زمان]] [[حکومت معاویه]] خبر داده‌اند.<ref>ابن حجر، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۸، ص۱۹۸.</ref> گفته شده که در ایام حکومت معاویه، و پس از [[بیعت]] [[مردم کوفه]] با [[معاویه]] در "عام الجماعه" ([[سال ۴۱ هجری]])، سجاح به همراه قبیله‌اش به [[کوفه]] رفت و در آنجا ساکن گردید.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۲۶۹ - ۲۷۵؛ ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۳۵۴ - ۳۵۷؛ بَلاذری، کتاب فتوح البلدان، ص۹۹ـ۱۰۰؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱۴، ص۲۴۲. درباره سرنوشت او بعد از جنگ یمامه اختلاف وجود دارد. برخی نوشته‌اند که سجاح موفق به فرار شد و بعدها به بصره رفت و در همان جا از دنیا رفت. (بلاذری، فتوح البلدان، ص۱۰۴؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۱۳۱.) و بنا به نقلی کشته شده است. (ر. ک. مقدسی، البدء و التاریخ، ج۵، ص۱۶۵)</ref> - <ref>جهت مطالعه بیشتر درباره سجاح رجوع کنید: دانشنامه جهان اسلام، مقاله "رِدَّه"، محمدرضا ناجی و محترم وکیلی سحر؛ رمزیه الاطرقجی، تغلب و دورها فی التاریخ، ج۹، ص۱۷۳؛ دائرة المعارف الاسلامیه، ج۱۱، ص۲۷۳ - ۲۷۴.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	===[[فتوحات اسلامی]]===		===دوران [[فتوحات اسلامی]]===
	در جریان فتوحات اسلامی، [[بنی تمیم]] با تیره‌ها و شاخه‌های متعددش، نقش چشمگیری در [[فتوحات]] سرزمین‌های [[ایران]] و [[روم]]، ایفا نمودند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۳۴۱؛ نیز نک‍: جعیط، الکوفة، نشأة المدینة العربیة الاسلامیة، ص۳۲؛ صالح احمد علی، التنظیمات الاجتماعیة و الاقتصادیة فی البصرة، ص۲۸ - ۲۹.</ref> آنان به فتوحات سرزمین‌های شرقی توجهی ویژه مبذول داشتند که دلیل آن در برخی منابع، نزدیکی این مناطق به سکونتگاه‌هایشان و آشنایی آنان با این [[سرزمین‌ها]] به سبب ارتباطشان با شاهان [[ایرانی]] و [[آل]] منذر عنوان شده است.<ref>عبداللّه محمود حسین، قبیلة تمیم عبر العصور، ص۱۰۲.</ref> [[فرزندان]] [[تمیم]] سهم بسیار پر رنگی در [[نبرد قادسیه]]، به ویژه در لیلة [[القادسیه]] ([[لیلة الهریر]])، که دو [[لشکر]] تا صبح با یکدیگر می‌جنگیدند، داشتند.<ref>علامه عسگری، صد و پنجاه صحابی ساختگی، ج۲، ص۹۹ - ۱۱۴. رجوع کنید به طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۵۶۱ـ۵۶۲، ۵۶۵، ۵۷۷ ـ ۵۷۸.</ref> آنان در فتح [[اصطخر]] - از شهرهای فارس - <ref>ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۳، ص۳۲۶؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۱۷۰ بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۳۸۶ و ۴۰۷.</ref> و [[خراسان]]<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۳۹۰ - ۳۹۴؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۳۸۶ و ۴۰۷.</ref> شرکت جستند و گفته‌اند که فتح برخی از مناطق، چون [[موصل]]، [[حلوان]]، [[همدان]]، [[دورق]] (شادگان)،کاشان و... با [[فرماندهی]] [[سرداران]] تمیمی میسر شده است.<ref>رجوع کنید به عبداللّه محمود حسین، قبیلة تمیم عبر العصور، ص۱۰۲ـ۱۰۳.</ref> از [[بنی یربوع]] – یکی از شاخه‌های [[بنی تمیم]] - نخستین بار در جریان [[فتوحات اسلامی]] در [[سال سیزدهم هجری]] و در [[زمان]] [[جنگ]] بویب سخن به میان آمده است. نقل است که در این سال، جمعی از [[بنی حنظله]] به [[رهبری]] [[ربعی بن حصین یربوعی]] - پدر [[شبث بن ربعی]] - جهت اعزام به [[فتوحات]] [[ایران]]، نزد [[عمر بن خطاب]] آمدند. [[عمر]] نیز، ربعی را بر آنان گماشت و ایشان را نزد سردار خود - [[مثنی بن حارثه]] - در بویب فرستاد.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۴۶۴؛ ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۵ـ۲۱۶</ref> حضور [[فرزندان]] [[یربوع]] در فتح برخی مناطق [[اهواز]]،<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۱۸۶.</ref> [[نهاوند]]،<ref>در سال ۲۰ هجری به فرماندهی ابوموسی اشعری. طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۱۳۹؛ ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۵۵۹.</ref> رامهرمز،<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۸۵</ref> شوشتر،<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۸۵؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۷؛ ثقفی، الغارات، ج۲، ص۷۸۲.</ref> [[اصفهان]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۲۰۹.</ref> و [[خراسان]]<ref>در سال ۵۵ هجری در زمان حکومت معاویه. بلاذری، فتوح البلدان، ص۳۹۷؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۳۵۵.</ref> از دیگر مواضعی است که [[تاریخ]] آن را در خود به ثبت و ضبط رسانده است. در یکی از این گزارشات، به نقل از [[اسید بن متشمس]] - برادرزاده [[احنف بن قیس]] - آمده: «با [[ابوموسی اشعری]] در جنگ اصفهان، [[شاهد]] فتح سرزمین‌هایی بودم که به‌دست [[عبدالله بن ورقاء ریاحی]] و [[عبدالله بن ورقاء اسدی]] انجام گرفت».<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۱۸۶.</ref> لازم به ذکر است که در برخی از این فتوحات از جمله [[فتح نهاوند]]، افرادی از این [[قبیله]] عهده دار سمت [[فرماندهی]] بودند.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۱۳۹؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۱۸.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		در جریان فتوحات اسلامی، [[بنی تمیم]] با تیره‌ها و شاخه‌های متعددش، نقش چشمگیری در [[فتوحات]] سرزمین‌های [[ایران]] و [[روم]]، ایفا نمودند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۳۴۱؛ نیز نک‍: جعیط، الکوفة، نشأة المدینة العربیة الاسلامیة، ص۳۲؛ صالح احمد علی، التنظیمات الاجتماعیة و الاقتصادیة فی البصرة، ص۲۸ - ۲۹.</ref> آنان به فتوحات سرزمین‌های شرقی توجهی ویژه مبذول داشتند که دلیل آن در برخی منابع، نزدیکی این مناطق به سکونتگاه‌هایشان و آشنایی آنان با این [[سرزمین‌ها]] به سبب ارتباطشان با شاهان [[ایرانی]] و [[آل]] منذر عنوان شده است.<ref>عبداللّه محمود حسین، قبیلة تمیم عبر العصور، ص۱۰۲.</ref> [[فرزندان]] [[تمیم]] سهم بسیار پر رنگی در [[نبرد قادسیه]]، به ویژه در لیلة [[القادسیه]] ([[لیلة الهریر]])، که دو [[لشکر]] تا صبح با یکدیگر می‌جنگیدند، داشتند.<ref>علامه عسگری، صد و پنجاه صحابی ساختگی، ج۲، ص۹۹ - ۱۱۴. رجوع کنید به طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۵۶۱ـ۵۶۲، ۵۶۵، ۵۷۷ ـ ۵۷۸.</ref> آنان در فتح [[اصطخر]] - از شهرهای فارس - <ref>ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۳، ص۳۲۶؛ طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۱۷۰ بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۳۸۶ و ۴۰۷.</ref> و [[خراسان]]<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۳۹۰ - ۳۹۴؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۳۸۶ و ۴۰۷.</ref> شرکت جستند و گفته‌اند که فتح برخی از مناطق، چون [[موصل]]، [[حلوان]]، [[همدان]]، [[دورق]] (شادگان)،کاشان و... با [[فرماندهی]] [[سرداران]] تمیمی میسر شده است.<ref>رجوع کنید به عبداللّه محمود حسین، قبیلة تمیم عبر العصور، ص۱۰۲ـ۱۰۳.</ref> از [[بنی یربوع]] – یکی از شاخه‌های [[بنی تمیم]] - نخستین بار در جریان [[فتوحات اسلامی]] در [[سال سیزدهم هجری]] و در [[زمان]] [[جنگ]] بویب سخن به میان آمده است. نقل است که در این سال، جمعی از [[بنی حنظله]] به [[رهبری]] [[ربعی بن حصین یربوعی]] - پدر [[شبث بن ربعی]] - جهت اعزام به [[فتوحات]] [[ایران]]، نزد [[عمر بن خطاب]] آمدند. [[عمر]] نیز، ربعی را بر آنان گماشت و ایشان را نزد سردار خود - [[مثنی بن حارثه]] - در بویب فرستاد.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۳، ص۴۶۴؛ ابن کلبی، جمهرة النسب، ص۲۱۵ـ۲۱۶</ref> حضور [[فرزندان]] [[یربوع]] در فتح برخی مناطق [[اهواز]]،<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۱۸۶.</ref> [[نهاوند]]،<ref>در سال ۲۰ هجری به فرماندهی ابوموسی اشعری. طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۱۳۹؛ ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۵۵۹.</ref> رامهرمز،<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۸۵</ref> شوشتر،<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۸۵؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۲۷؛ ثقفی، الغارات، ج۲، ص۷۸۲.</ref> [[اصفهان]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۲۰۹.</ref> و [[خراسان]]<ref>در سال ۵۵ هجری در زمان حکومت معاویه. بلاذری، فتوح البلدان، ص۳۹۷؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۳۵۵.</ref> از دیگر مواضعی است که [[تاریخ]] آن را در خود به ثبت و ضبط رسانده است. در یکی از این گزارشات، به نقل از [[اسید بن متشمس]] - برادرزاده [[احنف بن قیس]] - آمده: «با [[ابوموسی اشعری]] در جنگ اصفهان، [[شاهد]] فتح سرزمین‌هایی بودم که به‌دست [[عبدالله بن ورقاء ریاحی]] و [[عبدالله بن ورقاء اسدی]] انجام گرفت».<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۱۸۶.</ref> لازم به ذکر است که در برخی از این فتوحات از جمله [[فتح نهاوند]]، افرادی از این [[قبیله]] عهده دار سمت [[فرماندهی]] بودند.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۴، ص۱۳۹؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۱۸.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

Wasity: /* بنی یربوع پس از رحلت پیامبر اکرم{{صل}} */

2023-06-19T08:03:43Z

بنی یربوع پس از رحلت پیامبر اکرم{{صل}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	پس از گسترش [[دین مبین اسلام]] در بین مردم - از جمله در میان [[قبیله]] بنی یربوع بن حنظله - [[رسول خدا]]{{صل}}، در [[سال دهم هجرت]]، کارگزارانی را جهت [[جمع‌آوری زکات]] به [[شهرها]] و [[قبایل]] فرستاد. یکی از این افراد، مالک بن نویره بود که [[مأمور]] آخذ زکات از بنی یربوع گردید.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۵۳۰.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		پس از گسترش [[دین مبین اسلام]] در بین مردم - از جمله در میان [[قبیله]] بنی یربوع بن حنظله - [[رسول خدا]]{{صل}}، در [[سال دهم هجرت]]، کارگزارانی را جهت [[جمع‌آوری زکات]] به [[شهرها]] و [[قبایل]] فرستاد. یکی از این افراد، مالک بن نویره بود که [[مأمور]] آخذ زکات از بنی یربوع گردید.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۵۳۰.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	==~~بنی یربوع~~ پس از [[رحلت پیامبر اکرم]]{{صل}}==		===دوران پس از [[رحلت پیامبر اکرم]]{{صل}}===
	===وقایع موسوم به [[ارتداد قبایل]]===		====وقایع موسوم به [[ارتداد قبایل]]====
	مالک بن نویره پس از [[رحلت پیامبر خدا]]{{صل}} و به سفارش آن حضرت، [[اعتقاد]] و [[ایمان راسخ]] به [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} داشت و او را [[جانشین]] و [[خلیفه]] به [[حق پیامبر]]{{صل}} می‌دانست، پس از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}}، او به همراه [[بنی تمیم]] به [[مدینه]] آمد تا ببیند جانشین و [[خلیفه پیامبر]]{{صل}} کیست؟ وی [[روز]] جمعه‌ای وارد [[مسجد]] شد و [[ابوبکر]] را بر [[منبر رسول خدا]]{{صل}} در حال [[خطبه]] خواندن دید، به او نگاهی کرد و گفت: «کسی که [[پیامبر خدا]]{{صل}} به [[جانشینی]] و [[دوستی]] او سفارش کرد - یعنی علی{{ع}} - چه شد؟» گفتند: «ای [[اعرابی]]، [[امر خدا]] بعد از [[رحلت]] آن حضرت چنین واقع شده است که ابوبکر [[خلیفه رسول خدا]]{{صل}} باشد». [[مالک بن نویره]] زیر بار نرفت و گفت: «هیچ حادثه‌ای که سبب [[خلافت ابوبکر]] و برکناری [[حضرت علی]]{{ع}} بشود واقع نشده و همانا شماها [[خیانت به خدا]] و [[رسول]] او گردید». سپس به طرف ابوبکر پیش رفت و فریاد برآورد: «چه کسی به تو [[اجازه]] داد که بر روی این [[منبر]] بروی در حالی که [[وصی رسول خدا]]{{صل}}، - یعنی علی بن ابی طالب{{ع}} - در این جا نشسته است؟» ابوبکر فریاد زد: این اعرابی که از عقب ادرار می‌کند (او را [[تشبیه]] به سگ کرد) را از [[مسجد پیامبر]] بیرونش کنید. [[قنفذ بن عمیر]] و [[خالد بن ولید]]، گردن مالک را گرفتند و کشان‌کشان از مسجد بیرونش انداختند.<ref>شیخ عباس قمی، سفینة البحار، ج۸، ص۱۱۴.</ref> مالک بر شتر خود سوار شد و ضمن فرستادن [[صلوات]] بر [[رسول خدا]]{{صل}}، این ابیات را انشاد کرد:		مالک بن نویره پس از [[رحلت پیامبر خدا]]{{صل}} و به سفارش آن حضرت، [[اعتقاد]] و [[ایمان راسخ]] به [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} داشت و او را [[جانشین]] و [[خلیفه]] به [[حق پیامبر]]{{صل}} می‌دانست، پس از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}}، او به همراه [[بنی تمیم]] به [[مدینه]] آمد تا ببیند جانشین و [[خلیفه پیامبر]]{{صل}} کیست؟ وی [[روز]] جمعه‌ای وارد [[مسجد]] شد و [[ابوبکر]] را بر [[منبر رسول خدا]]{{صل}} در حال [[خطبه]] خواندن دید، به او نگاهی کرد و گفت: «کسی که [[پیامبر خدا]]{{صل}} به [[جانشینی]] و [[دوستی]] او سفارش کرد - یعنی علی{{ع}} - چه شد؟» گفتند: «ای [[اعرابی]]، [[امر خدا]] بعد از [[رحلت]] آن حضرت چنین واقع شده است که ابوبکر [[خلیفه رسول خدا]]{{صل}} باشد». [[مالک بن نویره]] زیر بار نرفت و گفت: «هیچ حادثه‌ای که سبب [[خلافت ابوبکر]] و برکناری [[حضرت علی]]{{ع}} بشود واقع نشده و همانا شماها [[خیانت به خدا]] و [[رسول]] او گردید». سپس به طرف ابوبکر پیش رفت و فریاد برآورد: «چه کسی به تو [[اجازه]] داد که بر روی این [[منبر]] بروی در حالی که [[وصی رسول خدا]]{{صل}}، - یعنی علی بن ابی طالب{{ع}} - در این جا نشسته است؟» ابوبکر فریاد زد: این اعرابی که از عقب ادرار می‌کند (او را [[تشبیه]] به سگ کرد) را از [[مسجد پیامبر]] بیرونش کنید. [[قنفذ بن عمیر]] و [[خالد بن ولید]]، گردن مالک را گرفتند و کشان‌کشان از مسجد بیرونش انداختند.<ref>شیخ عباس قمی، سفینة البحار، ج۸، ص۱۱۴.</ref> مالک بر شتر خود سوار شد و ضمن فرستادن [[صلوات]] بر [[رسول خدا]]{{صل}}، این ابیات را انشاد کرد:
	{{عربی\|اطعنا [[رسول الله]] ما کان بیننا فیالعباد [[الله]]: مالأبی بکر؟		{{عربی\|اطعنا [[رسول الله]] ما کان بیننا فیالعباد [[الله]]: مالأبی بکر؟