تلعکبری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Msadeq: تغییرمسیر به هارون بن موسی تلعکبری

2023-01-15T09:30:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{مدخل مرتبط~~		#تغییر_مسیر [[هارون بن موسی تلعکبری]]
	~~\| موضوع مرتبط =~~
	~~\| عنوان مدخل = تلعکبری~~
	~~\| مداخل مرتبط =~~
	~~\| پرسش مرتبط =~~
	}}
	~~== آشنایی اجمالی ==~~
	[[~~ابومحمد~~ هارون بن موسی ~~بن احمد بن سعید~~ تلعکبری شیبانی]] از [[علما]] و [[محدثان]] بزرگ، گرانمایه، بلند مرتبه، [[موثق]] و دارای [[روایات]] فراوان [[امامیه]] است. <ref>رجال (الطوسی)، ص۵۱۶؛ رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۷.</ref> وی از [[قبیله]] [[بنی شیبان]]<ref>رجال (النجاشی)، ج۲، ص۴۰۸.</ref> و از [[مردمان]] تلعکبری، مکانی در نزدیکی عکبرا، شهرکی از نواحی «دُجیل» در ده فرسخی [[بغداد]] بود؛ <ref>الانساب، ج۱، ص۴۷۴؛ معجم البلدان، ج۴، ص۱۴۲.</ref> ولی به سبب مرکزیت [[علمی]] بغداد، در این [[شهر]] می‌‌زیست. بااین حال از گزارش‌های موجود چنین بر می‌‌آید که او در پی [[علم]] و [[دانش]] و بهره‌گیری از استادان گوناگون و نیز دستیابی به [[احادیث]] فراوان، به [[کوفه]] و [[مصر]] [[سفر]] کرده و از [[دانشمندان]] بسیاری [[اجازه روایت]] گرفته است. نخستین اجازه او در سال ۳۱۳ هجری بوده که پدرش آن را از [[محمد بن محمد بن اشعث کوفی]] برای فرزندش گرفته است. <ref>رجال (الطوسی)، ص۵۰۱ ـ ۵۰۲.</ref> برخی از استادان [[روایی]] تلعکبری عبارت‌اند از: [[ثقه]] الاسلام [[کلینی]]، <ref>کفایه الاثر، ص۶۱.</ref> [[محمد بن همام بن سهیل اسکافی]]<ref>رجال (النجاشی)، ج۲، ص۲۹۶.</ref> [[ابوغالب زراری احمد بن محمد بن سلیمان]] در سال ۳۴۰ هجری، [[شیخ صدوق]]، [[ابن عقده]] [[احمد بن محمد بن سعید همدانی]]، [[احمد بن نصر بن سعید باهلی]] مشهور به [[ابوهوذه]] و [[ابن ابی هراسه]] که در سال ۳۳۱ هجری اجازه روایت گرفته، [[جعفر بن محمد موسوی حسینی]]، [[ابوعلی احمد بن علی بن مهدی بن صدقه رقی انصاری]] که در سال ۳۴۰ هجری در مصر از این دو [[روایت]] کرده، [[عبیداللّه بن محمد بن فضل طایی]] که در سال ۳۴۱ هجری در مصر روایت کرده، [[علی بن محمد بن محمد شیبانی]] که در کوفه و بغداد از وی روایت آموخته و [[علی بن حسن بن حجاج کوفی]] که در سال ۳۳۳ هجری در [[مسجد جامع]] کوفه از وی [[حدیث]] فرا گرفته است. <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۸۳.</ref>

	شمار [[مشایخ]] تلعکبری و کسانی که وی از آنان اجازه روایت داشته، بسیارند؛ ازاین رو [[کمال الدین حیدر موسوی عاملی]] ۱۵۰ تن از استادان او را در کتابی مستقل به نام مشیخه التلعکبری گرد آورده است. <ref>الاعلام، ج۸، ص۶۳.</ref>

	ابومحمد پس از سال‌ها [[دانش‌اندوزی]]، جایگاه والایی یافت و بسیاری از [[دانشمندان]] و [[محدثان شیعه]] از مجالس درس او بهره بردند و [[اجازه روایت]] گرفتند. [[ابوالعباس نجاشی]] که در [[نوجوانی]] به خاطر [[دوستی]] با پسرش محمد، به [[خانه]] [[هارون]] رفت وآمد داشت، از برگزاری جلسات درس تلعکبری و حضور جویندگان [[علم]] در خانه او خبر می‌‌دهد. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> به سبب استادی وی در [[حدیث]]، در این مجالس، برخی کتاب‌ها را برای [[آگاهی]] از [[درستی]] محتوای آنها نزد او می‌‌خواندند. کتاب‌های [[سلیمان بن صالح جصاص کوفی]] و [[ابومحمد عبداللّه بن حماد انصاری]] که در سال ۳۷۶ هجری بر وی خوانده شد، از آن جمله است. <ref>کتابخانه ابن طاووس، ص۲۰۱ و ۳۶۰.</ref>

	برخی از [[فقیهان]] و [[محدثان]] بزرگ که از [[شاگردان]] و [[راویان]] تلعکبری به شمار می‌‌روند، عبارت‌اند از: [[شیخ مفید]]، [[حسین بن عبیدالله غضائری]]، [[احمد بن عبدون]]، <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۶۹.</ref> [[سیدرضی]]، <ref>خصایص الائمه، ص۵۷.</ref> [[ابن قولویه]]<ref>کامل الزیارات، ص۳۴۴.</ref> و [[ابوالحسن محمد بن حسن بن حسین بن ایوب قمی]] که در ۲۷ [[ذی قعده]] سال ۳۷۴ هجری در [[موصل]] از [[هارون بن موسی]] برخی از اصول [[شیعه]]، همانند اصل [[درست بن ابی منصور]] را فراگرفته است. <ref>الاصول الستة عشر، ص۱۶۹.</ref>

	چنان که گفته شد، تلعکبری نزد شیعه [[جایگاه علمی]] و [[حدیثی]] والایی دارد؛ اما برخی از [[اهل سنّت]] در صدد [[تضعیف]] او برآمده و با [[رافضی]] خواندن هارون، روایاتش را منکر شده و راویان از وی را اندک شمرده‌اند. <ref>میزان الاعتدال، ج ۴، ص۲۸۷؛ لسان المیزان، ج ۶، ص۱۸۲.</ref> این [[داوری]] درباره او، غیر منصفانه و متعصبانه است. به این دلیل که افزون بر انبوه [[اخبار]] و [[روایات]] نقل شده از او در [[منابع شیعه]]، به گفته [[شیخ طوسی]]، تلعکبری [[راوی]] همه اصول و تصنیفات [[دانشمندان شیعه]] است<ref>رجال (الطوسی)، ص۵۱۶.</ref> و [[نجاشی]] تصریح دارد که وی [[ثقه]] و مورد [[اعتماد]] است و هیچ طعنی بر او وارد نیست. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> ابومحمد تلعکبری بر اساس همان آثار [[شیعه]]، کتاب‌هایی نوشته بود که تنها از کتاب [[المجموع فی علوم الدین]] یاد شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> [[مجلسی]] در یادکرد از مصادر خود، از برخی قراین احتمال داده یکی از اصول مورد استفاده او تألیف [[هارون بن موسی]] باشد. <ref> بحارالانوار، ج ۱، ص۷.</ref> اگر همچنین باشد، نمی‌توان آن را کتابی جدا از المجموع پنداشت. برخی به [[اشتباه]] کتاب مجموع الدعوات را نیز به وی نسبت داده‌اند. <ref>مستدرک الوسائل، ج ۶، ص۸۶.</ref> اما این اثر از آن پسر وی [[ابوالحسین محمد بن هارون تلعکبری]] است که او نیز از [[دانشمندان]] برجسته شیعه بود. مجلسی این کتاب را داشته و بارها از آن استفاده کرده است.<ref>بحارالانوار، ج ۱، ص۳۳، ج ۷۷، ص۱۹۶ و ج ۸۰، ص۱۴۹.</ref>

	تلعکبری پس از عمری تلاش در راه [[آموختن]] [[معارف اهل بیت]] {{عم}} و انتقال آن به نسل‌های [[آینده]]، سرانجام در ربیع [[الآخر]] سال ۳۸۵ هجری در [[بغداد]] از [[دنیا]] رفت<ref>رجال (الطوسی)، ص۵۱۶.</ref>.<ref> [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۲، ص۴۷۱ - ۴۷۲.</ref>

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	~~# [[پرونده: IM009687.jpg\|22px]] جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۳ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۳''']]~~
	~~{{پایان منابع}}~~

	~~== پانویس ==~~
	~~{{پانویس}}~~

	~~[[رده:اعلام~~]]

Wasity: جایگزینی متن - 'پرونده:9030760879.jpg|22px]] 22px جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی'

2023-01-04T12:58:24Z

جایگزینی متن - 'پرونده:9030760879.jpg|22px]] 22px جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۲۸
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:~~9030760879~~.jpg\|22px]] [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۳ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۳''']]		# [[پرونده: IM009687.jpg\|22px]] جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۳ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۳''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Wasity: جایگزینی متن - 'دانش اندوزی' به 'دانش‌اندوزی'

2022-10-28T07:11:26Z

جایگزینی متن - 'دانش اندوزی' به 'دانش‌اندوزی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	شمار [[مشایخ]] تلعکبری و کسانی که وی از آنان اجازه روایت داشته، بسیارند؛ ازاین رو [[کمال الدین حیدر موسوی عاملی]] ۱۵۰ تن از استادان او را در کتابی مستقل به نام مشیخه التلعکبری گرد آورده است. <ref>الاعلام، ج۸، ص۶۳.</ref>		شمار [[مشایخ]] تلعکبری و کسانی که وی از آنان اجازه روایت داشته، بسیارند؛ ازاین رو [[کمال الدین حیدر موسوی عاملی]] ۱۵۰ تن از استادان او را در کتابی مستقل به نام مشیخه التلعکبری گرد آورده است. <ref>الاعلام، ج۸، ص۶۳.</ref>

	ابومحمد پس از سال‌ها [[~~دانش اندوزی~~]]، جایگاه والایی یافت و بسیاری از [[دانشمندان]] و [[محدثان شیعه]] از مجالس درس او بهره بردند و [[اجازه روایت]] گرفتند. [[ابوالعباس نجاشی]] که در [[نوجوانی]] به خاطر [[دوستی]] با پسرش محمد، به [[خانه]] [[هارون]] رفت وآمد داشت، از برگزاری جلسات درس تلعکبری و حضور جویندگان [[علم]] در خانه او خبر می‌‌دهد. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> به سبب استادی وی در [[حدیث]]، در این مجالس، برخی کتاب‌ها را برای [[آگاهی]] از [[درستی]] محتوای آنها نزد او می‌‌خواندند. کتاب‌های [[سلیمان بن صالح جصاص کوفی]] و [[ابومحمد عبداللّه بن حماد انصاری]] که در سال ۳۷۶ هجری بر وی خوانده شد، از آن جمله است. <ref>کتابخانه ابن طاووس، ص۲۰۱ و ۳۶۰.</ref>		ابومحمد پس از سال‌ها [[دانش‌اندوزی]]، جایگاه والایی یافت و بسیاری از [[دانشمندان]] و [[محدثان شیعه]] از مجالس درس او بهره بردند و [[اجازه روایت]] گرفتند. [[ابوالعباس نجاشی]] که در [[نوجوانی]] به خاطر [[دوستی]] با پسرش محمد، به [[خانه]] [[هارون]] رفت وآمد داشت، از برگزاری جلسات درس تلعکبری و حضور جویندگان [[علم]] در خانه او خبر می‌‌دهد. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> به سبب استادی وی در [[حدیث]]، در این مجالس، برخی کتاب‌ها را برای [[آگاهی]] از [[درستی]] محتوای آنها نزد او می‌‌خواندند. کتاب‌های [[سلیمان بن صالح جصاص کوفی]] و [[ابومحمد عبداللّه بن حماد انصاری]] که در سال ۳۷۶ هجری بر وی خوانده شد، از آن جمله است. <ref>کتابخانه ابن طاووس، ص۲۰۱ و ۳۶۰.</ref>

	برخی از [[فقیهان]] و [[محدثان]] بزرگ که از [[شاگردان]] و [[راویان]] تلعکبری به شمار می‌‌روند، عبارت‌اند از: [[شیخ مفید]]، [[حسین بن عبیدالله غضائری]]، [[احمد بن عبدون]]، <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۶۹.</ref> [[سیدرضی]]، <ref>خصایص الائمه، ص۵۷.</ref> [[ابن قولویه]]<ref>کامل الزیارات، ص۳۴۴.</ref> و [[ابوالحسن محمد بن حسن بن حسین بن ایوب قمی]] که در ۲۷ [[ذی قعده]] سال ۳۷۴ هجری در [[موصل]] از [[هارون بن موسی]] برخی از اصول [[شیعه]]، همانند اصل [[درست بن ابی منصور]] را فراگرفته است. <ref>الاصول الستة عشر، ص۱۶۹.</ref>		برخی از [[فقیهان]] و [[محدثان]] بزرگ که از [[شاگردان]] و [[راویان]] تلعکبری به شمار می‌‌روند، عبارت‌اند از: [[شیخ مفید]]، [[حسین بن عبیدالله غضائری]]، [[احمد بن عبدون]]، <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۶۹.</ref> [[سیدرضی]]، <ref>خصایص الائمه، ص۵۷.</ref> [[ابن قولویه]]<ref>کامل الزیارات، ص۳۴۴.</ref> و [[ابوالحسن محمد بن حسن بن حسین بن ایوب قمی]] که در ۲۷ [[ذی قعده]] سال ۳۷۴ هجری در [[موصل]] از [[هارون بن موسی]] برخی از اصول [[شیعه]]، همانند اصل [[درست بن ابی منصور]] را فراگرفته است. <ref>الاصول الستة عشر، ص۱۶۹.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T19:39:05Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۹
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	چنان که گفته شد، تلعکبری نزد شیعه [[جایگاه علمی]] و [[حدیثی]] والایی دارد؛ اما برخی از [[اهل سنّت]] در صدد [[تضعیف]] او برآمده و با [[رافضی]] خواندن هارون، روایاتش را منکر شده و راویان از وی را اندک شمرده‌اند. <ref>میزان الاعتدال، ج ۴، ص۲۸۷؛ لسان المیزان، ج ۶، ص۱۸۲.</ref> این [[داوری]] درباره او، غیر منصفانه و متعصبانه است. به این دلیل که افزون بر انبوه [[اخبار]] و [[روایات]] نقل شده از او در [[منابع شیعه]]، به گفته [[شیخ طوسی]]، تلعکبری [[راوی]] همه اصول و تصنیفات [[دانشمندان شیعه]] است<ref>رجال (الطوسی)، ص۵۱۶.</ref> و [[نجاشی]] تصریح دارد که وی [[ثقه]] و مورد [[اعتماد]] است و هیچ طعنی بر او وارد نیست. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> ابومحمد تلعکبری بر اساس همان آثار [[شیعه]]، کتاب‌هایی نوشته بود که تنها از کتاب [[المجموع فی علوم الدین]] یاد شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> [[مجلسی]] در یادکرد از مصادر خود، از برخی قراین احتمال داده یکی از اصول مورد استفاده او تألیف [[هارون بن موسی]] باشد. <ref> بحارالانوار، ج ۱، ص۷.</ref> اگر همچنین باشد، نمی‌توان آن را کتابی جدا از المجموع پنداشت. برخی به [[اشتباه]] کتاب مجموع الدعوات را نیز به وی نسبت داده‌اند. <ref>مستدرک الوسائل، ج ۶، ص۸۶.</ref> اما این اثر از آن پسر وی [[ابوالحسین محمد بن هارون تلعکبری]] است که او نیز از [[دانشمندان]] برجسته شیعه بود. مجلسی این کتاب را داشته و بارها از آن استفاده کرده است.<ref>بحارالانوار، ج ۱، ص۳۳، ج ۷۷، ص۱۹۶ و ج ۸۰، ص۱۴۹.</ref>		چنان که گفته شد، تلعکبری نزد شیعه [[جایگاه علمی]] و [[حدیثی]] والایی دارد؛ اما برخی از [[اهل سنّت]] در صدد [[تضعیف]] او برآمده و با [[رافضی]] خواندن هارون، روایاتش را منکر شده و راویان از وی را اندک شمرده‌اند. <ref>میزان الاعتدال، ج ۴، ص۲۸۷؛ لسان المیزان، ج ۶، ص۱۸۲.</ref> این [[داوری]] درباره او، غیر منصفانه و متعصبانه است. به این دلیل که افزون بر انبوه [[اخبار]] و [[روایات]] نقل شده از او در [[منابع شیعه]]، به گفته [[شیخ طوسی]]، تلعکبری [[راوی]] همه اصول و تصنیفات [[دانشمندان شیعه]] است<ref>رجال (الطوسی)، ص۵۱۶.</ref> و [[نجاشی]] تصریح دارد که وی [[ثقه]] و مورد [[اعتماد]] است و هیچ طعنی بر او وارد نیست. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> ابومحمد تلعکبری بر اساس همان آثار [[شیعه]]، کتاب‌هایی نوشته بود که تنها از کتاب [[المجموع فی علوم الدین]] یاد شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> [[مجلسی]] در یادکرد از مصادر خود، از برخی قراین احتمال داده یکی از اصول مورد استفاده او تألیف [[هارون بن موسی]] باشد. <ref> بحارالانوار، ج ۱، ص۷.</ref> اگر همچنین باشد، نمی‌توان آن را کتابی جدا از المجموع پنداشت. برخی به [[اشتباه]] کتاب مجموع الدعوات را نیز به وی نسبت داده‌اند. <ref>مستدرک الوسائل، ج ۶، ص۸۶.</ref> اما این اثر از آن پسر وی [[ابوالحسین محمد بن هارون تلعکبری]] است که او نیز از [[دانشمندان]] برجسته شیعه بود. مجلسی این کتاب را داشته و بارها از آن استفاده کرده است.<ref>بحارالانوار، ج ۱، ص۳۳، ج ۷۷، ص۱۹۶ و ج ۸۰، ص۱۴۹.</ref>

	تلعکبری پس از عمری تلاش در راه [[آموختن]] [[معارف اهل بیت]]{{عم}} و انتقال آن به نسل‌های [[آینده]]، سرانجام در ربیع [[الآخر]] سال ۳۸۵ هجری در [[بغداد]] از [[دنیا]] رفت<ref>رجال (الطوسی)، ص۵۱۶.</ref>.<ref> [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۲، ص۴۷۱ - ۴۷۲.</ref>		تلعکبری پس از عمری تلاش در راه [[آموختن]] [[معارف اهل بیت]] {{عم}} و انتقال آن به نسل‌های [[آینده]]، سرانجام در ربیع [[الآخر]] سال ۳۸۵ هجری در [[بغداد]] از [[دنیا]] رفت<ref>رجال (الطوسی)، ص۵۱۶.</ref>.<ref> [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۲، ص۴۷۱ - ۴۷۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Msadeq: /* آشنایی اجمالی */

2022-08-04T10:24:31Z

آشنایی اجمالی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۵۴
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	شمار [[مشایخ]] تلعکبری و کسانی که وی از آنان اجازه روایت داشته، بسیارند؛ ازاین رو [[کمال الدین حیدر موسوی عاملی]] ۱۵۰ تن از استادان او را در کتابی مستقل به نام مشیخه التلعکبری گرد آورده است. <ref>الاعلام، ج۸، ص۶۳.</ref>		شمار [[مشایخ]] تلعکبری و کسانی که وی از آنان اجازه روایت داشته، بسیارند؛ ازاین رو [[کمال الدین حیدر موسوی عاملی]] ۱۵۰ تن از استادان او را در کتابی مستقل به نام مشیخه التلعکبری گرد آورده است. <ref>الاعلام، ج۸، ص۶۳.</ref>

	ابومحمد پس از سال‌ها [[دانش اندوزی]]، جایگاه والایی یافت و بسیاری از [[دانشمندان]] و [[محدثان شیعه]] از مجالس درس او بهره بردند و [[اجازه روایت]] گرفتند. [[ابوالعباس نجاشی]] که در [[نوجوانی]] به خاطر [[دوستی]] با پسرش محمد، به [[خانه]] [[هارون]] رفت وآمد داشت، از برگزاری جلسات درس تلعکبری و حضور جویندگان [[علم]] در خانه او خبر می‌‌دهد. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> به سبب استادی وی در [[حدیث]]، در این مجالس، برخی کتاب‌ها را برای [[آگاهی]] از [[درستی]] محتوای آنها نزد او می‌‌خواندند. کتاب‌های [[سلیمان بن صالح]] جصاص کوفی]] و [[ابومحمد عبداللّه بن حماد انصاری]] که در سال ۳۷۶ هجری بر وی خوانده شد، از آن جمله است. <ref>کتابخانه ابن طاووس، ص۲۰۱ و ۳۶۰.</ref>		ابومحمد پس از سال‌ها [[دانش اندوزی]]، جایگاه والایی یافت و بسیاری از [[دانشمندان]] و [[محدثان شیعه]] از مجالس درس او بهره بردند و [[اجازه روایت]] گرفتند. [[ابوالعباس نجاشی]] که در [[نوجوانی]] به خاطر [[دوستی]] با پسرش محمد، به [[خانه]] [[هارون]] رفت وآمد داشت، از برگزاری جلسات درس تلعکبری و حضور جویندگان [[علم]] در خانه او خبر می‌‌دهد. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> به سبب استادی وی در [[حدیث]]، در این مجالس، برخی کتاب‌ها را برای [[آگاهی]] از [[درستی]] محتوای آنها نزد او می‌‌خواندند. کتاب‌های [[سلیمان بن صالح جصاص کوفی]] و [[ابومحمد عبداللّه بن حماد انصاری]] که در سال ۳۷۶ هجری بر وی خوانده شد، از آن جمله است. <ref>کتابخانه ابن طاووس، ص۲۰۱ و ۳۶۰.</ref>

	برخی از [[فقیهان]] و [[محدثان]] بزرگ که از [[شاگردان]] و [[راویان]] تلعکبری به شمار می‌‌روند، عبارت‌اند از: [[شیخ مفید]]، [[حسین بن عبیدالله غضائری]]، [[احمد بن عبدون]]، <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۶۹.</ref> [[سیدرضی]]، <ref>خصایص الائمه، ص۵۷.</ref> [[ابن قولویه]]<ref>کامل الزیارات، ص۳۴۴.</ref> و [[ابوالحسن محمد بن حسن بن حسین بن ایوب قمی]] که در ۲۷ [[ذی قعده]] سال ۳۷۴ هجری در [[موصل]] از [[هارون بن موسی]] برخی از اصول [[شیعه]]، همانند اصل [[درست بن ابی منصور]] را فراگرفته است. <ref>الاصول الستة عشر، ص۱۶۹.</ref>		برخی از [[فقیهان]] و [[محدثان]] بزرگ که از [[شاگردان]] و [[راویان]] تلعکبری به شمار می‌‌روند، عبارت‌اند از: [[شیخ مفید]]، [[حسین بن عبیدالله غضائری]]، [[احمد بن عبدون]]، <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۶۹.</ref> [[سیدرضی]]، <ref>خصایص الائمه، ص۵۷.</ref> [[ابن قولویه]]<ref>کامل الزیارات، ص۳۴۴.</ref> و [[ابوالحسن محمد بن حسن بن حسین بن ایوب قمی]] که در ۲۷ [[ذی قعده]] سال ۳۷۴ هجری در [[موصل]] از [[هارون بن موسی]] برخی از اصول [[شیعه]]، همانند اصل [[درست بن ابی منصور]] را فراگرفته است. <ref>الاصول الستة عشر، ص۱۶۹.</ref>

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = تلعکبری | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == ابومحمد هارون بن موسی بن احمد بن سعید تلعکبری شیبانی از علما و محدثان بزرگ، گرانمایه، بلند مرتبه، موثق و دارای روایات فراوان [[امامیه]...» ایجاد کرد

2022-08-04T10:18:27Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = تلعکبری | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == ابومحمد هارون بن موسی بن احمد بن سعید تلعکبری شیبانی از علما و محدثان بزرگ، گرانمایه، بلند مرتبه، موثق و دارای روایات فراوان [[امامیه]...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل = تلعکبری
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}
== آشنایی اجمالی ==
[[ابومحمد هارون بن موسی بن احمد بن سعید تلعکبری شیبانی]] از [[علما]] و [[محدثان]] بزرگ، گرانمایه، بلند مرتبه، [[موثق]] و دارای [[روایات]] فراوان [[امامیه]] است. <ref>رجال (الطوسی)، ص۵۱۶؛ رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۷.</ref> وی از [[قبیله]] [[بنی شیبان]]<ref>رجال (النجاشی)، ج۲، ص۴۰۸.</ref> و از [[مردمان]] تلعکبری، مکانی در نزدیکی عکبرا، شهرکی از نواحی «دُجیل» در ده فرسخی [[بغداد]] بود؛ <ref>الانساب، ج۱، ص۴۷۴؛ معجم البلدان، ج۴، ص۱۴۲.</ref> ولی به سبب مرکزیت [[علمی]] بغداد، در این [[شهر]] می‌‌زیست. بااین حال از گزارش‌های موجود چنین بر می‌‌آید که او در پی [[علم]] و [[دانش]] و بهره‌گیری از استادان گوناگون و نیز دستیابی به [[احادیث]] فراوان، به [[کوفه]] و [[مصر]] [[سفر]] کرده و از [[دانشمندان]] بسیاری [[اجازه روایت]] گرفته است. نخستین اجازه او در سال ۳۱۳ هجری بوده که پدرش آن را از [[محمد بن محمد بن اشعث کوفی]] برای فرزندش گرفته است. <ref>رجال (الطوسی)، ص۵۰۱ ـ ۵۰۲.</ref> برخی از استادان [[روایی]] تلعکبری عبارت‌اند از: [[ثقه]] الاسلام [[کلینی]]، <ref>کفایه الاثر، ص۶۱.</ref> [[محمد بن همام بن سهیل اسکافی]]<ref>رجال (النجاشی)، ج۲، ص۲۹۶.</ref> [[ابوغالب زراری احمد بن محمد بن سلیمان]] در سال ۳۴۰ هجری، [[شیخ صدوق]]، [[ابن عقده]] [[احمد بن محمد بن سعید همدانی]]، [[احمد بن نصر بن سعید باهلی]] مشهور به [[ابوهوذه]] و [[ابن ابی هراسه]] که در سال ۳۳۱ هجری اجازه روایت گرفته، [[جعفر بن محمد موسوی حسینی]]، [[ابوعلی احمد بن علی بن مهدی بن صدقه رقی انصاری]] که در سال ۳۴۰ هجری در مصر از این دو [[روایت]] کرده، [[عبیداللّه بن محمد بن فضل طایی]] که در سال ۳۴۱ هجری در مصر روایت کرده، [[علی بن محمد بن محمد شیبانی]] که در کوفه و بغداد از وی روایت آموخته و [[علی بن حسن بن حجاج کوفی]] که در سال ۳۳۳ هجری در [[مسجد جامع]] کوفه از وی [[حدیث]] فرا گرفته است. <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۸۳.</ref>

شمار [[مشایخ]] تلعکبری و کسانی که وی از آنان اجازه روایت داشته، بسیارند؛ ازاین رو [[کمال الدین حیدر موسوی عاملی]] ۱۵۰ تن از استادان او را در کتابی مستقل به نام مشیخه التلعکبری گرد آورده است. <ref>الاعلام، ج۸، ص۶۳.</ref>

ابومحمد پس از سال‌ها [[دانش اندوزی]]، جایگاه والایی یافت و بسیاری از [[دانشمندان]] و [[محدثان شیعه]] از مجالس درس او بهره بردند و [[اجازه روایت]] گرفتند. [[ابوالعباس نجاشی]] که در [[نوجوانی]] به خاطر [[دوستی]] با پسرش محمد، به [[خانه]] [[هارون]] رفت وآمد داشت، از برگزاری جلسات درس تلعکبری و حضور جویندگان [[علم]] در خانه او خبر می‌‌دهد. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> به سبب استادی وی در [[حدیث]]، در این مجالس، برخی کتاب‌ها را برای [[آگاهی]] از [[درستی]] محتوای آنها نزد او می‌‌خواندند. کتاب‌های [[سلیمان بن صالح]] جصاص کوفی]] و [[ابومحمد عبداللّه بن حماد انصاری]] که در سال ۳۷۶ هجری بر وی خوانده شد، از آن جمله است. <ref>کتابخانه ابن طاووس، ص۲۰۱ و ۳۶۰.</ref>

برخی از [[فقیهان]] و [[محدثان]] بزرگ که از [[شاگردان]] و [[راویان]] تلعکبری به شمار می‌‌روند، عبارت‌اند از: [[شیخ مفید]]، [[حسین بن عبیدالله غضائری]]، [[احمد بن عبدون]]، <ref>رجال (الطوسی)، ص۴۶۹.</ref> [[سیدرضی]]، <ref>خصایص الائمه، ص۵۷.</ref> [[ابن قولویه]]<ref>کامل الزیارات، ص۳۴۴.</ref> و [[ابوالحسن محمد بن حسن بن حسین بن ایوب قمی]] که در ۲۷ [[ذی قعده]] سال ۳۷۴ هجری در [[موصل]] از [[هارون بن موسی]] برخی از اصول [[شیعه]]، همانند اصل [[درست بن ابی منصور]] را فراگرفته است. <ref>الاصول الستة عشر، ص۱۶۹.</ref>

چنان که گفته شد، تلعکبری نزد شیعه [[جایگاه علمی]] و [[حدیثی]] والایی دارد؛ اما برخی از [[اهل سنّت]] در صدد [[تضعیف]] او برآمده و با [[رافضی]] خواندن هارون، روایاتش را منکر شده و راویان از وی را اندک شمرده‌اند. <ref>میزان الاعتدال، ج ۴، ص۲۸۷؛ لسان المیزان، ج ۶، ص۱۸۲.</ref> این [[داوری]] درباره او، غیر منصفانه و متعصبانه است. به این دلیل که افزون بر انبوه [[اخبار]] و [[روایات]] نقل شده از او در [[منابع شیعه]]، به گفته [[شیخ طوسی]]، تلعکبری [[راوی]] همه اصول و تصنیفات [[دانشمندان شیعه]] است<ref>رجال (الطوسی)، ص۵۱۶.</ref> و [[نجاشی]] تصریح دارد که وی [[ثقه]] و مورد [[اعتماد]] است و هیچ طعنی بر او وارد نیست. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> ابومحمد تلعکبری بر اساس همان آثار [[شیعه]]، کتاب‌هایی نوشته بود که تنها از کتاب [[المجموع فی علوم الدین]] یاد شده است. <ref>رجال (النجاشی)، ج ۲، ص۴۰۸.</ref> [[مجلسی]] در یادکرد از مصادر خود، از برخی قراین احتمال داده یکی از اصول مورد استفاده او تألیف [[هارون بن موسی]] باشد. <ref> بحارالانوار، ج ۱، ص۷.</ref> اگر همچنین باشد، نمی‌توان آن را کتابی جدا از المجموع پنداشت. برخی به [[اشتباه]] کتاب مجموع الدعوات را نیز به وی نسبت داده‌اند. <ref>مستدرک الوسائل، ج ۶، ص۸۶.</ref> اما این اثر از آن پسر وی [[ابوالحسین محمد بن هارون تلعکبری]] است که او نیز از [[دانشمندان]] برجسته شیعه بود. مجلسی این کتاب را داشته و بارها از آن استفاده کرده است.<ref>بحارالانوار، ج ۱، ص۳۳، ج ۷۷، ص۱۹۶ و ج ۸۰، ص۱۴۹.</ref>

تلعکبری پس از عمری تلاش در راه [[آموختن]] [[معارف اهل بیت]]{{عم}} و انتقال آن به نسل‌های [[آینده]]، سرانجام در ربیع [[الآخر]] سال ۳۸۵ هجری در [[بغداد]] از [[دنیا]] رفت<ref>رجال (الطوسی)، ص۵۱۶.</ref>.<ref> [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۲، ص۴۷۱ - ۴۷۲.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:9030760879.jpg|22px]] [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۳ (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۳''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:اعلام]]