تحکیم مبانی اعتقادی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'محمدبن' به 'محمد بن'

2023-06-12T10:40:06Z

جایگزینی متن - 'محمدبن' به 'محمد بن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۰
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	چنان‌که [[امیر مؤمنان علی]] {{ع}} بارها خطاب به [[مردم کوفه]] می‌فرمودند: ای مردم کوفه! از ما درباره آنچه [[خدا]] و رسولش گفته‌اند. بپرسید. ما [[اهل‌بیت]] {{عم}} آگاه‌ترین، به گفته خدا و [[رسول]] {{صل}} هستیم<ref>ابویوسف یعقوب بن سفیان البسوی، المعرفة و التاریخ، ج۲، ص۷۵۹.</ref>.		چنان‌که [[امیر مؤمنان علی]] {{ع}} بارها خطاب به [[مردم کوفه]] می‌فرمودند: ای مردم کوفه! از ما درباره آنچه [[خدا]] و رسولش گفته‌اند. بپرسید. ما [[اهل‌بیت]] {{عم}} آگاه‌ترین، به گفته خدا و [[رسول]] {{صل}} هستیم<ref>ابویوسف یعقوب بن سفیان البسوی، المعرفة و التاریخ، ج۲، ص۷۵۹.</ref>.

	این شواهد [[گواه]] بر این است که یک حرکت [[فرهنگی]] منسجم از سوی اهل‌بیت و [[پیشوایان معصوم]] {{عم}} وجود داشته تا ایشان را به عنوان محور [[فکری]] [[مسلمانان]] و الگوی [[رهبری دینی]] و [[سیاسی]] برای آنان معرفی کند. بر این اساس، آن بزرگواران به تبیین صفات [[حاکم]] [[مشروع]] می‌پرداختند و مسلمانان و [[شیعیان]] را از [[همنشینی]] و [[محبت]] به [[حاکمان جور]] برحذر می‌داشتند<ref>در عصر امام باقر {{ع}} از طرف حاکم وقت، فرماندار جدیدی برای مدینه تعیین شده بود و مردم برای عرض تبریک به سوی او می‌رفتند. محمد بن مسلم می‌گوید: در این هنگام ما نزد امام باقر {{ع}} بودیم. آن حضرت وقتی که عبور گروه‌گروه مردم را به سوی خانه فرماندار جدید دید، از حاضران پرسید: در مدینه چه حادثه‌ای رخ داده است؟ گفتند: فرماندار جدید نصب شده و مردم به دیدار او برای عرض تبریک می‌روند. امام فرمود: همانا انسان برای تبریک به خاطر امری حرکت می‌کند ولی (غافل از آنکه) همان شخص خود را به در خانه‌ای می‌رساند که از در خانه‌های آتش دوزخ است. (محمد بن حسن الحر عاملی، وسائل‌الشیعه، ج۱۲، ص۱۳۵).</ref>. در روایتی از [[امام باقر]] {{ع}} آمده که فرمودند: [[زمامداری]] [[شایسته]] نیست جز برای فردی که در او سه ویژگی جمع باشد؛ ورعی داشته باشد که او را از [[معاصی]] [[الهی]] باز دارد، حلمی که در سایه آن بتواند [[مالک]] خشمش شود و زمامداری شایسته و [[نیکو]] برای آنان که در زیر دست او هستند، بدان حد که برای آنان چون [[پدری]] [[مهربان]] باشد<ref>ابوجعفر ~~محمدبن~~ یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۰۷.</ref>.		این شواهد [[گواه]] بر این است که یک حرکت [[فرهنگی]] منسجم از سوی اهل‌بیت و [[پیشوایان معصوم]] {{عم}} وجود داشته تا ایشان را به عنوان محور [[فکری]] [[مسلمانان]] و الگوی [[رهبری دینی]] و [[سیاسی]] برای آنان معرفی کند. بر این اساس، آن بزرگواران به تبیین صفات [[حاکم]] [[مشروع]] می‌پرداختند و مسلمانان و [[شیعیان]] را از [[همنشینی]] و [[محبت]] به [[حاکمان جور]] برحذر می‌داشتند<ref>در عصر امام باقر {{ع}} از طرف حاکم وقت، فرماندار جدیدی برای مدینه تعیین شده بود و مردم برای عرض تبریک به سوی او می‌رفتند. محمد بن مسلم می‌گوید: در این هنگام ما نزد امام باقر {{ع}} بودیم. آن حضرت وقتی که عبور گروه‌گروه مردم را به سوی خانه فرماندار جدید دید، از حاضران پرسید: در مدینه چه حادثه‌ای رخ داده است؟ گفتند: فرماندار جدید نصب شده و مردم به دیدار او برای عرض تبریک می‌روند. امام فرمود: همانا انسان برای تبریک به خاطر امری حرکت می‌کند ولی (غافل از آنکه) همان شخص خود را به در خانه‌ای می‌رساند که از در خانه‌های آتش دوزخ است. (محمد بن حسن الحر عاملی، وسائل‌الشیعه، ج۱۲، ص۱۳۵).</ref>. در روایتی از [[امام باقر]] {{ع}} آمده که فرمودند: [[زمامداری]] [[شایسته]] نیست جز برای فردی که در او سه ویژگی جمع باشد؛ ورعی داشته باشد که او را از [[معاصی]] [[الهی]] باز دارد، حلمی که در سایه آن بتواند [[مالک]] خشمش شود و زمامداری شایسته و [[نیکو]] برای آنان که در زیر دست او هستند، بدان حد که برای آنان چون [[پدری]] [[مهربان]] باشد<ref>ابوجعفر محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۰۷.</ref>.

	[[امام حسین]] {{ع}} نیز در جای دیگری فرمودند: کسی [[زمامدار]] نتواند بود مگر آن کس که بر اساس [[قرآن]] [[حکم]] دهد، [[قائم]] به [[قسط]] باشد، [[مجری احکام]] [[الهی]] بوده و وجودش را تنها در خط [[خدا]] قرار دهد<ref>محمد بن نعمان بغدادی، الارشاد، ص۲۰۴.</ref>. [[اهل‌بیت]] {{عم}} با این سخنان، [[مسلمانان]] را متوجه این نکته می‌ساختند که [[حکومت]] و [[رهبری]]، به صورت مطلق از آن خداست و فقط کسانی از چنین حقی برخوردار می‌شوند که از طریق خدا و [[پیامبر]] [[مشروعیت]] یافته باشند. آنان در سخت‌ترین شرایط، [[رهبری امت اسلامی]] را برعهده می‌گرفتند و لحظه‌ای از [[حفظ]] و تقویت مبانی [[تشیع]] باز نمی‌ایستادند. شاید یکی از سخت‌ترین شرایط، دوره پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}} است که [[امام سجاد]] {{ع}} رهبری امت اسلامی را برعهده گرفت. در واپسین [[روز]] [[واقعه کربلا]]، [[شیعیان]] در بدترین شرایط [[روحی]] قرار داشتند. آنان از نظر کمی و کیفی و همچنین بعد [[سیاسی]]، [[اجتماعی]] و [[عقیدتی]] وضعیت مطلوبی نداشتند. [[کوفه]] که مرکز گرایش‌های [[شیعی]] بود، تحت شرایط [[سختی]] که ابن‌زیاد به وجود آورده بود، جرأت ابراز وجود نداشت. بسیاری از شیعیان [[واقعی]] در [[کربلا]] به [[شهادت]] رسیده بودند و باقی مانده آنان نیز در کوفه و [[مدینه]] و دیگر مناطق شیعه‌نشین گرفتار انواع صدمات روحی و فشارهای سیاسی شده بودند. در این [[شرایط امام]] [[سجاد]] {{ع}} رهبری امت اسلامی را برعهده گرفت و با بخشیدن حیاتی نو به تشیع، زمینه را برای فعالیت [[امام باقر]] و [[امام صادق]] {{ع}} در [[زمان]] خویش فراهم ساخت. [[تاریخ اسلام]] [[گواهی]] می‌دهد [[شیعه]] در طول ۳۴ سال فعالیت سیاسی و [[دینی]] امام سجاد {{ع}}، یکی از سخت‌ترین دوران‌های [[حیات]] [[اسلام]] را به خوبی پشت‌سر گذاشت؛ دورانی که جز سرکوبی شیعه توسط زبیریان و [[امویان]] نشان روشنی نداشت، بیست سال [[حاکمیت]] [[حجاج]] بر [[عراق]] و [[سلطه]] [[عبدالملک بن مروان]] بر تمامی قلمرو [[اسلامی]]، بیشترین صدمات و سرکوب‌ها را متوجه شیعیان ساخته و در این شرایط، پیشوای چهارم به [[بهترین]] صورت ممکن سکان [[امامت]] و رهبری [[امت]] را برعهده داشت<ref>به نوشته ابن ابی الحدید، حجاج به قدری در دشمنی بر ضد شیعیان مصمم بود که شنیدن لفظ کافر برایش آرام‌بخش‌تر از لفظ شیعه بود. (عزالدین بن هبة الله ابن ابی الحدید معتزلی، شرح نهج‌البلاغه، ج۱۱، ص۴۴).</ref><ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۱۶۵.</ref>		[[امام حسین]] {{ع}} نیز در جای دیگری فرمودند: کسی [[زمامدار]] نتواند بود مگر آن کس که بر اساس [[قرآن]] [[حکم]] دهد، [[قائم]] به [[قسط]] باشد، [[مجری احکام]] [[الهی]] بوده و وجودش را تنها در خط [[خدا]] قرار دهد<ref>محمد بن نعمان بغدادی، الارشاد، ص۲۰۴.</ref>. [[اهل‌بیت]] {{عم}} با این سخنان، [[مسلمانان]] را متوجه این نکته می‌ساختند که [[حکومت]] و [[رهبری]]، به صورت مطلق از آن خداست و فقط کسانی از چنین حقی برخوردار می‌شوند که از طریق خدا و [[پیامبر]] [[مشروعیت]] یافته باشند. آنان در سخت‌ترین شرایط، [[رهبری امت اسلامی]] را برعهده می‌گرفتند و لحظه‌ای از [[حفظ]] و تقویت مبانی [[تشیع]] باز نمی‌ایستادند. شاید یکی از سخت‌ترین شرایط، دوره پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}} است که [[امام سجاد]] {{ع}} رهبری امت اسلامی را برعهده گرفت. در واپسین [[روز]] [[واقعه کربلا]]، [[شیعیان]] در بدترین شرایط [[روحی]] قرار داشتند. آنان از نظر کمی و کیفی و همچنین بعد [[سیاسی]]، [[اجتماعی]] و [[عقیدتی]] وضعیت مطلوبی نداشتند. [[کوفه]] که مرکز گرایش‌های [[شیعی]] بود، تحت شرایط [[سختی]] که ابن‌زیاد به وجود آورده بود، جرأت ابراز وجود نداشت. بسیاری از شیعیان [[واقعی]] در [[کربلا]] به [[شهادت]] رسیده بودند و باقی مانده آنان نیز در کوفه و [[مدینه]] و دیگر مناطق شیعه‌نشین گرفتار انواع صدمات روحی و فشارهای سیاسی شده بودند. در این [[شرایط امام]] [[سجاد]] {{ع}} رهبری امت اسلامی را برعهده گرفت و با بخشیدن حیاتی نو به تشیع، زمینه را برای فعالیت [[امام باقر]] و [[امام صادق]] {{ع}} در [[زمان]] خویش فراهم ساخت. [[تاریخ اسلام]] [[گواهی]] می‌دهد [[شیعه]] در طول ۳۴ سال فعالیت سیاسی و [[دینی]] امام سجاد {{ع}}، یکی از سخت‌ترین دوران‌های [[حیات]] [[اسلام]] را به خوبی پشت‌سر گذاشت؛ دورانی که جز سرکوبی شیعه توسط زبیریان و [[امویان]] نشان روشنی نداشت، بیست سال [[حاکمیت]] [[حجاج]] بر [[عراق]] و [[سلطه]] [[عبدالملک بن مروان]] بر تمامی قلمرو [[اسلامی]]، بیشترین صدمات و سرکوب‌ها را متوجه شیعیان ساخته و در این شرایط، پیشوای چهارم به [[بهترین]] صورت ممکن سکان [[امامت]] و رهبری [[امت]] را برعهده داشت<ref>به نوشته ابن ابی الحدید، حجاج به قدری در دشمنی بر ضد شیعیان مصمم بود که شنیدن لفظ کافر برایش آرام‌بخش‌تر از لفظ شیعه بود. (عزالدین بن هبة الله ابن ابی الحدید معتزلی، شرح نهج‌البلاغه، ج۱۱، ص۴۴).</ref><ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۱۶۵.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T11:39:46Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۰۹
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	یکی از سیاست‌هایی که به ویژه پس از [[واقعه کربلا]] در راستای [[اصلاح جامعه اسلامی]] در دستور کار [[پیشوایان معصوم]] قرار گرفت، تقویت و بازسازی [[فرهنگ دینی]] و [[اصلاح]] [[بینش سیاسی]] توده‌های [[مسلمانان]] بود. بی‌تردید پس از واقعه کربلا هر [[قیام]] و [[نهضت]] مسلحانه‌ای برای تحقق [[حکومت اسلامی]] بدون تقویت و بازسازی پایگاه‌های مردمی و اصلاح بنیادین [[جامعه]] آفت‌زده آن [[روز]] بی‌ثمر بود. از این‌رو [[کوشش]] خستگی‌ناپذیر [[ائمه اطهار]] {{عم}} برای آن صرف شد که با به‌کارگیری ابزار مناسب و در زمان‌های مقتضی، پایگاه‌های مردمی را [[اصلاح]] و بازسازی کنند. افراد به ظاهر [[مسلمان]]، در [[جامعه اسلامی]] آن [[روز]]، کم نبودند؛ اما برپای داشتن [[حکومت حق]] و [[نفوذ]] و تأثیر آن در [[امت]]، به [[سپاه]] [[عظیم]] [[عقیدتی]] [[نیازمند]] بود. سپاهی که به [[امام]] و [[عصمت]] او [[ایمان]] مطلق داشته باشند و هدف‌های بزرگ [[پیشوایان معصوم]] خویش را [[درک]] کنند. در راستای [[تشکیل حکومت اسلامی]] از برنامه‌های آنان [[حمایت]] کرده و دست‌آوردهای ایشان را [[پاسداری]] کنند. گفت‌و‌گوی [[امام صادق]] {{ع}} با [[سدیر]] صیرفی<ref>از سدیر صیرفی روایت شده که می‌گوید: بر امام صادق {{ع}} وارد شدم و پرسیدم چرا با وجود این همه دوستان و شیعیان و یارانی که اطراف شما هستند قیام نمی‌کنید؟ امام فرمود: فکر می‌کنی چند تن باشند؟ گفتم: یک‌صدهزار و شاید دویست‌هزار. فرمود: یک‌صد هزار و دویست هزار؟ گفتم: آری و شاید نیمی از جهان!... مدتی گذشت تا اینکه صیرفی با امام صادق {{ع}} به سوی ینبع رفتند. در آنجا امام با اشاره به گله‌ای بز فرمود: ای سدیر، اگر شیعیان ما به تعداد این بزها رسیده بودند، برجای نمی‌نشستم. (ابوجعفر محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۲۴۲).</ref> - یکی از [[اصحاب]] آن [[حضرت]] - نشان از آن دارد که امام صادق {{ع}} بر این امر ایمان داشت؛ مادامی که [[حکومت]] از طرف پایگاه‌های [[آگاه]] مردمی حمایت نشود، برنامه [[اصلاح جامعه اسلامی]] محقق نخواهد شد. از این‌رو پیشوایان معصوم از عهده‌دار شدن [[قیام مسلحانه]] به صورت مستقیم برضد [[فرمانروایان]] [[منحرف]] دوری جستند، زیرا قیام مسلحانه در آن شرایط اگر هم با [[شکست]] حتمی روبه‌رو نمی‌شد، نتایج تضمین شده‌ای در بر نداشت. به همین [[دلیل]] آنان به پیشنهادهای قیام مسلحانه پاسخ مثبت نمی‌دادند و وقت خویش را صرف آن می‌کردند تا در میان امت دست به [[سازماندهی]] و اصلاح زده و پایگاه‌های مردمی آگاه بنا نهند. آنان برای نیل به این مقصود، چند محور را در [[دستور]] برنامه [[سیاسی]] خود قرار دادند.		یکی از سیاست‌هایی که به ویژه پس از [[واقعه کربلا]] در راستای [[اصلاح جامعه اسلامی]] در دستور کار [[پیشوایان معصوم]] قرار گرفت، تقویت و بازسازی [[فرهنگ دینی]] و [[اصلاح]] [[بینش سیاسی]] توده‌های [[مسلمانان]] بود. بی‌تردید پس از واقعه کربلا هر [[قیام]] و [[نهضت]] مسلحانه‌ای برای تحقق [[حکومت اسلامی]] بدون تقویت و بازسازی پایگاه‌های مردمی و اصلاح بنیادین [[جامعه]] آفت‌زده آن [[روز]] بی‌ثمر بود. از این‌رو [[کوشش]] خستگی‌ناپذیر [[ائمه اطهار]] {{عم}} برای آن صرف شد که با به‌کارگیری ابزار مناسب و در زمان‌های مقتضی، پایگاه‌های مردمی را [[اصلاح]] و بازسازی کنند. افراد به ظاهر [[مسلمان]]، در [[جامعه اسلامی]] آن [[روز]]، کم نبودند؛ اما برپای داشتن [[حکومت حق]] و [[نفوذ]] و تأثیر آن در [[امت]]، به [[سپاه]] [[عظیم]] [[عقیدتی]] [[نیازمند]] بود. سپاهی که به [[امام]] و [[عصمت]] او [[ایمان]] مطلق داشته باشند و هدف‌های بزرگ [[پیشوایان معصوم]] خویش را [[درک]] کنند. در راستای [[تشکیل حکومت اسلامی]] از برنامه‌های آنان [[حمایت]] کرده و دست‌آوردهای ایشان را [[پاسداری]] کنند. گفت‌و‌گوی [[امام صادق]] {{ع}} با [[سدیر]] صیرفی<ref>از سدیر صیرفی روایت شده که می‌گوید: بر امام صادق {{ع}} وارد شدم و پرسیدم چرا با وجود این همه دوستان و شیعیان و یارانی که اطراف شما هستند قیام نمی‌کنید؟ امام فرمود: فکر می‌کنی چند تن باشند؟ گفتم: یک‌صدهزار و شاید دویست‌هزار. فرمود: یک‌صد هزار و دویست هزار؟ گفتم: آری و شاید نیمی از جهان!... مدتی گذشت تا اینکه صیرفی با امام صادق {{ع}} به سوی ینبع رفتند. در آنجا امام با اشاره به گله‌ای بز فرمود: ای سدیر، اگر شیعیان ما به تعداد این بزها رسیده بودند، برجای نمی‌نشستم. (ابوجعفر محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۲۴۲).</ref> - یکی از [[اصحاب]] آن [[حضرت]] - نشان از آن دارد که امام صادق {{ع}} بر این امر ایمان داشت؛ مادامی که [[حکومت]] از طرف پایگاه‌های [[آگاه]] مردمی حمایت نشود، برنامه [[اصلاح جامعه اسلامی]] محقق نخواهد شد. از این‌رو پیشوایان معصوم از عهده‌دار شدن [[قیام مسلحانه]] به صورت مستقیم برضد [[فرمانروایان]] [[منحرف]] دوری جستند، زیرا قیام مسلحانه در آن شرایط اگر هم با [[شکست]] حتمی روبه‌رو نمی‌شد، نتایج تضمین شده‌ای در بر نداشت. به همین [[دلیل]] آنان به پیشنهادهای قیام مسلحانه پاسخ مثبت نمی‌دادند و وقت خویش را صرف آن می‌کردند تا در میان امت دست به [[سازماندهی]] و اصلاح زده و پایگاه‌های مردمی آگاه بنا نهند. آنان برای نیل به این مقصود، چند محور را در [[دستور]] برنامه [[سیاسی]] خود قرار دادند.

	محور نخست؛ تأکید بر [[حقانیت]] خویش به عنوان یگانه [[رهبر]] و [[امام]] [[مشروع]] [[امت اسلامی]] است که در مقاطع مختلف و فرصت‌های مناسب به ویژه در [[احتجاج]] با کسانی که [[زمامدار]] [[حکومت]] بودند، انجام می‌دادند<ref>مناظره امام کاظم {{ع}} با هارون‌الرشید یکی از این موارد است: روزی هارون از امام کاظم {{ع}} در مورد حدود فدک پرسید تا آن را به ایشان پس دهد. امام فرمود: اگر حدود آن را بگویم پس نخواهی داد. هارون اصرار کرد و امام فرمود: مرز نخستین آن عدن است و مرز دومش سمرقند، مرز سوم آفریقا، از ساحل دریا تا ارمنستان... هارون با تعجب گفت: آن وقت برای ما چیزی باقی نمی‌ماند؟! و امام فرمود: به تو گفتم که اگر حدود فدک را مشخص کنم، تو آن را پس نخواهی داد! (ابوجعفر محمد بن علی ~~ابن شهر آشوب~~ مازندرانی، مناقب آل ابی‌طالب، ج۲، ص۳۸۱). امام کاظم {{ع}} با این سخنان به هارون فهماند که او و اسلافش منصب خلافت را غصب کرده‌اند و رهبری و حاکمیت بر مردم حق آنان نبوده است.</ref>.		محور نخست؛ تأکید بر [[حقانیت]] خویش به عنوان یگانه [[رهبر]] و [[امام]] [[مشروع]] [[امت اسلامی]] است که در مقاطع مختلف و فرصت‌های مناسب به ویژه در [[احتجاج]] با کسانی که [[زمامدار]] [[حکومت]] بودند، انجام می‌دادند<ref>مناظره امام کاظم {{ع}} با هارون‌الرشید یکی از این موارد است: روزی هارون از امام کاظم {{ع}} در مورد حدود فدک پرسید تا آن را به ایشان پس دهد. امام فرمود: اگر حدود آن را بگویم پس نخواهی داد. هارون اصرار کرد و امام فرمود: مرز نخستین آن عدن است و مرز دومش سمرقند، مرز سوم آفریقا، از ساحل دریا تا ارمنستان... هارون با تعجب گفت: آن وقت برای ما چیزی باقی نمی‌ماند؟! و امام فرمود: به تو گفتم که اگر حدود فدک را مشخص کنم، تو آن را پس نخواهی داد! (ابوجعفر محمد بن علی ابن‌شهرآشوب مازندرانی، مناقب آل ابی‌طالب، ج۲، ص۳۸۱). امام کاظم {{ع}} با این سخنان به هارون فهماند که او و اسلافش منصب خلافت را غصب کرده‌اند و رهبری و حاکمیت بر مردم حق آنان نبوده است.</ref>.

	محور دوم؛ [[برنامه‌ریزی]] [[فکری]] و [[آگاهی]] دادن [[عقیدتی]] به [[مسلمانان]] به ویژه در [[زمان]] مواجهه با [[عقاید]] [[منحرف]] است. یکی از خطرناک‌ترین [[تبلیغات]] زهرآگین که بلافاصله پس از [[رحلت رسول خدا]] {{صل}} دامن‌گیر امت اسلامی شد، [[تبلیغ]] [[افکار]] [[الحادی]] و [[کفرآمیز]] بود که در طول عصر [[ائمه اطهار]] {{عم}} نیز ادامه یافت. موضع [[پیشوایان معصوم]] در برابر این تبلیغات آن بود که با تدوین برنامه‌های منسجم [[علمی]] و [[تربیت شاگردان]] در برابر این موج زهرآگین بایستند. تأسیس [[دانشگاه]] [[جعفری]] و فعالیت‌های علمی [[امام باقر]] {{ع}} و [[امام صادق]] {{ع}} یکی از تمهیدات لازم در این زمینه است.		محور دوم؛ [[برنامه‌ریزی]] [[فکری]] و [[آگاهی]] دادن [[عقیدتی]] به [[مسلمانان]] به ویژه در [[زمان]] مواجهه با [[عقاید]] [[منحرف]] است. یکی از خطرناک‌ترین [[تبلیغات]] زهرآگین که بلافاصله پس از [[رحلت رسول خدا]] {{صل}} دامن‌گیر امت اسلامی شد، [[تبلیغ]] [[افکار]] [[الحادی]] و [[کفرآمیز]] بود که در طول عصر [[ائمه اطهار]] {{عم}} نیز ادامه یافت. موضع [[پیشوایان معصوم]] در برابر این تبلیغات آن بود که با تدوین برنامه‌های منسجم [[علمی]] و [[تربیت شاگردان]] در برابر این موج زهرآگین بایستند. تأسیس [[دانشگاه]] [[جعفری]] و فعالیت‌های علمی [[امام باقر]] {{ع}} و [[امام صادق]] {{ع}} یکی از تمهیدات لازم در این زمینه است.

Wasity: جایگزینی متن - 'گرایشات' به 'گرایش‌های'

2022-10-23T12:51:55Z

جایگزینی متن - 'گرایشات' به 'گرایش‌های'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۲۱
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	این شواهد [[گواه]] بر این است که یک حرکت [[فرهنگی]] منسجم از سوی اهل‌بیت و [[پیشوایان معصوم]] {{عم}} وجود داشته تا ایشان را به عنوان محور [[فکری]] [[مسلمانان]] و الگوی [[رهبری دینی]] و [[سیاسی]] برای آنان معرفی کند. بر این اساس، آن بزرگواران به تبیین صفات [[حاکم]] [[مشروع]] می‌پرداختند و مسلمانان و [[شیعیان]] را از [[همنشینی]] و [[محبت]] به [[حاکمان جور]] برحذر می‌داشتند<ref>در عصر امام باقر {{ع}} از طرف حاکم وقت، فرماندار جدیدی برای مدینه تعیین شده بود و مردم برای عرض تبریک به سوی او می‌رفتند. محمد بن مسلم می‌گوید: در این هنگام ما نزد امام باقر {{ع}} بودیم. آن حضرت وقتی که عبور گروه‌گروه مردم را به سوی خانه فرماندار جدید دید، از حاضران پرسید: در مدینه چه حادثه‌ای رخ داده است؟ گفتند: فرماندار جدید نصب شده و مردم به دیدار او برای عرض تبریک می‌روند. امام فرمود: همانا انسان برای تبریک به خاطر امری حرکت می‌کند ولی (غافل از آنکه) همان شخص خود را به در خانه‌ای می‌رساند که از در خانه‌های آتش دوزخ است. (محمد بن حسن الحر عاملی، وسائل‌الشیعه، ج۱۲، ص۱۳۵).</ref>. در روایتی از [[امام باقر]] {{ع}} آمده که فرمودند: [[زمامداری]] [[شایسته]] نیست جز برای فردی که در او سه ویژگی جمع باشد؛ ورعی داشته باشد که او را از [[معاصی]] [[الهی]] باز دارد، حلمی که در سایه آن بتواند [[مالک]] خشمش شود و زمامداری شایسته و [[نیکو]] برای آنان که در زیر دست او هستند، بدان حد که برای آنان چون [[پدری]] [[مهربان]] باشد<ref>ابوجعفر محمدبن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۰۷.</ref>.		این شواهد [[گواه]] بر این است که یک حرکت [[فرهنگی]] منسجم از سوی اهل‌بیت و [[پیشوایان معصوم]] {{عم}} وجود داشته تا ایشان را به عنوان محور [[فکری]] [[مسلمانان]] و الگوی [[رهبری دینی]] و [[سیاسی]] برای آنان معرفی کند. بر این اساس، آن بزرگواران به تبیین صفات [[حاکم]] [[مشروع]] می‌پرداختند و مسلمانان و [[شیعیان]] را از [[همنشینی]] و [[محبت]] به [[حاکمان جور]] برحذر می‌داشتند<ref>در عصر امام باقر {{ع}} از طرف حاکم وقت، فرماندار جدیدی برای مدینه تعیین شده بود و مردم برای عرض تبریک به سوی او می‌رفتند. محمد بن مسلم می‌گوید: در این هنگام ما نزد امام باقر {{ع}} بودیم. آن حضرت وقتی که عبور گروه‌گروه مردم را به سوی خانه فرماندار جدید دید، از حاضران پرسید: در مدینه چه حادثه‌ای رخ داده است؟ گفتند: فرماندار جدید نصب شده و مردم به دیدار او برای عرض تبریک می‌روند. امام فرمود: همانا انسان برای تبریک به خاطر امری حرکت می‌کند ولی (غافل از آنکه) همان شخص خود را به در خانه‌ای می‌رساند که از در خانه‌های آتش دوزخ است. (محمد بن حسن الحر عاملی، وسائل‌الشیعه، ج۱۲، ص۱۳۵).</ref>. در روایتی از [[امام باقر]] {{ع}} آمده که فرمودند: [[زمامداری]] [[شایسته]] نیست جز برای فردی که در او سه ویژگی جمع باشد؛ ورعی داشته باشد که او را از [[معاصی]] [[الهی]] باز دارد، حلمی که در سایه آن بتواند [[مالک]] خشمش شود و زمامداری شایسته و [[نیکو]] برای آنان که در زیر دست او هستند، بدان حد که برای آنان چون [[پدری]] [[مهربان]] باشد<ref>ابوجعفر محمدبن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۰۷.</ref>.

	[[امام حسین]] {{ع}} نیز در جای دیگری فرمودند: کسی [[زمامدار]] نتواند بود مگر آن کس که بر اساس [[قرآن]] [[حکم]] دهد، [[قائم]] به [[قسط]] باشد، [[مجری احکام]] [[الهی]] بوده و وجودش را تنها در خط [[خدا]] قرار دهد<ref>محمد بن نعمان بغدادی، الارشاد، ص۲۰۴.</ref>. [[اهل‌بیت]] {{عم}} با این سخنان، [[مسلمانان]] را متوجه این نکته می‌ساختند که [[حکومت]] و [[رهبری]]، به صورت مطلق از آن خداست و فقط کسانی از چنین حقی برخوردار می‌شوند که از طریق خدا و [[پیامبر]] [[مشروعیت]] یافته باشند. آنان در سخت‌ترین شرایط، [[رهبری امت اسلامی]] را برعهده می‌گرفتند و لحظه‌ای از [[حفظ]] و تقویت مبانی [[تشیع]] باز نمی‌ایستادند. شاید یکی از سخت‌ترین شرایط، دوره پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}} است که [[امام سجاد]] {{ع}} رهبری امت اسلامی را برعهده گرفت. در واپسین [[روز]] [[واقعه کربلا]]، [[شیعیان]] در بدترین شرایط [[روحی]] قرار داشتند. آنان از نظر کمی و کیفی و همچنین بعد [[سیاسی]]، [[اجتماعی]] و [[عقیدتی]] وضعیت مطلوبی نداشتند. [[کوفه]] که مرکز ~~گرایشات~~ [[شیعی]] بود، تحت شرایط [[سختی]] که ابن‌زیاد به وجود آورده بود، جرأت ابراز وجود نداشت. بسیاری از شیعیان [[واقعی]] در [[کربلا]] به [[شهادت]] رسیده بودند و باقی مانده آنان نیز در کوفه و [[مدینه]] و دیگر مناطق شیعه‌نشین گرفتار انواع صدمات روحی و فشارهای سیاسی شده بودند. در این [[شرایط امام]] [[سجاد]] {{ع}} رهبری امت اسلامی را برعهده گرفت و با بخشیدن حیاتی نو به تشیع، زمینه را برای فعالیت [[امام باقر]] و [[امام صادق]] {{ع}} در [[زمان]] خویش فراهم ساخت. [[تاریخ اسلام]] [[گواهی]] می‌دهد [[شیعه]] در طول ۳۴ سال فعالیت سیاسی و [[دینی]] امام سجاد {{ع}}، یکی از سخت‌ترین دوران‌های [[حیات]] [[اسلام]] را به خوبی پشت‌سر گذاشت؛ دورانی که جز سرکوبی شیعه توسط زبیریان و [[امویان]] نشان روشنی نداشت، بیست سال [[حاکمیت]] [[حجاج]] بر [[عراق]] و [[سلطه]] [[عبدالملک بن مروان]] بر تمامی قلمرو [[اسلامی]]، بیشترین صدمات و سرکوب‌ها را متوجه شیعیان ساخته و در این شرایط، پیشوای چهارم به [[بهترین]] صورت ممکن سکان [[امامت]] و رهبری [[امت]] را برعهده داشت<ref>به نوشته ابن ابی الحدید، حجاج به قدری در دشمنی بر ضد شیعیان مصمم بود که شنیدن لفظ کافر برایش آرام‌بخش‌تر از لفظ شیعه بود. (عزالدین بن هبة الله ابن ابی الحدید معتزلی، شرح نهج‌البلاغه، ج۱۱، ص۴۴).</ref><ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۱۶۵.</ref>		[[امام حسین]] {{ع}} نیز در جای دیگری فرمودند: کسی [[زمامدار]] نتواند بود مگر آن کس که بر اساس [[قرآن]] [[حکم]] دهد، [[قائم]] به [[قسط]] باشد، [[مجری احکام]] [[الهی]] بوده و وجودش را تنها در خط [[خدا]] قرار دهد<ref>محمد بن نعمان بغدادی، الارشاد، ص۲۰۴.</ref>. [[اهل‌بیت]] {{عم}} با این سخنان، [[مسلمانان]] را متوجه این نکته می‌ساختند که [[حکومت]] و [[رهبری]]، به صورت مطلق از آن خداست و فقط کسانی از چنین حقی برخوردار می‌شوند که از طریق خدا و [[پیامبر]] [[مشروعیت]] یافته باشند. آنان در سخت‌ترین شرایط، [[رهبری امت اسلامی]] را برعهده می‌گرفتند و لحظه‌ای از [[حفظ]] و تقویت مبانی [[تشیع]] باز نمی‌ایستادند. شاید یکی از سخت‌ترین شرایط، دوره پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}} است که [[امام سجاد]] {{ع}} رهبری امت اسلامی را برعهده گرفت. در واپسین [[روز]] [[واقعه کربلا]]، [[شیعیان]] در بدترین شرایط [[روحی]] قرار داشتند. آنان از نظر کمی و کیفی و همچنین بعد [[سیاسی]]، [[اجتماعی]] و [[عقیدتی]] وضعیت مطلوبی نداشتند. [[کوفه]] که مرکز گرایش‌های [[شیعی]] بود، تحت شرایط [[سختی]] که ابن‌زیاد به وجود آورده بود، جرأت ابراز وجود نداشت. بسیاری از شیعیان [[واقعی]] در [[کربلا]] به [[شهادت]] رسیده بودند و باقی مانده آنان نیز در کوفه و [[مدینه]] و دیگر مناطق شیعه‌نشین گرفتار انواع صدمات روحی و فشارهای سیاسی شده بودند. در این [[شرایط امام]] [[سجاد]] {{ع}} رهبری امت اسلامی را برعهده گرفت و با بخشیدن حیاتی نو به تشیع، زمینه را برای فعالیت [[امام باقر]] و [[امام صادق]] {{ع}} در [[زمان]] خویش فراهم ساخت. [[تاریخ اسلام]] [[گواهی]] می‌دهد [[شیعه]] در طول ۳۴ سال فعالیت سیاسی و [[دینی]] امام سجاد {{ع}}، یکی از سخت‌ترین دوران‌های [[حیات]] [[اسلام]] را به خوبی پشت‌سر گذاشت؛ دورانی که جز سرکوبی شیعه توسط زبیریان و [[امویان]] نشان روشنی نداشت، بیست سال [[حاکمیت]] [[حجاج]] بر [[عراق]] و [[سلطه]] [[عبدالملک بن مروان]] بر تمامی قلمرو [[اسلامی]]، بیشترین صدمات و سرکوب‌ها را متوجه شیعیان ساخته و در این شرایط، پیشوای چهارم به [[بهترین]] صورت ممکن سکان [[امامت]] و رهبری [[امت]] را برعهده داشت<ref>به نوشته ابن ابی الحدید، حجاج به قدری در دشمنی بر ضد شیعیان مصمم بود که شنیدن لفظ کافر برایش آرام‌بخش‌تر از لفظ شیعه بود. (عزالدین بن هبة الله ابن ابی الحدید معتزلی، شرح نهج‌البلاغه، ج۱۱، ص۴۴).</ref><ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۱۶۵.</ref>

	== [[هدایت امت]] با ابزار مناسب ==		== [[هدایت امت]] با ابزار مناسب ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T19:29:49Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:52:32Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تحکیم مبانی اعتقادی در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تحکیم مبانی اعتقادی در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = }}

خط ۵۴:		خط ۵۳:

	[[رده:اعتقادات اسلامی]]		[[رده:اعتقادات اسلامی]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Bahmani در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۵۸

2022-07-21T13:58:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تحکیم مبانی اعتقادی در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = ~~تحکیم مبانی اعتقادی (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تحکیم مبانی اعتقادی در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = }}

	==مقدمه==		==مقدمه==
خط ۴۱:		خط ۴۱:

	محور چهارم؛ بیدارساختن [[وجدان]] انقلابی [[امت اسلامی]]، [[تأیید قیام‌های مکتبی]] و [[تشویق]] به استمرار [[مبارزه]] با جائران و [[ظالمان]] است. [[پیشوایان معصوم]] اگرچه خود به طور مستقیم پس از [[قیام عاشورا]] وارد [[مبارزه مسلحانه]] نشدند، اما همواره [[قیام‌های مکتبی]] را مورد تشویق و [[تأیید]] قرار می‌دادند و به روش‌های مختلف از مبارزان مکتبی [[حمایت]] می‌کردند<ref>در بخش چهارم این پژوهش به این موضوع خواهیم پرداخت.</ref><ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۱۷۲.</ref>		محور چهارم؛ بیدارساختن [[وجدان]] انقلابی [[امت اسلامی]]، [[تأیید قیام‌های مکتبی]] و [[تشویق]] به استمرار [[مبارزه]] با جائران و [[ظالمان]] است. [[پیشوایان معصوم]] اگرچه خود به طور مستقیم پس از [[قیام عاشورا]] وارد [[مبارزه مسلحانه]] نشدند، اما همواره [[قیام‌های مکتبی]] را مورد تشویق و [[تأیید]] قرار می‌دادند و به روش‌های مختلف از مبارزان مکتبی [[حمایت]] می‌کردند<ref>در بخش چهارم این پژوهش به این موضوع خواهیم پرداخت.</ref><ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۱۷۲.</ref>

			== پرسش مستقیم ==
			* [[سیره اهل بیت در تحکیم مبانی عقیدتی و باورهای دینی جامعه چه بوده است؟ (پرسش)]]

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۵۷

2022-07-21T13:57:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[تحکیم مبانی اعتقادی در حدیث]] - [[تحکیم مبانی اعتقادی در اخلاق اسلامی]] - [[تحکیم مبانی اعتقادی در تاریخ اسلامی]] -~~ [[تحکیم مبانی اعتقادی در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = تحکیم مبانی اعتقادی (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تحکیم مبانی اعتقادی در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = تحکیم مبانی اعتقادی (پرسش)}}

	==مقدمه==		==مقدمه==
	[[پیشوایان معصوم]] برای [[تحکیم]] مبانی [[عقیدتی]] و [[باورهای دینی]] [[مسلمانان]] تلاش گسترده و همه جانبه‌ای را آغاز کردند که با توجه به مقتضیات و شرایط [[زمان]]، جلوه‌های متفاوت می‌یافت.		[[پیشوایان معصوم]] برای [[تحکیم]] مبانی [[عقیدتی]] و [[باورهای دینی]] [[مسلمانان]] تلاش گسترده و همه جانبه‌ای را آغاز کردند که با توجه به مقتضیات و شرایط [[زمان]]، جلوه‌های متفاوت می‌یافت.
خط ۴۹:		خط ۵۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~تحکیم مبانی اعتقادی~~]]		[[رده:اعتقادات اسلامی]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T23:58:39Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۲۸
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	این شواهد [[گواه]] بر این است که یک حرکت [[فرهنگی]] منسجم از سوی اهل‌بیت و [[پیشوایان معصوم]]{{عم}} وجود داشته تا ایشان را به عنوان محور [[فکری]] [[مسلمانان]] و الگوی [[رهبری دینی]] و [[سیاسی]] برای آنان معرفی کند. بر این اساس، آن بزرگواران به تبیین صفات [[حاکم]] [[مشروع]] می‌پرداختند و مسلمانان و [[شیعیان]] را از [[همنشینی]] و [[محبت]] به [[حاکمان جور]] برحذر می‌داشتند<ref>در عصر امام باقر{{ع}} از طرف حاکم وقت، فرماندار جدیدی برای مدینه تعیین شده بود و مردم برای عرض تبریک به سوی او می‌رفتند. محمد بن مسلم می‌گوید: در این هنگام ما نزد امام باقر{{ع}} بودیم. آن حضرت وقتی که عبور گروه‌گروه مردم را به سوی خانه فرماندار جدید دید، از حاضران پرسید: در مدینه چه حادثه‌ای رخ داده است؟ گفتند: فرماندار جدید نصب شده و مردم به دیدار او برای عرض تبریک می‌روند. امام فرمود: همانا انسان برای تبریک به خاطر امری حرکت می‌کند ولی (غافل از آنکه) همان شخص خود را به در خانه‌ای می‌رساند که از در خانه‌های آتش دوزخ است. (محمد بن حسن الحر عاملی، وسائل‌الشیعه، ج۱۲، ص۱۳۵).</ref>. در روایتی از [[امام باقر]]{{ع}} آمده که فرمودند: [[زمامداری]] [[شایسته]] نیست جز برای فردی که در او سه ویژگی جمع باشد؛ ورعی داشته باشد که او را از [[معاصی]] [[الهی]] باز دارد، حلمی که در سایه آن بتواند [[مالک]] خشمش شود و زمامداری شایسته و [[نیکو]] برای آنان که در زیر دست او هستند، بدان حد که برای آنان چون [[پدری]] [[مهربان]] باشد<ref>ابوجعفر محمدبن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۰۷.</ref>.		این شواهد [[گواه]] بر این است که یک حرکت [[فرهنگی]] منسجم از سوی اهل‌بیت و [[پیشوایان معصوم]]{{عم}} وجود داشته تا ایشان را به عنوان محور [[فکری]] [[مسلمانان]] و الگوی [[رهبری دینی]] و [[سیاسی]] برای آنان معرفی کند. بر این اساس، آن بزرگواران به تبیین صفات [[حاکم]] [[مشروع]] می‌پرداختند و مسلمانان و [[شیعیان]] را از [[همنشینی]] و [[محبت]] به [[حاکمان جور]] برحذر می‌داشتند<ref>در عصر امام باقر{{ع}} از طرف حاکم وقت، فرماندار جدیدی برای مدینه تعیین شده بود و مردم برای عرض تبریک به سوی او می‌رفتند. محمد بن مسلم می‌گوید: در این هنگام ما نزد امام باقر{{ع}} بودیم. آن حضرت وقتی که عبور گروه‌گروه مردم را به سوی خانه فرماندار جدید دید، از حاضران پرسید: در مدینه چه حادثه‌ای رخ داده است؟ گفتند: فرماندار جدید نصب شده و مردم به دیدار او برای عرض تبریک می‌روند. امام فرمود: همانا انسان برای تبریک به خاطر امری حرکت می‌کند ولی (غافل از آنکه) همان شخص خود را به در خانه‌ای می‌رساند که از در خانه‌های آتش دوزخ است. (محمد بن حسن الحر عاملی، وسائل‌الشیعه، ج۱۲، ص۱۳۵).</ref>. در روایتی از [[امام باقر]]{{ع}} آمده که فرمودند: [[زمامداری]] [[شایسته]] نیست جز برای فردی که در او سه ویژگی جمع باشد؛ ورعی داشته باشد که او را از [[معاصی]] [[الهی]] باز دارد، حلمی که در سایه آن بتواند [[مالک]] خشمش شود و زمامداری شایسته و [[نیکو]] برای آنان که در زیر دست او هستند، بدان حد که برای آنان چون [[پدری]] [[مهربان]] باشد<ref>ابوجعفر محمدبن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۰۷.</ref>.

	[[امام حسین]]{{ع}} نیز در جای دیگری فرمودند: کسی [[زمامدار]] نتواند بود مگر آن کس که بر اساس [[قرآن]] [[حکم]] دهد، [[قائم]] به [[قسط]] باشد، [[مجری احکام]] [[الهی]] بوده و وجودش را تنها در خط [[خدا]] قرار دهد<ref>محمد بن نعمان بغدادی، الارشاد، ص۲۰۴.</ref>. [[اهل‌بیت]]{{عم}} با این سخنان، [[مسلمانان]] را متوجه این نکته می‌ساختند که [[حکومت]] و [[رهبری]]، به صورت مطلق از آن خداست و فقط کسانی از چنین حقی برخوردار می‌شوند که از طریق خدا و [[پیامبر]] [[مشروعیت]] یافته باشند. آنان در سخت‌ترین شرایط، [[رهبری امت اسلامی]] را برعهده می‌گرفتند و لحظه‌ای از [[حفظ]] و تقویت مبانی [[تشیع]] باز نمی‌ایستادند. شاید یکی از سخت‌ترین شرایط، دوره پس از [[شهادت امام حسین]]{{ع}} است که [[امام سجاد]]{{ع}} رهبری امت اسلامی را برعهده گرفت. در واپسین [[روز]] [[واقعه کربلا]]، [[شیعیان]] در بدترین شرایط [[روحی]] قرار داشتند. آنان از نظر کمی و کیفی و همچنین بعد [[سیاسی]]، [[اجتماعی]] و [[عقیدتی]] وضعیت مطلوبی نداشتند. [[کوفه]] که مرکز گرایشات [[شیعی]] بود، تحت شرایط [[سختی]] که ابن‌زیاد به وجود آورده بود، جرأت ابراز وجود نداشت. بسیاری از شیعیان [[واقعی]] در [[کربلا]] به [[شهادت]] رسیده بودند و باقی مانده آنان نیز در کوفه و [[مدینه]] و دیگر مناطق شیعه‌نشین گرفتار انواع صدمات روحی و فشارهای سیاسی شده بودند. در این [[شرایط امام]] [[سجاد]]{{ع}} رهبری امت اسلامی را برعهده گرفت و با بخشیدن حیاتی نو به تشیع، زمینه را برای فعالیت [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{ع}} در [[زمان]] خویش فراهم ساخت. [[تاریخ اسلام]] [[گواهی]] می‌دهد [[شیعه]] در طول ۳۴ سال فعالیت سیاسی و [[دینی]] امام سجاد{{ع}}، یکی از سخت‌ترین دوران‌های [[حیات]] [[اسلام]] را به خوبی پشت‌سر گذاشت؛ دورانی که جز سرکوبی شیعه توسط زبیریان و [[امویان]] نشان روشنی نداشت، بیست سال [[حاکمیت]] [[حجاج]] بر [[عراق]] و [[سلطه]] [[عبدالملک بن مروان]] بر تمامی قلمرو [[اسلامی]]، بیشترین صدمات و سرکوب‌ها را متوجه شیعیان ساخته و در این شرایط، پیشوای چهارم به [[بهترین]] صورت ممکن سکان [[امامت]] و رهبری [[امت]] را برعهده داشت<ref>به نوشته ابن ابی الحدید، حجاج به قدری در دشمنی بر ضد شیعیان مصمم بود که شنیدن لفظ کافر برایش آرام‌بخش‌تر از لفظ شیعه بود. (عزالدین بن هبة الله ابن ابی الحدید معتزلی، شرح نهج‌البلاغه، ج۱۱، ص۴۴).</ref>.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۱۶۵.</ref>		[[امام حسین]]{{ع}} نیز در جای دیگری فرمودند: کسی [[زمامدار]] نتواند بود مگر آن کس که بر اساس [[قرآن]] [[حکم]] دهد، [[قائم]] به [[قسط]] باشد، [[مجری احکام]] [[الهی]] بوده و وجودش را تنها در خط [[خدا]] قرار دهد<ref>محمد بن نعمان بغدادی، الارشاد، ص۲۰۴.</ref>. [[اهل‌بیت]]{{عم}} با این سخنان، [[مسلمانان]] را متوجه این نکته می‌ساختند که [[حکومت]] و [[رهبری]]، به صورت مطلق از آن خداست و فقط کسانی از چنین حقی برخوردار می‌شوند که از طریق خدا و [[پیامبر]] [[مشروعیت]] یافته باشند. آنان در سخت‌ترین شرایط، [[رهبری امت اسلامی]] را برعهده می‌گرفتند و لحظه‌ای از [[حفظ]] و تقویت مبانی [[تشیع]] باز نمی‌ایستادند. شاید یکی از سخت‌ترین شرایط، دوره پس از [[شهادت امام حسین]]{{ع}} است که [[امام سجاد]]{{ع}} رهبری امت اسلامی را برعهده گرفت. در واپسین [[روز]] [[واقعه کربلا]]، [[شیعیان]] در بدترین شرایط [[روحی]] قرار داشتند. آنان از نظر کمی و کیفی و همچنین بعد [[سیاسی]]، [[اجتماعی]] و [[عقیدتی]] وضعیت مطلوبی نداشتند. [[کوفه]] که مرکز گرایشات [[شیعی]] بود، تحت شرایط [[سختی]] که ابن‌زیاد به وجود آورده بود، جرأت ابراز وجود نداشت. بسیاری از شیعیان [[واقعی]] در [[کربلا]] به [[شهادت]] رسیده بودند و باقی مانده آنان نیز در کوفه و [[مدینه]] و دیگر مناطق شیعه‌نشین گرفتار انواع صدمات روحی و فشارهای سیاسی شده بودند. در این [[شرایط امام]] [[سجاد]]{{ع}} رهبری امت اسلامی را برعهده گرفت و با بخشیدن حیاتی نو به تشیع، زمینه را برای فعالیت [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{ع}} در [[زمان]] خویش فراهم ساخت. [[تاریخ اسلام]] [[گواهی]] می‌دهد [[شیعه]] در طول ۳۴ سال فعالیت سیاسی و [[دینی]] امام سجاد{{ع}}، یکی از سخت‌ترین دوران‌های [[حیات]] [[اسلام]] را به خوبی پشت‌سر گذاشت؛ دورانی که جز سرکوبی شیعه توسط زبیریان و [[امویان]] نشان روشنی نداشت، بیست سال [[حاکمیت]] [[حجاج]] بر [[عراق]] و [[سلطه]] [[عبدالملک بن مروان]] بر تمامی قلمرو [[اسلامی]]، بیشترین صدمات و سرکوب‌ها را متوجه شیعیان ساخته و در این شرایط، پیشوای چهارم به [[بهترین]] صورت ممکن سکان [[امامت]] و رهبری [[امت]] را برعهده داشت<ref>به نوشته ابن ابی الحدید، حجاج به قدری در دشمنی بر ضد شیعیان مصمم بود که شنیدن لفظ کافر برایش آرام‌بخش‌تر از لفظ شیعه بود. (عزالدین بن هبة الله ابن ابی الحدید معتزلی، شرح نهج‌البلاغه، ج۱۱، ص۴۴).</ref><ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۱۶۵.</ref>

	==[[هدایت امت]] با ابزار مناسب==		==[[هدایت امت]] با ابزار مناسب==
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	محور سوم؛ [[نظارت]] مستقیم بر روند [[سیاسی]] - [[دینی]] [[جامعه اسلامی]] و ارائه [[دستورات]] لازم به [[پیروان]] و [[شیعیان]] است. [[دستور]] به اتخاذ مواضع سلبی و منفی در برابر [[حاکمان جور]] و ممنوعیت [[همکاری]] با آنان و... از جمله این موارد است که در بخش‌های مختلف این [[پژوهش]] به آن اشاره شد و یا به مناسبت، مورد بررسی قرار خواهد گرفت.		محور سوم؛ [[نظارت]] مستقیم بر روند [[سیاسی]] - [[دینی]] [[جامعه اسلامی]] و ارائه [[دستورات]] لازم به [[پیروان]] و [[شیعیان]] است. [[دستور]] به اتخاذ مواضع سلبی و منفی در برابر [[حاکمان جور]] و ممنوعیت [[همکاری]] با آنان و... از جمله این موارد است که در بخش‌های مختلف این [[پژوهش]] به آن اشاره شد و یا به مناسبت، مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

	محور چهارم؛ بیدارساختن [[وجدان]] انقلابی [[امت اسلامی]]، [[تأیید قیام‌های مکتبی]] و [[تشویق]] به استمرار [[مبارزه]] با جائران و [[ظالمان]] است. [[پیشوایان معصوم]] اگرچه خود به طور مستقیم پس از [[قیام عاشورا]] وارد [[مبارزه مسلحانه]] نشدند، اما همواره [[قیام‌های مکتبی]] را مورد تشویق و [[تأیید]] قرار می‌دادند و به روش‌های مختلف از مبارزان مکتبی [[حمایت]] می‌کردند<ref>در بخش چهارم این پژوهش به این موضوع خواهیم پرداخت.</ref>.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۱۷۲.</ref>		محور چهارم؛ بیدارساختن [[وجدان]] انقلابی [[امت اسلامی]]، [[تأیید قیام‌های مکتبی]] و [[تشویق]] به استمرار [[مبارزه]] با جائران و [[ظالمان]] است. [[پیشوایان معصوم]] اگرچه خود به طور مستقیم پس از [[قیام عاشورا]] وارد [[مبارزه مسلحانه]] نشدند، اما همواره [[قیام‌های مکتبی]] را مورد تشویق و [[تأیید]] قرار می‌دادند و به روش‌های مختلف از مبارزان مکتبی [[حمایت]] می‌کردند<ref>در بخش چهارم این پژوهش به این موضوع خواهیم پرداخت.</ref><ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۱۷۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T15:40:26Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۱۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تحکیم مبانی اعتقادی در حدیث]] - [[تحکیم مبانی اعتقادی در اخلاق اسلامی]] - [[تحکیم مبانی اعتقادی در تاریخ اسلامی]] - [[تحکیم مبانی اعتقادی در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = تحکیم مبانی اعتقادی (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[تحکیم مبانی اعتقادی در حدیث]] - [[تحکیم مبانی اعتقادی در اخلاق اسلامی]] - [[تحکیم مبانی اعتقادی در تاریخ اسلامی]] - [[تحکیم مبانی اعتقادی در سیره معصوم]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[تحکیم مبانی اعتقادی (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~
	==مقدمه==		==مقدمه==
	[[پیشوایان معصوم]] برای [[تحکیم]] مبانی [[عقیدتی]] و [[باورهای دینی]] [[مسلمانان]] تلاش گسترده و همه جانبه‌ای را آغاز کردند که با توجه به مقتضیات و شرایط [[زمان]]، جلوه‌های متفاوت می‌یافت.		[[پیشوایان معصوم]] برای [[تحکیم]] مبانی [[عقیدتی]] و [[باورهای دینی]] [[مسلمانان]] تلاش گسترده و همه جانبه‌ای را آغاز کردند که با توجه به مقتضیات و شرایط [[زمان]]، جلوه‌های متفاوت می‌یافت.

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

2022-04-21T10:07:28Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۷
خط ۴۲:		خط ۴۲:

	محور چهارم؛ بیدارساختن [[وجدان]] انقلابی [[امت اسلامی]]، [[تأیید قیام‌های مکتبی]] و [[تشویق]] به استمرار [[مبارزه]] با جائران و [[ظالمان]] است. [[پیشوایان معصوم]] اگرچه خود به طور مستقیم پس از [[قیام عاشورا]] وارد [[مبارزه مسلحانه]] نشدند، اما همواره [[قیام‌های مکتبی]] را مورد تشویق و [[تأیید]] قرار می‌دادند و به روش‌های مختلف از مبارزان مکتبی [[حمایت]] می‌کردند<ref>در بخش چهارم این پژوهش به این موضوع خواهیم پرداخت.</ref>.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۱۷۲.</ref>		محور چهارم؛ بیدارساختن [[وجدان]] انقلابی [[امت اسلامی]]، [[تأیید قیام‌های مکتبی]] و [[تشویق]] به استمرار [[مبارزه]] با جائران و [[ظالمان]] است. [[پیشوایان معصوم]] اگرچه خود به طور مستقیم پس از [[قیام عاشورا]] وارد [[مبارزه مسلحانه]] نشدند، اما همواره [[قیام‌های مکتبی]] را مورد تشویق و [[تأیید]] قرار می‌دادند و به روش‌های مختلف از مبارزان مکتبی [[حمایت]] می‌کردند<ref>در بخش چهارم این پژوهش به این موضوع خواهیم پرداخت.</ref>.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۱۷۲.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==