بیعت رضوان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* مقدمه */

2023-05-17T04:14:28Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۴۴
خط ۹:		خط ۹:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[پیامبر]] {{صل}} به رغم نبردهای پیشین با [[قریش]]، در [[ذیقعده]] [[سال]] ششم همراه با جمعی از [[یاران]] خود به سوی [[مکه]] حرکت کرد و برای اینکه [[قریش]] و سایر [[مردم]] بدانند که آن حضرت قصد [[جنگ]] ندارد و تنها برای [[زیارت]] [[خانه خدا]] حرکت کرده است، احرام بست و هفتاد شتر نیز برای [[قربانی]] همراه خود برداشت<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. در این [[سفر]] از [[همسران پیامبر]] [[ام سلمه (همسر پیامبر)\|ام‌‌سلمه]] همراه مسلمانان‌‌ بود.		[[پیامبر خاتم]] {{صل}} به رغم نبردهای پیشین با [[قریش]]، در [[ذیقعده]] [[سال]] ششم همراه با جمعی از [[یاران]] خود به سوی [[مکه]] حرکت کرد و برای اینکه [[قریش]] و سایر [[مردم]] بدانند که آن حضرت قصد [[جنگ]] ندارد و تنها برای [[زیارت]] [[خانه خدا]] حرکت کرده است، احرام بست و هفتاد شتر نیز برای [[قربانی]] همراه خود برداشت<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. در این [[سفر]] از [[همسران پیامبر]] [[ام سلمه (همسر پیامبر)\|ام‌‌سلمه]] همراه مسلمانان‌‌ بود.

	با رسیدن خبر حرکت [[رسول خدا]] {{صل}}، [[مشرکان]] بر آن شدند تا مانع ورود مسلمانان به [[مسجد الحرام]] شوند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>، ۲۰۰ سواره نظام به فرماندهی [[خالد ‌‌بن ولید]] یا [[عکرمة ‌‌بن‌‌ ابی جهل]] در محلی به نام بَلْدَح در حومه مکه اردوگاه زدند. از طرف پیامبر {{صل}} [[بُسر بن ‌‌سفیان خزاعی]] برای [[آگاهی]] از [[اخبار]] مکه بدانجا رفت و سپس بازگشت. [[خالد بن ولید]] با سپاهش آن [[قدر]] نزدیک شد که می‌‌توانست [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} را ببیند. پیامبر {{صل}} [[عبّاد بن بشر]] را با‌‌ سپاهی [[فرمان]] داد تا در مقابل آنان بایستند و اصحابش را سامان داد. آنگاه نماز ظهر را به صورت [[نماز]] [[خوف]] خواندند. شب هنگام پیامبر {{صل}} حرکت کرد تا به حدیبیّه، در ۹‌‌ میلی [[مکّه]]، رسیدند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. پس از توقف در حدیبیّه، پیامبر {{صل}}، ابتدا خراش بن امیه خزاعی را بر شتر خویش سوار کرد و به سوی قریش فرستاد تا به آنان اعلام دارد که به قصد [[عمره]] آمده است و [[اراده]] [[جنگ]] ندارد. چون خراش نزد آنان رفت، مشرکان شترش را پی کرده، خواستند تا او را بکشند که برخی مانع شدند و امکان بازگشت او را فراهم ساختند<ref>جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج‌‌۲۶، ص ۱۱۱؛ روح‌‌المعانی، مج ۱۴، ج‌‌۲۶، ص ۱۶۱.</ref>. سپس [[پیامبر]] {{صل}} خواست تا [[عمر]] را بفرستد؛ اما او عذر آورد و [[عثمان]] را پیشنهاد کرد. مقرر گردید عثمان به آنان خبر دهد که برای [[زیارت]] [[کعبه]] آمده‌‌اند و پس از آن بازخواهند گشت. عثمان در بلدح، [[قریشیان]] را از قصد خویش [[آگاه]] کرد<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۰ ـ ۶۰۱.</ref>.<ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>		با رسیدن خبر حرکت [[رسول خدا]] {{صل}}، [[مشرکان]] بر آن شدند تا مانع ورود مسلمانان به [[مسجد الحرام]] شوند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>، ۲۰۰ سواره نظام به فرماندهی [[خالد ‌‌بن ولید]] یا [[عکرمة ‌‌بن‌‌ ابی جهل]] در محلی به نام بَلْدَح در حومه مکه اردوگاه زدند. از طرف پیامبر {{صل}} [[بُسر بن ‌‌سفیان خزاعی]] برای [[آگاهی]] از [[اخبار]] مکه بدانجا رفت و سپس بازگشت. [[خالد بن ولید]] با سپاهش آن [[قدر]] نزدیک شد که می‌‌توانست [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} را ببیند. پیامبر {{صل}} [[عبّاد بن بشر]] را با‌‌ سپاهی [[فرمان]] داد تا در مقابل آنان بایستند و اصحابش را سامان داد. آنگاه نماز ظهر را به صورت [[نماز]] [[خوف]] خواندند. شب هنگام پیامبر {{صل}} حرکت کرد تا به حدیبیّه، در ۹‌‌ میلی [[مکّه]]، رسیدند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. پس از توقف در حدیبیّه، پیامبر {{صل}}، ابتدا خراش بن امیه خزاعی را بر شتر خویش سوار کرد و به سوی قریش فرستاد تا به آنان اعلام دارد که به قصد [[عمره]] آمده است و [[اراده]] [[جنگ]] ندارد. چون خراش نزد آنان رفت، مشرکان شترش را پی کرده، خواستند تا او را بکشند که برخی مانع شدند و امکان بازگشت او را فراهم ساختند<ref>جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج‌‌۲۶، ص ۱۱۱؛ روح‌‌المعانی، مج ۱۴، ج‌‌۲۶، ص ۱۶۱.</ref>. سپس [[پیامبر]] {{صل}} خواست تا [[عمر]] را بفرستد؛ اما او عذر آورد و [[عثمان]] را پیشنهاد کرد. مقرر گردید عثمان به آنان خبر دهد که برای [[زیارت]] [[کعبه]] آمده‌‌اند و پس از آن بازخواهند گشت. عثمان در بلدح، [[قریشیان]] را از قصد خویش [[آگاه]] کرد<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۰ ـ ۶۰۱.</ref>.<ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>

Bahmani در ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۴

2023-05-16T13:44:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۱۴
خط ۹:		خط ۹:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[پیامبر]] {{صل}} به رغم نبردهای پیشین با [[قریش]]، در [[ذیقعده]] [[سال]] ششم همراه با جمعی از [[یاران]] خود به سوی [[مکه]] حرکت کرد و برای اینکه [[قریش]] و سایر [[مردم]] بدانند که آن [[حضرت]] قصد [[جنگ]] ندارد و تنها برای [[زیارت]] [[خانه خدا]] حرکت کرده است، احرام بست و هفتاد شتر نیز برای [[قربانی]] همراه خود برداشت<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. در این [[سفر]] از [[همسران پیامبر]] [[ام سلمه (همسر پیامبر)\|ام‌‌سلمه]] همراه مسلمانان‌‌ بود.		[[پیامبر]] {{صل}} به رغم نبردهای پیشین با [[قریش]]، در [[ذیقعده]] [[سال]] ششم همراه با جمعی از [[یاران]] خود به سوی [[مکه]] حرکت کرد و برای اینکه [[قریش]] و سایر [[مردم]] بدانند که آن حضرت قصد [[جنگ]] ندارد و تنها برای [[زیارت]] [[خانه خدا]] حرکت کرده است، احرام بست و هفتاد شتر نیز برای [[قربانی]] همراه خود برداشت<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. در این [[سفر]] از [[همسران پیامبر]] [[ام سلمه (همسر پیامبر)\|ام‌‌سلمه]] همراه مسلمانان‌‌ بود.

	با رسیدن خبر حرکت [[رسول خدا]] {{صل}}، [[مشرکان]] بر آن شدند تا مانع ورود مسلمانان به [[مسجد الحرام]] شوند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>، ~~200~~ سواره نظام به فرماندهی [[خالد ‌‌بن ولید]] یا [[عکرمة ‌‌بن‌‌ ابی جهل]] در محلی به نام بَلْدَح در حومه مکه اردوگاه زدند. از طرف پیامبر {{صل}} [[بُسر بن ‌‌سفیان خزاعی]] برای [[آگاهی]] از [[اخبار]] مکه بدانجا رفت و سپس بازگشت. [[خالد بن ولید]] با سپاهش آن [[قدر]] نزدیک شد که می‌‌توانست [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} را ببیند. پیامبر {{صل}} [[عبّاد بن بشر]] را با‌‌ سپاهی [[فرمان]] داد تا در مقابل آنان بایستند و اصحابش را سامان داد. آنگاه [[نماز ظهر]] را به صورت [[نماز]] [[خوف]] خواندند. [[شب]] هنگام پیامبر {{صل}} حرکت کرد تا به حدیبیّه، در ۹‌‌ میلی [[مکّه]]، رسیدند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. پس از توقف در حدیبیّه، پیامبر {{صل}}، ابتدا خراش بن امیه خزاعی را بر شتر خویش سوار کرد و به سوی قریش فرستاد تا به آنان اعلام دارد که به قصد [[عمره]] آمده است و [[اراده]] [[جنگ]] ندارد. چون خراش نزد آنان رفت، مشرکان شترش را پی کرده، خواستند تا او را بکشند که برخی مانع شدند و امکان بازگشت او را فراهم ساختند<ref>جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج‌‌۲۶، ص ۱۱۱؛ روح‌‌المعانی، مج ۱۴، ج‌‌۲۶، ص ۱۶۱.</ref>. سپس [[پیامبر]] {{صل}} خواست تا [[عمر]] را بفرستد؛ اما او عذر آورد و [[عثمان]] را پیشنهاد کرد. مقرر گردید عثمان به آنان خبر دهد که برای [[زیارت]] [[کعبه]] آمده‌‌اند و پس از آن بازخواهند گشت. عثمان در بلدح، [[قریشیان]] را از قصد خویش [[آگاه]] کرد<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۰ ـ ۶۰۱.</ref><ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>		با رسیدن خبر حرکت [[رسول خدا]] {{صل}}، [[مشرکان]] بر آن شدند تا مانع ورود مسلمانان به [[مسجد الحرام]] شوند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>، ۲۰۰ سواره نظام به فرماندهی [[خالد ‌‌بن ولید]] یا [[عکرمة ‌‌بن‌‌ ابی جهل]] در محلی به نام بَلْدَح در حومه مکه اردوگاه زدند. از طرف پیامبر {{صل}} [[بُسر بن ‌‌سفیان خزاعی]] برای [[آگاهی]] از [[اخبار]] مکه بدانجا رفت و سپس بازگشت. [[خالد بن ولید]] با سپاهش آن [[قدر]] نزدیک شد که می‌‌توانست [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} را ببیند. پیامبر {{صل}} [[عبّاد بن بشر]] را با‌‌ سپاهی [[فرمان]] داد تا در مقابل آنان بایستند و اصحابش را سامان داد. آنگاه نماز ظهر را به صورت [[نماز]] [[خوف]] خواندند. شب هنگام پیامبر {{صل}} حرکت کرد تا به حدیبیّه، در ۹‌‌ میلی [[مکّه]]، رسیدند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. پس از توقف در حدیبیّه، پیامبر {{صل}}، ابتدا خراش بن امیه خزاعی را بر شتر خویش سوار کرد و به سوی قریش فرستاد تا به آنان اعلام دارد که به قصد [[عمره]] آمده است و [[اراده]] [[جنگ]] ندارد. چون خراش نزد آنان رفت، مشرکان شترش را پی کرده، خواستند تا او را بکشند که برخی مانع شدند و امکان بازگشت او را فراهم ساختند<ref>جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج‌‌۲۶، ص ۱۱۱؛ روح‌‌المعانی، مج ۱۴، ج‌‌۲۶، ص ۱۶۱.</ref>. سپس [[پیامبر]] {{صل}} خواست تا [[عمر]] را بفرستد؛ اما او عذر آورد و [[عثمان]] را پیشنهاد کرد. مقرر گردید عثمان به آنان خبر دهد که برای [[زیارت]] [[کعبه]] آمده‌‌اند و پس از آن بازخواهند گشت. عثمان در بلدح، [[قریشیان]] را از قصد خویش [[آگاه]] کرد<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۰ ـ ۶۰۱.</ref>.<ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>

	== فراخوانی به [[بیعت]] ==		== فراخوانی به [[بیعت]] ==
خط ۱۹:		خط ۱۹:

	== مفاد و پیامدهای بیعت ==		== مفاد و پیامدهای بیعت ==
	همراهان پیامبر در برابر اقدام‌های احتمالی قریش [[متعهد]] شدند پیامبر {{صل}} را تنها نگذاشته، در برابر آنها [[استقامت]] کنند<ref>جامع البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص ۱۱۰.</ref>. در این بین برخی مفاد [[پیمان]] را استقامت تا پای [[جان]] دانسته<ref>مجمع البیان، ج ۹، ص ۱۷۶؛ الدرالمنثور، ج ۷، ص ۵۲۲؛ انساب‌‌الاشراف، ج ۱، ص ۴۴۱.</ref> و برخی دیگر [[مقاومت]] را به اندازه توان عهدکنندگان محدود می‌‌کنند<ref> السیرة‌‌النبویه، ج ۳، ص ۳۱۵؛ جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص‌‌۱۱۲.</ref>. احتمالا [[پیامبر]] {{صل}} بر آن بود تا تجربه فرار برخی [[مهاجران]] در [[احد]] تکرار نگردد. از [[بکیر بن اشجّ]] نقل است که [[مردم]] بر [[مرگ]] [[بیعت]] کردند؛ اما پیامبر {{صل}} فرمود: بر آنچه [[استطاعت]] دارید (پیمان ببندید)<ref>جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص ۱۱۲.</ref>. [[تدبیر]] ~~بهنگام~~ پیامبر در [[انسجام]] بخشیدن همراهان برای رویارویی با خطر احتمالی از جانب [[قریش]] و نیز شاید جلوگیری از تکرار تجربه تلخ فرار برخی مهاجران در [[جنگ احد]] [[موفقیت]] بزرگی به همراه داشت. در پی انتشار خبر بیعت، [[مشرکان]] به [[هراس]] افتاده، با بازگشت [[عثمان]] و جمعی از [[مسلمانان]]<ref>روح‌‌المعانی، مج ۱۴، ج ۲۶، ص ۱۶۲.</ref> و ارسال [[نمایندگان]] در پی [[مصالحه]] برآمدند<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۴.</ref> و در نهایت قضیه با [[صلح حدیبیّه]] پایان‌‌ یافت<ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]؛ ج۶.</ref>.		همراهان پیامبر در برابر اقدام‌های احتمالی قریش [[متعهد]] شدند پیامبر {{صل}} را تنها نگذاشته، در برابر آنها [[استقامت]] کنند<ref>جامع البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص ۱۱۰.</ref>. در این بین برخی مفاد [[پیمان]] را استقامت تا پای [[جان]] دانسته<ref>مجمع البیان، ج ۹، ص ۱۷۶؛ الدرالمنثور، ج ۷، ص ۵۲۲؛ انساب‌‌الاشراف، ج ۱، ص ۴۴۱.</ref> و برخی دیگر [[مقاومت]] را به اندازه توان عهدکنندگان محدود می‌‌کنند<ref> السیرة‌‌النبویه، ج ۳، ص ۳۱۵؛ جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص‌‌۱۱۲.</ref>. احتمالا [[پیامبر]] {{صل}} بر آن بود تا تجربه فرار برخی [[مهاجران]] در [[احد]] تکرار نگردد. از بکیر بن اشجّ نقل است که [[مردم]] بر [[مرگ]] [[بیعت]] کردند؛ اما پیامبر {{صل}} فرمود: بر آنچه [[استطاعت]] دارید (پیمان ببندید)<ref>جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص ۱۱۲.</ref>. [[تدبیر]] به‌هنگام پیامبر در انسجام بخشیدن همراهان برای رویارویی با خطر احتمالی از جانب [[قریش]] و نیز شاید جلوگیری از تکرار تجربه تلخ فرار برخی مهاجران در [[جنگ احد]] [[موفقیت]] بزرگی به همراه داشت. در پی انتشار خبر بیعت، [[مشرکان]] به [[هراس]] افتاده، با بازگشت [[عثمان]] و جمعی از [[مسلمانان]]<ref>روح‌‌المعانی، مج ۱۴، ج ۲۶، ص ۱۶۲.</ref> و ارسال نمایندگان در پی [[مصالحه]] برآمدند<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۴.</ref> و در نهایت قضیه با [[صلح حدیبیّه]] پایان‌‌ یافت<ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]؛ ج۶.</ref>.

	== هدف از بیعت رضوان ==		== هدف از بیعت رضوان ==
	[[هدف]] از این [[بیعت]]، [[انسجام]] هر چه بیشتر نیروها، تقویت ~~[[روحیه]]،~~ بازیابی [[آمادگی]] رزمی، سنجش افکار و آزمودن [[میزان]] [[فداکاری]] [[دوستان]] [[وفادار]] بود. این [[بیعت]]، [[روح]] تازه‌ای در کالبد [[مسلمانان]] دمید؛ چرا که دست خویش را به دست [[رسول خدا]] {{صل}} می‌دادند و از صمیم [[دل]]، اظهار [[وفاداری]] می‌کردند. [[خداوند]] به این [[مؤمنان]] [[فداکار]] و ایثارگر که در این لحظه حساس با [[پیامبر اعظم]] {{صل}} [[بیعت]] کردند، چهار [[پاداش]] بزرگ داد که از همه مهم‌تر [[رضایت]] و [[خشنودی]] خود بود<ref>ناصر مکارم شیرازی و همکاران، تفسیر نمونه، ج ۲۲، ص ۶۶.</ref>.		[[هدف]] از این [[بیعت]]، انسجام هر چه بیشتر نیروها، تقویت روحیه، بازیابی آمادگی رزمی، سنجش افکار و آزمودن [[میزان]] فداکاری [[دوستان]] [[وفادار]] بود. این [[بیعت]]، [[روح]] تازه‌ای در کالبد [[مسلمانان]] دمید؛ چرا که دست خویش را به دست [[رسول خدا]] {{صل}} می‌دادند و از صمیم [[دل]]، اظهار [[وفاداری]] می‌کردند. [[خداوند]] به این [[مؤمنان]] فداکار و ایثارگر که در این لحظه حساس با [[پیامبر اعظم]] {{صل}} [[بیعت]] کردند، چهار [[پاداش]] بزرگ داد که از همه مهم‌تر [[رضایت]] و [[خشنودی]] خود بود<ref>ناصر مکارم شیرازی و همکاران، تفسیر نمونه، ج ۲۲، ص ۶۶.</ref>.

	خبر این [[بیعت]] و [[وفاداری]]، آن چنان در [[قلب]] [[مشرکان]] [[رعب]] و [[وحشت]] افکند که سبب شد آنها به [[صلح]] تن دهند؛ صلحی که در مجموع، پایه‌ای برای پیروزی‌های [[آینده]] [[مسلمانان]] شد. در [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَن نَّكَثَ فَإِنَّمَا يَنكُثُ عَلَى نَفْسِهِ وَمَنْ أَوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا}}<ref>بی‌گمان آنان که با تو بیعت می‌کنند جز این نیست که با خداوند بیعت می‌کنند؛ دست خداوند بالای دست‌های آنان است؛ از این روی هر که پیمان شکند به زیان خویش می‌شکند و هر کس به آنچه با خداوند پیمان بسته است وفا کند به زودی به او پاداشی سترگ خواهد داد؛ سوره فتح، آیه:۱۰.</ref> به این [[بیعت]] اشاره شده است<ref>[[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>.		خبر این [[بیعت]] و [[وفاداری]]، آن چنان در [[قلب]] [[مشرکان]] [[رعب]] و [[وحشت]] افکند که سبب شد آنها به [[صلح]] تن دهند؛ صلحی که در مجموع، پایه‌ای برای پیروزی‌های [[آینده]] [[مسلمانان]] شد. در [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَن نَّكَثَ فَإِنَّمَا يَنكُثُ عَلَى نَفْسِهِ وَمَنْ أَوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا}}<ref>بی‌گمان آنان که با تو بیعت می‌کنند جز این نیست که با خداوند بیعت می‌کنند؛ دست خداوند بالای دست‌های آنان است؛ از این روی هر که پیمان شکند به زیان خویش می‌شکند و هر کس به آنچه با خداوند پیمان بسته است وفا کند به زودی به او پاداشی سترگ خواهد داد؛ سوره فتح، آیه:۱۰.</ref> به این [[بیعت]] اشاره شده است<ref>[[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>.

Bahmani در ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۱

2023-05-16T13:41:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = پیامبر خاتم		\| موضوع مرتبط = پیامبر خاتم
	\| عنوان مدخل = ~~بیعت رضوان~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = [[بیعت رضوان در قرآن]] - [[بیعت رضوان در علوم قرآنی]] - [[بیعت رضوان در تاریخ اسلامی]] - [[بیعت رضوان در سیره پیامبر خاتم]]		\| مداخل مرتبط = [[بیعت رضوان در قرآن]] - [[بیعت رضوان در علوم قرآنی]] - [[بیعت رضوان در تاریخ اسلامی]] - [[بیعت رضوان در سیره پیامبر خاتم]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	'''بیعت رضوان''' یا [[بیعت شجره]]، [[بیعت]] [[صحابه\|اصحاب]] با [[رسول خدا]] {{صل}} در [[سال ششم هجری]] و در محلی به نام [[حدیبیه]] و قبل از [[صلح]] معروف به حدیبیه بود. به موجب این [[پیمان]] [[مسلمانان]] اعلام [[وفاداری]] و [[فرمانبرداری]] خود را نسبت به [[پیامبر]] برای رویارویی با [[مشرکان]] [[مکه]] اعلام کردند. این پیمان سبب شد مشرکانی که آماده [[پیکار]] با مسلمانان بودند، متزلزل شده و به [[هراس]] افتادند و به جای برپایی [[جنگ]]، با پیامبر و مسلمانان صلح کردند و اجازه دادند که مسلمانان سال بعد هم به مکه آمده و [[عمره]] خود را انجام دهند. [[آیه]] ۱۸ سوره فتح به این واقعه اشاره کرده و نام بیعت رضوان و بیعت شجره نیز از همین آیه گرفته شده است.		'''بیعت رضوان''' یا [[بیعت شجره]]، [[بیعت]] [[صحابه\|اصحاب]] با [[رسول خدا]] {{صل}} در [[سال ششم هجری]] و در محلی به نام [[حدیبیه]] و قبل از [[صلح]] معروف به حدیبیه بود. به موجب این [[پیمان]] [[مسلمانان]] اعلام [[وفاداری]] و [[فرمانبرداری]] خود را نسبت به [[پیامبر]] برای رویارویی با [[مشرکان]] [[مکه]] اعلام کردند. این پیمان سبب شد مشرکانی که آماده [[پیکار]] با مسلمانان بودند، متزلزل شده و به [[هراس]] افتادند و به جای برپایی [[جنگ]]، با پیامبر و مسلمانان صلح کردند و اجازه دادند که مسلمانان سال بعد هم به مکه آمده و [[عمره]] خود را انجام دهند. [[آیه]] ۱۸ سوره فتح به این واقعه اشاره کرده و نام بیعت رضوان و بیعت شجره نیز از همین آیه گرفته شده است.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T15:29:46Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۹
خط ۶:		خط ۶:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	'''بیعت رضوان''' یا [[بیعت شجره]]، [[بیعت]] [[صحابه\|اصحاب]] با [[رسول خدا]]{{صل}} در [[سال ششم هجری]] و در محلی به نام [[حدیبیه]] و قبل از [[صلح]] معروف به حدیبیه بود. به موجب این [[پیمان]] [[مسلمانان]] اعلام [[وفاداری]] و [[فرمانبرداری]] خود را نسبت به [[پیامبر]] برای رویارویی با [[مشرکان]] [[مکه]] اعلام کردند. این پیمان سبب شد مشرکانی که آماده [[پیکار]] با مسلمانان بودند، متزلزل شده و به [[هراس]] افتادند و به جای برپایی [[جنگ]]، با پیامبر و مسلمانان صلح کردند و اجازه دادند که مسلمانان سال بعد هم به مکه آمده و [[عمره]] خود را انجام دهند. [[آیه]] ۱۸ سوره فتح به این واقعه اشاره کرده و نام بیعت رضوان و بیعت شجره نیز از همین آیه گرفته شده است.		'''بیعت رضوان''' یا [[بیعت شجره]]، [[بیعت]] [[صحابه\|اصحاب]] با [[رسول خدا]] {{صل}} در [[سال ششم هجری]] و در محلی به نام [[حدیبیه]] و قبل از [[صلح]] معروف به حدیبیه بود. به موجب این [[پیمان]] [[مسلمانان]] اعلام [[وفاداری]] و [[فرمانبرداری]] خود را نسبت به [[پیامبر]] برای رویارویی با [[مشرکان]] [[مکه]] اعلام کردند. این پیمان سبب شد مشرکانی که آماده [[پیکار]] با مسلمانان بودند، متزلزل شده و به [[هراس]] افتادند و به جای برپایی [[جنگ]]، با پیامبر و مسلمانان صلح کردند و اجازه دادند که مسلمانان سال بعد هم به مکه آمده و [[عمره]] خود را انجام دهند. [[آیه]] ۱۸ سوره فتح به این واقعه اشاره کرده و نام بیعت رضوان و بیعت شجره نیز از همین آیه گرفته شده است.

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	[[پیامبر]]{{صل}} به رغم نبردهای پیشین با [[قریش]]، در [[ذیقعده]] [[سال]] ششم همراه با جمعی از [[یاران]] خود به سوی [[مکه]] حرکت کرد و برای اینکه [[قریش]] و سایر [[مردم]] بدانند که آن [[حضرت]] قصد [[جنگ]] ندارد و تنها برای [[زیارت]] [[خانه خدا]] حرکت کرده است، احرام بست و هفتاد شتر نیز برای [[قربانی]] همراه خود برداشت<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. در این [[سفر]] از [[همسران پیامبر]] [[ام سلمه (همسر پیامبر)\|ام‌‌سلمه]] همراه مسلمانان‌‌ بود.		[[پیامبر]] {{صل}} به رغم نبردهای پیشین با [[قریش]]، در [[ذیقعده]] [[سال]] ششم همراه با جمعی از [[یاران]] خود به سوی [[مکه]] حرکت کرد و برای اینکه [[قریش]] و سایر [[مردم]] بدانند که آن [[حضرت]] قصد [[جنگ]] ندارد و تنها برای [[زیارت]] [[خانه خدا]] حرکت کرده است، احرام بست و هفتاد شتر نیز برای [[قربانی]] همراه خود برداشت<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. در این [[سفر]] از [[همسران پیامبر]] [[ام سلمه (همسر پیامبر)\|ام‌‌سلمه]] همراه مسلمانان‌‌ بود.

	با رسیدن خبر حرکت [[رسول خدا]] {{صل}}، [[مشرکان]] بر آن شدند تا مانع ورود مسلمانان به [[مسجد الحرام]] شوند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>، 200 سواره نظام به فرماندهی [[خالد ‌‌بن ولید]] یا [[عکرمة ‌‌بن‌‌ ابی جهل]] در محلی به نام بَلْدَح در حومه مکه اردوگاه زدند. از طرف پیامبر{{صل}} [[بُسر بن ‌‌سفیان خزاعی]] برای [[آگاهی]] از [[اخبار]] مکه بدانجا رفت و سپس بازگشت. [[خالد بن ولید]] با سپاهش آن [[قدر]] نزدیک شد که می‌‌توانست [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} را ببیند. پیامبر{{صل}} [[عبّاد بن بشر]] را با‌‌ سپاهی [[فرمان]] داد تا در مقابل آنان بایستند و اصحابش را سامان داد. آنگاه [[نماز ظهر]] را به صورت [[نماز]] [[خوف]] خواندند. [[شب]] هنگام پیامبر{{صل}} حرکت کرد تا به حدیبیّه، در ۹‌‌ میلی [[مکّه]]، رسیدند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. پس از توقف در حدیبیّه، پیامبر{{صل}}، ابتدا خراش بن امیه خزاعی را بر شتر خویش سوار کرد و به سوی قریش فرستاد تا به آنان اعلام دارد که به قصد [[عمره]] آمده است و [[اراده]] [[جنگ]] ندارد. چون خراش نزد آنان رفت، مشرکان شترش را پی کرده، خواستند تا او را بکشند که برخی مانع شدند و امکان بازگشت او را فراهم ساختند<ref>جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج‌‌۲۶، ص ۱۱۱؛ روح‌‌المعانی، مج ۱۴، ج‌‌۲۶، ص ۱۶۱.</ref>. سپس [[پیامبر]]{{صل}} خواست تا [[عمر]] را بفرستد؛ اما او عذر آورد و [[عثمان]] را پیشنهاد کرد. مقرر گردید عثمان به آنان خبر دهد که برای [[زیارت]] [[کعبه]] آمده‌‌اند و پس از آن بازخواهند گشت. عثمان در بلدح، [[قریشیان]] را از قصد خویش [[آگاه]] کرد<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۰ ـ ۶۰۱.</ref><ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>		با رسیدن خبر حرکت [[رسول خدا]] {{صل}}، [[مشرکان]] بر آن شدند تا مانع ورود مسلمانان به [[مسجد الحرام]] شوند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>، 200 سواره نظام به فرماندهی [[خالد ‌‌بن ولید]] یا [[عکرمة ‌‌بن‌‌ ابی جهل]] در محلی به نام بَلْدَح در حومه مکه اردوگاه زدند. از طرف پیامبر {{صل}} [[بُسر بن ‌‌سفیان خزاعی]] برای [[آگاهی]] از [[اخبار]] مکه بدانجا رفت و سپس بازگشت. [[خالد بن ولید]] با سپاهش آن [[قدر]] نزدیک شد که می‌‌توانست [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} را ببیند. پیامبر {{صل}} [[عبّاد بن بشر]] را با‌‌ سپاهی [[فرمان]] داد تا در مقابل آنان بایستند و اصحابش را سامان داد. آنگاه [[نماز ظهر]] را به صورت [[نماز]] [[خوف]] خواندند. [[شب]] هنگام پیامبر {{صل}} حرکت کرد تا به حدیبیّه، در ۹‌‌ میلی [[مکّه]]، رسیدند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. پس از توقف در حدیبیّه، پیامبر {{صل}}، ابتدا خراش بن امیه خزاعی را بر شتر خویش سوار کرد و به سوی قریش فرستاد تا به آنان اعلام دارد که به قصد [[عمره]] آمده است و [[اراده]] [[جنگ]] ندارد. چون خراش نزد آنان رفت، مشرکان شترش را پی کرده، خواستند تا او را بکشند که برخی مانع شدند و امکان بازگشت او را فراهم ساختند<ref>جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج‌‌۲۶، ص ۱۱۱؛ روح‌‌المعانی، مج ۱۴، ج‌‌۲۶، ص ۱۶۱.</ref>. سپس [[پیامبر]] {{صل}} خواست تا [[عمر]] را بفرستد؛ اما او عذر آورد و [[عثمان]] را پیشنهاد کرد. مقرر گردید عثمان به آنان خبر دهد که برای [[زیارت]] [[کعبه]] آمده‌‌اند و پس از آن بازخواهند گشت. عثمان در بلدح، [[قریشیان]] را از قصد خویش [[آگاه]] کرد<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۰ ـ ۶۰۱.</ref><ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>

	==فراخوانی به [[بیعت]]==		== فراخوانی به [[بیعت]] ==
	تأخیر سه [[روزه]] عثمان، از سویی موجب گردید برخی از آن جهت که عثمان [[عمره]] خود را به جا آورد، بر او [[حسرت]] بخورند<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۱؛ الدرالمنثور، ج ۷، ص ۵۲۱.</ref> و از سوی دیگر موجب شایعه [[قتل]] او شد<ref>جامع البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص ۱۱۱.</ref>. پیامبر{{صل}} چون این شایعه را شنید در حالی که زیر درختی نشسته بود<ref>السیرة النبویه، ج ۳، ص ۳۱۵.</ref> فرمود: تا [[قوم]]] [[قریش]] را از پای درنیاوریم از این‌‌جا دور نمی‌‌شویم. سپس [[مردم]] را به بیعت فراخ خواند<ref>جامع البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص ۱۱۱.</ref>.		تأخیر سه [[روزه]] عثمان، از سویی موجب گردید برخی از آن جهت که عثمان [[عمره]] خود را به جا آورد، بر او [[حسرت]] بخورند<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۱؛ الدرالمنثور، ج ۷، ص ۵۲۱.</ref> و از سوی دیگر موجب شایعه [[قتل]] او شد<ref>جامع البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص ۱۱۱.</ref>. پیامبر {{صل}} چون این شایعه را شنید در حالی که زیر درختی نشسته بود<ref>السیرة النبویه، ج ۳، ص ۳۱۵.</ref> فرمود: تا [[قوم]]] [[قریش]] را از پای درنیاوریم از این‌‌جا دور نمی‌‌شویم. سپس [[مردم]] را به بیعت فراخ خواند<ref>جامع البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص ۱۱۱.</ref>.

	این [[بیعت]] به این [[دلیل]] که [[خدا]] [[رضایت]] خود را از [[مؤمنان]] اعلام کرد: {{متن قرآن\|لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا }}<ref> به راستی خداوند از مؤمنان خشنود شد هنگامی که با تو در زیر آن درخت بیعت می‌کردند پس آنچه در دل داشتند معلوم داشت، از این رو آرامش را بر آنها فرو فرستاد و به پیروزی زودرسی پاداششان ~~داد ،~~ سوره فتح، آیه:۱۸.</ref>، به "بیعت رضوان" و به این [[دلیل]] که زیر درختی به نام سمره واقع شد، به "[[بیعت شجره]]" معروف شد<ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>.		این [[بیعت]] به این [[دلیل]] که [[خدا]] [[رضایت]] خود را از [[مؤمنان]] اعلام کرد: {{متن قرآن\|لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا }}<ref> به راستی خداوند از مؤمنان خشنود شد هنگامی که با تو در زیر آن درخت بیعت می‌کردند پس آنچه در دل داشتند معلوم داشت، از این رو آرامش را بر آنها فرو فرستاد و به پیروزی زودرسی پاداششان داد، سوره فتح، آیه:۱۸.</ref>، به "بیعت رضوان" و به این [[دلیل]] که زیر درختی به نام سمره واقع شد، به "[[بیعت شجره]]" معروف شد<ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>.

	==مفاد و پیامدهای بیعت==		== مفاد و پیامدهای بیعت ==
	همراهان پیامبر در برابر اقدام‌های احتمالی قریش [[متعهد]] شدند پیامبر{{صل}} را تنها نگذاشته، در برابر آنها [[استقامت]] کنند<ref>جامع البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص ۱۱۰.</ref>. در این بین برخی مفاد [[پیمان]] را استقامت تا پای [[جان]] دانسته<ref>مجمع البیان، ج ۹، ص ۱۷۶؛ الدرالمنثور، ج ۷، ص ۵۲۲؛ انساب‌‌الاشراف، ج ۱، ص ۴۴۱.</ref> و برخی دیگر [[مقاومت]] را به اندازه توان عهدکنندگان محدود می‌‌کنند<ref> السیرة‌‌النبویه، ج ۳، ص ۳۱۵؛ جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص‌‌۱۱۲.</ref>. احتمالا [[پیامبر]]{{صل}} بر آن بود تا تجربه فرار برخی [[مهاجران]] در [[احد]] تکرار نگردد. از [[بکیر بن اشجّ]] نقل است که [[مردم]] بر [[مرگ]] [[بیعت]] کردند؛ اما پیامبر{{صل}} فرمود: بر آنچه [[استطاعت]] دارید (پیمان ببندید)<ref>جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص ۱۱۲.</ref>. [[تدبیر]] بهنگام پیامبر در [[انسجام]] بخشیدن همراهان برای رویارویی با خطر احتمالی از جانب [[قریش]] و نیز شاید جلوگیری از تکرار تجربه تلخ فرار برخی مهاجران در [[جنگ احد]] [[موفقیت]] بزرگی به همراه داشت. در پی انتشار خبر بیعت، [[مشرکان]] به [[هراس]] افتاده، با بازگشت [[عثمان]] و جمعی از [[مسلمانان]]<ref>روح‌‌المعانی، مج ۱۴، ج ۲۶، ص ۱۶۲.</ref> و ارسال [[نمایندگان]] در پی [[مصالحه]] برآمدند<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۴.</ref> و در نهایت قضیه با [[صلح حدیبیّه]] پایان‌‌ یافت<ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]؛ ج۶.</ref>.		همراهان پیامبر در برابر اقدام‌های احتمالی قریش [[متعهد]] شدند پیامبر {{صل}} را تنها نگذاشته، در برابر آنها [[استقامت]] کنند<ref>جامع البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص ۱۱۰.</ref>. در این بین برخی مفاد [[پیمان]] را استقامت تا پای [[جان]] دانسته<ref>مجمع البیان، ج ۹، ص ۱۷۶؛ الدرالمنثور، ج ۷، ص ۵۲۲؛ انساب‌‌الاشراف، ج ۱، ص ۴۴۱.</ref> و برخی دیگر [[مقاومت]] را به اندازه توان عهدکنندگان محدود می‌‌کنند<ref> السیرة‌‌النبویه، ج ۳، ص ۳۱۵؛ جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص‌‌۱۱۲.</ref>. احتمالا [[پیامبر]] {{صل}} بر آن بود تا تجربه فرار برخی [[مهاجران]] در [[احد]] تکرار نگردد. از [[بکیر بن اشجّ]] نقل است که [[مردم]] بر [[مرگ]] [[بیعت]] کردند؛ اما پیامبر {{صل}} فرمود: بر آنچه [[استطاعت]] دارید (پیمان ببندید)<ref>جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج ۲۶، ص ۱۱۲.</ref>. [[تدبیر]] بهنگام پیامبر در [[انسجام]] بخشیدن همراهان برای رویارویی با خطر احتمالی از جانب [[قریش]] و نیز شاید جلوگیری از تکرار تجربه تلخ فرار برخی مهاجران در [[جنگ احد]] [[موفقیت]] بزرگی به همراه داشت. در پی انتشار خبر بیعت، [[مشرکان]] به [[هراس]] افتاده، با بازگشت [[عثمان]] و جمعی از [[مسلمانان]]<ref>روح‌‌المعانی، مج ۱۴، ج ۲۶، ص ۱۶۲.</ref> و ارسال [[نمایندگان]] در پی [[مصالحه]] برآمدند<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۴.</ref> و در نهایت قضیه با [[صلح حدیبیّه]] پایان‌‌ یافت<ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]؛ ج۶.</ref>.

	==هدف از بیعت رضوان==		== هدف از بیعت رضوان ==
	[[هدف]] از این [[بیعت]]، [[انسجام]] هر چه بیشتر نیروها، تقویت [[روحیه]]، بازیابی [[آمادگی]] رزمی، سنجش افکار و آزمودن [[میزان]] [[فداکاری]] [[دوستان]] [[وفادار]] بود. این [[بیعت]]، [[روح]] تازه‌ای در کالبد [[مسلمانان]] دمید؛ چرا که دست خویش را به دست [[رسول خدا]]{{صل}} می‌دادند و از صمیم [[دل]]، اظهار [[وفاداری]] می‌کردند. [[خداوند]] به این [[مؤمنان]] [[فداکار]] و ایثارگر که در این لحظه حساس با [[پیامبر اعظم]]{{صل}} [[بیعت]] کردند، چهار [[پاداش]] بزرگ داد که از همه مهم‌تر [[رضایت]] و [[خشنودی]] خود بود<ref>ناصر مکارم شیرازی و همکاران، تفسیر نمونه، ج ۲۲، ص ۶۶.</ref>.		[[هدف]] از این [[بیعت]]، [[انسجام]] هر چه بیشتر نیروها، تقویت [[روحیه]]، بازیابی [[آمادگی]] رزمی، سنجش افکار و آزمودن [[میزان]] [[فداکاری]] [[دوستان]] [[وفادار]] بود. این [[بیعت]]، [[روح]] تازه‌ای در کالبد [[مسلمانان]] دمید؛ چرا که دست خویش را به دست [[رسول خدا]] {{صل}} می‌دادند و از صمیم [[دل]]، اظهار [[وفاداری]] می‌کردند. [[خداوند]] به این [[مؤمنان]] [[فداکار]] و ایثارگر که در این لحظه حساس با [[پیامبر اعظم]] {{صل}} [[بیعت]] کردند، چهار [[پاداش]] بزرگ داد که از همه مهم‌تر [[رضایت]] و [[خشنودی]] خود بود<ref>ناصر مکارم شیرازی و همکاران، تفسیر نمونه، ج ۲۲، ص ۶۶.</ref>.

	خبر این [[بیعت]] و [[وفاداری]]، آن چنان در [[قلب]] [[مشرکان]] [[رعب]] و [[وحشت]] افکند که سبب شد آنها به [[صلح]] تن دهند؛ صلحی که در مجموع، پایه‌ای برای پیروزی‌های [[آینده]] [[مسلمانان]] شد. در [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَن نَّكَثَ فَإِنَّمَا يَنكُثُ عَلَى نَفْسِهِ وَمَنْ أَوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا}}<ref>بی‌گمان آنان که با تو بیعت می‌کنند جز این نیست که با خداوند بیعت می‌کنند؛ دست خداوند بالای دست‌های آنان است؛ از این روی هر که پیمان شکند به زیان خویش می‌شکند و هر کس به آنچه با خداوند پیمان بسته است وفا کند به زودی به او پاداشی سترگ خواهد داد؛ سوره فتح، آیه:۱۰.</ref> به این [[بیعت]] اشاره شده است<ref>[[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>.		خبر این [[بیعت]] و [[وفاداری]]، آن چنان در [[قلب]] [[مشرکان]] [[رعب]] و [[وحشت]] افکند که سبب شد آنها به [[صلح]] تن دهند؛ صلحی که در مجموع، پایه‌ای برای پیروزی‌های [[آینده]] [[مسلمانان]] شد. در [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَن نَّكَثَ فَإِنَّمَا يَنكُثُ عَلَى نَفْسِهِ وَمَنْ أَوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا}}<ref>بی‌گمان آنان که با تو بیعت می‌کنند جز این نیست که با خداوند بیعت می‌کنند؛ دست خداوند بالای دست‌های آنان است؛ از این روی هر که پیمان شکند به زیان خویش می‌شکند و هر کس به آنچه با خداوند پیمان بسته است وفا کند به زودی به او پاداشی سترگ خواهد داد؛ سوره فتح، آیه:۱۰.</ref> به این [[بیعت]] اشاره شده است<ref>[[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:48:54Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۸
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}



	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:پیمان‌نامه‌های پیامبر خاتم]]		[[رده:پیمان‌نامه‌های پیامبر خاتم]]
	[[رده:بیعت]]		[[رده:بیعت]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T23:48:38Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۱۸
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	[[پیامبر]]{{صل}} به رغم نبردهای پیشین با [[قریش]]، در [[ذیقعده]] [[سال]] ششم همراه با جمعی از [[یاران]] خود به سوی [[مکه]] حرکت کرد و برای اینکه [[قریش]] و سایر [[مردم]] بدانند که آن [[حضرت]] قصد [[جنگ]] ندارد و تنها برای [[زیارت]] [[خانه خدا]] حرکت کرده است، احرام بست و هفتاد شتر نیز برای [[قربانی]] همراه خود برداشت<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. در این [[سفر]] از [[همسران پیامبر]] [[ام سلمه (همسر پیامبر)\|ام‌‌سلمه]] همراه مسلمانان‌‌ بود.		[[پیامبر]]{{صل}} به رغم نبردهای پیشین با [[قریش]]، در [[ذیقعده]] [[سال]] ششم همراه با جمعی از [[یاران]] خود به سوی [[مکه]] حرکت کرد و برای اینکه [[قریش]] و سایر [[مردم]] بدانند که آن [[حضرت]] قصد [[جنگ]] ندارد و تنها برای [[زیارت]] [[خانه خدا]] حرکت کرده است، احرام بست و هفتاد شتر نیز برای [[قربانی]] همراه خود برداشت<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. در این [[سفر]] از [[همسران پیامبر]] [[ام سلمه (همسر پیامبر)\|ام‌‌سلمه]] همراه مسلمانان‌‌ بود.

	با رسیدن خبر حرکت [[رسول خدا]] {{صل}}، [[مشرکان]] بر آن شدند تا مانع ورود مسلمانان به [[مسجد الحرام]] شوند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>، 200 سواره نظام به فرماندهی [[خالد ‌‌بن ولید]] یا [[عکرمة ‌‌بن‌‌ ابی جهل]] در محلی به نام بَلْدَح در حومه مکه اردوگاه زدند. از طرف پیامبر{{صل}} [[بُسر بن ‌‌سفیان خزاعی]] برای [[آگاهی]] از [[اخبار]] مکه بدانجا رفت و سپس بازگشت. [[خالد بن ولید]] با سپاهش آن [[قدر]] نزدیک شد که می‌‌توانست [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} را ببیند. پیامبر{{صل}} [[عبّاد بن بشر]] را با‌‌ سپاهی [[فرمان]] داد تا در مقابل آنان بایستند و اصحابش را سامان داد. آنگاه [[نماز ظهر]] را به صورت [[نماز]] [[خوف]] خواندند. [[شب]] هنگام پیامبر{{صل}} حرکت کرد تا به حدیبیّه، در ۹‌‌ میلی [[مکّه]]، رسیدند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. پس از توقف در حدیبیّه، پیامبر{{صل}}، ابتدا خراش بن امیه خزاعی را بر شتر خویش سوار کرد و به سوی قریش فرستاد تا به آنان اعلام دارد که به قصد [[عمره]] آمده است و [[اراده]] [[جنگ]] ندارد. چون خراش نزد آنان رفت، مشرکان شترش را پی کرده، خواستند تا او را بکشند که برخی مانع شدند و امکان بازگشت او را فراهم ساختند<ref>جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج‌‌۲۶، ص ۱۱۱؛ روح‌‌المعانی، مج ۱۴، ج‌‌۲۶، ص ۱۶۱.</ref>. سپس [[پیامبر]]{{صل}} خواست تا [[عمر]] را بفرستد؛ اما او عذر آورد و [[عثمان]] را پیشنهاد کرد. مقرر گردید عثمان به آنان خبر دهد که برای [[زیارت]] [[کعبه]] آمده‌‌اند و پس از آن بازخواهند گشت. عثمان در بلدح، [[قریشیان]] را از قصد خویش [[آگاه]] کرد<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۰ ـ ۶۰۱.</ref>.<ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>		با رسیدن خبر حرکت [[رسول خدا]] {{صل}}، [[مشرکان]] بر آن شدند تا مانع ورود مسلمانان به [[مسجد الحرام]] شوند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>، 200 سواره نظام به فرماندهی [[خالد ‌‌بن ولید]] یا [[عکرمة ‌‌بن‌‌ ابی جهل]] در محلی به نام بَلْدَح در حومه مکه اردوگاه زدند. از طرف پیامبر{{صل}} [[بُسر بن ‌‌سفیان خزاعی]] برای [[آگاهی]] از [[اخبار]] مکه بدانجا رفت و سپس بازگشت. [[خالد بن ولید]] با سپاهش آن [[قدر]] نزدیک شد که می‌‌توانست [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} را ببیند. پیامبر{{صل}} [[عبّاد بن بشر]] را با‌‌ سپاهی [[فرمان]] داد تا در مقابل آنان بایستند و اصحابش را سامان داد. آنگاه [[نماز ظهر]] را به صورت [[نماز]] [[خوف]] خواندند. [[شب]] هنگام پیامبر{{صل}} حرکت کرد تا به حدیبیّه، در ۹‌‌ میلی [[مکّه]]، رسیدند<ref>الطبقات، ج ۲، ص ۷۳.</ref>. پس از توقف در حدیبیّه، پیامبر{{صل}}، ابتدا خراش بن امیه خزاعی را بر شتر خویش سوار کرد و به سوی قریش فرستاد تا به آنان اعلام دارد که به قصد [[عمره]] آمده است و [[اراده]] [[جنگ]] ندارد. چون خراش نزد آنان رفت، مشرکان شترش را پی کرده، خواستند تا او را بکشند که برخی مانع شدند و امکان بازگشت او را فراهم ساختند<ref>جامع‌‌البیان، مج ۱۳، ج‌‌۲۶، ص ۱۱۱؛ روح‌‌المعانی، مج ۱۴، ج‌‌۲۶، ص ۱۶۱.</ref>. سپس [[پیامبر]]{{صل}} خواست تا [[عمر]] را بفرستد؛ اما او عذر آورد و [[عثمان]] را پیشنهاد کرد. مقرر گردید عثمان به آنان خبر دهد که برای [[زیارت]] [[کعبه]] آمده‌‌اند و پس از آن بازخواهند گشت. عثمان در بلدح، [[قریشیان]] را از قصد خویش [[آگاه]] کرد<ref>المغازی، ج ۲، ص ۶۰۰ ـ ۶۰۱.</ref><ref>[[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۴۷-۲۴۸.</ref>

	==فراخوانی به [[بیعت]]==		==فراخوانی به [[بیعت]]==
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:000052.jpg\|22px]] [[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶''']]		# [[پرونده:000052.jpg\|22px]] [[سید علی رضا واسعی\|واسعی، سید علی رضا]]، [[بیعت رضوان - واسعی (مقاله)\|مقاله «بیعت رضوان»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۶''']]
	#[[پرونده:152259.jpg\|22px]] [[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']]		# [[پرونده:152259.jpg\|22px]] [[محمد رضا فرخی\|فرخی، محمد رضا]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Hosein: جایگزینی متن - '{{پیامبر خاتم افقی}}' به ''

2022-05-31T05:04:12Z

جایگزینی متن - '{{پیامبر خاتم افقی}}' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۴
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~{{پیامبر خاتم افقی}}~~

	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده:پیمان‌نامه‌های پیامبر خاتم]]		[[رده:پیمان‌نامه‌های پیامبر خاتم]]
	[[رده:بیعت]]		[[رده:بیعت]]

Bahmani: /* پانویس */

2022-05-28T07:04:37Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۴
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده:پیمان‌نامه‌های پیامبر خاتم]]		[[رده:پیمان‌نامه‌های پیامبر خاتم]]
			[[رده:بیعت]]

Bahmani در ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۰۱

2022-05-28T07:01:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''[[بیعت]]''' است. "'''~~بیعت رضوان~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[بیعت رضوان در قرآن]] - [[بیعت رضوان در علوم قرآنی]] - [[بیعت رضوان در تاریخ اسلامی]] - [[بیعت رضوان در سیره پیامبر خاتم]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = پیامبر خاتم
			\| عنوان مدخل = بیعت رضوان
			\| مداخل مرتبط = [[بیعت رضوان در قرآن]] - [[بیعت رضوان در علوم قرآنی]] - [[بیعت رضوان در تاریخ اسلامی]] - [[بیعت رضوان در سیره پیامبر خاتم]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}
	'''بیعت رضوان''' یا [[بیعت شجره]]، [[بیعت]] [[صحابه\|اصحاب]] با [[رسول خدا]]{{صل}} در [[سال ششم هجری]] و در محلی به نام [[حدیبیه]] و قبل از [[صلح]] معروف به حدیبیه بود. به موجب این [[پیمان]] [[مسلمانان]] اعلام [[وفاداری]] و [[فرمانبرداری]] خود را نسبت به [[پیامبر]] برای رویارویی با [[مشرکان]] [[مکه]] اعلام کردند. این پیمان سبب شد مشرکانی که آماده [[پیکار]] با مسلمانان بودند، متزلزل شده و به [[هراس]] افتادند و به جای برپایی [[جنگ]]، با پیامبر و مسلمانان صلح کردند و اجازه دادند که مسلمانان سال بعد هم به مکه آمده و [[عمره]] خود را انجام دهند. [[آیه]] ۱۸ سوره فتح به این واقعه اشاره کرده و نام بیعت رضوان و بیعت شجره نیز از همین آیه گرفته شده است.		'''بیعت رضوان''' یا [[بیعت شجره]]، [[بیعت]] [[صحابه\|اصحاب]] با [[رسول خدا]]{{صل}} در [[سال ششم هجری]] و در محلی به نام [[حدیبیه]] و قبل از [[صلح]] معروف به حدیبیه بود. به موجب این [[پیمان]] [[مسلمانان]] اعلام [[وفاداری]] و [[فرمانبرداری]] خود را نسبت به [[پیامبر]] برای رویارویی با [[مشرکان]] [[مکه]] اعلام کردند. این پیمان سبب شد مشرکانی که آماده [[پیکار]] با مسلمانان بودند، متزلزل شده و به [[هراس]] افتادند و به جای برپایی [[جنگ]]، با پیامبر و مسلمانان صلح کردند و اجازه دادند که مسلمانان سال بعد هم به مکه آمده و [[عمره]] خود را انجام دهند. [[آیه]] ۱۸ سوره فتح به این واقعه اشاره کرده و نام بیعت رضوان و بیعت شجره نیز از همین آیه گرفته شده است.

Heydari: جایگزینی متن - '
' به '
'

2022-01-17T11:00:56Z

جایگزینی متن - '</div> <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">' به '</div>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۳۰
خط ۲:		خط ۲:
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[بیعت]]''' است. "'''بیعت رضوان'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[بیعت]]''' است. "'''بیعت رضوان'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[بیعت رضوان در قرآن]] - [[بیعت رضوان در علوم قرآنی]] - [[بیعت رضوان در تاریخ اسلامی]] - [[بیعت رضوان در سیره پیامبر خاتم]]</div>		<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[بیعت رضوان در قرآن]] - [[بیعت رضوان در علوم قرآنی]] - [[بیعت رضوان در تاریخ اسلامی]] - [[بیعت رضوان در سیره پیامبر خاتم]]</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~

	'''بیعت رضوان''' یا [[بیعت شجره]]، [[بیعت]] [[صحابه\|اصحاب]] با [[رسول خدا]]{{صل}} در [[سال ششم هجری]] و در محلی به نام [[حدیبیه]] و قبل از [[صلح]] معروف به حدیبیه بود. به موجب این [[پیمان]] [[مسلمانان]] اعلام [[وفاداری]] و [[فرمانبرداری]] خود را نسبت به [[پیامبر]] برای رویارویی با [[مشرکان]] [[مکه]] اعلام کردند. این پیمان سبب شد مشرکانی که آماده [[پیکار]] با مسلمانان بودند، متزلزل شده و به [[هراس]] افتادند و به جای برپایی [[جنگ]]، با پیامبر و مسلمانان صلح کردند و اجازه دادند که مسلمانان سال بعد هم به مکه آمده و [[عمره]] خود را انجام دهند. [[آیه]] ۱۸ سوره فتح به این واقعه اشاره کرده و نام بیعت رضوان و بیعت شجره نیز از همین آیه گرفته شده است.		'''بیعت رضوان''' یا [[بیعت شجره]]، [[بیعت]] [[صحابه\|اصحاب]] با [[رسول خدا]]{{صل}} در [[سال ششم هجری]] و در محلی به نام [[حدیبیه]] و قبل از [[صلح]] معروف به حدیبیه بود. به موجب این [[پیمان]] [[مسلمانان]] اعلام [[وفاداری]] و [[فرمانبرداری]] خود را نسبت به [[پیامبر]] برای رویارویی با [[مشرکان]] [[مکه]] اعلام کردند. این پیمان سبب شد مشرکانی که آماده [[پیکار]] با مسلمانان بودند، متزلزل شده و به [[هراس]] افتادند و به جای برپایی [[جنگ]]، با پیامبر و مسلمانان صلح کردند و اجازه دادند که مسلمانان سال بعد هم به مکه آمده و [[عمره]] خود را انجام دهند. [[آیه]] ۱۸ سوره فتح به این واقعه اشاره کرده و نام بیعت رضوان و بیعت شجره نیز از همین آیه گرفته شده است.