بیت‌الاحزان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* بیت الاحزان */

2024-09-03T17:41:33Z

بیت الاحزان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۱۱
خط ۳:		خط ۳:
	'''بیت‌الاحزان''' خانۀ اندوه‌ها، سند [[مظلومیت اهل بیت]]{{عم}} پس از [[رحلت پیامبر خدا]]{{صل}} و [[غصب خلافت]] و ظلم به اهل بیت. حضرت [[فاطمه]] پس از [[وفات]] پدرش پیوسته [[غمگین]]، گریان و [[مظلوم]] بود.		'''بیت‌الاحزان''' خانۀ اندوه‌ها، سند [[مظلومیت اهل بیت]]{{عم}} پس از [[رحلت پیامبر خدا]]{{صل}} و [[غصب خلافت]] و ظلم به اهل بیت. حضرت [[فاطمه]] پس از [[وفات]] پدرش پیوسته [[غمگین]]، گریان و [[مظلوم]] بود.

	== ~~[[بیت الاحزان]]~~ ==		== مقدمه ==
	[[فاطمه]]{{س}}، دختر گرامی و [[معصوم]] [[رسول خدا]]{{صل}} در فراق پدر بزرگوار خود و گلایه از اوضاع زمانه در گوشه‌ای از [[بقیع]] به [[گریه]] و [[اندوه]] و [[زاری]] می‌پرداخت. این محل که همانند خانه‌ای بدون سقف بود، بعدها مقبره او نام گرفت و سپس به «[[مسجد]] فاطمه» مشهور شد. مکان آن کنار [[قبر]] عباس و [[ائمه شیعه]]{{عم}} بوده است. [[دختر پیامبر]]{{صل}} شبانه [[روز]] در [[منزل]] خود در حال [[گریه و زاری]] بود. بعضی نزد علی{{ع}} آمدند و از او خواستند تا از فاطمه بخواهد یا شب گریه کند و روز آرام باشد و یا روز گریه کند و شب آرام بگیرد. علی{{ع}} نیز این مسأله و [[شکایت]] [[همسایگان]] را به اطلاع ایشان رسانید، ولی او نپذیرفت. آنان از علی{{ع}} خواستند یا فاطمه{{س}} را آرام کند و یا به جای دیگری منتقل سازد؛ لذا ایشان را با [[رضایت]] خود در محلی نزدیک [[خانه]] [[عقیل]] در بقیع ساکن کرد و این مکان بعدها نام «بیت الاحزان» بر خود گرفت. در دوران عثمانی ضریحی کوچک از آهن در این محل قرار داده شد که زایران آن را [[زیارت]] و [[تبرک]] می‌کردند. در دوران سعودی همراه با تخریب گنبد و بارگاه‌های بقیع، آن [[ضریح]] را با [[زمین]] صاف کردند.		[[فاطمه]]{{س}}، دختر گرامی و [[معصوم]] [[رسول خدا]]{{صل}} در فراق پدر بزرگوار خود و گلایه از اوضاع زمانه در گوشه‌ای از [[بقیع]] به [[گریه]] و [[اندوه]] و [[زاری]] می‌پرداخت. این محل که همانند خانه‌ای بدون سقف بود، بعدها مقبره او نام گرفت و سپس به «[[مسجد]] فاطمه» مشهور شد. مکان آن کنار [[قبر]] عباس و [[ائمه شیعه]]{{عم}} بوده است. [[دختر پیامبر]]{{صل}} شبانه [[روز]] در [[منزل]] خود در حال [[گریه و زاری]] بود. بعضی نزد علی{{ع}} آمدند و از او خواستند تا از فاطمه بخواهد یا شب گریه کند و روز آرام باشد و یا روز گریه کند و شب آرام بگیرد. علی{{ع}} نیز این مسأله و [[شکایت]] [[همسایگان]] را به اطلاع ایشان رسانید، ولی او نپذیرفت. آنان از علی{{ع}} خواستند یا فاطمه{{س}} را آرام کند و یا به جای دیگری منتقل سازد؛ لذا ایشان را با [[رضایت]] خود در محلی نزدیک [[خانه]] [[عقیل]] در بقیع ساکن کرد و این مکان بعدها نام «بیت الاحزان» بر خود گرفت. در دوران عثمانی ضریحی کوچک از آهن در این محل قرار داده شد که زایران آن را [[زیارت]] و [[تبرک]] می‌کردند. در دوران سعودی همراه با تخریب گنبد و بارگاه‌های بقیع، آن [[ضریح]] را با [[زمین]] صاف کردند.

Bahmani در ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۱

2024-09-03T13:01:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۳۱
خط ۳:		خط ۳:
	'''بیت‌الاحزان''' خانۀ اندوه‌ها، سند [[مظلومیت اهل بیت]]{{عم}} پس از [[رحلت پیامبر خدا]]{{صل}} و [[غصب خلافت]] و ظلم به اهل بیت. حضرت [[فاطمه]] پس از [[وفات]] پدرش پیوسته [[غمگین]]، گریان و [[مظلوم]] بود.		'''بیت‌الاحزان''' خانۀ اندوه‌ها، سند [[مظلومیت اهل بیت]]{{عم}} پس از [[رحلت پیامبر خدا]]{{صل}} و [[غصب خلافت]] و ظلم به اهل بیت. حضرت [[فاطمه]] پس از [[وفات]] پدرش پیوسته [[غمگین]]، گریان و [[مظلوم]] بود.

	== ~~مقدمه~~ ==		== [[بیت الاحزان]] ==
	~~آنچه گروه~~ [[~~سقیفه~~]] و [[~~غاصبان خلافت~~]] ~~بر سر او~~ و ~~خانه‌اش و شوهرش آوردند، مصیبتی جانکاه بود. وی هم~~ از ~~داغ رحلت پدر می‌سوخت، هم~~ از ~~غصب خلافت، هم از آلام~~ [[~~روحی~~]] و ~~جسمی خویش. گریه‌اش نیز نوعی~~ [[~~اعتراض~~]] ~~به وضع~~ [[~~حاکم~~]] ~~به شمار می‌رفت~~. ~~نزد علی{{ع}}~~ به [[~~شکایت~~]] ~~آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است، وقت خاصّی برای گریه‌اش قرار دهد تا آنان به استراحت! بپردازند~~. ~~روزها حضرت~~ [[~~زهرا~~]] ~~به بیرون~~ [[~~مدینه~~]] ~~می‌رفت و حسن و حسین~~{{عم}} ~~را هم با خود می‌برد و زیر درخت «اراک» می‌نشست و در سایۀ آن تمام~~ [[~~روز~~]] ~~را بر پدرش می‌گریست. نزدیک غروب، علی~~{{ع}} ~~به سراغشان می‌رفت و به~~ [[~~خانه~~]] ~~می‌آمدند. مخالفان آن درخت را هم قطع کردند. حضرت زیر~~ [[~~آفتاب~~]] ~~می‌نشست~~ و ~~می‌گریست~~. علی{{ع}} ~~برای~~ او ~~اتاقی ساخت~~ و ~~نامش را «~~[[~~بیت~~]] ~~الأحزان» گذاشت. بیت الأحزان، سمبل غم‌ها و مظلومیت‌های او در طول~~ [[~~تاریخ~~]] ~~گشت~~. ~~حضرت~~ فاطمه{{عم}} ~~روزها~~ به ~~آن کلبۀ~~ [[غم]] ~~می‌رفت و با پدر درد~~ [[دل]] ~~می‌کرد و می‌گریست، شب به خانۀ غم‌آلود برمی‌گشت<ref>حیاة الامام الحسین، باقر شریف القرشی، ج۱ ص۲۶۹.</ref> در مورد~~ [[~~حضرت یعقوب~~]] ~~هم سخن از بیت الاحزان~~ و ~~خانه‌ای که در آن~~ بر ~~یوسف گم‌گشته‌اش می‌گریست، نقل شده است~~. ~~«بیت الأحزان» نام کتابی~~ از ~~[[محدّث قمی]]~~ در [[~~مصائب~~]] ~~حضرت~~ [[~~زهرا~~]] ~~است<ref>الذریعه، ج ۳ ص۱۸۵</ref>~~.~~<ref>~~[[~~جواد محدثی\|محدثی، جواد~~]]، [[~~فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر~~]]~~، ص۱۳۰~~.~~</ref>~~		[[فاطمه]]{{س}}، دختر گرامی و [[معصوم]] [[رسول خدا]]{{صل}} در فراق پدر بزرگوار خود و گلایه از اوضاع زمانه در گوشه‌ای از [[بقیع]] به [[گریه]] و [[اندوه]] و [[زاری]] می‌پرداخت. این محل که همانند خانه‌ای بدون سقف بود، بعدها مقبره او نام گرفت و سپس به «[[مسجد]] فاطمه» مشهور شد. مکان آن کنار [[قبر]] عباس و [[ائمه شیعه]]{{عم}} بوده است. [[دختر پیامبر]]{{صل}} شبانه [[روز]] در [[منزل]] خود در حال [[گریه و زاری]] بود. بعضی نزد علی{{ع}} آمدند و از او خواستند تا از فاطمه بخواهد یا شب گریه کند و روز آرام باشد و یا روز گریه کند و شب آرام بگیرد. علی{{ع}} نیز این مسأله و [[شکایت]] [[همسایگان]] را به اطلاع ایشان رسانید، ولی او نپذیرفت. آنان از علی{{ع}} خواستند یا فاطمه{{س}} را آرام کند و یا به جای دیگری منتقل سازد؛ لذا ایشان را با [[رضایت]] خود در محلی نزدیک [[خانه]] [[عقیل]] در بقیع ساکن کرد و این مکان بعدها نام «بیت الاحزان» بر خود گرفت. در دوران عثمانی ضریحی کوچک از آهن در این محل قرار داده شد که زایران آن را [[زیارت]] و [[تبرک]] می‌کردند. در دوران سعودی همراه با تخریب گنبد و بارگاه‌های بقیع، آن [[ضریح]] را با [[زمین]] صاف کردند.

	~~==[[بیت الاحزان]]==~~		از جمله منابع حدیثی که در آن از انگیزه به وجود آمدن بیت الاحزان سخن به میان آمده، [[خصال]] [[شیخ صدوق]] است. آن [[محدث]] بزرگ در ضمن روایتی با [[اسناد]] از [[امام صادق]]{{ع}} نقل می‌کند: {{متن حدیث\|وَ أَمَّا فَاطِمَةُ فَبَكَتْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} حَتَّى تَأَذَّى بِهَا أَهْلُ الْمَدِينَةِ وَ قَالُوا لَقَدْ آذَيْتِينَا بِكَثْرَةِ بُكَائِكِ وَ كَانَتْ تَخْرُجُ إِلَى الْمَقَابِرِ...}}<ref>وسائل الشیعه، ج۲، ص۹۲۲.</ref>؛ «فاطمه در [[مصیبت]] رسول خدا{{صل}} آن قدر گریه کرد که [[مردم مدینه]] از گریه او ناراحت شدند و اظهار نمودند با گریه بسیارت ما را [[اذیت]] کردی؛ لذا خانه خود را ترک می‌کرد و به کنار قبرها می‌رفت.»...
	[[فاطمه]]{{س}}، دختر گرامی و [[معصوم]] [[رسول خدا]]{{صل}} در فراق پدر [[بزرگوار]] خود و [[گلایه]] از اوضاع زمانه در گوشه‌ای از [[بقیع]] به [[گریه]] و [[اندوه]] و [[زاری]] می‌پرداخت. این محل که همانند خانه‌ای بدون سقف بود، بعدها [[مقبره]] او نام گرفت و سپس به «[[مسجد]] فاطمه» مشهور شد. مکان آن کنار [[قبر]] عباس و [[ائمه شیعه]]{{عم}} بوده است. [[دختر پیامبر]]{{صل}} شبانه [[روز]] در [[منزل]] خود در [[حال]] [[گریه و زاری]] بود. بعضی نزد علی{{ع}} آمدند و از او خواستند تا از فاطمه بخواهد یا شب گریه کند و روز آرام باشد و یا روز گریه کند و شب آرام بگیرد. علی{{ع}} نیز این مسأله و [[شکایت]] [[همسایگان]] را به اطلاع ایشان رسانید، ولی او نپذیرفت. آنان از علی{{ع}} خواستند یا فاطمه{{س}} را آرام کند و یا به جای دیگری منتقل سازد؛ لذا ایشان را با [[رضایت]] خود در محلی نزدیک [[خانه]] [[عقیل]] در بقیع ساکن کرد و این مکان بعدها نام «بیت الاحزان» بر خود گرفت. در دوران [[عثمانی]] ضریحی کوچک از آهن در این محل قرار داده شد که [[زایران]] آن را [[زیارت]] و [[تبرک]] می‌کردند. در دوران سعودی همراه با تخریب گنبد و بارگاه‌های بقیع، آن [[ضریح]] را با [[زمین]] صاف کردند.
	از جمله [[منابع حدیثی]] که در آن از انگیزه به وجود آمدن بیت الاحزان سخن به میان آمده، [[خصال]] [[شیخ صدوق]] است. آن [[محدث]] بزرگ در ضمن روایتی با [[اسناد]] از [[امام صادق]]{{ع}} نقل می‌کند:
	{{متن حدیث\|وَ أَمَّا فَاطِمَةُ فَبَكَتْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} حَتَّى تَأَذَّى بِهَا أَهْلُ الْمَدِينَةِ وَ قَالُوا لَقَدْ آذَيْتِينَا بِكَثْرَةِ بُكَائِكِ وَ كَانَتْ تَخْرُجُ إِلَى الْمَقَابِرِ...}}<ref>وسائل الشیعه، ج۲، ص۹۲۲.</ref>؛ «فاطمه در [[مصیبت]] رسول خدا{{صل}} آن قدر گریه کرد که [[مردم مدینه]] از گریه او ناراحت شدند و اظهار نمودند با گریه بسیارت ما را [[اذیت]] کردی؛ لذا خانه خود را ترک می‌کرد و به کنار قبرها می‌رفت.»...

	صریح‌تر از [[روایت]] [[صدوق]]، گفتار [[فضه]] (خادمه [[حضرت زهرا]]{{س}}) است که [[مرحوم مجلسی]] چنین نقل می‌کند که: [[امیر مؤمنان]]{{ع}} برای [[فاطمه]]، در [[بقیع]] و در خارج [[مدینه]]، خیمه‌ای برافراشت که آن حضرت به همراه [[حسنین]]{{ع}} به آنجا می‌آمد و پس از [[گریه]] طولانی به خانه‌اش مراجعت می‌نمود<ref>بحارالانوار، مجلسی ج۴۳، ص۱۷۷.</ref>.		صریح‌تر از [[روایت]] [[صدوق]]، گفتار [[فضه]] (خادمه [[حضرت زهرا]]{{س}}) است که [[مرحوم مجلسی]] چنین نقل می‌کند که: [[امیر مؤمنان]]{{ع}} برای [[فاطمه]]، در [[بقیع]] و در خارج [[مدینه]]، خیمه‌ای برافراشت که آن حضرت به همراه حسنین{{ع}} به آنجا می‌آمد و پس از [[گریه]] طولانی به خانه‌اش مراجعت می‌نمود<ref>بحارالانوار، مجلسی ج۴۳، ص۱۷۷.</ref>.
	علمای بزرگ و شخصیت‌های علمی‌ای که در [[تاریخ مدینه]] و یا درباره [[زیارت]] بقیع مطلبی نوشته‌اند، از [[بیت الاحزان]] سخن گفته و وجود آن را [[تأیید]] و تثبیت کرده‌اند. از جمله آنهاست. [[ابن شبه نمیری]] (۱۷۳–۲۶۲)، [[امام محمد غزالی]] (۴۵۰ – ۵۰۵)، [[ابن جبیر]] (۵۴۰ – ۶۱۴)، [[سمهودی]] (۸۴۴ - ۹۱۱)،سر ریچارد بورتون (۱۸۵۳م – ۱۲۷۶م).
	از مجموع نوشته‌های [[مورخان]] نتیجه می‌گیریم که:		علمای بزرگ و شخصیت‌های علمی‌ای که در تاریخ مدینه و یا درباره [[زیارت]] بقیع مطلبی نوشته‌اند، از بیت الاحزان سخن گفته و وجود آن را [[تأیید]] و تثبیت کرده‌اند. از جمله آنهاست. ابن شبه نمیری (۱۷۳–۲۶۲)، [[امام محمد غزالی]] (۴۵۰ – ۵۰۵)، ابن جبیر (۵۴۰ – ۶۱۴)، سمهودی (۸۴۴ - ۹۱۱)،سر ریچارد بورتون (۱۸۵۳م – ۱۲۷۶م).
	#بیت الاحزان از دوران [[حیات حضرت زهرا]]{{س}} تا سال ۱۳۴۴ه، محلی بوده است مشخص و معین که [[شیعیان]] با [[پیروی]] از روش حسین بن علی{{ع}} در طول [[تاریخ]] برای این [[بیت]] اهمیت خاصی قائل بوده و آنجا را همانند سایر مشاهد و [[حرم‌ها]] زیارت و در آنجا به [[نماز]] و [[عبادت]] می‌پرداختند و حتی [[امام]] غزالی از [[علمای اهل سنت]] نیز به [[نماز خواندن]] در این محل توصیه نموده است<ref>احیاء علوم الدین، غزالی، ج۱، ص۲۶۰.</ref>.
	#بیت الاحزان در [[زمان]] [[حسین بن علی]]{{ع}} دارای چادر و [[خیمه]] بوده و سپس به ساختمان مبدل گردیده است که هنگام تخریب دارای گنبد بوده است.		از مجموع نوشته‌های مورخان نتیجه می‌گیریم که:
	#بیت الاحزان در اصطلاح [[عامه]]، گاهی به [[مسجد]] «فاطمه» و گاهی با هر دو نام و گاهی نیز به «قُبة الحزن» نامیده شده و طبعاً نویسندگان نیز از هر سه نام مصطلح استفاده کرده‌اند. ولی آن چه مسلم است [[بیت‌الاحزان]] هیچ‌گاه به عنوان یک مسجد [[واقعی]] شناخته نشده است.		# بیت الاحزان از دوران [[حیات حضرت زهرا]]{{س}} تا سال ۱۳۴۴ه، محلی بوده است مشخص و معین که [[شیعیان]] با [[پیروی]] از روش حسین بن علی{{ع}} در طول [[تاریخ]] برای این [[بیت]] اهمیت خاصی قائل بوده و آنجا را همانند سایر مشاهد و [[حرم‌ها]] زیارت و در آنجا به [[نماز]] و [[عبادت]] می‌پرداختند و حتی [[امام]] غزالی از علمای اهل سنت نیز به [[نماز خواندن]] در این محل توصیه نموده است<ref>احیاء علوم الدین، غزالی، ج۱، ص۲۶۰.</ref>.
	#بنابر مضمون [[روایات]]، بیت‌الاحزان در داخل بقیع بوده و همه مورخان بدون استثناء بر همین معنا تصریح و اضافه می‌کنند که در سمت جنوب [[غربی]] در مجاورت [[حرم]] [[ائمه اهل بیت]]{{عم}} قرار داشته است. بنابراین محلی که در سال‌های اخیر در خارج بقیع به نام بیت‌الاحزان معروف شده، با [[واقعیات]] تطبیق نمی‌کند<ref>تاریخ حرم ائمه بقیع، نجمی، ص۱۸۲.</ref>.		# بیت الاحزان در [[زمان]] [[حسین بن علی]]{{ع}} دارای چادر و [[خیمه]] بوده و سپس به ساختمان مبدل گردیده است که هنگام تخریب دارای گنبد بوده است.
	اگر چه امروزه از [[بیت‌الاحزان]] در [[بقیع]]، اثری نیست و اگرچه ساختمان آن ویران گردیده و از گنبد آن اثری باقی نمانده است، اما هر [[زائر]] [[شیعی]] وقتی وارد [[مدینه منوره]] می‌شود، پس از [[زیارت]] [[قبر رسول خدا]]{{صل}} و [[قبور]] [[ائمه ~~بقیع]]،~~ عازم بیت‌الاحزان می‌شود، به این [[امید]] که اگر به [[قبر مطهر]] [[زهرای مرضیه]]{{س}} دسترسی ندارد، آن حضرت را در محل دیگری که به وی منتسب است زیارت کند و در جایگاهی که دختر گرامی [[پیامبر]]{{صل}} پس از [[رحلت]] پدر بزرگوارش در ایام آخر عمرش هر [[روز]] چند [[ساعت]] از وقت خویش را در آنجا به [[عبادت]] و [[گریه]] سپری می‌کرد، [[نماز]] بخواند و به یاد اشک‌های آن حضرت [[اشک]] بریزد. [[مورخان]] و سیاحان [[مدینه]] از «بیت‌الاحزان» به عنوان یکی از بقاع و [[اماکن زیارتی]] یاد کرده‌اند.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ~~۲۰۸~~.</ref>		# بیت الاحزان در اصطلاح [[عامه]]، گاهی به [[مسجد]] «فاطمه» و گاهی با هر دو نام و گاهی نیز به «قُبة الحزن» نامیده شده و طبعاً نویسندگان نیز از هر سه نام مصطلح استفاده کرده‌اند. ولی آن چه مسلم است [[بیت‌الاحزان]] هیچ‌گاه به عنوان یک مسجد واقعی شناخته نشده است.
			# بنابر مضمون [[روایات]]، بیت‌الاحزان در داخل بقیع بوده و همه مورخان بدون استثناء بر همین معنا تصریح و اضافه می‌کنند که در سمت جنوب غربی در مجاورت [[حرم]] [[ائمه اهل بیت]]{{عم}} قرار داشته است. بنابراین محلی که در سال‌های اخیر در خارج بقیع به نام بیت‌الاحزان معروف شده، با واقعیات تطبیق نمی‌کند<ref>تاریخ حرم ائمه بقیع، نجمی، ص۱۸۲.</ref>.

			اگر چه امروزه از بیت‌الاحزان در [[بقیع]]، اثری نیست و اگرچه ساختمان آن ویران گردیده و از گنبد آن اثری باقی نمانده است، اما هر [[زائر]] [[شیعی]] وقتی وارد [[مدینه منوره]] می‌شود، پس از [[زیارت]] قبر رسول خدا{{صل}} و [[قبور]] ائمه بقیع، عازم بیت‌الاحزان می‌شود، به این [[امید]] که اگر به قبر مطهر [[زهرای مرضیه]]{{س}} دسترسی ندارد، آن حضرت را در محل دیگری که به وی منتسب است زیارت کند و در جایگاهی که دختر گرامی [[پیامبر]]{{صل}} پس از رحلت پدر بزرگوارش در ایام آخر عمرش هر [[روز]] چند [[ساعت]] از وقت خویش را در آنجا به [[عبادت]] و [[گریه]] سپری می‌کرد، [[نماز]] بخواند و به یاد اشک‌های آن حضرت [[اشک]] بریزد. مورخان و سیاحان [[مدینه]] از «بیت‌الاحزان» به عنوان یکی از بقاع و اماکن زیارتی یاد کرده‌اند<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۲۰۸؛ [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2024-06-15T09:40:42Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۱۰
خط ۵:		خط ۵:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	آنچه گروه [[سقیفه]] و [[غاصبان خلافت]] بر سر او و خانه‌اش و شوهرش آوردند، مصیبتی جانکاه بود. وی هم از داغ رحلت پدر می‌سوخت، هم از غصب خلافت، هم از آلام [[روحی]] و جسمی خویش. گریه‌اش نیز نوعی [[اعتراض]] به وضع [[حاکم]] به شمار می‌رفت. نزد علی{{ع}} به [[شکایت]] آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است، وقت خاصّی برای گریه‌اش قرار دهد تا آنان به استراحت! بپردازند. روزها حضرت [[زهرا]] به بیرون [[مدینه]] می‌رفت و حسن و حسین{{عم}} را هم با خود می‌برد و زیر درخت «اراک» می‌نشست و در سایۀ آن تمام [[روز]] را بر پدرش می‌گریست. نزدیک غروب، علی{{ع}} به سراغشان می‌رفت و به [[خانه]] می‌آمدند. مخالفان آن درخت را هم قطع کردند. حضرت زیر [[آفتاب]] می‌نشست و می‌گریست. علی{{ع}} برای او اتاقی ساخت و نامش را «[[بیت]] الأحزان» گذاشت. بیت الأحزان، سمبل غم‌ها و مظلومیت‌های او در طول [[تاریخ]] گشت. حضرت فاطمه{{عم}} روزها به آن کلبۀ [[غم]] می‌رفت و با پدر درد [[دل]] می‌کرد و می‌گریست، شب به خانۀ غم‌آلود برمی‌گشت<ref>حیاة الامام الحسین، باقر شریف القرشی، ج۱ ص۲۶۹.</ref> در مورد [[حضرت یعقوب]] هم سخن از بیت الاحزان و خانه‌ای که در آن بر یوسف گم‌گشته‌اش می‌گریست، نقل شده است. «بیت الأحزان» نام کتابی از [[محدّث قمی]] در [[مصائب]] حضرت [[زهرا]] است<ref>الذریعه، ج ۳ ص۱۸۵</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>		آنچه گروه [[سقیفه]] و [[غاصبان خلافت]] بر سر او و خانه‌اش و شوهرش آوردند، مصیبتی جانکاه بود. وی هم از داغ رحلت پدر می‌سوخت، هم از غصب خلافت، هم از آلام [[روحی]] و جسمی خویش. گریه‌اش نیز نوعی [[اعتراض]] به وضع [[حاکم]] به شمار می‌رفت. نزد علی{{ع}} به [[شکایت]] آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است، وقت خاصّی برای گریه‌اش قرار دهد تا آنان به استراحت! بپردازند. روزها حضرت [[زهرا]] به بیرون [[مدینه]] می‌رفت و حسن و حسین{{عم}} را هم با خود می‌برد و زیر درخت «اراک» می‌نشست و در سایۀ آن تمام [[روز]] را بر پدرش می‌گریست. نزدیک غروب، علی{{ع}} به سراغشان می‌رفت و به [[خانه]] می‌آمدند. مخالفان آن درخت را هم قطع کردند. حضرت زیر [[آفتاب]] می‌نشست و می‌گریست. علی{{ع}} برای او اتاقی ساخت و نامش را «[[بیت]] الأحزان» گذاشت. بیت الأحزان، سمبل غم‌ها و مظلومیت‌های او در طول [[تاریخ]] گشت. حضرت فاطمه{{عم}} روزها به آن کلبۀ [[غم]] می‌رفت و با پدر درد [[دل]] می‌کرد و می‌گریست، شب به خانۀ غم‌آلود برمی‌گشت<ref>حیاة الامام الحسین، باقر شریف القرشی، ج۱ ص۲۶۹.</ref> در مورد [[حضرت یعقوب]] هم سخن از بیت الاحزان و خانه‌ای که در آن بر یوسف گم‌گشته‌اش می‌گریست، نقل شده است. «بیت الأحزان» نام کتابی از [[محدّث قمی]] در [[مصائب]] حضرت [[زهرا]] است<ref>الذریعه، ج ۳ ص۱۸۵</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>

			==[[بیت الاحزان]]==
			[[فاطمه]]{{س}}، دختر گرامی و [[معصوم]] [[رسول خدا]]{{صل}} در فراق پدر [[بزرگوار]] خود و [[گلایه]] از اوضاع زمانه در گوشه‌ای از [[بقیع]] به [[گریه]] و [[اندوه]] و [[زاری]] می‌پرداخت. این محل که همانند خانه‌ای بدون سقف بود، بعدها [[مقبره]] او نام گرفت و سپس به «[[مسجد]] فاطمه» مشهور شد. مکان آن کنار [[قبر]] عباس و [[ائمه شیعه]]{{عم}} بوده است. [[دختر پیامبر]]{{صل}} شبانه [[روز]] در [[منزل]] خود در [[حال]] [[گریه و زاری]] بود. بعضی نزد علی{{ع}} آمدند و از او خواستند تا از فاطمه بخواهد یا شب گریه کند و روز آرام باشد و یا روز گریه کند و شب آرام بگیرد. علی{{ع}} نیز این مسأله و [[شکایت]] [[همسایگان]] را به اطلاع ایشان رسانید، ولی او نپذیرفت. آنان از علی{{ع}} خواستند یا فاطمه{{س}} را آرام کند و یا به جای دیگری منتقل سازد؛ لذا ایشان را با [[رضایت]] خود در محلی نزدیک [[خانه]] [[عقیل]] در بقیع ساکن کرد و این مکان بعدها نام «بیت الاحزان» بر خود گرفت. در دوران [[عثمانی]] ضریحی کوچک از آهن در این محل قرار داده شد که [[زایران]] آن را [[زیارت]] و [[تبرک]] می‌کردند. در دوران سعودی همراه با تخریب گنبد و بارگاه‌های بقیع، آن [[ضریح]] را با [[زمین]] صاف کردند.
			از جمله [[منابع حدیثی]] که در آن از انگیزه به وجود آمدن بیت الاحزان سخن به میان آمده، [[خصال]] [[شیخ صدوق]] است. آن [[محدث]] بزرگ در ضمن روایتی با [[اسناد]] از [[امام صادق]]{{ع}} نقل می‌کند:
			{{متن حدیث\|وَ أَمَّا فَاطِمَةُ فَبَكَتْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} حَتَّى تَأَذَّى بِهَا أَهْلُ الْمَدِينَةِ وَ قَالُوا لَقَدْ آذَيْتِينَا بِكَثْرَةِ بُكَائِكِ وَ كَانَتْ تَخْرُجُ إِلَى الْمَقَابِرِ...}}<ref>وسائل الشیعه، ج۲، ص۹۲۲.</ref>؛ «فاطمه در [[مصیبت]] رسول خدا{{صل}} آن قدر گریه کرد که [[مردم مدینه]] از گریه او ناراحت شدند و اظهار نمودند با گریه بسیارت ما را [[اذیت]] کردی؛ لذا خانه خود را ترک می‌کرد و به کنار قبرها می‌رفت.»...

			صریح‌تر از [[روایت]] [[صدوق]]، گفتار [[فضه]] (خادمه [[حضرت زهرا]]{{س}}) است که [[مرحوم مجلسی]] چنین نقل می‌کند که: [[امیر مؤمنان]]{{ع}} برای [[فاطمه]]، در [[بقیع]] و در خارج [[مدینه]]، خیمه‌ای برافراشت که آن حضرت به همراه [[حسنین]]{{ع}} به آنجا می‌آمد و پس از [[گریه]] طولانی به خانه‌اش مراجعت می‌نمود<ref>بحارالانوار، مجلسی ج۴۳، ص۱۷۷.</ref>.
			علمای بزرگ و شخصیت‌های علمی‌ای که در [[تاریخ مدینه]] و یا درباره [[زیارت]] بقیع مطلبی نوشته‌اند، از [[بیت الاحزان]] سخن گفته و وجود آن را [[تأیید]] و تثبیت کرده‌اند. از جمله آنهاست. [[ابن شبه نمیری]] (۱۷۳–۲۶۲)، [[امام محمد غزالی]] (۴۵۰ – ۵۰۵)، [[ابن جبیر]] (۵۴۰ – ۶۱۴)، [[سمهودی]] (۸۴۴ - ۹۱۱)،سر ریچارد بورتون (۱۸۵۳م – ۱۲۷۶م).
			از مجموع نوشته‌های [[مورخان]] نتیجه می‌گیریم که:
			#بیت الاحزان از دوران [[حیات حضرت زهرا]]{{س}} تا سال ۱۳۴۴ه، محلی بوده است مشخص و معین که [[شیعیان]] با [[پیروی]] از روش حسین بن علی{{ع}} در طول [[تاریخ]] برای این [[بیت]] اهمیت خاصی قائل بوده و آنجا را همانند سایر مشاهد و [[حرم‌ها]] زیارت و در آنجا به [[نماز]] و [[عبادت]] می‌پرداختند و حتی [[امام]] غزالی از [[علمای اهل سنت]] نیز به [[نماز خواندن]] در این محل توصیه نموده است<ref>احیاء علوم الدین، غزالی، ج۱، ص۲۶۰.</ref>.
			#بیت الاحزان در [[زمان]] [[حسین بن علی]]{{ع}} دارای چادر و [[خیمه]] بوده و سپس به ساختمان مبدل گردیده است که هنگام تخریب دارای گنبد بوده است.
			#بیت الاحزان در اصطلاح [[عامه]]، گاهی به [[مسجد]] «فاطمه» و گاهی با هر دو نام و گاهی نیز به «قُبة الحزن» نامیده شده و طبعاً نویسندگان نیز از هر سه نام مصطلح استفاده کرده‌اند. ولی آن چه مسلم است [[بیت‌الاحزان]] هیچ‌گاه به عنوان یک مسجد [[واقعی]] شناخته نشده است.
			#بنابر مضمون [[روایات]]، بیت‌الاحزان در داخل بقیع بوده و همه مورخان بدون استثناء بر همین معنا تصریح و اضافه می‌کنند که در سمت جنوب [[غربی]] در مجاورت [[حرم]] [[ائمه اهل بیت]]{{عم}} قرار داشته است. بنابراین محلی که در سال‌های اخیر در خارج بقیع به نام بیت‌الاحزان معروف شده، با [[واقعیات]] تطبیق نمی‌کند<ref>تاریخ حرم ائمه بقیع، نجمی، ص۱۸۲.</ref>.
			اگر چه امروزه از [[بیت‌الاحزان]] در [[بقیع]]، اثری نیست و اگرچه ساختمان آن ویران گردیده و از گنبد آن اثری باقی نمانده است، اما هر [[زائر]] [[شیعی]] وقتی وارد [[مدینه منوره]] می‌شود، پس از [[زیارت]] [[قبر رسول خدا]]{{صل}} و [[قبور]] [[ائمه بقیع]]، عازم بیت‌الاحزان می‌شود، به این [[امید]] که اگر به [[قبر مطهر]] [[زهرای مرضیه]]{{س}} دسترسی ندارد، آن حضرت را در محل دیگری که به وی منتسب است زیارت کند و در جایگاهی که دختر گرامی [[پیامبر]]{{صل}} پس از [[رحلت]] پدر بزرگوارش در ایام آخر عمرش هر [[روز]] چند [[ساعت]] از وقت خویش را در آنجا به [[عبادت]] و [[گریه]] سپری می‌کرد، [[نماز]] بخواند و به یاد اشک‌های آن حضرت [[اشک]] بریزد. [[مورخان]] و سیاحان [[مدینه]] از «بیت‌الاحزان» به عنوان یکی از بقاع و [[اماکن زیارتی]] یاد کرده‌اند.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۲۰۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
			# [[پرونده:IM010703.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|'''محمدنامه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۱

2024-06-02T10:11:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بیت‌الاحزان در معارف و سیره فاطمی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بیت‌الاحزان در معارف و سیره فاطمی]]\| پرسش مرتبط = }}

	'''بیت‌الاحزان''' خانۀ اندوه‌ها، سند [[مظلومیت اهل بیت]]{{عم}} پس از [[رحلت پیامبر خدا]]{{صل}} و [[غصب خلافت]] و [[ظلم به اهل بیت]]. حضرت [[فاطمه]] پس از [[وفات]] پدرش پیوسته [[غمگین]]، گریان و [[مظلوم]] بود.		'''بیت‌الاحزان''' خانۀ اندوه‌ها، سند [[مظلومیت اهل بیت]]{{عم}} پس از [[رحلت پیامبر خدا]]{{صل}} و [[غصب خلافت]] و ظلم به اهل بیت. حضرت [[فاطمه]] پس از [[وفات]] پدرش پیوسته [[غمگین]]، گریان و [[مظلوم]] بود.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	آنچه گروه [[سقیفه]] و [[غاصبان خلافت]] بر سر او و خانه‌اش و شوهرش آوردند، مصیبتی جانکاه بود. وی هم از داغ [[رحلت]] پدر می‌سوخت، هم از غصب خلافت، هم از [[آلام]] [[روحی]] و جسمی خویش. گریه‌اش نیز نوعی [[اعتراض]] به وضع [[حاکم]] به شمار می‌رفت. نزد علی{{ع}} به [[شکایت]] آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است، وقت خاصّی برای گریه‌اش قرار دهد تا آنان به [[استراحت]]! بپردازند. روزها حضرت [[زهرا]] به بیرون [[مدینه]] می‌رفت و حسن و حسین{{عم}} را هم با خود می‌برد و زیر درخت «اراک» می‌نشست و در سایۀ آن تمام [[روز]] را بر پدرش می‌گریست. نزدیک غروب، علی{{ع}} به سراغشان می‌رفت و به [[خانه]] می‌آمدند. مخالفان آن درخت را هم قطع کردند. حضرت زیر [[آفتاب]] می‌نشست و می‌گریست. علی{{ع}} برای او اتاقی ساخت و نامش را «[[بیت]] الأحزان» گذاشت. بیت الأحزان، سمبل غم‌ها و مظلومیت‌های او در طول [[تاریخ]] گشت. حضرت فاطمه{{عم}} روزها به آن کلبۀ [[غم]] می‌رفت و با پدر [[درد]] [[دل]] می‌کرد و می‌گریست، [[شب]] به خانۀ غم‌آلود برمی‌گشت.<ref>حیاة الامام الحسین، باقر شریف القرشی، ج۱ ص۲۶۹</ref> در مورد [[حضرت یعقوب]] هم سخن از [[بیت الاحزان]] و خانه‌ای که در آن بر یوسف گم‌گشته‌اش می‌گریست، نقل شده است. «بیت الأحزان» نام کتابی از [[محدّث قمی]] در [[مصائب]] حضرت [[زهرا]] است.<ref>الذریعه، ج ۳ ص۱۸۵</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>		آنچه گروه [[سقیفه]] و [[غاصبان خلافت]] بر سر او و خانه‌اش و شوهرش آوردند، مصیبتی جانکاه بود. وی هم از داغ رحلت پدر می‌سوخت، هم از غصب خلافت، هم از آلام [[روحی]] و جسمی خویش. گریه‌اش نیز نوعی [[اعتراض]] به وضع [[حاکم]] به شمار می‌رفت. نزد علی{{ع}} به [[شکایت]] آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است، وقت خاصّی برای گریه‌اش قرار دهد تا آنان به استراحت! بپردازند. روزها حضرت [[زهرا]] به بیرون [[مدینه]] می‌رفت و حسن و حسین{{عم}} را هم با خود می‌برد و زیر درخت «اراک» می‌نشست و در سایۀ آن تمام [[روز]] را بر پدرش می‌گریست. نزدیک غروب، علی{{ع}} به سراغشان می‌رفت و به [[خانه]] می‌آمدند. مخالفان آن درخت را هم قطع کردند. حضرت زیر [[آفتاب]] می‌نشست و می‌گریست. علی{{ع}} برای او اتاقی ساخت و نامش را «[[بیت]] الأحزان» گذاشت. بیت الأحزان، سمبل غم‌ها و مظلومیت‌های او در طول [[تاریخ]] گشت. حضرت فاطمه{{عم}} روزها به آن کلبۀ [[غم]] می‌رفت و با پدر درد [[دل]] می‌کرد و می‌گریست، شب به خانۀ غم‌آلود برمی‌گشت<ref>حیاة الامام الحسین، باقر شریف القرشی، ج۱ ص۲۶۹.</ref> در مورد [[حضرت یعقوب]] هم سخن از بیت الاحزان و خانه‌ای که در آن بر یوسف گم‌گشته‌اش می‌گریست، نقل شده است. «بیت الأحزان» نام کتابی از [[محدّث قمی]] در [[مصائب]] حضرت [[زهرا]] است<ref>الذریعه، ج ۳ ص۱۸۵</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۹

2024-06-02T10:09:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[بیت‌الاحزان در قرآن]] - [[بیت‌الاحزان در حدیث]] -~~ [[بیت‌الاحزان در معارف و سیره فاطمی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بیت‌الاحزان در معارف و سیره فاطمی]]\| پرسش مرتبط = }}

	'''بیت‌الاحزان''' خانۀ اندوه‌ها، [[سند]] [[مظلومیت~~]] [[~~اهل بیت]] {{عم}} پس از [[رحلت~~]] [[پیامبر خاتم\|~~پیامبر خدا]] {{صل}} و [[غصب~~]] [[~~خلافت]] و [[ظلم]] به [[اهل بیت]]. [[~~حضرت~~ فاطمه]] پس از [[وفات]] پدرش پیوسته [[غمگین]]، گریان و [[مظلوم]] بود~~<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>~~.		'''بیت‌الاحزان''' خانۀ اندوه‌ها، سند [[مظلومیت اهل بیت]]{{عم}} پس از [[رحلت پیامبر خدا]]{{صل}} و [[غصب خلافت]] و [[ظلم به اهل بیت]]. حضرت [[فاطمه]] پس از [[وفات]] پدرش پیوسته [[غمگین]]، گریان و [[مظلوم]] بود.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* آنچه گروه [[سقیفه]] و [[غاصبان خلافت]] بر سر او و خانه‌اش و شوهرش آوردند، مصیبتی جانکاه بود. وی هم از داغ [[رحلت ~~پیامبر خاتم\|رحلت پدر~~]] می‌سوخت، هم از [[~~غصب خلافت~~]]~~، هم از~~ [[~~آلام~~ روحی]] و جسمی خویش. گریه‌اش نیز نوعی [[اعتراض]] به وضع حاکم به شمار می‌رفت. نزد علی {{ع}} به [[شکایت]] آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است، وقت خاصّی برای گریه‌اش قرار دهد تا آنان به استراحت! بپردازند. روزها [[~~حضرت~~ زهرا]] به بیرون [[مدینه]] می‌رفت و [[حسن]] و [[حسین]] {{عم}} را هم با خود می‌برد و زیر درخت «اراک» می‌نشست و در سایۀ آن تمام [[روز]] را بر پدرش می‌گریست. نزدیک غروب، علی {{ع}} به سراغشان می‌رفت و به [[خانه]] می‌آمدند. [[مخالفان]] آن درخت را هم قطع کردند. [[حضرت]] زیر [[آفتاب]] می‌نشست و می‌گریست. علی {{ع}} برای او اتاقی ساخت و نامش را ~~«بیت~~ الأحزان» گذاشت. بیت الأحزان، سمبل غم‌ها و مظلومیت‌های او در طول تاریخ گشت. حضرت فاطمه {{عم}} روزها به آن کلبۀ غم می‌رفت و با پدر درد دل می‌کرد و می‌گریست، شب به خانۀ غم‌آلود برمی‌گشت.<ref>حیاة الامام الحسین، باقر شریف القرشی، ج۱ ص۲۶۹</ref> در مورد حضرت یعقوب هم سخن از بیت الاحزان و خانه‌ای که در آن بر یوسف گم‌گشته‌اش می‌گریست، نقل شده است. «بیت الأحزان» نام کتابی از [[محدّث قمی]] در [[مصائب حضرت زهرا]] است.<ref>الذریعه، ج ۳ ص۱۸۵</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>.		آنچه گروه [[سقیفه]] و [[غاصبان خلافت]] بر سر او و خانه‌اش و شوهرش آوردند، مصیبتی جانکاه بود. وی هم از داغ [[رحلت]] پدر می‌سوخت، هم از غصب خلافت، هم از [[آلام]] [[روحی]] و جسمی خویش. گریه‌اش نیز نوعی [[اعتراض]] به وضع [[حاکم]] به شمار می‌رفت. نزد علی{{ع}} به [[شکایت]] آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است، وقت خاصّی برای گریه‌اش قرار دهد تا آنان به [[استراحت]]! بپردازند. روزها حضرت [[زهرا]] به بیرون [[مدینه]] می‌رفت و حسن و حسین{{عم}} را هم با خود می‌برد و زیر درخت «اراک» می‌نشست و در سایۀ آن تمام [[روز]] را بر پدرش می‌گریست. نزدیک غروب، علی{{ع}} به سراغشان می‌رفت و به [[خانه]] می‌آمدند. مخالفان آن درخت را هم قطع کردند. حضرت زیر [[آفتاب]] می‌نشست و می‌گریست. علی{{ع}} برای او اتاقی ساخت و نامش را «[[بیت]] الأحزان» گذاشت. بیت الأحزان، سمبل غم‌ها و مظلومیت‌های او در طول [[تاریخ]] گشت. حضرت فاطمه{{عم}} روزها به آن کلبۀ [[غم]] می‌رفت و با پدر [[درد]] [[دل]] می‌کرد و می‌گریست، [[شب]] به خانۀ غم‌آلود برمی‌گشت.<ref>حیاة الامام الحسین، باقر شریف القرشی، ج۱ ص۲۶۹</ref> در مورد [[حضرت یعقوب]] هم سخن از [[بیت الاحزان]] و خانه‌ای که در آن بر یوسف گم‌گشته‌اش می‌گریست، نقل شده است. «بیت الأحزان» نام کتابی از [[محدّث قمی]] در [[مصائب]] حضرت [[زهرا]] است.<ref>الذریعه، ج ۳ ص۱۸۵</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۴:		خط ۱۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~بیت‌الاحزان]]~~		[[رده:حضرت فاطمه]]
	~~[[رده:بیت‌الاحزان~~]]
	[[رده:مدخل فرهنگ غدیر]]		[[رده:مدخل فرهنگ غدیر]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T15:29:05Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بیت‌الاحزان در قرآن]] - [[بیت‌الاحزان در حدیث]] - [[بیت‌الاحزان در معارف و سیره فاطمی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بیت‌الاحزان در قرآن]] - [[بیت‌الاحزان در حدیث]] - [[بیت‌الاحزان در معارف و سیره فاطمی]]\| پرسش مرتبط = }}

	'''بیت‌الاحزان''' خانۀ اندوه‌ها، [[سند]] [[مظلومیت]] [[اهل بیت]]{{عم}} پس از [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} و [[غصب]] [[خلافت]] و [[ظلم]] به [[اهل بیت]]. [[حضرت فاطمه]] پس از [[وفات]] پدرش پیوسته [[غمگین]]، گریان و [[مظلوم]] بود<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>.		'''بیت‌الاحزان''' خانۀ اندوه‌ها، [[سند]] [[مظلومیت]] [[اهل بیت]] {{عم}} پس از [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} و [[غصب]] [[خلافت]] و [[ظلم]] به [[اهل بیت]]. [[حضرت فاطمه]] پس از [[وفات]] پدرش پیوسته [[غمگین]]، گریان و [[مظلوم]] بود<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>.

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*آنچه گروه [[سقیفه]] و [[غاصبان خلافت]] بر سر او و خانه‌اش و شوهرش آوردند، مصیبتی جانکاه بود. وی هم از داغ [[رحلت پیامبر خاتم\|رحلت پدر]] می‌سوخت، هم از [[غصب خلافت]]، هم از [[آلام روحی]] و جسمی خویش. گریه‌اش نیز نوعی [[اعتراض]] به وضع حاکم به شمار می‌رفت. نزد علی{{ع}} به [[شکایت]] آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است، وقت خاصّی برای گریه‌اش قرار دهد تا آنان به استراحت! بپردازند. روزها [[حضرت زهرا]] به بیرون [[مدینه]] می‌رفت و [[حسن]] و [[حسین]]{{عم}} را هم با خود می‌برد و زیر درخت «اراک» می‌نشست و در سایۀ آن تمام [[روز]] را بر پدرش می‌گریست. نزدیک غروب، علی{{ع}} به سراغشان می‌رفت و به [[خانه]] می‌آمدند. [[مخالفان]] آن درخت را هم قطع کردند. [[حضرت]] زیر [[آفتاب]] می‌نشست و می‌گریست. علی{{ع}} برای او اتاقی ساخت و نامش را «بیت الأحزان» گذاشت. بیت الأحزان، سمبل غم‌ها و مظلومیت‌های او در طول تاریخ گشت. حضرت فاطمه{{عم}} روزها به آن کلبۀ غم می‌رفت و با پدر درد دل می‌کرد و می‌گریست، شب به خانۀ غم‌آلود برمی‌گشت.<ref>حیاة الامام الحسین، باقر شریف القرشی، ج۱ ص۲۶۹</ref> در مورد حضرت یعقوب هم سخن از بیت الاحزان و خانه‌ای که در آن بر یوسف گم‌گشته‌اش می‌گریست، نقل شده است. «بیت الأحزان» نام کتابی از [[محدّث قمی]] در [[مصائب حضرت زهرا]] است.<ref>الذریعه، ج ۳ ص۱۸۵</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>.		* آنچه گروه [[سقیفه]] و [[غاصبان خلافت]] بر سر او و خانه‌اش و شوهرش آوردند، مصیبتی جانکاه بود. وی هم از داغ [[رحلت پیامبر خاتم\|رحلت پدر]] می‌سوخت، هم از [[غصب خلافت]]، هم از [[آلام روحی]] و جسمی خویش. گریه‌اش نیز نوعی [[اعتراض]] به وضع حاکم به شمار می‌رفت. نزد علی {{ع}} به [[شکایت]] آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است، وقت خاصّی برای گریه‌اش قرار دهد تا آنان به استراحت! بپردازند. روزها [[حضرت زهرا]] به بیرون [[مدینه]] می‌رفت و [[حسن]] و [[حسین]] {{عم}} را هم با خود می‌برد و زیر درخت «اراک» می‌نشست و در سایۀ آن تمام [[روز]] را بر پدرش می‌گریست. نزدیک غروب، علی {{ع}} به سراغشان می‌رفت و به [[خانه]] می‌آمدند. [[مخالفان]] آن درخت را هم قطع کردند. [[حضرت]] زیر [[آفتاب]] می‌نشست و می‌گریست. علی {{ع}} برای او اتاقی ساخت و نامش را «بیت الأحزان» گذاشت. بیت الأحزان، سمبل غم‌ها و مظلومیت‌های او در طول تاریخ گشت. حضرت فاطمه {{عم}} روزها به آن کلبۀ غم می‌رفت و با پدر درد دل می‌کرد و می‌گریست، شب به خانۀ غم‌آلود برمی‌گشت.<ref>حیاة الامام الحسین، باقر شریف القرشی، ج۱ ص۲۶۹</ref> در مورد حضرت یعقوب هم سخن از بیت الاحزان و خانه‌ای که در آن بر یوسف گم‌گشته‌اش می‌گریست، نقل شده است. «بیت الأحزان» نام کتابی از [[محدّث قمی]] در [[مصائب حضرت زهرا]] است.<ref>الذریعه، ج ۳ ص۱۸۵</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:48:14Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بیت‌الاحزان در قرآن]] - [[بیت‌الاحزان در حدیث]] - [[بیت‌الاحزان در معارف و سیره فاطمی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بیت‌الاحزان در قرآن]] - [[بیت‌الاحزان در حدیث]] - [[بیت‌الاحزان در معارف و سیره فاطمی]]\| پرسش مرتبط = }}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T18:52:55Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بیت‌الاحزان در قرآن]] - [[بیت‌الاحزان در حدیث]] - [[بیت‌الاحزان در معارف و سیره فاطمی]]\| پرسش مرتبط = }}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[بیت‌الاحزان در قرآن]] - [[بیت‌الاحزان در حدیث]] - [[بیت‌الاحزان در معارف و سیره فاطمی]]~~</div>~~

	'''بیت‌الاحزان''' خانۀ اندوه‌ها، [[سند]] [[مظلومیت]] [[اهل بیت]]{{عم}} پس از [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} و [[غصب]] [[خلافت]] و [[ظلم]] به [[اهل بیت]]. [[حضرت فاطمه]] پس از [[وفات]] پدرش پیوسته [[غمگین]]، گریان و [[مظلوم]] بود<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>.		'''بیت‌الاحزان''' خانۀ اندوه‌ها، [[سند]] [[مظلومیت]] [[اهل بیت]]{{عم}} پس از [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} و [[غصب]] [[خلافت]] و [[ظلم]] به [[اهل بیت]]. [[حضرت فاطمه]] پس از [[وفات]] پدرش پیوسته [[غمگین]]، گریان و [[مظلوم]] بود<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>.

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

2022-04-21T10:07:05Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۷
خط ۷:		خط ۷:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*آنچه گروه [[سقیفه]] و [[غاصبان خلافت]] بر سر او و خانه‌اش و شوهرش آوردند، مصیبتی جانکاه بود. وی هم از داغ [[رحلت پیامبر خاتم\|رحلت پدر]] می‌سوخت، هم از [[غصب خلافت]]، هم از [[آلام روحی]] و جسمی خویش. گریه‌اش نیز نوعی [[اعتراض]] به وضع حاکم به شمار می‌رفت. نزد علی{{ع}} به [[شکایت]] آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است، وقت خاصّی برای گریه‌اش قرار دهد تا آنان به استراحت! بپردازند. روزها [[حضرت زهرا]] به بیرون [[مدینه]] می‌رفت و [[حسن]] و [[حسین]]{{عم}} را هم با خود می‌برد و زیر درخت «اراک» می‌نشست و در سایۀ آن تمام [[روز]] را بر پدرش می‌گریست. نزدیک غروب، علی{{ع}} به سراغشان می‌رفت و به [[خانه]] می‌آمدند. [[مخالفان]] آن درخت را هم قطع کردند. [[حضرت]] زیر [[آفتاب]] می‌نشست و می‌گریست. علی{{ع}} برای او اتاقی ساخت و نامش را «بیت الأحزان» گذاشت. بیت الأحزان، سمبل غم‌ها و مظلومیت‌های او در طول تاریخ گشت. حضرت فاطمه{{عم}} روزها به آن کلبۀ غم می‌رفت و با پدر درد دل می‌کرد و می‌گریست، شب به خانۀ غم‌آلود برمی‌گشت.<ref>حیاة الامام الحسین، باقر شریف القرشی، ج۱ ص۲۶۹</ref> در مورد حضرت یعقوب هم سخن از بیت الاحزان و خانه‌ای که در آن بر یوسف گم‌گشته‌اش می‌گریست، نقل شده است. «بیت الأحزان» نام کتابی از [[محدّث قمی]] در [[مصائب حضرت زهرا]] است.<ref>الذریعه، ج ۳ ص۱۸۵</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>.		*آنچه گروه [[سقیفه]] و [[غاصبان خلافت]] بر سر او و خانه‌اش و شوهرش آوردند، مصیبتی جانکاه بود. وی هم از داغ [[رحلت پیامبر خاتم\|رحلت پدر]] می‌سوخت، هم از [[غصب خلافت]]، هم از [[آلام روحی]] و جسمی خویش. گریه‌اش نیز نوعی [[اعتراض]] به وضع حاکم به شمار می‌رفت. نزد علی{{ع}} به [[شکایت]] آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است، وقت خاصّی برای گریه‌اش قرار دهد تا آنان به استراحت! بپردازند. روزها [[حضرت زهرا]] به بیرون [[مدینه]] می‌رفت و [[حسن]] و [[حسین]]{{عم}} را هم با خود می‌برد و زیر درخت «اراک» می‌نشست و در سایۀ آن تمام [[روز]] را بر پدرش می‌گریست. نزدیک غروب، علی{{ع}} به سراغشان می‌رفت و به [[خانه]] می‌آمدند. [[مخالفان]] آن درخت را هم قطع کردند. [[حضرت]] زیر [[آفتاب]] می‌نشست و می‌گریست. علی{{ع}} برای او اتاقی ساخت و نامش را «بیت الأحزان» گذاشت. بیت الأحزان، سمبل غم‌ها و مظلومیت‌های او در طول تاریخ گشت. حضرت فاطمه{{عم}} روزها به آن کلبۀ غم می‌رفت و با پدر درد دل می‌کرد و می‌گریست، شب به خانۀ غم‌آلود برمی‌گشت.<ref>حیاة الامام الحسین، باقر شریف القرشی، ج۱ ص۲۶۹</ref> در مورد حضرت یعقوب هم سخن از بیت الاحزان و خانه‌ای که در آن بر یوسف گم‌گشته‌اش می‌گریست، نقل شده است. «بیت الأحزان» نام کتابی از [[محدّث قمی]] در [[مصائب حضرت زهرا]] است.<ref>الذریعه، ج ۳ ص۱۸۵</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: /* مقدمه */

2022-01-10T08:27:26Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۵۷
خط ۶:		خط ۶:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*آنچه گروه [[سقیفه]] و ~~غاصبان~~ [[خلافت]] بر سر او و خانه‌اش و شوهرش آوردند، مصیبتی جانکاه بود. وی هم از داغ [[رحلت~~]] [[~~پدر]] می‌سوخت، هم از [[غصب خلافت]]، هم از ~~آلام~~ [[روحی]] و جسمی خویش. گریه‌اش نیز نوعی [[اعتراض]] به وضع [[حاکم]] به شمار می‌رفت. نزد ~~[[امام~~ علی~~\|علی]]~~{{ع}} به [[شکایت]] آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است، وقت خاصّی برای گریه‌اش قرار دهد تا آنان به استراحت! بپردازند. روزها [[حضرت زهرا]] به بیرون [[مدینه]] می‌رفت و [[~~امام حسن\|~~حسن]] و [[~~امام حسین\|~~حسین]]{{عم}} را هم با خود می‌برد و زیر درخت ~~"اراک"~~ می‌نشست و در سایۀ آن تمام روز را بر پدرش می‌گریست. نزدیک غروب، ~~[[امام~~ علی~~\|علی]]~~{{ع}} به سراغشان می‌رفت و به [[خانه]] می‌آمدند. [[مخالفان]] آن درخت را هم قطع کردند. [[حضرت]] زیر [[آفتاب]] می‌نشست و می‌گریست. ~~[[امام علی\|~~علی]]{{ع}} برای او اتاقی ساخت و نامش را ~~"[[بیت]] الأحزان"~~ گذاشت. [[بیت]] الأحزان، سمبل غم‌ها و مظلومیت‌های او در طول [[تاریخ]] گشت. [[حضرت فاطمه]]{{عم}} روزها به آن کلبۀ [[غم]] می‌رفت و با [[پدر]] درد [[دل]] می‌کرد و می‌گریست، [[شب]] به خانۀ غم‌آلود برمی‌گشت.<ref>حیاة الامام الحسین، باقر شریف القرشی، ج۱ ~~ص ۲۶۹~~</ref> در مورد [[حضرت یعقوب]] هم سخن از [[بیت]] الاحزان و خانه‌ای که در آن بر [[یوسف]] گم‌گشته‌اش می‌گریست، [[نقل]] شده است. ~~"[[بیت]] الأحزان"~~ نام کتابی از [[محدّث~~]] [[~~قمی]] در [[مصائب~~]] [[~~حضرت زهرا]] است.<ref>الذریعه، ج ۳ ~~ص ۱۸۵~~</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>.		*آنچه گروه [[سقیفه]] و [[غاصبان خلافت]] بر سر او و خانه‌اش و شوهرش آوردند، مصیبتی جانکاه بود. وی هم از داغ [[رحلت پیامبر خاتم\|رحلت پدر]] می‌سوخت، هم از [[غصب خلافت]]، هم از [[آلام روحی]] و جسمی خویش. گریه‌اش نیز نوعی [[اعتراض]] به وضع حاکم به شمار می‌رفت. نزد علی{{ع}} به [[شکایت]] آمدند که گریۀ او ناراحتمان کرده است، وقت خاصّی برای گریه‌اش قرار دهد تا آنان به استراحت! بپردازند. روزها [[حضرت زهرا]] به بیرون [[مدینه]] می‌رفت و [[حسن]] و [[حسین]]{{عم}} را هم با خود می‌برد و زیر درخت «اراک» می‌نشست و در سایۀ آن تمام [[روز]] را بر پدرش می‌گریست. نزدیک غروب، علی{{ع}} به سراغشان می‌رفت و به [[خانه]] می‌آمدند. [[مخالفان]] آن درخت را هم قطع کردند. [[حضرت]] زیر [[آفتاب]] می‌نشست و می‌گریست. علی{{ع}} برای او اتاقی ساخت و نامش را «بیت الأحزان» گذاشت. بیت الأحزان، سمبل غم‌ها و مظلومیت‌های او در طول تاریخ گشت. حضرت فاطمه{{عم}} روزها به آن کلبۀ غم می‌رفت و با پدر درد دل می‌کرد و می‌گریست، شب به خانۀ غم‌آلود برمی‌گشت.<ref>حیاة الامام الحسین، باقر شریف القرشی، ج۱ ص۲۶۹</ref> در مورد حضرت یعقوب هم سخن از بیت الاحزان و خانه‌ای که در آن بر یوسف گم‌گشته‌اش می‌گریست، نقل شده است. «بیت الأحزان» نام کتابی از [[محدّث قمی]] در [[مصائب حضرت زهرا]] است.<ref>الذریعه، ج ۳ ص۱۸۵</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۳۰.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==