تفویض اختیار - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۲۲

2026-02-19T08:22:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۵۲
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	[[سنت الهی]] چنین است که [[خدای متعال]] هیچ مسئولیتی را به کسی جز بر اساس اختبار کامل وی نمی‌دهد. البته اختبار از جانب [[خداوند]] عبارت است از ظاهر و آشکارکردن چیزی از [[اسرار]] [[خلق]] خود که می‌داند<ref>الشریف علی بن محمد الجرجانی، التعریفات، ص۱۴.</ref>. همه پیام‌آوران الهی ابتدا اختبار شده‌اند، آن‌گاه [[مسئولیت]] اداره خلق به آنان سپرده شده است. [[زید شحام]]<ref>او ابو اسامه زید بن یونس شحام از راویان توثیق شده و از اصحاب امام باقر و امام صادق{{عم}} است. این شهرآشوب او را از خواص اصحاب امام صادق{{ع}} شمرده است. ر.ک: رجال النجاشی، ص۱۲۵؛ رجال الکشی، صص، ۱۵۸، ۲۱۰، ۳۳۷ و ۴۰۳؛ رجال ابن داود، ص۱۰۰؛ ابوطالب التجلیل التبریزی، معجم الثقات و ترتیب الطبقات، الطبعة الثانیة، مؤسسة النشر الاسلامی، قم، ۱۴۰۴ ق. ص۵۷؛ محمد بن معجم علی الغروی الحائری الاردبیلی، جامع الرواة، دار الاضواء، بیروت، ۱۴۰۳ ق. ج۱، ص۳۴۴.</ref> گوید شنیدم [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمود: «[[خدای تبارک و تعالی]] ابراهیم را [[بنده]] خود گرفت پیش از آن‌که پیامبرش کند، و او را به [[پیامبری]] برگزید پیش از آن‌که رسولش کند، و [[رسول]] خود قرار داد پیش از آن‌که خلیلش گرداند و خلیلش گرفت پیش از آن‌که امامش قرار دهد. پس چون همه این مراتب و [[مقامات]] را برایش گرد آورد فرمود: همانا من تو را [[امام]] [[مردم]] قرار دادم»<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى اتَّخَذَ إِبْرَاهِيمَ عَبْداً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ نَبِيّاً وَ إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَهُ نَبِيّاً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ رَسُولًا وَ إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَهُ رَسُولًا قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ خَلِيلًا وَ إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَهُ خَلِيلًا قَبْلَ أَنْ يَجْعَلَهُ إِمَاماً فَلَمَّا جَمَعَ لَهُ الْأَشْيَاءَ قَالَ {{متن قرآن\|إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا}}}}؛ الکافی، ج۱، ص۱۷۵.</ref>.		[[سنت الهی]] چنین است که [[خدای متعال]] هیچ مسئولیتی را به کسی جز بر اساس اختبار کامل وی نمی‌دهد. البته اختبار از جانب [[خداوند]] عبارت است از ظاهر و آشکارکردن چیزی از [[اسرار]] [[خلق]] خود که می‌داند<ref>الشریف علی بن محمد الجرجانی، التعریفات، ص۱۴.</ref>. همه پیام‌آوران الهی ابتدا اختبار شده‌اند، آن‌گاه [[مسئولیت]] اداره خلق به آنان سپرده شده است. [[زید شحام]]<ref>او ابو اسامه زید بن یونس شحام از راویان توثیق شده و از اصحاب امام باقر و امام صادق{{عم}} است. این شهرآشوب او را از خواص اصحاب امام صادق{{ع}} شمرده است. ر.ک: رجال النجاشی، ص۱۲۵؛ رجال الکشی، صص، ۱۵۸، ۲۱۰، ۳۳۷ و ۴۰۳؛ رجال ابن داود، ص۱۰۰؛ ابوطالب التجلیل التبریزی، معجم الثقات و ترتیب الطبقات، الطبعة الثانیة، مؤسسة النشر الاسلامی، قم، ۱۴۰۴ ق. ص۵۷؛ محمد بن معجم علی الغروی الحائری الاردبیلی، جامع الرواة، دار الاضواء، بیروت، ۱۴۰۳ ق. ج۱، ص۳۴۴.</ref> گوید شنیدم [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمود: «[[خدای تبارک و تعالی]] ابراهیم را [[بنده]] خود گرفت پیش از آن‌که پیامبرش کند، و او را به [[پیامبری]] برگزید پیش از آن‌که رسولش کند، و [[رسول]] خود قرار داد پیش از آن‌که خلیلش گرداند و خلیلش گرفت پیش از آن‌که امامش قرار دهد. پس چون همه این مراتب و [[مقامات]] را برایش گرد آورد فرمود: همانا من تو را [[امام]] [[مردم]] قرار دادم»<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى اتَّخَذَ إِبْرَاهِيمَ عَبْداً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ نَبِيّاً وَ إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَهُ نَبِيّاً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ رَسُولًا وَ إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَهُ رَسُولًا قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ خَلِيلًا وَ إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَهُ خَلِيلًا قَبْلَ أَنْ يَجْعَلَهُ إِمَاماً فَلَمَّا جَمَعَ لَهُ الْأَشْيَاءَ قَالَ {{متن قرآن\|إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا}}}}؛ الکافی، ج۱، ص۱۷۵.</ref>.

	[[حضرت ابراهیم]]{{ع}} پس از مراحل مختلف اختبار و رسیدن به مدارج و مقامات والا، به [[مقام امامت]] و [[پیشوایی]] خلق رسید. به مقامی که از [[حق]] دریابد و به خلق بفهماند و واسطه میان حق و خلق باشد. در ظاهر با خلق باشد و در [[تبلیغ رسالت]] کوتاهی ننمایند و در [[باطن]] حق را بیند و صفای وجودش دگرگون نشود و به خلق آن‌چه را گوید که حق بدو می‌گوید<ref>تفسیر ل طائف الاشارات، ج۱، ص۱۲۱.</ref>. و کسی به این مقامات کمالی دست نمی‌یابد مگر آن‌که شایستگی خود را برای آن به [[اثبات]] رساند.		[[حضرت ابراهیم]]{{ع}} پس از مراحل مختلف اختبار و رسیدن به مدارج و مقامات والا، به [[مقام امامت]] و [[پیشوایی]] خلق رسید. به مقامی که از [[حق]] دریابد و به خلق بفهماند و واسطه میان حق و خلق باشد. در ظاهر با خلق باشد و در تبلیغ رسالت کوتاهی ننمایند و در [[باطن]] حق را بیند و صفای وجودش دگرگون نشود و به خلق آن‌چه را گوید که حق بدو می‌گوید<ref>تفسیر ل طائف الاشارات، ج۱، ص۱۲۱.</ref>. و کسی به این مقامات کمالی دست نمی‌یابد مگر آن‌که شایستگی خود را برای آن به [[اثبات]] رساند.

	در یک [[نظام]] و [[سازمان]] کارا، اساس سپردن [[مسئولیت]]، [[شناخت]] [[توانایی]] افراد بر اساس [[اختبار]] آنان است؛ زیرا گوهر توانایی [[انسان‌ها]] در معرکه آزمون‌ها مشخص می‌شود. از [[امیرمؤمنان]]{{ع}} [[روایت]] شده است که فرمود: «[[مردمان]] جز با آزمودن شناخته نشوند»<ref>{{متن حدیث\|لَا يُعْرَفُ النَّاسُ إِلَّا بِالاخْتِبَارِ}}؛ کمال‌الدین ابو سالم محمد بن طلحه النصیبی الشافعی، مطالب السؤول فی مناقب آل الرسول، طبع حجری، طهران، ۱۲۸۷ ق، ص۵۶؛ بحارالانوار، ج۷۸ ص۱۰.</ref>.		در یک [[نظام]] و [[سازمان]] کارا، اساس سپردن [[مسئولیت]]، [[شناخت]] [[توانایی]] افراد بر اساس [[اختبار]] آنان است؛ زیرا گوهر توانایی [[انسان‌ها]] در معرکه آزمون‌ها مشخص می‌شود. از [[امیرمؤمنان]]{{ع}} [[روایت]] شده است که فرمود: «[[مردمان]] جز با آزمودن شناخته نشوند»<ref>{{متن حدیث\|لَا يُعْرَفُ النَّاسُ إِلَّا بِالاخْتِبَارِ}}؛ کمال‌الدین ابو سالم محمد بن طلحه النصیبی الشافعی، مطالب السؤول فی مناقب آل الرسول، طبع حجری، طهران، ۱۲۸۷ ق، ص۵۶؛ بحارالانوار، ج۷۸ ص۱۰.</ref>.
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	چنین مراقبت و نظارتی لازمه [[حفظ]] [[سلامت]] هر نظام و کارگزارانش است. و [[سیره رسول خدا]]{{صل}} و [[امیرمؤمنان]]{{ع}} این بود که برای مراقبت و نظارت بر رفتار و عملکرد کارگزارانشان [[عیون]] (چشم‌های مخفی) [[نصب]] می‌کردند تا رفتار و عملکرد آنان را مرتب گزارش کنند<ref>ر.ک: دراسات فی ولایة الفقیه و فقه الدولة الاسلامیة، ج۲، صص۵۵۰-۵۵۱.</ref>. در کتاب «قرب‌ الاسناد» از زبان [[ریان بن صلت]]<ref>ابوعلی ریان بن صلت از اصحاب بزرگوار حضرت رضا و هادی{{عم}} است. او را از عالمان صدیق و امین و از راویان ثقه شمرده‌اند. وی صاحب کتابی برگرفته از کلام حضرت رضا{{ع}} بوده است. ر.ک: رجال النجاشی، ص۱۱۸؛ رجال الکشی، صص۵۴۶-۵۴۸؛ فهرست، الطوسی، ص۱۴۰؛ معجم رجال الحدیث، ج۷، صص۲۰۹-۲۱۲.</ref> [[روایت]] شده است که گفت شنیدم [[حضرت رضا]]{{ع}} می‌فرمود: «هرگاه [[رسول خدا]]{{صل}} سپاهی را برای مأموریت می‌فرستاد و [[فرماندهی]] برای آن تعیین می‌کرد، برخی از افراد موثّق و مورد اعتماد خود را مخفیانه بر او می‌گماشت تا رفتارش را زیر نظر بگیرد و برای [[پیامبر]] گزارش کند»<ref>{{متن حدیث\|كَانَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} إِذَا وَجَّهَ جَيْشاً فَأَمَّهُمْ أَمِيرٌ، بَعَثَ مَعَهُ مِنْ ثِقَاتِهِ مَنْ يَتَجَسَّسُ لَهُ خَبَرَهُ}}؛ ابوالعباس عبدالله بن جعفر الحمیری القمی، قرب الاسناد، مکتبة نینوی الحدیثة، طهران، ص۱۴۸.</ref>.<ref>[[مصطفی دلشاد تهرانی\|دلشاد تهرانی، مصطفی]]، [[سیره نبوی ج۳ (کتاب)\|سیره نبوی ج۳]]، ص ۳۱۴.</ref>		چنین مراقبت و نظارتی لازمه [[حفظ]] [[سلامت]] هر نظام و کارگزارانش است. و [[سیره رسول خدا]]{{صل}} و [[امیرمؤمنان]]{{ع}} این بود که برای مراقبت و نظارت بر رفتار و عملکرد کارگزارانشان [[عیون]] (چشم‌های مخفی) [[نصب]] می‌کردند تا رفتار و عملکرد آنان را مرتب گزارش کنند<ref>ر.ک: دراسات فی ولایة الفقیه و فقه الدولة الاسلامیة، ج۲، صص۵۵۰-۵۵۱.</ref>. در کتاب «قرب‌ الاسناد» از زبان [[ریان بن صلت]]<ref>ابوعلی ریان بن صلت از اصحاب بزرگوار حضرت رضا و هادی{{عم}} است. او را از عالمان صدیق و امین و از راویان ثقه شمرده‌اند. وی صاحب کتابی برگرفته از کلام حضرت رضا{{ع}} بوده است. ر.ک: رجال النجاشی، ص۱۱۸؛ رجال الکشی، صص۵۴۶-۵۴۸؛ فهرست، الطوسی، ص۱۴۰؛ معجم رجال الحدیث، ج۷، صص۲۰۹-۲۱۲.</ref> [[روایت]] شده است که گفت شنیدم [[حضرت رضا]]{{ع}} می‌فرمود: «هرگاه [[رسول خدا]]{{صل}} سپاهی را برای مأموریت می‌فرستاد و [[فرماندهی]] برای آن تعیین می‌کرد، برخی از افراد موثّق و مورد اعتماد خود را مخفیانه بر او می‌گماشت تا رفتارش را زیر نظر بگیرد و برای [[پیامبر]] گزارش کند»<ref>{{متن حدیث\|كَانَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} إِذَا وَجَّهَ جَيْشاً فَأَمَّهُمْ أَمِيرٌ، بَعَثَ مَعَهُ مِنْ ثِقَاتِهِ مَنْ يَتَجَسَّسُ لَهُ خَبَرَهُ}}؛ ابوالعباس عبدالله بن جعفر الحمیری القمی، قرب الاسناد، مکتبة نینوی الحدیثة، طهران، ص۱۴۸.</ref>.<ref>[[مصطفی دلشاد تهرانی\|دلشاد تهرانی، مصطفی]]، [[سیره نبوی ج۳ (کتاب)\|سیره نبوی ج۳]]، ص ۳۱۴.</ref>

	=== تفویض اختیار باید با «حسابرسی» و «حساب‌خواهی» همراه باشد ===		== تفویض اختیار باید با «حسابرسی» و «حساب‌خواهی» همراه باشد ==
	از عواملی که یک [[مدیریت]] را مستقیم و کارا می‌سازد، رسیدگی دقیق به [[مسئولیت‌ها]] و حسابرسی کارگزاران و حساب‌خواهی از ایشان است. کافی نیست که افرادی درست بر سر کارها گمارده شوند و بر کار ایشان [[نظارت]] شود؛ بلکه این نظارت باید به حساب‌خواهی درست منجر شود و آنان‌که در انجام‌دادن [[مسئولیت]] خود و [[امانت‌داری]] کوتاهی کرده‌اند، مورد «مؤاخذه» و ~~«[[معاتبه]]»~~ قرار گیرند و در صورت [[لزوم]] [[مجازات]] شوند. [[سیره رسول خدا]]{{صل}} چنین بود که کارگزاران خود را درباره مسئولیتی که به آنان سپرده بود مورد «[[محاسبه]]» قرار می‌داد، چنان‌که در خبر فرستادن ابن أتبیه برای جمع‌آوری [[صدقات]] آمده است: {{متن حدیث\|فَلَمَّا جَاءَ حَاسَبَهُ}} (پس هنگامی که از مأموریت بازگشت و [[خدمت]] [[پیامبر]] رسید، حضرت از او حساب‌خواهی کرد)<ref>صحیح مسلم، ج۱۲، صص۲۲۰-۲۲۱.</ref>.		از عواملی که یک [[مدیریت]] را مستقیم و کارا می‌سازد، رسیدگی دقیق به [[مسئولیت‌ها]] و حسابرسی کارگزاران و حساب‌خواهی از ایشان است. کافی نیست که افرادی درست بر سر کارها گمارده شوند و بر کار ایشان [[نظارت]] شود؛ بلکه این نظارت باید به حساب‌خواهی درست منجر شود و آنان‌که در انجام‌دادن [[مسئولیت]] خود و [[امانت‌داری]] کوتاهی کرده‌اند، مورد «مؤاخذه» و «معاتبه» قرار گیرند و در صورت [[لزوم]] [[مجازات]] شوند. [[سیره رسول خدا]]{{صل}} چنین بود که کارگزاران خود را درباره مسئولیتی که به آنان سپرده بود مورد «[[محاسبه]]» قرار می‌داد، چنان‌که در خبر فرستادن ابن أتبیه برای جمع‌آوری [[صدقات]] آمده است: {{متن حدیث\|فَلَمَّا جَاءَ حَاسَبَهُ}} (پس هنگامی که از مأموریت بازگشت و خدمت [[پیامبر]] رسید، حضرت از او حساب‌خواهی کرد)<ref>صحیح مسلم، ج۱۲، صص۲۲۰-۲۲۱.</ref>.

	[[امیرمؤمنان]]{{ع}} نیز در مدیریت خود در پی نظارت بر عملکرد کارگزارانش، آنان را مورد حسابرسی و حساب‌خواهی قرار می‌داد. در نامه‌ای که به [[عثمان بن حنیف]] نوشت، پس از یادآوری آن‌چه روی داده و برای وی گزارش شده بود، از او حساب خواست که آیا آن‌چه در آن مهمانی خورده است [[حلال]] بوده یا شبهه‌ناک: «به آن‌چه می‌خوری بنگر که آیا حلال است یا [[حرام]]. آن‌گاه آن‌چه حلال بودنش برای تو مشتبه بود از دهان بیفکن و آن‌چه را [[یقین]] به [[پاکیزگی]] و حلّیتش داری تناول کن»<ref>{{متن حدیث\|فَانْظُرْ إِلَى مَا تَقْضَمُهُ مِنْ هَذَا الْمَقْضَمِ فَمَا اشْتَبَهَ عَلَيْكَ عِلْمُهُ فَالْفِظْهُ وَ مَا أَيْقَنْتَ بِطِيبِ وُجُوهِهِ فَنَلْ مِنْهُ}}؛ نهج‌البلاغه، نامه ۴۵.</ref>.		[[امیرمؤمنان]]{{ع}} نیز در مدیریت خود در پی نظارت بر عملکرد کارگزارانش، آنان را مورد حسابرسی و حساب‌خواهی قرار می‌داد. در نامه‌ای که به [[عثمان بن حنیف]] نوشت، پس از یادآوری آن‌چه روی داده و برای وی گزارش شده بود، از او حساب خواست که آیا آن‌چه در آن مهمانی خورده است [[حلال]] بوده یا شبهه‌ناک: «به آن‌چه می‌خوری بنگر که آیا حلال است یا [[حرام]]. آن‌گاه آن‌چه حلال بودنش برای تو مشتبه بود از دهان بیفکن و آن‌چه را [[یقین]] به [[پاکیزگی]] و حلّیتش داری تناول کن»<ref>{{متن حدیث\|فَانْظُرْ إِلَى مَا تَقْضَمُهُ مِنْ هَذَا الْمَقْضَمِ فَمَا اشْتَبَهَ عَلَيْكَ عِلْمُهُ فَالْفِظْهُ وَ مَا أَيْقَنْتَ بِطِيبِ وُجُوهِهِ فَنَلْ مِنْهُ}}؛ نهج‌البلاغه، نامه ۴۵.</ref>.
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	تفویض اختیار در [[مدیریت]] به معنای رفع مسئولیت نیست، بلکه روشی برای اداره بهتر امور است؛ و در نهایت مسئولیت کلیه امور به [[تفویض]] کننده بازگشت می‌کند و چنین نیست که [[رهبران]] و [[مدیران]] ارشد با تفویض امور به کارگزاران، خود را غیرمسئول قلمداد کنند و چنان‌چه اشتباهی روی دهد مسئولیت آن را بر عهده نگیرند.		تفویض اختیار در [[مدیریت]] به معنای رفع مسئولیت نیست، بلکه روشی برای اداره بهتر امور است؛ و در نهایت مسئولیت کلیه امور به [[تفویض]] کننده بازگشت می‌کند و چنین نیست که [[رهبران]] و [[مدیران]] ارشد با تفویض امور به کارگزاران، خود را غیرمسئول قلمداد کنند و چنان‌چه اشتباهی روی دهد مسئولیت آن را بر عهده نگیرند.

	[[رسول خدا]]{{صل}} هنگامی که مسئولیتی را به کسی می‌سپرد، درعین‌حال که بر کار او نظارت می‌کرد و از او مسئولیت می‌خواست اما در نهایت خود را [[مسئول]] همه امور می‌دانست و چنان‌چه اشتباهی - از سر [[قصور]] یا تقصیر - روی می‌داد و حدّی از [[حدود الهی]] زیر پای گذارده می‌شد، سخت بر می‌آشفت و با جدیت رسیدگی و جبران می‌کرد. آن حضرت به کارگزاران خود نیز این [[حقیقت]] را گوشزد می‌کرد که آنان در نهایت، مسئولیت همه رفتار و [[کردار]] مأموران خود را بر عهده دارند. آن‌گاه که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[معاذ بن جبل]] را به‌عنوان [[فرماندار]] به [[یمن]] می‌فرستاد در [[وصیت]] و دستورالعملی به وی چنین یادآور شد: «و از رفتار و کردار کارگزارانت در هر مورد که ممکن است از ناحیه آن به تو عیبی وارد شود، پوزش طلب تا [[مردم]] پوزش تو را بپذیرند»<ref>{{متن حدیث\|وَ اعْتَذِرْ إِلَى أَهْلِ عَمَلِكَ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ خَشِيتَ أَنْ يَقَعَ إِلَيْكَ مِنْهُ عَيْبٌ حَتَّى يَعْذِرُوكَ...}}؛ تحف‌العقول، ص۱۹.</ref>.		[[رسول خدا]]{{صل}} هنگامی که مسئولیتی را به کسی می‌سپرد، درعین‌حال که بر کار او نظارت می‌کرد و از او مسئولیت می‌خواست اما در نهایت خود را [[مسئول]] همه امور می‌دانست و چنان‌چه اشتباهی - از سر [[قصور]] یا تقصیر - روی می‌داد و حدّی از [[حدود الهی]] زیر پای گذارده می‌شد، سخت بر می‌آشفت و با جدیت رسیدگی و جبران می‌کرد. آن حضرت به کارگزاران خود نیز این [[حقیقت]] را گوشزد می‌کرد که آنان در نهایت، مسئولیت همه رفتار و [[کردار]] مأموران خود را بر عهده دارند. آن‌گاه که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[معاذ بن جبل]] را به‌عنوان فرماندار به [[یمن]] می‌فرستاد در [[وصیت]] و دستورالعملی به وی چنین یادآور شد: «و از رفتار و کردار کارگزارانت در هر مورد که ممکن است از ناحیه آن به تو عیبی وارد شود، پوزش طلب تا [[مردم]] پوزش تو را بپذیرند»<ref>{{متن حدیث\|وَ اعْتَذِرْ إِلَى أَهْلِ عَمَلِكَ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ خَشِيتَ أَنْ يَقَعَ إِلَيْكَ مِنْهُ عَيْبٌ حَتَّى يَعْذِرُوكَ...}}؛ تحف‌العقول، ص۱۹.</ref>.

	[[احساس مسئولیت]] پیشوایان حق و [[عدل]] در [[اداره امور]] و آن‌چه در حوزه [[مدیریت]] آنان پیش می‌آمد، چنین بود.		[[احساس مسئولیت]] پیشوایان حق و [[عدل]] در [[اداره امور]] و آن‌چه در حوزه [[مدیریت]] آنان پیش می‌آمد، چنین بود.

Bahmani در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۲۱

2026-02-19T08:21:33Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۰۷

2026-02-19T08:07:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۳۷
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = سیره مدیریتی پیامبر خاتم		\| موضوع مرتبط = سیره مدیریتی پیامبر خاتم
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط = [[تفویض اختیار در معارف و سیره نبوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۰۴

2026-02-19T08:04:56Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۵۲

2026-02-19T06:52:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~تفویض~~		\| موضوع مرتبط = سیره مدیریتی پیامبر خاتم
	\| عنوان مدخل = ~~تفویض~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
خط ۲۲۰:		خط ۲۲۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:تفویض]]~~
	[[رده:سیره پیامبر خاتم]]		[[رده:سیره پیامبر خاتم]]
			[[رده:سیره مدیریتی]]

Bahmani: /* اصل تفویض اختیار و مسئولیت‌خواهی */

2026-02-19T06:50:32Z

اصل تفویض اختیار و مسئولیت‌خواهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۰
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	~~==اصل تفویض اختیار و مسئولیت‌خواهی==~~
	{{متن قرآن\|فَلَنَسْأَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَلَنَسْأَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ}}<ref>«به یقین (هم) از کسانی که (پیامبرانی) به سویشان فرستاده شدند و (هم) از پیامبران بازخواست خواهیم کرد» سوره اعراف، آیه ۶.</ref>.
	==سنت تفویض اختیار و مسئولیت‌خواهی==		==سنت تفویض اختیار و مسئولیت‌خواهی==
	تفویض اختیار و مسئولیت‌خواهی از لوازم [[اداره امور]] و سنتی [[الهی]] است. [[خدای متعال]] پس از آن‌که [[بندگان شایسته]] خود را در [[بندگی]] می‌آزماید، به آنان مسئولیت‌هایی می‌سپارد و بر اساس اختیاری که به ایشان داده است، [[مسئولیت]] می‌خواهد. و البته هر چه محدوده [[اختیار]] گسترده‌تر باشد، [[میزان]] مسئولیت‌خواهی بیش‌تر خواهد بود. [[خداوند]] از [[پیامبران]] خود [[پرسش]] می‌کند که چگونه [[رسالت]] خود را انجام داده‌اند: {{متن قرآن\|وَلَنَسْأَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ}}.		تفویض اختیار و مسئولیت‌خواهی از لوازم [[اداره امور]] و سنتی [[الهی]] است. [[خدای متعال]] پس از آن‌که [[بندگان شایسته]] خود را در [[بندگی]] می‌آزماید، به آنان مسئولیت‌هایی می‌سپارد و بر اساس اختیاری که به ایشان داده است، [[مسئولیت]] می‌خواهد. و البته هر چه محدوده [[اختیار]] گسترده‌تر باشد، [[میزان]] مسئولیت‌خواهی بیش‌تر خواهد بود. [[خداوند]] از [[پیامبران]] خود [[پرسش]] می‌کند که چگونه [[رسالت]] خود را انجام داده‌اند: {{متن قرآن\|وَلَنَسْأَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ}}.

Jaafari: /* منابع */

2026-02-01T06:23:30Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۵۳
خط ۲۱۶:		خط ۲۱۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100692.jpg\|22px]] [[مصطفی دلشاد تهرانی\|دلشاد تهرانی، مصطفی]]، [[سیره نبوی ج۳ (کتاب)\|'''سیره نبوی ج۳''']]		# [[پرونده:1100692.jpg\|22px]] [[مصطفی دلشاد تهرانی\|دلشاد تهرانی، مصطفی]]، [[سیره نبوی ج۳ (کتاب)\|'''سیره نبوی ج۳ (سیره مدیریتی)''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = تفویض | عنوان مدخل = تفویض | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==اصل تفویض اختیار و مسئولیت‌خواهی== {{متن قرآن|فَلَنَسْأَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَلَنَسْأَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ}}«به یقین (هم) از کسانی که (پ...» ایجاد کرد

2026-02-01T06:20:21Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = تفویض | عنوان مدخل = تفویض | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==اصل تفویض اختیار و مسئولیت‌خواهی== {{متن قرآن|فَلَنَسْأَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَلَنَسْأَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ}}<ref>«به یقین (هم) از کسانی که (پ...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات