تفسیر شهودی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2023-01-24T06:59:00Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۹
خط ۲۳:		خط ۲۳:

	[[رده:تفسیر شهودی]]		[[رده:تفسیر شهودی]]
			[[رده:مدخل‌های در انتظار تلخیص]]

Wasity: جایگزینی متن - 'حضرت امام' به 'حضرت امام'

2022-10-23T12:45:38Z

جایگزینی متن - 'حضرت امام' به 'حضرت امام'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۱۵
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	حضرت امام یکی از بزرگان [[عرفان]] [[شیعی]] است. آثار ایشان، به خوبی گویای تضلّع ایشان در این حوزه است. عرفان نه تنها یک [[دانش]] بلکه روش منشی است که باید در نظر و عمل جریان یابد. ابزار این عرصه نیز [[قلب]] [[عارف]] است که محل تجلی [[انوار]] [[معرفتی]] است. [[معرفت عقلی]] هنگامی در این عرصه [[ارزشمند]] است که به مرتبه قلب ارتقاء یافته باشد و قدم برهانی به قدم [[روحانی]] و [[ایمانی]] تبدیل شود. در این مرتبه است که آنچه [[عقل]] یا [[برهان]] [[اثبات]] کرده، قلب [[مشاهده]] می‌کند و بدان [[واصل]] می‌شود<ref>صحیفه امام، ج۱۸، ص۵۱۴.</ref>. به عبارت دیگر، [[تفکر]] و برهان، مقدمه [[سلوک]] [[عرفانی]] است و [[برتری]] مشاهدات [[قلبی]] به معنای بی‌ارزش انگاشتن عقل و برهان نیست<ref>شرح چهل حدیث، ص۱۹۱؛ نیز: شرح مقدمه قیصری، سید جلال الدین آشتیانی، ص۷۰.</ref>.		حضرت امام یکی از بزرگان [[عرفان]] [[شیعی]] است. آثار ایشان، به خوبی گویای تضلّع ایشان در این حوزه است. عرفان نه تنها یک [[دانش]] بلکه روش منشی است که باید در نظر و عمل جریان یابد. ابزار این عرصه نیز [[قلب]] [[عارف]] است که محل تجلی [[انوار]] [[معرفتی]] است. [[معرفت عقلی]] هنگامی در این عرصه [[ارزشمند]] است که به مرتبه قلب ارتقاء یافته باشد و قدم برهانی به قدم [[روحانی]] و [[ایمانی]] تبدیل شود. در این مرتبه است که آنچه [[عقل]] یا [[برهان]] [[اثبات]] کرده، قلب [[مشاهده]] می‌کند و بدان [[واصل]] می‌شود<ref>صحیفه امام، ج۱۸، ص۵۱۴.</ref>. به عبارت دیگر، [[تفکر]] و برهان، مقدمه [[سلوک]] [[عرفانی]] است و [[برتری]] مشاهدات [[قلبی]] به معنای بی‌ارزش انگاشتن عقل و برهان نیست<ref>شرح چهل حدیث، ص۱۹۱؛ نیز: شرح مقدمه قیصری، سید جلال الدین آشتیانی، ص۷۰.</ref>.

	از دیدگاه [[حضرت~~]] [[امام]]،~~ [[کسب معرفت]] عرفانی از [[قرآن]] با قلب انجام می‌گیرد؛ اما قلبی که از آلودگی‌ها پیراسته شده و [[طهارت]] [[باطنی]] یافته باشد. این قلب است که محل تجلی [[اسماء حسنای الهی]] و [[نزول وحی]] و تنزل [[جبرئیل]] است<ref>تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱ و ۱۳۹ و ۱۶۷.</ref>. مصداق اتم و [[حقیقی]] این قلب، قلب [[نبی اکرم]] {{صل}} است که: {{متن قرآن\|نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلَى قَلْبِكَ...}}<ref>«که روح الامین آن را فرود آورده است * بر دلت.».. سوره شعراء، آیه ۱۹۳-۱۹۴.</ref>. [[اهل بیت]] نیز مورد تصریح قرآن است که: {{متن قرآن\|إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا}}<ref>«جز این نیست که خداوند می‌خواهد از شما اهل بیت هر پلیدی را بزداید و شما را به شایستگی پاک گرداند» سوره احزاب، آیه ۳۳.</ref>. تجلی [[حق تعالی]] در قلب [[مبارک]] [[پیامبر]] {{صل}} انجام می‌گیرد و جایگاه [[حقیقت قرآن]]، قلب آن بزرگوار است. عارف نیز باید با قلبی [[طیب]] و طاهر به [[شهود]] [[معارف قرآن]] نایل گردد تا به شمه‌ای از آنچه بر قلب [[نورانی]] پیامبر {{صل}} نازل شده را دریابد<ref>صحیفه امام، ج۱۶، ص۲۱۰؛ ج۱۷، ص۴۳۱؛ تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱.</ref>. قرآن، شهود را راهی برای دریافت [[معارف]] والا دانسته و مواردی را ذکر فرموده است: {{متن قرآن\|نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ}}<ref>«و این‌گونه ما گستره آسمان‌ها و زمین را به ابراهیم می‌نمایانیم و (چنین می‌کنیم) تا از باورداران گردد» سوره انعام، آیه ۷۵.</ref>. همچنین: {{متن قرآن\|كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ * لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ}}<ref>«هرگز! اگر به «دانش بی‌گمان» بدانید * به راستی دوزخ را خواهید دید» سوره تکاثر، آیه ۵-۶.</ref> و نیز: {{متن قرآن\|فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا}}<ref>«و همین که پروردگارش بر آن کوه تجلّی کرد آن را با خاک یکسان ساخت و موسی بیهوش افتاد» سوره اعراف، آیه ۱۴۳.</ref>.		از دیدگاه حضرت امام، [[کسب معرفت]] عرفانی از [[قرآن]] با قلب انجام می‌گیرد؛ اما قلبی که از آلودگی‌ها پیراسته شده و [[طهارت]] [[باطنی]] یافته باشد. این قلب است که محل تجلی [[اسماء حسنای الهی]] و [[نزول وحی]] و تنزل [[جبرئیل]] است<ref>تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱ و ۱۳۹ و ۱۶۷.</ref>. مصداق اتم و [[حقیقی]] این قلب، قلب [[نبی اکرم]] {{صل}} است که: {{متن قرآن\|نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلَى قَلْبِكَ...}}<ref>«که روح الامین آن را فرود آورده است * بر دلت.».. سوره شعراء، آیه ۱۹۳-۱۹۴.</ref>. [[اهل بیت]] نیز مورد تصریح قرآن است که: {{متن قرآن\|إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا}}<ref>«جز این نیست که خداوند می‌خواهد از شما اهل بیت هر پلیدی را بزداید و شما را به شایستگی پاک گرداند» سوره احزاب، آیه ۳۳.</ref>. تجلی [[حق تعالی]] در قلب [[مبارک]] [[پیامبر]] {{صل}} انجام می‌گیرد و جایگاه [[حقیقت قرآن]]، قلب آن بزرگوار است. عارف نیز باید با قلبی [[طیب]] و طاهر به [[شهود]] [[معارف قرآن]] نایل گردد تا به شمه‌ای از آنچه بر قلب [[نورانی]] پیامبر {{صل}} نازل شده را دریابد<ref>صحیفه امام، ج۱۶، ص۲۱۰؛ ج۱۷، ص۴۳۱؛ تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱.</ref>. قرآن، شهود را راهی برای دریافت [[معارف]] والا دانسته و مواردی را ذکر فرموده است: {{متن قرآن\|نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ}}<ref>«و این‌گونه ما گستره آسمان‌ها و زمین را به ابراهیم می‌نمایانیم و (چنین می‌کنیم) تا از باورداران گردد» سوره انعام، آیه ۷۵.</ref>. همچنین: {{متن قرآن\|كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ * لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ}}<ref>«هرگز! اگر به «دانش بی‌گمان» بدانید * به راستی دوزخ را خواهید دید» سوره تکاثر، آیه ۵-۶.</ref> و نیز: {{متن قرآن\|فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا}}<ref>«و همین که پروردگارش بر آن کوه تجلّی کرد آن را با خاک یکسان ساخت و موسی بیهوش افتاد» سوره اعراف، آیه ۱۴۳.</ref>.

	این [[آیات]]، [[ارزش]] [[مشاهده]] را بیان داشته و [[کشف و شهود]] حقیقتی را پذیرفته است. البته این راه هرگز با راه [[برهان]] و [[تعقل]] ناسازگار نیست؛ زیرا راه [[شهود]]، راه [[فکر]] نیست، بلکه موهبتی [[الهی]] است که به [[بندگان]] [[برگزیده الهی]] اعطا می‌شود<ref>المیزان، ج۵، ص۲۷۱.</ref>. [[روایات]] نیز راه شهود را معتبر دانسته و [[رؤیت]] [[قلبی]] را راهی برای دستیابی به [[معارف الهی]] شمرده است. نمونه‌هایی از این روایات بدین ترتیب است: [[محمد بن فضیل]] از [[امام کاظم]] {{ع}} نقل کرده که پرسیدم: آیا [[رسول خدا]] {{صل}} پروردگارش را دیده است؟ آن [[حضرت]] فرمود: با چشم سَر ندید؛ ولی با قلبش مشاهده کرد<ref>توحید صدوق، ص۱۱۶.</ref>. همچنین از [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در [[مناجات شعبانیه]] آمده است: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ وَ أَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِيَاءِ نَظَرِهَا إِلَيْكَ حَتَّى تَخْرِقَ أَبْصَارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إِلَى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصِيرَ أَرْوَاحُنَا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ}}<ref>بحار الأنوار، ج۹۱، ص۹۹.</ref>. برای [[اهل معرفت]]، همین جملات کافی است که همه [[زندگی]] خود را در تحصیل [[محبت الهی]] صرف کنند<ref>بحار الأنوار، ج۸، ص۲۶۵؛ امام خمینی، چهل حدیث، ص۴۳۲.</ref>.<ref>[[حسن پناهی آزاد\|پناهی آزاد، حسن]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|منظومه فکری امام خمینی]]، ص ۱۰۵.</ref>		این [[آیات]]، [[ارزش]] [[مشاهده]] را بیان داشته و [[کشف و شهود]] حقیقتی را پذیرفته است. البته این راه هرگز با راه [[برهان]] و [[تعقل]] ناسازگار نیست؛ زیرا راه [[شهود]]، راه [[فکر]] نیست، بلکه موهبتی [[الهی]] است که به [[بندگان]] [[برگزیده الهی]] اعطا می‌شود<ref>المیزان، ج۵، ص۲۷۱.</ref>. [[روایات]] نیز راه شهود را معتبر دانسته و [[رؤیت]] [[قلبی]] را راهی برای دستیابی به [[معارف الهی]] شمرده است. نمونه‌هایی از این روایات بدین ترتیب است: [[محمد بن فضیل]] از [[امام کاظم]] {{ع}} نقل کرده که پرسیدم: آیا [[رسول خدا]] {{صل}} پروردگارش را دیده است؟ آن [[حضرت]] فرمود: با چشم سَر ندید؛ ولی با قلبش مشاهده کرد<ref>توحید صدوق، ص۱۱۶.</ref>. همچنین از [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در [[مناجات شعبانیه]] آمده است: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ وَ أَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِيَاءِ نَظَرِهَا إِلَيْكَ حَتَّى تَخْرِقَ أَبْصَارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إِلَى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصِيرَ أَرْوَاحُنَا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ}}<ref>بحار الأنوار، ج۹۱، ص۹۹.</ref>. برای [[اهل معرفت]]، همین جملات کافی است که همه [[زندگی]] خود را در تحصیل [[محبت الهی]] صرف کنند<ref>بحار الأنوار، ج۸، ص۲۶۵؛ امام خمینی، چهل حدیث، ص۴۳۲.</ref>.<ref>[[حسن پناهی آزاد\|پناهی آزاد، حسن]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|منظومه فکری امام خمینی]]، ص ۱۰۵.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T19:36:04Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۶
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	حضرت امام یکی از بزرگان [[عرفان]] [[شیعی]] است. آثار ایشان، به خوبی گویای تضلّع ایشان در این حوزه است. عرفان نه تنها یک [[دانش]] بلکه روش منشی است که باید در نظر و عمل جریان یابد. ابزار این عرصه نیز [[قلب]] [[عارف]] است که محل تجلی [[انوار]] [[معرفتی]] است. [[معرفت عقلی]] هنگامی در این عرصه [[ارزشمند]] است که به مرتبه قلب ارتقاء یافته باشد و قدم برهانی به قدم [[روحانی]] و [[ایمانی]] تبدیل شود. در این مرتبه است که آنچه [[عقل]] یا [[برهان]] [[اثبات]] کرده، قلب [[مشاهده]] می‌کند و بدان [[واصل]] می‌شود<ref>صحیفه امام، ج۱۸، ص۵۱۴.</ref>. به عبارت دیگر، [[تفکر]] و برهان، مقدمه [[سلوک]] [[عرفانی]] است و [[برتری]] مشاهدات [[قلبی]] به معنای بی‌ارزش انگاشتن عقل و برهان نیست<ref>شرح چهل حدیث، ص۱۹۱؛ نیز: شرح مقدمه قیصری، سید جلال الدین آشتیانی، ص۷۰.</ref>.		حضرت امام یکی از بزرگان [[عرفان]] [[شیعی]] است. آثار ایشان، به خوبی گویای تضلّع ایشان در این حوزه است. عرفان نه تنها یک [[دانش]] بلکه روش منشی است که باید در نظر و عمل جریان یابد. ابزار این عرصه نیز [[قلب]] [[عارف]] است که محل تجلی [[انوار]] [[معرفتی]] است. [[معرفت عقلی]] هنگامی در این عرصه [[ارزشمند]] است که به مرتبه قلب ارتقاء یافته باشد و قدم برهانی به قدم [[روحانی]] و [[ایمانی]] تبدیل شود. در این مرتبه است که آنچه [[عقل]] یا [[برهان]] [[اثبات]] کرده، قلب [[مشاهده]] می‌کند و بدان [[واصل]] می‌شود<ref>صحیفه امام، ج۱۸، ص۵۱۴.</ref>. به عبارت دیگر، [[تفکر]] و برهان، مقدمه [[سلوک]] [[عرفانی]] است و [[برتری]] مشاهدات [[قلبی]] به معنای بی‌ارزش انگاشتن عقل و برهان نیست<ref>شرح چهل حدیث، ص۱۹۱؛ نیز: شرح مقدمه قیصری، سید جلال الدین آشتیانی، ص۷۰.</ref>.

	از دیدگاه [[حضرت]] [[امام]]، [[کسب معرفت]] عرفانی از [[قرآن]] با قلب انجام می‌گیرد؛ اما قلبی که از آلودگی‌ها پیراسته شده و [[طهارت]] [[باطنی]] یافته باشد. این قلب است که محل تجلی [[اسماء حسنای الهی]] و [[نزول وحی]] و تنزل [[جبرئیل]] است<ref>تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱ و ۱۳۹ و ۱۶۷.</ref>. مصداق اتم و [[حقیقی]] این قلب، قلب [[نبی اکرم]]{{صل}} است که: {{متن قرآن\|نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلَى قَلْبِكَ...}}<ref>«که روح الامین آن را فرود آورده است * بر دلت.».. سوره شعراء، آیه ۱۹۳-۱۹۴.</ref>. [[اهل بیت]] نیز مورد تصریح قرآن است که: {{متن قرآن\|إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا}}<ref>«جز این نیست که خداوند می‌خواهد از شما اهل بیت هر پلیدی را بزداید و شما را به شایستگی پاک گرداند» سوره احزاب، آیه ۳۳.</ref>. تجلی [[حق تعالی]] در قلب [[مبارک]] [[پیامبر]]{{صل}} انجام می‌گیرد و جایگاه [[حقیقت قرآن]]، قلب آن بزرگوار است. عارف نیز باید با قلبی [[طیب]] و طاهر به [[شهود]] [[معارف قرآن]] نایل گردد تا به شمه‌ای از آنچه بر قلب [[نورانی]] پیامبر{{صل}} نازل شده را دریابد<ref>صحیفه امام، ج۱۶، ص۲۱۰؛ ج۱۷، ص۴۳۱؛ تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱.</ref>. قرآن، شهود را راهی برای دریافت [[معارف]] والا دانسته و مواردی را ذکر فرموده است: {{متن قرآن\|نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ}}<ref>«و این‌گونه ما گستره آسمان‌ها و زمین را به ابراهیم می‌نمایانیم و (چنین می‌کنیم) تا از باورداران گردد» سوره انعام، آیه ۷۵.</ref>. همچنین: {{متن قرآن\|كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ * لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ}}<ref>«هرگز! اگر به «دانش بی‌گمان» بدانید * به راستی دوزخ را خواهید دید» سوره تکاثر، آیه ۵-۶.</ref> و نیز: {{متن قرآن\|فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا}}<ref>«و همین که پروردگارش بر آن کوه تجلّی کرد آن را با خاک یکسان ساخت و موسی بیهوش افتاد» سوره اعراف، آیه ۱۴۳.</ref>.		از دیدگاه [[حضرت]] [[امام]]، [[کسب معرفت]] عرفانی از [[قرآن]] با قلب انجام می‌گیرد؛ اما قلبی که از آلودگی‌ها پیراسته شده و [[طهارت]] [[باطنی]] یافته باشد. این قلب است که محل تجلی [[اسماء حسنای الهی]] و [[نزول وحی]] و تنزل [[جبرئیل]] است<ref>تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱ و ۱۳۹ و ۱۶۷.</ref>. مصداق اتم و [[حقیقی]] این قلب، قلب [[نبی اکرم]] {{صل}} است که: {{متن قرآن\|نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلَى قَلْبِكَ...}}<ref>«که روح الامین آن را فرود آورده است * بر دلت.».. سوره شعراء، آیه ۱۹۳-۱۹۴.</ref>. [[اهل بیت]] نیز مورد تصریح قرآن است که: {{متن قرآن\|إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا}}<ref>«جز این نیست که خداوند می‌خواهد از شما اهل بیت هر پلیدی را بزداید و شما را به شایستگی پاک گرداند» سوره احزاب، آیه ۳۳.</ref>. تجلی [[حق تعالی]] در قلب [[مبارک]] [[پیامبر]] {{صل}} انجام می‌گیرد و جایگاه [[حقیقت قرآن]]، قلب آن بزرگوار است. عارف نیز باید با قلبی [[طیب]] و طاهر به [[شهود]] [[معارف قرآن]] نایل گردد تا به شمه‌ای از آنچه بر قلب [[نورانی]] پیامبر {{صل}} نازل شده را دریابد<ref>صحیفه امام، ج۱۶، ص۲۱۰؛ ج۱۷، ص۴۳۱؛ تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱.</ref>. قرآن، شهود را راهی برای دریافت [[معارف]] والا دانسته و مواردی را ذکر فرموده است: {{متن قرآن\|نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ}}<ref>«و این‌گونه ما گستره آسمان‌ها و زمین را به ابراهیم می‌نمایانیم و (چنین می‌کنیم) تا از باورداران گردد» سوره انعام، آیه ۷۵.</ref>. همچنین: {{متن قرآن\|كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ * لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ}}<ref>«هرگز! اگر به «دانش بی‌گمان» بدانید * به راستی دوزخ را خواهید دید» سوره تکاثر، آیه ۵-۶.</ref> و نیز: {{متن قرآن\|فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا}}<ref>«و همین که پروردگارش بر آن کوه تجلّی کرد آن را با خاک یکسان ساخت و موسی بیهوش افتاد» سوره اعراف، آیه ۱۴۳.</ref>.

	این [[آیات]]، [[ارزش]] [[مشاهده]] را بیان داشته و [[کشف و شهود]] حقیقتی را پذیرفته است. البته این راه هرگز با راه [[برهان]] و [[تعقل]] ناسازگار نیست؛ زیرا راه [[شهود]]، راه [[فکر]] نیست، بلکه موهبتی [[الهی]] است که به [[بندگان]] [[برگزیده الهی]] اعطا می‌شود<ref>المیزان، ج۵، ص۲۷۱.</ref>. [[روایات]] نیز راه شهود را معتبر دانسته و [[رؤیت]] [[قلبی]] را راهی برای دستیابی به [[معارف الهی]] شمرده است. نمونه‌هایی از این روایات بدین ترتیب است: [[محمد بن فضیل]] از [[امام کاظم]]{{ع}} نقل کرده که پرسیدم: آیا [[رسول خدا]]{{صل}} پروردگارش را دیده است؟ آن [[حضرت]] فرمود: با چشم سَر ندید؛ ولی با قلبش مشاهده کرد<ref>توحید صدوق، ص۱۱۶.</ref>. همچنین از [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[مناجات شعبانیه]] آمده است: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ وَ أَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِيَاءِ نَظَرِهَا إِلَيْكَ حَتَّى تَخْرِقَ أَبْصَارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إِلَى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصِيرَ أَرْوَاحُنَا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ}}<ref>بحار الأنوار، ج۹۱، ص۹۹.</ref>. برای [[اهل معرفت]]، همین جملات کافی است که همه [[زندگی]] خود را در تحصیل [[محبت الهی]] صرف کنند<ref>بحار الأنوار، ج۸، ص۲۶۵؛ امام خمینی، چهل حدیث، ص۴۳۲.</ref>.<ref>[[حسن پناهی آزاد\|پناهی آزاد، حسن]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|منظومه فکری امام خمینی]]، ص ۱۰۵.</ref>		این [[آیات]]، [[ارزش]] [[مشاهده]] را بیان داشته و [[کشف و شهود]] حقیقتی را پذیرفته است. البته این راه هرگز با راه [[برهان]] و [[تعقل]] ناسازگار نیست؛ زیرا راه [[شهود]]، راه [[فکر]] نیست، بلکه موهبتی [[الهی]] است که به [[بندگان]] [[برگزیده الهی]] اعطا می‌شود<ref>المیزان، ج۵، ص۲۷۱.</ref>. [[روایات]] نیز راه شهود را معتبر دانسته و [[رؤیت]] [[قلبی]] را راهی برای دستیابی به [[معارف الهی]] شمرده است. نمونه‌هایی از این روایات بدین ترتیب است: [[محمد بن فضیل]] از [[امام کاظم]] {{ع}} نقل کرده که پرسیدم: آیا [[رسول خدا]] {{صل}} پروردگارش را دیده است؟ آن [[حضرت]] فرمود: با چشم سَر ندید؛ ولی با قلبش مشاهده کرد<ref>توحید صدوق، ص۱۱۶.</ref>. همچنین از [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در [[مناجات شعبانیه]] آمده است: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ وَ أَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِيَاءِ نَظَرِهَا إِلَيْكَ حَتَّى تَخْرِقَ أَبْصَارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إِلَى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصِيرَ أَرْوَاحُنَا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ}}<ref>بحار الأنوار، ج۹۱، ص۹۹.</ref>. برای [[اهل معرفت]]، همین جملات کافی است که همه [[زندگی]] خود را در تحصیل [[محبت الهی]] صرف کنند<ref>بحار الأنوار، ج۸، ص۲۶۵؛ امام خمینی، چهل حدیث، ص۴۳۲.</ref>.<ref>[[حسن پناهی آزاد\|پناهی آزاد، حسن]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|منظومه فکری امام خمینی]]، ص ۱۰۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:58:55Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۸
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	#[[پرونده:1100618.jpg\|22px]] [[حسن پناهی آزاد\|پناهی آزاد، حسن]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|'''منظومه فکری امام خمینی''']]		# [[پرونده:1100618.jpg\|22px]] [[حسن پناهی آزاد\|پناهی آزاد، حسن]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|'''منظومه فکری امام خمینی''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۲۳:		خط ۲۳:

	[[رده:تفسیر شهودی]]		[[رده:تفسیر شهودی]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T06:50:02Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''[[تفسیر]]''' است. "'''~~[[تفسیر شهودی]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[تفسیر شهودی در حدیث]] - [[تفسیر شهودی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = تفسیر
			\| عنوان مدخل = [[تفسیر شهودی]]
			\| مداخل مرتبط = [[تفسیر شهودی در حدیث]] - [[تفسیر شهودی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Wasity: جایگزینی متن - 'مناجات شعبانیه' به 'مناجات شعبانیه'

2022-04-29T20:18:01Z

جایگزینی متن - 'مناجات شعبانیه' به 'مناجات شعبانیه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۴۸
خط ۸:		خط ۸:
	از دیدگاه [[حضرت]] [[امام]]، [[کسب معرفت]] عرفانی از [[قرآن]] با قلب انجام می‌گیرد؛ اما قلبی که از آلودگی‌ها پیراسته شده و [[طهارت]] [[باطنی]] یافته باشد. این قلب است که محل تجلی [[اسماء حسنای الهی]] و [[نزول وحی]] و تنزل [[جبرئیل]] است<ref>تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱ و ۱۳۹ و ۱۶۷.</ref>. مصداق اتم و [[حقیقی]] این قلب، قلب [[نبی اکرم]]{{صل}} است که: {{متن قرآن\|نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلَى قَلْبِكَ...}}<ref>«که روح الامین آن را فرود آورده است * بر دلت.».. سوره شعراء، آیه ۱۹۳-۱۹۴.</ref>. [[اهل بیت]] نیز مورد تصریح قرآن است که: {{متن قرآن\|إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا}}<ref>«جز این نیست که خداوند می‌خواهد از شما اهل بیت هر پلیدی را بزداید و شما را به شایستگی پاک گرداند» سوره احزاب، آیه ۳۳.</ref>. تجلی [[حق تعالی]] در قلب [[مبارک]] [[پیامبر]]{{صل}} انجام می‌گیرد و جایگاه [[حقیقت قرآن]]، قلب آن بزرگوار است. عارف نیز باید با قلبی [[طیب]] و طاهر به [[شهود]] [[معارف قرآن]] نایل گردد تا به شمه‌ای از آنچه بر قلب [[نورانی]] پیامبر{{صل}} نازل شده را دریابد<ref>صحیفه امام، ج۱۶، ص۲۱۰؛ ج۱۷، ص۴۳۱؛ تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱.</ref>. قرآن، شهود را راهی برای دریافت [[معارف]] والا دانسته و مواردی را ذکر فرموده است: {{متن قرآن\|نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ}}<ref>«و این‌گونه ما گستره آسمان‌ها و زمین را به ابراهیم می‌نمایانیم و (چنین می‌کنیم) تا از باورداران گردد» سوره انعام، آیه ۷۵.</ref>. همچنین: {{متن قرآن\|كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ * لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ}}<ref>«هرگز! اگر به «دانش بی‌گمان» بدانید * به راستی دوزخ را خواهید دید» سوره تکاثر، آیه ۵-۶.</ref> و نیز: {{متن قرآن\|فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا}}<ref>«و همین که پروردگارش بر آن کوه تجلّی کرد آن را با خاک یکسان ساخت و موسی بیهوش افتاد» سوره اعراف، آیه ۱۴۳.</ref>.		از دیدگاه [[حضرت]] [[امام]]، [[کسب معرفت]] عرفانی از [[قرآن]] با قلب انجام می‌گیرد؛ اما قلبی که از آلودگی‌ها پیراسته شده و [[طهارت]] [[باطنی]] یافته باشد. این قلب است که محل تجلی [[اسماء حسنای الهی]] و [[نزول وحی]] و تنزل [[جبرئیل]] است<ref>تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱ و ۱۳۹ و ۱۶۷.</ref>. مصداق اتم و [[حقیقی]] این قلب، قلب [[نبی اکرم]]{{صل}} است که: {{متن قرآن\|نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلَى قَلْبِكَ...}}<ref>«که روح الامین آن را فرود آورده است * بر دلت.».. سوره شعراء، آیه ۱۹۳-۱۹۴.</ref>. [[اهل بیت]] نیز مورد تصریح قرآن است که: {{متن قرآن\|إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا}}<ref>«جز این نیست که خداوند می‌خواهد از شما اهل بیت هر پلیدی را بزداید و شما را به شایستگی پاک گرداند» سوره احزاب، آیه ۳۳.</ref>. تجلی [[حق تعالی]] در قلب [[مبارک]] [[پیامبر]]{{صل}} انجام می‌گیرد و جایگاه [[حقیقت قرآن]]، قلب آن بزرگوار است. عارف نیز باید با قلبی [[طیب]] و طاهر به [[شهود]] [[معارف قرآن]] نایل گردد تا به شمه‌ای از آنچه بر قلب [[نورانی]] پیامبر{{صل}} نازل شده را دریابد<ref>صحیفه امام، ج۱۶، ص۲۱۰؛ ج۱۷، ص۴۳۱؛ تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱.</ref>. قرآن، شهود را راهی برای دریافت [[معارف]] والا دانسته و مواردی را ذکر فرموده است: {{متن قرآن\|نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ}}<ref>«و این‌گونه ما گستره آسمان‌ها و زمین را به ابراهیم می‌نمایانیم و (چنین می‌کنیم) تا از باورداران گردد» سوره انعام، آیه ۷۵.</ref>. همچنین: {{متن قرآن\|كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ * لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ}}<ref>«هرگز! اگر به «دانش بی‌گمان» بدانید * به راستی دوزخ را خواهید دید» سوره تکاثر، آیه ۵-۶.</ref> و نیز: {{متن قرآن\|فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا}}<ref>«و همین که پروردگارش بر آن کوه تجلّی کرد آن را با خاک یکسان ساخت و موسی بیهوش افتاد» سوره اعراف، آیه ۱۴۳.</ref>.

	این [[آیات]]، [[ارزش]] [[مشاهده]] را بیان داشته و [[کشف و شهود]] حقیقتی را پذیرفته است. البته این راه هرگز با راه [[برهان]] و [[تعقل]] ناسازگار نیست؛ زیرا راه [[شهود]]، راه [[فکر]] نیست، بلکه موهبتی [[الهی]] است که به [[بندگان]] [[برگزیده الهی]] اعطا می‌شود<ref>المیزان، ج۵، ص۲۷۱.</ref>. [[روایات]] نیز راه شهود را معتبر دانسته و [[رؤیت]] [[قلبی]] را راهی برای دستیابی به [[معارف الهی]] شمرده است. نمونه‌هایی از این روایات بدین ترتیب است: [[محمد بن فضیل]] از [[امام کاظم]]{{ع}} نقل کرده که پرسیدم: آیا [[رسول خدا]]{{صل}} پروردگارش را دیده است؟ آن [[حضرت]] فرمود: با چشم سَر ندید؛ ولی با قلبش مشاهده کرد<ref>توحید صدوق، ص۱۱۶.</ref>. همچنین از [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[مناجات]] ~~شعبانیه~~ آمده است: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ وَ أَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِيَاءِ نَظَرِهَا إِلَيْكَ حَتَّى تَخْرِقَ أَبْصَارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إِلَى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصِيرَ أَرْوَاحُنَا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ}}<ref>بحار الأنوار، ج۹۱، ص۹۹.</ref>. برای [[اهل معرفت]]، همین جملات کافی است که همه [[زندگی]] خود را در تحصیل [[محبت الهی]] صرف کنند<ref>بحار الأنوار، ج۸، ص۲۶۵؛ امام خمینی، چهل حدیث، ص۴۳۲.</ref>.<ref>[[حسن پناهی آزاد\|پناهی آزاد، حسن]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|منظومه فکری امام خمینی]]، ص ۱۰۵.</ref>		این [[آیات]]، [[ارزش]] [[مشاهده]] را بیان داشته و [[کشف و شهود]] حقیقتی را پذیرفته است. البته این راه هرگز با راه [[برهان]] و [[تعقل]] ناسازگار نیست؛ زیرا راه [[شهود]]، راه [[فکر]] نیست، بلکه موهبتی [[الهی]] است که به [[بندگان]] [[برگزیده الهی]] اعطا می‌شود<ref>المیزان، ج۵، ص۲۷۱.</ref>. [[روایات]] نیز راه شهود را معتبر دانسته و [[رؤیت]] [[قلبی]] را راهی برای دستیابی به [[معارف الهی]] شمرده است. نمونه‌هایی از این روایات بدین ترتیب است: [[محمد بن فضیل]] از [[امام کاظم]]{{ع}} نقل کرده که پرسیدم: آیا [[رسول خدا]]{{صل}} پروردگارش را دیده است؟ آن [[حضرت]] فرمود: با چشم سَر ندید؛ ولی با قلبش مشاهده کرد<ref>توحید صدوق، ص۱۱۶.</ref>. همچنین از [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[مناجات شعبانیه]] آمده است: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ وَ أَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِيَاءِ نَظَرِهَا إِلَيْكَ حَتَّى تَخْرِقَ أَبْصَارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إِلَى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصِيرَ أَرْوَاحُنَا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ}}<ref>بحار الأنوار، ج۹۱، ص۹۹.</ref>. برای [[اهل معرفت]]، همین جملات کافی است که همه [[زندگی]] خود را در تحصیل [[محبت الهی]] صرف کنند<ref>بحار الأنوار، ج۸، ص۲۶۵؛ امام خمینی، چهل حدیث، ص۴۳۲.</ref>.<ref>[[حسن پناهی آزاد\|پناهی آزاد، حسن]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|منظومه فکری امام خمینی]]، ص ۱۰۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

2022-04-21T10:13:18Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۴۳
خط ۹:		خط ۹:

	این [[آیات]]، [[ارزش]] [[مشاهده]] را بیان داشته و [[کشف و شهود]] حقیقتی را پذیرفته است. البته این راه هرگز با راه [[برهان]] و [[تعقل]] ناسازگار نیست؛ زیرا راه [[شهود]]، راه [[فکر]] نیست، بلکه موهبتی [[الهی]] است که به [[بندگان]] [[برگزیده الهی]] اعطا می‌شود<ref>المیزان، ج۵، ص۲۷۱.</ref>. [[روایات]] نیز راه شهود را معتبر دانسته و [[رؤیت]] [[قلبی]] را راهی برای دستیابی به [[معارف الهی]] شمرده است. نمونه‌هایی از این روایات بدین ترتیب است: [[محمد بن فضیل]] از [[امام کاظم]]{{ع}} نقل کرده که پرسیدم: آیا [[رسول خدا]]{{صل}} پروردگارش را دیده است؟ آن [[حضرت]] فرمود: با چشم سَر ندید؛ ولی با قلبش مشاهده کرد<ref>توحید صدوق، ص۱۱۶.</ref>. همچنین از [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[مناجات]] شعبانیه آمده است: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ وَ أَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِيَاءِ نَظَرِهَا إِلَيْكَ حَتَّى تَخْرِقَ أَبْصَارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إِلَى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصِيرَ أَرْوَاحُنَا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ}}<ref>بحار الأنوار، ج۹۱، ص۹۹.</ref>. برای [[اهل معرفت]]، همین جملات کافی است که همه [[زندگی]] خود را در تحصیل [[محبت الهی]] صرف کنند<ref>بحار الأنوار، ج۸، ص۲۶۵؛ امام خمینی، چهل حدیث، ص۴۳۲.</ref>.<ref>[[حسن پناهی آزاد\|پناهی آزاد، حسن]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|منظومه فکری امام خمینی]]، ص ۱۰۵.</ref>		این [[آیات]]، [[ارزش]] [[مشاهده]] را بیان داشته و [[کشف و شهود]] حقیقتی را پذیرفته است. البته این راه هرگز با راه [[برهان]] و [[تعقل]] ناسازگار نیست؛ زیرا راه [[شهود]]، راه [[فکر]] نیست، بلکه موهبتی [[الهی]] است که به [[بندگان]] [[برگزیده الهی]] اعطا می‌شود<ref>المیزان، ج۵، ص۲۷۱.</ref>. [[روایات]] نیز راه شهود را معتبر دانسته و [[رؤیت]] [[قلبی]] را راهی برای دستیابی به [[معارف الهی]] شمرده است. نمونه‌هایی از این روایات بدین ترتیب است: [[محمد بن فضیل]] از [[امام کاظم]]{{ع}} نقل کرده که پرسیدم: آیا [[رسول خدا]]{{صل}} پروردگارش را دیده است؟ آن [[حضرت]] فرمود: با چشم سَر ندید؛ ولی با قلبش مشاهده کرد<ref>توحید صدوق، ص۱۱۶.</ref>. همچنین از [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[مناجات]] شعبانیه آمده است: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ وَ أَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِيَاءِ نَظَرِهَا إِلَيْكَ حَتَّى تَخْرِقَ أَبْصَارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إِلَى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصِيرَ أَرْوَاحُنَا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ}}<ref>بحار الأنوار، ج۹۱، ص۹۹.</ref>. برای [[اهل معرفت]]، همین جملات کافی است که همه [[زندگی]] خود را در تحصیل [[محبت الهی]] صرف کنند<ref>بحار الأنوار، ج۸، ص۲۶۵؛ امام خمینی، چهل حدیث، ص۴۳۲.</ref>.<ref>[[حسن پناهی آزاد\|پناهی آزاد، حسن]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|منظومه فکری امام خمینی]]، ص ۱۰۵.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari در ‏۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۰

2022-02-10T07:50:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۰
خط ۸:		خط ۸:
	از دیدگاه [[حضرت]] [[امام]]، [[کسب معرفت]] عرفانی از [[قرآن]] با قلب انجام می‌گیرد؛ اما قلبی که از آلودگی‌ها پیراسته شده و [[طهارت]] [[باطنی]] یافته باشد. این قلب است که محل تجلی [[اسماء حسنای الهی]] و [[نزول وحی]] و تنزل [[جبرئیل]] است<ref>تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱ و ۱۳۹ و ۱۶۷.</ref>. مصداق اتم و [[حقیقی]] این قلب، قلب [[نبی اکرم]]{{صل}} است که: {{متن قرآن\|نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلَى قَلْبِكَ...}}<ref>«که روح الامین آن را فرود آورده است * بر دلت.».. سوره شعراء، آیه ۱۹۳-۱۹۴.</ref>. [[اهل بیت]] نیز مورد تصریح قرآن است که: {{متن قرآن\|إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا}}<ref>«جز این نیست که خداوند می‌خواهد از شما اهل بیت هر پلیدی را بزداید و شما را به شایستگی پاک گرداند» سوره احزاب، آیه ۳۳.</ref>. تجلی [[حق تعالی]] در قلب [[مبارک]] [[پیامبر]]{{صل}} انجام می‌گیرد و جایگاه [[حقیقت قرآن]]، قلب آن بزرگوار است. عارف نیز باید با قلبی [[طیب]] و طاهر به [[شهود]] [[معارف قرآن]] نایل گردد تا به شمه‌ای از آنچه بر قلب [[نورانی]] پیامبر{{صل}} نازل شده را دریابد<ref>صحیفه امام، ج۱۶، ص۲۱۰؛ ج۱۷، ص۴۳۱؛ تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱.</ref>. قرآن، شهود را راهی برای دریافت [[معارف]] والا دانسته و مواردی را ذکر فرموده است: {{متن قرآن\|نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ}}<ref>«و این‌گونه ما گستره آسمان‌ها و زمین را به ابراهیم می‌نمایانیم و (چنین می‌کنیم) تا از باورداران گردد» سوره انعام، آیه ۷۵.</ref>. همچنین: {{متن قرآن\|كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ * لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ}}<ref>«هرگز! اگر به «دانش بی‌گمان» بدانید * به راستی دوزخ را خواهید دید» سوره تکاثر، آیه ۵-۶.</ref> و نیز: {{متن قرآن\|فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا}}<ref>«و همین که پروردگارش بر آن کوه تجلّی کرد آن را با خاک یکسان ساخت و موسی بیهوش افتاد» سوره اعراف، آیه ۱۴۳.</ref>.		از دیدگاه [[حضرت]] [[امام]]، [[کسب معرفت]] عرفانی از [[قرآن]] با قلب انجام می‌گیرد؛ اما قلبی که از آلودگی‌ها پیراسته شده و [[طهارت]] [[باطنی]] یافته باشد. این قلب است که محل تجلی [[اسماء حسنای الهی]] و [[نزول وحی]] و تنزل [[جبرئیل]] است<ref>تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱ و ۱۳۹ و ۱۶۷.</ref>. مصداق اتم و [[حقیقی]] این قلب، قلب [[نبی اکرم]]{{صل}} است که: {{متن قرآن\|نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلَى قَلْبِكَ...}}<ref>«که روح الامین آن را فرود آورده است * بر دلت.».. سوره شعراء، آیه ۱۹۳-۱۹۴.</ref>. [[اهل بیت]] نیز مورد تصریح قرآن است که: {{متن قرآن\|إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا}}<ref>«جز این نیست که خداوند می‌خواهد از شما اهل بیت هر پلیدی را بزداید و شما را به شایستگی پاک گرداند» سوره احزاب، آیه ۳۳.</ref>. تجلی [[حق تعالی]] در قلب [[مبارک]] [[پیامبر]]{{صل}} انجام می‌گیرد و جایگاه [[حقیقت قرآن]]، قلب آن بزرگوار است. عارف نیز باید با قلبی [[طیب]] و طاهر به [[شهود]] [[معارف قرآن]] نایل گردد تا به شمه‌ای از آنچه بر قلب [[نورانی]] پیامبر{{صل}} نازل شده را دریابد<ref>صحیفه امام، ج۱۶، ص۲۱۰؛ ج۱۷، ص۴۳۱؛ تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱.</ref>. قرآن، شهود را راهی برای دریافت [[معارف]] والا دانسته و مواردی را ذکر فرموده است: {{متن قرآن\|نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ}}<ref>«و این‌گونه ما گستره آسمان‌ها و زمین را به ابراهیم می‌نمایانیم و (چنین می‌کنیم) تا از باورداران گردد» سوره انعام، آیه ۷۵.</ref>. همچنین: {{متن قرآن\|كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ * لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ}}<ref>«هرگز! اگر به «دانش بی‌گمان» بدانید * به راستی دوزخ را خواهید دید» سوره تکاثر، آیه ۵-۶.</ref> و نیز: {{متن قرآن\|فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا}}<ref>«و همین که پروردگارش بر آن کوه تجلّی کرد آن را با خاک یکسان ساخت و موسی بیهوش افتاد» سوره اعراف، آیه ۱۴۳.</ref>.

	این [[آیات]]، [[ارزش]] [[مشاهده]] را بیان داشته و [[کشف و شهود]] حقیقتی را پذیرفته است. البته این راه هرگز با راه [[برهان]] و [[تعقل]] ناسازگار نیست؛ زیرا راه [[شهود]]، راه [[فکر]] نیست، بلکه موهبتی [[الهی]] است که به [[بندگان]] [[برگزیده الهی]] اعطا می‌شود<ref>المیزان، ج۵، ص۲۷۱.</ref>. [[روایات]] نیز راه شهود را معتبر دانسته و [[رؤیت]] [[قلبی]] را راهی برای دستیابی به [[معارف الهی]] شمرده است. نمونه‌هایی از این روایات بدین ترتیب است: [[محمد بن فضیل]] از [[امام کاظم]]{{ع}} نقل کرده که پرسیدم: آیا [[رسول خدا]]{{صل}} پروردگارش را دیده است؟ آن [[حضرت]] فرمود: با چشم سَر ندید؛ ولی با قلبش مشاهده کرد<ref>توحید صدوق، ص۱۱۶.</ref>. همچنین از [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[مناجات]] شعبانیه آمده است: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ وَ أَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِيَاءِ نَظَرِهَا إِلَيْكَ حَتَّى تَخْرِقَ أَبْصَارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إِلَى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصِيرَ أَرْوَاحُنَا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ}}<ref>بحار الأنوار، ج۹۱، ص۹۹.</ref>. برای [[اهل معرفت]]، همین جملات کافی است که همه [[زندگی]] خود را در تحصیل [[محبت الهی]] صرف کنند<ref>بحار الأنوار، ج۸، ص۲۶۵؛ امام خمینی، چهل حدیث، ص۴۳۲.</ref>.<ref>[[حسن پناهی آزاد\|پناهی ~~آزاد~~]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|منظومه فکری امام خمینی]]، ص ۱۰۵.</ref>		این [[آیات]]، [[ارزش]] [[مشاهده]] را بیان داشته و [[کشف و شهود]] حقیقتی را پذیرفته است. البته این راه هرگز با راه [[برهان]] و [[تعقل]] ناسازگار نیست؛ زیرا راه [[شهود]]، راه [[فکر]] نیست، بلکه موهبتی [[الهی]] است که به [[بندگان]] [[برگزیده الهی]] اعطا می‌شود<ref>المیزان، ج۵، ص۲۷۱.</ref>. [[روایات]] نیز راه شهود را معتبر دانسته و [[رؤیت]] [[قلبی]] را راهی برای دستیابی به [[معارف الهی]] شمرده است. نمونه‌هایی از این روایات بدین ترتیب است: [[محمد بن فضیل]] از [[امام کاظم]]{{ع}} نقل کرده که پرسیدم: آیا [[رسول خدا]]{{صل}} پروردگارش را دیده است؟ آن [[حضرت]] فرمود: با چشم سَر ندید؛ ولی با قلبش مشاهده کرد<ref>توحید صدوق، ص۱۱۶.</ref>. همچنین از [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[مناجات]] شعبانیه آمده است: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ وَ أَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِيَاءِ نَظَرِهَا إِلَيْكَ حَتَّى تَخْرِقَ أَبْصَارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إِلَى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصِيرَ أَرْوَاحُنَا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ}}<ref>بحار الأنوار، ج۹۱، ص۹۹.</ref>. برای [[اهل معرفت]]، همین جملات کافی است که همه [[زندگی]] خود را در تحصیل [[محبت الهی]] صرف کنند<ref>بحار الأنوار، ج۸، ص۲۶۵؛ امام خمینی، چهل حدیث، ص۴۳۲.</ref>.<ref>[[حسن پناهی آزاد\|پناهی آزاد، حسن]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|منظومه فکری امام خمینی]]، ص ۱۰۵.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	#[[پرونده:1100618.jpg\|22px]] [[حسن پناهی آزاد\|پناهی ~~آزاد~~]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|'''منظومه فکری امام خمینی''']]		#[[پرونده:1100618.jpg\|22px]] [[حسن پناهی آزاد\|پناهی آزاد، حسن]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)\| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)\|'''منظومه فکری امام خمینی''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}}
اين مدخل ا...» ایجاد کرد

2022-02-10T07:42:06Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل ا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نبوت}}
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[تفسیر]]''' است. "'''[[تفسیر شهودی]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[تفسیر شهودی در حدیث]] - [[تفسیر شهودی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]</div>

==مقدمه==
حضرت امام یکی از بزرگان [[عرفان]] [[شیعی]] است. آثار ایشان، به خوبی گویای تضلّع ایشان در این حوزه است. عرفان نه تنها یک [[دانش]] بلکه روش منشی است که باید در نظر و عمل جریان یابد. ابزار این عرصه نیز [[قلب]] [[عارف]] است که محل تجلی [[انوار]] [[معرفتی]] است. [[معرفت عقلی]] هنگامی در این عرصه [[ارزشمند]] است که به مرتبه قلب ارتقاء یافته باشد و قدم برهانی به قدم [[روحانی]] و [[ایمانی]] تبدیل شود. در این مرتبه است که آنچه [[عقل]] یا [[برهان]] [[اثبات]] کرده، قلب [[مشاهده]] می‌کند و بدان [[واصل]] می‌شود<ref>صحیفه امام، ج۱۸، ص۵۱۴.</ref>. به عبارت دیگر، [[تفکر]] و برهان، مقدمه [[سلوک]] [[عرفانی]] است و [[برتری]] مشاهدات [[قلبی]] به معنای بی‌ارزش انگاشتن عقل و برهان نیست<ref>شرح چهل حدیث، ص۱۹۱؛ نیز: شرح مقدمه قیصری، سید جلال الدین آشتیانی، ص۷۰.</ref>.

از دیدگاه [[حضرت]] [[امام]]، [[کسب معرفت]] عرفانی از [[قرآن]] با قلب انجام می‌گیرد؛ اما قلبی که از آلودگی‌ها پیراسته شده و [[طهارت]] [[باطنی]] یافته باشد. این قلب است که محل تجلی [[اسماء حسنای الهی]] و [[نزول وحی]] و تنزل [[جبرئیل]] است<ref>تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱ و ۱۳۹ و ۱۶۷.</ref>. مصداق اتم و [[حقیقی]] این قلب، قلب [[نبی اکرم]]{{صل}} است که: {{متن قرآن|نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلَى قَلْبِكَ...}}<ref>«که روح الامین آن را فرود آورده است * بر دلت.».. سوره شعراء، آیه ۱۹۳-۱۹۴.</ref>. [[اهل بیت]] نیز مورد تصریح قرآن است که: {{متن قرآن|إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا}}<ref>«جز این نیست که خداوند می‌خواهد از شما اهل بیت هر پلیدی را بزداید و شما را به شایستگی پاک گرداند» سوره احزاب، آیه ۳۳.</ref>. تجلی [[حق تعالی]] در قلب [[مبارک]] [[پیامبر]]{{صل}} انجام می‌گیرد و جایگاه [[حقیقت قرآن]]، قلب آن بزرگوار است. عارف نیز باید با قلبی [[طیب]] و طاهر به [[شهود]] [[معارف قرآن]] نایل گردد تا به شمه‌ای از آنچه بر قلب [[نورانی]] پیامبر{{صل}} نازل شده را دریابد<ref>صحیفه امام، ج۱۶، ص۲۱۰؛ ج۱۷، ص۴۳۱؛ تفسیر سوره حمد، ص۱۴۱.</ref>. قرآن، شهود را راهی برای دریافت [[معارف]] والا دانسته و مواردی را ذکر فرموده است: {{متن قرآن|نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ}}<ref>«و این‌گونه ما گستره آسمان‌ها و زمین را به ابراهیم می‌نمایانیم و (چنین می‌کنیم) تا از باورداران گردد» سوره انعام، آیه ۷۵.</ref>. همچنین: {{متن قرآن|كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ * لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ}}<ref>«هرگز! اگر به «دانش بی‌گمان» بدانید * به راستی دوزخ را خواهید دید» سوره تکاثر، آیه ۵-۶.</ref> و نیز: {{متن قرآن|فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا}}<ref>«و همین که پروردگارش بر آن کوه تجلّی کرد آن را با خاک یکسان ساخت و موسی بیهوش افتاد» سوره اعراف، آیه ۱۴۳.</ref>.

این [[آیات]]، [[ارزش]] [[مشاهده]] را بیان داشته و [[کشف و شهود]] حقیقتی را پذیرفته است. البته این راه هرگز با راه [[برهان]] و [[تعقل]] ناسازگار نیست؛ زیرا راه [[شهود]]، راه [[فکر]] نیست، بلکه موهبتی [[الهی]] است که به [[بندگان]] [[برگزیده الهی]] اعطا می‌شود<ref>المیزان، ج۵، ص۲۷۱.</ref>. [[روایات]] نیز راه شهود را معتبر دانسته و [[رؤیت]] [[قلبی]] را راهی برای دستیابی به [[معارف الهی]] شمرده است. نمونه‌هایی از این روایات بدین ترتیب است: [[محمد بن فضیل]] از [[امام کاظم]]{{ع}} نقل کرده که پرسیدم: آیا [[رسول خدا]]{{صل}} پروردگارش را دیده است؟ آن [[حضرت]] فرمود: با چشم سَر ندید؛ ولی با قلبش مشاهده کرد<ref>توحید صدوق، ص۱۱۶.</ref>. همچنین از [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[مناجات]] شعبانیه آمده است: {{متن حدیث|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ وَ أَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِيَاءِ نَظَرِهَا إِلَيْكَ حَتَّى تَخْرِقَ أَبْصَارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إِلَى مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصِيرَ أَرْوَاحُنَا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ}}<ref>بحار الأنوار، ج۹۱، ص۹۹.</ref>. برای [[اهل معرفت]]، همین جملات کافی است که همه [[زندگی]] خود را در تحصیل [[محبت الهی]] صرف کنند<ref>بحار الأنوار، ج۸، ص۲۶۵؛ امام خمینی، چهل حدیث، ص۴۳۲.</ref>.<ref>[[حسن پناهی آزاد|پناهی آزاد]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)|منظومه فکری امام خمینی]]، ص ۱۰۵.</ref>

== جستارهای وابسته ==

== منابع ==
{{منابع}}
#[[پرونده:1100618.jpg|22px]] [[حسن پناهی آزاد|پناهی آزاد]]، [[منطق فهم اسلام (مقاله)| مقاله «منطق فهم اسلام»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)|'''منظومه فکری امام خمینی''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:تفسیر شهودی]]
[[رده:مدخل]]