بیست و پنجم ذی‌حجه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* شأن نزول «هل أتی» */

2023-06-13T06:05:53Z

شأن نزول «هل أتی»

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۵
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	حضرت علی {{ع}} و [[فاطمه]] {{س}} و کنیزشان ([[فضه]]) [[نذر]] کردند که اگر آن دو [[شفا]] یابند سه روز [[روزه]] بگیرند. حسنین {{ع}} از [[بیماری]] شفا یافتند و آنان روزه گرفتند، در حالی که چیزی در [[خانه]] آنان نبود. حضرت علی {{ع}} از [[شمعون]] خیبری سه صاع جو [[قرض]] گرفت.		حضرت علی {{ع}} و [[فاطمه]] {{س}} و کنیزشان ([[فضه]]) [[نذر]] کردند که اگر آن دو [[شفا]] یابند سه روز [[روزه]] بگیرند. حسنین {{ع}} از [[بیماری]] شفا یافتند و آنان روزه گرفتند، در حالی که چیزی در [[خانه]] آنان نبود. حضرت علی {{ع}} از [[شمعون]] خیبری سه صاع جو [[قرض]] گرفت.

	فاطمه {{س}} یک صاع آن را آرد کرد و پنج قرص نان پخت. هنگام [[افطار]] سائلی بر در خانه آمد و گفت: [[سلام]] بر شما ای [[خاندان محمد]]! مسکینی [[مسلمان]] هستم، غذایی به من دهید، [[خداوند]] به شما از غذاهای [[بهشتی]] عطا کند! آنان [[مسکین]] را بر خود مقدم داشتند و در آن شب جز آب ننوشیدند.		فاطمه {{س}} یک صاع آن را آرد کرد و پنج قرص نان پخت. هنگام [[افطار]] سائلی بر در خانه آمد و گفت: [[سلام]] بر شما ای [[خاندان محمد]]! مسکینی [[مسلمان]] هستم، غذایی به من دهید، [[خداوند]] به شما از غذاهای بهشتی عطا کند! آنان [[مسکین]] را بر خود مقدم داشتند و در آن شب جز آب ننوشیدند.

	[[روز]] دوم را همچنان [[روزه]] گرفتند و به هنگام [[افطار]] [[یتیمی]] بر در [[خانه]] آمد و غذای خود را به وی دادند. در سومین روز نیز به هنگام افطار اسیری بر در خانه آمد و آنان سهم غذای خود را به او بخشیدند.		[[روز]] دوم را همچنان [[روزه]] گرفتند و به هنگام [[افطار]] یتیمی بر در [[خانه]] آمد و غذای خود را به وی دادند. در سومین روز نیز به هنگام افطار اسیری بر در خانه آمد و آنان سهم غذای خود را به او بخشیدند.

	صبح هنگام [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} دست [[حسنین]] {{عم}} را گرفته و به نزد [[پیامبر]] {{صل}} آورد. پیامبر {{صل}} آنها را مشاهده کرد که از شدت [[گرسنگی]] می‌لرزیدند. فرمود: مشاهده چنین حالی در شما برای من بسیار دشوار است. سپس برخاست و به [[همراهی]] آنان وارد [[خانه فاطمه]] {{س}} شد. دخترش را دید که در [[محراب]] ایستاده، در حالی که از شدت گرسنگی شکم او به پشت چسبیده و چشم‌هایش به گودی نشسته است.		صبح هنگام [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} دست حسنین {{عم}} را گرفته و به نزد [[پیامبر]] {{صل}} آورد. پیامبر {{صل}} آنها را مشاهده کرد که از شدت [[گرسنگی]] می‌لرزیدند. فرمود: مشاهده چنین حالی در شما برای من بسیار دشوار است. سپس برخاست و به [[همراهی]] آنان وارد [[خانه فاطمه]] {{س}} شد. دخترش را دید که در [[محراب]] ایستاده، در حالی که از شدت گرسنگی شکم او به پشت چسبیده و چشم‌هایش به گودی نشسته است.

	پیامبر {{صل}} ناراحت شد. در همین هنگام [[جبرئیل]] فرود آمد و گفت: ای محمد، این [[سوره]] را بگیر. [[خداوند]] با چنین خاندانی به تو تهنیت می‌گوید. آن‌گاه سوره«[[هل اتی]]» را بر او خواند<ref>الکشاف، ج۴، ص۶۷۰؛ مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۱۱ - ۶۱۴؛ روح المعانی، مج ۱۶، ج۲۹، ص۲۶۹-۲۷۰.</ref>.		پیامبر {{صل}} ناراحت شد. در همین هنگام [[جبرئیل]] فرود آمد و گفت: ای محمد، این [[سوره]] را بگیر. [[خداوند]] با چنین خاندانی به تو تهنیت می‌گوید. آن‌گاه سوره«[[هل اتی]]» را بر او خواند<ref>الکشاف، ج۴، ص۶۷۰؛ مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۱۱ - ۶۱۴؛ روح المعانی، مج ۱۶، ج۲۹، ص۲۶۹-۲۷۰.</ref>.

Bahmani در ‏۱۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۰۵

2023-06-13T06:05:17Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۴۸

2023-06-13T05:48:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ذی‌حجه		\| موضوع مرتبط = ذی‌حجه
	\| عنوان مدخل = ~~بیست و پنجم ذی‌حجه~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = ~~[[بیست و پنجم ذی‌حجه در حدیث]] - [[بیست و پنجم ذی‌حجه در تاریخ اسلامی]]~~		\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T15:29:17Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:48:26Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ذی‌حجه		\| موضوع مرتبط = ذی‌حجه
خط ۹:		خط ۸:
	==سوره «هل اتی»==		==سوره «هل اتی»==
	{{اصلی\|سوره انسان}}		{{اصلی\|سوره انسان}}

	[[شیخ مفید]] در [[مسار الشیعه (کتاب)\|مسار الشیعه]] و [[سید بن طاووس]] در [[الاقبال (کتاب)\|الاقبال]] به نقل از [[شیخ طوسی]] در [[مصباح (کتاب)\|مصباح]] و [[محدث قمی]] در [[وقایع الایام (کتاب)\|وقایع الایام]] و [[مفاتیح الجنان (کتاب)\|مفاتیح الجنان]] [[روز]] بیست و پنجم [[ذیحجه]] را روز نزول [[سوره]] «هل اتی» می‌دانند<ref>مسار الشیعه، ص۴۲؛ مصباح المتهجد، ص۷۶۷؛ الإقبال بالأعمال الحسنة، ج۲، ص۳۷۴؛ وقایع الایام، ص۱۷۸.</ref>.		[[شیخ مفید]] در [[مسار الشیعه (کتاب)\|مسار الشیعه]] و [[سید بن طاووس]] در [[الاقبال (کتاب)\|الاقبال]] به نقل از [[شیخ طوسی]] در [[مصباح (کتاب)\|مصباح]] و [[محدث قمی]] در [[وقایع الایام (کتاب)\|وقایع الایام]] و [[مفاتیح الجنان (کتاب)\|مفاتیح الجنان]] [[روز]] بیست و پنجم [[ذیحجه]] را روز نزول [[سوره]] «هل اتی» می‌دانند<ref>مسار الشیعه، ص۴۲؛ مصباح المتهجد، ص۷۶۷؛ الإقبال بالأعمال الحسنة، ج۲، ص۳۷۴؛ وقایع الایام، ص۱۷۸.</ref>.
	بر اساس [[روایات]] پرشماری که در [[منابع شیعه]] و [[سنی]] آمده است، این سوره در [[شأن اهل بیت]]{{عم}} نازل شده است. و به همین مناسبت، این روز در [[تاریخ]] [[جمهوری اسلامی ایران]] با عنوان «روز [[خانواده]]» نامیده شده است.		بر اساس [[روایات]] پرشماری که در [[منابع شیعه]] و [[سنی]] آمده است، این سوره در [[شأن اهل بیت]]{{عم}} نازل شده است. و به همین مناسبت، این روز در [[تاریخ]] [[جمهوری اسلامی ایران]] با عنوان «روز [[خانواده]]» نامیده شده است.
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	در فضیلت تلاوت این سوره [[مبارکه]] چند [[روایت]] نقل شده است که به ذکر سه [[حدیث]] اکتفا می‌شود:		در فضیلت تلاوت این سوره [[مبارکه]] چند [[روایت]] نقل شده است که به ذکر سه [[حدیث]] اکتفا می‌شود:
	#در [[حدیثی]] از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} آمده است: {{متن حدیث\|مَنْ قَرَأَ سُورَةَ هَلْ أَتَى كَانَ جَزَاؤُهُ عَلَى اللَّهِ جَنَّةً وَ حَرِيراً وَ مَنْ أَدْمَنَ قِرَاءَتَهَا قَوِيَتْ نَفْسَهُ الضَّعِیفَةُ...}}<ref>البرهان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۴۳.</ref>؛ کسی که سوره «[[هل اتی]]» را بخواند، [[پاداش]] او بر خدای سبحان [[بهشت]] و لباس‌های [[بهشتی]] است و کسی که به قرائت آن [[مداومت]] کند، نفس [[ضعیف]] او تقویت می‌شود.		#در [[حدیثی]] از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} آمده است: {{متن حدیث\|مَنْ قَرَأَ سُورَةَ هَلْ أَتَى كَانَ جَزَاؤُهُ عَلَى اللَّهِ جَنَّةً وَ حَرِيراً وَ مَنْ أَدْمَنَ قِرَاءَتَهَا قَوِيَتْ نَفْسَهُ الضَّعِیفَةُ...}}<ref>البرهان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۴۳.</ref>؛ کسی که سوره «[[هل اتی]]» را بخواند، [[پاداش]] او بر خدای سبحان [[بهشت]] و لباس‌های [[بهشتی]] است و کسی که به قرائت آن [[مداومت]] کند، نفس [[ضعیف]] او تقویت می‌شود.
	#[[امام صادق]]{{ع}} فرموده‌اند: {{متن حدیث\|أَنَا ضَامِنٌ لِكُلِّ مَنْ كَانَ مِنْ شِيعَتِنَا إِذَا قَرَأَ فِي صَلَاةِ الْغَدَاةِ مِنْ يَوْمِ الْخَمِيسِ هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنْسَانِ ثُمَّ مَاتَ مِنْ يَوْمِهِ أَوْ لَيْلَتِهِ أَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ آمِناً بِغَيْرِ حِسَابٍ عَلَى مَا فِيهِ مِنْ ذُنُوبٍ وَ عُيُوبٍ، وَ لَمْ يَنْشُرِ اللَّهُ لَهُ دِيوَانَ الْحِسَابِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَ لَا يُسْأَلَ مَسْأَلَةَ الْقَبْرِ، وَ إِنْ عَاشَ كَانَ مَحْفُوظاً مَسْتُوراً مَصْرُوفاً عَنْهُ آفَاتُ الدُّنْيَا كُلُّهَا، وَ لَمْ يَتَعَرَّضْ لَهُ شَيْ‌ءٌ مِنْ هَوَامِّ الْأَرْضِ إِلَى الْخَمِيسِ الثَّانِي، إِنْ شَاءَ اللَّهُ}}<ref>الأصول الستة عشر، ص۱۲۳؛ بحار الأنوار، ج۸۲، ص۶۶.</ref>؛ من ضامنم برای هر یک از شیعیانم که در [[نماز صبح]] [[روز]] [[پنجشنبه]] [[سوره انسان]] را بخواند، آن‌گاه اگر در آن شب یا روز بمیرد، با [[امنیت]] و بدون حساب از گناهانی که انجام داده و عیوبی که دارد وارد [[بهشت]] شود، و [[خدای تعالی]] [[دیوان]] [[حسابرسی]] را در [[روز قیامت]] برای او نگشاید، و در [[قبر]] از او پرسشی نشود؛ و اگر زنده بود، در [[حفظ]] و [[امان]] [[الهی]] است و همه آفات [[دنیا]] از او برداشته می‌شود و چیزی از جنبنده‌های زمینی تا پنجشنبه بعد به او آسیبی نرساند.		# [[امام صادق]]{{ع}} فرموده‌اند: {{متن حدیث\|أَنَا ضَامِنٌ لِكُلِّ مَنْ كَانَ مِنْ شِيعَتِنَا إِذَا قَرَأَ فِي صَلَاةِ الْغَدَاةِ مِنْ يَوْمِ الْخَمِيسِ هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنْسَانِ ثُمَّ مَاتَ مِنْ يَوْمِهِ أَوْ لَيْلَتِهِ أَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ آمِناً بِغَيْرِ حِسَابٍ عَلَى مَا فِيهِ مِنْ ذُنُوبٍ وَ عُيُوبٍ، وَ لَمْ يَنْشُرِ اللَّهُ لَهُ دِيوَانَ الْحِسَابِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَ لَا يُسْأَلَ مَسْأَلَةَ الْقَبْرِ، وَ إِنْ عَاشَ كَانَ مَحْفُوظاً مَسْتُوراً مَصْرُوفاً عَنْهُ آفَاتُ الدُّنْيَا كُلُّهَا، وَ لَمْ يَتَعَرَّضْ لَهُ شَيْ‌ءٌ مِنْ هَوَامِّ الْأَرْضِ إِلَى الْخَمِيسِ الثَّانِي، إِنْ شَاءَ اللَّهُ}}<ref>الأصول الستة عشر، ص۱۲۳؛ بحار الأنوار، ج۸۲، ص۶۶.</ref>؛ من ضامنم برای هر یک از شیعیانم که در [[نماز صبح]] [[روز]] [[پنجشنبه]] [[سوره انسان]] را بخواند، آن‌گاه اگر در آن شب یا روز بمیرد، با [[امنیت]] و بدون حساب از گناهانی که انجام داده و عیوبی که دارد وارد [[بهشت]] شود، و [[خدای تعالی]] [[دیوان]] [[حسابرسی]] را در [[روز قیامت]] برای او نگشاید، و در [[قبر]] از او پرسشی نشود؛ و اگر زنده بود، در [[حفظ]] و [[امان]] [[الهی]] است و همه آفات [[دنیا]] از او برداشته می‌شود و چیزی از جنبنده‌های زمینی تا پنجشنبه بعد به او آسیبی نرساند.
	#در [[سیره امام رضا]]{{ع}} آمده است که آن [[حضرت]] در نماز صبح روز [[دوشنبه]] و پنجشنبه در رکعت اول [[سوره حمد]] و سوره انسان و در رکعت دوم بعد از [[حمد]] [[سوره غاشیه]] را قرائت می‌کردند و می‌فرمودند: {{متن حدیث\|فَإِنَّ مَنْ قَرَأَهُمَا فِي صَلَاةِ الْغَدَاةِ يَوْمَ الْإِثْنَيْنِ وَ يَوْمَ الْخَمِيسِ وَقَاهُ اللَّهُ شَرَّ الْيَوْمَيْنِ}}<ref>وسائل الشیعة، ج۶، ص۱۲۲.</ref>؛ هرکس این دو [[سوره]] را در نماز صبح روز دوشنبه و پنجشنبه بخواند، [[خداوند]] او را در این دو روز از [[شر]] و [[بدی]] در امان می‌دارد.		#در [[سیره امام رضا]]{{ع}} آمده است که آن [[حضرت]] در نماز صبح روز [[دوشنبه]] و پنجشنبه در رکعت اول [[سوره حمد]] و سوره انسان و در رکعت دوم بعد از [[حمد]] [[سوره غاشیه]] را قرائت می‌کردند و می‌فرمودند: {{متن حدیث\|فَإِنَّ مَنْ قَرَأَهُمَا فِي صَلَاةِ الْغَدَاةِ يَوْمَ الْإِثْنَيْنِ وَ يَوْمَ الْخَمِيسِ وَقَاهُ اللَّهُ شَرَّ الْيَوْمَيْنِ}}<ref>وسائل الشیعة، ج۶، ص۱۲۲.</ref>؛ هرکس این دو [[سوره]] را در نماز صبح روز دوشنبه و پنجشنبه بخواند، [[خداوند]] او را در این دو روز از [[شر]] و [[بدی]] در امان می‌دارد.

خط ۴۹:		خط ۴۹:

	[[رده:ذی‌حجه]]		[[رده:ذی‌حجه]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Wasity: /* نزول «هل اتی» */

2022-07-19T13:54:39Z

نزول «هل اتی»

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۲۴
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	==~~نزول~~ «هل اتی»==		==سوره «هل اتی»==
	{{اصلی\|~~شأن نزول آیات ۵ تا ۱۰~~ سوره انسان}}		{{اصلی\|سوره انسان}}
	[[شیخ مفید]] در [[مسار الشیعه (کتاب)\|مسار الشیعه]] و [[سید بن طاووس]] در [[الاقبال (کتاب)\|الاقبال]] به نقل از [[شیخ طوسی]] در [[مصباح (کتاب)\|مصباح]] و [[محدث قمی]] در [[وقایع الایام (کتاب)\|وقایع الایام]] و [[مفاتیح الجنان (کتاب)\|مفاتیح الجنان]] [[روز]] بیست و پنجم [[ذیحجه]] را روز نزول [[سوره]] «هل اتی» می‌دانند<ref>مسار الشیعه، ص۴۲؛ مصباح المتهجد، ص۷۶۷؛ الإقبال بالأعمال الحسنة، ج۲، ص۳۷۴؛ وقایع الایام، ص۱۷۸.</ref>.		[[شیخ مفید]] در [[مسار الشیعه (کتاب)\|مسار الشیعه]] و [[سید بن طاووس]] در [[الاقبال (کتاب)\|الاقبال]] به نقل از [[شیخ طوسی]] در [[مصباح (کتاب)\|مصباح]] و [[محدث قمی]] در [[وقایع الایام (کتاب)\|وقایع الایام]] و [[مفاتیح الجنان (کتاب)\|مفاتیح الجنان]] [[روز]] بیست و پنجم [[ذیحجه]] را روز نزول [[سوره]] «هل اتی» می‌دانند<ref>مسار الشیعه، ص۴۲؛ مصباح المتهجد، ص۷۶۷؛ الإقبال بالأعمال الحسنة، ج۲، ص۳۷۴؛ وقایع الایام، ص۱۷۸.</ref>.
	بر اساس [[روایات]] پرشماری که در [[منابع شیعه]] و [[سنی]] آمده است، این سوره در [[شأن اهل بیت]]{{عم}} نازل شده است. و به همین مناسبت، این روز در [[تاریخ]] [[جمهوری اسلامی ایران]] با عنوان «روز [[خانواده]]» نامیده شده است.		بر اساس [[روایات]] پرشماری که در [[منابع شیعه]] و [[سنی]] آمده است، این سوره در [[شأن اهل بیت]]{{عم}} نازل شده است. و به همین مناسبت، این روز در [[تاریخ]] [[جمهوری اسلامی ایران]] با عنوان «روز [[خانواده]]» نامیده شده است.

Wasity: /* فضیلت تلاوت سوره «هل أتی» */

2022-07-19T13:53:30Z

فضیلت تلاوت سوره «هل أتی»

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۲۳
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	[[مفسران]] برای [[اثبات]] مدنی بودن [[سوره انسان]] افزون بر [[روایات]]، به شواهد و قراین دیگری نیز استناد جسته‌اند. [[علامه طباطبایی]] از [[سیاق آیات]] آن به ویژه از [[آیات]] {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ}}<ref>«به پیمان خود وفا می‌کنند» سوره انسان، آیه ۷.</ref> و {{متن قرآن\|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ}}<ref>«و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند» سوره انسان، آیه ۸.</ref> استفاده کرده است که این آیات از داستانی [[واقعی]] خبر می‌دهد و از بودن «[[اسیر]]» در میان کسانی که به دست آن [[ابرار]] [[اطعام]] شده‌اند، نتیجه می‌گیرد که این آیات [[مدنی]] است؛ زیرا [[مسلمانان]] در [[مکه]] اسیری در [[اختیار]] نداشته‌اند<ref>المیزان، ج۲، ص۱۳۵.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد\|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)\|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۲۷۴.</ref>		[[مفسران]] برای [[اثبات]] مدنی بودن [[سوره انسان]] افزون بر [[روایات]]، به شواهد و قراین دیگری نیز استناد جسته‌اند. [[علامه طباطبایی]] از [[سیاق آیات]] آن به ویژه از [[آیات]] {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ}}<ref>«به پیمان خود وفا می‌کنند» سوره انسان، آیه ۷.</ref> و {{متن قرآن\|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ}}<ref>«و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند» سوره انسان، آیه ۸.</ref> استفاده کرده است که این آیات از داستانی [[واقعی]] خبر می‌دهد و از بودن «[[اسیر]]» در میان کسانی که به دست آن [[ابرار]] [[اطعام]] شده‌اند، نتیجه می‌گیرد که این آیات [[مدنی]] است؛ زیرا [[مسلمانان]] در [[مکه]] اسیری در [[اختیار]] نداشته‌اند<ref>المیزان، ج۲، ص۱۳۵.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد\|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)\|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۲۷۴.</ref>

	==[[فضیلت~~]] [[~~تلاوت]] سوره ~~«هل أتی»~~==		===فضیلت تلاوت سوره===
	در فضیلت تلاوت این سوره [[مبارکه]] چند [[روایت]] نقل شده است که به ذکر سه [[حدیث]] اکتفا می‌شود:		در فضیلت تلاوت این سوره [[مبارکه]] چند [[روایت]] نقل شده است که به ذکر سه [[حدیث]] اکتفا می‌شود:
	#در [[حدیثی]] از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} آمده است: {{متن حدیث\|مَنْ قَرَأَ سُورَةَ هَلْ أَتَى كَانَ جَزَاؤُهُ عَلَى اللَّهِ جَنَّةً وَ حَرِيراً وَ مَنْ أَدْمَنَ قِرَاءَتَهَا قَوِيَتْ نَفْسَهُ الضَّعِیفَةُ...}}<ref>البرهان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۴۳.</ref>؛ کسی که سوره «[[هل اتی]]» را بخواند، [[پاداش]] او بر خدای سبحان [[بهشت]] و لباس‌های [[بهشتی]] است و کسی که به قرائت آن [[مداومت]] کند، نفس [[ضعیف]] او تقویت می‌شود.		#در [[حدیثی]] از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} آمده است: {{متن حدیث\|مَنْ قَرَأَ سُورَةَ هَلْ أَتَى كَانَ جَزَاؤُهُ عَلَى اللَّهِ جَنَّةً وَ حَرِيراً وَ مَنْ أَدْمَنَ قِرَاءَتَهَا قَوِيَتْ نَفْسَهُ الضَّعِیفَةُ...}}<ref>البرهان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۴۳.</ref>؛ کسی که سوره «[[هل اتی]]» را بخواند، [[پاداش]] او بر خدای سبحان [[بهشت]] و لباس‌های [[بهشتی]] است و کسی که به قرائت آن [[مداومت]] کند، نفس [[ضعیف]] او تقویت می‌شود.

Wasity: /* از لطایف سوره */

2022-07-19T13:52:50Z

از لطایف سوره

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۲۲
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	روشن است که این [[شأن نزول]] با مدنی بودن این سوره سازگار است؛ زیرا ولادت [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{عم}} در [[مدینه]] بوده است<ref>تاریخ طبری، ج۲، ص۲۱۳؛ ترجمة الامام الحسین{{ع}}، ص۲۳۰؛ العدد القویه، ص۲۸.</ref>. بر اساس همین [[روایات]]، [[شیعه]] بر [[نزول]] همه این سوره، یا حداقل بخش نخست آن (تا [[آیه]] ۲۲) در مدینه اتفاق دارد<ref>تفسیر القمی، ج۲، ص۳۹۰؛ التبیان، ج۱۰، ص۲۱۱؛ المیزان، ج۲۰، ص۱۲۱.</ref>. چنان‌که مشهور [[اهل سنت]] نیز آن را مدنی دانسته‌اند<ref>کشف الاسرار، ج۱۰، ص۳۱۶؛ تفسیر قرطبی، ج۱۹، ص۷۷.</ref>.		روشن است که این [[شأن نزول]] با مدنی بودن این سوره سازگار است؛ زیرا ولادت [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{عم}} در [[مدینه]] بوده است<ref>تاریخ طبری، ج۲، ص۲۱۳؛ ترجمة الامام الحسین{{ع}}، ص۲۳۰؛ العدد القویه، ص۲۸.</ref>. بر اساس همین [[روایات]]، [[شیعه]] بر [[نزول]] همه این سوره، یا حداقل بخش نخست آن (تا [[آیه]] ۲۲) در مدینه اتفاق دارد<ref>تفسیر القمی، ج۲، ص۳۹۰؛ التبیان، ج۱۰، ص۲۱۱؛ المیزان، ج۲۰، ص۱۲۱.</ref>. چنان‌که مشهور [[اهل سنت]] نیز آن را مدنی دانسته‌اند<ref>کشف الاسرار، ج۱۰، ص۳۱۶؛ تفسیر قرطبی، ج۱۹، ص۷۷.</ref>.
	[[مفسران]] برای [[اثبات]] مدنی بودن [[سوره انسان]] افزون بر [[روایات]]، به شواهد و قراین دیگری نیز استناد جسته‌اند. [[علامه طباطبایی]] از [[سیاق آیات]] آن به ویژه از [[آیات]] {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ}}<ref>«به پیمان خود وفا می‌کنند» سوره انسان، آیه ۷.</ref> و {{متن قرآن\|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ}}<ref>«و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند» سوره انسان، آیه ۸.</ref> استفاده کرده است که این آیات از داستانی [[واقعی]] خبر می‌دهد و از بودن «[[اسیر]]» در میان کسانی که به دست آن [[ابرار]] [[اطعام]] شده‌اند، نتیجه می‌گیرد که این آیات [[مدنی]] است؛ زیرا [[مسلمانان]] در [[مکه]] اسیری در [[اختیار]] نداشته‌اند<ref>المیزان، ج۲، ص۱۳۵.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد\|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)\|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۲۷۴.</ref>		[[مفسران]] برای [[اثبات]] مدنی بودن [[سوره انسان]] افزون بر [[روایات]]، به شواهد و قراین دیگری نیز استناد جسته‌اند. [[علامه طباطبایی]] از [[سیاق آیات]] آن به ویژه از [[آیات]] {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ}}<ref>«به پیمان خود وفا می‌کنند» سوره انسان، آیه ۷.</ref> و {{متن قرآن\|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ}}<ref>«و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند» سوره انسان، آیه ۸.</ref> استفاده کرده است که این آیات از داستانی [[واقعی]] خبر می‌دهد و از بودن «[[اسیر]]» در میان کسانی که به دست آن [[ابرار]] [[اطعام]] شده‌اند، نتیجه می‌گیرد که این آیات [[مدنی]] است؛ زیرا [[مسلمانان]] در [[مکه]] اسیری در [[اختیار]] نداشته‌اند<ref>المیزان، ج۲، ص۱۳۵.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد\|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)\|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۲۷۴.</ref>

	~~==از لطایف [[سوره]]==~~
	به گفته برخی [[مفسران]] از لطایف این سوره این است که [[خدای سبحان]] برای رعایت [[حرمت]] [[بتول]] و [[نور]] چشم [[رسول]]، [[حضرت فاطمه]]{{س}} در شمار [[نعمت‌های بهشتی]] از «[[حورالعین]]» سخن نگفته است و به ذکر خدمتکاران [[جوان]] و جاویدان بسنده کرده است<ref>روح المعانی، مج ۱۶، ج۲۹، ص۲۷۱.</ref>. با اینکه حورالعین از مهم‌ترین نعمت‌هایی است که در سایر موارد در شمار نعمت‌های بهشتی بیان می‌شود<ref>المیزان، ج۲۰، ص۱۳۱.</ref>.
	[[خدای متعال]] در این سوره از این [[ایثار]] و از خود گذشتگی تشکر می‌کند و همه [[نعمت‌های فراوان]] [[بهشتی]] را که در این سوره بیان فرموده است، جزای ایثار بزرگ [[اهل بیت]]{{عم}} برمی‌شمارد.
	{{متن قرآن\|إِنَّ هَذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاءً وَكَانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُورًا}}<ref>«بی‌گمان این پاداش شماست و تلاشتان را سپاس می‌نهند» سوره انسان، آیه ۲۲.</ref>.
	[[خداوند]] نعمت‌هایی را که در این سوره آورده است، هم از نظر کمی و هم از نظر کیفی در هیچ کجای [[قرآن]] نیاورده است.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد\|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)\|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۲۷۴.</ref>

	==[[فضیلت]] [[تلاوت]] سوره «هل أتی»==		==[[فضیلت]] [[تلاوت]] سوره «هل أتی»==

Wasity: /* مدنی بودن سوره */

2022-07-19T13:52:05Z

مدنی بودن سوره

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۲۲
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	بنا به روایتی در آن روز برای [[اهل بیت]] [[فداکار]] پیامبر{{صل}} غذایی از [[آسمان]] فرود آمد و آن را تا هفت روز تناول کردند<ref>الإقبال بالأعمال الحسنة، ج۲، ص۳۷۶.</ref>. بدین‌گونه [[خداوند سبحان]] از [[ایثار]] و [[از خودگذشتگی]] [[حضرت علی]]{{ع}} و [[خانواده]] بی‌نظیرش تقدیر کرد و [[قلب]] پیامبر{{صل}} را [[تسلا]] بخشید.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد\|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)\|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۲۷۳.</ref>		بنا به روایتی در آن روز برای [[اهل بیت]] [[فداکار]] پیامبر{{صل}} غذایی از [[آسمان]] فرود آمد و آن را تا هفت روز تناول کردند<ref>الإقبال بالأعمال الحسنة، ج۲، ص۳۷۶.</ref>. بدین‌گونه [[خداوند سبحان]] از [[ایثار]] و [[از خودگذشتگی]] [[حضرت علی]]{{ع}} و [[خانواده]] بی‌نظیرش تقدیر کرد و [[قلب]] پیامبر{{صل}} را [[تسلا]] بخشید.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد\|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)\|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۲۷۳.</ref>

	==[[مدنی]] بودن سوره==		===[[مدنی]] بودن سوره انسان===
	روشن است که این [[شأن نزول]] با مدنی بودن این سوره سازگار است؛ زیرا ولادت [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{عم}} در [[مدینه]] بوده است<ref>تاریخ طبری، ج۲، ص۲۱۳؛ ترجمة الامام الحسین{{ع}}، ص۲۳۰؛ العدد القویه، ص۲۸.</ref>. بر اساس همین [[روایات]]، [[شیعه]] بر [[نزول]] همه این سوره، یا حداقل بخش نخست آن (تا [[آیه]] ۲۲) در مدینه اتفاق دارد<ref>تفسیر القمی، ج۲، ص۳۹۰؛ التبیان، ج۱۰، ص۲۱۱؛ المیزان، ج۲۰، ص۱۲۱.</ref>. چنان‌که مشهور [[اهل سنت]] نیز آن را مدنی دانسته‌اند<ref>کشف الاسرار، ج۱۰، ص۳۱۶؛ تفسیر قرطبی، ج۱۹، ص۷۷.</ref>.		روشن است که این [[شأن نزول]] با مدنی بودن این سوره سازگار است؛ زیرا ولادت [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{عم}} در [[مدینه]] بوده است<ref>تاریخ طبری، ج۲، ص۲۱۳؛ ترجمة الامام الحسین{{ع}}، ص۲۳۰؛ العدد القویه، ص۲۸.</ref>. بر اساس همین [[روایات]]، [[شیعه]] بر [[نزول]] همه این سوره، یا حداقل بخش نخست آن (تا [[آیه]] ۲۲) در مدینه اتفاق دارد<ref>تفسیر القمی، ج۲، ص۳۹۰؛ التبیان، ج۱۰، ص۲۱۱؛ المیزان، ج۲۰، ص۱۲۱.</ref>. چنان‌که مشهور [[اهل سنت]] نیز آن را مدنی دانسته‌اند<ref>کشف الاسرار، ج۱۰، ص۳۱۶؛ تفسیر قرطبی، ج۱۹، ص۷۷.</ref>.
	[[مفسران]] برای [[اثبات]] مدنی بودن [[سوره انسان]] افزون بر [[روایات]]، به شواهد و قراین دیگری نیز استناد جسته‌اند. [[علامه طباطبایی]] از [[سیاق آیات]] آن به ویژه از [[آیات]] {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ}}<ref>«به پیمان خود وفا می‌کنند» سوره انسان، آیه ۷.</ref> و {{متن قرآن\|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ}}<ref>«و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند» سوره انسان، آیه ۸.</ref> استفاده کرده است که این آیات از داستانی [[واقعی]] خبر می‌دهد و از بودن «[[اسیر]]» در میان کسانی که به دست آن [[ابرار]] [[اطعام]] شده‌اند، نتیجه می‌گیرد که این آیات [[مدنی]] است؛ زیرا [[مسلمانان]] در [[مکه]] اسیری در [[اختیار]] نداشته‌اند<ref>المیزان، ج۲، ص۱۳۵.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد\|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)\|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۲۷۴.</ref>		[[مفسران]] برای [[اثبات]] مدنی بودن [[سوره انسان]] افزون بر [[روایات]]، به شواهد و قراین دیگری نیز استناد جسته‌اند. [[علامه طباطبایی]] از [[سیاق آیات]] آن به ویژه از [[آیات]] {{متن قرآن\|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ}}<ref>«به پیمان خود وفا می‌کنند» سوره انسان، آیه ۷.</ref> و {{متن قرآن\|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ}}<ref>«و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند» سوره انسان، آیه ۸.</ref> استفاده کرده است که این آیات از داستانی [[واقعی]] خبر می‌دهد و از بودن «[[اسیر]]» در میان کسانی که به دست آن [[ابرار]] [[اطعام]] شده‌اند، نتیجه می‌گیرد که این آیات [[مدنی]] است؛ زیرا [[مسلمانان]] در [[مکه]] اسیری در [[اختیار]] نداشته‌اند<ref>المیزان، ج۲، ص۱۳۵.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد\|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)\|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۲۷۴.</ref>

Wasity: /* شأن نزول «هل أتی» */

2022-07-19T13:51:45Z

شأن نزول «هل أتی»

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۲۱
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	[[امیر مؤمنان]]، علی{{ع}} نیز در چند مورد به [[آیات]] این سوره بر [[فضیلت]] خود [[احتجاج]] کرده است<ref>الاحتجاج، ج۱، ص۱۶۴ - ۱۶۵؛ المیزان، ج۲۰، ص۱۳۴.</ref>. از این‌رو، سوره «هل اتی» همواره از [[فضایل اهل بیت]]{{عم}} به شمار آمده است.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد\|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)\|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۲۷۲.</ref>		[[امیر مؤمنان]]، علی{{ع}} نیز در چند مورد به [[آیات]] این سوره بر [[فضیلت]] خود [[احتجاج]] کرده است<ref>الاحتجاج، ج۱، ص۱۶۴ - ۱۶۵؛ المیزان، ج۲۰، ص۱۳۴.</ref>. از این‌رو، سوره «هل اتی» همواره از [[فضایل اهل بیت]]{{عم}} به شمار آمده است.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد\|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)\|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۲۷۲.</ref>

	==شأن نزول «هل أتی»==		===شأن نزول «هل أتی»===
	{{اصلی\|شأن نزول آیات ۵ تا ۱۰ سوره انسان}}		{{اصلی\|شأن نزول آیات ۵ تا ۱۰ سوره انسان}}
	در شأن نزول مشهور این سوره، از [[ابن عباس]] نقل شده است: حسن و حسین{{عم}} [[بیمار]] شدند. [[پیامبر]]{{صل}} به همراه جمعی به [[عیادت]] آنان آمدند و به [[حضرت علی]]{{ع}} پیشنهاد کردند تا برای شفای [[فرزندان]] خود [[نذری]] کند.		در شأن نزول مشهور این سوره، از [[ابن عباس]] نقل شده است: حسن و حسین{{عم}} [[بیمار]] شدند. [[پیامبر]]{{صل}} به همراه جمعی به [[عیادت]] آنان آمدند و به [[حضرت علی]]{{ع}} پیشنهاد کردند تا برای شفای [[فرزندان]] خود [[نذری]] کند.