بکائین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-03-31T08:12:52Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۲
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:حوادث تاریخ اسلام]]

Wasity: /* مقدمه */

2024-03-30T10:14:19Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۴
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	این واژه از «ب ـ ک ـ ی» به معنای [[گریستن]] با صدای بلند آمده است<ref>مفردات، ص۱۴۱، «بکی»؛ لغت نامه، ج ۳، ص۴۲۶۰، «بکاء».</ref>. [[بکائین]] صحابه تهیدستی بودند که در [[سال نهم هجرت]]، هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} عازم «[[تبوک]]» بود نزد آن حضرت آمدند تا با دریافت زاد و [[توشه]] و مرکب، امکان حضور در آن [[غزوه]] را بیابند؛ اما [[رسول خدا]] از [[تجهیز]] آنان عاجز ماند. ‌‌آنان که از [[توفیق]] شرکت در جهاد، [[محروم]] شده بودند، گریستند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۳ ـ ۹۴۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ الطبقات، ج ۲، ص۱۲۵.</ref>. در پی آن [[آیه]] ۹۲ [[توبه]] در [[شأن]] ایشان نازل شد<ref>اسباب النزول، ص۲۱۲؛ جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۶۹؛ مجمع‌‌البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>: {{متن قرآن\|وَلَا عَلَى ٱلَّذِينَ إِذَا مَآ أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لَآ أَجِدُ مَآ أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوا۟ وَّأَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ ٱلدَّمْعِ حَزَنًا أَلَّا يَجِدُوا۟ مَا يُنفِقُونَ}}<ref>«و نه بر کسانی که چون نزد تو آمدند تا آنان را سوار کنی گفتی چیزی نمی‌یابم تا بر آن سوارتان کنم؛ بازگشتند در حالی که چشم‌هاشان لبریز از اشک بود از غم اینکه چیزی نمی‌یافتند تا (در این راه) ببخشند» سوره توبه، آیه ۹۲.</ref>.		این واژه از «ب ـ ک ـ ی» به معنای [[گریستن]] با صدای بلند آمده است<ref>مفردات، ص۱۴۱، «بکی»؛ لغت نامه، ج ۳، ص۴۲۶۰، «بکاء».</ref>. [[بکائین]] صحابه تهیدستی بودند که در [[سال نهم هجرت]]، هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} عازم «[[تبوک]]» بود نزد آن حضرت آمدند تا با دریافت زاد و [[توشه]] و مرکب، امکان حضور در آن [[غزوه]] را بیابند؛ اما [[رسول خدا]] از [[تجهیز]] آنان عاجز ماند. ‌‌آنان که از [[توفیق]] شرکت در جهاد، [[محروم]] شده بودند، گریستند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۳ ـ ۹۴۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ الطبقات، ج ۲، ص۱۲۵.</ref>. در پی آن [[آیه]] ۹۲ [[توبه]] در [[شأن]] ایشان نازل شد<ref>اسباب النزول، ص۲۱۲؛ جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۶۹؛ مجمع‌‌البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>: {{متن قرآن\|وَلَا عَلَى ٱلَّذِينَ إِذَا مَآ أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لَآ أَجِدُ مَآ أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوا۟ وَّأَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ ٱلدَّمْعِ حَزَنًا أَلَّا يَجِدُوا۟ مَا يُنفِقُونَ}}<ref>«و نه بر کسانی که چون نزد تو آمدند تا آنان را سوار کنی گفتی چیزی نمی‌یابم تا بر آن سوارتان کنم؛ بازگشتند در حالی که چشم‌هاشان لبریز از اشک بود از غم اینکه چیزی نمی‌یافتند تا (در این راه) ببخشند» سوره توبه، آیه ۹۲.</ref>.

	[[سیره نویسان]] و [[مفسران]] در تعداد و نامهای بکائین [[اختلاف]] نظر دارند؛ برخی آنان را ۶ تن<ref>اسدالغابه، ج ۳، ص۳۴۹؛ زاد المسیر، ج ۳، ص۴۸۵؛ البحر‌‌المحیط، ج ۵، ص۴۸۳.</ref> و برخی دیگر ۹ نفر<ref>البحر المحیط، ج ۵، ص۴۸۳.</ref> دانسته‌‌اند؛ اما مشهور، شمار آنان را ۷ تن دانسته‌‌اند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۳، ۱۰۲۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ مجمع البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>؛ نیز در این باره که آنان از یک [[قبیله]] یا از [[قبایل]] گوناگون باشند نظرها یکسان نیست؛ برخی مفسران آنان را از قبیله [[مُزینه]] یا از [[فرزندان]] [[مقرن بن عامر مزنی]] دانسته‌‌اند<ref>اسباب النزول، ۲۱۲؛ جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۶۹؛ تفسیر‌‌قرطبی، ج ۸، ص۱۴۵.</ref>. در مقابل، گزارشهایی حکایت از آن دارد که ایشان از تیره‌‌های گوناگون بودند<ref>جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۷۰؛ التبیان، ج ۵، ص۲۸۰؛ المغازی، ج ۳، ص۱۰۲۴.</ref>. به موجب [[نقلی]] آنان عبارت است از: [[سالم‌ بن عمیر]] از [[بنی عمرو بن عوف]] و از بدریّان، [[حرمی بن عمرو]] از بنی واقف، [[عبدالرحمن بن کعب]] از [[بنی مازن بن نجار]]، [[سلمان بن صخر]] از بنی‌‌المعلی، [[عبد الرحمن بن یزید]] از [[بنی حارثه]]، [[عمرو‌ بن غنم]] از [[بنی سلمه]] و [[عبد الله بن عمرو]] از [[مُزینه]]<ref>جامع‌‌البیان، مج۶، ج ۱۰، ص۲۷۰؛ الدرالمنثور، ج ۴، ص۲۶۳؛ المغازی، ج ۱، ص۱۶۰؛ ج ۳، ص۹۹۴.</ref>. در [[اخبار]] دیگر نامهای آنان چنین آمده است: [[معقل بن یسار]]، [[سالم بن عمیر]]، [[عبدالله بن مغفل]]، [[عبدالله بن کعب]]، [[عرباض بن ساریه]]، [[علیة بن زید]] از بنی‌‌جاریه و [[عمرو بن حمام بن جموح]]<ref>المغازی، ج ۲، ص۹۹۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ الطبقات، ج۲، ص۱۲۵.</ref>. جز نامهای یاد شده، از کسانی دیگر نیز نام برده شده است<ref>زاد المسیر، ج ۳، ص۴۸۵ ـ ۴۸۶؛ اسد الغابه، ج ۳، ص۱۰.</ref>. گویند: هنگامی که آنان از رفتن خود [[مأیوس]] شده، گریستند، [[یامین]] یا ابن یامین نضیری دو تن را [[تجهیز]] کرده و با [[پیامبر]]{{صل}} همراه شدند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ سیر‌‌اعلام النبلاء، ج ۲، ص۲۳۴.</ref>. [[عباس بن عبد المطلب]] و [[عثمان بن عفان]] نیز هر یک دو تن را مهمان خود کردند<ref>التبیان، ج ۵، ص۲۸۰؛ مجمع البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>. در گزارش [[واقدی]] آمده است که [[عثمان]] سه تن را همراه خود برد<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۴.</ref>.<ref>[[بکائین (مقاله)\|مقاله «بکائین»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶، ص ۲۰.</ref>		[[سیره نویسان]] و [[مفسران]] در تعداد و نامهای بکائین [[اختلاف]] نظر دارند؛ برخی آنان را ۶ تن<ref>اسدالغابه، ج ۳، ص۳۴۹؛ زاد المسیر، ج ۳، ص۴۸۵؛ البحر‌‌المحیط، ج ۵، ص۴۸۳.</ref> و برخی دیگر ۹ نفر<ref>البحر المحیط، ج ۵، ص۴۸۳.</ref> دانسته‌‌اند؛ اما مشهور، شمار آنان را ۷ تن دانسته‌‌اند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۳، ۱۰۲۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ مجمع البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>؛ نیز در این باره که آنان از یک [[قبیله]] یا از [[قبایل]] گوناگون باشند نظرها یکسان نیست؛ برخی مفسران آنان را از قبیله [[مُزینه]] یا از [[فرزندان]] [[مقرن بن عامر مزنی]] دانسته‌‌اند<ref>اسباب النزول، ۲۱۲؛ جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۶۹؛ تفسیر‌‌قرطبی، ج ۸، ص۱۴۵.</ref>. در مقابل، گزارشهایی حکایت از آن دارد که ایشان از تیره‌‌های گوناگون بودند<ref>جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۷۰؛ التبیان، ج ۵، ص۲۸۰؛ المغازی، ج ۳، ص۱۰۲۴.</ref>. به موجب [[نقلی]] آنان عبارت است از: [[سالم‌ بن عمیر]] از [[بنی عمرو بن عوف]] و از بدریّان، [[حرمی بن عمرو]] از بنی واقف، [[عبدالرحمن بن کعب]] از [[بنی مازن بن نجار]]، [[سلمان بن صخر]] از بنی‌‌المعلی، [[عبد الرحمن بن یزید]] از [[بنی حارثه]]، [[عمرو‌ بن غنم]] از [[بنی سلمه]] و [[عبدالله بن عمرو مزنی\|عبد الله بن عمرو]] از [[مُزینه]]<ref>جامع‌‌البیان، مج۶، ج ۱۰، ص۲۷۰؛ الدرالمنثور، ج ۴، ص۲۶۳؛ المغازی، ج ۱، ص۱۶۰؛ ج ۳، ص۹۹۴.</ref>. در [[اخبار]] دیگر نامهای آنان چنین آمده است: [[معقل بن یسار]]، [[سالم بن عمیر]]، [[عبدالله بن مغفل]]، [[عبدالله بن کعب]]، [[عرباض بن ساریه]]، [[علیة بن زید]] از بنی‌‌جاریه و [[عمرو بن حمام بن جموح]]<ref>المغازی، ج ۲، ص۹۹۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ الطبقات، ج۲، ص۱۲۵.</ref>. جز نامهای یاد شده، از کسانی دیگر نیز نام برده شده است<ref>زاد المسیر، ج ۳، ص۴۸۵ ـ ۴۸۶؛ اسد الغابه، ج ۳، ص۱۰.</ref>. گویند: هنگامی که آنان از رفتن خود [[مأیوس]] شده، گریستند، [[یامین]] یا ابن یامین نضیری دو تن را [[تجهیز]] کرده و با [[پیامبر]]{{صل}} همراه شدند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ سیر‌‌اعلام النبلاء، ج ۲، ص۲۳۴.</ref>. [[عباس بن عبد المطلب]] و [[عثمان بن عفان]] نیز هر یک دو تن را مهمان خود کردند<ref>التبیان، ج ۵، ص۲۸۰؛ مجمع البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>. در گزارش [[واقدی]] آمده است که [[عثمان]] سه تن را همراه خود برد<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۴.</ref>.<ref>[[بکائین (مقاله)\|مقاله «بکائین»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶، ص ۲۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* مقدمه */

2024-03-30T06:08:27Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۸
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	این واژه از «ب ـ ک ـ ی» به معنای [[گریستن]] با صدای بلند آمده است<ref>مفردات، ص۱۴۱، «بکی»؛ لغت نامه، ج ۳، ص۴۲۶۰، «بکاء».</ref>. [[بکائین]] صحابه تهیدستی بودند که در [[سال نهم هجرت]]، هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} عازم «[[تبوک]]» بود نزد آن حضرت آمدند تا با دریافت زاد و [[توشه]] و مرکب، امکان حضور در آن [[غزوه]] را بیابند؛ اما [[رسول خدا]] از [[تجهیز]] آنان عاجز ماند. ‌‌آنان که از [[توفیق]] شرکت در جهاد، [[محروم]] شده بودند، گریستند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۳ ـ ۹۴۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ الطبقات، ج ۲، ص۱۲۵.</ref>. در پی آن [[آیه]] ۹۲ [[توبه]] در [[شأن]] ایشان نازل شد<ref>اسباب النزول، ص۲۱۲؛ جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۶۹؛ مجمع‌‌البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>: {{متن قرآن\|وَلَا عَلَى ٱلَّذِينَ إِذَا مَآ أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لَآ أَجِدُ مَآ أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوا۟ وَّأَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ ٱلدَّمْعِ حَزَنًا أَلَّا يَجِدُوا۟ مَا يُنفِقُونَ}}<ref>«و نه بر کسانی که چون نزد تو آمدند تا آنان را سوار کنی گفتی چیزی نمی‌یابم تا بر آن سوارتان کنم؛ بازگشتند در حالی که چشم‌هاشان لبریز از اشک بود از غم اینکه چیزی نمی‌یافتند تا (در این راه) ببخشند» سوره توبه، آیه ۹۲.</ref>.		این واژه از «ب ـ ک ـ ی» به معنای [[گریستن]] با صدای بلند آمده است<ref>مفردات، ص۱۴۱، «بکی»؛ لغت نامه، ج ۳، ص۴۲۶۰، «بکاء».</ref>. [[بکائین]] صحابه تهیدستی بودند که در [[سال نهم هجرت]]، هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} عازم «[[تبوک]]» بود نزد آن حضرت آمدند تا با دریافت زاد و [[توشه]] و مرکب، امکان حضور در آن [[غزوه]] را بیابند؛ اما [[رسول خدا]] از [[تجهیز]] آنان عاجز ماند. ‌‌آنان که از [[توفیق]] شرکت در جهاد، [[محروم]] شده بودند، گریستند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۳ ـ ۹۴۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ الطبقات، ج ۲، ص۱۲۵.</ref>. در پی آن [[آیه]] ۹۲ [[توبه]] در [[شأن]] ایشان نازل شد<ref>اسباب النزول، ص۲۱۲؛ جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۶۹؛ مجمع‌‌البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>: {{متن قرآن\|وَلَا عَلَى ٱلَّذِينَ إِذَا مَآ أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لَآ أَجِدُ مَآ أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوا۟ وَّأَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ ٱلدَّمْعِ حَزَنًا أَلَّا يَجِدُوا۟ مَا يُنفِقُونَ}}<ref>«و نه بر کسانی که چون نزد تو آمدند تا آنان را سوار کنی گفتی چیزی نمی‌یابم تا بر آن سوارتان کنم؛ بازگشتند در حالی که چشم‌هاشان لبریز از اشک بود از غم اینکه چیزی نمی‌یافتند تا (در این راه) ببخشند» سوره توبه، آیه ۹۲.</ref>.

	[[سیره نویسان]] و [[مفسران]] در تعداد و نامهای بکائین [[اختلاف]] نظر دارند؛ برخی آنان را ۶ تن<ref>اسدالغابه، ج ۳، ص۳۴۹؛ زاد المسیر، ج ۳، ص۴۸۵؛ البحر‌‌المحیط، ج ۵، ص۴۸۳.</ref> و برخی دیگر ۹ نفر<ref>البحر المحیط، ج ۵، ص۴۸۳.</ref> دانسته‌‌اند؛ اما مشهور، شمار آنان را ۷ تن دانسته‌‌اند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۳، ۱۰۲۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ مجمع البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>؛ نیز در این باره که آنان از یک [[قبیله]] یا از [[قبایل]] گوناگون باشند نظرها یکسان نیست؛ برخی مفسران آنان را از قبیله [[مُزینه]] یا از [[فرزندان]] [[مقرن بن عامر مزنی]] دانسته‌‌اند<ref>اسباب النزول، ۲۱۲؛ جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۶۹؛ تفسیر‌‌قرطبی، ج ۸، ص۱۴۵.</ref>. در مقابل، گزارشهایی حکایت از آن دارد که ایشان از تیره‌‌های گوناگون بودند<ref>جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۷۰؛ التبیان، ج ۵، ص۲۸۰؛ المغازی، ج ۳، ص۱۰۲۴.</ref>. به موجب [[نقلی]] آنان عبارت است از: [[سالم‌ بن عمیر]] از [[بنی عمرو بن عوف]] و از بدریّان، [[حرمی بن عمرو[[ از بنی واقف، [[عبدالرحمن بن کعب]] از [[بنی مازن بن نجار]]، [[سلمان بن صخر]] از بنی‌‌المعلی، [[عبد الرحمن بن یزید]] از [[بنی حارثه]]، [[عمرو‌ بن غنم]] از [[بنی سلمه]] و [[عبد الله بن عمرو]] از [[مُزینه]]<ref>جامع‌‌البیان، مج۶، ج ۱۰، ص۲۷۰؛ الدرالمنثور، ج ۴، ص۲۶۳؛ المغازی، ج ۱، ص۱۶۰؛ ج ۳، ص۹۹۴.</ref>. در [[اخبار]] دیگر نامهای آنان چنین آمده است: [[معقل بن یسار]]، [[سالم بن عمیر]]، [[عبدالله بن مغفل]]، [[عبدالله بن کعب]]، [[عرباض بن ساریه]]، [[علیة بن زید]] از بنی‌‌جاریه و [[عمرو بن حمام بن جموح]]<ref>المغازی، ج ۲، ص۹۹۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ الطبقات، ج۲، ص۱۲۵.</ref>. جز نامهای یاد شده، از کسانی دیگر نیز نام برده شده است<ref>زاد المسیر، ج ۳، ص۴۸۵ ـ ۴۸۶؛ اسد الغابه، ج ۳، ص۱۰.</ref>. گویند: هنگامی که آنان از رفتن خود [[مأیوس]] شده، گریستند، [[یامین]] یا ابن یامین نضیری دو تن را [[تجهیز]] کرده و با [[پیامبر]]{{صل}} همراه شدند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ سیر‌‌اعلام النبلاء، ج ۲، ص۲۳۴.</ref>. [[عباس بن عبد المطلب]] و [[عثمان بن عفان]] نیز هر یک دو تن را مهمان خود کردند<ref>التبیان، ج ۵، ص۲۸۰؛ مجمع البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>. در گزارش [[واقدی]] آمده است که [[عثمان]] سه تن را همراه خود برد<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۴.</ref>.<ref>[[بکائین (مقاله)\|مقاله «بکائین»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶، ص ۲۰.</ref>		[[سیره نویسان]] و [[مفسران]] در تعداد و نامهای بکائین [[اختلاف]] نظر دارند؛ برخی آنان را ۶ تن<ref>اسدالغابه، ج ۳، ص۳۴۹؛ زاد المسیر، ج ۳، ص۴۸۵؛ البحر‌‌المحیط، ج ۵، ص۴۸۳.</ref> و برخی دیگر ۹ نفر<ref>البحر المحیط، ج ۵، ص۴۸۳.</ref> دانسته‌‌اند؛ اما مشهور، شمار آنان را ۷ تن دانسته‌‌اند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۳، ۱۰۲۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ مجمع البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>؛ نیز در این باره که آنان از یک [[قبیله]] یا از [[قبایل]] گوناگون باشند نظرها یکسان نیست؛ برخی مفسران آنان را از قبیله [[مُزینه]] یا از [[فرزندان]] [[مقرن بن عامر مزنی]] دانسته‌‌اند<ref>اسباب النزول، ۲۱۲؛ جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۶۹؛ تفسیر‌‌قرطبی، ج ۸، ص۱۴۵.</ref>. در مقابل، گزارشهایی حکایت از آن دارد که ایشان از تیره‌‌های گوناگون بودند<ref>جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۷۰؛ التبیان، ج ۵، ص۲۸۰؛ المغازی، ج ۳، ص۱۰۲۴.</ref>. به موجب [[نقلی]] آنان عبارت است از: [[سالم‌ بن عمیر]] از [[بنی عمرو بن عوف]] و از بدریّان، [[حرمی بن عمرو]] از بنی واقف، [[عبدالرحمن بن کعب]] از [[بنی مازن بن نجار]]، [[سلمان بن صخر]] از بنی‌‌المعلی، [[عبد الرحمن بن یزید]] از [[بنی حارثه]]، [[عمرو‌ بن غنم]] از [[بنی سلمه]] و [[عبد الله بن عمرو]] از [[مُزینه]]<ref>جامع‌‌البیان، مج۶، ج ۱۰، ص۲۷۰؛ الدرالمنثور، ج ۴، ص۲۶۳؛ المغازی، ج ۱، ص۱۶۰؛ ج ۳، ص۹۹۴.</ref>. در [[اخبار]] دیگر نامهای آنان چنین آمده است: [[معقل بن یسار]]، [[سالم بن عمیر]]، [[عبدالله بن مغفل]]، [[عبدالله بن کعب]]، [[عرباض بن ساریه]]، [[علیة بن زید]] از بنی‌‌جاریه و [[عمرو بن حمام بن جموح]]<ref>المغازی، ج ۲، ص۹۹۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ الطبقات، ج۲، ص۱۲۵.</ref>. جز نامهای یاد شده، از کسانی دیگر نیز نام برده شده است<ref>زاد المسیر، ج ۳، ص۴۸۵ ـ ۴۸۶؛ اسد الغابه، ج ۳، ص۱۰.</ref>. گویند: هنگامی که آنان از رفتن خود [[مأیوس]] شده، گریستند، [[یامین]] یا ابن یامین نضیری دو تن را [[تجهیز]] کرده و با [[پیامبر]]{{صل}} همراه شدند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ سیر‌‌اعلام النبلاء، ج ۲، ص۲۳۴.</ref>. [[عباس بن عبد المطلب]] و [[عثمان بن عفان]] نیز هر یک دو تن را مهمان خود کردند<ref>التبیان، ج ۵، ص۲۸۰؛ مجمع البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>. در گزارش [[واقدی]] آمده است که [[عثمان]] سه تن را همراه خود برد<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۴.</ref>.<ref>[[بکائین (مقاله)\|مقاله «بکائین»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶، ص ۲۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== شماری از صحابه تهیدست و مشتاق جهاد در زمان پیامبر{{صل}} این واژه از «ب ـ ک ـ ی» به معنای گریستن با صدای بلند آمده استمفردات، ص۱۴۱، «بکی»؛ لغت نامه، ج...» ایجاد کرد

2024-03-30T06:07:59Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== شماری از صحابه تهیدست و مشتاق جهاد در زمان پیامبر{{صل}} این واژه از «ب ـ ک ـ ی» به معنای گریستن با صدای بلند آمده است<ref>مفردات، ص۱۴۱، «بکی»؛ لغت نامه، ج...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
شماری از [[صحابه]] [[تهیدست]] و [[مشتاق]] [[جهاد]] در [[زمان پیامبر]]{{صل}}
این واژه از «ب ـ ک ـ ی» به معنای [[گریستن]] با صدای بلند آمده است<ref>مفردات، ص۱۴۱، «بکی»؛ لغت نامه، ج ۳، ص۴۲۶۰، «بکاء».</ref>. [[بکائین]] صحابه تهیدستی بودند که در [[سال نهم هجرت]]، هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} عازم «[[تبوک]]» بود نزد آن حضرت آمدند تا با دریافت زاد و [[توشه]] و مرکب، امکان حضور در آن [[غزوه]] را بیابند؛ اما [[رسول خدا]] از [[تجهیز]] آنان عاجز ماند. ‌‌آنان که از [[توفیق]] شرکت در جهاد، [[محروم]] شده بودند، گریستند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۳ ـ ۹۴۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ الطبقات، ج ۲، ص۱۲۵.</ref>. در پی آن [[آیه]] ۹۲ [[توبه]] در [[شأن]] ایشان نازل شد<ref>اسباب النزول، ص۲۱۲؛ جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۶۹؛ مجمع‌‌البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>: {{متن قرآن|وَلَا عَلَى ٱلَّذِينَ إِذَا مَآ أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لَآ أَجِدُ مَآ أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوا۟ وَّأَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ ٱلدَّمْعِ حَزَنًا أَلَّا يَجِدُوا۟ مَا يُنفِقُونَ}}<ref>«و نه بر کسانی که چون نزد تو آمدند تا آنان را سوار کنی گفتی چیزی نمی‌یابم تا بر آن سوارتان کنم؛ بازگشتند در حالی که چشم‌هاشان لبریز از اشک بود از غم اینکه چیزی نمی‌یافتند تا (در این راه) ببخشند» سوره توبه، آیه ۹۲.</ref>.

[[سیره نویسان]] و [[مفسران]] در تعداد و نامهای بکائین [[اختلاف]] نظر دارند؛ برخی آنان را ۶ تن<ref>اسدالغابه، ج ۳، ص۳۴۹؛ زاد المسیر، ج ۳، ص۴۸۵؛ البحر‌‌المحیط، ج ۵، ص۴۸۳.</ref> و برخی دیگر ۹ نفر<ref>البحر المحیط، ج ۵، ص۴۸۳.</ref> دانسته‌‌اند؛ اما مشهور، شمار آنان را ۷ تن دانسته‌‌اند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۳، ۱۰۲۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ مجمع البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>؛ نیز در این باره که آنان از یک [[قبیله]] یا از [[قبایل]] گوناگون باشند نظرها یکسان نیست؛ برخی مفسران آنان را از قبیله [[مُزینه]] یا از [[فرزندان]] [[مقرن بن عامر مزنی]] دانسته‌‌اند<ref>اسباب النزول، ۲۱۲؛ جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۶۹؛ تفسیر‌‌قرطبی، ج ۸، ص۱۴۵.</ref>. در مقابل، گزارشهایی حکایت از آن دارد که ایشان از تیره‌‌های گوناگون بودند<ref>جامع‌‌البیان، مج ۶، ج ۱۰، ص۲۷۰؛ التبیان، ج ۵، ص۲۸۰؛ المغازی، ج ۳، ص۱۰۲۴.</ref>. به موجب [[نقلی]] آنان عبارت است از: [[سالم‌ بن عمیر]] از [[بنی عمرو بن عوف]] و از بدریّان، [[حرمی بن عمرو[[ از بنی واقف، [[عبدالرحمن بن کعب]] از [[بنی مازن بن نجار]]، [[سلمان بن صخر]] از بنی‌‌المعلی، [[عبد الرحمن بن یزید]] از [[بنی حارثه]]، [[عمرو‌ بن غنم]] از [[بنی سلمه]] و [[عبد الله بن عمرو]] از [[مُزینه]]<ref>جامع‌‌البیان، مج۶، ج ۱۰، ص۲۷۰؛ الدرالمنثور، ج ۴، ص۲۶۳؛ المغازی، ج ۱، ص۱۶۰؛ ج ۳، ص۹۹۴.</ref>. در [[اخبار]] دیگر نامهای آنان چنین آمده است: [[معقل بن یسار]]، [[سالم بن عمیر]]، [[عبدالله بن مغفل]]، [[عبدالله بن کعب]]، [[عرباض بن ساریه]]، [[علیة بن زید]] از بنی‌‌جاریه و [[عمرو بن حمام بن جموح]]<ref>المغازی، ج ۲، ص۹۹۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ الطبقات، ج۲، ص۱۲۵.</ref>. جز نامهای یاد شده، از کسانی دیگر نیز نام برده شده است<ref>زاد المسیر، ج ۳، ص۴۸۵ ـ ۴۸۶؛ اسد الغابه، ج ۳، ص۱۰.</ref>. گویند: هنگامی که آنان از رفتن خود [[مأیوس]] شده، گریستند، [[یامین]] یا ابن یامین نضیری دو تن را [[تجهیز]] کرده و با [[پیامبر]]{{صل}} همراه شدند<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۴؛ السیرة النبویه، ج ۴، ص۵۱۸؛ سیر‌‌اعلام النبلاء، ج ۲، ص۲۳۴.</ref>. [[عباس بن عبد المطلب]] و [[عثمان بن عفان]] نیز هر یک دو تن را مهمان خود کردند<ref>التبیان، ج ۵، ص۲۸۰؛ مجمع البیان، ج ۵، ص۹۱.</ref>. در گزارش [[واقدی]] آمده است که [[عثمان]] سه تن را همراه خود برد<ref>المغازی، ج ۳، ص۹۹۴.</ref>.<ref>[[بکائین (مقاله)|مقاله «بکائین»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶، ص ۲۰.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:000057.jpg|22px]] [[بکائین (مقاله)|مقاله «بکائین»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۶''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}