بی‌ثباتی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2022-12-02T16:47:41Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۱۷
خط ۵۴:		خط ۵۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~مدخل‌]]~~		[[رده:مدخل]]
	~~[[رده:بی‌ثباتی~~]]

Bahmani در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۴۶

2022-12-02T16:46:20Z

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - '-،' به '-'

2022-11-24T06:13:22Z

جایگزینی متن - '-،' به '-'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۳
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	* این حالت به هیچ وجه با [[یقین]]، و حتّی مرتبه نخست آن -: [[علم الیقین]] - جمع نمی‌شود؛ چراکه [[یقین]] باوران را نه ترسی است و نه اندوهی: {{متن قرآن\|أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>«آگاه باشید که دوستان خداوند نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین می‌شوند» سوره یونس، آیه ۶۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۵.</ref>.		* این حالت به هیچ وجه با [[یقین]]، و حتّی مرتبه نخست آن -: [[علم الیقین]] - جمع نمی‌شود؛ چراکه [[یقین]] باوران را نه ترسی است و نه اندوهی: {{متن قرآن\|أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>«آگاه باشید که دوستان خداوند نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین می‌شوند» سوره یونس، آیه ۶۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۵.</ref>.
	* [[یقین]] به [[قضاء و قدر]] [[الهی]]، [[اندوه]] بر گذشته و [[ترس]] از [[آینده]] را از [[نفس]] [[آدمی]] می‌‌زداید، و او را به ساحل [[آرامش]] رهنمون می‌گردد: {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الأَرْضِ وَلا فِي أَنفُسِكُمْ إِلاَّ فِي كِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref> هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد؛ سوره حدید، آیه: ۲۲-۲۳.</ref>.		* [[یقین]] به [[قضاء و قدر]] [[الهی]]، [[اندوه]] بر گذشته و [[ترس]] از [[آینده]] را از [[نفس]] [[آدمی]] می‌‌زداید، و او را به ساحل [[آرامش]] رهنمون می‌گردد: {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الأَرْضِ وَلا فِي أَنفُسِكُمْ إِلاَّ فِي كِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref> هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد؛ سوره حدید، آیه: ۲۲-۲۳.</ref>.
	* بسیاری از بیماری‌های روحی و جسمی - همچون افسردگی و [[ضعف]] اعصاب -، در شمار نتائج همین [[رذیلت]] است. از این‌روست که اساتید [[اخلاق]]، همواره درپی برحذر داشتن سالکان از آن و نیز معالجه آن در [[نفوس]] مبتلایان به آن بوده‌اند<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۶.</ref>.		* بسیاری از بیماری‌های روحی و جسمی - همچون افسردگی و [[ضعف]] اعصاب - در شمار نتائج همین [[رذیلت]] است. از این‌روست که اساتید [[اخلاق]]، همواره درپی برحذر داشتن سالکان از آن و نیز معالجه آن در [[نفوس]] مبتلایان به آن بوده‌اند<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۶.</ref>.
	=== [[وسوسه\|وسوسه و تردیدهای ذهنی]] ===		=== [[وسوسه\|وسوسه و تردیدهای ذهنی]] ===
	=== [[جهل]] ===		=== [[جهل]] ===

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-11T05:06:33Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۶
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	=== توهّم‌ها، گمان‌ها و ظن‌های بی‌اعتبار ===		=== توهّم‌ها، گمان‌ها و ظن‌های بی‌اعتبار ===
	* حالت [[وهم]] و [[خیال]] که گاه بر [[نفس]] [[انسان]] [[هجوم]] می‌‌آورد، در شمار رذائلی است که [[شرع]] بر اجتناب از آن به [[سختی]] پای فشرده است. [[حضرت حق]] در این زمینه می‌‌فرماید: {{متن قرآن\|قُتِلَ الْخَرَّاصُونَ الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ سَاهُونَ}}<ref>«مرگ بر آنان که نادرست برآورد می‌کنند! آنان که در گردابی (از گمراهی) غافلند» سوره ذاریات، آیه ۱۰-۱۱.</ref>.		* حالت [[وهم]] و [[خیال]] که گاه بر [[نفس]] [[انسان]] [[هجوم]] می‌‌آورد، در شمار رذائلی است که [[شرع]] بر اجتناب از آن به [[سختی]] پای فشرده است. [[حضرت حق]] در این زمینه می‌‌فرماید: {{متن قرآن\|قُتِلَ الْخَرَّاصُونَ الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ سَاهُونَ}}<ref>«مرگ بر آنان که نادرست برآورد می‌کنند! آنان که در گردابی (از گمراهی) غافلند» سوره ذاریات، آیه ۱۰-۱۱.</ref>.
	*"خَرْص"، گمانی است که توهّم، تخیّل و [[گمان]] ناصواب را نیز در خود داشته باشد؛ از این‌رو [[وحی الهی]] متّصفان به این صفت را، همچون آنان که در دریائی تیره دست و پا می‌‌زنند، بدور از صواب و دریافت واقع [[وصف]] می‌‌فرماید<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۳.</ref>.		*"خَرْص"، گمانی است که توهّم، تخیّل و [[گمان]] ناصواب را نیز در خود داشته باشد؛ از این‌رو [[وحی الهی]] متّصفان به این صفت را، همچون آنان که در دریائی تیره دست و پا می‌‌زنند، بدور از صواب و دریافت واقع وصف می‌‌فرماید<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۳.</ref>.
	* این [[تشبیه]] در [[غایت]] [[بلاغت]] است؛ و به خوبی نشان از حالت اینگونه افراد دارد. به این [[آیات]] نیز بنگرید: {{متن قرآن\|إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَخْرُصُونَ}}<ref>«به زودی مشرکان خواهند گفت: اگر خداوند می‌خواست ما و پدرانمان شرک نمی‌ورزیدیم و چیزی را حرام نمی‌دانستیم؛ همین‌گونه پیشینیان آنها (پیامبران را) دروغگو شمردند تا آنکه عذاب ما را چشیدند؛ بگو: آیا نزدتان دانشی است تا آن را برای ما آشکار سازید؟ شما جز از گما» سوره انعام، آیه ۱۴۸.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِي مَا أَفَضْتُمْ فِيهِ عَذَابٌ عَظِيمٌ إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُمْ مَا لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّنًا وَهُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ}}<ref>«و اگر بخشش و بخشایش خداوند در این جهان و در جهان واپسین بر شما نمی‌بود برای آنچه که در آن به سخن در آمدید عذابی سترگ به شما می‌رسید * آنگاه که آن را از زبان هم فرا می‌گرفتید و چیزی را که به آن دانشی نداشتید دهان به دهان می‌گفتید و آن را آسان می‌انگاشتید در حالی که آن نزد خداوند سترگ بود» سوره نور، آیه ۱۴-۱۵.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا}}<ref>«و آنچه تو را بدان دانشی نیست، پی مگیر که از گوش و چشم و دل، هر یک، خواهند پرسید» سوره اسراء، آیه ۳۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۴.</ref>.		* این [[تشبیه]] در [[غایت]] [[بلاغت]] است؛ و به خوبی نشان از حالت اینگونه افراد دارد. به این [[آیات]] نیز بنگرید: {{متن قرآن\|إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَخْرُصُونَ}}<ref>«به زودی مشرکان خواهند گفت: اگر خداوند می‌خواست ما و پدرانمان شرک نمی‌ورزیدیم و چیزی را حرام نمی‌دانستیم؛ همین‌گونه پیشینیان آنها (پیامبران را) دروغگو شمردند تا آنکه عذاب ما را چشیدند؛ بگو: آیا نزدتان دانشی است تا آن را برای ما آشکار سازید؟ شما جز از گما» سوره انعام، آیه ۱۴۸.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِي مَا أَفَضْتُمْ فِيهِ عَذَابٌ عَظِيمٌ إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُمْ مَا لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّنًا وَهُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ}}<ref>«و اگر بخشش و بخشایش خداوند در این جهان و در جهان واپسین بر شما نمی‌بود برای آنچه که در آن به سخن در آمدید عذابی سترگ به شما می‌رسید * آنگاه که آن را از زبان هم فرا می‌گرفتید و چیزی را که به آن دانشی نداشتید دهان به دهان می‌گفتید و آن را آسان می‌انگاشتید در حالی که آن نزد خداوند سترگ بود» سوره نور، آیه ۱۴-۱۵.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا}}<ref>«و آنچه تو را بدان دانشی نیست، پی مگیر که از گوش و چشم و دل، هر یک، خواهند پرسید» سوره اسراء، آیه ۳۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۴.</ref>.
	* این حالت، سرانجام به تقویت توهّمها و تخیّلات انسانی ختم شده، [[آدمی]] را در دریائی از توهّمات بی‌اساس فرو می‌‌برد [[انحطاط]]. در این حال، [[مصائب]] یکی از پی دیگری به سوی او روی کرده او را پلّه پلّه در مراتب [[انحطاط]] فرو می‌غلتاند. توهّم [[برتری]] بر دیگران در این شمار است؛ آیا فرعونها و دیگر مستکبرانی که در طول [[تاریخ]]، [[برتری]] بر دیگران را [[حقّ]] خود دانسته تمامی [[مردمان]] را [[بندگان]] خود می‌شمردند، ‌ جز از آن است که به چنین توهّمی دچار بوده‌اند؟.		* این حالت، سرانجام به تقویت توهّمها و تخیّلات انسانی ختم شده، [[آدمی]] را در دریائی از توهّمات بی‌اساس فرو می‌‌برد [[انحطاط]]. در این حال، [[مصائب]] یکی از پی دیگری به سوی او روی کرده او را پلّه پلّه در مراتب [[انحطاط]] فرو می‌غلتاند. توهّم [[برتری]] بر دیگران در این شمار است؛ آیا فرعونها و دیگر مستکبرانی که در طول [[تاریخ]]، [[برتری]] بر دیگران را [[حقّ]] خود دانسته تمامی [[مردمان]] را [[بندگان]] خود می‌شمردند، ‌ جز از آن است که به چنین توهّمی دچار بوده‌اند؟.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T15:30:27Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T23:49:38Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۱۹
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	این [[تشبیه]] در [[غایت]] [[بلاغت]] است؛ و به خوبی نشان از حالت اینگونه افراد دارد. به این [[آیات]] نیز بنگرید: {{متن قرآن\|إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَخْرُصُونَ}}<ref>«به زودی مشرکان خواهند گفت: اگر خداوند می‌خواست ما و پدرانمان شرک نمی‌ورزیدیم و چیزی را حرام نمی‌دانستیم؛ همین‌گونه پیشینیان آنها (پیامبران را) دروغگو شمردند تا آنکه عذاب ما را چشیدند؛ بگو: آیا نزدتان دانشی است تا آن را برای ما آشکار سازید؟ شما جز از گما» سوره انعام، آیه ۱۴۸.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِي مَا أَفَضْتُمْ فِيهِ عَذَابٌ عَظِيمٌ إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُمْ مَا لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّنًا وَهُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ}}<ref>«و اگر بخشش و بخشایش خداوند در این جهان و در جهان واپسین بر شما نمی‌بود برای آنچه که در آن به سخن در آمدید عذابی سترگ به شما می‌رسید آنگاه که آن را از زبان هم فرا می‌گرفتید و چیزی را که به آن دانشی نداشتید دهان به دهان می‌گفتید و آن را آسان می‌انگاشتید در حالی که آن نزد خداوند سترگ بود» سوره نور، آیه ۱۴-۱۵.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا}}<ref>«و آنچه تو را بدان دانشی نیست، پی مگیر که از گوش و چشم و دل، هر یک، خواهند پرسید» سوره اسراء، آیه ۳۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۴.</ref>.		این [[تشبیه]] در [[غایت]] [[بلاغت]] است؛ و به خوبی نشان از حالت اینگونه افراد دارد. به این [[آیات]] نیز بنگرید: {{متن قرآن\|إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَخْرُصُونَ}}<ref>«به زودی مشرکان خواهند گفت: اگر خداوند می‌خواست ما و پدرانمان شرک نمی‌ورزیدیم و چیزی را حرام نمی‌دانستیم؛ همین‌گونه پیشینیان آنها (پیامبران را) دروغگو شمردند تا آنکه عذاب ما را چشیدند؛ بگو: آیا نزدتان دانشی است تا آن را برای ما آشکار سازید؟ شما جز از گما» سوره انعام، آیه ۱۴۸.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِي مَا أَفَضْتُمْ فِيهِ عَذَابٌ عَظِيمٌ إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُمْ مَا لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّنًا وَهُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ}}<ref>«و اگر بخشش و بخشایش خداوند در این جهان و در جهان واپسین بر شما نمی‌بود برای آنچه که در آن به سخن در آمدید عذابی سترگ به شما می‌رسید آنگاه که آن را از زبان هم فرا می‌گرفتید و چیزی را که به آن دانشی نداشتید دهان به دهان می‌گفتید و آن را آسان می‌انگاشتید در حالی که آن نزد خداوند سترگ بود» سوره نور، آیه ۱۴-۱۵.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا}}<ref>«و آنچه تو را بدان دانشی نیست، پی مگیر که از گوش و چشم و دل، هر یک، خواهند پرسید» سوره اسراء، آیه ۳۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۴.</ref>.
	*این حالت، سرانجام به تقویت توهّمها و تخیّلات انسانی ختم شده، [[آدمی]] را در دریائی از توهّمات بی‌اساس فرو می‌‌برد [[انحطاط]]. در این حال، [[مصائب]] یکی از پی دیگری به سوی او روی کرده او را پلّه پلّه در مراتب [[انحطاط]] فرو می‌غلتاند. توهّم [[برتری]] بر دیگران در این شمار است؛ آیا فرعونها و دیگر مستکبرانی که در طول [[تاریخ]]، [[برتری]] بر دیگران را [[حقّ]] خود دانسته تمامی [[مردمان]] را [[بندگان]] خود می‌شمردند،‌ جز از آن است که به چنین توهّمی دچار بوده‌اند؟.		*این حالت، سرانجام به تقویت توهّمها و تخیّلات انسانی ختم شده، [[آدمی]] را در دریائی از توهّمات بی‌اساس فرو می‌‌برد [[انحطاط]]. در این حال، [[مصائب]] یکی از پی دیگری به سوی او روی کرده او را پلّه پلّه در مراتب [[انحطاط]] فرو می‌غلتاند. توهّم [[برتری]] بر دیگران در این شمار است؛ آیا فرعونها و دیگر مستکبرانی که در طول [[تاریخ]]، [[برتری]] بر دیگران را [[حقّ]] خود دانسته تمامی [[مردمان]] را [[بندگان]] خود می‌شمردند،‌ جز از آن است که به چنین توهّمی دچار بوده‌اند؟.
	*[[خیال]] [[برتری]] بر دیگران، اینگونه در [[قرآن کریم]] تصویر شده است: {{متن قرآن\|إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِي الْأَرْضِ وَجَعَلَ أَهْلَهَا شِيَعًا يَسْتَضْعِفُ طَائِفَةً مِنْهُمْ يُذَبِّحُ أَبْنَاءَهُمْ وَيَسْتَحْيِي نِسَاءَهُمْ إِنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ}}<ref>«بی‌گمان فرعون در زمین (مصر) گردنکشی ورزید و مردم آنجا را دسته‌دسته کرد» سوره قصص، آیه ۴.</ref>. پُر واضح است که این حالت، ویژه شخص [[فرعون]] نبوده و تمامی متوهّمان روزگاران، در تمامی مکانها، از همین [[رذیلت]] [[رنج]] می‌‌برده و دیگران را نیز به [[رنج]] می‌‌افکنده‌اند.		* [[خیال]] [[برتری]] بر دیگران، اینگونه در [[قرآن کریم]] تصویر شده است: {{متن قرآن\|إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِي الْأَرْضِ وَجَعَلَ أَهْلَهَا شِيَعًا يَسْتَضْعِفُ طَائِفَةً مِنْهُمْ يُذَبِّحُ أَبْنَاءَهُمْ وَيَسْتَحْيِي نِسَاءَهُمْ إِنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ}}<ref>«بی‌گمان فرعون در زمین (مصر) گردنکشی ورزید و مردم آنجا را دسته‌دسته کرد» سوره قصص، آیه ۴.</ref>. پُر واضح است که این حالت، ویژه شخص [[فرعون]] نبوده و تمامی متوهّمان روزگاران، در تمامی مکانها، از همین [[رذیلت]] [[رنج]] می‌‌برده و دیگران را نیز به [[رنج]] می‌‌افکنده‌اند.
	*فراتر از آن امّا، مصیبتی است که در نتیجه همین توهّمات، به برخی از طالبان کمال روی می‌‌کند. سالکی که در اثر اوهام، خود را در مرتبه مردان یگانه روزگار ببیند، و اوهام [[نفس]] را مراتب [[برتر]] [[مکاشفه]] پندارد، به چنین در دی مبتلاست؛ و چه بسیار دیده‌ایم که این کسان با اختراع مکاتب [[جدید]] و اندیشه‌های نااستوار و بی‌پایه، نه تنها خود به [[گمراهی]] افتاده‌اند که کسان بسیاری را نیز به ظلالت دچار نموده‌اند. سالکی که در ابتدای [[سلوک]]، خود را چونان کسی پندارد که [[چهل]] سال [[سلوک]] کرده و [[مصائب]] آن را تحمّل نموده است، به همین آفت روحی دچار شده است.		*فراتر از آن امّا، مصیبتی است که در نتیجه همین توهّمات، به برخی از طالبان کمال روی می‌‌کند. سالکی که در اثر اوهام، خود را در مرتبه مردان یگانه روزگار ببیند، و اوهام [[نفس]] را مراتب [[برتر]] [[مکاشفه]] پندارد، به چنین در دی مبتلاست؛ و چه بسیار دیده‌ایم که این کسان با اختراع مکاتب [[جدید]] و اندیشه‌های نااستوار و بی‌پایه، نه تنها خود به [[گمراهی]] افتاده‌اند که کسان بسیاری را نیز به ظلالت دچار نموده‌اند. سالکی که در ابتدای [[سلوک]]، خود را چونان کسی پندارد که [[چهل]] سال [[سلوک]] کرده و [[مصائب]] آن را تحمّل نموده است، به همین آفت روحی دچار شده است.
	*[[برتر]] و بدتر از ایندو امّا، توهّم بزرگی است؛ و افسوس که این توهّم گاه چنان در [[نفس]] [[آدمی]] [[استوار]] می‌‌گردد، که خود را هم‌شأن [[حضرت حق]] دانسته بر او [[استکبار]] می‌ورزد!؛ به این [[آیه]] بنگرید: {{متن قرآن\|يَوْمَ يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ جَمِيعًا فَيَحْلِفُونَ لَهُ كَمَا يَحْلِفُونَ لَكُمْ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ عَلَى شَيْءٍ أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْكَاذِبُونَ}}<ref>«روزی که خداوند همه آنان را برانگیزد، و برای او سوگند می‌خورند- همان گونه که برای شما سوگند می‌خورند- و گمان دارند که ارزشی دارند ، آگاه باشید آنانند که دروغگویند» سوره مجادله، آیه ۱۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۴-۲۹۵.</ref>.		* [[برتر]] و بدتر از ایندو امّا، توهّم بزرگی است؛ و افسوس که این توهّم گاه چنان در [[نفس]] [[آدمی]] [[استوار]] می‌‌گردد، که خود را هم‌شأن [[حضرت حق]] دانسته بر او [[استکبار]] می‌ورزد!؛ به این [[آیه]] بنگرید: {{متن قرآن\|يَوْمَ يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ جَمِيعًا فَيَحْلِفُونَ لَهُ كَمَا يَحْلِفُونَ لَكُمْ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ عَلَى شَيْءٍ أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْكَاذِبُونَ}}<ref>«روزی که خداوند همه آنان را برانگیزد، و برای او سوگند می‌خورند- همان گونه که برای شما سوگند می‌خورند- و گمان دارند که ارزشی دارند ، آگاه باشید آنانند که دروغگویند» سوره مجادله، آیه ۱۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۴-۲۹۵.</ref>.
	===[[ترس]] و [[اندوه]]===		===[[ترس]] و [[اندوه]]===
	*در شمار حالاتی که با [[یقین]] - و تمامی [[محاسن]] آن - در [[مخالفت]] و تضادّ است، حالت "[[اندوه]] بر آنچه گذشت و [[ترس]] از آنچه خواهد آمد" را ذکر کرده‌اند.		*در شمار حالاتی که با [[یقین]] - و تمامی [[محاسن]] آن - در [[مخالفت]] و تضادّ است، حالت "[[اندوه]] بر آنچه گذشت و [[ترس]] از آنچه خواهد آمد" را ذکر کرده‌اند.
	*این حالت به هیچ وجه با [[یقین]]، و حتّی مرتبه نخست آن -: [[علم الیقین]] - جمع نمی‌شود؛ چراکه [[یقین]] باوران را نه ترسی است و نه اندوهی: {{متن قرآن\|أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>«آگاه باشید که دوستان خداوند نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین می‌شوند» سوره یونس، آیه ۶۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۵.</ref>.		*این حالت به هیچ وجه با [[یقین]]، و حتّی مرتبه نخست آن -: [[علم الیقین]] - جمع نمی‌شود؛ چراکه [[یقین]] باوران را نه ترسی است و نه اندوهی: {{متن قرآن\|أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>«آگاه باشید که دوستان خداوند نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین می‌شوند» سوره یونس، آیه ۶۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۵.</ref>.
	*[[یقین]] به [[قضاء و قدر]] [[الهی]]، [[اندوه]] بر گذشته و [[ترس]] از [[آینده]] را از [[نفس]] [[آدمی]] می‌‌زداید، و او را به ساحل [[آرامش]] رهنمون می‌گردد: {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الأَرْضِ وَلا فِي أَنفُسِكُمْ إِلاَّ فِي كِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref> هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد؛ سوره حدید، آیه: ۲۲-۲۳.</ref>.		* [[یقین]] به [[قضاء و قدر]] [[الهی]]، [[اندوه]] بر گذشته و [[ترس]] از [[آینده]] را از [[نفس]] [[آدمی]] می‌‌زداید، و او را به ساحل [[آرامش]] رهنمون می‌گردد: {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الأَرْضِ وَلا فِي أَنفُسِكُمْ إِلاَّ فِي كِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref> هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد؛ سوره حدید، آیه: ۲۲-۲۳.</ref>.
	*بسیاری از بیماری‌های روحی و جسمی - همچون افسردگی و [[ضعف]] اعصاب -، در شمار نتائج همین [[رذیلت]] است. از این‌روست که اساتید [[اخلاق]]، همواره درپی برحذر داشتن سالکان از آن و نیز معالجه آن در [[نفوس]] مبتلایان به آن بوده‌اند<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۶.</ref>.		*بسیاری از بیماری‌های روحی و جسمی - همچون افسردگی و [[ضعف]] اعصاب -، در شمار نتائج همین [[رذیلت]] است. از این‌روست که اساتید [[اخلاق]]، همواره درپی برحذر داشتن سالکان از آن و نیز معالجه آن در [[نفوس]] مبتلایان به آن بوده‌اند<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۶.</ref>.
	===[[وسوسه\|وسوسه و تردیدهای ذهنی]]===		===[[وسوسه\|وسوسه و تردیدهای ذهنی]]===

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T18:53:23Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۲۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{ولایت}}		{{ولایت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[بی‌ثباتی در قرآن]] - [[بی‌ثباتی در حدیث]] - [[بی‌ثباتی در نهج البلاغه]] - [[بی‌ثباتی در اخلاق اسلامی]] - [[بی‌ثباتی در معارف دعا و زیارات]]\| پرسش مرتبط = بی‌ثباتی (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[بی‌ثباتی در قرآن]] - [[بی‌ثباتی در حدیث]] - [[بی‌ثباتی در نهج البلاغه]] - [[بی‌ثباتی در اخلاق اسلامی]] - [[بی‌ثباتی در معارف دعا و زیارات]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[بی‌ثباتی (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (- {{ولایت}}

2021-12-25T15:12:20Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (- {{ولایت}} <div style= +{{ولایت}} <div style=)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۴۲
خط ۱: خط ۱:

{{ولایت}}
{{ولایت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-17T18:56:31Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۲۶
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:مدخل‌]]		[[رده:مدخل‌]]
	[[رده:بی‌ثباتی]]		[[رده:بی‌ثباتی]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T16:43:13Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۱۳
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	===[[وسوسه\|وسوسه و تردیدهای ذهنی]]===		===[[وسوسه\|وسوسه و تردیدهای ذهنی]]===
	===[[جهل]]===		===[[جهل]]===
	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]		* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۳
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	* این حالت به هیچ وجه با [[یقین]]، و حتّی مرتبه نخست آن -: [[علم الیقین]] - جمع نمی‌شود؛ چراکه [[یقین]] باوران را نه ترسی است و نه اندوهی: {{متن قرآن\|أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>«آگاه باشید که دوستان خداوند نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین می‌شوند» سوره یونس، آیه ۶۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۵.</ref>.		* این حالت به هیچ وجه با [[یقین]]، و حتّی مرتبه نخست آن -: [[علم الیقین]] - جمع نمی‌شود؛ چراکه [[یقین]] باوران را نه ترسی است و نه اندوهی: {{متن قرآن\|أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>«آگاه باشید که دوستان خداوند نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین می‌شوند» سوره یونس، آیه ۶۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۵.</ref>.
	* [[یقین]] به [[قضاء و قدر]] [[الهی]]، [[اندوه]] بر گذشته و [[ترس]] از [[آینده]] را از [[نفس]] [[آدمی]] می‌‌زداید، و او را به ساحل [[آرامش]] رهنمون می‌گردد: {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الأَرْضِ وَلا فِي أَنفُسِكُمْ إِلاَّ فِي كِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref> هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد؛ سوره حدید، آیه: ۲۲-۲۳.</ref>.		* [[یقین]] به [[قضاء و قدر]] [[الهی]]، [[اندوه]] بر گذشته و [[ترس]] از [[آینده]] را از [[نفس]] [[آدمی]] می‌‌زداید، و او را به ساحل [[آرامش]] رهنمون می‌گردد: {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الأَرْضِ وَلا فِي أَنفُسِكُمْ إِلاَّ فِي كِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref> هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد؛ سوره حدید، آیه: ۲۲-۲۳.</ref>.
	* بسیاری از بیماری‌های روحی و جسمی - همچون افسردگی و [[ضعف]] اعصاب -، در شمار نتائج همین [[رذیلت]] است. از این‌روست که اساتید [[اخلاق]]، همواره درپی برحذر داشتن سالکان از آن و نیز معالجه آن در [[نفوس]] مبتلایان به آن بوده‌اند<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۶.</ref>.		* بسیاری از بیماری‌های روحی و جسمی - همچون افسردگی و [[ضعف]] اعصاب - در شمار نتائج همین [[رذیلت]] است. از این‌روست که اساتید [[اخلاق]]، همواره درپی برحذر داشتن سالکان از آن و نیز معالجه آن در [[نفوس]] مبتلایان به آن بوده‌اند<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۶.</ref>.
	=== [[وسوسه\|وسوسه و تردیدهای ذهنی]] ===		=== [[وسوسه\|وسوسه و تردیدهای ذهنی]] ===
	=== [[جهل]] ===		=== [[جهل]] ===

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۱۹
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	این [[تشبیه]] در [[غایت]] [[بلاغت]] است؛ و به خوبی نشان از حالت اینگونه افراد دارد. به این [[آیات]] نیز بنگرید: {{متن قرآن\|إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَخْرُصُونَ}}<ref>«به زودی مشرکان خواهند گفت: اگر خداوند می‌خواست ما و پدرانمان شرک نمی‌ورزیدیم و چیزی را حرام نمی‌دانستیم؛ همین‌گونه پیشینیان آنها (پیامبران را) دروغگو شمردند تا آنکه عذاب ما را چشیدند؛ بگو: آیا نزدتان دانشی است تا آن را برای ما آشکار سازید؟ شما جز از گما» سوره انعام، آیه ۱۴۸.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِي مَا أَفَضْتُمْ فِيهِ عَذَابٌ عَظِيمٌ إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُمْ مَا لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّنًا وَهُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ}}<ref>«و اگر بخشش و بخشایش خداوند در این جهان و در جهان واپسین بر شما نمی‌بود برای آنچه که در آن به سخن در آمدید عذابی سترگ به شما می‌رسید آنگاه که آن را از زبان هم فرا می‌گرفتید و چیزی را که به آن دانشی نداشتید دهان به دهان می‌گفتید و آن را آسان می‌انگاشتید در حالی که آن نزد خداوند سترگ بود» سوره نور، آیه ۱۴-۱۵.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا}}<ref>«و آنچه تو را بدان دانشی نیست، پی مگیر که از گوش و چشم و دل، هر یک، خواهند پرسید» سوره اسراء، آیه ۳۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۴.</ref>.		این [[تشبیه]] در [[غایت]] [[بلاغت]] است؛ و به خوبی نشان از حالت اینگونه افراد دارد. به این [[آیات]] نیز بنگرید: {{متن قرآن\|إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَخْرُصُونَ}}<ref>«به زودی مشرکان خواهند گفت: اگر خداوند می‌خواست ما و پدرانمان شرک نمی‌ورزیدیم و چیزی را حرام نمی‌دانستیم؛ همین‌گونه پیشینیان آنها (پیامبران را) دروغگو شمردند تا آنکه عذاب ما را چشیدند؛ بگو: آیا نزدتان دانشی است تا آن را برای ما آشکار سازید؟ شما جز از گما» سوره انعام، آیه ۱۴۸.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِي مَا أَفَضْتُمْ فِيهِ عَذَابٌ عَظِيمٌ إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُمْ مَا لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّنًا وَهُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ}}<ref>«و اگر بخشش و بخشایش خداوند در این جهان و در جهان واپسین بر شما نمی‌بود برای آنچه که در آن به سخن در آمدید عذابی سترگ به شما می‌رسید آنگاه که آن را از زبان هم فرا می‌گرفتید و چیزی را که به آن دانشی نداشتید دهان به دهان می‌گفتید و آن را آسان می‌انگاشتید در حالی که آن نزد خداوند سترگ بود» سوره نور، آیه ۱۴-۱۵.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا}}<ref>«و آنچه تو را بدان دانشی نیست، پی مگیر که از گوش و چشم و دل، هر یک، خواهند پرسید» سوره اسراء، آیه ۳۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۴.</ref>.
	*این حالت، سرانجام به تقویت توهّمها و تخیّلات انسانی ختم شده، [[آدمی]] را در دریائی از توهّمات بی‌اساس فرو می‌‌برد [[انحطاط]]. در این حال، [[مصائب]] یکی از پی دیگری به سوی او روی کرده او را پلّه پلّه در مراتب [[انحطاط]] فرو می‌غلتاند. توهّم [[برتری]] بر دیگران در این شمار است؛ آیا فرعونها و دیگر مستکبرانی که در طول [[تاریخ]]، [[برتری]] بر دیگران را [[حقّ]] خود دانسته تمامی [[مردمان]] را [[بندگان]] خود می‌شمردند،‌ جز از آن است که به چنین توهّمی دچار بوده‌اند؟.		*این حالت، سرانجام به تقویت توهّمها و تخیّلات انسانی ختم شده، [[آدمی]] را در دریائی از توهّمات بی‌اساس فرو می‌‌برد [[انحطاط]]. در این حال، [[مصائب]] یکی از پی دیگری به سوی او روی کرده او را پلّه پلّه در مراتب [[انحطاط]] فرو می‌غلتاند. توهّم [[برتری]] بر دیگران در این شمار است؛ آیا فرعونها و دیگر مستکبرانی که در طول [[تاریخ]]، [[برتری]] بر دیگران را [[حقّ]] خود دانسته تمامی [[مردمان]] را [[بندگان]] خود می‌شمردند،‌ جز از آن است که به چنین توهّمی دچار بوده‌اند؟.
	*[[خیال]] [[برتری]] بر دیگران، اینگونه در [[قرآن کریم]] تصویر شده است: {{متن قرآن\|إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِي الْأَرْضِ وَجَعَلَ أَهْلَهَا شِيَعًا يَسْتَضْعِفُ طَائِفَةً مِنْهُمْ يُذَبِّحُ أَبْنَاءَهُمْ وَيَسْتَحْيِي نِسَاءَهُمْ إِنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ}}<ref>«بی‌گمان فرعون در زمین (مصر) گردنکشی ورزید و مردم آنجا را دسته‌دسته کرد» سوره قصص، آیه ۴.</ref>. پُر واضح است که این حالت، ویژه شخص [[فرعون]] نبوده و تمامی متوهّمان روزگاران، در تمامی مکانها، از همین [[رذیلت]] [[رنج]] می‌‌برده و دیگران را نیز به [[رنج]] می‌‌افکنده‌اند.		* [[خیال]] [[برتری]] بر دیگران، اینگونه در [[قرآن کریم]] تصویر شده است: {{متن قرآن\|إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِي الْأَرْضِ وَجَعَلَ أَهْلَهَا شِيَعًا يَسْتَضْعِفُ طَائِفَةً مِنْهُمْ يُذَبِّحُ أَبْنَاءَهُمْ وَيَسْتَحْيِي نِسَاءَهُمْ إِنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ}}<ref>«بی‌گمان فرعون در زمین (مصر) گردنکشی ورزید و مردم آنجا را دسته‌دسته کرد» سوره قصص، آیه ۴.</ref>. پُر واضح است که این حالت، ویژه شخص [[فرعون]] نبوده و تمامی متوهّمان روزگاران، در تمامی مکانها، از همین [[رذیلت]] [[رنج]] می‌‌برده و دیگران را نیز به [[رنج]] می‌‌افکنده‌اند.
	*فراتر از آن امّا، مصیبتی است که در نتیجه همین توهّمات، به برخی از طالبان کمال روی می‌‌کند. سالکی که در اثر اوهام، خود را در مرتبه مردان یگانه روزگار ببیند، و اوهام [[نفس]] را مراتب [[برتر]] [[مکاشفه]] پندارد، به چنین در دی مبتلاست؛ و چه بسیار دیده‌ایم که این کسان با اختراع مکاتب [[جدید]] و اندیشه‌های نااستوار و بی‌پایه، نه تنها خود به [[گمراهی]] افتاده‌اند که کسان بسیاری را نیز به ظلالت دچار نموده‌اند. سالکی که در ابتدای [[سلوک]]، خود را چونان کسی پندارد که [[چهل]] سال [[سلوک]] کرده و [[مصائب]] آن را تحمّل نموده است، به همین آفت روحی دچار شده است.		*فراتر از آن امّا، مصیبتی است که در نتیجه همین توهّمات، به برخی از طالبان کمال روی می‌‌کند. سالکی که در اثر اوهام، خود را در مرتبه مردان یگانه روزگار ببیند، و اوهام [[نفس]] را مراتب [[برتر]] [[مکاشفه]] پندارد، به چنین در دی مبتلاست؛ و چه بسیار دیده‌ایم که این کسان با اختراع مکاتب [[جدید]] و اندیشه‌های نااستوار و بی‌پایه، نه تنها خود به [[گمراهی]] افتاده‌اند که کسان بسیاری را نیز به ظلالت دچار نموده‌اند. سالکی که در ابتدای [[سلوک]]، خود را چونان کسی پندارد که [[چهل]] سال [[سلوک]] کرده و [[مصائب]] آن را تحمّل نموده است، به همین آفت روحی دچار شده است.
	*[[برتر]] و بدتر از ایندو امّا، توهّم بزرگی است؛ و افسوس که این توهّم گاه چنان در [[نفس]] [[آدمی]] [[استوار]] می‌‌گردد، که خود را هم‌شأن [[حضرت حق]] دانسته بر او [[استکبار]] می‌ورزد!؛ به این [[آیه]] بنگرید: {{متن قرآن\|يَوْمَ يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ جَمِيعًا فَيَحْلِفُونَ لَهُ كَمَا يَحْلِفُونَ لَكُمْ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ عَلَى شَيْءٍ أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْكَاذِبُونَ}}<ref>«روزی که خداوند همه آنان را برانگیزد، و برای او سوگند می‌خورند- همان گونه که برای شما سوگند می‌خورند- و گمان دارند که ارزشی دارند ، آگاه باشید آنانند که دروغگویند» سوره مجادله، آیه ۱۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۴-۲۹۵.</ref>.		* [[برتر]] و بدتر از ایندو امّا، توهّم بزرگی است؛ و افسوس که این توهّم گاه چنان در [[نفس]] [[آدمی]] [[استوار]] می‌‌گردد، که خود را هم‌شأن [[حضرت حق]] دانسته بر او [[استکبار]] می‌ورزد!؛ به این [[آیه]] بنگرید: {{متن قرآن\|يَوْمَ يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ جَمِيعًا فَيَحْلِفُونَ لَهُ كَمَا يَحْلِفُونَ لَكُمْ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ عَلَى شَيْءٍ أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْكَاذِبُونَ}}<ref>«روزی که خداوند همه آنان را برانگیزد، و برای او سوگند می‌خورند- همان گونه که برای شما سوگند می‌خورند- و گمان دارند که ارزشی دارند ، آگاه باشید آنانند که دروغگویند» سوره مجادله، آیه ۱۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۴-۲۹۵.</ref>.
	===[[ترس]] و [[اندوه]]===		===[[ترس]] و [[اندوه]]===
	*در شمار حالاتی که با [[یقین]] - و تمامی [[محاسن]] آن - در [[مخالفت]] و تضادّ است، حالت "[[اندوه]] بر آنچه گذشت و [[ترس]] از آنچه خواهد آمد" را ذکر کرده‌اند.		*در شمار حالاتی که با [[یقین]] - و تمامی [[محاسن]] آن - در [[مخالفت]] و تضادّ است، حالت "[[اندوه]] بر آنچه گذشت و [[ترس]] از آنچه خواهد آمد" را ذکر کرده‌اند.
	*این حالت به هیچ وجه با [[یقین]]، و حتّی مرتبه نخست آن -: [[علم الیقین]] - جمع نمی‌شود؛ چراکه [[یقین]] باوران را نه ترسی است و نه اندوهی: {{متن قرآن\|أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>«آگاه باشید که دوستان خداوند نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین می‌شوند» سوره یونس، آیه ۶۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۵.</ref>.		*این حالت به هیچ وجه با [[یقین]]، و حتّی مرتبه نخست آن -: [[علم الیقین]] - جمع نمی‌شود؛ چراکه [[یقین]] باوران را نه ترسی است و نه اندوهی: {{متن قرآن\|أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>«آگاه باشید که دوستان خداوند نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین می‌شوند» سوره یونس، آیه ۶۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۵.</ref>.
	*[[یقین]] به [[قضاء و قدر]] [[الهی]]، [[اندوه]] بر گذشته و [[ترس]] از [[آینده]] را از [[نفس]] [[آدمی]] می‌‌زداید، و او را به ساحل [[آرامش]] رهنمون می‌گردد: {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الأَرْضِ وَلا فِي أَنفُسِكُمْ إِلاَّ فِي كِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref> هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد؛ سوره حدید، آیه: ۲۲-۲۳.</ref>.		* [[یقین]] به [[قضاء و قدر]] [[الهی]]، [[اندوه]] بر گذشته و [[ترس]] از [[آینده]] را از [[نفس]] [[آدمی]] می‌‌زداید، و او را به ساحل [[آرامش]] رهنمون می‌گردد: {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الأَرْضِ وَلا فِي أَنفُسِكُمْ إِلاَّ فِي كِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref> هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد؛ سوره حدید، آیه: ۲۲-۲۳.</ref>.
	*بسیاری از بیماری‌های روحی و جسمی - همچون افسردگی و [[ضعف]] اعصاب -، در شمار نتائج همین [[رذیلت]] است. از این‌روست که اساتید [[اخلاق]]، همواره درپی برحذر داشتن سالکان از آن و نیز معالجه آن در [[نفوس]] مبتلایان به آن بوده‌اند<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۶.</ref>.		*بسیاری از بیماری‌های روحی و جسمی - همچون افسردگی و [[ضعف]] اعصاب -، در شمار نتائج همین [[رذیلت]] است. از این‌روست که اساتید [[اخلاق]]، همواره درپی برحذر داشتن سالکان از آن و نیز معالجه آن در [[نفوس]] مبتلایان به آن بوده‌اند<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۹۶.</ref>.
	===[[وسوسه\|وسوسه و تردیدهای ذهنی]]===		===[[وسوسه\|وسوسه و تردیدهای ذهنی]]===

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۴۲
خط ۱:		خط ۱:

	{{ولایت}}		{{ولایت}}
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>