تعاون - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2024-06-18T10:15:20Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۵
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه''']]		# [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2024-06-18T10:14:39Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۴
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	تعاون که در سایه [[برادری]] دینی<ref>قرآن کریم مؤمنان را برادر ایمانی می‌داند و آنان را به اصلاح روابط توصیه می‌کند (نک: {{متن قرآن\|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ }}؛ سوره حجرات، آیه ۱۰).</ref>، [[مواسات]]<ref>مواسات، یعنی برادر دینی را در مال خود شریک دانستن، همان‌گونه که فرد از مال خویش استفاده و در آن تصرف می‌کند.</ref>، [[مساوات]]<ref>انسان‌ها گرچه تفاوت‌هایی از نظر موقعیت‌های طبیعی دارند، اما به حسب گوهر و ذات برابرند. آزادی و عدالت در اسلام زاده اصل برابری و مساوات بین انسان‌هاست (نک: {{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ }}؛ سوره حجرات، آیه ۱۳).</ref> رنگ و جلوه بیشتری به خود می‌گیرد، [[جامعه انسانی]] و روابط افراد را با یکدیگر براساس هم‌زیستی همراه با خیرخواهی و توجه به داشتن [[منافع]] مشترک شکل ممی‌دهد. این وضعیت افراد را نسبت به هم مسئولیت‌پذیر می‌کند و انجام [[مسئولیت]] و ادای [[حقوق]] دیگران در نهایت دست‌یابی به [[منافع]] پیکره اصلی [[جامعه]] را موجب می‌شود<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۱]]، ص ۱۹۹- ۲۰۰.</ref>.		تعاون که در سایه [[برادری]] دینی<ref>قرآن کریم مؤمنان را برادر ایمانی می‌داند و آنان را به اصلاح روابط توصیه می‌کند (نک: {{متن قرآن\|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ }}؛ سوره حجرات، آیه ۱۰).</ref>، [[مواسات]]<ref>مواسات، یعنی برادر دینی را در مال خود شریک دانستن، همان‌گونه که فرد از مال خویش استفاده و در آن تصرف می‌کند.</ref>، [[مساوات]]<ref>انسان‌ها گرچه تفاوت‌هایی از نظر موقعیت‌های طبیعی دارند، اما به حسب گوهر و ذات برابرند. آزادی و عدالت در اسلام زاده اصل برابری و مساوات بین انسان‌هاست (نک: {{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ }}؛ سوره حجرات، آیه ۱۳).</ref> رنگ و جلوه بیشتری به خود می‌گیرد، [[جامعه انسانی]] و روابط افراد را با یکدیگر براساس هم‌زیستی همراه با خیرخواهی و توجه به داشتن [[منافع]] مشترک شکل ممی‌دهد. این وضعیت افراد را نسبت به هم مسئولیت‌پذیر می‌کند و انجام [[مسئولیت]] و ادای [[حقوق]] دیگران در نهایت دست‌یابی به [[منافع]] پیکره اصلی [[جامعه]] را موجب می‌شود<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۱]]، ص ۱۹۹- ۲۰۰.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~
	~~{{مدخل وابسته}}~~
	* [[یاری مسلمانان‏]]
	* [[یاری مظلومان‏]]
	~~{{پایان مدخل وابسته}}~~

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۸ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۴

2024-06-18T10:14:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۴
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	تعاون به مفهوم مشارکت همگانی در انجام امور از اصول اساسی [[سنت]] اسلامی است. جامعه‌های انسانی می‌توانند براساس تعاون و همکاری به زندگی [[اجتماعی]] خود ادامه دهند و با بهبود آن، حیات [[اجتماعی]] خود را ارتقا بخشند. [[خداوند سبحان]] در [[قرآن کریم]] می‌فرماید: در [[نیکوکاری]] و [[پرهیزکاری]] با یکدیگر همکاری کنید و در [[گناه]] و تعدّی دستیار هم نشوید و از [[خدا]] پروا کنید که [[خدا]] سخت [[کیفر]] است~~<ref>~~{{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحِلُّواْ شَعَائِرَ اللَّهِ وَلاَ الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلاَ الْهَدْيَ وَلاَ الْقَلائِدَ وَلا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِّن رَّبِّهِمْ وَرِضْوَانًا وَإِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُواْ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ أَن صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ أَن تَعْتَدُواْ وَتَعَاوَنُواْ عَلَى الْبَرِّ وَالتَّقْوَى وَلاَ تَعَاوَنُواْ عَلَى الإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَاتَّقُواْ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ}}؛ سوره مائده، آیه ۲.</ref>. از این‌رو تعاون جزو [[اصول اسلامی]] و اساس آن بر اصل [[حمایت]] [[استوار]] است. هم‌چنین تعاون امری مطلق نیست، بلکه نسبت به موارد خاص، یعنی بِرّ و [[تقوا]] (عمل خیر) جریان دارد. بنابراین افراد نباید در عمل ناروا و [[تجاوز]] و [[ستم]] [[هم‌یاری]] و تعاون داشته باشند. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرگاه ستم‌دیده و مظلومی را دیدی در برابر [[ستم‌کار]] یاری‌اش ده<ref>{{متن حدیث\|وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً}}؛ نهج البلاغه، نامه ۳۱</ref>. و نیز فرمود: گفتارت بر مبنای [[حق]] و عملت بر مبنای [[پاداش الهی]] باشد و [[دشمن]] [[ظالم]] و یاور [[مظلوم]] باشید<ref>نهج البلاغه، نامه ۴۷: {{متن حدیث\|وَ قُولَا بِالْحَقِّ وَ اعْمَلَا لِلْأَجْرِ وَ كُونَا لِلظَّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً}}</ref>. سفارش‌های [[قرآن کریم]] و [[امامان معصوم]] {{عم}} بر اصل تعاون، دلیلی است بر آن‌که [[انسان]] در امور زندگی محتاج [[یاری]] دیگران است. نحوه [[خلقت انسان]] به‌گونه‌ای است که همواره در پیشبرد زندگی دنیوی و اخروی خود به دیگران نیازمند است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ~~ج۱،~~ ص ~~198~~.</ref>.		تعاون به مفهوم مشارکت همگانی در انجام امور از اصول اساسی [[سنت]] اسلامی است. جامعه‌های انسانی می‌توانند براساس تعاون و همکاری به زندگی [[اجتماعی]] خود ادامه دهند و با بهبود آن، حیات [[اجتماعی]] خود را ارتقا بخشند. [[خداوند سبحان]] در [[قرآن کریم]] می‌فرماید: در [[نیکوکاری]] و [[پرهیزکاری]] با یکدیگر همکاری کنید و در [[گناه]] و تعدّی دستیار هم نشوید و از [[خدا]] پروا کنید که [[خدا]] سخت [[کیفر]] است{{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحِلُّواْ شَعَائِرَ اللَّهِ وَلاَ الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلاَ الْهَدْيَ وَلاَ الْقَلائِدَ وَلا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِّن رَّبِّهِمْ وَرِضْوَانًا وَإِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُواْ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ أَن صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ أَن تَعْتَدُواْ وَتَعَاوَنُواْ عَلَى الْبَرِّ وَالتَّقْوَى وَلاَ تَعَاوَنُواْ عَلَى الإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَاتَّقُواْ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ}}؛<ref> سوره مائده، آیه ۲.</ref>. از این‌رو تعاون جزو [[اصول اسلامی]] و اساس آن بر اصل [[حمایت]] [[استوار]] است. هم‌چنین تعاون امری مطلق نیست، بلکه نسبت به موارد خاص، یعنی بِرّ و [[تقوا]] (عمل خیر) جریان دارد. بنابراین افراد نباید در عمل ناروا و [[تجاوز]] و [[ستم]] [[هم‌یاری]] و تعاون داشته باشند. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرگاه ستم‌دیده و مظلومی را دیدی در برابر [[ستم‌کار]] یاری‌اش ده<ref>{{متن حدیث\|وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً}}؛ نهج البلاغه، نامه ۳۱</ref>. و نیز فرمود: گفتارت بر مبنای [[حق]] و عملت بر مبنای [[پاداش الهی]] باشد و [[دشمن]] [[ظالم]] و یاور [[مظلوم]] باشید<ref>نهج البلاغه، نامه ۴۷: {{متن حدیث\|"وَ قُولَا بِالْحَقِّ وَ اعْمَلَا لِلْأَجْرِ وَ كُونَا لِلظَّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً"}}</ref>. سفارش‌های [[قرآن کریم]] و [[امامان معصوم]] {{عم}} بر اصل تعاون، دلیلی است بر آن‌که [[انسان]] در امور زندگی محتاج [[یاری]] دیگران است. نحوه [[خلقت انسان]] به‌گونه‌ای است که همواره در پیشبرد زندگی دنیوی و اخروی خود به دیگران نیازمند است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۱]]، ص ۱۹۸.</ref>.

	== نقش تعاون در اجتماع ==		== نقش تعاون در اجتماع ==
	تعاون و همکاری در [[جامعه]] موضوعی [[اجتماعی]] است و هرکس در هر مقامی برای احقاق [[حقوق]] [[اجتماعی]] و... نیاز به آن دارد. [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: و کسی نیست که در احقاق [[حق]] از [[یاری]] [[خدا]] بی‌نیاز باشد، هر چند [[منزلت]] وی در [[حق]] بزرگ‌تر یا فضیلتی در [[دین]] بیشتر از دیگران باشد. [[آدمی]] هر چند [[خرد]] و بی‌مقدار باشد و در دیده‌ها بی‌ارج آید، می‌تواند دیگران را برای اجرای [[حق]] [[یاری]] دهد یا از دیگران [[یاری]] خواهد<ref>{{متن حدیث\|فَلَيْسَ أَحَدٌ وَ إِنِ اشْتَدَّ عَلَى رِضَا اللَّهِ حِرْصُهُ وَ طَالَ فِي الْعَمَلِ اجْتِهَادُهُ بِبَالِغٍ حَقِيقَةَ مَا اللَّهُ سُبْحَانَهُ أَهْلُهُ مِنَ الطَّاعَةِ لَهُ وَ لَكِنْ مِنْ وَاجِبِ حُقُوقِ اللَّهِ [سُبْحَانَهُ] عَلَى عِبَادِهِ النَّصِيحَةُ بِمَبْلَغِ جُهْدِهِمْ وَ التَّعَاوُنُ عَلَى إِقَامَةِ الْحَقِّ بَيْنَهُمْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۰۷</ref>. از این‌رو همه باید با همکاری یکدیگر و با اجتماع و [[اتحاد]] و فعالیت‌های [[اجتماعی]] به [[حقوق]] خود برسند. مفهوم [[کلام]] [[امام]] این است که هیچ‌کس در هر مقامی، نباید خود را بی‌نیاز از همکاری دیگران بداند و هر کس، هر اندازه در نظرها کوچک آید، نباید تصور کند که کوچک‌تر از این است که [[دعوت]] به همکاری شود یا دیگران به او کمک کنند. از این‌رو همه افراد به یکدیگر محتاج‌اند و همه باید در حد [[توانایی]] خود [[تلاش]] کنند. [[رفتار]] مبتنی بر تعاون، که ویژگی دو سویگی را به‌همراه دارد، کهتر و مهتر نمی‌شناسد و [[جایگاه]] [[اجتماعی]] افراد در [[التزام]] به تعاون دخالتی ندارد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید که هیچ‌کس اعم از کوچک و بزرگ از همکاری بی‌نیاز نیست<ref>{{متن حدیث\|وَ لَيْسَ امْرُؤٌ وَ إِنْ عَظُمَتْ فِي الْحَقِّ مَنْزِلَتُهُ وَ تَقَدَّمَتْ فِي الدِّينِ فَضِيلَتُهُ بِفَوْقِ أَنْ يُعَانَ عَلَى مَا حَمَّلَهُ اللَّهُ مِنْ حَقِّهِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۰۷</ref>.<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ~~ج۱،~~ ص ~~198~~- ~~199~~.</ref>		تعاون و همکاری در [[جامعه]] موضوعی [[اجتماعی]] است و هرکس در هر مقامی برای احقاق [[حقوق]] [[اجتماعی]] و... نیاز به آن دارد. [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: و کسی نیست که در احقاق [[حق]] از [[یاری]] [[خدا]] بی‌نیاز باشد، هر چند [[منزلت]] وی در [[حق]] بزرگ‌تر یا فضیلتی در [[دین]] بیشتر از دیگران باشد. [[آدمی]] هر چند [[خرد]] و بی‌مقدار باشد و در دیده‌ها بی‌ارج آید، می‌تواند دیگران را برای اجرای [[حق]] [[یاری]] دهد یا از دیگران [[یاری]] خواهد<ref>{{متن حدیث\|فَلَيْسَ أَحَدٌ وَ إِنِ اشْتَدَّ عَلَى رِضَا اللَّهِ حِرْصُهُ وَ طَالَ فِي الْعَمَلِ اجْتِهَادُهُ بِبَالِغٍ حَقِيقَةَ مَا اللَّهُ سُبْحَانَهُ أَهْلُهُ مِنَ الطَّاعَةِ لَهُ وَ لَكِنْ مِنْ وَاجِبِ حُقُوقِ اللَّهِ [سُبْحَانَهُ] عَلَى عِبَادِهِ النَّصِيحَةُ بِمَبْلَغِ جُهْدِهِمْ وَ التَّعَاوُنُ عَلَى إِقَامَةِ الْحَقِّ بَيْنَهُمْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۰۷</ref>. از این‌رو همه باید با همکاری یکدیگر و با اجتماع و [[اتحاد]] و فعالیت‌های [[اجتماعی]] به [[حقوق]] خود برسند. مفهوم [[کلام]] [[امام]] این است که هیچ‌کس در هر مقامی، نباید خود را بی‌نیاز از همکاری دیگران بداند و هر کس، هر اندازه در نظرها کوچک آید، نباید تصور کند که کوچک‌تر از این است که [[دعوت]] به همکاری شود یا دیگران به او کمک کنند. از این‌رو همه افراد به یکدیگر محتاج‌اند و همه باید در حد [[توانایی]] خود [[تلاش]] کنند. [[رفتار]] مبتنی بر تعاون، که ویژگی دو سویگی را به‌همراه دارد، کهتر و مهتر نمی‌شناسد و [[جایگاه]] [[اجتماعی]] افراد در [[التزام]] به تعاون دخالتی ندارد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید که هیچ‌کس اعم از کوچک و بزرگ از همکاری بی‌نیاز نیست<ref>{{متن حدیث\|وَ لَيْسَ امْرُؤٌ وَ إِنْ عَظُمَتْ فِي الْحَقِّ مَنْزِلَتُهُ وَ تَقَدَّمَتْ فِي الدِّينِ فَضِيلَتُهُ بِفَوْقِ أَنْ يُعَانَ عَلَى مَا حَمَّلَهُ اللَّهُ مِنْ حَقِّهِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۰۷</ref>.<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۱]]، ص ۱۹۸- ۱۹۹.</ref>

	== معیار تعاون ==		== معیار تعاون ==
	[[امام علی]] {{ع}} معیار همکاری و تعاون را حل و [[انصاف]] ([[حق]])، چنان‌که [[حق]] را تنگ‌ترین امور به هنگام انجام عمل منصفانه برمی‌شمرد. منصفانه بودن انجام عمل همواره باید برای طرفین در نظر گرفته شود. به‌همین [[دلیل]] در سایه همکاری و تعاون، [[حقوق]] دوسویه در سایه [[عدل]] و [[انصاف]] نیز به‌وجود می‌آید که طرفین باید به آن [[التزام عملی]] داشته باشند. آشکار است که رعایت اصل [[حق]] و [[انصاف]]، مستلزم تصمیم‌گیری و [[اراده]] فرد، در نتیجه [[آزادی]] در عمل است. [[انسان]] آزاد، [[صاحب]] [[اختیار]] و [[مسئول]]، موظف به‌ادای [[فریضه الهی]] در کمک‌رسانی و [[یاری]] دیگران است. این کمک متقابل در کمال [[اختیار]] و [[آزادی]] و از روی [[انصاف]] انجام می‌گیرد و براین اساس، حیات جمعی و زندگی [[اجتماعی]] محقق می‌شود<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 199.</ref>.		[[امام علی]] {{ع}} معیار همکاری و تعاون را حل و [[انصاف]] ([[حق]])، چنان‌که [[حق]] را تنگ‌ترین امور به هنگام انجام عمل منصفانه برمی‌شمرد. منصفانه بودن انجام عمل همواره باید برای طرفین در نظر گرفته شود. به‌همین [[دلیل]] در سایه همکاری و تعاون، [[حقوق]] دوسویه در سایه [[عدل]] و [[انصاف]] نیز به‌وجود می‌آید که طرفین باید به آن [[التزام عملی]] داشته باشند. آشکار است که رعایت اصل [[حق]] و [[انصاف]]، مستلزم تصمیم‌گیری و [[اراده]] فرد، در نتیجه [[آزادی]] در عمل است. [[انسان]] آزاد، [[صاحب]] [[اختیار]] و [[مسئول]]، موظف به‌ادای [[فریضه الهی]] در کمک‌رسانی و [[یاری]] دیگران است. این کمک متقابل در کمال [[اختیار]] و [[آزادی]] و از روی [[انصاف]] انجام می‌گیرد و براین اساس، حیات جمعی و زندگی [[اجتماعی]] محقق می‌شود.

	~~هیچ‌یک~~ از افراد [[جامعه]] مجاز به کناره‌گیری از عمل تعاون و همکاری نیستند، زیرا در آن‌صورت [[حقوق]] الهی دچار نقصان می‌شود و [[جامعه]] متزلزل خواهد شد. از این‌رو [[امام]] {{ع}} اعضای [[جامعه]] را به‌مثابه همکارانی می‌داند که نمی‌توان هیچ‌یک از آن‌ها را نادیده انگاشت. افراد باید برای رفع نیازهای و [[تحقق آرمان‌ها]] به [[یاری]] و کمک یکدیگر برخیزند، اما هیچ‌کس در این [[اقدام]] مجبور نیست. آشکار است که رعایت این اصل، [[جامعه]] را به [[انسجام]] می‌رساند و می‌تواند [[جامعه آرمانی]] را پی‌ریزی کند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 199.</ref>.		هیچ‌ یک از افراد [[جامعه]] مجاز به کناره‌گیری از عمل تعاون و همکاری نیستند، زیرا در آن‌صورت [[حقوق]] الهی دچار نقصان می‌شود و [[جامعه]] متزلزل خواهد شد. از این‌رو [[امام]] {{ع}} اعضای [[جامعه]] را به‌مثابه همکارانی می‌داند که نمی‌توان هیچ‌یک از آن‌ها را نادیده انگاشت. افراد باید برای رفع نیازهای و [[تحقق آرمان‌ها]] به [[یاری]] و کمک یکدیگر برخیزند، اما هیچ‌کس در این [[اقدام]] مجبور نیست. آشکار است که رعایت این اصل، [[جامعه]] را به [[انسجام]] می‌رساند و می‌تواند [[جامعه آرمانی]] را پی‌ریزی کند.

	تعاون که در سایه [[برادری]] دینی<ref>قرآن کریم مؤمنان را برادر ایمانی می‌داند و آنان را به اصلاح روابط توصیه می‌کند (نک: {{متن قرآن\|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ }}؛ سوره حجرات، آیه ۱۰).</ref>، [[مواسات]]<ref>مواسات، یعنی برادر دینی را در مال خود شریک دانستن، همان‌گونه که فرد از مال خویش استفاده و در آن تصرف می‌کند.</ref>، [[مساوات]]<ref>انسان‌ها گرچه تفاوت‌هایی از نظر موقعیت‌های طبیعی دارند، اما به حسب گوهر و ذات برابرند. آزادی و عدالت در اسلام زاده اصل برابری و مساوات بین انسان‌هاست (نک: {{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ }}؛ سوره حجرات، آیه ۱۳).</ref> رنگ و جلوه بیشتری به خود می‌گیرد، [[جامعه انسانی]] و روابط افراد را با یکدیگر براساس هم‌زیستی همراه با خیرخواهی و توجه به داشتن [[منافع]] مشترک شکل ممی‌دهد. این وضعیت افراد را نسبت به هم مسئولیت‌پذیر می‌کند و انجام [[مسئولیت]] و ادای [[حقوق]] دیگران در نهایت دست‌یابی به [[منافع]] پیکره اصلی [[جامعه]] را موجب می‌شود<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ~~ج۱،~~ ص ~~199~~- ~~200~~.</ref>.		تعاون که در سایه [[برادری]] دینی<ref>قرآن کریم مؤمنان را برادر ایمانی می‌داند و آنان را به اصلاح روابط توصیه می‌کند (نک: {{متن قرآن\|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ }}؛ سوره حجرات، آیه ۱۰).</ref>، [[مواسات]]<ref>مواسات، یعنی برادر دینی را در مال خود شریک دانستن، همان‌گونه که فرد از مال خویش استفاده و در آن تصرف می‌کند.</ref>، [[مساوات]]<ref>انسان‌ها گرچه تفاوت‌هایی از نظر موقعیت‌های طبیعی دارند، اما به حسب گوهر و ذات برابرند. آزادی و عدالت در اسلام زاده اصل برابری و مساوات بین انسان‌هاست (نک: {{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ }}؛ سوره حجرات، آیه ۱۳).</ref> رنگ و جلوه بیشتری به خود می‌گیرد، [[جامعه انسانی]] و روابط افراد را با یکدیگر براساس هم‌زیستی همراه با خیرخواهی و توجه به داشتن [[منافع]] مشترک شکل ممی‌دهد. این وضعیت افراد را نسبت به هم مسئولیت‌پذیر می‌کند و انجام [[مسئولیت]] و ادای [[حقوق]] دیگران در نهایت دست‌یابی به [[منافع]] پیکره اصلی [[جامعه]] را موجب می‌شود<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۱]]، ص ۱۹۹- ۲۰۰.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	{{فضایل اخلاقی}}		{{فضایل اخلاقی}}

	~~[[رده:تعاون]]~~
	[[رده:فضایل اخلاقی]]		[[رده:فضایل اخلاقی]]
	[[رده:مدخل اخلاقی نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل اخلاقی نهج البلاغه]]
	[[رده:آداب اجتماعی]]		[[رده:آداب اجتماعی]]
	[[رده:اصطلاحات قرآنی]]		[[رده:اصطلاحات قرآنی]]

Jaafari در ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۴۴

2023-12-24T07:44:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تعاون در قرآن]] - [[تعاون در نهج البلاغه]] - [[تعاون در معارف دعا و زیارات]] - [[تعاون در خانواده]] - [[تعاون در معارف و سیره نبوی]] - [[تعاون در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تعاون در قرآن]] - [[تعاون در نهج البلاغه]] - [[تعاون در معارف دعا و زیارات]] - [[تعاون در خانواده]] - [[تعاون در معارف و سیره نبوی]] - [[تعاون در فقه اسلامی]] - [[تعاون در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:40:29Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۰
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	تعاون به مفهوم مشارکت همگانی در انجام امور از اصول اساسی [[سنت]] اسلامی است. جامعه‌های انسانی می‌توانند براساس تعاون و همکاری به زندگی [[اجتماعی]] خود ادامه دهند و با بهبود آن، حیات [[اجتماعی]] خود را ارتقا بخشند. [[خداوند سبحان]] در [[قرآن کریم]] می‌فرماید: در [[نیکوکاری]] و [[پرهیزکاری]] با یکدیگر همکاری کنید و در [[گناه]] و تعدّی دستیار هم نشوید و از [[خدا]] پروا کنید که [[خدا]] سخت [[کیفر]] است<ref>{{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحِلُّواْ شَعَائِرَ اللَّهِ وَلاَ الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلاَ الْهَدْيَ وَلاَ الْقَلائِدَ وَلا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِّن رَّبِّهِمْ وَرِضْوَانًا وَإِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُواْ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ أَن صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ أَن تَعْتَدُواْ وَتَعَاوَنُواْ عَلَى الْبَرِّ وَالتَّقْوَى وَلاَ تَعَاوَنُواْ عَلَى الإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَاتَّقُواْ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ}}؛ سوره مائده، آیه ۲.</ref>. از این‌رو تعاون جزو [[اصول اسلامی]] و اساس آن بر اصل [[حمایت]] [[استوار]] است. هم‌چنین تعاون امری مطلق نیست، بلکه نسبت به موارد خاص، یعنی بِرّ و [[تقوا]] (عمل خیر) جریان دارد. بنابراین افراد نباید در عمل ناروا و [[تجاوز]] و [[ستم]] [[هم‌یاری]] و تعاون داشته باشند. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرگاه ستم‌دیده و مظلومی را دیدی در برابر [[ستم‌کار]] یاری‌اش ده<ref>{{متن حدیث\|وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً}}؛ نهج البلاغه، نامه ۳۱</ref>. و نیز فرمود: گفتارت بر مبنای [[حق]] و عملت بر مبنای [[پاداش الهی]] باشد و [[دشمن]] [[ظالم]] و یاور [[مظلوم]] باشید<ref>نهج البلاغه، نامه ۴۷: {{متن حدیث\|وَ قُولَا بِالْحَقِّ وَ اعْمَلَا لِلْأَجْرِ وَ كُونَا لِلظَّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً}}</ref>. سفارش‌های [[قرآن کریم]] و [[امامان معصوم]] {{عم}} بر اصل تعاون، دلیلی است بر آن‌که [[انسان]] در امور زندگی محتاج [[یاری]] دیگران است. نحوه [[خلقت انسان]] به‌گونه‌ای است که همواره در پیشبرد زندگی دنیوی و اخروی خود به دیگران نیازمند است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 198.</ref>.		تعاون به مفهوم مشارکت همگانی در انجام امور از اصول اساسی [[سنت]] اسلامی است. جامعه‌های انسانی می‌توانند براساس تعاون و همکاری به زندگی [[اجتماعی]] خود ادامه دهند و با بهبود آن، حیات [[اجتماعی]] خود را ارتقا بخشند. [[خداوند سبحان]] در [[قرآن کریم]] می‌فرماید: در [[نیکوکاری]] و [[پرهیزکاری]] با یکدیگر همکاری کنید و در [[گناه]] و تعدّی دستیار هم نشوید و از [[خدا]] پروا کنید که [[خدا]] سخت [[کیفر]] است<ref>{{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحِلُّواْ شَعَائِرَ اللَّهِ وَلاَ الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلاَ الْهَدْيَ وَلاَ الْقَلائِدَ وَلا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِّن رَّبِّهِمْ وَرِضْوَانًا وَإِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُواْ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ أَن صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ أَن تَعْتَدُواْ وَتَعَاوَنُواْ عَلَى الْبَرِّ وَالتَّقْوَى وَلاَ تَعَاوَنُواْ عَلَى الإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَاتَّقُواْ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ}}؛ سوره مائده، آیه ۲.</ref>. از این‌رو تعاون جزو [[اصول اسلامی]] و اساس آن بر اصل [[حمایت]] [[استوار]] است. هم‌چنین تعاون امری مطلق نیست، بلکه نسبت به موارد خاص، یعنی بِرّ و [[تقوا]] (عمل خیر) جریان دارد. بنابراین افراد نباید در عمل ناروا و [[تجاوز]] و [[ستم]] [[هم‌یاری]] و تعاون داشته باشند. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرگاه ستم‌دیده و مظلومی را دیدی در برابر [[ستم‌کار]] یاری‌اش ده<ref>{{متن حدیث\|وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً}}؛ نهج البلاغه، نامه ۳۱</ref>. و نیز فرمود: گفتارت بر مبنای [[حق]] و عملت بر مبنای [[پاداش الهی]] باشد و [[دشمن]] [[ظالم]] و یاور [[مظلوم]] باشید<ref>نهج البلاغه، نامه ۴۷: {{متن حدیث\|وَ قُولَا بِالْحَقِّ وَ اعْمَلَا لِلْأَجْرِ وَ كُونَا لِلظَّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً}}</ref>. سفارش‌های [[قرآن کریم]] و [[امامان معصوم]] {{عم}} بر اصل تعاون، دلیلی است بر آن‌که [[انسان]] در امور زندگی محتاج [[یاری]] دیگران است. نحوه [[خلقت انسان]] به‌گونه‌ای است که همواره در پیشبرد زندگی دنیوی و اخروی خود به دیگران نیازمند است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 198.</ref>.

	== نقش تعاون در اجتماع ==		== نقش تعاون در اجتماع ==
	تعاون و همکاری در [[جامعه]] موضوعی [[اجتماعی]] است و هرکس در هر مقامی برای احقاق [[حقوق]] [[اجتماعی]] و... نیاز به آن دارد. [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: و کسی نیست که در احقاق [[حق]] از [[یاری]] [[خدا]] بی‌نیاز باشد، هر چند [[منزلت]] وی در [[حق]] بزرگ‌تر یا فضیلتی در [[دین]] بیشتر از دیگران باشد. [[آدمی]] هر چند [[خرد]] و بی‌مقدار باشد و در دیده‌ها بی‌ارج آید، می‌تواند دیگران را برای اجرای [[حق]] [[یاری]] دهد یا از دیگران [[یاری]] خواهد<ref>{{متن حدیث\|فَلَيْسَ أَحَدٌ وَ إِنِ اشْتَدَّ عَلَى رِضَا اللَّهِ حِرْصُهُ وَ طَالَ فِي الْعَمَلِ اجْتِهَادُهُ بِبَالِغٍ حَقِيقَةَ مَا اللَّهُ سُبْحَانَهُ أَهْلُهُ مِنَ الطَّاعَةِ لَهُ وَ لَكِنْ مِنْ وَاجِبِ حُقُوقِ اللَّهِ [سُبْحَانَهُ] عَلَى عِبَادِهِ النَّصِيحَةُ بِمَبْلَغِ جُهْدِهِمْ وَ التَّعَاوُنُ عَلَى إِقَامَةِ الْحَقِّ بَيْنَهُمْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۰۷</ref>. از این‌رو همه باید با همکاری یکدیگر و با اجتماع و [[اتحاد]] و فعالیت‌های [[اجتماعی]] به [[حقوق]] خود برسند. مفهوم [[کلام]] [[امام]] این است که هیچ‌کس در هر مقامی، نباید خود را بی‌نیاز از همکاری دیگران بداند و هر کس، هر اندازه در نظرها کوچک آید، نباید تصور کند که کوچک‌تر از این است که [[دعوت]] به همکاری شود یا دیگران به او کمک کنند. از این‌رو همه افراد به یکدیگر محتاج‌اند و همه باید در حد [[توانایی]] خود [[تلاش]] کنند. [[رفتار]] مبتنی بر تعاون، که ویژگی دو سویگی را به‌همراه دارد، کهتر و مهتر نمی‌شناسد و [[جایگاه]] [[اجتماعی]] افراد در [[التزام]] به تعاون دخالتی ندارد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید که هیچ‌کس اعم از کوچک و بزرگ از همکاری بی‌نیاز نیست<ref>{{متن حدیث\|وَ لَيْسَ امْرُؤٌ وَ إِنْ عَظُمَتْ فِي الْحَقِّ مَنْزِلَتُهُ وَ تَقَدَّمَتْ فِي الدِّينِ فَضِيلَتُهُ بِفَوْقِ أَنْ يُعَانَ عَلَى مَا حَمَّلَهُ اللَّهُ مِنْ حَقِّهِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۰۷</ref>.<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 198- 199.</ref>		تعاون و همکاری در [[جامعه]] موضوعی [[اجتماعی]] است و هرکس در هر مقامی برای احقاق [[حقوق]] [[اجتماعی]] و... نیاز به آن دارد. [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: و کسی نیست که در احقاق [[حق]] از [[یاری]] [[خدا]] بی‌نیاز باشد، هر چند [[منزلت]] وی در [[حق]] بزرگ‌تر یا فضیلتی در [[دین]] بیشتر از دیگران باشد. [[آدمی]] هر چند [[خرد]] و بی‌مقدار باشد و در دیده‌ها بی‌ارج آید، می‌تواند دیگران را برای اجرای [[حق]] [[یاری]] دهد یا از دیگران [[یاری]] خواهد<ref>{{متن حدیث\|فَلَيْسَ أَحَدٌ وَ إِنِ اشْتَدَّ عَلَى رِضَا اللَّهِ حِرْصُهُ وَ طَالَ فِي الْعَمَلِ اجْتِهَادُهُ بِبَالِغٍ حَقِيقَةَ مَا اللَّهُ سُبْحَانَهُ أَهْلُهُ مِنَ الطَّاعَةِ لَهُ وَ لَكِنْ مِنْ وَاجِبِ حُقُوقِ اللَّهِ [سُبْحَانَهُ] عَلَى عِبَادِهِ النَّصِيحَةُ بِمَبْلَغِ جُهْدِهِمْ وَ التَّعَاوُنُ عَلَى إِقَامَةِ الْحَقِّ بَيْنَهُمْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۰۷</ref>. از این‌رو همه باید با همکاری یکدیگر و با اجتماع و [[اتحاد]] و فعالیت‌های [[اجتماعی]] به [[حقوق]] خود برسند. مفهوم [[کلام]] [[امام]] این است که هیچ‌کس در هر مقامی، نباید خود را بی‌نیاز از همکاری دیگران بداند و هر کس، هر اندازه در نظرها کوچک آید، نباید تصور کند که کوچک‌تر از این است که [[دعوت]] به همکاری شود یا دیگران به او کمک کنند. از این‌رو همه افراد به یکدیگر محتاج‌اند و همه باید در حد [[توانایی]] خود [[تلاش]] کنند. [[رفتار]] مبتنی بر تعاون، که ویژگی دو سویگی را به‌همراه دارد، کهتر و مهتر نمی‌شناسد و [[جایگاه]] [[اجتماعی]] افراد در [[التزام]] به تعاون دخالتی ندارد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید که هیچ‌کس اعم از کوچک و بزرگ از همکاری بی‌نیاز نیست<ref>{{متن حدیث\|وَ لَيْسَ امْرُؤٌ وَ إِنْ عَظُمَتْ فِي الْحَقِّ مَنْزِلَتُهُ وَ تَقَدَّمَتْ فِي الدِّينِ فَضِيلَتُهُ بِفَوْقِ أَنْ يُعَانَ عَلَى مَا حَمَّلَهُ اللَّهُ مِنْ حَقِّهِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۰۷</ref>.<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 198- 199.</ref>

	== معیار تعاون ==		== معیار تعاون ==
	[[امام علی]] {{ع}} معیار همکاری و تعاون را حل و [[انصاف]] ([[حق]])، چنان‌که [[حق]] را تنگ‌ترین امور به هنگام انجام عمل منصفانه برمی‌شمرد. منصفانه بودن انجام عمل همواره باید برای طرفین در نظر گرفته شود. به‌همین [[دلیل]] در سایه همکاری و تعاون، [[حقوق]] دوسویه در سایه [[عدل]] و [[انصاف]] نیز به‌وجود می‌آید که طرفین باید به آن [[التزام عملی]] داشته باشند. آشکار است که رعایت اصل [[حق]] و [[انصاف]]، مستلزم تصمیم‌گیری و [[اراده]] فرد، در نتیجه [[آزادی]] در عمل است. [[انسان]] آزاد، [[صاحب]] [[اختیار]] و [[مسئول]]، موظف به‌ادای [[فریضه الهی]] در کمک‌رسانی و [[یاری]] دیگران است. این کمک متقابل در کمال [[اختیار]] و [[آزادی]] و از روی [[انصاف]] انجام می‌گیرد و براین اساس، حیات جمعی و زندگی [[اجتماعی]] محقق می‌شود<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 199.</ref>.		[[امام علی]] {{ع}} معیار همکاری و تعاون را حل و [[انصاف]] ([[حق]])، چنان‌که [[حق]] را تنگ‌ترین امور به هنگام انجام عمل منصفانه برمی‌شمرد. منصفانه بودن انجام عمل همواره باید برای طرفین در نظر گرفته شود. به‌همین [[دلیل]] در سایه همکاری و تعاون، [[حقوق]] دوسویه در سایه [[عدل]] و [[انصاف]] نیز به‌وجود می‌آید که طرفین باید به آن [[التزام عملی]] داشته باشند. آشکار است که رعایت اصل [[حق]] و [[انصاف]]، مستلزم تصمیم‌گیری و [[اراده]] فرد، در نتیجه [[آزادی]] در عمل است. [[انسان]] آزاد، [[صاحب]] [[اختیار]] و [[مسئول]]، موظف به‌ادای [[فریضه الهی]] در کمک‌رسانی و [[یاری]] دیگران است. این کمک متقابل در کمال [[اختیار]] و [[آزادی]] و از روی [[انصاف]] انجام می‌گیرد و براین اساس، حیات جمعی و زندگی [[اجتماعی]] محقق می‌شود<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 199.</ref>.

	هیچ‌یک از افراد [[جامعه]] مجاز به کناره‌گیری از عمل تعاون و همکاری نیستند، زیرا در آن‌صورت [[حقوق]] الهی دچار نقصان می‌شود و [[جامعه]] متزلزل خواهد شد. از این‌رو [[امام]] {{ع}} اعضای [[جامعه]] را به‌مثابه همکارانی می‌داند که نمی‌توان هیچ‌یک از آن‌ها را نادیده انگاشت. افراد باید برای رفع نیازهای و [[تحقق آرمان‌ها]] به [[یاری]] و کمک یکدیگر برخیزند، اما هیچ‌کس در این [[اقدام]] مجبور نیست. آشکار است که رعایت این اصل، [[جامعه]] را به [[انسجام]] می‌رساند و می‌تواند [[جامعه آرمانی]] را پی‌ریزی کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 199.</ref>.		هیچ‌یک از افراد [[جامعه]] مجاز به کناره‌گیری از عمل تعاون و همکاری نیستند، زیرا در آن‌صورت [[حقوق]] الهی دچار نقصان می‌شود و [[جامعه]] متزلزل خواهد شد. از این‌رو [[امام]] {{ع}} اعضای [[جامعه]] را به‌مثابه همکارانی می‌داند که نمی‌توان هیچ‌یک از آن‌ها را نادیده انگاشت. افراد باید برای رفع نیازهای و [[تحقق آرمان‌ها]] به [[یاری]] و کمک یکدیگر برخیزند، اما هیچ‌کس در این [[اقدام]] مجبور نیست. آشکار است که رعایت این اصل، [[جامعه]] را به [[انسجام]] می‌رساند و می‌تواند [[جامعه آرمانی]] را پی‌ریزی کند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 199.</ref>.

	تعاون که در سایه [[برادری]] دینی<ref>قرآن کریم مؤمنان را برادر ایمانی می‌داند و آنان را به اصلاح روابط توصیه می‌کند (نک: {{متن قرآن\|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ }}؛ سوره حجرات، آیه ۱۰).</ref>، [[مواسات]]<ref>مواسات، یعنی برادر دینی را در مال خود شریک دانستن، همان‌گونه که فرد از مال خویش استفاده و در آن تصرف می‌کند.</ref>، [[مساوات]]<ref>انسان‌ها گرچه تفاوت‌هایی از نظر موقعیت‌های طبیعی دارند، اما به حسب گوهر و ذات برابرند. آزادی و عدالت در اسلام زاده اصل برابری و مساوات بین انسان‌هاست (نک: {{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ }}؛ سوره حجرات، آیه ۱۳).</ref> رنگ و جلوه بیشتری به خود می‌گیرد، [[جامعه انسانی]] و روابط افراد را با یکدیگر براساس هم‌زیستی همراه با خیرخواهی و توجه به داشتن [[منافع]] مشترک شکل ممی‌دهد. این وضعیت افراد را نسبت به هم مسئولیت‌پذیر می‌کند و انجام [[مسئولیت]] و ادای [[حقوق]] دیگران در نهایت دست‌یابی به [[منافع]] پیکره اصلی [[جامعه]] را موجب می‌شود<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 199- 200.</ref>.		تعاون که در سایه [[برادری]] دینی<ref>قرآن کریم مؤمنان را برادر ایمانی می‌داند و آنان را به اصلاح روابط توصیه می‌کند (نک: {{متن قرآن\|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ }}؛ سوره حجرات، آیه ۱۰).</ref>، [[مواسات]]<ref>مواسات، یعنی برادر دینی را در مال خود شریک دانستن، همان‌گونه که فرد از مال خویش استفاده و در آن تصرف می‌کند.</ref>، [[مساوات]]<ref>انسان‌ها گرچه تفاوت‌هایی از نظر موقعیت‌های طبیعی دارند، اما به حسب گوهر و ذات برابرند. آزادی و عدالت در اسلام زاده اصل برابری و مساوات بین انسان‌هاست (نک: {{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ }}؛ سوره حجرات، آیه ۱۳).</ref> رنگ و جلوه بیشتری به خود می‌گیرد، [[جامعه انسانی]] و روابط افراد را با یکدیگر براساس هم‌زیستی همراه با خیرخواهی و توجه به داشتن [[منافع]] مشترک شکل ممی‌دهد. این وضعیت افراد را نسبت به هم مسئولیت‌پذیر می‌کند و انجام [[مسئولیت]] و ادای [[حقوق]] دیگران در نهایت دست‌یابی به [[منافع]] پیکره اصلی [[جامعه]] را موجب می‌شود<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 199- 200.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T19:33:18Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تعاون در قرآن]] - [[تعاون در نهج البلاغه]] - [[تعاون در معارف دعا و زیارات]] - [[تعاون در خانواده]] - [[تعاون در معارف و سیره نبوی]] - [[تعاون در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تعاون در قرآن]] - [[تعاون در نهج البلاغه]] - [[تعاون در معارف دعا و زیارات]] - [[تعاون در خانواده]] - [[تعاون در معارف و سیره نبوی]] - [[تعاون در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	تعاون به مفهوم مشارکت همگانی در انجام امور از اصول اساسی [[سنت]] اسلامی است. جامعه‌های انسانی می‌توانند براساس تعاون و همکاری به زندگی [[اجتماعی]] خود ادامه دهند و با بهبود آن، حیات [[اجتماعی]] خود را ارتقا بخشند. [[خداوند سبحان]] در [[قرآن کریم]] می‌فرماید: در [[نیکوکاری]] و [[پرهیزکاری]] با یکدیگر همکاری کنید و در [[گناه]] و تعدّی دستیار هم نشوید و از [[خدا]] پروا کنید که [[خدا]] سخت [[کیفر]] است<ref>{{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحِلُّواْ شَعَائِرَ اللَّهِ وَلاَ الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلاَ الْهَدْيَ وَلاَ الْقَلائِدَ وَلا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِّن رَّبِّهِمْ وَرِضْوَانًا وَإِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُواْ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ أَن صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ أَن تَعْتَدُواْ وَتَعَاوَنُواْ عَلَى الْبَرِّ وَالتَّقْوَى وَلاَ تَعَاوَنُواْ عَلَى الإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَاتَّقُواْ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ}}؛ سوره مائده، آیه ۲.</ref>. از این‌رو تعاون جزو [[اصول اسلامی]] و اساس آن بر اصل [[حمایت]] [[استوار]] است. هم‌چنین تعاون امری مطلق نیست، بلکه نسبت به موارد خاص، یعنی بِرّ و [[تقوا]] (عمل خیر) جریان دارد. بنابراین افراد نباید در عمل ناروا و [[تجاوز]] و [[ستم]] [[هم‌یاری]] و تعاون داشته باشند. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرگاه ستم‌دیده و مظلومی را دیدی در برابر [[ستم‌کار]] یاری‌اش ده<ref>{{متن حدیث\|وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً}}؛ نهج البلاغه، نامه ۳۱</ref>. و نیز فرمود: گفتارت بر مبنای [[حق]] و عملت بر مبنای [[پاداش الهی]] باشد و [[دشمن]] [[ظالم]] و یاور [[مظلوم]] باشید<ref>نهج البلاغه، نامه ۴۷: {{متن حدیث\|وَ قُولَا بِالْحَقِّ وَ اعْمَلَا لِلْأَجْرِ وَ كُونَا لِلظَّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً}}</ref>. سفارش‌های [[قرآن کریم]] و [[امامان معصوم]] {{عم}} بر اصل تعاون، دلیلی است بر آن‌که [[انسان]] در امور زندگی محتاج [[یاری]] دیگران است. نحوه [[خلقت انسان]] به‌گونه‌ای است که همواره در پیشبرد زندگی دنیوی و اخروی خود به دیگران نیازمند است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 198.</ref>.		تعاون به مفهوم مشارکت همگانی در انجام امور از اصول اساسی [[سنت]] اسلامی است. جامعه‌های انسانی می‌توانند براساس تعاون و همکاری به زندگی [[اجتماعی]] خود ادامه دهند و با بهبود آن، حیات [[اجتماعی]] خود را ارتقا بخشند. [[خداوند سبحان]] در [[قرآن کریم]] می‌فرماید: در [[نیکوکاری]] و [[پرهیزکاری]] با یکدیگر همکاری کنید و در [[گناه]] و تعدّی دستیار هم نشوید و از [[خدا]] پروا کنید که [[خدا]] سخت [[کیفر]] است<ref>{{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحِلُّواْ شَعَائِرَ اللَّهِ وَلاَ الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلاَ الْهَدْيَ وَلاَ الْقَلائِدَ وَلا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِّن رَّبِّهِمْ وَرِضْوَانًا وَإِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُواْ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ أَن صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ أَن تَعْتَدُواْ وَتَعَاوَنُواْ عَلَى الْبَرِّ وَالتَّقْوَى وَلاَ تَعَاوَنُواْ عَلَى الإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَاتَّقُواْ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ}}؛ سوره مائده، آیه ۲.</ref>. از این‌رو تعاون جزو [[اصول اسلامی]] و اساس آن بر اصل [[حمایت]] [[استوار]] است. هم‌چنین تعاون امری مطلق نیست، بلکه نسبت به موارد خاص، یعنی بِرّ و [[تقوا]] (عمل خیر) جریان دارد. بنابراین افراد نباید در عمل ناروا و [[تجاوز]] و [[ستم]] [[هم‌یاری]] و تعاون داشته باشند. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرگاه ستم‌دیده و مظلومی را دیدی در برابر [[ستم‌کار]] یاری‌اش ده<ref>{{متن حدیث\|وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً}}؛ نهج البلاغه، نامه ۳۱</ref>. و نیز فرمود: گفتارت بر مبنای [[حق]] و عملت بر مبنای [[پاداش الهی]] باشد و [[دشمن]] [[ظالم]] و یاور [[مظلوم]] باشید<ref>نهج البلاغه، نامه ۴۷: {{متن حدیث\|وَ قُولَا بِالْحَقِّ وَ اعْمَلَا لِلْأَجْرِ وَ كُونَا لِلظَّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً}}</ref>. سفارش‌های [[قرآن کریم]] و [[امامان معصوم]] {{عم}} بر اصل تعاون، دلیلی است بر آن‌که [[انسان]] در امور زندگی محتاج [[یاری]] دیگران است. نحوه [[خلقت انسان]] به‌گونه‌ای است که همواره در پیشبرد زندگی دنیوی و اخروی خود به دیگران نیازمند است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 198.</ref>.

	==نقش تعاون در اجتماع==		== نقش تعاون در اجتماع ==
	تعاون و همکاری در [[جامعه]] موضوعی [[اجتماعی]] است و هرکس در هر مقامی برای احقاق [[حقوق]] [[اجتماعی]] و... نیاز به آن دارد. [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: و کسی نیست که در احقاق [[حق]] از [[یاری]] [[خدا]] بی‌نیاز باشد، هر چند [[منزلت]] وی در [[حق]] بزرگ‌تر یا فضیلتی در [[دین]] بیشتر از دیگران باشد. [[آدمی]] هر چند [[خرد]] و بی‌مقدار باشد و در دیده‌ها بی‌ارج آید، می‌تواند دیگران را برای اجرای [[حق]] [[یاری]] دهد یا از دیگران [[یاری]] خواهد<ref>{{متن حدیث\|فَلَيْسَ أَحَدٌ وَ إِنِ اشْتَدَّ عَلَى رِضَا اللَّهِ حِرْصُهُ وَ طَالَ فِي الْعَمَلِ اجْتِهَادُهُ بِبَالِغٍ حَقِيقَةَ مَا اللَّهُ سُبْحَانَهُ أَهْلُهُ مِنَ الطَّاعَةِ لَهُ وَ لَكِنْ مِنْ وَاجِبِ حُقُوقِ اللَّهِ [سُبْحَانَهُ] عَلَى عِبَادِهِ النَّصِيحَةُ بِمَبْلَغِ جُهْدِهِمْ وَ التَّعَاوُنُ عَلَى إِقَامَةِ الْحَقِّ بَيْنَهُمْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۰۷</ref>. از این‌رو همه باید با همکاری یکدیگر و با اجتماع و [[اتحاد]] و فعالیت‌های [[اجتماعی]] به [[حقوق]] خود برسند. مفهوم [[کلام]] [[امام]] این است که هیچ‌کس در هر مقامی، نباید خود را بی‌نیاز از همکاری دیگران بداند و هر کس، هر اندازه در نظرها کوچک آید، نباید تصور کند که کوچک‌تر از این است که [[دعوت]] به همکاری شود یا دیگران به او کمک کنند. از این‌رو همه افراد به یکدیگر محتاج‌اند و همه باید در حد [[توانایی]] خود [[تلاش]] کنند. [[رفتار]] مبتنی بر تعاون، که ویژگی دو سویگی را به‌همراه دارد، کهتر و مهتر نمی‌شناسد و [[جایگاه]] [[اجتماعی]] افراد در [[التزام]] به تعاون دخالتی ندارد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید که هیچ‌کس اعم از کوچک و بزرگ از همکاری بی‌نیاز نیست<ref>{{متن حدیث\|وَ لَيْسَ امْرُؤٌ وَ إِنْ عَظُمَتْ فِي الْحَقِّ مَنْزِلَتُهُ وَ تَقَدَّمَتْ فِي الدِّينِ فَضِيلَتُهُ بِفَوْقِ أَنْ يُعَانَ عَلَى مَا حَمَّلَهُ اللَّهُ مِنْ حَقِّهِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۰۷</ref>.<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 198- 199.</ref>		تعاون و همکاری در [[جامعه]] موضوعی [[اجتماعی]] است و هرکس در هر مقامی برای احقاق [[حقوق]] [[اجتماعی]] و... نیاز به آن دارد. [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: و کسی نیست که در احقاق [[حق]] از [[یاری]] [[خدا]] بی‌نیاز باشد، هر چند [[منزلت]] وی در [[حق]] بزرگ‌تر یا فضیلتی در [[دین]] بیشتر از دیگران باشد. [[آدمی]] هر چند [[خرد]] و بی‌مقدار باشد و در دیده‌ها بی‌ارج آید، می‌تواند دیگران را برای اجرای [[حق]] [[یاری]] دهد یا از دیگران [[یاری]] خواهد<ref>{{متن حدیث\|فَلَيْسَ أَحَدٌ وَ إِنِ اشْتَدَّ عَلَى رِضَا اللَّهِ حِرْصُهُ وَ طَالَ فِي الْعَمَلِ اجْتِهَادُهُ بِبَالِغٍ حَقِيقَةَ مَا اللَّهُ سُبْحَانَهُ أَهْلُهُ مِنَ الطَّاعَةِ لَهُ وَ لَكِنْ مِنْ وَاجِبِ حُقُوقِ اللَّهِ [سُبْحَانَهُ] عَلَى عِبَادِهِ النَّصِيحَةُ بِمَبْلَغِ جُهْدِهِمْ وَ التَّعَاوُنُ عَلَى إِقَامَةِ الْحَقِّ بَيْنَهُمْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۰۷</ref>. از این‌رو همه باید با همکاری یکدیگر و با اجتماع و [[اتحاد]] و فعالیت‌های [[اجتماعی]] به [[حقوق]] خود برسند. مفهوم [[کلام]] [[امام]] این است که هیچ‌کس در هر مقامی، نباید خود را بی‌نیاز از همکاری دیگران بداند و هر کس، هر اندازه در نظرها کوچک آید، نباید تصور کند که کوچک‌تر از این است که [[دعوت]] به همکاری شود یا دیگران به او کمک کنند. از این‌رو همه افراد به یکدیگر محتاج‌اند و همه باید در حد [[توانایی]] خود [[تلاش]] کنند. [[رفتار]] مبتنی بر تعاون، که ویژگی دو سویگی را به‌همراه دارد، کهتر و مهتر نمی‌شناسد و [[جایگاه]] [[اجتماعی]] افراد در [[التزام]] به تعاون دخالتی ندارد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید که هیچ‌کس اعم از کوچک و بزرگ از همکاری بی‌نیاز نیست<ref>{{متن حدیث\|وَ لَيْسَ امْرُؤٌ وَ إِنْ عَظُمَتْ فِي الْحَقِّ مَنْزِلَتُهُ وَ تَقَدَّمَتْ فِي الدِّينِ فَضِيلَتُهُ بِفَوْقِ أَنْ يُعَانَ عَلَى مَا حَمَّلَهُ اللَّهُ مِنْ حَقِّهِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۰۷</ref>.<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 198- 199.</ref>

	==معیار تعاون==		== معیار تعاون ==
	[[امام علی]] {{ع}} معیار همکاری و تعاون را حل و [[انصاف]] ([[حق]])، چنان‌که [[حق]] را تنگ‌ترین امور به هنگام انجام عمل منصفانه برمی‌شمرد. منصفانه بودن انجام عمل همواره باید برای طرفین در نظر گرفته شود. به‌همین [[دلیل]] در سایه همکاری و تعاون، [[حقوق]] دوسویه در سایه [[عدل]] و [[انصاف]] نیز به‌وجود می‌آید که طرفین باید به آن [[التزام عملی]] داشته باشند. آشکار است که رعایت اصل [[حق]] و [[انصاف]]، مستلزم تصمیم‌گیری و [[اراده]] فرد، در نتیجه [[آزادی]] در عمل است. [[انسان]] آزاد، [[صاحب]] [[اختیار]] و [[مسئول]]، موظف به‌ادای [[فریضه الهی]] در کمک‌رسانی و [[یاری]] دیگران است. این کمک متقابل در کمال [[اختیار]] و [[آزادی]] و از روی [[انصاف]] انجام می‌گیرد و براین اساس، حیات جمعی و زندگی [[اجتماعی]] محقق می‌شود<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 199.</ref>.		[[امام علی]] {{ع}} معیار همکاری و تعاون را حل و [[انصاف]] ([[حق]])، چنان‌که [[حق]] را تنگ‌ترین امور به هنگام انجام عمل منصفانه برمی‌شمرد. منصفانه بودن انجام عمل همواره باید برای طرفین در نظر گرفته شود. به‌همین [[دلیل]] در سایه همکاری و تعاون، [[حقوق]] دوسویه در سایه [[عدل]] و [[انصاف]] نیز به‌وجود می‌آید که طرفین باید به آن [[التزام عملی]] داشته باشند. آشکار است که رعایت اصل [[حق]] و [[انصاف]]، مستلزم تصمیم‌گیری و [[اراده]] فرد، در نتیجه [[آزادی]] در عمل است. [[انسان]] آزاد، [[صاحب]] [[اختیار]] و [[مسئول]]، موظف به‌ادای [[فریضه الهی]] در کمک‌رسانی و [[یاری]] دیگران است. این کمک متقابل در کمال [[اختیار]] و [[آزادی]] و از روی [[انصاف]] انجام می‌گیرد و براین اساس، حیات جمعی و زندگی [[اجتماعی]] محقق می‌شود<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 199.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:56:06Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تعاون در قرآن]] - [[تعاون در نهج البلاغه]] - [[تعاون در معارف دعا و زیارات]] - [[تعاون در خانواده]] - [[تعاون در معارف و سیره نبوی]] - [[تعاون در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تعاون در قرآن]] - [[تعاون در نهج البلاغه]] - [[تعاون در معارف دعا و زیارات]] - [[تعاون در خانواده]] - [[تعاون در معارف و سیره نبوی]] - [[تعاون در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T20:23:50Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۵۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تعاون در قرآن]] - [[تعاون در نهج البلاغه]] - [[تعاون در معارف دعا و زیارات]] - [[تعاون در خانواده]] - [[تعاون در معارف و سیره نبوی]] - [[تعاون در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[تعاون در قرآن]] - [[تعاون در نهج البلاغه]] - [[تعاون در معارف دعا و زیارات]] - [[تعاون در خانواده]] - [[تعاون در معارف و سیره نبوی]] - [[تعاون در فقه سیاسی]]~~</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌ وابسته}} +{{مدخل وابسته}})

2022-01-01T17:44:48Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌ وابسته}} +{{مدخل وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۱۴
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[یاری مسلمانان‏]]		* [[یاری مسلمانان‏]]
	* [[یاری مظلومان‏]]		* [[یاری مظلومان‏]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌ وابسته}} +{{پایان مدخل وابسته}})

2022-01-01T17:41:55Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌ وابسته}} +{{پایان مدخل وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۱۱
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	* [[یاری مسلمانان‏]]		* [[یاری مسلمانان‏]]
	* [[یاری مظلومان‏]]		* [[یاری مظلومان‏]]
	{{پایان ~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{پایان مدخل وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==