تباکی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* پانویس */

2023-08-02T16:45:04Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۱۵
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	{{~~امام حسین~~}}		{{عزاداری محرم}}

	[[رده:عزاداری]]		[[رده:عزاداری]]

Bahmani: /* مقدمه */

2023-08-02T15:09:56Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۹
خط ۸:		خط ۸:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	تباکی یعنی خود را به [[گریه]] زدن، خود را گریان نشان دادن، خود را شبیه [[گریه]] کننده ساختن، حالتِ [[گریه]] به خود گرفتن. «تباکی» در فرهنگ‌های لغت [[عرب]] به معنای {{عربی\|تَکَلَّفُ البُکاء}} یعنی گریه از روی [[تکلف]] و [[سختی]] معنا شده است. تباکی در [[عزاداری]] بدان معناست که شخص، حالات فرد گریه کننده را به خود بگیرد تا در اثر آن، [[رقت ~~قلب]]،~~ تأثر [[باطنی]] و گریه برای او حاصل شود. از این جهت تباکی را می‌توان نوعی [[خضوع]] و [[فروتنی]] ظاهری دانست که منجر به [[خشوع]] و فروتنی باطنی می‌شود. در [[روایات]] [[امامان شیعه]] به تباکی در [[مقام]] [[مناجات]] و [[دعا]] برای حصول رقت قلب تأکید شده است<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۱۱۲.</ref>.		تباکی یعنی خود را به [[گریه]] زدن، خود را گریان نشان دادن، خود را شبیه [[گریه]] کننده ساختن، حالتِ [[گریه]] به خود گرفتن. «تباکی» در فرهنگ‌های لغت [[عرب]] به معنای {{عربی\|تَکَلَّفُ البُکاء}} یعنی گریه از روی [[تکلف]] و [[سختی]] معنا شده است. تباکی در [[عزاداری]] بدان معناست که شخص، حالات فرد گریه کننده را به خود بگیرد تا در اثر آن، رقت قلب، تأثر [[باطنی]] و گریه برای او حاصل شود. از این جهت تباکی را می‌توان نوعی [[خضوع]] و [[فروتنی]] ظاهری دانست که منجر به [[خشوع]] و فروتنی باطنی می‌شود. در [[روایات]] [[امامان شیعه]] به تباکی در مقام [[مناجات]] و [[دعا]] برای حصول رقت قلب تأکید شده است<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۱۱۲.</ref>.

	در راه احیای [[عاشورا]] و [[سوگواری]] بر عزای حسین {{ع}}، هم [[گریستن]]، هم گریاندن و هم حالتِ [[گریه]] داشتن [[ثواب]] دارد. حتّی اگر کسی نگرید یا گریه‌اش نیاید، گرفتن این حالت، هم در خود شخص حالت [[اندوه]] و تحسّر ایجاد می‌‌کند، هم به مجلس عزا، چهره و رنگ [[غم]] می‌‌بخشد. تباکی، همسویی با داغدارانِ سوگ عاشوراست و مثل [[گریستن]] و گریاندن است. در [[حدیث]] [[امام صادق]] است: {{متن حدیث\|مَنْ اَنْشَدَ فِی الحُسَینِ شِعراً فَتَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۲.</ref>؛ هرکه درباره [[حسین]]، شعری بگوید و تباکی کند، [[بهشت]] برای اوست. در [[حدیثی]] هم که [[سید بن طاووس]] [[نقل]] کرده، چنین است: {{متن حدیث\|مَن تَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۸.</ref>؛ هر که برای او خود را به حال [[گریه]] در آورد [[بهشت]] برای اوست. در [[حدیث قدسی]] آمده است: {{متن حدیث\|یا مُوسی! ما مِنْ عَبدٍ مِنْ عَبیدی فی ذلِکَ الزَّمانِ بَکی اَوْ تَباکی وَ تَعَزّی عَلی وَلَدِ المُصطَفی اِلاَّ وَ کانَت لَهُ الجَنَّةُ ثابِتاً فیها}}<ref>مستدرك سفينة البحار، نمازى شاهرودى، ج ۷،ص ۲۳۵.</ref>؛ ای [[موسی]] هر یک از بندگانم که در زمان [[شهادت]] [[فرزند]] مصطفی [[گریه]] کند یا حالت [[گریه]] به خود گیرد و بر [[مصیبت]] سبط [[پیامبر]] تعزیت گوید، همواره در [[بهشت]] خواهد بود.		در راه احیای [[عاشورا]] و [[سوگواری]] بر عزای حسین {{ع}}، هم [[گریستن]]، هم گریاندن و هم حالتِ [[گریه]] داشتن [[ثواب]] دارد. حتّی اگر کسی نگرید یا گریه‌اش نیاید، گرفتن این حالت، هم در خود شخص حالت [[اندوه]] و تحسّر ایجاد می‌‌کند، هم به مجلس عزا، چهره و رنگ [[غم]] می‌‌بخشد. تباکی، همسویی با داغدارانِ سوگ عاشوراست و مثل [[گریستن]] و گریاندن است. در [[حدیث]] [[امام صادق]] است: {{متن حدیث\|مَنْ اَنْشَدَ فِی الحُسَینِ شِعراً فَتَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۲.</ref>؛ هرکه درباره [[حسین]]، شعری بگوید و تباکی کند، [[بهشت]] برای اوست. در [[حدیثی]] هم که [[سید بن طاووس]] [[نقل]] کرده، چنین است: {{متن حدیث\|مَن تَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۸.</ref>؛ هر که برای او خود را به حال [[گریه]] در آورد [[بهشت]] برای اوست. در [[حدیث قدسی]] آمده است: {{متن حدیث\|یا مُوسی! ما مِنْ عَبدٍ مِنْ عَبیدی فی ذلِکَ الزَّمانِ بَکی اَوْ تَباکی وَ تَعَزّی عَلی وَلَدِ المُصطَفی اِلاَّ وَ کانَت لَهُ الجَنَّةُ ثابِتاً فیها}}<ref>مستدرك سفينة البحار، نمازى شاهرودى، ج ۷،ص ۲۳۵.</ref>؛ ای [[موسی]] هر یک از بندگانم که در زمان [[شهادت]] [[فرزند]] مصطفی [[گریه]] کند یا حالت [[گریه]] به خود گیرد و بر [[مصیبت]] سبط [[پیامبر]] تعزیت گوید، همواره در [[بهشت]] خواهد بود.

Bahmani در ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۰۹

2023-08-02T15:09:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۹
خط ۸:		خط ۸:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	خود را به [[گریه]] زدن، خود را گریان نشان دادن، خود را شبیه [[گریه]] کننده ساختن، حالتِ [[گریه]] به خود گرفتن. در ~~راه احیای~~ [[~~عاشورا]] و [[سوگواری]] بر [[عزای حسین~~]] {{ع}}~~، هم~~ [[~~گریستن~~]]~~، هم گریاندن~~ و ~~هم حالتِ~~ [[~~گریه~~]] ~~داشتن~~ [[~~ثواب~~]] ~~دارد. حتّی اگر کسی نگرید یا گریه‌اش نیاید، گرفتن این حالت، هم~~ در ~~خود شخص حالت~~ [[~~اندوه~~]] ~~و تحسّر ایجاد می‌‌کند، هم به مجلس عزا، چهره و رنگ~~ [[غم]] ~~می‌‌بخشد~~. ~~تباکی، همسویی با داغدارانِ سوگ عاشوراست و مثل~~ [[~~گریستن~~]] و ~~گریاندن است. در~~ [[~~حدیث~~]] [[~~امام صادق~~]] ~~است: {{متن حدیث\|مَنْ اَنْشَدَ فِی الحُسَینِ شِعراً فَتَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۲</ref>~~. ~~هرکه درباره~~ [[~~حسین~~]]~~، شعری بگوید و تباکی کند،~~ [[~~بهشت~~]] ~~برای اوست.~~ در [[~~حدیثی~~]] ~~هم که~~ [[~~سیدبن طاووس~~]] [[~~نقل~~]] ~~کرده، چنین~~ است~~: {{متن حدیث\|مَن تَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}~~<ref>~~بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۸</ref>. هر که برای او خود را به حال~~ [[~~گریه~~]] ~~در آورد~~ [[~~بهشت~~]] ~~برای اوست~~. و در [[حدیث قدسی]] آمده است: {{متن حدیث\|یا مُوسی! ما مِنْ عَبدٍ مِنْ عَبیدی فی ذلِکَ الزَّمانِ بَکی اَوْ تَباکی وَ تَعَزّی عَلی وَلَدِ المُصطَفی اِلاَّ وَ کانَت لَهُ الجَنَّةُ ثابِتاً فیها}}<ref>مستدرك سفينة البحار، نمازى شاهرودى، ج ۷،ص ۲۳۵</ref>. ای [[موسی]] هر یک از بندگانم که در زمان [[شهادت]] [[فرزند]] مصطفی [[گریه]] کند یا حالت [[گریه]] به خود گیرد و بر [[مصیبت]] [[سبط]] [[پیامبر]] [[تعزیت]] گوید، همواره در [[بهشت]] خواهد بود.		تباکی یعنی خود را به [[گریه]] زدن، خود را گریان نشان دادن، خود را شبیه [[گریه]] کننده ساختن، حالتِ [[گریه]] به خود گرفتن. «تباکی» در فرهنگ‌های لغت [[عرب]] به معنای {{عربی\|تَکَلَّفُ البُکاء}} یعنی گریه از روی [[تکلف]] و [[سختی]] معنا شده است. تباکی در [[عزاداری]] بدان معناست که شخص، حالات فرد گریه کننده را به خود بگیرد تا در اثر آن، [[رقت قلب]]، تأثر [[باطنی]] و گریه برای او حاصل شود. از این جهت تباکی را می‌توان نوعی [[خضوع]] و [[فروتنی]] ظاهری دانست که منجر به [[خشوع]] و فروتنی باطنی می‌شود. در [[روایات]] [[امامان شیعه]] به تباکی در [[مقام]] [[مناجات]] و [[دعا]] برای حصول رقت قلب تأکید شده است<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۱۱۲.</ref>.

	~~البته غیر از تباکی~~ در [[~~مصیبت~~]] ~~ابا عبداللَّه الحسین، حالت~~ [[گریه]] ~~به خود گرفتن در~~ [[~~مناجات~~]] و [[~~دعا~~]] و ~~از خوفِ~~ [[~~خدا~~]] ~~نیز مطلوب است~~ و ~~این از نمونه‌های روانیِ تأثیر ظاهر در~~ [[~~باطن~~]] است. [[~~رسول خدا~~]] ~~در این زمینه به~~ [[~~ابوذر غفاری~~]] ~~فرمود~~: {{متن حدیث\|~~یا أباذَر! مَن اِسْتَطاعَ اَن یَبکِیَ فَلْیَبکِ، وَ~~ مَنْ ~~لَم یَستَطِعْ فَلْیُشعِرْ قَلْبَهُ الحُزنَ وَلِیَتَباکِ، اِنَّ الْقَلْبَ الْقاسِیَ بَعیدٌ مِنَ اللَّهِ~~}}<ref>~~مكارم الاخلاق، طبرسى،~~ ص ~~۴۶۲،بحار الانوار، ج ۷۴، ص ۷۹~~</ref>. هرکه ~~می‌‌تواند~~ [[~~گریه~~]] ~~کند، پس بگرید و هر که نتواند، پس در [[دل]] خویش [[حزن]] قرار دهد~~ و تباکی کند، ~~همانا~~ [[~~قلب~~]] [[~~قساوت~~]] ~~گرفته، از~~ [[~~خداوند~~]] ~~دور است.~~ [[~~امام صادق~~]] {{ع}} ~~درباره~~ [[گریه]] بر [[~~گناه~~]] ~~خویش و از~~ [[~~خوف~~]] ~~[[خدا]] می‌‌فرماید~~: {{متن حدیث\|~~اِنْ لَم یَجِئْکَ الْبُکاءُ فَتَباکِ، فَاِنْ خَرَجَ منکَ مِثْلُ رَأْسِ الذُّبابِ فَبَخٍّ بَخٍّ~~}}<ref>~~بحار الانوار،~~ ج ~~۹۰،ص ۳۴۴~~</ref>~~. اگر گریه‌ات نمی‌آید، خود را به~~ حالت [[گریه]] ~~درآور، پس اگر~~ به ~~اندازه سر مگسی~~ [[~~اشک~~]] ~~بیرون آمد، پس مرحبا به تو<ref>~~[[~~جواد محدثی\|محدثی، جواد~~]]، [[~~فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا~~]]~~، ص ۱۱۲.</ref>~~.		در راه احیای [[عاشورا]] و [[سوگواری]] بر عزای حسین {{ع}}، هم [[گریستن]]، هم گریاندن و هم حالتِ [[گریه]] داشتن [[ثواب]] دارد. حتّی اگر کسی نگرید یا گریه‌اش نیاید، گرفتن این حالت، هم در خود شخص حالت [[اندوه]] و تحسّر ایجاد می‌‌کند، هم به مجلس عزا، چهره و رنگ [[غم]] می‌‌بخشد. تباکی، همسویی با داغدارانِ سوگ عاشوراست و مثل [[گریستن]] و گریاندن است. در [[حدیث]] [[امام صادق]] است: {{متن حدیث\|مَنْ اَنْشَدَ فِی الحُسَینِ شِعراً فَتَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۲.</ref>؛ هرکه درباره [[حسین]]، شعری بگوید و تباکی کند، [[بهشت]] برای اوست. در [[حدیثی]] هم که [[سید بن طاووس]] [[نقل]] کرده، چنین است: {{متن حدیث\|مَن تَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۸.</ref>؛ هر که برای او خود را به حال [[گریه]] در آورد [[بهشت]] برای اوست. در [[حدیث قدسی]] آمده است: {{متن حدیث\|یا مُوسی! ما مِنْ عَبدٍ مِنْ عَبیدی فی ذلِکَ الزَّمانِ بَکی اَوْ تَباکی وَ تَعَزّی عَلی وَلَدِ المُصطَفی اِلاَّ وَ کانَت لَهُ الجَنَّةُ ثابِتاً فیها}}<ref>مستدرك سفينة البحار، نمازى شاهرودى، ج ۷،ص ۲۳۵.</ref>؛ ای [[موسی]] هر یک از بندگانم که در زمان [[شهادت]] [[فرزند]] مصطفی [[گریه]] کند یا حالت [[گریه]] به خود گیرد و بر [[مصیبت]] سبط [[پیامبر]] تعزیت گوید، همواره در [[بهشت]] خواهد بود.

	== حالت [[گریه]] به خود گرفتن ==		البته غیر از تباکی در [[مصیبت]] ابا عبداللَّه الحسین، حالت [[گریه]] به خود گرفتن در [[مناجات]] و [[دعا]] و از خوفِ [[خدا]] نیز مطلوب است و این از نمونه‌های روانیِ تأثیر ظاهر در [[باطن]] است. [[رسول خدا]] در این زمینه به [[ابوذر غفاری]] فرمود: {{متن حدیث\|یا أباذَر! مَن اِسْتَطاعَ اَن یَبکِیَ فَلْیَبکِ، وَ مَنْ لَم یَستَطِعْ فَلْیُشعِرْ قَلْبَهُ الحُزنَ وَلِیَتَباکِ، اِنَّ الْقَلْبَ الْقاسِیَ بَعیدٌ مِنَ اللَّهِ}}<ref>مكارم الاخلاق، طبرسى، ص ۴۶۲،بحار الانوار، ج ۷۴، ص ۷۹.</ref>. هرکه می‌‌تواند [[گریه]] کند، پس بگرید و هر که نتواند، پس در [[دل]] خویش [[حزن]] قرار دهد و تباکی کند، همانا [[قلب]] [[قساوت]] گرفته، از [[خداوند]] دور است. [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[گریه]] بر [[گناه]] خویش و از [[خوف]] [[خدا]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|اِنْ لَم یَجِئْکَ الْبُکاءُ فَتَباکِ، فَاِنْ خَرَجَ منکَ مِثْلُ رَأْسِ الذُّبابِ فَبَخٍّ بَخٍّ}}<ref>بحار الانوار، ج ۹۰،ص ۳۴۴.</ref>. اگر گریه‌ات نمی‌آید، خود را به حالت [[گریه]] درآور، پس اگر به اندازه سر مگسی [[اشک]] بیرون آمد، پس مرحبا به تو<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۱۲؛ [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها]] ص ۷۹.</ref>.
	~~«تباکی»~~ در ~~فرهنگ‌های لغت~~ [[~~عرب~~]] ~~به معنای {{عربی\|تَکَلَّفُ البُکاء}} یعنی گریه از روی~~ [[~~تکلف~~]] و [[~~سختی~~]] ~~معنا شده~~ است~~. تباکی~~ در [[~~عزاداری~~]] ~~بدان معناست که شخص، حالات فرد گریه کننده را به خود بگیرد تا در اثر آن،~~ [[~~رقت قلب~~]]~~، تأثر~~ [[~~باطنی~~]] ~~و گریه برای او حاصل شود~~. ~~از این جهت تباکی را می‌توان نوعی~~ [[~~خضوع~~]] و ~~[[فروتنی]] ظاهری دانست~~ که ~~منجر به [[خشوع]] و فروتنی باطنی می‌شود.~~ در [[~~روایات~~]] [[~~امامان شیعه~~]] به تباکی در [[~~مقام~~]] [[~~مناجات~~]] و [[~~دعا~~]] ~~برای حصول رقت قلب تأکید شده~~ است.

	~~در بعضی از روایات برای تباکی نیز همچون~~ [[~~گریه برای~~ امام~~]] [[حسین~~]] {{ع}} [[~~ثواب~~]] ~~ورود [[بهشت]] ذکر شده است.~~ [[~~محدث نوری~~]] ~~در لؤلؤ~~ و ~~مرجان این احتمال را مطرح کرده که شاید [[هدف]]~~ از ~~تأکید بر تباکی در عزاداری، آشکار نمودن~~ [[~~مصیبت~~]] و تحت تأثیر قراردادن دیگران باشد به گونه‌ای که آنان نیز به گریه درآیند. این تأکیدات بر تباکی، موجب شده تا بعضی آن را نوعی [[ریا]] به شمار آورده و ریا را در گریه کردن بر [[~~مصائب امام حسین~~]] {{ع}} ~~جایز بدانند~~. ~~ولی بسیاری از~~ [[~~علمای شیعه~~]] ~~با این معنا~~ [[~~مخالفت~~]] ~~نموده و در عزاداری نیز~~ به ~~صورت کلی ریا را [[حرام]] دانسته‌اند.~~<ref>[[~~مهدی مسائلی~~\|~~مسائلی، مهدی~~]]، [[فرهنگ ~~سوگ شیعی~~ (کتاب)\|~~مقاله «تباکی»،~~ فرهنگ ~~سوگ شیعی~~]]، ص ~~۱۱۲.</ref>~~

	~~==تباکی==~~
	«تباکی» به معنای آن است که [[انسان]] به خود حالت گریه بگیرد،؛ چراکه گاه ممکن است برخی از علاقمندان به سبب پاره‌ای از شرایط، [[اشک]] از چشمانشان جاری نشود، ولی این نباید سبب عدم شرکت در محافل و [[مجالس حسینی]] گردد،؛ چراکه در این صورت می‌توان با «تباکی» و حالت [[غم]] و [[اندوه]] و گریه به خود گرفتن، به خیل [[عزاداران]] پیوست و از [[پاداش]] [[معنوی]] آن نیز برخوردار شد، در این کار نیز [[نشانه]] [[ظلم ستیزی]] و [[مبارزه]] با [[ظالمان]] است،؛ چراکه [[هدف امام حسین]]{{ع}} چیزی جز این نبود.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها]] ص ۷۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']].		# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]
	# [[پرونده:1100827.jpg\|22px]] [[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|'''مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی''']]		# [[پرونده:1100827.jpg\|22px]] [[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|'''مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی''']]
	# [[پرونده:1100843.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|'''عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها''']]		# [[پرونده:1100843.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|'''عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها''']]

Bahmani در ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۰۳

2023-08-02T15:03:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{سوگواری امام حسین}}~~

	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~امام حسین~~		\| موضوع مرتبط = عزاداری
	\| عنوان مدخل = ~~[[امام حسین]]~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = ~~[[امام حسین در قرآن]] - [[امام حسین در حدیث]] - [[امام حسین در کلام اسلامی]] - [[امام حسین در تاریخ اسلامی]]~~		\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط = ~~امام حسین (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
			{{سوگواری امام حسین}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani: /* پانویس */

2023-08-02T14:52:39Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۲۲
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	{{امام حسین}}		{{امام حسین}}

	[[رده:~~تباکی~~]]		[[رده:عزاداری]]

Jaafari: /* منابع */

2023-08-02T06:49:48Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۹
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	در بعضی از روایات برای تباکی نیز همچون [[گریه برای امام]] [[حسین]] {{ع}} [[ثواب]] ورود [[بهشت]] ذکر شده است. [[محدث نوری]] در لؤلؤ و مرجان این احتمال را مطرح کرده که شاید [[هدف]] از تأکید بر تباکی در عزاداری، آشکار نمودن [[مصیبت]] و تحت تأثیر قراردادن دیگران باشد به گونه‌ای که آنان نیز به گریه درآیند. این تأکیدات بر تباکی، موجب شده تا بعضی آن را نوعی [[ریا]] به شمار آورده و ریا را در گریه کردن بر [[مصائب امام حسین]] {{ع}} جایز بدانند. ولی بسیاری از [[علمای شیعه]] با این معنا [[مخالفت]] نموده و در عزاداری نیز به صورت کلی ریا را [[حرام]] دانسته‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۱۱۲.</ref>		در بعضی از روایات برای تباکی نیز همچون [[گریه برای امام]] [[حسین]] {{ع}} [[ثواب]] ورود [[بهشت]] ذکر شده است. [[محدث نوری]] در لؤلؤ و مرجان این احتمال را مطرح کرده که شاید [[هدف]] از تأکید بر تباکی در عزاداری، آشکار نمودن [[مصیبت]] و تحت تأثیر قراردادن دیگران باشد به گونه‌ای که آنان نیز به گریه درآیند. این تأکیدات بر تباکی، موجب شده تا بعضی آن را نوعی [[ریا]] به شمار آورده و ریا را در گریه کردن بر [[مصائب امام حسین]] {{ع}} جایز بدانند. ولی بسیاری از [[علمای شیعه]] با این معنا [[مخالفت]] نموده و در عزاداری نیز به صورت کلی ریا را [[حرام]] دانسته‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۱۱۲.</ref>

			==تباکی==
			«تباکی» به معنای آن است که [[انسان]] به خود حالت گریه بگیرد،؛ چراکه گاه ممکن است برخی از علاقمندان به سبب پاره‌ای از شرایط، [[اشک]] از چشمانشان جاری نشود، ولی این نباید سبب عدم شرکت در محافل و [[مجالس حسینی]] گردد،؛ چراکه در این صورت می‌توان با «تباکی» و حالت [[غم]] و [[اندوه]] و گریه به خود گرفتن، به خیل [[عزاداران]] پیوست و از [[پاداش]] [[معنوی]] آن نیز برخوردار شد، در این کار نیز [[نشانه]] [[ظلم ستیزی]] و [[مبارزه]] با [[ظالمان]] است،؛ چراکه [[هدف امام حسین]]{{ع}} چیزی جز این نبود.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها]] ص ۷۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۲:		خط ۲۵:
	# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']].		# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']].
	# [[پرونده:1100827.jpg\|22px]] [[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|'''مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی''']]		# [[پرونده:1100827.jpg\|22px]] [[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|'''مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی''']]
			# [[پرونده:1100843.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|'''عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T10:00:57Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۰
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	خود را به [[گریه]] زدن، خود را گریان نشان دادن، خود را شبیه [[گریه]] کننده ساختن، حالتِ [[گریه]] به خود گرفتن. در راه احیای [[عاشورا]] و [[سوگواری]] بر [[عزای حسین]] {{ع}}، هم [[گریستن]]، هم گریاندن و هم حالتِ [[گریه]] داشتن [[ثواب]] دارد. حتّی اگر کسی نگرید یا گریه‌اش نیاید، گرفتن این حالت، هم در خود شخص حالت [[اندوه]] و تحسّر ایجاد می‌‌کند، هم به مجلس عزا، چهره و رنگ [[غم]] می‌‌بخشد. تباکی، همسویی با داغدارانِ سوگ عاشوراست و مثل [[گریستن]] و گریاندن است. در [[حدیث]] [[امام صادق]] است: {{متن حدیث\|مَنْ اَنْشَدَ فِی الحُسَینِ شِعراً فَتَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۲</ref>. هرکه درباره [[حسین]]، شعری بگوید و تباکی کند، [[بهشت]] برای اوست. در [[حدیثی]] هم که [[سیدبن طاووس]] [[نقل]] کرده، چنین است: {{متن حدیث\|مَن تَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۸</ref>. هر که برای او خود را به حال [[گریه]] در آورد [[بهشت]] برای اوست. و در [[حدیث قدسی]] آمده است: {{متن حدیث\|یا مُوسی! ما مِنْ عَبدٍ مِنْ عَبیدی فی ذلِکَ الزَّمانِ بَکی اَوْ تَباکی وَ تَعَزّی عَلی وَلَدِ المُصطَفی اِلاَّ وَ کانَت لَهُ الجَنَّةُ ثابِتاً فیها}}<ref>مستدرك سفينة البحار، نمازى شاهرودى، ج ۷،ص ۲۳۵</ref>. ای [[موسی]] هر یک از بندگانم که در زمان [[شهادت]] [[فرزند]] مصطفی [[گریه]] کند یا حالت [[گریه]] به خود گیرد و بر [[مصیبت]] [[سبط]] [[پیامبر]] [[تعزیت]] گوید، همواره در [[بهشت]] خواهد بود.		خود را به [[گریه]] زدن، خود را گریان نشان دادن، خود را شبیه [[گریه]] کننده ساختن، حالتِ [[گریه]] به خود گرفتن. در راه احیای [[عاشورا]] و [[سوگواری]] بر [[عزای حسین]] {{ع}}، هم [[گریستن]]، هم گریاندن و هم حالتِ [[گریه]] داشتن [[ثواب]] دارد. حتّی اگر کسی نگرید یا گریه‌اش نیاید، گرفتن این حالت، هم در خود شخص حالت [[اندوه]] و تحسّر ایجاد می‌‌کند، هم به مجلس عزا، چهره و رنگ [[غم]] می‌‌بخشد. تباکی، همسویی با داغدارانِ سوگ عاشوراست و مثل [[گریستن]] و گریاندن است. در [[حدیث]] [[امام صادق]] است: {{متن حدیث\|مَنْ اَنْشَدَ فِی الحُسَینِ شِعراً فَتَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۲</ref>. هرکه درباره [[حسین]]، شعری بگوید و تباکی کند، [[بهشت]] برای اوست. در [[حدیثی]] هم که [[سیدبن طاووس]] [[نقل]] کرده، چنین است: {{متن حدیث\|مَن تَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۸</ref>. هر که برای او خود را به حال [[گریه]] در آورد [[بهشت]] برای اوست. و در [[حدیث قدسی]] آمده است: {{متن حدیث\|یا مُوسی! ما مِنْ عَبدٍ مِنْ عَبیدی فی ذلِکَ الزَّمانِ بَکی اَوْ تَباکی وَ تَعَزّی عَلی وَلَدِ المُصطَفی اِلاَّ وَ کانَت لَهُ الجَنَّةُ ثابِتاً فیها}}<ref>مستدرك سفينة البحار، نمازى شاهرودى، ج ۷،ص ۲۳۵</ref>. ای [[موسی]] هر یک از بندگانم که در زمان [[شهادت]] [[فرزند]] مصطفی [[گریه]] کند یا حالت [[گریه]] به خود گیرد و بر [[مصیبت]] [[سبط]] [[پیامبر]] [[تعزیت]] گوید، همواره در [[بهشت]] خواهد بود.

	البته غیر از تباکی در [[مصیبت]] ابا عبداللَّه الحسین، حالت [[گریه]] به خود گرفتن در [[مناجات]] و [[دعا]] و از خوفِ [[خدا]] نیز مطلوب است و این از نمونه‌های روانیِ تأثیر ظاهر در [[باطن]] است. [[رسول خدا]] در این زمینه به [[ابوذر غفاری]] فرمود: {{متن حدیث\|یا أباذَر! مَن اِسْتَطاعَ اَن یَبکِیَ فَلْیَبکِ، وَ مَنْ لَم یَستَطِعْ فَلْیُشعِرْ قَلْبَهُ الحُزنَ وَلِیَتَباکِ، اِنَّ الْقَلْبَ الْقاسِیَ بَعیدٌ مِنَ اللَّهِ}}<ref>مكارم الاخلاق، ~~طبرسى،ص~~ ۴۶۲،بحار الانوار، ج ۷۴، ص ۷۹</ref>. هرکه می‌‌تواند [[گریه]] کند، پس بگرید و هر که نتواند، پس در [[دل]] خویش [[حزن]] قرار دهد و تباکی کند، همانا [[قلب]] [[قساوت]] گرفته، از [[خداوند]] دور است. [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[گریه]] بر [[گناه]] خویش و از [[خوف]] [[خدا]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|اِنْ لَم یَجِئْکَ الْبُکاءُ فَتَباکِ، فَاِنْ خَرَجَ منکَ مِثْلُ رَأْسِ الذُّبابِ فَبَخٍّ بَخٍّ}}<ref>بحار الانوار، ج ۹۰،ص ۳۴۴</ref>. اگر گریه‌ات نمی‌آید، خود را به حالت [[گریه]] درآور، پس اگر به اندازه سر مگسی [[اشک]] بیرون آمد، پس مرحبا به تو<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۱۲.</ref>.		البته غیر از تباکی در [[مصیبت]] ابا عبداللَّه الحسین، حالت [[گریه]] به خود گرفتن در [[مناجات]] و [[دعا]] و از خوفِ [[خدا]] نیز مطلوب است و این از نمونه‌های روانیِ تأثیر ظاهر در [[باطن]] است. [[رسول خدا]] در این زمینه به [[ابوذر غفاری]] فرمود: {{متن حدیث\|یا أباذَر! مَن اِسْتَطاعَ اَن یَبکِیَ فَلْیَبکِ، وَ مَنْ لَم یَستَطِعْ فَلْیُشعِرْ قَلْبَهُ الحُزنَ وَلِیَتَباکِ، اِنَّ الْقَلْبَ الْقاسِیَ بَعیدٌ مِنَ اللَّهِ}}<ref>مكارم الاخلاق، طبرسى، ص ۴۶۲،بحار الانوار، ج ۷۴، ص ۷۹</ref>. هرکه می‌‌تواند [[گریه]] کند، پس بگرید و هر که نتواند، پس در [[دل]] خویش [[حزن]] قرار دهد و تباکی کند، همانا [[قلب]] [[قساوت]] گرفته، از [[خداوند]] دور است. [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[گریه]] بر [[گناه]] خویش و از [[خوف]] [[خدا]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|اِنْ لَم یَجِئْکَ الْبُکاءُ فَتَباکِ، فَاِنْ خَرَجَ منکَ مِثْلُ رَأْسِ الذُّبابِ فَبَخٍّ بَخٍّ}}<ref>بحار الانوار، ج ۹۰،ص ۳۴۴</ref>. اگر گریه‌ات نمی‌آید، خود را به حالت [[گریه]] درآور، پس اگر به اندازه سر مگسی [[اشک]] بیرون آمد، پس مرحبا به تو<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۱۲.</ref>.

	== حالت [[گریه]] به خود گرفتن ==		== حالت [[گریه]] به خود گرفتن ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T15:31:36Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۰۱
خط ۸:		خط ۸:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	خود را به [[گریه]] زدن، خود را گریان نشان دادن، خود را شبیه [[گریه]] کننده ساختن، حالتِ [[گریه]] به خود گرفتن. در راه احیای [[عاشورا]] و [[سوگواری]] بر [[عزای حسین]]{{ع}}، هم [[گریستن]]، هم گریاندن و هم حالتِ [[گریه]] داشتن [[ثواب]] دارد. حتّی اگر کسی نگرید یا گریه‌اش نیاید، گرفتن این حالت، هم در خود شخص حالت [[اندوه]] و تحسّر ایجاد می‌‌کند، هم به مجلس عزا، چهره و رنگ [[غم]] می‌‌بخشد. تباکی، همسویی با داغدارانِ سوگ عاشوراست و مثل [[گریستن]] و گریاندن است. در [[حدیث]] [[امام صادق]] است: {{متن حدیث\|مَنْ اَنْشَدَ فِی الحُسَینِ شِعراً فَتَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۲</ref>. هرکه درباره [[حسین]]، شعری بگوید و تباکی کند، [[بهشت]] برای اوست. در [[حدیثی]] هم که [[سیدبن طاووس]] [[نقل]] کرده، چنین است: {{متن حدیث\|مَن تَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۸</ref>. هر که برای او خود را به حال [[گریه]] در آورد [[بهشت]] برای اوست. و در [[حدیث قدسی]] آمده است: {{متن حدیث\|یا مُوسی! ما مِنْ عَبدٍ مِنْ عَبیدی فی ذلِکَ الزَّمانِ بَکی اَوْ تَباکی وَ تَعَزّی عَلی وَلَدِ المُصطَفی اِلاَّ وَ کانَت لَهُ الجَنَّةُ ثابِتاً فیها}}<ref>مستدرك سفينة ~~البحار،نمازى شاهرودى،ج~~ ۷،ص ۲۳۵</ref>. ای [[موسی]] هر یک از بندگانم که در زمان [[شهادت]] [[فرزند]] مصطفی [[گریه]] کند یا حالت [[گریه]] به خود گیرد و بر [[مصیبت]] [[سبط]] [[پیامبر]] [[تعزیت]] گوید، همواره در [[بهشت]] خواهد بود.		خود را به [[گریه]] زدن، خود را گریان نشان دادن، خود را شبیه [[گریه]] کننده ساختن، حالتِ [[گریه]] به خود گرفتن. در راه احیای [[عاشورا]] و [[سوگواری]] بر [[عزای حسین]] {{ع}}، هم [[گریستن]]، هم گریاندن و هم حالتِ [[گریه]] داشتن [[ثواب]] دارد. حتّی اگر کسی نگرید یا گریه‌اش نیاید، گرفتن این حالت، هم در خود شخص حالت [[اندوه]] و تحسّر ایجاد می‌‌کند، هم به مجلس عزا، چهره و رنگ [[غم]] می‌‌بخشد. تباکی، همسویی با داغدارانِ سوگ عاشوراست و مثل [[گریستن]] و گریاندن است. در [[حدیث]] [[امام صادق]] است: {{متن حدیث\|مَنْ اَنْشَدَ فِی الحُسَینِ شِعراً فَتَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۲</ref>. هرکه درباره [[حسین]]، شعری بگوید و تباکی کند، [[بهشت]] برای اوست. در [[حدیثی]] هم که [[سیدبن طاووس]] [[نقل]] کرده، چنین است: {{متن حدیث\|مَن تَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۸</ref>. هر که برای او خود را به حال [[گریه]] در آورد [[بهشت]] برای اوست. و در [[حدیث قدسی]] آمده است: {{متن حدیث\|یا مُوسی! ما مِنْ عَبدٍ مِنْ عَبیدی فی ذلِکَ الزَّمانِ بَکی اَوْ تَباکی وَ تَعَزّی عَلی وَلَدِ المُصطَفی اِلاَّ وَ کانَت لَهُ الجَنَّةُ ثابِتاً فیها}}<ref>مستدرك سفينة البحار، نمازى شاهرودى، ج ۷،ص ۲۳۵</ref>. ای [[موسی]] هر یک از بندگانم که در زمان [[شهادت]] [[فرزند]] مصطفی [[گریه]] کند یا حالت [[گریه]] به خود گیرد و بر [[مصیبت]] [[سبط]] [[پیامبر]] [[تعزیت]] گوید، همواره در [[بهشت]] خواهد بود.

	البته غیر از تباکی در [[مصیبت]] ابا عبداللَّه الحسین، حالت [[گریه]] به خود گرفتن در [[مناجات]] و [[دعا]] و از خوفِ [[خدا]] نیز مطلوب است و این از نمونه‌های روانیِ تأثیر ظاهر در [[باطن]] است. [[رسول خدا]] در این زمینه به [[ابوذر غفاری]] فرمود: {{متن حدیث\|یا أباذَر! مَن اِسْتَطاعَ اَن یَبکِیَ فَلْیَبکِ، وَ مَنْ لَم یَستَطِعْ فَلْیُشعِرْ قَلْبَهُ الحُزنَ وَلِیَتَباکِ، اِنَّ الْقَلْبَ الْقاسِیَ بَعیدٌ مِنَ اللَّهِ}}<ref>مكارم ~~الاخلاق،طبرسى،ص~~ ۴۶۲،بحار ~~الانوار،ج~~ ۷۴، ص ۷۹</ref>. هرکه می‌‌تواند [[گریه]] کند، پس بگرید و هر که نتواند، پس در [[دل]] خویش [[حزن]] قرار دهد و تباکی کند، همانا [[قلب]] [[قساوت]] گرفته، از [[خداوند]] دور است. [[امام صادق]]{{ع}} درباره [[گریه]] بر [[گناه]] خویش و از [[خوف]] [[خدا]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|اِنْ لَم یَجِئْکَ الْبُکاءُ فَتَباکِ، فَاِنْ خَرَجَ منکَ مِثْلُ رَأْسِ الذُّبابِ فَبَخٍّ بَخٍّ}}<ref>بحار ~~الانوار،ج~~ ۹۰،ص ۳۴۴</ref>. اگر گریه‌ات نمی‌آید، خود را به حالت [[گریه]] درآور، پس اگر به اندازه سر مگسی [[اشک]] بیرون آمد، پس مرحبا به تو<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۱۲.</ref>.		البته غیر از تباکی در [[مصیبت]] ابا عبداللَّه الحسین، حالت [[گریه]] به خود گرفتن در [[مناجات]] و [[دعا]] و از خوفِ [[خدا]] نیز مطلوب است و این از نمونه‌های روانیِ تأثیر ظاهر در [[باطن]] است. [[رسول خدا]] در این زمینه به [[ابوذر غفاری]] فرمود: {{متن حدیث\|یا أباذَر! مَن اِسْتَطاعَ اَن یَبکِیَ فَلْیَبکِ، وَ مَنْ لَم یَستَطِعْ فَلْیُشعِرْ قَلْبَهُ الحُزنَ وَلِیَتَباکِ، اِنَّ الْقَلْبَ الْقاسِیَ بَعیدٌ مِنَ اللَّهِ}}<ref>مكارم الاخلاق، طبرسى،ص ۴۶۲،بحار الانوار، ج ۷۴، ص ۷۹</ref>. هرکه می‌‌تواند [[گریه]] کند، پس بگرید و هر که نتواند، پس در [[دل]] خویش [[حزن]] قرار دهد و تباکی کند، همانا [[قلب]] [[قساوت]] گرفته، از [[خداوند]] دور است. [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[گریه]] بر [[گناه]] خویش و از [[خوف]] [[خدا]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|اِنْ لَم یَجِئْکَ الْبُکاءُ فَتَباکِ، فَاِنْ خَرَجَ منکَ مِثْلُ رَأْسِ الذُّبابِ فَبَخٍّ بَخٍّ}}<ref>بحار الانوار، ج ۹۰،ص ۳۴۴</ref>. اگر گریه‌ات نمی‌آید، خود را به حالت [[گریه]] درآور، پس اگر به اندازه سر مگسی [[اشک]] بیرون آمد، پس مرحبا به تو<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۱۲.</ref>.

	==حالت [[گریه]] به خود گرفتن==		== حالت [[گریه]] به خود گرفتن ==
	«تباکی» در فرهنگ‌های لغت [[عرب]] به معنای {{عربی\|تَکَلَّفُ البُکاء}} یعنی گریه از روی [[تکلف]] و [[سختی]] معنا شده است. تباکی در [[عزاداری]] بدان معناست که شخص، حالات فرد گریه کننده را به خود بگیرد تا در اثر آن، [[رقت قلب]]، تأثر [[باطنی]] و گریه برای او حاصل شود. از این جهت تباکی را می‌توان نوعی [[خضوع]] و [[فروتنی]] ظاهری دانست که منجر به [[خشوع]] و فروتنی باطنی می‌شود. در [[روایات]] [[امامان شیعه]] به تباکی در [[مقام]] [[مناجات]] و [[دعا]] برای حصول رقت قلب تأکید شده است.		«تباکی» در فرهنگ‌های لغت [[عرب]] به معنای {{عربی\|تَکَلَّفُ البُکاء}} یعنی گریه از روی [[تکلف]] و [[سختی]] معنا شده است. تباکی در [[عزاداری]] بدان معناست که شخص، حالات فرد گریه کننده را به خود بگیرد تا در اثر آن، [[رقت قلب]]، تأثر [[باطنی]] و گریه برای او حاصل شود. از این جهت تباکی را می‌توان نوعی [[خضوع]] و [[فروتنی]] ظاهری دانست که منجر به [[خشوع]] و فروتنی باطنی می‌شود. در [[روایات]] [[امامان شیعه]] به تباکی در [[مقام]] [[مناجات]] و [[دعا]] برای حصول رقت قلب تأکید شده است.

	در بعضی از روایات برای تباکی نیز همچون [[گریه برای امام]] [[حسین]]{{ع}} [[ثواب]] ورود [[بهشت]] ذکر شده است. [[محدث نوری]] در لؤلؤ و مرجان این احتمال را مطرح کرده که شاید [[هدف]] از تأکید بر تباکی در عزاداری، آشکار نمودن [[مصیبت]] و تحت تأثیر قراردادن دیگران باشد به گونه‌ای که آنان نیز به گریه درآیند. این تأکیدات بر تباکی، موجب شده تا بعضی آن را نوعی [[ریا]] به شمار آورده و ریا را در گریه کردن بر [[مصائب امام حسین]]{{ع}} جایز بدانند. ولی بسیاری از [[علمای شیعه]] با این معنا [[مخالفت]] نموده و در عزاداری نیز به صورت کلی ریا را [[حرام]] دانسته‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۱۱۲.</ref>		در بعضی از روایات برای تباکی نیز همچون [[گریه برای امام]] [[حسین]] {{ع}} [[ثواب]] ورود [[بهشت]] ذکر شده است. [[محدث نوری]] در لؤلؤ و مرجان این احتمال را مطرح کرده که شاید [[هدف]] از تأکید بر تباکی در عزاداری، آشکار نمودن [[مصیبت]] و تحت تأثیر قراردادن دیگران باشد به گونه‌ای که آنان نیز به گریه درآیند. این تأکیدات بر تباکی، موجب شده تا بعضی آن را نوعی [[ریا]] به شمار آورده و ریا را در گریه کردن بر [[مصائب امام حسین]] {{ع}} جایز بدانند. ولی بسیاری از [[علمای شیعه]] با این معنا [[مخالفت]] نموده و در عزاداری نیز به صورت کلی ریا را [[حرام]] دانسته‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۱۱۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:50:25Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۰
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	[[رده:تباکی]]		[[رده:تباکی]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \(...

2022-06-01T07:24:23Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{سوگواری امام حسین}}		{{سوگواری امام حسین}}

	~~<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این~~ مدخل مرتبط ~~با مباحث پیرامون [[~~امام حسین~~]]{{ع}} است. "'''~~[[امام حسین]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[امام حسین در قرآن]] - [[امام حسین در حدیث]] - [[امام حسین در کلام اسلامی]] - [[امام حسین در تاریخ اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = امام حسین
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[امام حسین (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = [[امام حسین]]
			\| مداخل مرتبط = [[امام حسین در قرآن]] - [[امام حسین در حدیث]] - [[امام حسین در کلام اسلامی]] - [[امام حسین در تاریخ اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط = امام حسین (پرسش)
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۹
خط ۸:		خط ۸:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	خود را به [[گریه]] زدن، خود را گریان نشان دادن، خود را شبیه [[گریه]] کننده ساختن، حالتِ [[گریه]] به خود گرفتن. در ~~راه احیای~~ [[~~عاشورا]] و [[سوگواری]] بر [[عزای حسین~~]] {{ع}}~~، هم~~ [[~~گریستن~~]]~~، هم گریاندن~~ و ~~هم حالتِ~~ [[~~گریه~~]] ~~داشتن~~ [[~~ثواب~~]] ~~دارد. حتّی اگر کسی نگرید یا گریه‌اش نیاید، گرفتن این حالت، هم~~ در ~~خود شخص حالت~~ [[~~اندوه~~]] ~~و تحسّر ایجاد می‌‌کند، هم به مجلس عزا، چهره و رنگ~~ [[غم]] ~~می‌‌بخشد~~. ~~تباکی، همسویی با داغدارانِ سوگ عاشوراست و مثل~~ [[~~گریستن~~]] و ~~گریاندن است. در~~ [[~~حدیث~~]] [[~~امام صادق~~]] ~~است: {{متن حدیث\|مَنْ اَنْشَدَ فِی الحُسَینِ شِعراً فَتَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۲</ref>~~. ~~هرکه درباره~~ [[~~حسین~~]]~~، شعری بگوید و تباکی کند،~~ [[~~بهشت~~]] ~~برای اوست.~~ در [[~~حدیثی~~]] ~~هم که~~ [[~~سیدبن طاووس~~]] [[~~نقل~~]] ~~کرده، چنین~~ است~~: {{متن حدیث\|مَن تَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}~~<ref>~~بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۸</ref>. هر که برای او خود را به حال~~ [[~~گریه~~]] ~~در آورد~~ [[~~بهشت~~]] ~~برای اوست~~. و در [[حدیث قدسی]] آمده است: {{متن حدیث\|یا مُوسی! ما مِنْ عَبدٍ مِنْ عَبیدی فی ذلِکَ الزَّمانِ بَکی اَوْ تَباکی وَ تَعَزّی عَلی وَلَدِ المُصطَفی اِلاَّ وَ کانَت لَهُ الجَنَّةُ ثابِتاً فیها}}<ref>مستدرك سفينة البحار، نمازى شاهرودى، ج ۷،ص ۲۳۵</ref>. ای [[موسی]] هر یک از بندگانم که در زمان [[شهادت]] [[فرزند]] مصطفی [[گریه]] کند یا حالت [[گریه]] به خود گیرد و بر [[مصیبت]] [[سبط]] [[پیامبر]] [[تعزیت]] گوید، همواره در [[بهشت]] خواهد بود.		تباکی یعنی خود را به [[گریه]] زدن، خود را گریان نشان دادن، خود را شبیه [[گریه]] کننده ساختن، حالتِ [[گریه]] به خود گرفتن. «تباکی» در فرهنگ‌های لغت [[عرب]] به معنای {{عربی\|تَکَلَّفُ البُکاء}} یعنی گریه از روی [[تکلف]] و [[سختی]] معنا شده است. تباکی در [[عزاداری]] بدان معناست که شخص، حالات فرد گریه کننده را به خود بگیرد تا در اثر آن، [[رقت قلب]]، تأثر [[باطنی]] و گریه برای او حاصل شود. از این جهت تباکی را می‌توان نوعی [[خضوع]] و [[فروتنی]] ظاهری دانست که منجر به [[خشوع]] و فروتنی باطنی می‌شود. در [[روایات]] [[امامان شیعه]] به تباکی در [[مقام]] [[مناجات]] و [[دعا]] برای حصول رقت قلب تأکید شده است<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص ۱۱۲.</ref>.

	~~البته غیر از تباکی~~ در [[~~مصیبت~~]] ~~ابا عبداللَّه الحسین، حالت~~ [[گریه]] ~~به خود گرفتن در~~ [[~~مناجات~~]] و [[~~دعا~~]] و ~~از خوفِ~~ [[~~خدا~~]] ~~نیز مطلوب است~~ و ~~این از نمونه‌های روانیِ تأثیر ظاهر در~~ [[~~باطن~~]] است. [[~~رسول خدا~~]] ~~در این زمینه به~~ [[~~ابوذر غفاری~~]] ~~فرمود~~: {{متن حدیث\|~~یا أباذَر! مَن اِسْتَطاعَ اَن یَبکِیَ فَلْیَبکِ، وَ~~ مَنْ ~~لَم یَستَطِعْ فَلْیُشعِرْ قَلْبَهُ الحُزنَ وَلِیَتَباکِ، اِنَّ الْقَلْبَ الْقاسِیَ بَعیدٌ مِنَ اللَّهِ~~}}<ref>~~مكارم الاخلاق، طبرسى،~~ ص ~~۴۶۲،بحار الانوار، ج ۷۴، ص ۷۹~~</ref>. هرکه ~~می‌‌تواند~~ [[~~گریه~~]] ~~کند، پس بگرید و هر که نتواند، پس در [[دل]] خویش [[حزن]] قرار دهد~~ و تباکی کند، ~~همانا~~ [[~~قلب~~]] [[~~قساوت~~]] ~~گرفته، از~~ [[~~خداوند~~]] ~~دور است.~~ [[~~امام صادق~~]] {{ع}} ~~درباره~~ [[گریه]] بر [[~~گناه~~]] ~~خویش و از~~ [[~~خوف~~]] ~~[[خدا]] می‌‌فرماید~~: {{متن حدیث\|~~اِنْ لَم یَجِئْکَ الْبُکاءُ فَتَباکِ، فَاِنْ خَرَجَ منکَ مِثْلُ رَأْسِ الذُّبابِ فَبَخٍّ بَخٍّ~~}}<ref>~~بحار الانوار،~~ ج ~~۹۰،ص ۳۴۴~~</ref>~~. اگر گریه‌ات نمی‌آید، خود را به~~ حالت [[گریه]] ~~درآور، پس اگر~~ به ~~اندازه سر مگسی~~ [[~~اشک~~]] ~~بیرون آمد، پس مرحبا به تو<ref>~~[[~~جواد محدثی\|محدثی، جواد~~]]، [[~~فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا~~]]~~، ص ۱۱۲.</ref>~~.		در راه احیای [[عاشورا]] و [[سوگواری]] بر عزای حسین {{ع}}، هم [[گریستن]]، هم گریاندن و هم حالتِ [[گریه]] داشتن [[ثواب]] دارد. حتّی اگر کسی نگرید یا گریه‌اش نیاید، گرفتن این حالت، هم در خود شخص حالت [[اندوه]] و تحسّر ایجاد می‌‌کند، هم به مجلس عزا، چهره و رنگ [[غم]] می‌‌بخشد. تباکی، همسویی با داغدارانِ سوگ عاشوراست و مثل [[گریستن]] و گریاندن است. در [[حدیث]] [[امام صادق]] است: {{متن حدیث\|مَنْ اَنْشَدَ فِی الحُسَینِ شِعراً فَتَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۲.</ref>؛ هرکه درباره [[حسین]]، شعری بگوید و تباکی کند، [[بهشت]] برای اوست. در [[حدیثی]] هم که [[سید بن طاووس]] [[نقل]] کرده، چنین است: {{متن حدیث\|مَن تَباکی فَلَهُ الجَنَّة}}<ref>بحار النوار جلد ۴۴، ص ۲۸۸.</ref>؛ هر که برای او خود را به حال [[گریه]] در آورد [[بهشت]] برای اوست. در [[حدیث قدسی]] آمده است: {{متن حدیث\|یا مُوسی! ما مِنْ عَبدٍ مِنْ عَبیدی فی ذلِکَ الزَّمانِ بَکی اَوْ تَباکی وَ تَعَزّی عَلی وَلَدِ المُصطَفی اِلاَّ وَ کانَت لَهُ الجَنَّةُ ثابِتاً فیها}}<ref>مستدرك سفينة البحار، نمازى شاهرودى، ج ۷،ص ۲۳۵.</ref>؛ ای [[موسی]] هر یک از بندگانم که در زمان [[شهادت]] [[فرزند]] مصطفی [[گریه]] کند یا حالت [[گریه]] به خود گیرد و بر [[مصیبت]] سبط [[پیامبر]] تعزیت گوید، همواره در [[بهشت]] خواهد بود.

	== حالت [[گریه]] به خود گرفتن ==		البته غیر از تباکی در [[مصیبت]] ابا عبداللَّه الحسین، حالت [[گریه]] به خود گرفتن در [[مناجات]] و [[دعا]] و از خوفِ [[خدا]] نیز مطلوب است و این از نمونه‌های روانیِ تأثیر ظاهر در [[باطن]] است. [[رسول خدا]] در این زمینه به [[ابوذر غفاری]] فرمود: {{متن حدیث\|یا أباذَر! مَن اِسْتَطاعَ اَن یَبکِیَ فَلْیَبکِ، وَ مَنْ لَم یَستَطِعْ فَلْیُشعِرْ قَلْبَهُ الحُزنَ وَلِیَتَباکِ، اِنَّ الْقَلْبَ الْقاسِیَ بَعیدٌ مِنَ اللَّهِ}}<ref>مكارم الاخلاق، طبرسى، ص ۴۶۲،بحار الانوار، ج ۷۴، ص ۷۹.</ref>. هرکه می‌‌تواند [[گریه]] کند، پس بگرید و هر که نتواند، پس در [[دل]] خویش [[حزن]] قرار دهد و تباکی کند، همانا [[قلب]] [[قساوت]] گرفته، از [[خداوند]] دور است. [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[گریه]] بر [[گناه]] خویش و از [[خوف]] [[خدا]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|اِنْ لَم یَجِئْکَ الْبُکاءُ فَتَباکِ، فَاِنْ خَرَجَ منکَ مِثْلُ رَأْسِ الذُّبابِ فَبَخٍّ بَخٍّ}}<ref>بحار الانوار، ج ۹۰،ص ۳۴۴.</ref>. اگر گریه‌ات نمی‌آید، خود را به حالت [[گریه]] درآور، پس اگر به اندازه سر مگسی [[اشک]] بیرون آمد، پس مرحبا به تو<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۱۲؛ [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها]] ص ۷۹.</ref>.
	~~«تباکی»~~ در ~~فرهنگ‌های لغت~~ [[~~عرب~~]] ~~به معنای {{عربی\|تَکَلَّفُ البُکاء}} یعنی گریه از روی~~ [[~~تکلف~~]] و [[~~سختی~~]] ~~معنا شده~~ است~~. تباکی~~ در [[~~عزاداری~~]] ~~بدان معناست که شخص، حالات فرد گریه کننده را به خود بگیرد تا در اثر آن،~~ [[~~رقت قلب~~]]~~، تأثر~~ [[~~باطنی~~]] ~~و گریه برای او حاصل شود~~. ~~از این جهت تباکی را می‌توان نوعی~~ [[~~خضوع~~]] و ~~[[فروتنی]] ظاهری دانست~~ که ~~منجر به [[خشوع]] و فروتنی باطنی می‌شود.~~ در [[~~روایات~~]] [[~~امامان شیعه~~]] به تباکی در [[~~مقام~~]] [[~~مناجات~~]] و [[~~دعا~~]] ~~برای حصول رقت قلب تأکید شده~~ است.

	~~در بعضی از روایات برای تباکی نیز همچون~~ [[~~گریه برای~~ امام~~]] [[حسین~~]] {{ع}} [[~~ثواب~~]] ~~ورود [[بهشت]] ذکر شده است.~~ [[~~محدث نوری~~]] ~~در لؤلؤ~~ و ~~مرجان این احتمال را مطرح کرده که شاید [[هدف]]~~ از ~~تأکید بر تباکی در عزاداری، آشکار نمودن~~ [[~~مصیبت~~]] و تحت تأثیر قراردادن دیگران باشد به گونه‌ای که آنان نیز به گریه درآیند. این تأکیدات بر تباکی، موجب شده تا بعضی آن را نوعی [[ریا]] به شمار آورده و ریا را در گریه کردن بر [[~~مصائب امام حسین~~]] {{ع}} ~~جایز بدانند~~. ~~ولی بسیاری از~~ [[~~علمای شیعه~~]] ~~با این معنا~~ [[~~مخالفت~~]] ~~نموده و در عزاداری نیز~~ به ~~صورت کلی ریا را [[حرام]] دانسته‌اند.~~<ref>[[~~مهدی مسائلی~~\|~~مسائلی، مهدی~~]]، [[فرهنگ ~~سوگ شیعی~~ (کتاب)\|~~مقاله «تباکی»،~~ فرهنگ ~~سوگ شیعی~~]]، ص ~~۱۱۲.</ref>~~

	~~==تباکی==~~
	«تباکی» به معنای آن است که [[انسان]] به خود حالت گریه بگیرد،؛ چراکه گاه ممکن است برخی از علاقمندان به سبب پاره‌ای از شرایط، [[اشک]] از چشمانشان جاری نشود، ولی این نباید سبب عدم شرکت در محافل و [[مجالس حسینی]] گردد،؛ چراکه در این صورت می‌توان با «تباکی» و حالت [[غم]] و [[اندوه]] و گریه به خود گرفتن، به خیل [[عزاداران]] پیوست و از [[پاداش]] [[معنوی]] آن نیز برخوردار شد، در این کار نیز [[نشانه]] [[ظلم ستیزی]] و [[مبارزه]] با [[ظالمان]] است،؛ چراکه [[هدف امام حسین]]{{ع}} چیزی جز این نبود.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها]] ص ۷۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']].		# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]
	# [[پرونده:1100827.jpg\|22px]] [[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|'''مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی''']]		# [[پرونده:1100827.jpg\|22px]] [[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|'''مقاله «تباکی»، فرهنگ سوگ شیعی''']]
	# [[پرونده:1100843.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|'''عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها''']]		# [[پرونده:1100843.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها (کتاب)\|'''عاشورا ریشه‌ها انگیزه‌ها رویدادها پیامدها''']]

تباکی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* پانویس */

Bahmani: /* مقدمه */

Bahmani در ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۰۹

Bahmani در ‏۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۰۳

Bahmani: /* پانویس */

Jaafari: /* منابع */

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

Heydari: جایگزینی متن - '\(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \(.*)\<\/div\> \(...

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \(...