تفسیر روایی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۸

2024-03-07T05:38:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[تفسیر روایی در علوم قرآنی]]~~ \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = تفسیر \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
خط ۳۱:		خط ۳۱:

	[[رده:تفسیر]]		[[رده:تفسیر]]
	~~[[رده:تفسیر روایی]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T19:35:54Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:58:45Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تفسیر روایی در علوم قرآنی]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تفسیر روایی در علوم قرآنی]] \| پرسش مرتبط = }}

خط ۱۰:		خط ۹:

	مفسرانِ [[معتقد]] به کاربرد [[حدیث]] در تفسیر قرآن برای [[اثبات]] [[صحت]] روش و مبانی [[تفسیری]] خود، ادله‌ای را اقامه کرده‌اند که به پاره‌ای از آنها اشاره می‌شود:		مفسرانِ [[معتقد]] به کاربرد [[حدیث]] در تفسیر قرآن برای [[اثبات]] [[صحت]] روش و مبانی [[تفسیری]] خود، ادله‌ای را اقامه کرده‌اند که به پاره‌ای از آنها اشاره می‌شود:
	#[[استدلال]] به روایاتی که در [[مذمت]] و تقبیح تفسیر به رأی وارد شده‌اند.		# [[استدلال]] به روایاتی که در [[مذمت]] و تقبیح تفسیر به رأی وارد شده‌اند.
	#عدم جواز اعتماد به ظَنّ در تفسیر قرآن. طبق نظریه آنان تفسیری که پشتوانه [[روایی]] نداشته باشد، [[اجتهاد]] شخصی است و مبنایی جز [[ظن]] و [[گمان]] ندارد.		#عدم جواز اعتماد به ظَنّ در تفسیر قرآن. طبق نظریه آنان تفسیری که پشتوانه [[روایی]] نداشته باشد، [[اجتهاد]] شخصی است و مبنایی جز [[ظن]] و [[گمان]] ندارد.
	#معرفی [[رسول اکرم]]{{صل}} به عنوان [[مبین قرآن]] توسط خود [[قرآن]]: {{متن قرآن\|وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ}}<ref>«(آنان را) با برهان‌ها (ی روشن) و نوشته‌ها (فرستادیم) و بر تو قرآن را فرو فرستادیم تا برای مردم آنچه را که به سوی آنان فرو فرستاده‌اند روشن گردانی و باشد که بیندیشند» سوره نحل، آیه ۴۴.</ref>؛ و این دلیلی است بر نیاز تفسیر به روایات.		#معرفی [[رسول اکرم]]{{صل}} به عنوان [[مبین قرآن]] توسط خود [[قرآن]]: {{متن قرآن\|وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ}}<ref>«(آنان را) با برهان‌ها (ی روشن) و نوشته‌ها (فرستادیم) و بر تو قرآن را فرو فرستادیم تا برای مردم آنچه را که به سوی آنان فرو فرستاده‌اند روشن گردانی و باشد که بیندیشند» سوره نحل، آیه ۴۴.</ref>؛ و این دلیلی است بر نیاز تفسیر به روایات.
	#اختصاصی بودن خطاب‌های قرآن. و به همین جهت، تنها راه بیان و توضیح قرآن‌ مخاطبان آن ([[پیامبر]]{{صل}} و سایر [[معصومان]]{{ع}}) هستند.		#اختصاصی بودن خطاب‌های قرآن. و به همین جهت، تنها راه بیان و توضیح قرآن‌ مخاطبان آن ([[پیامبر]]{{صل}} و سایر [[معصومان]]{{ع}}) هستند.
	#[[ناتوانی]] [[عقل]] از تفسیر قرآن. در این‌باره به روایاتی استدلال کرده‌اند که راه [[فهم قرآن]] را منحصر در روایات دانسته، و عقل را در تفسیر قرآن [[ناتوان]] می‌شمرد؛		# [[ناتوانی]] [[عقل]] از تفسیر قرآن. در این‌باره به روایاتی استدلال کرده‌اند که راه [[فهم قرآن]] را منحصر در روایات دانسته، و عقل را در تفسیر قرآن [[ناتوان]] می‌شمرد؛
	#[[استدلال]] به [[حدیث ثقلین]]. به مقتضای حدیث ثقلین، [[تمسک به قرآن]] و کسب [[هدایت]] از آن جز از راه [[عترت]] و [[امامان معصوم]]{{ع}} ممکن نیست<ref>واعظ زاده خراسانی، محمد، مکاتب وروشهای تفسیری(خطی)،صفحه ۴۴۰؛ عک، خالد عبد الرحمان،اصول التفسیر و قواعده، صفحه (۱۰۷-۱۳۱)؛ رومی، فهد بن عبدالرحمان،اصول التفسیر و مناهجه، صفحه (۷۱-۷۸)؛ معرفت، محمد هادی، صیانة القرآن من التحریف، صفحه ۳۶؛ ذهبی، محمد حسین، التفسیر والمفسرون،جلد۱،صفحه ۱۵۶؛ عمید زنجانی، عباسعلی، مبانی وروشهای تفسیر قرآن،صفحه (۱۹۱-۲۰۷)؛ جلالیان،حبیب الله،تاریخ تفسیرقرآن کریم،صفحه (۱۰۵-۱۰۶)؛ طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن،جلد۱،صفحه (۴-۱۴)؛ کمالی دزفولی، علی، شناخت قرآن،صفحه (۳۲۵-۳۳۴)؛ جمعی از محققان،علوم القرآن عندالمفسرین،جلد۲،صفحه ۴۶۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۱۷۹۱.</ref>		# [[استدلال]] به [[حدیث ثقلین]]. به مقتضای حدیث ثقلین، [[تمسک به قرآن]] و کسب [[هدایت]] از آن جز از راه [[عترت]] و [[امامان معصوم]]{{ع}} ممکن نیست<ref>واعظ زاده خراسانی، محمد، مکاتب وروشهای تفسیری(خطی)،صفحه ۴۴۰؛ عک، خالد عبد الرحمان،اصول التفسیر و قواعده، صفحه (۱۰۷-۱۳۱)؛ رومی، فهد بن عبدالرحمان،اصول التفسیر و مناهجه، صفحه (۷۱-۷۸)؛ معرفت، محمد هادی، صیانة القرآن من التحریف، صفحه ۳۶؛ ذهبی، محمد حسین، التفسیر والمفسرون،جلد۱،صفحه ۱۵۶؛ عمید زنجانی، عباسعلی، مبانی وروشهای تفسیر قرآن،صفحه (۱۹۱-۲۰۷)؛ جلالیان،حبیب الله،تاریخ تفسیرقرآن کریم،صفحه (۱۰۵-۱۰۶)؛ طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن،جلد۱،صفحه (۴-۱۴)؛ کمالی دزفولی، علی، شناخت قرآن،صفحه (۳۲۵-۳۳۴)؛ جمعی از محققان،علوم القرآن عندالمفسرین،جلد۲،صفحه ۴۶۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۱۷۹۱.</ref>

	==[[تفسیر مأثور]]==		==[[تفسیر مأثور]]==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T15:48:29Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تفسیر روایی در علوم قرآنی]] \| پرسش مرتبط = }}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~ [[تفسیر روایی در علوم قرآنی]] ~~</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Wasity: /* مفسّران روایی */

2022-03-08T07:58:28Z

مفسّران روایی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۸
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	#[[استدلال]] به [[حدیث ثقلین]]. به مقتضای حدیث ثقلین، [[تمسک به قرآن]] و کسب [[هدایت]] از آن جز از راه [[عترت]] و [[امامان معصوم]]{{ع}} ممکن نیست<ref>واعظ زاده خراسانی، محمد، مکاتب وروشهای تفسیری(خطی)،صفحه ۴۴۰؛ عک، خالد عبد الرحمان،اصول التفسیر و قواعده، صفحه (۱۰۷-۱۳۱)؛ رومی، فهد بن عبدالرحمان،اصول التفسیر و مناهجه، صفحه (۷۱-۷۸)؛ معرفت، محمد هادی، صیانة القرآن من التحریف، صفحه ۳۶؛ ذهبی، محمد حسین، التفسیر والمفسرون،جلد۱،صفحه ۱۵۶؛ عمید زنجانی، عباسعلی، مبانی وروشهای تفسیر قرآن،صفحه (۱۹۱-۲۰۷)؛ جلالیان،حبیب الله،تاریخ تفسیرقرآن کریم،صفحه (۱۰۵-۱۰۶)؛ طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن،جلد۱،صفحه (۴-۱۴)؛ کمالی دزفولی، علی، شناخت قرآن،صفحه (۳۲۵-۳۳۴)؛ جمعی از محققان،علوم القرآن عندالمفسرین،جلد۲،صفحه ۴۶۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۱۷۹۱.</ref>		#[[استدلال]] به [[حدیث ثقلین]]. به مقتضای حدیث ثقلین، [[تمسک به قرآن]] و کسب [[هدایت]] از آن جز از راه [[عترت]] و [[امامان معصوم]]{{ع}} ممکن نیست<ref>واعظ زاده خراسانی، محمد، مکاتب وروشهای تفسیری(خطی)،صفحه ۴۴۰؛ عک، خالد عبد الرحمان،اصول التفسیر و قواعده، صفحه (۱۰۷-۱۳۱)؛ رومی، فهد بن عبدالرحمان،اصول التفسیر و مناهجه، صفحه (۷۱-۷۸)؛ معرفت، محمد هادی، صیانة القرآن من التحریف، صفحه ۳۶؛ ذهبی، محمد حسین، التفسیر والمفسرون،جلد۱،صفحه ۱۵۶؛ عمید زنجانی، عباسعلی، مبانی وروشهای تفسیر قرآن،صفحه (۱۹۱-۲۰۷)؛ جلالیان،حبیب الله،تاریخ تفسیرقرآن کریم،صفحه (۱۰۵-۱۰۶)؛ طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن،جلد۱،صفحه (۴-۱۴)؛ کمالی دزفولی، علی، شناخت قرآن،صفحه (۳۲۵-۳۳۴)؛ جمعی از محققان،علوم القرآن عندالمفسرین،جلد۲،صفحه ۴۶۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۱۷۹۱.</ref>

			==[[تفسیر مأثور]]==
	==[[مفسّران]] [[روایی]]==		==[[مفسّران]] [[روایی]]==
	[[مفسّران]] [[روایی]] بر صاحبان تفاسیری اطلاق می‌شود که محور اصلی [[تفسیر]] آنها را [[اخبار]] منسوب به [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{ع}} و [[صحابه]] تشکیل می‌دهد؛ مانند: [[جامع البیان فی تفسیر القرآن (کتاب)\|جامع البیان فی تفسیر القرآن]] تألیف [[محمد بن جریر بن یزید بن کثیر بن غالب طبری]] معروف به [[تفسیر طبری (کتاب)\|تفسیر طبری]]، و [[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)\|الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور]] تألیف [[جلال الدین سیوطی]]<ref>عقیقی بخشایشی، عبد الرحیم، طبقات مفسران شیعه، جلد۱، صفحه ۲۰۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۴۴۹۵.</ref>		[[مفسّران]] [[روایی]] بر صاحبان تفاسیری اطلاق می‌شود که محور اصلی [[تفسیر]] آنها را [[اخبار]] منسوب به [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{ع}} و [[صحابه]] تشکیل می‌دهد؛ مانند: [[جامع البیان فی تفسیر القرآن (کتاب)\|جامع البیان فی تفسیر القرآن]] تألیف [[محمد بن جریر بن یزید بن کثیر بن غالب طبری]] معروف به [[تفسیر طبری (کتاب)\|تفسیر طبری]]، و [[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)\|الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور]] تألیف [[جلال الدین سیوطی]]<ref>عقیقی بخشایشی، عبد الرحیم، طبقات مفسران شیعه، جلد۱، صفحه ۲۰۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۴۴۹۵.</ref>

	{{تفسیر}}		{{تفسیر}}

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}

Msadeq: تغییرمسیر به تفسیر مأثور حذف شد

2022-01-10T12:57:27Z

تغییرمسیر به تفسیر مأثور حذف شد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
	#~~تغییر_مسیر~~ [[تفسیر ~~مأثور~~]]		{{امامت}}
			<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
			<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;"> [[تفسیر روایی در علوم قرآنی]] </div>

			==مقدمه==
			[[تفسیر روایی]]، [[تفسیر قرآن]] بر اساس [[احادیث]] و [[روایات]] [[حضرت رسول اکرم]]{{صل}} و [[ائمه معصوم]]{{ع}} (از نظر [[شیعه]]) است.

			[[اهل‌سنت]]؛ [[صحابه]] و [[تابعین]] را از مصادر [[تفسیر]] دانسته، به روایات منقول از آنان به دلیل [[صحابی]] و [[تابعی]] بودن [[اطمینان]] و از آنها در تفسیر قرآن استفاده می‌کنند؛ در حالی که شیعه فقط به روایاتی [[اعتماد]] دارد که از [[معصوم]] باشد، و اقوال صحابه را به صرف صحابی‌بودن نمی‌پذیرد.

			این شیوه تفسیر را می‌توان اصلی‌ترین شکل تفسیر و ریشه‌دارترین طریق [[درک]] معانی و [[معارف]] [[آیات قرآن]] شمرد. بررسی [[تاریخ]] تفسیر قرآن نشان می‌دهد این شیوه پس از مدتی جای خود را به روش تفسیر [[عقلی]] یا [[تفسیر به رأی]] داد؛ ولی طولی نکشید که به‌سبب تندروی‌ها در تفسیر به رأی بار دیگر مزیت [[تفسیر نقلی]] آشکار شد و جانی تازه گرفت.

			مفسرانِ [[معتقد]] به کاربرد [[حدیث]] در تفسیر قرآن برای [[اثبات]] [[صحت]] روش و مبانی [[تفسیری]] خود، ادله‌ای را اقامه کرده‌اند که به پاره‌ای از آنها اشاره می‌شود:
			#[[استدلال]] به روایاتی که در [[مذمت]] و تقبیح تفسیر به رأی وارد شده‌اند.
			#عدم جواز اعتماد به ظَنّ در تفسیر قرآن. طبق نظریه آنان تفسیری که پشتوانه [[روایی]] نداشته باشد، [[اجتهاد]] شخصی است و مبنایی جز [[ظن]] و [[گمان]] ندارد.
			#معرفی [[رسول اکرم]]{{صل}} به عنوان [[مبین قرآن]] توسط خود [[قرآن]]: {{متن قرآن\|وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ}}<ref>«(آنان را) با برهان‌ها (ی روشن) و نوشته‌ها (فرستادیم) و بر تو قرآن را فرو فرستادیم تا برای مردم آنچه را که به سوی آنان فرو فرستاده‌اند روشن گردانی و باشد که بیندیشند» سوره نحل، آیه ۴۴.</ref>؛ و این دلیلی است بر نیاز تفسیر به روایات.
			#اختصاصی بودن خطاب‌های قرآن. و به همین جهت، تنها راه بیان و توضیح قرآن‌ مخاطبان آن ([[پیامبر]]{{صل}} و سایر [[معصومان]]{{ع}}) هستند.
			#[[ناتوانی]] [[عقل]] از تفسیر قرآن. در این‌باره به روایاتی استدلال کرده‌اند که راه [[فهم قرآن]] را منحصر در روایات دانسته، و عقل را در تفسیر قرآن [[ناتوان]] می‌شمرد؛
			#[[استدلال]] به [[حدیث ثقلین]]. به مقتضای حدیث ثقلین، [[تمسک به قرآن]] و کسب [[هدایت]] از آن جز از راه [[عترت]] و [[امامان معصوم]]{{ع}} ممکن نیست<ref>واعظ زاده خراسانی، محمد، مکاتب وروشهای تفسیری(خطی)،صفحه ۴۴۰؛ عک، خالد عبد الرحمان،اصول التفسیر و قواعده، صفحه (۱۰۷-۱۳۱)؛ رومی، فهد بن عبدالرحمان،اصول التفسیر و مناهجه، صفحه (۷۱-۷۸)؛ معرفت، محمد هادی، صیانة القرآن من التحریف، صفحه ۳۶؛ ذهبی، محمد حسین، التفسیر والمفسرون،جلد۱،صفحه ۱۵۶؛ عمید زنجانی، عباسعلی، مبانی وروشهای تفسیر قرآن،صفحه (۱۹۱-۲۰۷)؛ جلالیان،حبیب الله،تاریخ تفسیرقرآن کریم،صفحه (۱۰۵-۱۰۶)؛ طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن،جلد۱،صفحه (۴-۱۴)؛ کمالی دزفولی، علی، شناخت قرآن،صفحه (۳۲۵-۳۳۴)؛ جمعی از محققان،علوم القرآن عندالمفسرین،جلد۲،صفحه ۴۶۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۱۷۹۱.</ref>

			==[[مفسّران]] [[روایی]]==
			[[مفسّران]] [[روایی]] بر صاحبان تفاسیری اطلاق می‌شود که محور اصلی [[تفسیر]] آنها را [[اخبار]] منسوب به [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{ع}} و [[صحابه]] تشکیل می‌دهد؛ مانند: [[جامع البیان فی تفسیر القرآن (کتاب)\|جامع البیان فی تفسیر القرآن]] تألیف [[محمد بن جریر بن یزید بن کثیر بن غالب طبری]] معروف به [[تفسیر طبری (کتاب)\|تفسیر طبری]]، و [[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)\|الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور]] تألیف [[جلال الدین سیوطی]]<ref>عقیقی بخشایشی، عبد الرحیم، طبقات مفسران شیعه، جلد۱، صفحه ۲۰۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۴۴۹۵.</ref>

			{{تفسیر}}
			== منابع ==
			{{منابع}}
			# [[پرونده: 9030760879.jpg\|22px]] [[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه علوم قرآنی''']]
			{{پایان منابع}}

			== پانویس ==
			{{پانویس}}

			[[رده:تفسیر]]
			[[رده:تفسیر روایی]]

Wasity: تغییرمسیر به تفسیر مأثور

2022-01-02T06:03:16Z

تغییرمسیر به تفسیر مأثور

صفحهٔ تازه

#تغییر_مسیر [[تفسیر مأثور]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تفسیر روایی در علوم قرآنی]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[تفسیر روایی در علوم قرآنی]] \| پرسش مرتبط = }}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	[[تفسیر روایی]]، [[تفسیر قرآن]] بر اساس [[احادیث]] و [[روایات]] [[حضرت رسول اکرم]]{{صل}} و [[ائمه معصوم]]{{ع}} (از نظر [[شیعه]]) است.		[[تفسیر روایی]]، [[تفسیر قرآن]] بر اساس [[احادیث]] و [[روایات]] [[حضرت رسول اکرم]] {{صل}} و [[ائمه معصوم]] {{ع}} (از نظر [[شیعه]]) است.

	[[اهل‌سنت]]؛ [[صحابه]] و [[تابعین]] را از مصادر [[تفسیر]] دانسته، به روایات منقول از آنان به دلیل [[صحابی]] و [[تابعی]] بودن [[اطمینان]] و از آنها در تفسیر قرآن استفاده می‌کنند؛ در حالی که شیعه فقط به روایاتی [[اعتماد]] دارد که از [[معصوم]] باشد، و اقوال صحابه را به صرف صحابی‌بودن نمی‌پذیرد.		[[اهل‌سنت]]؛ [[صحابه]] و [[تابعین]] را از مصادر [[تفسیر]] دانسته، به روایات منقول از آنان به دلیل [[صحابی]] و [[تابعی]] بودن [[اطمینان]] و از آنها در تفسیر قرآن استفاده می‌کنند؛ در حالی که شیعه فقط به روایاتی [[اعتماد]] دارد که از [[معصوم]] باشد، و اقوال صحابه را به صرف صحابی‌بودن نمی‌پذیرد.
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	مفسرانِ [[معتقد]] به کاربرد [[حدیث]] در تفسیر قرآن برای [[اثبات]] [[صحت]] روش و مبانی [[تفسیری]] خود، ادله‌ای را اقامه کرده‌اند که به پاره‌ای از آنها اشاره می‌شود:		مفسرانِ [[معتقد]] به کاربرد [[حدیث]] در تفسیر قرآن برای [[اثبات]] [[صحت]] روش و مبانی [[تفسیری]] خود، ادله‌ای را اقامه کرده‌اند که به پاره‌ای از آنها اشاره می‌شود:
	# [[استدلال]] به روایاتی که در [[مذمت]] و تقبیح تفسیر به رأی وارد شده‌اند.		# [[استدلال]] به روایاتی که در [[مذمت]] و تقبیح تفسیر به رأی وارد شده‌اند.
	#عدم جواز اعتماد به ظَنّ در تفسیر قرآن. طبق نظریه آنان تفسیری که پشتوانه [[روایی]] نداشته باشد، [[اجتهاد]] شخصی است و مبنایی جز [[ظن]] و [[گمان]] ندارد.		# عدم جواز اعتماد به ظَنّ در تفسیر قرآن. طبق نظریه آنان تفسیری که پشتوانه [[روایی]] نداشته باشد، [[اجتهاد]] شخصی است و مبنایی جز [[ظن]] و [[گمان]] ندارد.
	#معرفی [[رسول اکرم]]{{صل}} به عنوان [[مبین قرآن]] توسط خود [[قرآن]]: {{متن قرآن\|وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ}}<ref>«(آنان را) با برهان‌ها (ی روشن) و نوشته‌ها (فرستادیم) و بر تو قرآن را فرو فرستادیم تا برای مردم آنچه را که به سوی آنان فرو فرستاده‌اند روشن گردانی و باشد که بیندیشند» سوره نحل، آیه ۴۴.</ref>؛ و این دلیلی است بر نیاز تفسیر به روایات.		# معرفی [[رسول اکرم]] {{صل}} به عنوان [[مبین قرآن]] توسط خود [[قرآن]]: {{متن قرآن\|وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ}}<ref>«(آنان را) با برهان‌ها (ی روشن) و نوشته‌ها (فرستادیم) و بر تو قرآن را فرو فرستادیم تا برای مردم آنچه را که به سوی آنان فرو فرستاده‌اند روشن گردانی و باشد که بیندیشند» سوره نحل، آیه ۴۴.</ref>؛ و این دلیلی است بر نیاز تفسیر به روایات.
	#اختصاصی بودن خطاب‌های قرآن. و به همین جهت، تنها راه بیان و توضیح قرآن‌ مخاطبان آن ([[پیامبر]]{{صل}} و سایر [[معصومان]]{{ع}}) هستند.		# اختصاصی بودن خطاب‌های قرآن. و به همین جهت، تنها راه بیان و توضیح قرآن‌ مخاطبان آن ([[پیامبر]] {{صل}} و سایر [[معصومان]] {{ع}}) هستند.
	# [[ناتوانی]] [[عقل]] از تفسیر قرآن. در این‌باره به روایاتی استدلال کرده‌اند که راه [[فهم قرآن]] را منحصر در روایات دانسته، و عقل را در تفسیر قرآن [[ناتوان]] می‌شمرد؛		# [[ناتوانی]] [[عقل]] از تفسیر قرآن. در این‌باره به روایاتی استدلال کرده‌اند که راه [[فهم قرآن]] را منحصر در روایات دانسته، و عقل را در تفسیر قرآن [[ناتوان]] می‌شمرد؛
	# [[استدلال]] به [[حدیث ثقلین]]. به مقتضای حدیث ثقلین، [[تمسک به قرآن]] و کسب [[هدایت]] از آن جز از راه [[عترت]] و [[امامان معصوم]]{{ع}} ممکن نیست<ref>واعظ زاده خراسانی، محمد، مکاتب وروشهای تفسیری(خطی)~~،صفحه~~ ۴۴۰؛ عک، خالد عبد ~~الرحمان،اصول~~ التفسیر و قواعده، صفحه (۱۰۷-۱۳۱)؛ رومی، فهد بن ~~عبدالرحمان،اصول~~ التفسیر و مناهجه، صفحه (۷۱-۷۸)؛ معرفت، محمد هادی، صیانة القرآن من التحریف، صفحه ۳۶؛ ذهبی، محمد حسین، التفسیر ~~والمفسرون،جلد۱،صفحه~~ ۱۵۶؛ عمید زنجانی، عباسعلی، مبانی وروشهای تفسیر ~~قرآن،صفحه~~ (۱۹۱-۲۰۷)؛ ~~جلالیان،حبیب الله،تاریخ~~ تفسیرقرآن ~~کریم،صفحه~~ (۱۰۵-۱۰۶)؛ طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر ~~القرآن،جلد۱،صفحه~~ (۴-۱۴)؛ کمالی دزفولی، علی، شناخت ~~قرآن،صفحه~~ (۳۲۵-۳۳۴)؛ جمعی از ~~محققان،علوم~~ القرآن ~~عندالمفسرین،جلد۲،صفحه~~ ۴۶۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۱۷۹۱.</ref>		# [[استدلال]] به [[حدیث ثقلین]]. به مقتضای حدیث ثقلین، [[تمسک به قرآن]] و کسب [[هدایت]] از آن جز از راه [[عترت]] و [[امامان معصوم]] {{ع}} ممکن نیست<ref>واعظ زاده خراسانی، محمد، مکاتب وروشهای تفسیری(خطی)، صفحه ۴۴۰؛ عک، خالد عبد الرحمان، اصول التفسیر و قواعده، صفحه (۱۰۷-۱۳۱)؛ رومی، فهد بن عبدالرحمان، اصول التفسیر و مناهجه، صفحه (۷۱-۷۸)؛ معرفت، محمد هادی، صیانة القرآن من التحریف، صفحه ۳۶؛ ذهبی، محمد حسین، التفسیر والمفسرون، جلد۱،صفحه ۱۵۶؛ عمید زنجانی، عباسعلی، مبانی وروشهای تفسیر قرآن، صفحه (۱۹۱-۲۰۷)؛ جلالیان، حبیب الله، تاریخ تفسیرقرآن کریم، صفحه (۱۰۵-۱۰۶)؛ طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، جلد۱،صفحه (۴-۱۴)؛ کمالی دزفولی، علی، شناخت قرآن، صفحه (۳۲۵-۳۳۴)؛ جمعی از محققان، علوم القرآن عندالمفسرین، جلد۲،صفحه ۴۶۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۱۷۹۱.</ref>

	==[[تفسیر مأثور]]==		== [[تفسیر مأثور]] ==
	==[[مفسّران]] [[روایی]]==		== [[مفسّران]] [[روایی]] ==
	[[مفسّران]] [[روایی]] بر صاحبان تفاسیری اطلاق می‌شود که محور اصلی [[تفسیر]] آنها را [[اخبار]] منسوب به [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{ع}} و [[صحابه]] تشکیل می‌دهد؛ مانند: [[جامع البیان فی تفسیر القرآن (کتاب)\|جامع البیان فی تفسیر القرآن]] تألیف [[محمد بن جریر بن یزید بن کثیر بن غالب طبری]] معروف به [[تفسیر طبری (کتاب)\|تفسیر طبری]]، و [[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)\|الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور]] تألیف [[جلال الدین سیوطی]]<ref>عقیقی بخشایشی، عبد الرحیم، طبقات مفسران شیعه، جلد۱، صفحه ۲۰۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۴۴۹۵.</ref>		[[مفسّران]] [[روایی]] بر صاحبان تفاسیری اطلاق می‌شود که محور اصلی [[تفسیر]] آنها را [[اخبار]] منسوب به [[پیامبر]] {{صل}} و [[امامان معصوم]] {{ع}} و [[صحابه]] تشکیل می‌دهد؛ مانند: [[جامع البیان فی تفسیر القرآن (کتاب)\|جامع البیان فی تفسیر القرآن]] تألیف [[محمد بن جریر بن یزید بن کثیر بن غالب طبری]] معروف به [[تفسیر طبری (کتاب)\|تفسیر طبری]]، و [[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)\|الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور]] تألیف [[جلال الدین سیوطی]]<ref>عقیقی بخشایشی، عبد الرحیم، طبقات مفسران شیعه، جلد۱، صفحه ۲۰۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص۴۴۹۵.</ref>

	{{تفسیر}}		{{تفسیر}}