تنهایی امام علی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۰ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۵۶

2024-03-10T06:56:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۶
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	امیرالمؤمنین علی {{ع}} با وجود [[فاطمه زهرا]] {{س}} بسیار دلگرم بود و برای [[مبارزه]] با [[غاصبین]] [[آمادگی]] بیشتری داشت، ولی فقدان آن بانوی گرامی، [[امیرالمؤمنین]] را [[مأیوس]] ساخت؛ زیرا [[فاطمه]] {{س}} رکن اساسی علی {{ع}} و پشتوانه [[ولایت]] بود. وقتی فاطمه زهرا {{س}} به [[شهادت]] رسید، امیرالمؤمنین او را [[دفن]] کرد. آن‌گاه خطاب به [[رسول خدا]] گفت: یا [[رسول الله]]! با [[شهادت فاطمه]] {{س}} [[صبر]] و شکیبایی‌ام کاسته شد. [[طاقت]] و [[توانایی]] از دست رفت. پس از این پیوسته در [[حزن]] و [[اندوه]] به سر می‌برم و شب‌ها را به [[بیداری]] می‌گذرانم<ref>ترجمه نهج البلاغه، سید علی نقی فیض الاسلام، ص۶۵۱، خطبه ۱۹۳.</ref>. [[زندگی]] این دو چنان به هم پیوسته بود که حتی [[مرگ]] هم آنها را از یکدیگر جدا نکرد. موضع زهرا {{س}} در قبال علی {{ع}} به گونه‌ای بود که علی {{ع}} می‌فرمود: وقتی به [[خانه]] می‌آمدم و به زهرا {{س}} نگاه می‌کردم تمام [[غم]] و اندوهم برطرف می‌شد<ref>بیت الأحزان، شیخ عباس قمی، ص۸۶.</ref>. تا فاطمه {{س}} زنده بود او را به [[خشم]] نیاوردم و او نیز کاری نکرد که من به خشم آیم<ref>فاطمه، دختر محمد {{صل}}، سید جعفر شهیدی، ص۸۰.</ref>. من هیچ‌گاه از فاطمه {{س}} کوتاهی ندیدم<ref>ریاحین الشریعة، شیخ ذبیح الله محلاتی، ج۱، ص۹.</ref>. پس از مرگش می‌فرمود: ای فاطمه! تو تسلیت‌بخش من بودی، پس از [[توبه]] که [[تسلیت]] جویم<ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، ج۴۳، ص۱۸۶.</ref>. در سر جنازه‌اش در حین دفن می‌فرماید: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي رَاضٍ عَنِ ابْنَةِ نَبِيِّكَ}}؛ خداوندا من از [[دختر پیامبر]] تو راضی‌ام»<ref>در مکتب فاطمه {{س}}، علی قائمی، ص۱۱۹، به نقل از بحارالانوار، ج۴۳.</ref>. {{متن حدیث\|حَبِيبٌ لَيْسَ يَعْدِلُهُ حَبِيبٌ‌}}<ref>در مکتب فاطمه {{س}}، علی قائمی، ص۱۱۹.</ref>.		امیرالمؤمنین علی {{ع}} با وجود [[فاطمه زهرا]] {{س}} بسیار دلگرم بود و برای [[مبارزه]] با [[غاصبین]] آمادگی بیشتری داشت، ولی فقدان آن بانوی گرامی، [[امیرالمؤمنین]] را [[مأیوس]] ساخت؛ زیرا [[فاطمه]] {{س}} رکن اساسی علی {{ع}} و پشتوانه [[ولایت]] بود. وقتی فاطمه زهرا {{س}} به [[شهادت]] رسید، امیرالمؤمنین او را [[دفن]] کرد. آن‌گاه خطاب به [[رسول خدا]] گفت: یا [[رسول الله]]! با [[شهادت فاطمه]] {{س}} [[صبر]] و شکیبایی‌ام کاسته شد. [[طاقت]] و [[توانایی]] از دست رفت. پس از این پیوسته در [[حزن]] و [[اندوه]] به سر می‌برم و شب‌ها را به [[بیداری]] می‌گذرانم<ref>ترجمه نهج البلاغه، سید علی نقی فیض الاسلام، ص۶۵۱، خطبه ۱۹۳.</ref>. [[زندگی]] این دو چنان به هم پیوسته بود که حتی [[مرگ]] هم آنها را از یکدیگر جدا نکرد. موضع زهرا {{س}} در قبال علی {{ع}} به گونه‌ای بود که علی {{ع}} می‌فرمود: وقتی به [[خانه]] می‌آمدم و به زهرا {{س}} نگاه می‌کردم تمام [[غم]] و اندوهم برطرف می‌شد<ref>بیت الأحزان، شیخ عباس قمی، ص۸۶.</ref>. تا فاطمه {{س}} زنده بود او را به [[خشم]] نیاوردم و او نیز کاری نکرد که من به خشم آیم<ref>فاطمه، دختر محمد {{صل}}، سید جعفر شهیدی، ص۸۰.</ref>. من هیچ‌گاه از فاطمه {{س}} کوتاهی ندیدم<ref>ریاحین الشریعة، شیخ ذبیح الله محلاتی، ج۱، ص۹.</ref>. پس از مرگش می‌فرمود: ای فاطمه! تو تسلیت‌بخش من بودی، پس از [[توبه]] که [[تسلیت]] جویم<ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، ج۴۳، ص۱۸۶.</ref>. در سر جنازه‌اش در حین دفن می‌فرماید: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي رَاضٍ عَنِ ابْنَةِ نَبِيِّكَ}}؛ خداوندا من از [[دختر پیامبر]] تو راضی‌ام»<ref>در مکتب فاطمه {{س}}، علی قائمی، ص۱۱۹، به نقل از بحارالانوار، ج۴۳.</ref>. {{متن حدیث\|حَبِيبٌ لَيْسَ يَعْدِلُهُ حَبِيبٌ‌}}<ref>در مکتب فاطمه {{س}}، علی قائمی، ص۱۱۹.</ref>.

	فاطمه {{س}} [[دوستی]] بود که کسی در دوستی معادل او نبود. فرمود:{{متن حدیث\|وَ لَوْ لَا غَلَبَةُ الْمُسْتَوْلِينَ عَلَيْنَا لَجَعَلْتُ الْمُقَامَ عِنْدَ قَبْرِكَ لِزَاماً وَ التَّلَبُّثَ عِنْدَهُ مَعْكُوفاً وَ لَأَعْوَلْتُ إِعْوَالَ الثَّكْلَى عَلَى جَلِيلِ الرَّزِيَّةِ}}<ref>در مکتب فاطمه {{س}}، علی قائمی، ص۱۲۰، به نقل از نهج البلاغه.</ref>؛ «اگر [[بیم]] [[چیرگی]] [[ستمکاران]] نبود، به خاطر این [[مصیبت]] برای همیشه در کنار قبرت [[منزل]] می‌کردم و مانند [[مادر]] بچه مرده صدای خود را به [[گریه]] بلند می‌کردم».		فاطمه {{س}} [[دوستی]] بود که کسی در دوستی معادل او نبود. فرمود:{{متن حدیث\|وَ لَوْ لَا غَلَبَةُ الْمُسْتَوْلِينَ عَلَيْنَا لَجَعَلْتُ الْمُقَامَ عِنْدَ قَبْرِكَ لِزَاماً وَ التَّلَبُّثَ عِنْدَهُ مَعْكُوفاً وَ لَأَعْوَلْتُ إِعْوَالَ الثَّكْلَى عَلَى جَلِيلِ الرَّزِيَّةِ}}<ref>در مکتب فاطمه {{س}}، علی قائمی، ص۱۲۰، به نقل از نهج البلاغه.</ref>؛ «اگر [[بیم]] [[چیرگی]] [[ستمکاران]] نبود، به خاطر این [[مصیبت]] برای همیشه در کنار قبرت [[منزل]] می‌کردم و مانند [[مادر]] بچه مرده صدای خود را به [[گریه]] بلند می‌کردم».

Bahmani در ‏۱۰ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۵۶

2024-03-10T06:56:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۶
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	فاطمه {{س}} [[دوستی]] بود که کسی در دوستی معادل او نبود. فرمود:{{متن حدیث\|وَ لَوْ لَا غَلَبَةُ الْمُسْتَوْلِينَ عَلَيْنَا لَجَعَلْتُ الْمُقَامَ عِنْدَ قَبْرِكَ لِزَاماً وَ التَّلَبُّثَ عِنْدَهُ مَعْكُوفاً وَ لَأَعْوَلْتُ إِعْوَالَ الثَّكْلَى عَلَى جَلِيلِ الرَّزِيَّةِ}}<ref>در مکتب فاطمه {{س}}، علی قائمی، ص۱۲۰، به نقل از نهج البلاغه.</ref>؛ «اگر [[بیم]] [[چیرگی]] [[ستمکاران]] نبود، به خاطر این [[مصیبت]] برای همیشه در کنار قبرت [[منزل]] می‌کردم و مانند [[مادر]] بچه مرده صدای خود را به [[گریه]] بلند می‌کردم».		فاطمه {{س}} [[دوستی]] بود که کسی در دوستی معادل او نبود. فرمود:{{متن حدیث\|وَ لَوْ لَا غَلَبَةُ الْمُسْتَوْلِينَ عَلَيْنَا لَجَعَلْتُ الْمُقَامَ عِنْدَ قَبْرِكَ لِزَاماً وَ التَّلَبُّثَ عِنْدَهُ مَعْكُوفاً وَ لَأَعْوَلْتُ إِعْوَالَ الثَّكْلَى عَلَى جَلِيلِ الرَّزِيَّةِ}}<ref>در مکتب فاطمه {{س}}، علی قائمی، ص۱۲۰، به نقل از نهج البلاغه.</ref>؛ «اگر [[بیم]] [[چیرگی]] [[ستمکاران]] نبود، به خاطر این [[مصیبت]] برای همیشه در کنار قبرت [[منزل]] می‌کردم و مانند [[مادر]] بچه مرده صدای خود را به [[گریه]] بلند می‌کردم».

	در بعضی از [[اخبار]] وارد شده است که [[حضرت علی]] {{ع}} تا [[حضرت زهرا]] {{س}} زنده بودند، هرگز با [[خلیفه]] و هوادارانش [[بیعت]] نکردند. علمای [[اهل سنت]] نیز در کتاب‌های خود به این موضوع تصریح نموده‌اند<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۱۴۳.</ref>. [[فاطمه]] {{س}} همواره [[پشتیبان]] همسرش بود. هنگامی که حضرت علی {{ع}} را به [[مسجد]] بردند میان آن [[حضرت]] و حامیان [[سقیفه]] گفتگوهایی صورت گرفت. [[حضرت فاطمه]] {{س}} به مسجد رسید در حالی که دو پسرانش حسن و حسین {{عم}} و [[زنان]] [[بنی‌هاشم]] او را [[همراهی]] می‌کردند. وارد مسجد شدند و دیدند که حضرت علی {{ع}} را به کشتن [[تهدید]] می‌کنند. حضرت زهرا {{س}} جلو آمد و در حالی که گریه می‌کرد، فریاد زد: از پسرعمویم دست بردارید وگرنه سر را برهنه و گریبان چاک می‌کنم و [[نفرین]] می‌کنم. همه [[نصوص]] ما حاکی از آن است که وقتی علی {{ع}} را گرفتند، این فاطمه {{س}} بود که به [[دفاع]] از او پرداخت. از این رو او را زدند. فاطمه {{س}} در کنار در، بین شوهر و مهاجمان حایل شد و [[قنفذ]] با تازیانه او را می‌زد. سرانجام پسرعمویش را [[نجات]] داد. این جریان گویای [[حمایت]] همه جانبه او از علی {{ع}} است<ref>رنج‌های حضرت زهرا {{س}}، سید جعفر مرتضی عاملی، ص۲۶۸.</ref>.		در بعضی از [[اخبار]] وارد شده است که [[حضرت علی]] {{ع}} تا [[حضرت زهرا]] {{س}} زنده بودند، هرگز با [[خلیفه]] و هوادارانش [[بیعت]] نکردند. علمای [[اهل سنت]] نیز در کتاب‌های خود به این موضوع تصریح نموده‌اند<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۱۴۳.</ref>. [[فاطمه]] {{س}} همواره [[پشتیبان]] همسرش بود. هنگامی که حضرت علی {{ع}} را به [[مسجد]] بردند میان آن حضرت و حامیان [[سقیفه]] گفتگوهایی صورت گرفت. [[حضرت فاطمه]] {{س}} به مسجد رسید در حالی که دو پسرانش حسن و حسین {{عم}} و [[زنان]] [[بنی‌هاشم]] او را [[همراهی]] می‌کردند. وارد مسجد شدند و دیدند که حضرت علی {{ع}} را به کشتن [[تهدید]] می‌کنند. حضرت زهرا {{س}} جلو آمد و در حالی که گریه می‌کرد، فریاد زد: از پسرعمویم دست بردارید وگرنه سر را برهنه و گریبان چاک می‌کنم و [[نفرین]] می‌کنم. همه [[نصوص]] ما حاکی از آن است که وقتی علی {{ع}} را گرفتند، این فاطمه {{س}} بود که به [[دفاع]] از او پرداخت. از این رو او را زدند. فاطمه {{س}} در کنار در، بین شوهر و مهاجمان حایل شد و [[قنفذ]] با تازیانه او را می‌زد. سرانجام پسرعمویش را [[نجات]] داد. این جریان گویای [[حمایت]] همه جانبه او از علی {{ع}} است<ref>رنج‌های حضرت زهرا {{س}}، سید جعفر مرتضی عاملی، ص۲۶۸.</ref>.

	«[[سید]] محمدکاظم قزوینی» می‌نویسد: [[فاطمه زهرا]] {{س}} به [[خانه]] برنگشت مگر آنکه همسرش را از دست آنان نجات داد. به این ترتیب مانع بیعت حضرت علی {{ع}} با آنان شد. حامیان سقیفه تا زمانی که حضرت زهرا {{س}} زنده بود، نتوانستند حضرت [[امام علی]] {{ع}} را وادار به بیعت نمایند<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۶۰.</ref>.		«[[سید]] محمدکاظم قزوینی» می‌نویسد: [[فاطمه زهرا]] {{س}} به [[خانه]] برنگشت مگر آنکه همسرش را از دست آنان نجات داد. به این ترتیب مانع بیعت حضرت علی {{ع}} با آنان شد. حامیان سقیفه تا زمانی که حضرت زهرا {{س}} زنده بود، نتوانستند حضرت [[امام علی]] {{ع}} را وادار به بیعت نمایند<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۶۰.</ref>.
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	== [[ماتم]] علی {{ع}} ==		== [[ماتم]] علی {{ع}} ==
	پس از شهادت حضرت فاطمه زهرا {{س}}، علی {{ع}} سه [[روز]] از [[خانه]] بیرون نیامد. [[اصحاب]] که از این موضوع بسیار ناراحت و نگران بودند، [[عمار]] را نزد [[حضرت]] فرستادند. او وارد خانه شد و دید [[امیرالمؤمنین]] نشسته و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} کنار او هستند و حضرت به آن دو نگاه می‌کند و [[اشک]] می‌ریزد. عمار عرض کرد: آقای من شما ما را به [[صبر بر مصیبت]] دستور می‌دهید، اصحاب در [[انتظار]] شما هستند و [[طاقت]] دوری از شما را ندارند. حضرت فرمود: عمار راست می‌گویی؛ اما بدان که من با از دست دادن [[فاطمه]] {{س}}، [[پیامبر]] را نیز از دست دادم. فاطمه {{س}} برای من [[آرامش]] خاطر و تسلای [[مصیبت]] بود. ای عمار من درد مصیبت را [[احساس]] نکردم مگر با [[وفات]] فاطمه {{س}} و درد [[فراق]] را نفهمیدم مگر با فراق او و آنچه [[تحمل]] مصیبت را آسان می‌کند، این است که در محضر خداست. ای عمار هنگامی که فاطمه {{س}} را بر مکان [[غسل]] گذاشتم، دیدم یکی از استخوان‌هایش شکسته و میخ در، وارد سینه‌اش شده و آن را مجروح کرده و پهلویش از شدت ضربات سیاه شده است. ای عمار آنچه از قلبم بیرون نمی‌رود این است که او این جراحات را از من مخفی می‌کرد که مبادا [[زندگی]] به کام من تلخ شود. [[کلام]] امیرالمؤمنین عمار را به [[گریه]] انداخت و حضرت ادامه داد: ای عمار بدان که این بانوی از دست رفته و درگذشته [[دختر پیامبر]] است و من در مصیبت او به خاطر [[خدا]] [[صبر]] می‌کنم. آن‌گاه امیرالمؤمنین برخاست و برای [[ملاقات]] اصحاب حرکت کرد در حالی که اشک بر گونه‌اش جاری بود. اصحاب به استقبال آمدند و هر یک با زبانی [[تسلیت]] گفتند و حضرت فرمود: اگر مرا به خاطر گریه در فقدان دختر پیامبر مورد سؤال قرار می‌دهید، بدانید که به پیامبر [[اقتدا]] کرده‌ام. آن حضرت بر [[خدیجه کبری]] {{س}} گریه می‌کرد در حالی که او [[دختر پیامبر]] نبود؛ اما [[فاطمه]] {{س}} [[بانوی بانوان]] و دختر [[اشرف]] [[پیامبران]] و [[مادر]] [[سیدالشهداء]] است<ref>تفسیر فرات الکوفی، فرات بن ابراهیم، ص۲۶۹؛ ناسخ التواریخ، زندگانی فاطمه زهرا {{س}}، محمدتقی سپهر، ص۳۰۵- ۳۰۷.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۷۴۱.</ref>		پس از شهادت حضرت فاطمه زهرا {{س}}، علی {{ع}} سه [[روز]] از [[خانه]] بیرون نیامد. [[اصحاب]] که از این موضوع بسیار ناراحت و نگران بودند، [[عمار]] را نزد حضرت فرستادند. او وارد خانه شد و دید [[امیرالمؤمنین]] نشسته و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} کنار او هستند و حضرت به آن دو نگاه می‌کند و [[اشک]] می‌ریزد. عمار عرض کرد: آقای من شما ما را به [[صبر بر مصیبت]] دستور می‌دهید، اصحاب در [[انتظار]] شما هستند و [[طاقت]] دوری از شما را ندارند. حضرت فرمود: عمار راست می‌گویی؛ اما بدان که من با از دست دادن [[فاطمه]] {{س}}، [[پیامبر]] را نیز از دست دادم. فاطمه {{س}} برای من [[آرامش]] خاطر و تسلای [[مصیبت]] بود. ای عمار من درد مصیبت را [[احساس]] نکردم مگر با [[وفات]] فاطمه {{س}} و درد [[فراق]] را نفهمیدم مگر با فراق او و آنچه [[تحمل]] مصیبت را آسان می‌کند، این است که در محضر خداست. ای عمار هنگامی که فاطمه {{س}} را بر مکان [[غسل]] گذاشتم، دیدم یکی از استخوان‌هایش شکسته و میخ در، وارد سینه‌اش شده و آن را مجروح کرده و پهلویش از شدت ضربات سیاه شده است. ای عمار آنچه از قلبم بیرون نمی‌رود این است که او این جراحات را از من مخفی می‌کرد که مبادا [[زندگی]] به کام من تلخ شود. [[کلام]] امیرالمؤمنین عمار را به [[گریه]] انداخت و حضرت ادامه داد: ای عمار بدان که این بانوی از دست رفته و درگذشته [[دختر پیامبر]] است و من در مصیبت او به خاطر [[خدا]] [[صبر]] می‌کنم. آن‌گاه امیرالمؤمنین برخاست و برای [[ملاقات]] اصحاب حرکت کرد در حالی که اشک بر گونه‌اش جاری بود. اصحاب به استقبال آمدند و هر یک با زبانی [[تسلیت]] گفتند و حضرت فرمود: اگر مرا به خاطر گریه در فقدان دختر پیامبر مورد سؤال قرار می‌دهید، بدانید که به پیامبر [[اقتدا]] کرده‌ام. آن حضرت بر [[خدیجه کبری]] {{س}} گریه می‌کرد در حالی که او [[دختر پیامبر]] نبود؛ اما [[فاطمه]] {{س}} [[بانوی بانوان]] و دختر [[اشرف]] [[پیامبران]] و [[مادر]] [[سیدالشهداء]] است<ref>تفسیر فرات الکوفی، فرات بن ابراهیم، ص۲۶۹؛ ناسخ التواریخ، زندگانی فاطمه زهرا {{س}}، محمدتقی سپهر، ص۳۰۵- ۳۰۷.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۷۴۱.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* ماتم علی {{ع}} */

2024-03-10T06:55:57Z

ماتم علی {{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۵
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	== [[ماتم]] علی {{ع}} ==		== [[ماتم]] علی {{ع}} ==
	[[پس از شهادت حضرت فاطمه]] زهرا {{س}}، علی {{ع}} سه [[روز]] از [[خانه]] بیرون نیامد. [[اصحاب]] که از این موضوع بسیار ناراحت و نگران بودند، [[عمار]] را نزد [[حضرت]] فرستادند. او وارد خانه شد و دید [[امیرالمؤمنین]] نشسته و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} کنار او هستند و حضرت به آن دو نگاه می‌کند و [[اشک]] می‌ریزد. عمار عرض کرد: آقای من شما ما را به [[صبر بر مصیبت]] دستور می‌دهید، اصحاب در [[انتظار]] شما هستند و [[طاقت]] دوری از شما را ندارند. حضرت فرمود: عمار راست می‌گویی؛ اما بدان که من با از دست دادن [[فاطمه]] {{س}}، [[پیامبر]] را نیز از دست دادم. فاطمه {{س}} برای من [[آرامش]] خاطر و تسلای [[مصیبت]] بود. ای عمار من درد مصیبت را [[احساس]] نکردم مگر با [[وفات]] فاطمه {{س}} و درد [[فراق]] را نفهمیدم مگر با فراق او و آنچه [[تحمل]] مصیبت را آسان می‌کند، این است که در محضر خداست. ای عمار هنگامی که فاطمه {{س}} را بر مکان [[غسل]] گذاشتم، دیدم یکی از استخوان‌هایش شکسته و میخ در، وارد سینه‌اش شده و آن را مجروح کرده و پهلویش از شدت ضربات سیاه شده است. ای عمار آنچه از قلبم بیرون نمی‌رود این است که او این جراحات را از من مخفی می‌کرد که مبادا [[زندگی]] به کام من تلخ شود. [[کلام]] امیرالمؤمنین عمار را به [[گریه]] انداخت و حضرت ادامه داد: ای عمار بدان که این بانوی از دست رفته و درگذشته [[دختر پیامبر]] است و من در مصیبت او به خاطر [[خدا]] [[صبر]] می‌کنم. آن‌گاه امیرالمؤمنین برخاست و برای [[ملاقات]] اصحاب حرکت کرد در حالی که اشک بر گونه‌اش جاری بود. اصحاب به استقبال آمدند و هر یک با زبانی [[تسلیت]] گفتند و حضرت فرمود: اگر مرا به خاطر گریه در فقدان دختر پیامبر مورد سؤال قرار می‌دهید، بدانید که به پیامبر [[اقتدا]] کرده‌ام. آن حضرت بر [[خدیجه کبری]] {{س}} گریه می‌کرد در حالی که او [[دختر پیامبر]] نبود؛ اما [[فاطمه]] {{س}} [[بانوی بانوان]] و دختر [[اشرف]] [[پیامبران]] و [[مادر]] [[سیدالشهداء]] است<ref>تفسیر فرات الکوفی، فرات بن ابراهیم، ص۲۶۹؛ ناسخ التواریخ، زندگانی فاطمه زهرا {{س}}، محمدتقی سپهر، ص۳۰۵- ۳۰۷.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۷۴۱.</ref>		پس از شهادت حضرت فاطمه زهرا {{س}}، علی {{ع}} سه [[روز]] از [[خانه]] بیرون نیامد. [[اصحاب]] که از این موضوع بسیار ناراحت و نگران بودند، [[عمار]] را نزد [[حضرت]] فرستادند. او وارد خانه شد و دید [[امیرالمؤمنین]] نشسته و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} کنار او هستند و حضرت به آن دو نگاه می‌کند و [[اشک]] می‌ریزد. عمار عرض کرد: آقای من شما ما را به [[صبر بر مصیبت]] دستور می‌دهید، اصحاب در [[انتظار]] شما هستند و [[طاقت]] دوری از شما را ندارند. حضرت فرمود: عمار راست می‌گویی؛ اما بدان که من با از دست دادن [[فاطمه]] {{س}}، [[پیامبر]] را نیز از دست دادم. فاطمه {{س}} برای من [[آرامش]] خاطر و تسلای [[مصیبت]] بود. ای عمار من درد مصیبت را [[احساس]] نکردم مگر با [[وفات]] فاطمه {{س}} و درد [[فراق]] را نفهمیدم مگر با فراق او و آنچه [[تحمل]] مصیبت را آسان می‌کند، این است که در محضر خداست. ای عمار هنگامی که فاطمه {{س}} را بر مکان [[غسل]] گذاشتم، دیدم یکی از استخوان‌هایش شکسته و میخ در، وارد سینه‌اش شده و آن را مجروح کرده و پهلویش از شدت ضربات سیاه شده است. ای عمار آنچه از قلبم بیرون نمی‌رود این است که او این جراحات را از من مخفی می‌کرد که مبادا [[زندگی]] به کام من تلخ شود. [[کلام]] امیرالمؤمنین عمار را به [[گریه]] انداخت و حضرت ادامه داد: ای عمار بدان که این بانوی از دست رفته و درگذشته [[دختر پیامبر]] است و من در مصیبت او به خاطر [[خدا]] [[صبر]] می‌کنم. آن‌گاه امیرالمؤمنین برخاست و برای [[ملاقات]] اصحاب حرکت کرد در حالی که اشک بر گونه‌اش جاری بود. اصحاب به استقبال آمدند و هر یک با زبانی [[تسلیت]] گفتند و حضرت فرمود: اگر مرا به خاطر گریه در فقدان دختر پیامبر مورد سؤال قرار می‌دهید، بدانید که به پیامبر [[اقتدا]] کرده‌ام. آن حضرت بر [[خدیجه کبری]] {{س}} گریه می‌کرد در حالی که او [[دختر پیامبر]] نبود؛ اما [[فاطمه]] {{س}} [[بانوی بانوان]] و دختر [[اشرف]] [[پیامبران]] و [[مادر]] [[سیدالشهداء]] است<ref>تفسیر فرات الکوفی، فرات بن ابراهیم، ص۲۶۹؛ ناسخ التواریخ، زندگانی فاطمه زهرا {{س}}، محمدتقی سپهر، ص۳۰۵- ۳۰۷.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۷۴۱.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani در ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۳۲

2023-04-15T06:32:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{سیره معصوم}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = امام علی		\| موضوع مرتبط = امام علی
	\| عنوان مدخل = ~~[[تنهایی امام علی]]~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = ~~[[تنهایی امام علی در حدیث]] - [[تنهایی امام علی در معارف و سیره فاطمی]]~~		\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)
	}}		}}

خط ۱۵:		خط ۱۴:

	«[[سید]] محمدکاظم قزوینی» می‌نویسد: [[فاطمه زهرا]] {{س}} به [[خانه]] برنگشت مگر آنکه همسرش را از دست آنان نجات داد. به این ترتیب مانع بیعت حضرت علی {{ع}} با آنان شد. حامیان سقیفه تا زمانی که حضرت زهرا {{س}} زنده بود، نتوانستند حضرت [[امام علی]] {{ع}} را وادار به بیعت نمایند<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۶۰.</ref>.		«[[سید]] محمدکاظم قزوینی» می‌نویسد: [[فاطمه زهرا]] {{س}} به [[خانه]] برنگشت مگر آنکه همسرش را از دست آنان نجات داد. به این ترتیب مانع بیعت حضرت علی {{ع}} با آنان شد. حامیان سقیفه تا زمانی که حضرت زهرا {{س}} زنده بود، نتوانستند حضرت [[امام علی]] {{ع}} را وادار به بیعت نمایند<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۶۰.</ref>.

	[[یعقوبی]] در [[تاریخ]] خود می‌گوید: همه بیعت کردند، اما علی {{ع}} پس از شش ماه و به قولی چهل [[روز]] بعد بیعت کرد<ref>تاریخ یعقوبی، أحمد بن أبی یعقوب، ج۱، ص۵۲۷.</ref>. عالم بزرگ [[مقدس اردبیلی]] نیز نقل می‌کند که بعد از [[وفات حضرت زهرا]] {{س}}، پس از دو ماه و نیم حضرت علی {{ع}} بیعت کرد. از [[عایشه]] نیز [[روایت]] شده است که علی {{ع}} پس از شش ماه [[بیعت]] کرد<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۵۲.</ref>.		[[یعقوبی]] در [[تاریخ]] خود می‌گوید: همه بیعت کردند، اما علی {{ع}} پس از شش ماه و به قولی چهل [[روز]] بعد بیعت کرد<ref>تاریخ یعقوبی، أحمد بن أبی یعقوب، ج۱، ص۵۲۷.</ref>. عالم بزرگ [[مقدس اردبیلی]] نیز نقل می‌کند که بعد از [[وفات حضرت زهرا]] {{س}}، پس از دو ماه و نیم حضرت علی {{ع}} بیعت کرد. از [[عایشه]] نیز [[روایت]] شده است که علی {{ع}} پس از شش ماه [[بیعت]] کرد<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۵۲.</ref>.

خط ۲۰:		خط ۲۰:
	{{عربی\|كَانَتْ وُجُوهُ النَّاسِ إِلَيْهِ (علی {{ع}}) وَ فَاطِمَةُ بَاقِیَّةٌ فَلَمَّا مَاتَتْ فَاطِمَةُ {{س}} انْصَرَفَتْ وُجُوهُ النَّاسِ عَنْهُ‌}}<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید معتزلی، ج۹، ص۲۸.</ref>؛«بعد از [[پیامبر]] تا وقتی که [[فاطمه]] {{س}} زنده بود، توجه اصلی [[مردم]] به سوی [[امیرالمؤمنین]] دوخته شده بود، اما بعد از [[وفات]] آن بانوی [[عزیز]] [[اسلام]]، توجه آنان از علی {{ع}} برگشت».		{{عربی\|كَانَتْ وُجُوهُ النَّاسِ إِلَيْهِ (علی {{ع}}) وَ فَاطِمَةُ بَاقِیَّةٌ فَلَمَّا مَاتَتْ فَاطِمَةُ {{س}} انْصَرَفَتْ وُجُوهُ النَّاسِ عَنْهُ‌}}<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید معتزلی، ج۹، ص۲۸.</ref>؛«بعد از [[پیامبر]] تا وقتی که [[فاطمه]] {{س}} زنده بود، توجه اصلی [[مردم]] به سوی [[امیرالمؤمنین]] دوخته شده بود، اما بعد از [[وفات]] آن بانوی [[عزیز]] [[اسلام]]، توجه آنان از علی {{ع}} برگشت».

	حتی در عبارتی دیگر داد:		حتی در عبارتی دیگر داد: {{متن حدیث\|أَنَّ عَلِيّاً {{ع}} دَحَضَهُ الْأَوَّلَانِ وَ أَسْقَطَاهُ وَ كَسَرا نَامُوسَهُ بَيْنَ النَّاسِ، وَ صَارَ نَسْياً مَنْسِيّاً}}<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید معتزلی، ج۹، ص۲۸.</ref>؛ «آری [[شیخین]] جرئت و [[جسارت]] به علی {{ع}} را پس از فاطمه {{س}} آن چنان شدت بخشیده و [[شخصیت]] بی‌نظیر او را چنان [[خرد]] کردند که در میان مردم به [[فراموشی]] سپرده شد».
	{{متن حدیث\|أَنَّ عَلِيّاً {{ع}} دَحَضَهُ الْأَوَّلَانِ وَ أَسْقَطَاهُ وَ كَسَرا نَامُوسَهُ بَيْنَ النَّاسِ، وَ صَارَ نَسْياً مَنْسِيّاً}}<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید معتزلی، ج۹، ص۲۸.</ref>؛ «آری [[شیخین]] جرئت و [[جسارت]] به علی {{ع}} را پس از فاطمه {{س}} آن چنان شدت بخشیده و [[شخصیت]] بی‌نظیر او را چنان [[خرد]] کردند که در میان مردم به [[فراموشی]] سپرده شد».

	این عبارت نشان می‌دهد که [[حضرت فاطمه]] {{س}} چه نقش و تأثیری در [[شخصیت علی]] {{ع}} داشت که با آن همه [[صبر]] و [[ایمان]] این چنین کم‌طاقت شده بودند. بی‌دلیل نبود که [[حضرت امیر]] {{ع}} در آخرین لحظات [[زندگی]] به [[همسر]] باوفایش گفت: تو بالاتر از این حرف‌ها هستی. تو {{متن حدیث\|وَ أَبَرُّ وَ أَتْقَى وَ أَكْرَمُ وَ أَشَدُّ خَوْفاً مِنَ اللَّهِ‌}} هستی، امروز [[فراق]] تو [[مصیبت]] پیامبر را برای من تجدید می‌کند<ref>بحارالانوار، محمد باقر مجلسی، ج۴۳، ص۱۹۱.</ref>. [[شهادت حضرت فاطمه]] {{س}} برای همه طاقت‌فرسا بود، اما علی {{ع}} با شنیدن خبر [[مرگ]] فاطمه {{س}} [[غش]] نمود و به روی [[زمین]] افتاد<ref>عوالم العلوم، شیخ عبدالله بن نورالله بحرانی اصفهانی، ج۱۱، ص۵۰۹.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۶۵۳.</ref>		این عبارت نشان می‌دهد که [[حضرت فاطمه]] {{س}} چه نقش و تأثیری در [[شخصیت علی]] {{ع}} داشت که با آن همه [[صبر]] و [[ایمان]] این چنین کم‌طاقت شده بودند. بی‌دلیل نبود که [[حضرت امیر]] {{ع}} در آخرین لحظات [[زندگی]] به [[همسر]] باوفایش گفت: تو بالاتر از این حرف‌ها هستی. تو {{متن حدیث\|وَ أَبَرُّ وَ أَتْقَى وَ أَكْرَمُ وَ أَشَدُّ خَوْفاً مِنَ اللَّهِ‌}} هستی، امروز [[فراق]] تو [[مصیبت]] پیامبر را برای من تجدید می‌کند<ref>بحارالانوار، محمد باقر مجلسی، ج۴۳، ص۱۹۱.</ref>. [[شهادت حضرت فاطمه]] {{س}} برای همه طاقت‌فرسا بود، اما علی {{ع}} با شنیدن خبر [[مرگ]] فاطمه {{س}} [[غش]] نمود و به روی [[زمین]] افتاد<ref>عوالم العلوم، شیخ عبدالله بن نورالله بحرانی اصفهانی، ج۱۱، ص۵۰۹.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۶۵۳.</ref>
خط ۳۹:		خط ۳۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~تنهایی~~ امام علی]]		[[رده:امام علی]]

Wasity: جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

2022-09-08T10:30:40Z

جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۰
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	{{متن حدیث\|أَنَّ عَلِيّاً {{ع}} دَحَضَهُ الْأَوَّلَانِ وَ أَسْقَطَاهُ وَ كَسَرا نَامُوسَهُ بَيْنَ النَّاسِ، وَ صَارَ نَسْياً مَنْسِيّاً}}<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید معتزلی، ج۹، ص۲۸.</ref>؛ «آری [[شیخین]] جرئت و [[جسارت]] به علی {{ع}} را پس از فاطمه {{س}} آن چنان شدت بخشیده و [[شخصیت]] بی‌نظیر او را چنان [[خرد]] کردند که در میان مردم به [[فراموشی]] سپرده شد».		{{متن حدیث\|أَنَّ عَلِيّاً {{ع}} دَحَضَهُ الْأَوَّلَانِ وَ أَسْقَطَاهُ وَ كَسَرا نَامُوسَهُ بَيْنَ النَّاسِ، وَ صَارَ نَسْياً مَنْسِيّاً}}<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید معتزلی، ج۹، ص۲۸.</ref>؛ «آری [[شیخین]] جرئت و [[جسارت]] به علی {{ع}} را پس از فاطمه {{س}} آن چنان شدت بخشیده و [[شخصیت]] بی‌نظیر او را چنان [[خرد]] کردند که در میان مردم به [[فراموشی]] سپرده شد».

	این عبارت نشان می‌دهد که [[حضرت فاطمه]] {{س}} چه نقش و تأثیری در [[شخصیت علی]] {{ع}} داشت که با آن همه [[صبر]] و [[ایمان]] این چنین کم‌طاقت شده بودند. بی‌دلیل نبود که [[حضرت امیر]] {{ع}} در آخرین لحظات [[زندگی]] به [[همسر]] باوفایش گفت: تو بالاتر از این حرف‌ها هستی. تو {{متن حدیث\|وَ أَبَرُّ وَ أَتْقَى وَ أَكْرَمُ وَ أَشَدُّ خَوْفاً مِنَ اللَّهِ‌}} هستی، امروز [[فراق]] تو [[مصیبت]] پیامبر را برای من [[تجدید]] می‌کند<ref>بحارالانوار، محمد باقر مجلسی، ج۴۳، ص۱۹۱.</ref>. [[شهادت حضرت فاطمه]] {{س}} برای همه طاقت‌فرسا بود، اما علی {{ع}} با شنیدن خبر [[مرگ]] فاطمه {{س}} [[غش]] نمود و به روی [[زمین]] افتاد<ref>عوالم العلوم، شیخ عبدالله بن نورالله بحرانی اصفهانی، ج۱۱، ص۵۰۹.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۶۵۳.</ref>		این عبارت نشان می‌دهد که [[حضرت فاطمه]] {{س}} چه نقش و تأثیری در [[شخصیت علی]] {{ع}} داشت که با آن همه [[صبر]] و [[ایمان]] این چنین کم‌طاقت شده بودند. بی‌دلیل نبود که [[حضرت امیر]] {{ع}} در آخرین لحظات [[زندگی]] به [[همسر]] باوفایش گفت: تو بالاتر از این حرف‌ها هستی. تو {{متن حدیث\|وَ أَبَرُّ وَ أَتْقَى وَ أَكْرَمُ وَ أَشَدُّ خَوْفاً مِنَ اللَّهِ‌}} هستی، امروز [[فراق]] تو [[مصیبت]] پیامبر را برای من تجدید می‌کند<ref>بحارالانوار، محمد باقر مجلسی، ج۴۳، ص۱۹۱.</ref>. [[شهادت حضرت فاطمه]] {{س}} برای همه طاقت‌فرسا بود، اما علی {{ع}} با شنیدن خبر [[مرگ]] فاطمه {{س}} [[غش]] نمود و به روی [[زمین]] افتاد<ref>عوالم العلوم، شیخ عبدالله بن نورالله بحرانی اصفهانی، ج۱۱، ص۵۰۹.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۶۵۳.</ref>

	== [[ماتم]] علی {{ع}} ==		== [[ماتم]] علی {{ع}} ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T19:40:20Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۰
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	امیرالمؤمنین علی{{ع}} با وجود [[فاطمه زهرا]]{{س}} بسیار دلگرم بود و برای [[مبارزه]] با [[غاصبین]] [[آمادگی]] بیشتری داشت، ولی فقدان آن بانوی گرامی، [[امیرالمؤمنین]] را [[مأیوس]] ساخت؛ زیرا [[فاطمه]]{{س}} رکن اساسی علی{{ع}} و پشتوانه [[ولایت]] بود. وقتی فاطمه زهرا{{س}} به [[شهادت]] رسید، امیرالمؤمنین او را [[دفن]] کرد. آن‌گاه خطاب به [[رسول خدا]] گفت: یا [[رسول الله]]! با [[شهادت فاطمه]]{{س}} [[صبر]] و شکیبایی‌ام کاسته شد. [[طاقت]] و [[توانایی]] از دست رفت. پس از این پیوسته در [[حزن]] و [[اندوه]] به سر می‌برم و شب‌ها را به [[بیداری]] می‌گذرانم<ref>ترجمه نهج البلاغه، سید علی نقی فیض الاسلام، ص۶۵۱، خطبه ۱۹۳.</ref>. [[زندگی]] این دو چنان به هم پیوسته بود که حتی [[مرگ]] هم آنها را از یکدیگر جدا نکرد. موضع زهرا{{س}} در قبال علی{{ع}} به گونه‌ای بود که علی{{ع}} می‌فرمود: وقتی به [[خانه]] می‌آمدم و به زهرا{{س}} نگاه می‌کردم تمام [[غم]] و اندوهم برطرف می‌شد<ref>بیت الأحزان، شیخ عباس قمی، ص۸۶.</ref>. تا فاطمه{{س}} زنده بود او را به [[خشم]] نیاوردم و او نیز کاری نکرد که من به خشم آیم<ref>فاطمه، دختر محمد{{صل}}، سید جعفر شهیدی، ص۸۰.</ref>. من هیچ‌گاه از فاطمه{{س}} کوتاهی ندیدم<ref>ریاحین الشریعة، شیخ ذبیح الله محلاتی، ج۱، ص۹.</ref>. پس از مرگش می‌فرمود: ای فاطمه! تو تسلیت‌بخش من بودی، پس از [[توبه]] که [[تسلیت]] جویم<ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، ج۴۳، ص۱۸۶.</ref>. در سر جنازه‌اش در حین دفن می‌فرماید: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي رَاضٍ عَنِ ابْنَةِ نَبِيِّكَ}}؛ خداوندا من از [[دختر پیامبر]] تو راضی‌ام»<ref>در مکتب فاطمه{{س}}، علی قائمی، ص۱۱۹، به نقل از بحارالانوار، ج۴۳.</ref>. {{متن حدیث\|حَبِيبٌ لَيْسَ يَعْدِلُهُ حَبِيبٌ‌}}<ref>در مکتب فاطمه{{س}}، علی قائمی، ص۱۱۹.</ref>.		امیرالمؤمنین علی {{ع}} با وجود [[فاطمه زهرا]] {{س}} بسیار دلگرم بود و برای [[مبارزه]] با [[غاصبین]] [[آمادگی]] بیشتری داشت، ولی فقدان آن بانوی گرامی، [[امیرالمؤمنین]] را [[مأیوس]] ساخت؛ زیرا [[فاطمه]] {{س}} رکن اساسی علی {{ع}} و پشتوانه [[ولایت]] بود. وقتی فاطمه زهرا {{س}} به [[شهادت]] رسید، امیرالمؤمنین او را [[دفن]] کرد. آن‌گاه خطاب به [[رسول خدا]] گفت: یا [[رسول الله]]! با [[شهادت فاطمه]] {{س}} [[صبر]] و شکیبایی‌ام کاسته شد. [[طاقت]] و [[توانایی]] از دست رفت. پس از این پیوسته در [[حزن]] و [[اندوه]] به سر می‌برم و شب‌ها را به [[بیداری]] می‌گذرانم<ref>ترجمه نهج البلاغه، سید علی نقی فیض الاسلام، ص۶۵۱، خطبه ۱۹۳.</ref>. [[زندگی]] این دو چنان به هم پیوسته بود که حتی [[مرگ]] هم آنها را از یکدیگر جدا نکرد. موضع زهرا {{س}} در قبال علی {{ع}} به گونه‌ای بود که علی {{ع}} می‌فرمود: وقتی به [[خانه]] می‌آمدم و به زهرا {{س}} نگاه می‌کردم تمام [[غم]] و اندوهم برطرف می‌شد<ref>بیت الأحزان، شیخ عباس قمی، ص۸۶.</ref>. تا فاطمه {{س}} زنده بود او را به [[خشم]] نیاوردم و او نیز کاری نکرد که من به خشم آیم<ref>فاطمه، دختر محمد {{صل}}، سید جعفر شهیدی، ص۸۰.</ref>. من هیچ‌گاه از فاطمه {{س}} کوتاهی ندیدم<ref>ریاحین الشریعة، شیخ ذبیح الله محلاتی، ج۱، ص۹.</ref>. پس از مرگش می‌فرمود: ای فاطمه! تو تسلیت‌بخش من بودی، پس از [[توبه]] که [[تسلیت]] جویم<ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، ج۴۳، ص۱۸۶.</ref>. در سر جنازه‌اش در حین دفن می‌فرماید: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي رَاضٍ عَنِ ابْنَةِ نَبِيِّكَ}}؛ خداوندا من از [[دختر پیامبر]] تو راضی‌ام»<ref>در مکتب فاطمه {{س}}، علی قائمی، ص۱۱۹، به نقل از بحارالانوار، ج۴۳.</ref>. {{متن حدیث\|حَبِيبٌ لَيْسَ يَعْدِلُهُ حَبِيبٌ‌}}<ref>در مکتب فاطمه {{س}}، علی قائمی، ص۱۱۹.</ref>.

	فاطمه{{س}} [[دوستی]] بود که کسی در دوستی معادل او نبود. فرمود:{{متن حدیث\|وَ لَوْ لَا غَلَبَةُ الْمُسْتَوْلِينَ عَلَيْنَا لَجَعَلْتُ الْمُقَامَ عِنْدَ قَبْرِكَ لِزَاماً وَ التَّلَبُّثَ عِنْدَهُ مَعْكُوفاً وَ لَأَعْوَلْتُ إِعْوَالَ الثَّكْلَى عَلَى جَلِيلِ الرَّزِيَّةِ}}<ref>در مکتب فاطمه{{س}}، علی قائمی، ص۱۲۰، به نقل از نهج البلاغه.</ref>؛ «اگر [[بیم]] [[چیرگی]] [[ستمکاران]] نبود، به خاطر این [[مصیبت]] برای همیشه در کنار قبرت [[منزل]] می‌کردم و مانند [[مادر]] بچه مرده صدای خود را به [[گریه]] بلند می‌کردم».		فاطمه {{س}} [[دوستی]] بود که کسی در دوستی معادل او نبود. فرمود:{{متن حدیث\|وَ لَوْ لَا غَلَبَةُ الْمُسْتَوْلِينَ عَلَيْنَا لَجَعَلْتُ الْمُقَامَ عِنْدَ قَبْرِكَ لِزَاماً وَ التَّلَبُّثَ عِنْدَهُ مَعْكُوفاً وَ لَأَعْوَلْتُ إِعْوَالَ الثَّكْلَى عَلَى جَلِيلِ الرَّزِيَّةِ}}<ref>در مکتب فاطمه {{س}}، علی قائمی، ص۱۲۰، به نقل از نهج البلاغه.</ref>؛ «اگر [[بیم]] [[چیرگی]] [[ستمکاران]] نبود، به خاطر این [[مصیبت]] برای همیشه در کنار قبرت [[منزل]] می‌کردم و مانند [[مادر]] بچه مرده صدای خود را به [[گریه]] بلند می‌کردم».

	در بعضی از [[اخبار]] وارد شده است که [[حضرت علی]]{{ع}} تا [[حضرت زهرا]]{{س}} زنده بودند، هرگز با [[خلیفه]] و هوادارانش [[بیعت]] نکردند. علمای [[اهل سنت]] نیز در کتاب‌های خود به این موضوع تصریح نموده‌اند<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۱۴۳.</ref>. [[فاطمه]]{{س}} همواره [[پشتیبان]] همسرش بود. هنگامی که حضرت علی{{ع}} را به [[مسجد]] بردند میان آن [[حضرت]] و حامیان [[سقیفه]] گفتگوهایی صورت گرفت. [[حضرت فاطمه]]{{س}} به مسجد رسید در حالی که دو پسرانش حسن و حسین{{عم}} و [[زنان]] [[بنی‌هاشم]] او را [[همراهی]] می‌کردند. وارد مسجد شدند و دیدند که حضرت علی{{ع}} را به کشتن [[تهدید]] می‌کنند. حضرت زهرا{{س}} جلو آمد و در حالی که گریه می‌کرد، فریاد زد: از پسرعمویم دست بردارید وگرنه سر را برهنه و گریبان چاک می‌کنم و [[نفرین]] می‌کنم. همه [[نصوص]] ما حاکی از آن است که وقتی علی{{ع}} را گرفتند، این فاطمه{{س}} بود که به [[دفاع]] از او پرداخت. از این رو او را زدند. فاطمه{{س}} در کنار در، بین شوهر و مهاجمان حایل شد و [[قنفذ]] با تازیانه او را می‌زد. سرانجام پسرعمویش را [[نجات]] داد. این جریان گویای [[حمایت]] همه جانبه او از علی{{ع}} است<ref>رنج‌های حضرت زهرا{{س}}، سید جعفر مرتضی عاملی، ص۲۶۸.</ref>.		در بعضی از [[اخبار]] وارد شده است که [[حضرت علی]] {{ع}} تا [[حضرت زهرا]] {{س}} زنده بودند، هرگز با [[خلیفه]] و هوادارانش [[بیعت]] نکردند. علمای [[اهل سنت]] نیز در کتاب‌های خود به این موضوع تصریح نموده‌اند<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۱۴۳.</ref>. [[فاطمه]] {{س}} همواره [[پشتیبان]] همسرش بود. هنگامی که حضرت علی {{ع}} را به [[مسجد]] بردند میان آن [[حضرت]] و حامیان [[سقیفه]] گفتگوهایی صورت گرفت. [[حضرت فاطمه]] {{س}} به مسجد رسید در حالی که دو پسرانش حسن و حسین {{عم}} و [[زنان]] [[بنی‌هاشم]] او را [[همراهی]] می‌کردند. وارد مسجد شدند و دیدند که حضرت علی {{ع}} را به کشتن [[تهدید]] می‌کنند. حضرت زهرا {{س}} جلو آمد و در حالی که گریه می‌کرد، فریاد زد: از پسرعمویم دست بردارید وگرنه سر را برهنه و گریبان چاک می‌کنم و [[نفرین]] می‌کنم. همه [[نصوص]] ما حاکی از آن است که وقتی علی {{ع}} را گرفتند، این فاطمه {{س}} بود که به [[دفاع]] از او پرداخت. از این رو او را زدند. فاطمه {{س}} در کنار در، بین شوهر و مهاجمان حایل شد و [[قنفذ]] با تازیانه او را می‌زد. سرانجام پسرعمویش را [[نجات]] داد. این جریان گویای [[حمایت]] همه جانبه او از علی {{ع}} است<ref>رنج‌های حضرت زهرا {{س}}، سید جعفر مرتضی عاملی، ص۲۶۸.</ref>.

	«[[سید]] محمدکاظم قزوینی» می‌نویسد: [[فاطمه زهرا]]{{س}} به [[خانه]] برنگشت مگر آنکه همسرش را از دست آنان نجات داد. به این ترتیب مانع بیعت حضرت علی{{ع}} با آنان شد. حامیان سقیفه تا زمانی که حضرت زهرا{{س}} زنده بود، نتوانستند حضرت [[امام علی]]{{ع}} را وادار به بیعت نمایند<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۶۰.</ref>.		«[[سید]] محمدکاظم قزوینی» می‌نویسد: [[فاطمه زهرا]] {{س}} به [[خانه]] برنگشت مگر آنکه همسرش را از دست آنان نجات داد. به این ترتیب مانع بیعت حضرت علی {{ع}} با آنان شد. حامیان سقیفه تا زمانی که حضرت زهرا {{س}} زنده بود، نتوانستند حضرت [[امام علی]] {{ع}} را وادار به بیعت نمایند<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۶۰.</ref>.
	[[یعقوبی]] در [[تاریخ]] خود می‌گوید: همه بیعت کردند، اما علی{{ع}} پس از شش ماه و به قولی چهل [[روز]] بعد بیعت کرد<ref>تاریخ یعقوبی، أحمد بن أبی یعقوب، ج۱، ص۵۲۷.</ref>. عالم بزرگ [[مقدس اردبیلی]] نیز نقل می‌کند که بعد از [[وفات حضرت زهرا]]{{س}}، پس از دو ماه و نیم حضرت علی{{ع}} بیعت کرد. از [[عایشه]] نیز [[روایت]] شده است که علی{{ع}} پس از شش ماه [[بیعت]] کرد<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۵۲.</ref>.		[[یعقوبی]] در [[تاریخ]] خود می‌گوید: همه بیعت کردند، اما علی {{ع}} پس از شش ماه و به قولی چهل [[روز]] بعد بیعت کرد<ref>تاریخ یعقوبی، أحمد بن أبی یعقوب، ج۱، ص۵۲۷.</ref>. عالم بزرگ [[مقدس اردبیلی]] نیز نقل می‌کند که بعد از [[وفات حضرت زهرا]] {{س}}، پس از دو ماه و نیم حضرت علی {{ع}} بیعت کرد. از [[عایشه]] نیز [[روایت]] شده است که علی {{ع}} پس از شش ماه [[بیعت]] کرد<ref>حماسه کوثریه، مجید زجاجی کاشانی، ص۵۲.</ref>.

	«[[ابن ابی الحدید]]» درباره وضعیت [[حضرت علی]]{{ع}} [[پس از شهادت حضرت فاطمه]] زهرا{{س}} می‌نویسد:		«[[ابن ابی الحدید]]» درباره وضعیت [[حضرت علی]] {{ع}} [[پس از شهادت حضرت فاطمه]] زهرا {{س}} می‌نویسد:
	{{عربی\|كَانَتْ وُجُوهُ النَّاسِ إِلَيْهِ (علی{{ع}}) وَ فَاطِمَةُ بَاقِیَّةٌ فَلَمَّا مَاتَتْ فَاطِمَةُ{{س}} انْصَرَفَتْ وُجُوهُ النَّاسِ عَنْهُ‌}}<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید معتزلی، ج۹، ص۲۸.</ref>؛«بعد از [[پیامبر]] تا وقتی که [[فاطمه]]{{س}} زنده بود، توجه اصلی [[مردم]] به سوی [[امیرالمؤمنین]] دوخته شده بود، اما بعد از [[وفات]] آن بانوی [[عزیز]] [[اسلام]]، توجه آنان از علی{{ع}} برگشت».		{{عربی\|كَانَتْ وُجُوهُ النَّاسِ إِلَيْهِ (علی {{ع}}) وَ فَاطِمَةُ بَاقِیَّةٌ فَلَمَّا مَاتَتْ فَاطِمَةُ {{س}} انْصَرَفَتْ وُجُوهُ النَّاسِ عَنْهُ‌}}<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید معتزلی، ج۹، ص۲۸.</ref>؛«بعد از [[پیامبر]] تا وقتی که [[فاطمه]] {{س}} زنده بود، توجه اصلی [[مردم]] به سوی [[امیرالمؤمنین]] دوخته شده بود، اما بعد از [[وفات]] آن بانوی [[عزیز]] [[اسلام]]، توجه آنان از علی {{ع}} برگشت».

	حتی در عبارتی دیگر داد:		حتی در عبارتی دیگر داد:
	{{متن حدیث\|أَنَّ عَلِيّاً{{ع}} دَحَضَهُ الْأَوَّلَانِ وَ أَسْقَطَاهُ وَ كَسَرا نَامُوسَهُ بَيْنَ النَّاسِ، وَ صَارَ نَسْياً مَنْسِيّاً}}<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید معتزلی، ج۹، ص۲۸.</ref>؛ «آری [[شیخین]] جرئت و [[جسارت]] به علی{{ع}} را پس از فاطمه{{س}} آن چنان شدت بخشیده و [[شخصیت]] بی‌نظیر او را چنان [[خرد]] کردند که در میان مردم به [[فراموشی]] سپرده شد».		{{متن حدیث\|أَنَّ عَلِيّاً {{ع}} دَحَضَهُ الْأَوَّلَانِ وَ أَسْقَطَاهُ وَ كَسَرا نَامُوسَهُ بَيْنَ النَّاسِ، وَ صَارَ نَسْياً مَنْسِيّاً}}<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید معتزلی، ج۹، ص۲۸.</ref>؛ «آری [[شیخین]] جرئت و [[جسارت]] به علی {{ع}} را پس از فاطمه {{س}} آن چنان شدت بخشیده و [[شخصیت]] بی‌نظیر او را چنان [[خرد]] کردند که در میان مردم به [[فراموشی]] سپرده شد».

	این عبارت نشان می‌دهد که [[حضرت فاطمه]]{{س}} چه نقش و تأثیری در [[شخصیت علی]]{{ع}} داشت که با آن همه [[صبر]] و [[ایمان]] این چنین کم‌طاقت شده بودند. بی‌دلیل نبود که [[حضرت امیر]]{{ع}} در آخرین لحظات [[زندگی]] به [[همسر]] باوفایش گفت: تو بالاتر از این حرف‌ها هستی. تو {{متن حدیث\|وَ أَبَرُّ وَ أَتْقَى وَ أَكْرَمُ وَ أَشَدُّ خَوْفاً مِنَ اللَّهِ‌}} هستی، امروز [[فراق]] تو [[مصیبت]] پیامبر را برای من [[تجدید]] می‌کند<ref>بحارالانوار، محمد باقر مجلسی، ج۴۳، ص۱۹۱.</ref>. [[شهادت حضرت فاطمه]]{{س}} برای همه طاقت‌فرسا بود، اما علی{{ع}} با شنیدن خبر [[مرگ]] فاطمه{{س}} [[غش]] نمود و به روی [[زمین]] افتاد<ref>عوالم العلوم، شیخ عبدالله بن نورالله بحرانی اصفهانی، ج۱۱، ص۵۰۹.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۶۵۳.</ref>		این عبارت نشان می‌دهد که [[حضرت فاطمه]] {{س}} چه نقش و تأثیری در [[شخصیت علی]] {{ع}} داشت که با آن همه [[صبر]] و [[ایمان]] این چنین کم‌طاقت شده بودند. بی‌دلیل نبود که [[حضرت امیر]] {{ع}} در آخرین لحظات [[زندگی]] به [[همسر]] باوفایش گفت: تو بالاتر از این حرف‌ها هستی. تو {{متن حدیث\|وَ أَبَرُّ وَ أَتْقَى وَ أَكْرَمُ وَ أَشَدُّ خَوْفاً مِنَ اللَّهِ‌}} هستی، امروز [[فراق]] تو [[مصیبت]] پیامبر را برای من [[تجدید]] می‌کند<ref>بحارالانوار، محمد باقر مجلسی، ج۴۳، ص۱۹۱.</ref>. [[شهادت حضرت فاطمه]] {{س}} برای همه طاقت‌فرسا بود، اما علی {{ع}} با شنیدن خبر [[مرگ]] فاطمه {{س}} [[غش]] نمود و به روی [[زمین]] افتاد<ref>عوالم العلوم، شیخ عبدالله بن نورالله بحرانی اصفهانی، ج۱۱، ص۵۰۹.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۶۵۳.</ref>

	==[[ماتم]] علی{{ع}}==		== [[ماتم]] علی {{ع}} ==
	[[پس از شهادت حضرت فاطمه]] زهرا{{س}}، علی{{ع}} سه [[روز]] از [[خانه]] بیرون نیامد. [[اصحاب]] که از این موضوع بسیار ناراحت و نگران بودند، [[عمار]] را نزد [[حضرت]] فرستادند. او وارد خانه شد و دید [[امیرالمؤمنین]] نشسته و [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{عم}} کنار او هستند و حضرت به آن دو نگاه می‌کند و [[اشک]] می‌ریزد. عمار عرض کرد: آقای من شما ما را به [[صبر بر مصیبت]] دستور می‌دهید، اصحاب در [[انتظار]] شما هستند و [[طاقت]] دوری از شما را ندارند. حضرت فرمود: عمار راست می‌گویی؛ اما بدان که من با از دست دادن [[فاطمه]]{{س}}، [[پیامبر]] را نیز از دست دادم. فاطمه{{س}} برای من [[آرامش]] خاطر و تسلای [[مصیبت]] بود. ای عمار من درد مصیبت را [[احساس]] نکردم مگر با [[وفات]] فاطمه{{س}} و درد [[فراق]] را نفهمیدم مگر با فراق او و آنچه [[تحمل]] مصیبت را آسان می‌کند، این است که در محضر خداست. ای عمار هنگامی که فاطمه{{س}} را بر مکان [[غسل]] گذاشتم، دیدم یکی از استخوان‌هایش شکسته و میخ در، وارد سینه‌اش شده و آن را مجروح کرده و پهلویش از شدت ضربات سیاه شده است. ای عمار آنچه از قلبم بیرون نمی‌رود این است که او این جراحات را از من مخفی می‌کرد که مبادا [[زندگی]] به کام من تلخ شود. [[کلام]] امیرالمؤمنین عمار را به [[گریه]] انداخت و حضرت ادامه داد: ای عمار بدان که این بانوی از دست رفته و درگذشته [[دختر پیامبر]] است و من در مصیبت او به خاطر [[خدا]] [[صبر]] می‌کنم. آن‌گاه امیرالمؤمنین برخاست و برای [[ملاقات]] اصحاب حرکت کرد در حالی که اشک بر گونه‌اش جاری بود. اصحاب به استقبال آمدند و هر یک با زبانی [[تسلیت]] گفتند و حضرت فرمود: اگر مرا به خاطر گریه در فقدان دختر پیامبر مورد سؤال قرار می‌دهید، بدانید که به پیامبر [[اقتدا]] کرده‌ام. آن حضرت بر [[خدیجه کبری]]{{س}} گریه می‌کرد در حالی که او [[دختر پیامبر]] نبود؛ اما [[فاطمه]]{{س}} [[بانوی بانوان]] و دختر [[اشرف]] [[پیامبران]] و [[مادر]] [[سیدالشهداء]] است<ref>تفسیر فرات الکوفی، فرات بن ابراهیم، ص۲۶۹؛ ناسخ التواریخ، زندگانی فاطمه زهرا{{س}}، محمدتقی سپهر، ص۳۰۵- ۳۰۷.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۷۴۱.</ref>		[[پس از شهادت حضرت فاطمه]] زهرا {{س}}، علی {{ع}} سه [[روز]] از [[خانه]] بیرون نیامد. [[اصحاب]] که از این موضوع بسیار ناراحت و نگران بودند، [[عمار]] را نزد [[حضرت]] فرستادند. او وارد خانه شد و دید [[امیرالمؤمنین]] نشسته و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} کنار او هستند و حضرت به آن دو نگاه می‌کند و [[اشک]] می‌ریزد. عمار عرض کرد: آقای من شما ما را به [[صبر بر مصیبت]] دستور می‌دهید، اصحاب در [[انتظار]] شما هستند و [[طاقت]] دوری از شما را ندارند. حضرت فرمود: عمار راست می‌گویی؛ اما بدان که من با از دست دادن [[فاطمه]] {{س}}، [[پیامبر]] را نیز از دست دادم. فاطمه {{س}} برای من [[آرامش]] خاطر و تسلای [[مصیبت]] بود. ای عمار من درد مصیبت را [[احساس]] نکردم مگر با [[وفات]] فاطمه {{س}} و درد [[فراق]] را نفهمیدم مگر با فراق او و آنچه [[تحمل]] مصیبت را آسان می‌کند، این است که در محضر خداست. ای عمار هنگامی که فاطمه {{س}} را بر مکان [[غسل]] گذاشتم، دیدم یکی از استخوان‌هایش شکسته و میخ در، وارد سینه‌اش شده و آن را مجروح کرده و پهلویش از شدت ضربات سیاه شده است. ای عمار آنچه از قلبم بیرون نمی‌رود این است که او این جراحات را از من مخفی می‌کرد که مبادا [[زندگی]] به کام من تلخ شود. [[کلام]] امیرالمؤمنین عمار را به [[گریه]] انداخت و حضرت ادامه داد: ای عمار بدان که این بانوی از دست رفته و درگذشته [[دختر پیامبر]] است و من در مصیبت او به خاطر [[خدا]] [[صبر]] می‌کنم. آن‌گاه امیرالمؤمنین برخاست و برای [[ملاقات]] اصحاب حرکت کرد در حالی که اشک بر گونه‌اش جاری بود. اصحاب به استقبال آمدند و هر یک با زبانی [[تسلیت]] گفتند و حضرت فرمود: اگر مرا به خاطر گریه در فقدان دختر پیامبر مورد سؤال قرار می‌دهید، بدانید که به پیامبر [[اقتدا]] کرده‌ام. آن حضرت بر [[خدیجه کبری]] {{س}} گریه می‌کرد در حالی که او [[دختر پیامبر]] نبود؛ اما [[فاطمه]] {{س}} [[بانوی بانوان]] و دختر [[اشرف]] [[پیامبران]] و [[مادر]] [[سیدالشهداء]] است<ref>تفسیر فرات الکوفی، فرات بن ابراهیم، ص۲۶۹؛ ناسخ التواریخ، زندگانی فاطمه زهرا {{س}}، محمدتقی سپهر، ص۳۰۵- ۳۰۷.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۷۴۱.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:02:52Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۲
خط ۴۰:		خط ۴۰:

	[[رده:تنهایی امام علی]]		[[رده:تنهایی امام علی]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T06:49:43Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{سیره معصوم}}		{{سیره معصوم}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[~~امام علی~~]]''' است. "'''~~[[تنهایی امام علی]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[تنهایی امام علی در حدیث]] - [[تنهایی امام علی در معارف و سیره فاطمی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = امام علی
			\| عنوان مدخل = [[تنهایی امام علی]]
			\| مداخل مرتبط = [[تنهایی امام علی در حدیث]] - [[تنهایی امام علی در معارف و سیره فاطمی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Wasity: جایگزینی متن - 'فرهنگنامه فاطمی ج۵، ج۵ ص' به 'فرهنگنامه فاطمی ج۵، ص'

2022-01-15T11:56:36Z

جایگزینی متن - 'فرهنگنامه فاطمی ج۵، ج۵ ص' به 'فرهنگنامه فاطمی ج۵، ص'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۲۶
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	{{متن حدیث\|أَنَّ عَلِيّاً{{ع}} دَحَضَهُ الْأَوَّلَانِ وَ أَسْقَطَاهُ وَ كَسَرا نَامُوسَهُ بَيْنَ النَّاسِ، وَ صَارَ نَسْياً مَنْسِيّاً}}<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید معتزلی، ج۹، ص۲۸.</ref>؛ «آری [[شیخین]] جرئت و [[جسارت]] به علی{{ع}} را پس از فاطمه{{س}} آن چنان شدت بخشیده و [[شخصیت]] بی‌نظیر او را چنان [[خرد]] کردند که در میان مردم به [[فراموشی]] سپرده شد».		{{متن حدیث\|أَنَّ عَلِيّاً{{ع}} دَحَضَهُ الْأَوَّلَانِ وَ أَسْقَطَاهُ وَ كَسَرا نَامُوسَهُ بَيْنَ النَّاسِ، وَ صَارَ نَسْياً مَنْسِيّاً}}<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید معتزلی، ج۹، ص۲۸.</ref>؛ «آری [[شیخین]] جرئت و [[جسارت]] به علی{{ع}} را پس از فاطمه{{س}} آن چنان شدت بخشیده و [[شخصیت]] بی‌نظیر او را چنان [[خرد]] کردند که در میان مردم به [[فراموشی]] سپرده شد».

	این عبارت نشان می‌دهد که [[حضرت فاطمه]]{{س}} چه نقش و تأثیری در [[شخصیت علی]]{{ع}} داشت که با آن همه [[صبر]] و [[ایمان]] این چنین کم‌طاقت شده بودند. بی‌دلیل نبود که [[حضرت امیر]]{{ع}} در آخرین لحظات [[زندگی]] به [[همسر]] باوفایش گفت: تو بالاتر از این حرف‌ها هستی. تو {{متن حدیث\|وَ أَبَرُّ وَ أَتْقَى وَ أَكْرَمُ وَ أَشَدُّ خَوْفاً مِنَ اللَّهِ‌}} هستی، امروز [[فراق]] تو [[مصیبت]] پیامبر را برای من [[تجدید]] می‌کند<ref>بحارالانوار، محمد باقر مجلسی، ج۴۳، ص۱۹۱.</ref>. [[شهادت حضرت فاطمه]]{{س}} برای همه طاقت‌فرسا بود، اما علی{{ع}} با شنیدن خبر [[مرگ]] فاطمه{{س}} [[غش]] نمود و به روی [[زمین]] افتاد<ref>عوالم العلوم، شیخ عبدالله بن نورالله بحرانی اصفهانی، ج۱۱، ص۵۰۹.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ج۵ ص ۱۶۵۳.</ref>		این عبارت نشان می‌دهد که [[حضرت فاطمه]]{{س}} چه نقش و تأثیری در [[شخصیت علی]]{{ع}} داشت که با آن همه [[صبر]] و [[ایمان]] این چنین کم‌طاقت شده بودند. بی‌دلیل نبود که [[حضرت امیر]]{{ع}} در آخرین لحظات [[زندگی]] به [[همسر]] باوفایش گفت: تو بالاتر از این حرف‌ها هستی. تو {{متن حدیث\|وَ أَبَرُّ وَ أَتْقَى وَ أَكْرَمُ وَ أَشَدُّ خَوْفاً مِنَ اللَّهِ‌}} هستی، امروز [[فراق]] تو [[مصیبت]] پیامبر را برای من [[تجدید]] می‌کند<ref>بحارالانوار، محمد باقر مجلسی، ج۴۳، ص۱۹۱.</ref>. [[شهادت حضرت فاطمه]]{{س}} برای همه طاقت‌فرسا بود، اما علی{{ع}} با شنیدن خبر [[مرگ]] فاطمه{{س}} [[غش]] نمود و به روی [[زمین]] افتاد<ref>عوالم العلوم، شیخ عبدالله بن نورالله بحرانی اصفهانی، ج۱۱، ص۵۰۹.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۶۵۳.</ref>

	==[[ماتم]] علی{{ع}}==		==[[ماتم]] علی{{ع}}==
	[[پس از شهادت حضرت فاطمه]] زهرا{{س}}، علی{{ع}} سه [[روز]] از [[خانه]] بیرون نیامد. [[اصحاب]] که از این موضوع بسیار ناراحت و نگران بودند، [[عمار]] را نزد [[حضرت]] فرستادند. او وارد خانه شد و دید [[امیرالمؤمنین]] نشسته و [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{عم}} کنار او هستند و حضرت به آن دو نگاه می‌کند و [[اشک]] می‌ریزد. عمار عرض کرد: آقای من شما ما را به [[صبر بر مصیبت]] دستور می‌دهید، اصحاب در [[انتظار]] شما هستند و [[طاقت]] دوری از شما را ندارند. حضرت فرمود: عمار راست می‌گویی؛ اما بدان که من با از دست دادن [[فاطمه]]{{س}}، [[پیامبر]] را نیز از دست دادم. فاطمه{{س}} برای من [[آرامش]] خاطر و تسلای [[مصیبت]] بود. ای عمار من درد مصیبت را [[احساس]] نکردم مگر با [[وفات]] فاطمه{{س}} و درد [[فراق]] را نفهمیدم مگر با فراق او و آنچه [[تحمل]] مصیبت را آسان می‌کند، این است که در محضر خداست. ای عمار هنگامی که فاطمه{{س}} را بر مکان [[غسل]] گذاشتم، دیدم یکی از استخوان‌هایش شکسته و میخ در، وارد سینه‌اش شده و آن را مجروح کرده و پهلویش از شدت ضربات سیاه شده است. ای عمار آنچه از قلبم بیرون نمی‌رود این است که او این جراحات را از من مخفی می‌کرد که مبادا [[زندگی]] به کام من تلخ شود. [[کلام]] امیرالمؤمنین عمار را به [[گریه]] انداخت و حضرت ادامه داد: ای عمار بدان که این بانوی از دست رفته و درگذشته [[دختر پیامبر]] است و من در مصیبت او به خاطر [[خدا]] [[صبر]] می‌کنم. آن‌گاه امیرالمؤمنین برخاست و برای [[ملاقات]] اصحاب حرکت کرد در حالی که اشک بر گونه‌اش جاری بود. اصحاب به استقبال آمدند و هر یک با زبانی [[تسلیت]] گفتند و حضرت فرمود: اگر مرا به خاطر گریه در فقدان دختر پیامبر مورد سؤال قرار می‌دهید، بدانید که به پیامبر [[اقتدا]] کرده‌ام. آن حضرت بر [[خدیجه کبری]]{{س}} گریه می‌کرد در حالی که او [[دختر پیامبر]] نبود؛ اما [[فاطمه]]{{س}} [[بانوی بانوان]] و دختر [[اشرف]] [[پیامبران]] و [[مادر]] [[سیدالشهداء]] است<ref>تفسیر فرات الکوفی، فرات بن ابراهیم، ص۲۶۹؛ ناسخ التواریخ، زندگانی فاطمه زهرا{{س}}، محمدتقی سپهر، ص۳۰۵- ۳۰۷.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ج۵ ص ۱۷۴۱.</ref>		[[پس از شهادت حضرت فاطمه]] زهرا{{س}}، علی{{ع}} سه [[روز]] از [[خانه]] بیرون نیامد. [[اصحاب]] که از این موضوع بسیار ناراحت و نگران بودند، [[عمار]] را نزد [[حضرت]] فرستادند. او وارد خانه شد و دید [[امیرالمؤمنین]] نشسته و [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{عم}} کنار او هستند و حضرت به آن دو نگاه می‌کند و [[اشک]] می‌ریزد. عمار عرض کرد: آقای من شما ما را به [[صبر بر مصیبت]] دستور می‌دهید، اصحاب در [[انتظار]] شما هستند و [[طاقت]] دوری از شما را ندارند. حضرت فرمود: عمار راست می‌گویی؛ اما بدان که من با از دست دادن [[فاطمه]]{{س}}، [[پیامبر]] را نیز از دست دادم. فاطمه{{س}} برای من [[آرامش]] خاطر و تسلای [[مصیبت]] بود. ای عمار من درد مصیبت را [[احساس]] نکردم مگر با [[وفات]] فاطمه{{س}} و درد [[فراق]] را نفهمیدم مگر با فراق او و آنچه [[تحمل]] مصیبت را آسان می‌کند، این است که در محضر خداست. ای عمار هنگامی که فاطمه{{س}} را بر مکان [[غسل]] گذاشتم، دیدم یکی از استخوان‌هایش شکسته و میخ در، وارد سینه‌اش شده و آن را مجروح کرده و پهلویش از شدت ضربات سیاه شده است. ای عمار آنچه از قلبم بیرون نمی‌رود این است که او این جراحات را از من مخفی می‌کرد که مبادا [[زندگی]] به کام من تلخ شود. [[کلام]] امیرالمؤمنین عمار را به [[گریه]] انداخت و حضرت ادامه داد: ای عمار بدان که این بانوی از دست رفته و درگذشته [[دختر پیامبر]] است و من در مصیبت او به خاطر [[خدا]] [[صبر]] می‌کنم. آن‌گاه امیرالمؤمنین برخاست و برای [[ملاقات]] اصحاب حرکت کرد در حالی که اشک بر گونه‌اش جاری بود. اصحاب به استقبال آمدند و هر یک با زبانی [[تسلیت]] گفتند و حضرت فرمود: اگر مرا به خاطر گریه در فقدان دختر پیامبر مورد سؤال قرار می‌دهید، بدانید که به پیامبر [[اقتدا]] کرده‌ام. آن حضرت بر [[خدیجه کبری]]{{س}} گریه می‌کرد در حالی که او [[دختر پیامبر]] نبود؛ اما [[فاطمه]]{{س}} [[بانوی بانوان]] و دختر [[اشرف]] [[پیامبران]] و [[مادر]] [[سیدالشهداء]] است<ref>تفسیر فرات الکوفی، فرات بن ابراهیم، ص۲۶۹؛ ناسخ التواریخ، زندگانی فاطمه زهرا{{س}}، محمدتقی سپهر، ص۳۰۵- ۳۰۷.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[فرهنگنامه فاطمی ج۵ (کتاب)\|فرهنگنامه فاطمی ج۵]]، ص ۱۷۴۱.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Wasity: /* جستارهای وابسته */

2022-01-13T09:46:28Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۶
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
			* [[اندوه امام علی از فقدان حضرت فاطمه]]

	== منابع ==		== منابع ==

تنهایی امام علی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۰ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۵۶

Bahmani در ‏۱۰ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۵۶

Bahmani: /* ماتم علی {{ع}} */

Bahmani در ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۳۲

Wasity: جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

Heydari: جایگزینی متن - '\(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

Wasity: جایگزینی متن - 'فرهنگنامه فاطمی ج۵، ج۵ ص' به 'فرهنگنامه فاطمی ج۵، ص'

Wasity: /* جستارهای وابسته */

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '