بیعت با یزید بن معاویه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۸

2025-02-22T09:28:27Z

Bahmani: /* منابع */

2025-02-22T08:39:47Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۹
خط ۲۲۸:		خط ۲۲۸:
	# [[پرونده:1100843.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|'''عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها''']]		# [[پرونده:1100843.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|'''عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها''']]
	# [[پرونده:IM010710.jpg\|22px]] [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مظلومیت سیدالشهداء ج۱''']]		# [[پرونده:IM010710.jpg\|22px]] [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مظلومیت سیدالشهداء ج۱''']]
	~~# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]~~
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۹

2025-02-22T08:39:27Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۵

2025-02-22T08:15:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = یزید بن معاویه		\| موضوع مرتبط = یزید بن معاویه
	\| عنوان مدخل = ~~بیعت با یزید بن معاویه~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = [[بیعت با یزید بن معاویه در تاریخ اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[بیعت با یزید بن معاویه در تاریخ اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =

Bahmani: /* منابع */

2025-02-22T08:14:56Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۴
خط ۲۶۴:		خط ۲۶۴:
	# [[پرونده:1100843.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|'''عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها''']]		# [[پرونده:1100843.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|'''عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها''']]
	# [[پرونده:IM010710.jpg\|22px]] [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مظلومیت سیدالشهداء ج۱''']]		# [[پرونده:IM010710.jpg\|22px]] [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مظلومیت سیدالشهداء ج۱''']]
			# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: /* مظلومیت سیدالشهداء در اخذ بیعت معاویه برای یزید */

2024-10-17T06:24:04Z

مظلومیت سیدالشهداء در اخذ بیعت معاویه برای یزید

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۴
خط ۱۴۴:		خط ۱۴۴:
	در ضمن اشاره فرمود که: بازماندگان و به تعبیر دیگر عقب افتادگان از قافله [[شهادت]] نیز به جایی نخواهند رسید و در زیر [[سلطه]] دژخیمان یزیدی [[روزگار]] [[بدی]] خواهند داشت<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها]]، ص ۳۲۸.</ref>.		در ضمن اشاره فرمود که: بازماندگان و به تعبیر دیگر عقب افتادگان از قافله [[شهادت]] نیز به جایی نخواهند رسید و در زیر [[سلطه]] دژخیمان یزیدی [[روزگار]] [[بدی]] خواهند داشت<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها]]، ص ۳۲۸.</ref>.

	==~~[[مظلومیت سیدالشهداء]] در~~ اخذ [[بیعت]] معاویه برای یزید==		==اخذ [[بیعت]] معاویه برای یزید==
	یکی از شگردهای [[جباران]] و [[ستمگران]] [[تاریخ]] این بوده که علاوه بر [[غرق]] شدنشان در [[زر و زیور]] و [[تجملات]] [[دنیایی]]، برای بعد از خود به [[نظام حکومتی]] موروثی رو می‌آورند. معاویه از آن دسته جبارانی است که بر [[مسند]] [[رسول اکرم]] تکیه زد و محتوای [[خلافت اسلامی]] را از [[زهد]] و [[بی‌رغبتی به دنیا]] و [[خلافت صالحان]] و [[شایستگان]] و آخرت‌نگری شستشو داد و به کاخ و قصر و [[نگهبان]] و [[خلافت]] و [[سلطنت]] موروثی روی آورد.		یکی از شگردهای [[جباران]] و [[ستمگران]] [[تاریخ]] این بوده که علاوه بر [[غرق]] شدنشان در [[زر و زیور]] و [[تجملات]] [[دنیایی]]، برای بعد از خود به [[نظام حکومتی]] موروثی رو می‌آورند. معاویه از آن دسته جبارانی است که بر [[مسند]] [[رسول اکرم]] تکیه زد و محتوای [[خلافت اسلامی]] را از [[زهد]] و [[بی‌رغبتی به دنیا]] و [[خلافت صالحان]] و [[شایستگان]] و آخرت‌نگری شستشو داد و به کاخ و قصر و [[نگهبان]] و [[خلافت]] و [[سلطنت]] موروثی روی آورد.
	معاویه به [[تقلید]] از [[پادشاه ایران]] «کسری» تنها به ساختن قصر و گماشتن نگهبان و تعبیه تخت سلطنت اکتفا نکرد، بلکه به رسم آنها پسرش را نیز [[ولی‌عهد]] خود نمود. عبدالله بن [[همام]] سلولی در این باره شعری سرود می‌گوید:		معاویه به [[تقلید]] از [[پادشاه ایران]] «کسری» تنها به ساختن قصر و گماشتن نگهبان و تعبیه تخت سلطنت اکتفا نکرد، بلکه به رسم آنها پسرش را نیز [[ولی‌عهد]] خود نمود. عبدالله بن [[همام]] سلولی در این باره شعری سرود می‌گوید:
خط ۲۰۵:		خط ۲۰۵:
	پس [[ابوبکر]] کاری کرد که [[رسول خدا]] نکرده بود، عمر هم کاری کرد که رسول خدا نکرده بود. تمامی این کارها نظر به صلاح [[مسلمین]] انجام شد، من هم صلاح دیدم برای یزید [[بیعت]] بگیرم، برای اختلافی که درباره او در میان [[مردم]] پیدا شد و خواستم به چشم [[انصاف]] درباره آنها نظر کنم.		پس [[ابوبکر]] کاری کرد که [[رسول خدا]] نکرده بود، عمر هم کاری کرد که رسول خدا نکرده بود. تمامی این کارها نظر به صلاح [[مسلمین]] انجام شد، من هم صلاح دیدم برای یزید [[بیعت]] بگیرم، برای اختلافی که درباره او در میان [[مردم]] پیدا شد و خواستم به چشم [[انصاف]] درباره آنها نظر کنم.

	[[ابن عبدالبر]] در [[کتاب استیعاب]] آورده: معاویه بر [[منبر]] قرار گرفت و موضوع [[بیعت با یزید]] را مطرح کرد و در [[اعتراض]] به پیشنهاد معاویه، [[حسین بن علی]]{{ع}} و ~~عبدالله~~ [[زبیر]] و عبدالرحمن ابن ابی بکر سخن گفتند و عبدالرحمن گفت: {{عربی\|تريدون ان تجعلوها هرقليه كلما مات هرقل قام هرقل}} [[قسم به خدا]] که هم تو «[[مروان]]» [[دروغ]] می‌گویی و هم معاویه، شما تا به [[حال]] کدام خیری را برای [[امت محمد]] خواسته‌اید؟ شما می‌خواهید که [[حکومت]] را موروثی کنید! مگر حکومت ارثی است که چون [[پادشاهی]] بمیرد [[پادشاه]] دیگر جای او را بگیرد؟ به [[خدا]] قسم که ما هرگز موافقت نمی‌کنیم.		[[ابن عبدالبر]] در [[کتاب استیعاب]] آورده: معاویه بر [[منبر]] قرار گرفت و موضوع [[بیعت با یزید]] را مطرح کرد و در [[اعتراض]] به پیشنهاد معاویه، [[حسین بن علی]]{{ع}} و [[عبدالله زبیر]] و [[عبدالرحمن ابن ابی بکر]] سخن گفتند و عبدالرحمن گفت: {{عربی\|تريدون ان تجعلوها هرقليه كلما مات هرقل قام هرقل}} [[قسم به خدا]] که هم تو «[[مروان]]» [[دروغ]] می‌گویی و هم معاویه، شما تا به [[حال]] کدام خیری را برای [[امت محمد]] خواسته‌اید؟ شما می‌خواهید که [[حکومت]] را موروثی کنید! مگر حکومت ارثی است که چون [[پادشاهی]] بمیرد [[پادشاه]] دیگر جای او را بگیرد؟ به [[خدا]] قسم که ما هرگز موافقت نمی‌کنیم.
	پس از اینکه عبدالرحمن از بیعت با یزید [[سرپیچی]] نمود معاویه یکصد هزار درهم برایش فرستاد ولی عبدالرحمن زیر بار نرفت و پول‌ها را برایش پس فرستاد و گفت دینم را به [[دنیا]] بفروشم؟ عبدالرحمن پس از این [[مخالفت]] آشکار خود با [[خلافت یزید]] از [[مدینه]] به قصد [[مکه]] بیرون شد، اما در بین راه و نرسیده به مکه و پیش از اینکه بیعت یزید سامانی بگیرد درگذشت<ref>{{عربی\|لما لم يستطيع مروان ان ياخذ البيعة في الحجاز ليزيد قدم معاوية الحجاز حاجاً و دخل مدينة و كان من خبره ما رواه ابن عبدالبر حيث قال: قعد معاوية على المنبر يدعو إلى بيعة يزيد فكلمه الحسين بن علي{{ع}} و ان الزبير و عبدالرحمن بن ابي بكر فكان كلام ابن ابي بكر: اهرقلية؟ اذا مات كسرى كان كسرى مكانه؟ لانفعل و الله ابداً و بعث اليه معاوية بمائة الف درهم بعد أن ابى البيعة ليزيد فردها عليه عبدالرحمن و ابى ان ياخذها و قال: ابيع ديني و دنياي؟ فخرج الى كلمه فمات بها قبل ان تتم البيعة ليزيد بن معاوية}}؛ اسد الغابه، ج۳، ص۳۰۶.</ref>.		پس از اینکه عبدالرحمن از بیعت با یزید [[سرپیچی]] نمود معاویه یکصد هزار درهم برایش فرستاد ولی عبدالرحمن زیر بار نرفت و پول‌ها را برایش پس فرستاد و گفت دینم را به [[دنیا]] بفروشم؟ عبدالرحمن پس از این [[مخالفت]] آشکار خود با [[خلافت یزید]] از [[مدینه]] به قصد [[مکه]] بیرون شد، اما در بین راه و نرسیده به مکه و پیش از اینکه بیعت یزید سامانی بگیرد درگذشت<ref>{{عربی\|لما لم يستطيع مروان ان ياخذ البيعة في الحجاز ليزيد قدم معاوية الحجاز حاجاً و دخل مدينة و كان من خبره ما رواه ابن عبدالبر حيث قال: قعد معاوية على المنبر يدعو إلى بيعة يزيد فكلمه الحسين بن علي{{ع}} و ان الزبير و عبدالرحمن بن ابي بكر فكان كلام ابن ابي بكر: اهرقلية؟ اذا مات كسرى كان كسرى مكانه؟ لانفعل و الله ابداً و بعث اليه معاوية بمائة الف درهم بعد أن ابى البيعة ليزيد فردها عليه عبدالرحمن و ابى ان ياخذها و قال: ابيع ديني و دنياي؟ فخرج الى كلمه فمات بها قبل ان تتم البيعة ليزيد بن معاوية}}؛ اسد الغابه، ج۳، ص۳۰۶.</ref>.
	معاویه علاوه بر فضاسازی [[تبلیغاتی]] و [[سیاسی]]، از سوژه فشار و [[تهدید]] استفاده می‌کرد، آن‌گونه که در [[تاریخ]] آمده است: [[خطیب]] دستگاه معاویه به [[منبر]] رفت و با دست اشاره به [[خلیفه]] کرد و گفت: {{عربی\|اميرالمؤمنين هذا فان هلك فهذا، فمن ابى فهذا}} پیشوای شما ایشان است اگر بمیرد «اشاره به یزید کرد» ایشان است و اگر کسی [[انکار]] [[جانشینی]] کند جزایش با این [[شمشیر]] است.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۱۵-۲۷.</ref>		معاویه علاوه بر فضاسازی [[تبلیغاتی]] و [[سیاسی]]، از سوژه فشار و [[تهدید]] استفاده می‌کرد، آن‌گونه که در [[تاریخ]] آمده است: [[خطیب]] دستگاه معاویه به [[منبر]] رفت و با دست اشاره به [[خلیفه]] کرد و گفت: {{عربی\|اميرالمؤمنين هذا فان هلك فهذا، فمن ابى فهذا}} پیشوای شما ایشان است اگر بمیرد «اشاره به یزید کرد» ایشان است و اگر کسی [[انکار]] [[جانشینی]] کند جزایش با این [[شمشیر]] است.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۱۵-۲۷.</ref>

			==پافشاری [[حکومت]] بر [[بیعت]]==
			بیعت یعنی [[تسلیم]] و [[سرسپردگی]]، یعنی منقاد بودن بر [[اوامر]] [[حاکم]] و [[امضا]] کردن تمام [[ساختار حکومت]]. بیعت با [[رسول اکرم]] یعنی بیعت با [[خداوند متعال]] {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ}}<ref>«بی‌گمان آنان که با تو بیعت می‌کنند جز این نیست که با خداوند بیعت می‌کنند» سوره فتح، آیه ۱۰.</ref> و [[بیعت با یزید]] یعنی قلم صحه بر تمامی مفاسدی که از نفس ناپاکش تراوش می‌کند. بیعت با یزید یعنی امضای محو و [[هدم]] [[دین]]. حسین{{ع}} می‌داند که یزید [[متدین]] به [[دیانت]] [[اسلام]] نیست. بازیگری است با بازیچه‌های [[دنیا]]. بیعت با یزید یعنی پذیرش [[ننگ]] [[ذلت]].
			[[سیدالشهدا]] از طرفی مواجه است با این [[حقیقت]] که دینش [[اجازه]] نمی‌دهد با یزید بیعت کند و بیعت با یزید را این‌گونه [[تفسیر]] فرمود: {{متن حدیث\|وَ عَلَى الْإِسْلَامِ السَّلَامُ‌}} بیعت با یزید یعنی خداحافظی با تمام [[مکتب]] و از طرف دیگر حکومت به کمتر از بیعت [[راضی]] نمی‌شود. پافشاری یزید و [[ابن زیاد]] و [[عمر بن سعد]] حول محور یک مسئله هستند و آن اینکه حسین باید تسلیم شود و با [[امیر]] بیعت نماید، در غیر این صورت باید کشته شود.

			[[امام]] به این تخییر و ثمرات [[زشت]] بیعت بارها اشاره دارد:
			# یزید بعد از [[مرگ معاویه]] به ولید [[حاکم مدینه]] [[نامه]] می‌نویسد از حسین بیعت بگیر و الا سرش را برایم بفرست.
			# امام در [[منزل ثعلبیه]] به اباهره می‌فرماید: {{متن حدیث\|إِنَّ بَنِي أُمَيَّةَ أَخَذُوا مَالِي فَصَبَرْتُ وَ شَتَمُوا عِرْضِي فَصَبَرْتُ وَ طَلَبُوا دَمِي فَهَرَبْتُ}}؛ «[[بنی‌امیه]] مالم را گرفتند [[صبر]] کردم، [[بی‌احترامی]] کردند و [[ناسزا]] گفتند صبر کردم و اکنون دنبال ریختن خونم هستند که از [[مکه]] خارج شدم.
			#به [[فرزدق]] در هنگام خروج از مکه می‌گوید: {{متن حدیث\|لَوْ لَمْ أَعْجَلْ لَأُخِذْتُ‌}}؛ اگر [[عجله]] نمی‌کردم گرفتار می‌شدم.
			# امام به عبدالله عمر فرمود: {{متن حدیث\|ان القوم لا يتركوني... فلا يزالون حتى ابايع و اني كاره فيقتلوني}}<ref>ابن اثیر، ج۴، ص۳۰۸.</ref>؛ این گروه مرا رها نخواهند کرد، آنها [[اصرار]] دارند تا من [[بیعت]] کنم و من نیز نمی‌خواهمچنین کنم لذا مرا خواهند کشت.
			#وقتی [[حر]] توانست [[مأموریت]] خود را به خوبی به پایان برد و [[امام]] را در [[کربلا]] پیاده کرد، نامه‌ای را به [[ابن زیاد]] نوشت و [[نزول]] امام را گزارش داد، ابن زیاد هم در نامه‌ای برای امام چنین نوشت: از ورودت به [[سرزمین]] کربلا [[آگاه]] شدم، فرمانروای [[جامعه اسلامی]] یعنی یزید به من دستور داده که سر بر بستر نگذارم و از شراب [[سیر]] ننوشم مگر تو را به [[قتل]] رسانم یا آنکه به [[فرمان]] من و یزید در آیی.
			وقتی [[نامه به امام]] رسید [[نامه]] را روی [[زمین]] پرتاب کرده فرمود: ملتی که [[خرسندی]] مخلوق را بر [[خشم]] [[خالق]] ترجیح دهد هرگز روی [[رستگاری]] را نمی‌بیند<ref>اعیان الشیعه، ص۲۰۲.</ref>.
			[[روز]] [[سوم محرم]] که پیک [[عمر سعد]] نزد امام آمد عرض کرد: برای چه به کربلا آمده‌ای؟ جواب امام را عمر سعد به ابن زیاد منتقل کرد و او جواب داد: باید [[حسین بن علی]] و همراهان او دست به دست تو بدهند و برای یزید بیعت کنند، اگر بیعت کردند اطلاع بده تا [[رأی]] خود را در این باره بگویم<ref>ارشاد، ص۲۰۹.</ref>.
			وقتی جواب این زیاد به عمر سعد رسید در روز [[پنجم محرم]] عین [[حکم]] برای امام فرستاده شد و امام در جوابش فرمود: ممکن نیست که من [[تسلیم]] شوم آخرین ضربه‌ای که می‌توانند به من بزنند ضربه [[مرگ]] است آفرین به مرگ<ref>اخبار الطوال، ص۲۲۷.</ref>.

			عمر سعد در یکی از نامه‌هایش به ابن زیاد که پیشنهاد [[اصلاح]] طلبانه‌ای را ارائه داده بود، وقتی جواب جنون‌آمیز ابن زیاد رسید، فهمید که [[سعایت]] [[شمر]] بود که منجر به این جواب شد و لذا به شمر گفت: تو [[امیر]] را از نوشته من منصرف کردی و کاری که ما [[امیدوار]] بودیم به اصلاح آوریم تو [[فاسد]] کردی! به [[خدا]] قسم حسین تسلیم نخواهد شد {{عربی\|ان نفسا ابيه لبين جنبيه}} زیرا [[روحی]] بزرگ و [[تسخیر]] ناشدنی در کالبد اوست<ref>طبری، ج۴، ص۳۱۵.</ref>.
			[[امام]] در حالی که برق [[شمشیر]] سی هزار نفر نظامی [[چشم‌ها]] را [[خیره]] می‌کرد و قلب‌ها را می‌لرزاند، در زمانی که سوز [[تشنگی]] [[وجود امام]] را می‌گداخت و [[جهان]] پیش چشمش تیره و تار شده بود، وقتی که [[کودکان]] و [[زنان]] در خیمه‌ها منقلب و پریشان بودند، وقتی که [[خاندان امام]] در [[نگرانی]] و بلاتکلیفی از [[آینده]] و در [[انتظار]] [[اسارت]] دقیقه‌شماری می‌کردند، وقتی که ناله‌های جانسوز زنان و کودکان [[تشنه]] و [[سرگردان]] [[قلب]] پر [[محبت امام]] را می‌لرزاند و جگرش را چاک می‌زد، در چنین عرصه پرمحنتی امام فرمود: {{متن حدیث\|هَيْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ}} ما هرگز [[ذلت]] را نمی‌پذیریم و می‌فرماید: {{متن حدیث\|لَا وَ اللَّهِ لَا أُعْطِيكُمْ بِيَدِي إِعْطَاءَ الذَّلِيلِ‌}}؛ «به [[خدا]] من دست [[تسلیم]] و ذلت به اینان نمی‌دهم»<ref>طبری، ج۴، ص۳۲۳.</ref>.
			[[روز عاشورا]] امام فرمود:
			{{متن حدیث\|الْمَوْتُ خَيْرٌ مِنْ رُكُوبِ الْعَارِ *** وَ الْعَارُ خَيْرٌ مِنْ دُخُولِ النَّارِ
			وَ اللَّهِ مَنْ هَذَا وَ هَذَا جَارِي}}<ref>بحار الانوار، ج۴۴، ص۱۹۶.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۶.</ref>

	==بیعت‌خواهی یزید==		==بیعت‌خواهی یزید==

Jaafari: /* منابع */

2024-10-15T09:11:05Z

منابع

@@ خط ۲۰۸: / خط ۲۰۸: @@
 پس از اینکه عبدالرحمن از بیعت با یزید [[سرپیچی]] نمود معاویه یکصد هزار درهم برایش فرستاد ولی عبدالرحمن زیر بار نرفت و پول‌ها را برایش پس فرستاد و گفت دینم را به [[دنیا]] بفروشم؟ عبدالرحمن پس از این [[مخالفت]] آشکار خود با [[خلافت یزید]] از [[مدینه]] به قصد [[مکه]] بیرون شد، اما در بین راه و نرسیده به مکه و پیش از اینکه بیعت یزید سامانی بگیرد درگذشت<ref>{{عربی|لما لم يستطيع مروان ان ياخذ البيعة في الحجاز ليزيد قدم معاوية الحجاز حاجاً و دخل مدينة و كان من خبره ما رواه ابن عبدالبر حيث قال: قعد معاوية على المنبر يدعو إلى بيعة يزيد فكلمه الحسين بن علي{{ع}} و ان الزبير و عبدالرحمن بن ابي بكر فكان كلام ابن ابي بكر: اهرقلية؟ اذا مات كسرى كان كسرى مكانه؟ لانفعل و الله ابداً و بعث اليه معاوية بمائة الف درهم بعد أن ابى البيعة ليزيد فردها عليه عبدالرحمن و ابى ان ياخذها و قال: ابيع ديني و دنياي؟ فخرج الى كلمه فمات بها قبل ان تتم البيعة ليزيد بن معاوية}}؛ اسد الغابه، ج۳، ص۳۰۶.</ref>.
 معاویه علاوه بر فضاسازی [[تبلیغاتی]] و [[سیاسی]]، از سوژه فشار و [[تهدید]] استفاده می‌کرد، آن‌گونه که در [[تاریخ]] آمده است: [[خطیب]] دستگاه معاویه به [[منبر]] رفت و با دست اشاره به [[خلیفه]] کرد و گفت: {{عربی|اميرالمؤمنين هذا فان هلك فهذا، فمن ابى فهذا}} پیشوای شما ایشان است اگر بمیرد «اشاره به یزید کرد» ایشان است و اگر کسی [[انکار]] [[جانشینی]] کند جزایش با این [[شمشیر]] است.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۱۵-۲۷.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2024-10-15T05:02:28Z

منابع

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۴۱

2024-07-09T04:41:11Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* وصیت‌نامه امام حسین{{ع}} */

2024-07-09T04:36:42Z

وصیت‌نامه امام حسین{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۰۶
خط ۱۴۴:		خط ۱۴۴:
	این عهدی بود که با [[خدا]] و جدش [[پیامبر]]{{صل}} بسته بود و بر این [[عهد]] [[وفادار]] ماند و شربت [[شهادت]] را با [[افتخار]] نوشید.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها]]، ص ۳۲۰.</ref>.		این عهدی بود که با [[خدا]] و جدش [[پیامبر]]{{صل}} بسته بود و بر این [[عهد]] [[وفادار]] ماند و شربت [[شهادت]] را با [[افتخار]] نوشید.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها]]، ص ۳۲۰.</ref>.

	==[[وصیت‌نامه امام حسین]]{{ع}}==		==وصیت‌نامه امام حسین{{ع}}==
	سپس [[امام]]{{ع}} دوات و کاغذی خواست و این وصیت‌نامه را برای برادرش [[محمد حنفیه]] نوشت: {{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}}؛ این وصیتی است از [[حسین بن علی بن ابی طالب]]{{ع}} به برادرش محمد، معروف به [[ابن حنفیه]]: حسین شهادت می‌دهد که معبودی جز خدای یگانه‌ای که شریکی ندارد نیست، و محمد [[بنده]] و فرستاده اوست که از جانب [[حق]] به حق [[مبعوث]] شده است و این که [[بهشت و دوزخ]] حق است و [[روز رستاخیز]]- بدون [[شک]]- خواهد آمد، و [[خداوند]] خفتگان در قبرها را بر می‌انگیزد. و من از سرِ مستی و [[طغیان]] و [[فسادانگیزی]] و [[ستمکاری]] [[قیام]] نکردم، تنها برای [[اصلاح]] در [[امت]] جدم به پا خواستم. می‌خواهم [[امر به معروف و نهی از منکر]] کنم و به روش جدم و پدرم [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} [[رفتار]] نمایم. هر کس سخن حق مرا پذیرفت، پس خداوند به پذیرش (و [[پاداش]]) آن سزاوارتر است، و هر کس [[دعوت]] مرا نپذیرفت، [[صبر]] می‌کنم تا خداوند میان من و این [[مردم]] به حق [[داوری]] کند که او بهترین داوران است.		سپس [[امام]]{{ع}} دوات و کاغذی خواست و این وصیت‌نامه را برای برادرش [[محمد حنفیه]] نوشت: {{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}}؛ این وصیتی است از [[حسین بن علی بن ابی طالب]]{{ع}} به برادرش محمد، معروف به [[ابن حنفیه]]: حسین شهادت می‌دهد که معبودی جز خدای یگانه‌ای که شریکی ندارد نیست، و محمد [[بنده]] و فرستاده اوست که از جانب [[حق]] به حق [[مبعوث]] شده است و این که [[بهشت و دوزخ]] حق است و [[روز رستاخیز]]- بدون [[شک]]- خواهد آمد، و [[خداوند]] خفتگان در قبرها را بر می‌انگیزد. و من از سرِ مستی و [[طغیان]] و [[فسادانگیزی]] و [[ستمکاری]] [[قیام]] نکردم، تنها برای [[اصلاح]] در [[امت]] جدم به پا خواستم. می‌خواهم [[امر به معروف و نهی از منکر]] کنم و به روش جدم و پدرم [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} [[رفتار]] نمایم. هر کس سخن حق مرا پذیرفت، پس خداوند به پذیرش (و [[پاداش]]) آن سزاوارتر است، و هر کس [[دعوت]] مرا نپذیرفت، [[صبر]] می‌کنم تا خداوند میان من و این [[مردم]] به حق [[داوری]] کند که او بهترین داوران است.
	این [[وصیت]] من است به تو ای [[برادر]]! [[توفیق]] من جز از ناحیه خداوند نیست. بر او [[توکل]] می‌کنم و بازگشتم به سوی اوست».		این [[وصیت]] من است به تو ای [[برادر]]! [[توفیق]] من جز از ناحیه خداوند نیست. بر او [[توکل]] می‌کنم و بازگشتم به سوی اوست».
خط ۱۵۰:		خط ۱۵۰:

	این [[وصیت‌نامه]] [[تاریخی]] به خوبی اهداف [[امام]]{{ع}} را از [[قیام]] آینده‌اش نشان می‌دهد، و می‌گوید: قیام آن حضرت، نه برای [[کشورگشایی]] بود، نه از سر [[هوس]] [[حکومت]] و [[سلطه]] بر [[مردم]]، یا به چنگ آوردن [[مال]] و [[مقام]] [[دنیا]]؛ بلکه [[هدف]]، [[اصلاح امت]] [[اسلام]] و برطرف ساختن کژی‌هایی بود که بر اثر حکومت نااهلان به وجود آمده بود، و نیز احیای [[امر به معروف و نهی از منکر]] و [[سنت]] و [[سیره]] [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} و [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} بود.		این [[وصیت‌نامه]] [[تاریخی]] به خوبی اهداف [[امام]]{{ع}} را از [[قیام]] آینده‌اش نشان می‌دهد، و می‌گوید: قیام آن حضرت، نه برای [[کشورگشایی]] بود، نه از سر [[هوس]] [[حکومت]] و [[سلطه]] بر [[مردم]]، یا به چنگ آوردن [[مال]] و [[مقام]] [[دنیا]]؛ بلکه [[هدف]]، [[اصلاح امت]] [[اسلام]] و برطرف ساختن کژی‌هایی بود که بر اثر حکومت نااهلان به وجود آمده بود، و نیز احیای [[امر به معروف و نهی از منکر]] و [[سنت]] و [[سیره]] [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} و [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} بود.
	به [[یقین]] گام نهادن در چنین [[وادی]] خطرناکی که [[ستمگران]] [[بنی‌امیه]] به وجود آورده بودند، جز این [[هدف الهی]]، هدفی نمی‌توانست داشته باشد، هر چند [[عافیت]] طلبان و مصلحت‌اندیشانِ نزدیک بین، آن را نمی‌پسندیدند.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها]]، ص ۳۲۲.</ref>.		به [[یقین]] گام نهادن در چنین [[وادی]] خطرناکی که [[ستمگران]] [[بنی‌امیه]] به وجود آورده بودند، جز این [[هدف الهی]]، هدفی نمی‌توانست داشته باشد، هر چند [[عافیت]] طلبان و مصلحت‌اندیشانِ نزدیک بین، آن را نمی‌پسندیدند<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها]]، ص ۳۲۲.</ref>.

	==من هرگز تن به [[ذلت]] نخواهم داد!==		==من هرگز تن به [[ذلت]] نخواهم داد!==