بیعت حضرت مهدی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: تغییرمسیر به بیعت با امام مهدی

2019-06-08T12:28:29Z

Jaafari: /* پرسش‌های وابسته */

2019-06-08T09:21:16Z

پرسش‌های وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۵۱
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	*بنابراین بیعت فقط به دلیل تأکید بر دلدادگی یاران است و هرگز به سبب اعتماد و یا عدم اعتماد نیست<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۱۲۶ - ۱۲۸.</ref>.		*بنابراین بیعت فقط به دلیل تأکید بر دلدادگی یاران است و هرگز به سبب اعتماد و یا عدم اعتماد نیست<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۱۲۶ - ۱۲۸.</ref>.
	==پرسش‌های وابسته==		==پرسش‌های وابسته==
	* اولین شخص بیعت کننده با امام مهدی چه کسی است؟ (پرسش)		* [[اولین شخص بیعت کننده با امام مهدی چه کسی است؟ (پرسش)]]

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{پرسش‌های وابسته}}		{{پرسش‌های وابسته}}

Saqi در ‏۸ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۰۴:۳۵

2019-06-08T04:35:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۰۵
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	*پس از این بیعت ویژه، [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} با دیگر یاران خود بیعت خواهد کرد. افزون بر روایات [[شیعه]] در پاره‌‏ای از روایات [[اهل سنت]] نیز بر بیعت یاران حضرت با ایشان تأکید شده‏ است. [[صنعانی]] یکی از بزرگان [[اهل سنت]] درباره این بیعت در روایاتی اشاره کرده است<ref> صنعانی، المصنف، ج ۱۱، باب المهدی، ح ۲۰۷۶۹؛ نیز: ر. ک: مقدسی شافعی، عقد الدرر، ص ۱۲۳</ref>		*پس از این بیعت ویژه، [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} با دیگر یاران خود بیعت خواهد کرد. افزون بر روایات [[شیعه]] در پاره‌‏ای از روایات [[اهل سنت]] نیز بر بیعت یاران حضرت با ایشان تأکید شده‏ است. [[صنعانی]] یکی از بزرگان [[اهل سنت]] درباره این بیعت در روایاتی اشاره کرده است<ref> صنعانی، المصنف، ج ۱۱، باب المهدی، ح ۲۰۷۶۹؛ نیز: ر. ک: مقدسی شافعی، عقد الدرر، ص ۱۲۳</ref>
	*بنابراین بیعت فقط به دلیل تأکید بر دلدادگی یاران است و هرگز به سبب اعتماد و یا عدم اعتماد نیست<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۱۲۶ - ۱۲۸.</ref>.		*بنابراین بیعت فقط به دلیل تأکید بر دلدادگی یاران است و هرگز به سبب اعتماد و یا عدم اعتماد نیست<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۱۲۶ - ۱۲۸.</ref>.
			==پرسش‌های وابسته==
			* اولین شخص بیعت کننده با امام مهدی چه کسی است؟ (پرسش)
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{پرسش‌های وابسته}}		{{پرسش‌های وابسته}}

Admin: جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=120%' به '{{عربی'

2019-06-02T17:44:06Z

جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=120%' به '{{عربی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۲۱:۱۴
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.		*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.
	*همین امر در بیعت با [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} خواهد بود که جنبه تأکید بر وفاداری دارد. یکی از کارهای نخست [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} هنگام ظهور، بیعت با یاران خود است. این بیعت، در مسجد الحرام و بین رکن و مقام صورت می‏‌گیرد<ref> شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۴۷۶، ح ۵۰۲؛ عبد الرزاق بن همام صنعانی، المصنف، ج ۱۱، ح ۲۰۷۶۹</ref>. همان‏گونه که پیش از این یاد شد، در روایاتی نقل شده است که نخستین بیعت‌‏کننده با [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}}، جبرئیل امین است.		*همین امر در بیعت با [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} خواهد بود که جنبه تأکید بر وفاداری دارد. یکی از کارهای نخست [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} هنگام ظهور، بیعت با یاران خود است. این بیعت، در مسجد الحرام و بین رکن و مقام صورت می‏‌گیرد<ref> شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۴۷۶، ح ۵۰۲؛ عبد الرزاق بن همام صنعانی، المصنف، ج ۱۱، ح ۲۰۷۶۹</ref>. همان‏گونه که پیش از این یاد شد، در روایاتی نقل شده است که نخستین بیعت‌‏کننده با [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}}، جبرئیل امین است.
	*[[امام باقر]]{{ع}} فرمود:"پس نخستین کسی که با او بیعت کند، جبرئیل است. سپس آن ۳۱۳ نفر بیعت می‌‏کنند "<ref>{{عربی~~\|اندازه=120%~~\|" فَيَكُونُ‏ أَوَّلُ‏ مَنْ‏ يُبَايِعُهُ‏ جَبْرَئِيلَ‏ ثُمَ‏ الثَّلَاثُمِائَةِ وَ الثَّلَاثَةَ عَشَرَ رَجُلا‏‏‏‏‏‏"}}، علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج ۲، ص ۲۰۴؛ نیز ر. ک: محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۴، ص ۱۸۴، ح ۳</ref>.		*[[امام باقر]]{{ع}} فرمود:"پس نخستین کسی که با او بیعت کند، جبرئیل است. سپس آن ۳۱۳ نفر بیعت می‌‏کنند "<ref>{{عربی\|" فَيَكُونُ‏ أَوَّلُ‏ مَنْ‏ يُبَايِعُهُ‏ جَبْرَئِيلَ‏ ثُمَ‏ الثَّلَاثُمِائَةِ وَ الثَّلَاثَةَ عَشَرَ رَجُلا‏‏‏‏‏‏"}}، علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج ۲، ص ۲۰۴؛ نیز ر. ک: محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۴، ص ۱۸۴، ح ۳</ref>.
	*پس از این بیعت ویژه، [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} با دیگر یاران خود بیعت خواهد کرد. افزون بر روایات [[شیعه]] در پاره‌‏ای از روایات [[اهل سنت]] نیز بر بیعت یاران حضرت با ایشان تأکید شده‏ است. [[صنعانی]] یکی از بزرگان [[اهل سنت]] درباره این بیعت در روایاتی اشاره کرده است<ref> صنعانی، المصنف، ج ۱۱، باب المهدی، ح ۲۰۷۶۹؛ نیز: ر. ک: مقدسی شافعی، عقد الدرر، ص ۱۲۳</ref>		*پس از این بیعت ویژه، [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} با دیگر یاران خود بیعت خواهد کرد. افزون بر روایات [[شیعه]] در پاره‌‏ای از روایات [[اهل سنت]] نیز بر بیعت یاران حضرت با ایشان تأکید شده‏ است. [[صنعانی]] یکی از بزرگان [[اهل سنت]] درباره این بیعت در روایاتی اشاره کرده است<ref> صنعانی، المصنف، ج ۱۱، باب المهدی، ح ۲۰۷۶۹؛ نیز: ر. ک: مقدسی شافعی، عقد الدرر، ص ۱۲۳</ref>
	*بنابراین بیعت فقط به دلیل تأکید بر دلدادگی یاران است و هرگز به سبب اعتماد و یا عدم اعتماد نیست<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۱۲۶ - ۱۲۸.</ref>.		*بنابراین بیعت فقط به دلیل تأکید بر دلدادگی یاران است و هرگز به سبب اعتماد و یا عدم اعتماد نیست<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۱۲۶ - ۱۲۸.</ref>.

Admin: جایگزینی متن - '}} }}' به '}}'

2019-06-02T13:32:04Z

جایگزینی متن - '}} }}' به '}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۷:۰۲
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	*شاید اطلاق کلمه "بیعت" به این معنا، از این جهت است که هریک از دو طرف، تعهّدی همچون دو معامله‌‏گر در برابر دیگری می‏‌کنند؛ بیعت‏‌کننده حاضر می‌‏شود تا پای جان و مال و فرزند در راه اطاعت او بایستد و بیعت‏‌پذیر نیز حمایت و دفاع او را بر عهده می‏‌گیرد.		*شاید اطلاق کلمه "بیعت" به این معنا، از این جهت است که هریک از دو طرف، تعهّدی همچون دو معامله‌‏گر در برابر دیگری می‏‌کنند؛ بیعت‏‌کننده حاضر می‌‏شود تا پای جان و مال و فرزند در راه اطاعت او بایستد و بیعت‏‌پذیر نیز حمایت و دفاع او را بر عهده می‏‌گیرد.
	*بیعت، سنّتی بود که پیش از اسلام، میان عرب رواج داشت؛ به همین دلیل در آغاز اسلام که طائفه اوس و خزرج موقع حج از مدینه به مکه آمدند و با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} در عقبه بیعت کردند، برخورد آن‏ها با مسأله بیعت، برخورد با یک امر آشنا بود. پس از آن نیز [[پیغمبر]]{{صل}} در فرصت‏‌های گوناگون، با مسلمانان تجدید بیعت کرد.		*بیعت، سنّتی بود که پیش از اسلام، میان عرب رواج داشت؛ به همین دلیل در آغاز اسلام که طائفه اوس و خزرج موقع حج از مدینه به مکه آمدند و با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} در عقبه بیعت کردند، برخورد آن‏ها با مسأله بیعت، برخورد با یک امر آشنا بود. پس از آن نیز [[پیغمبر]]{{صل}} در فرصت‏‌های گوناگون، با مسلمانان تجدید بیعت کرد.
	[[پیامبر اسلام]]{{صل}} بیعت زنان را نیز می‌‏پذیرفت؛ اما نه از راه دست دادن؛ بلکه دستور می‌‏داد ظرف بزرگی از آب حاضر کنند. سپس آن حضرت دست خود را در یک طرف ظرف فرو می‌‏برد و زنان بیعت‏‌کننده در طرف دیگر. گفتنی است درباره [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} - که از سوی خدا نصب می‌‏شوند، به بیعت نیازی نیست؛ یعنی اطاعت [[پیامبر]]{{صل}} و [[امام]]{{ع}} منصوب از سوی او، واجب است؛ چه بر کسانی که بیعت کرده‏‌اند و چه با آنان بیعت نکرده باشند. و به تعبیر دیگر، لازمه مقام [[نبوت]] و [[امامت]]، وجوب اطاعت است؛ همان‏گونه که [[قرآن]] می‌‏فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنكُمْ }} }}<ref> ای کسانی که ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را نیز اطاعت کنید؛ سوره نساء، آیه: ۵۹.</ref>		[[پیامبر اسلام]]{{صل}} بیعت زنان را نیز می‌‏پذیرفت؛ اما نه از راه دست دادن؛ بلکه دستور می‌‏داد ظرف بزرگی از آب حاضر کنند. سپس آن حضرت دست خود را در یک طرف ظرف فرو می‌‏برد و زنان بیعت‏‌کننده در طرف دیگر. گفتنی است درباره [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} - که از سوی خدا نصب می‌‏شوند، به بیعت نیازی نیست؛ یعنی اطاعت [[پیامبر]]{{صل}} و [[امام]]{{ع}} منصوب از سوی او، واجب است؛ چه بر کسانی که بیعت کرده‏‌اند و چه با آنان بیعت نکرده باشند. و به تعبیر دیگر، لازمه مقام [[نبوت]] و [[امامت]]، وجوب اطاعت است؛ همان‏گونه که [[قرآن]] می‌‏فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنكُمْ }}<ref> ای کسانی که ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را نیز اطاعت کنید؛ سوره نساء، آیه: ۵۹.</ref>
	*حال این پرسش پیش می‏‌آید که اگر چنین است، چرا [[پیامبر]]{{صل}} از یاران خود یا تازه مسلمانان، بیعت گرفت که دو نمونه آن "بیعت رضوان و بیعت با اهل مکه" به طور صریح در [[قرآن]] آمده است؟		*حال این پرسش پیش می‏‌آید که اگر چنین است، چرا [[پیامبر]]{{صل}} از یاران خود یا تازه مسلمانان، بیعت گرفت که دو نمونه آن "بیعت رضوان و بیعت با اهل مکه" به طور صریح در [[قرآن]] آمده است؟
	*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.		*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.

Admin: جایگزینی متن - '{{عربی| {{متن قرآن' به '{{متن قرآن'

2019-06-02T11:00:27Z

جایگزینی متن - '{{عربی| {{متن قرآن' به '{{متن قرآن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۴:۳۰
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	*شاید اطلاق کلمه "بیعت" به این معنا، از این جهت است که هریک از دو طرف، تعهّدی همچون دو معامله‌‏گر در برابر دیگری می‏‌کنند؛ بیعت‏‌کننده حاضر می‌‏شود تا پای جان و مال و فرزند در راه اطاعت او بایستد و بیعت‏‌پذیر نیز حمایت و دفاع او را بر عهده می‏‌گیرد.		*شاید اطلاق کلمه "بیعت" به این معنا، از این جهت است که هریک از دو طرف، تعهّدی همچون دو معامله‌‏گر در برابر دیگری می‏‌کنند؛ بیعت‏‌کننده حاضر می‌‏شود تا پای جان و مال و فرزند در راه اطاعت او بایستد و بیعت‏‌پذیر نیز حمایت و دفاع او را بر عهده می‏‌گیرد.
	*بیعت، سنّتی بود که پیش از اسلام، میان عرب رواج داشت؛ به همین دلیل در آغاز اسلام که طائفه اوس و خزرج موقع حج از مدینه به مکه آمدند و با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} در عقبه بیعت کردند، برخورد آن‏ها با مسأله بیعت، برخورد با یک امر آشنا بود. پس از آن نیز [[پیغمبر]]{{صل}} در فرصت‏‌های گوناگون، با مسلمانان تجدید بیعت کرد.		*بیعت، سنّتی بود که پیش از اسلام، میان عرب رواج داشت؛ به همین دلیل در آغاز اسلام که طائفه اوس و خزرج موقع حج از مدینه به مکه آمدند و با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} در عقبه بیعت کردند، برخورد آن‏ها با مسأله بیعت، برخورد با یک امر آشنا بود. پس از آن نیز [[پیغمبر]]{{صل}} در فرصت‏‌های گوناگون، با مسلمانان تجدید بیعت کرد.
	[[پیامبر اسلام]]{{صل}} بیعت زنان را نیز می‌‏پذیرفت؛ اما نه از راه دست دادن؛ بلکه دستور می‌‏داد ظرف بزرگی از آب حاضر کنند. سپس آن حضرت دست خود را در یک طرف ظرف فرو می‌‏برد و زنان بیعت‏‌کننده در طرف دیگر. گفتنی است درباره [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} - که از سوی خدا نصب می‌‏شوند، به بیعت نیازی نیست؛ یعنی اطاعت [[پیامبر]]{{صل}} و [[امام]]{{ع}} منصوب از سوی او، واجب است؛ چه بر کسانی که بیعت کرده‏‌اند و چه با آنان بیعت نکرده باشند. و به تعبیر دیگر، لازمه مقام [[نبوت]] و [[امامت]]، وجوب اطاعت است؛ همان‏گونه که [[قرآن]] می‌‏فرماید: ~~{{عربی\|~~ {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنكُمْ }} }}<ref> ای کسانی که ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را نیز اطاعت کنید؛ سوره نساء، آیه: ۵۹.</ref>		[[پیامبر اسلام]]{{صل}} بیعت زنان را نیز می‌‏پذیرفت؛ اما نه از راه دست دادن؛ بلکه دستور می‌‏داد ظرف بزرگی از آب حاضر کنند. سپس آن حضرت دست خود را در یک طرف ظرف فرو می‌‏برد و زنان بیعت‏‌کننده در طرف دیگر. گفتنی است درباره [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} - که از سوی خدا نصب می‌‏شوند، به بیعت نیازی نیست؛ یعنی اطاعت [[پیامبر]]{{صل}} و [[امام]]{{ع}} منصوب از سوی او، واجب است؛ چه بر کسانی که بیعت کرده‏‌اند و چه با آنان بیعت نکرده باشند. و به تعبیر دیگر، لازمه مقام [[نبوت]] و [[امامت]]، وجوب اطاعت است؛ همان‏گونه که [[قرآن]] می‌‏فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنكُمْ }} }}<ref> ای کسانی که ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را نیز اطاعت کنید؛ سوره نساء، آیه: ۵۹.</ref>
	*حال این پرسش پیش می‏‌آید که اگر چنین است، چرا [[پیامبر]]{{صل}} از یاران خود یا تازه مسلمانان، بیعت گرفت که دو نمونه آن "بیعت رضوان و بیعت با اهل مکه" به طور صریح در [[قرآن]] آمده است؟		*حال این پرسش پیش می‏‌آید که اگر چنین است، چرا [[پیامبر]]{{صل}} از یاران خود یا تازه مسلمانان، بیعت گرفت که دو نمونه آن "بیعت رضوان و بیعت با اهل مکه" به طور صریح در [[قرآن]] آمده است؟
	*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.		*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.

Admin: جایگزینی متن - '﴾' به ' '

2019-06-02T06:19:17Z

جایگزینی متن - '﴾' به ' '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۴۹
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	*شاید اطلاق کلمه "بیعت" به این معنا، از این جهت است که هریک از دو طرف، تعهّدی همچون دو معامله‌‏گر در برابر دیگری می‏‌کنند؛ بیعت‏‌کننده حاضر می‌‏شود تا پای جان و مال و فرزند در راه اطاعت او بایستد و بیعت‏‌پذیر نیز حمایت و دفاع او را بر عهده می‏‌گیرد.		*شاید اطلاق کلمه "بیعت" به این معنا، از این جهت است که هریک از دو طرف، تعهّدی همچون دو معامله‌‏گر در برابر دیگری می‏‌کنند؛ بیعت‏‌کننده حاضر می‌‏شود تا پای جان و مال و فرزند در راه اطاعت او بایستد و بیعت‏‌پذیر نیز حمایت و دفاع او را بر عهده می‏‌گیرد.
	*بیعت، سنّتی بود که پیش از اسلام، میان عرب رواج داشت؛ به همین دلیل در آغاز اسلام که طائفه اوس و خزرج موقع حج از مدینه به مکه آمدند و با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} در عقبه بیعت کردند، برخورد آن‏ها با مسأله بیعت، برخورد با یک امر آشنا بود. پس از آن نیز [[پیغمبر]]{{صل}} در فرصت‏‌های گوناگون، با مسلمانان تجدید بیعت کرد.		*بیعت، سنّتی بود که پیش از اسلام، میان عرب رواج داشت؛ به همین دلیل در آغاز اسلام که طائفه اوس و خزرج موقع حج از مدینه به مکه آمدند و با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} در عقبه بیعت کردند، برخورد آن‏ها با مسأله بیعت، برخورد با یک امر آشنا بود. پس از آن نیز [[پیغمبر]]{{صل}} در فرصت‏‌های گوناگون، با مسلمانان تجدید بیعت کرد.
	[[پیامبر اسلام]]{{صل}} بیعت زنان را نیز می‌‏پذیرفت؛ اما نه از راه دست دادن؛ بلکه دستور می‌‏داد ظرف بزرگی از آب حاضر کنند. سپس آن حضرت دست خود را در یک طرف ظرف فرو می‌‏برد و زنان بیعت‏‌کننده در طرف دیگر. گفتنی است درباره [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} - که از سوی خدا نصب می‌‏شوند، به بیعت نیازی نیست؛ یعنی اطاعت [[پیامبر]]{{صل}} و [[امام]]{{ع}} منصوب از سوی او، واجب است؛ چه بر کسانی که بیعت کرده‏‌اند و چه با آنان بیعت نکرده باشند. و به تعبیر دیگر، لازمه مقام [[نبوت]] و [[امامت]]، وجوب اطاعت است؛ همان‏گونه که [[قرآن]] می‌‏فرماید: {{عربی\| {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنكُمْ }}﴾}}<ref> ای کسانی که ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را نیز اطاعت کنید؛ سوره نساء، آیه: ۵۹.</ref>		[[پیامبر اسلام]]{{صل}} بیعت زنان را نیز می‌‏پذیرفت؛ اما نه از راه دست دادن؛ بلکه دستور می‌‏داد ظرف بزرگی از آب حاضر کنند. سپس آن حضرت دست خود را در یک طرف ظرف فرو می‌‏برد و زنان بیعت‏‌کننده در طرف دیگر. گفتنی است درباره [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} - که از سوی خدا نصب می‌‏شوند، به بیعت نیازی نیست؛ یعنی اطاعت [[پیامبر]]{{صل}} و [[امام]]{{ع}} منصوب از سوی او، واجب است؛ چه بر کسانی که بیعت کرده‏‌اند و چه با آنان بیعت نکرده باشند. و به تعبیر دیگر، لازمه مقام [[نبوت]] و [[امامت]]، وجوب اطاعت است؛ همان‏گونه که [[قرآن]] می‌‏فرماید: {{عربی\| {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنكُمْ }} }}<ref> ای کسانی که ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را نیز اطاعت کنید؛ سوره نساء، آیه: ۵۹.</ref>
	*حال این پرسش پیش می‏‌آید که اگر چنین است، چرا [[پیامبر]]{{صل}} از یاران خود یا تازه مسلمانان، بیعت گرفت که دو نمونه آن "بیعت رضوان و بیعت با اهل مکه" به طور صریح در [[قرآن]] آمده است؟		*حال این پرسش پیش می‏‌آید که اگر چنین است، چرا [[پیامبر]]{{صل}} از یاران خود یا تازه مسلمانان، بیعت گرفت که دو نمونه آن "بیعت رضوان و بیعت با اهل مکه" به طور صریح در [[قرآن]] آمده است؟
	*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.		*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.

Admin: جایگزینی متن - '﴿' به ' '

2019-06-02T05:53:24Z

جایگزینی متن - '﴿' به ' '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۲۳
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	*شاید اطلاق کلمه "بیعت" به این معنا، از این جهت است که هریک از دو طرف، تعهّدی همچون دو معامله‌‏گر در برابر دیگری می‏‌کنند؛ بیعت‏‌کننده حاضر می‌‏شود تا پای جان و مال و فرزند در راه اطاعت او بایستد و بیعت‏‌پذیر نیز حمایت و دفاع او را بر عهده می‏‌گیرد.		*شاید اطلاق کلمه "بیعت" به این معنا، از این جهت است که هریک از دو طرف، تعهّدی همچون دو معامله‌‏گر در برابر دیگری می‏‌کنند؛ بیعت‏‌کننده حاضر می‌‏شود تا پای جان و مال و فرزند در راه اطاعت او بایستد و بیعت‏‌پذیر نیز حمایت و دفاع او را بر عهده می‏‌گیرد.
	*بیعت، سنّتی بود که پیش از اسلام، میان عرب رواج داشت؛ به همین دلیل در آغاز اسلام که طائفه اوس و خزرج موقع حج از مدینه به مکه آمدند و با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} در عقبه بیعت کردند، برخورد آن‏ها با مسأله بیعت، برخورد با یک امر آشنا بود. پس از آن نیز [[پیغمبر]]{{صل}} در فرصت‏‌های گوناگون، با مسلمانان تجدید بیعت کرد.		*بیعت، سنّتی بود که پیش از اسلام، میان عرب رواج داشت؛ به همین دلیل در آغاز اسلام که طائفه اوس و خزرج موقع حج از مدینه به مکه آمدند و با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} در عقبه بیعت کردند، برخورد آن‏ها با مسأله بیعت، برخورد با یک امر آشنا بود. پس از آن نیز [[پیغمبر]]{{صل}} در فرصت‏‌های گوناگون، با مسلمانان تجدید بیعت کرد.
	[[پیامبر اسلام]]{{صل}} بیعت زنان را نیز می‌‏پذیرفت؛ اما نه از راه دست دادن؛ بلکه دستور می‌‏داد ظرف بزرگی از آب حاضر کنند. سپس آن حضرت دست خود را در یک طرف ظرف فرو می‌‏برد و زنان بیعت‏‌کننده در طرف دیگر. گفتنی است درباره [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} - که از سوی خدا نصب می‌‏شوند، به بیعت نیازی نیست؛ یعنی اطاعت [[پیامبر]]{{صل}} و [[امام]]{{ع}} منصوب از سوی او، واجب است؛ چه بر کسانی که بیعت کرده‏‌اند و چه با آنان بیعت نکرده باشند. و به تعبیر دیگر، لازمه مقام [[نبوت]] و [[امامت]]، وجوب اطاعت است؛ همان‏گونه که [[قرآن]] می‌‏فرماید: {{عربی\|﴿{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنكُمْ }}﴾}}<ref> ای کسانی که ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را نیز اطاعت کنید؛ سوره نساء، آیه: ۵۹.</ref>		[[پیامبر اسلام]]{{صل}} بیعت زنان را نیز می‌‏پذیرفت؛ اما نه از راه دست دادن؛ بلکه دستور می‌‏داد ظرف بزرگی از آب حاضر کنند. سپس آن حضرت دست خود را در یک طرف ظرف فرو می‌‏برد و زنان بیعت‏‌کننده در طرف دیگر. گفتنی است درباره [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} - که از سوی خدا نصب می‌‏شوند، به بیعت نیازی نیست؛ یعنی اطاعت [[پیامبر]]{{صل}} و [[امام]]{{ع}} منصوب از سوی او، واجب است؛ چه بر کسانی که بیعت کرده‏‌اند و چه با آنان بیعت نکرده باشند. و به تعبیر دیگر، لازمه مقام [[نبوت]] و [[امامت]]، وجوب اطاعت است؛ همان‏گونه که [[قرآن]] می‌‏فرماید: {{عربی\| {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنكُمْ }}﴾}}<ref> ای کسانی که ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را نیز اطاعت کنید؛ سوره نساء، آیه: ۵۹.</ref>
	*حال این پرسش پیش می‏‌آید که اگر چنین است، چرا [[پیامبر]]{{صل}} از یاران خود یا تازه مسلمانان، بیعت گرفت که دو نمونه آن "بیعت رضوان و بیعت با اهل مکه" به طور صریح در [[قرآن]] آمده است؟		*حال این پرسش پیش می‏‌آید که اگر چنین است، چرا [[پیامبر]]{{صل}} از یاران خود یا تازه مسلمانان، بیعت گرفت که دو نمونه آن "بیعت رضوان و بیعت با اهل مکه" به طور صریح در [[قرآن]] آمده است؟
	*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.		*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.

Wasity: جایگزینی متن - '﴿{{متن قرآن| ' به '﴿{{متن قرآن|'

2019-05-27T16:04:20Z

جایگزینی متن - '﴿{{متن قرآن| ' به '﴿{{متن قرآن|'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۹:۳۴
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	*شاید اطلاق کلمه "بیعت" به این معنا، از این جهت است که هریک از دو طرف، تعهّدی همچون دو معامله‌‏گر در برابر دیگری می‏‌کنند؛ بیعت‏‌کننده حاضر می‌‏شود تا پای جان و مال و فرزند در راه اطاعت او بایستد و بیعت‏‌پذیر نیز حمایت و دفاع او را بر عهده می‏‌گیرد.		*شاید اطلاق کلمه "بیعت" به این معنا، از این جهت است که هریک از دو طرف، تعهّدی همچون دو معامله‌‏گر در برابر دیگری می‏‌کنند؛ بیعت‏‌کننده حاضر می‌‏شود تا پای جان و مال و فرزند در راه اطاعت او بایستد و بیعت‏‌پذیر نیز حمایت و دفاع او را بر عهده می‏‌گیرد.
	*بیعت، سنّتی بود که پیش از اسلام، میان عرب رواج داشت؛ به همین دلیل در آغاز اسلام که طائفه اوس و خزرج موقع حج از مدینه به مکه آمدند و با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} در عقبه بیعت کردند، برخورد آن‏ها با مسأله بیعت، برخورد با یک امر آشنا بود. پس از آن نیز [[پیغمبر]]{{صل}} در فرصت‏‌های گوناگون، با مسلمانان تجدید بیعت کرد.		*بیعت، سنّتی بود که پیش از اسلام، میان عرب رواج داشت؛ به همین دلیل در آغاز اسلام که طائفه اوس و خزرج موقع حج از مدینه به مکه آمدند و با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} در عقبه بیعت کردند، برخورد آن‏ها با مسأله بیعت، برخورد با یک امر آشنا بود. پس از آن نیز [[پیغمبر]]{{صل}} در فرصت‏‌های گوناگون، با مسلمانان تجدید بیعت کرد.
	[[پیامبر اسلام]]{{صل}} بیعت زنان را نیز می‌‏پذیرفت؛ اما نه از راه دست دادن؛ بلکه دستور می‌‏داد ظرف بزرگی از آب حاضر کنند. سپس آن حضرت دست خود را در یک طرف ظرف فرو می‌‏برد و زنان بیعت‏‌کننده در طرف دیگر. گفتنی است درباره [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} - که از سوی خدا نصب می‌‏شوند، به بیعت نیازی نیست؛ یعنی اطاعت [[پیامبر]]{{صل}} و [[امام]]{{ع}} منصوب از سوی او، واجب است؛ چه بر کسانی که بیعت کرده‏‌اند و چه با آنان بیعت نکرده باشند. و به تعبیر دیگر، لازمه مقام [[نبوت]] و [[امامت]]، وجوب اطاعت است؛ همان‏گونه که [[قرآن]] می‌‏فرماید: {{عربی\|﴿{{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنكُمْ }}﴾}}<ref> ای کسانی که ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را نیز اطاعت کنید؛ سوره نساء، آیه: ۵۹.</ref>		[[پیامبر اسلام]]{{صل}} بیعت زنان را نیز می‌‏پذیرفت؛ اما نه از راه دست دادن؛ بلکه دستور می‌‏داد ظرف بزرگی از آب حاضر کنند. سپس آن حضرت دست خود را در یک طرف ظرف فرو می‌‏برد و زنان بیعت‏‌کننده در طرف دیگر. گفتنی است درباره [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} - که از سوی خدا نصب می‌‏شوند، به بیعت نیازی نیست؛ یعنی اطاعت [[پیامبر]]{{صل}} و [[امام]]{{ع}} منصوب از سوی او، واجب است؛ چه بر کسانی که بیعت کرده‏‌اند و چه با آنان بیعت نکرده باشند. و به تعبیر دیگر، لازمه مقام [[نبوت]] و [[امامت]]، وجوب اطاعت است؛ همان‏گونه که [[قرآن]] می‌‏فرماید: {{عربی\|﴿{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنكُمْ }}﴾}}<ref> ای کسانی که ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را نیز اطاعت کنید؛ سوره نساء، آیه: ۵۹.</ref>
	*حال این پرسش پیش می‏‌آید که اگر چنین است، چرا [[پیامبر]]{{صل}} از یاران خود یا تازه مسلمانان، بیعت گرفت که دو نمونه آن "بیعت رضوان و بیعت با اهل مکه" به طور صریح در [[قرآن]] آمده است؟		*حال این پرسش پیش می‏‌آید که اگر چنین است، چرا [[پیامبر]]{{صل}} از یاران خود یا تازه مسلمانان، بیعت گرفت که دو نمونه آن "بیعت رضوان و بیعت با اهل مکه" به طور صریح در [[قرآن]] آمده است؟
	*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.		*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.

Wasity: جایگزینی متن - ':{{عربی|﴿' به ': {{عربی|﴿'

2019-05-26T04:35:22Z

جایگزینی متن - ':{{عربی|﴿' به ': {{عربی|﴿'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۰۵
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	*شاید اطلاق کلمه "بیعت" به این معنا، از این جهت است که هریک از دو طرف، تعهّدی همچون دو معامله‌‏گر در برابر دیگری می‏‌کنند؛ بیعت‏‌کننده حاضر می‌‏شود تا پای جان و مال و فرزند در راه اطاعت او بایستد و بیعت‏‌پذیر نیز حمایت و دفاع او را بر عهده می‏‌گیرد.		*شاید اطلاق کلمه "بیعت" به این معنا، از این جهت است که هریک از دو طرف، تعهّدی همچون دو معامله‌‏گر در برابر دیگری می‏‌کنند؛ بیعت‏‌کننده حاضر می‌‏شود تا پای جان و مال و فرزند در راه اطاعت او بایستد و بیعت‏‌پذیر نیز حمایت و دفاع او را بر عهده می‏‌گیرد.
	*بیعت، سنّتی بود که پیش از اسلام، میان عرب رواج داشت؛ به همین دلیل در آغاز اسلام که طائفه اوس و خزرج موقع حج از مدینه به مکه آمدند و با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} در عقبه بیعت کردند، برخورد آن‏ها با مسأله بیعت، برخورد با یک امر آشنا بود. پس از آن نیز [[پیغمبر]]{{صل}} در فرصت‏‌های گوناگون، با مسلمانان تجدید بیعت کرد.		*بیعت، سنّتی بود که پیش از اسلام، میان عرب رواج داشت؛ به همین دلیل در آغاز اسلام که طائفه اوس و خزرج موقع حج از مدینه به مکه آمدند و با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} در عقبه بیعت کردند، برخورد آن‏ها با مسأله بیعت، برخورد با یک امر آشنا بود. پس از آن نیز [[پیغمبر]]{{صل}} در فرصت‏‌های گوناگون، با مسلمانان تجدید بیعت کرد.
	[[پیامبر اسلام]]{{صل}} بیعت زنان را نیز می‌‏پذیرفت؛ اما نه از راه دست دادن؛ بلکه دستور می‌‏داد ظرف بزرگی از آب حاضر کنند. سپس آن حضرت دست خود را در یک طرف ظرف فرو می‌‏برد و زنان بیعت‏‌کننده در طرف دیگر. گفتنی است درباره [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} - که از سوی خدا نصب می‌‏شوند، به بیعت نیازی نیست؛ یعنی اطاعت [[پیامبر]]{{صل}} و [[امام]]{{ع}} منصوب از سوی او، واجب است؛ چه بر کسانی که بیعت کرده‏‌اند و چه با آنان بیعت نکرده باشند. و به تعبیر دیگر، لازمه مقام [[نبوت]] و [[امامت]]، وجوب اطاعت است؛ همان‏گونه که [[قرآن]] می‌‏فرماید:{{عربی\|﴿{{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنكُمْ }}﴾}}<ref> ای کسانی که ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را نیز اطاعت کنید؛ سوره نساء، آیه: ۵۹.</ref>		[[پیامبر اسلام]]{{صل}} بیعت زنان را نیز می‌‏پذیرفت؛ اما نه از راه دست دادن؛ بلکه دستور می‌‏داد ظرف بزرگی از آب حاضر کنند. سپس آن حضرت دست خود را در یک طرف ظرف فرو می‌‏برد و زنان بیعت‏‌کننده در طرف دیگر. گفتنی است درباره [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} - که از سوی خدا نصب می‌‏شوند، به بیعت نیازی نیست؛ یعنی اطاعت [[پیامبر]]{{صل}} و [[امام]]{{ع}} منصوب از سوی او، واجب است؛ چه بر کسانی که بیعت کرده‏‌اند و چه با آنان بیعت نکرده باشند. و به تعبیر دیگر، لازمه مقام [[نبوت]] و [[امامت]]، وجوب اطاعت است؛ همان‏گونه که [[قرآن]] می‌‏فرماید: {{عربی\|﴿{{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنكُمْ }}﴾}}<ref> ای کسانی که ایمان آورده‏اید خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را نیز اطاعت کنید؛ سوره نساء، آیه: ۵۹.</ref>
	*حال این پرسش پیش می‏‌آید که اگر چنین است، چرا [[پیامبر]]{{صل}} از یاران خود یا تازه مسلمانان، بیعت گرفت که دو نمونه آن "بیعت رضوان و بیعت با اهل مکه" به طور صریح در [[قرآن]] آمده است؟		*حال این پرسش پیش می‏‌آید که اگر چنین است، چرا [[پیامبر]]{{صل}} از یاران خود یا تازه مسلمانان، بیعت گرفت که دو نمونه آن "بیعت رضوان و بیعت با اهل مکه" به طور صریح در [[قرآن]] آمده است؟
	*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.		*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۲۱:۱۴
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.		*در پاسخ باید گفت: بدون شک این بیعت‌ها یک نوع تأکید بر وفاداری بوده که در مواقع خاصی انجام می‌‏گرفته است؛ به‏ ویژه برای مقابله با بحران‏ها و حوادث سخت از آن استفاده می‌‏شده است، تا در سایه آن، روح تازه‏‌ای در کالبد افراد دمیده شود.
	*همین امر در بیعت با [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} خواهد بود که جنبه تأکید بر وفاداری دارد. یکی از کارهای نخست [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} هنگام ظهور، بیعت با یاران خود است. این بیعت، در مسجد الحرام و بین رکن و مقام صورت می‏‌گیرد<ref> شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۴۷۶، ح ۵۰۲؛ عبد الرزاق بن همام صنعانی، المصنف، ج ۱۱، ح ۲۰۷۶۹</ref>. همان‏گونه که پیش از این یاد شد، در روایاتی نقل شده است که نخستین بیعت‌‏کننده با [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}}، جبرئیل امین است.		*همین امر در بیعت با [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} خواهد بود که جنبه تأکید بر وفاداری دارد. یکی از کارهای نخست [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} هنگام ظهور، بیعت با یاران خود است. این بیعت، در مسجد الحرام و بین رکن و مقام صورت می‏‌گیرد<ref> شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۴۷۶، ح ۵۰۲؛ عبد الرزاق بن همام صنعانی، المصنف، ج ۱۱، ح ۲۰۷۶۹</ref>. همان‏گونه که پیش از این یاد شد، در روایاتی نقل شده است که نخستین بیعت‌‏کننده با [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}}، جبرئیل امین است.
	*[[امام باقر]]{{ع}} فرمود:"پس نخستین کسی که با او بیعت کند، جبرئیل است. سپس آن ۳۱۳ نفر بیعت می‌‏کنند "<ref>{{عربی~~\|اندازه=120%~~\|" فَيَكُونُ‏ أَوَّلُ‏ مَنْ‏ يُبَايِعُهُ‏ جَبْرَئِيلَ‏ ثُمَ‏ الثَّلَاثُمِائَةِ وَ الثَّلَاثَةَ عَشَرَ رَجُلا‏‏‏‏‏‏"}}، علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج ۲، ص ۲۰۴؛ نیز ر. ک: محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۴، ص ۱۸۴، ح ۳</ref>.		*[[امام باقر]]{{ع}} فرمود:"پس نخستین کسی که با او بیعت کند، جبرئیل است. سپس آن ۳۱۳ نفر بیعت می‌‏کنند "<ref>{{عربی\|" فَيَكُونُ‏ أَوَّلُ‏ مَنْ‏ يُبَايِعُهُ‏ جَبْرَئِيلَ‏ ثُمَ‏ الثَّلَاثُمِائَةِ وَ الثَّلَاثَةَ عَشَرَ رَجُلا‏‏‏‏‏‏"}}، علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج ۲، ص ۲۰۴؛ نیز ر. ک: محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۴، ص ۱۸۴، ح ۳</ref>.
	*پس از این بیعت ویژه، [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} با دیگر یاران خود بیعت خواهد کرد. افزون بر روایات [[شیعه]] در پاره‌‏ای از روایات [[اهل سنت]] نیز بر بیعت یاران حضرت با ایشان تأکید شده‏ است. [[صنعانی]] یکی از بزرگان [[اهل سنت]] درباره این بیعت در روایاتی اشاره کرده است<ref> صنعانی، المصنف، ج ۱۱، باب المهدی، ح ۲۰۷۶۹؛ نیز: ر. ک: مقدسی شافعی، عقد الدرر، ص ۱۲۳</ref>		*پس از این بیعت ویژه، [[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}} با دیگر یاران خود بیعت خواهد کرد. افزون بر روایات [[شیعه]] در پاره‌‏ای از روایات [[اهل سنت]] نیز بر بیعت یاران حضرت با ایشان تأکید شده‏ است. [[صنعانی]] یکی از بزرگان [[اهل سنت]] درباره این بیعت در روایاتی اشاره کرده است<ref> صنعانی، المصنف، ج ۱۱، باب المهدی، ح ۲۰۷۶۹؛ نیز: ر. ک: مقدسی شافعی، عقد الدرر، ص ۱۲۳</ref>
	*بنابراین بیعت فقط به دلیل تأکید بر دلدادگی یاران است و هرگز به سبب اعتماد و یا عدم اعتماد نیست<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۱۲۶ - ۱۲۸.</ref>.		*بنابراین بیعت فقط به دلیل تأکید بر دلدادگی یاران است و هرگز به سبب اعتماد و یا عدم اعتماد نیست<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۱۲۶ - ۱۲۸.</ref>.