تهمت به شیعه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* تهمت تلویث کعبه! */

2025-11-17T06:27:31Z

تهمت تلویث کعبه!

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۷
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	۲. این حادثه در سال ۱۱۴۴ ه و به فاصله ۵۶ سال از حادثه اول تکرار شد و در سال ۱۱۴۳ ه چند قافله از [[شیعیان]] دیرتر از [[موسم حج]] به [[مکه]] وارد شدند و از انجام [[مراسم حج]] [[محروم]] گردیدند و طبق معمول آن [[زمان]]، در مکه اقامت کردند تا در سال بعد و پس از انجام مراسم به اوطان خویش مراجعت نمایند که در این فاصله، به [[آلوده]] ساختن کعبه متهم شدند و [[مردم]] بر ضد آنان [[قیام]] کرده و [[شورش]] عجیبی به راه انداختند و از امیر مکه [[مجازات]] عاملان آن جنایت (موهوم) را درخواست کردند و بالأخره او را بر این اقدام مجبور نمودند.		۲. این حادثه در سال ۱۱۴۴ ه و به فاصله ۵۶ سال از حادثه اول تکرار شد و در سال ۱۱۴۳ ه چند قافله از [[شیعیان]] دیرتر از [[موسم حج]] به [[مکه]] وارد شدند و از انجام [[مراسم حج]] [[محروم]] گردیدند و طبق معمول آن [[زمان]]، در مکه اقامت کردند تا در سال بعد و پس از انجام مراسم به اوطان خویش مراجعت نمایند که در این فاصله، به [[آلوده]] ساختن کعبه متهم شدند و [[مردم]] بر ضد آنان [[قیام]] کرده و [[شورش]] عجیبی به راه انداختند و از امیر مکه [[مجازات]] عاملان آن جنایت (موهوم) را درخواست کردند و بالأخره او را بر این اقدام مجبور نمودند.

	سباعی و ذینی دحلان که این حادثه را نقل کرده‌اند، به کشته شدگان آن اشاره‌ای ندارند ولی می‌گویند شیعیان که مجبور به ترک مکه و [[فرار]] به [[طائف]] و [[جده]] شده بودند، پس از [[آرامش]] مجدداً به این [[شهر]] برگشتند<ref>تاریخ مکه، سباعی، ج۲، ص۴۲۲.</ref>.		سباعی و ذینی دحلان که این حادثه را نقل کرده‌اند، به کشته شدگان آن اشاره‌ای ندارند ولی می‌گویند شیعیان که مجبور به ترک مکه و فرار به [[طائف]] و [[جده]] شده بودند، پس از [[آرامش]] مجدداً به این [[شهر]] برگشتند<ref>تاریخ مکه، سباعی، ج۲، ص۴۲۲.</ref>.

	خلاصه داستان [[ابوطالب]] یزدی که از [[علماء]] و [[روحانیون]] بوده چنین است: در [[چهاردهم ذی‌حجه]] سال ۱۳۶۲ ه در شهر مقدس مکه اعلامیه‌ای به این مضمون انتشار یافت که در روز دوازدهم ذی‌حجه ۱۳۶۲ ق. پلیس در [[بیت الله الحرام]] مردی به نام طالب بن [[حسین ایرانی]] از شیعیان [[ایران]] را دستگیر کرد. وی زشت‌ترین جرائم را مرتکب شده بود؛ زیرا قاذورات مدفوع را با خود حمل می‌کرد و به قصد [[آزار]] [[طواف]] کنندگان و به منظور [[اهانت]] به آن مکان [[مقدس]]، آنها را به دایره مطاف می‌ریخت، بعد از تحقیق و ثبوت این [[گناه]] [[زشت]]، [[حکم شرعی]] به [[قتل]] او صادر شد و در [[روز]] [[شنبه]] چهاردهم ذی‌حجه درباره وی اجرا گردید!		خلاصه داستان [[ابوطالب]] یزدی که از [[علماء]] و [[روحانیون]] بوده چنین است: در [[چهاردهم ذی‌حجه]] سال ۱۳۶۲ ه در شهر مقدس مکه اعلامیه‌ای به این مضمون انتشار یافت که در روز دوازدهم ذی‌حجه ۱۳۶۲ ق. پلیس در [[بیت الله الحرام]] مردی به نام طالب بن [[حسین ایرانی]] از شیعیان [[ایران]] را دستگیر کرد. وی زشت‌ترین جرائم را مرتکب شده بود؛ زیرا قاذورات مدفوع را با خود حمل می‌کرد و به قصد [[آزار]] [[طواف]] کنندگان و به منظور [[اهانت]] به آن مکان [[مقدس]]، آنها را به دایره مطاف می‌ریخت، بعد از تحقیق و ثبوت این [[گناه]] [[زشت]]، [[حکم شرعی]] به [[قتل]] او صادر شد و در [[روز]] [[شنبه]] چهاردهم ذی‌حجه درباره وی اجرا گردید!

Bahmani در ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۷

2025-11-17T06:27:10Z

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

2025-05-29T20:31:50Z

جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	کتاب‌هایی که در قرن‌های گذشته بر ضد شیعه نوشته شده، آن چنان فراوان است که نمی‌توان شمار دقیق آنها را به دست آورد و مؤلفان آنها را شناساند. مع الأسف منبع اصلی و [[ام الکتاب]] اکثر این تألیفات، پس از [[قرن هشتم]]، به جای منابع اصیل از شیعه و [[اهل سنت]]، کتاب «[[منهاج السنة]] [[ابن تیمیه]]» است که در قرن هشتم با دید [[تعصب]] و [[عناد]] عجیبی که بر وی [[حاکم]] بود، این کتاب را تألیف کرد و این مطالب ناروا و بی‌اساس را در آن گنجانید و چون [[افکار]] و [[اندیشه]] [[محمد بن عبدالوهاب]]، بنیان‌گذار [[وهابیت]]، ملهم از [[فکر]] و اندیشه و برگرفته از تألیفات «ابن تیمیه» است؛ لذا تألیفات او از نظر [[وهابیان]] دارای جایگاه ویژه‌ای است و در سطح [[دنیای اسلام]] به قیمت نازل و حتی رایگان منتشر می‌شود و استناد اکثر مؤلفان و نویسندگان و خطبا و گویندگان [[روز]]، در معرفی شیعه به این کتاب و مانند آن است.		کتاب‌هایی که در قرن‌های گذشته بر ضد شیعه نوشته شده، آن چنان فراوان است که نمی‌توان شمار دقیق آنها را به دست آورد و مؤلفان آنها را شناساند. مع الأسف منبع اصلی و [[ام الکتاب]] اکثر این تألیفات، پس از [[قرن هشتم]]، به جای منابع اصیل از شیعه و [[اهل سنت]]، کتاب «[[منهاج السنة]] [[ابن تیمیه]]» است که در قرن هشتم با دید [[تعصب]] و [[عناد]] عجیبی که بر وی [[حاکم]] بود، این کتاب را تألیف کرد و این مطالب ناروا و بی‌اساس را در آن گنجانید و چون [[افکار]] و [[اندیشه]] [[محمد بن عبدالوهاب]]، بنیان‌گذار [[وهابیت]]، ملهم از [[فکر]] و اندیشه و برگرفته از تألیفات «ابن تیمیه» است؛ لذا تألیفات او از نظر [[وهابیان]] دارای جایگاه ویژه‌ای است و در سطح [[دنیای اسلام]] به قیمت نازل و حتی رایگان منتشر می‌شود و استناد اکثر مؤلفان و نویسندگان و خطبا و گویندگان [[روز]]، در معرفی شیعه به این کتاب و مانند آن است.

	گرچه محتوای این کتاب چهار جلدی، سراسر هوچی‌گری و خلاف‌گویی بر ضد [[شیعه]] است، ~~لیکن~~ برای آشنایی خوانندگان، چند نمونه از مطالب آن را نقل می‌کنیم، او می‌گوید:		گرچه محتوای این کتاب چهار جلدی، سراسر هوچی‌گری و خلاف‌گویی بر ضد [[شیعه]] است، لکن برای آشنایی خوانندگان، چند نمونه از مطالب آن را نقل می‌کنیم، او می‌گوید:
	# [[شیعیان]] گروهی هستند که [[تجاوز]] به [[مال]] و [[ثروت]] عموم [[مردم]] و همه [[مسلمانان]] را [[حلال]] می‌دانند!		# [[شیعیان]] گروهی هستند که [[تجاوز]] به [[مال]] و [[ثروت]] عموم [[مردم]] و همه [[مسلمانان]] را [[حلال]] می‌دانند!
	# شیعیان ریختن [[خون]] همه مسلمانان را جایز می‌دانند!		# شیعیان ریختن [[خون]] همه مسلمانان را جایز می‌دانند!

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==تهمت به شیعه== متأسفانه پیروان اهل بیت عصمت و طهارت در طول تاریخ، به علل و انگیزه‌های مختلف سیاسی مذهبی مورد اتهام و افترا قرار گرفته‌اند و مطالب نا...» ایجاد کرد

2024-06-12T10:19:04Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==تهمت به شیعه== متأسفانه پیروان اهل بیت عصمت و طهارت در طول تاریخ، به علل و انگیزه‌های مختلف سیاسی مذهبی مورد اتهام و افترا قرار گرفته‌اند و مطالب نا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==[[تهمت]] به [[شیعه]]==
متأسفانه [[پیروان اهل بیت]] [[عصمت]] و [[طهارت]] در طول [[تاریخ]]، به علل و انگیزه‌های مختلف [[سیاسی]] مذهبی مورد [[اتهام]] و [[افترا]] قرار گرفته‌اند و مطالب ناروا و بی‌اساس فراوان به [[شیعیان]] که [[پیروان]] [[واقعی]] [[قرآن مجید]] و [[سنت رسول خدا]]{{صل}} هستند، به عنوان روافض، نسبت داده شده است و این شرایط در بعضی از مقاطع تاریخ؛ مانند دوران [[بنی‌امیه]] و [[بنی‌مروان]] و بخشی از دوران خلفای [[بنی‌عباس]] و همچنین در دوران بعضی از [[سلاطین]] [[عثمانی]] که بخش عمده [[کشورهای اسلامی]] را در [[اختیار]] داشتند، از حدت و شدت بیشتری برخوردار بوده است و این اتهامات و مطالب [[دروغ]] و بی‌اساس، نه تنها در افواه عموم رواج داشته بلکه در متن کتاب‌ها و تألیفات بسیاری نیز منعکس گردیده است و از این طریق، از [[شیعیان اهل بیت]] عصمت و طهارت، قیافه مشوهی ارائه داده‌اند و آنان گروهی دور از [[فرهنگ]] [[اسلام]] و مخرب [[سنت]] و [[قرآن]] معرفی شده‌اند.
کتاب‌هایی که در قرن‌های گذشته بر ضد شیعه نوشته شده، آن چنان فراوان است که نمی‌توان شمار دقیق آنها را به دست آورد و مؤلفان آنها را شناساند. مع الأسف منبع اصلی و [[ام الکتاب]] اکثر این تألیفات، پس از [[قرن هشتم]]، به جای منابع اصیل از شیعه و [[اهل سنت]]، کتاب «[[منهاج السنة]] [[ابن تیمیه]]» است که در قرن هشتم با دید [[تعصب]] و [[عناد]] عجیبی که بر وی [[حاکم]] بود، این کتاب را تألیف کرد و این مطالب ناروا و بی‌اساس را در آن گنجانید و چون [[افکار]] و [[اندیشه]] [[محمد بن عبدالوهاب]]، بنیان‌گذار [[وهابیت]]، ملهم از [[فکر]] و اندیشه و برگرفته از تألیفات «ابن تیمیه» است؛ لذا تألیفات او از نظر [[وهابیان]] دارای جایگاه ویژه‌ای است و در سطح [[دنیای اسلام]] به قیمت نازل و حتی رایگان منتشر می‌شود و استناد اکثر مؤلفان و نویسندگان و خطبا و گویندگان [[روز]]، در معرفی شیعه به این کتاب و مانند آن است.

گرچه محتوای این کتاب چهار جلدی، سراسر هوچی‌گری و خلاف‌گویی بر ضد [[شیعه]] است، لیکن برای آشنایی خوانندگان، چند نمونه از مطالب آن را نقل می‌کنیم، او می‌گوید:
# [[شیعیان]] گروهی هستند که [[تجاوز]] به [[مال]] و [[ثروت]] عموم [[مردم]] و همه [[مسلمانان]] را [[حلال]] می‌دانند!
# شیعیان ریختن [[خون]] همه مسلمانان را جایز می‌دانند!
# شیعیان از میان [[فرشتگان]]، [[جبرئیل]] را [[دشمن]] می‌دارند؛ زیرا معتقدند که او از طرف [[خدا]] [[مأمور]] بود [[وحی]] را به [[علی بن ابی طالب]] بیاورد، ولی به [[اشتباه]] یا از روی [[دشمنی]]، به جای علی، به [[پیامبر]]{{صل}} فرود آورد!
# از آنجا که شیعه با [[عشره مبشره]] (ده تن از [[یاران رسول خدا]]{{صل}} مخالف بوده و با آنها دشمنی دارند، با به کار بستن کلمه «عشره» یعنی عدد ده و انجام دادن هر کاری که در آن، عدد ده باشد نیز مخالف هستند و آن را ناروا می‌دانند، حتی از ساختن بنایی که دارای ده ستون و ده پایه باشد خودداری می‌کنند!
# عقلای [[مسلمان]] [[اتفاق نظر]] دارند که در میان [[اهل]] [[قبله]]، از نظر [[جهل]] و [[ضلالت]] و [[دروغ]] و [[بدعت]] و آمیختگی با هر [[شر]] و [[بدی]] و دور بودن از هر خیر و [[نیکی]]، هیچ گروهی در حد روافض نیست!<ref>منهاج السنة ابن تیمیه، ج۱، ص۶۱۳ و ص۲۵۷.</ref> و صدها [[تهمت]] و افترای دیگر.
در پی آشنایی اجمالی با کتاب‌هایی که درباره شیعه تدوین گردیده و پس از ذکر نمونه‌ای از محتویات این کتاب‌ها، لازم است به بعضی از حوادث هولناک و دیدگاه‌های [[انحرافی]] و خطرناک نیز اشاره کنیم؛ حوادثی که در مقاطع مختلف در [[مکه]] و [[مدینه]] و در [[موسم حج]] بر ضد شیعه به وقوع پیوسته و دیدگاه‌هایی که در میان مردم آن سامان و در افواه [[عوام]] نسبت به شیعه وجود داشته و احیاناً تا امروز نیز ادامه دارد تا شیعیان در سراسر [[جهان]]، به ویژه [[علما]] و [[روحانیون]] و دست‌اندرکاران مسائل [[حج]] با این مطالب بیشتر آشنا شوند و در [[دفاع]] از کیان [[شیعه]] به پا خیزند و [[همت]] خویش را در زدودن این اوهام و ذهنیت‌های ناروا و در برطرف ساختن این دیدگاه‌های نادرست به کار ببندند و در [[اثبات]] بطلان محتوای کتاب‌های آن‌چنانی تلاش نمایند. گرچه شاید از نظر بعضی‌ها، طرح این مطالب مخالف با [[روح]] [[وحدت]] و مباین با [[اصل مصلحت]] تلقی شود، ولی ما اگر امروز از ذکر [[حقایق]] خودداری و از بیان [[واقعیات]] [[استنکاف]] کنیم، بر ادامه این بدبینی‌ها در [[آینده]] کمک کرده و بر [[توسعه]] این شکاف‌ها و [[تهمت‌ها]] [[یاری]] نموده‌ایم.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۲۸۵.</ref>

==[[تهمت]] تلویث [[کعبه]]!==
یکی از حوادث هولناک و افتراهای خانمان برانداز، که با دست سیاست‌بازان و و [[توطئه‌گران]] بر ضد شیعه به کار گرفته شده و از اقداماتی که برای موهون ساختن شیعه به وقوع پیوسته، [[اتهام]] آنان به تلویث کعبه است؛ بدین گونه که با اقدامات و توطئه‌های از پیش ساخته، [[شیعیان]] را که از مسافت‌های دور برای انجام [[مراسم حج]] [[زیارت]] [[خانه خدا]] به [[مکه]] مشرف شده‌اند، متهم نموده‌اند که آنان العیاذ بالله طبق عقیده‌ای که دارند کعبه را با [[نجاست]] [[آلوده]] ساخته و این اتهام را نه یک بار که مکرر و به دفعات وارد ساخته‌اند و هر بار شیعیانی را در [[ملأ]] عام و در مقابل چشم حجاج و [[زائران]] کشورهای مختلف گردن زده‌اند تا این واقعه در میان همه [[مسلمانان]] و در اقصی نقاط عالم منعکس شود و بیشترین تأثیر خود را در تشویه قیافه شیعه در [[دنیای اسلام]] بگذارد.

۱. سباعی، [[مورخ]] معاصر سعودی، در [[تاریخ مکه]] خود، آنجا که از حوادث و جریانات مهم مکه و [[مسجدالحرام]] سخن می‌گوید، این‌گونه می‌نویسد: «در [[شوال]] سال هزار و هشتاد و هشت، زائران و [[طواف]] کنندگان [[مشاهده]] کردند که [[کعبه معظمه]] با ماده‌ای که شبیه مدفوع [[انسان]] است آلوده شده و در اثر یک [[عقیده]] قدیمی که نمی‌دانم چگونه پدید آمده و [[عقول]] چگونه آن را پذیرفته است؟! [[شیعیان]] را بر این عمل متهم و گروهی از آنان را با این [[اتهام]] سنگسار و گروه دیگر را گردن زدند».
سباعی آن‌گاه می‌افزاید: «ذینی [[دحلان]]<ref>احمد بن ذینی دحلان، مفتی مکه، متوفای ۱۳۰۴ ه دارای تألیفات متعدد و مفید است. از جمله آنها «خلاصة الکلام فی بیان امراء البلدالحرام» است که در ضمن شرح حال امرای مکه در طول تاریخ اسلام، به تاریخ این شهر نیز پرداخته است.</ref> از عصامی<ref>عصامی از علمای قرن یازدهم ه و از مورخان است.</ref> [[مورخ]] و دانشمند مکی که این حادثه در دوران او اتفاق افتاده نقل کرده است که: «من آن‌چه را که آن [[روز]] [[کعبه]] با آن [[آلوده]] شده بود از نزدیک [[مشاهده]] کردم و برایم معلوم شد که آن ماده عجین و مخلوطی است از عدس و نوعی سبزی و روغن بد بو که دارای رنگ و بوی مدفوع [[انسان]] بوده و می‌توانست هر ناظر را به [[اشتباه]] بیندازد و بر مدفوع بودن آن [[اذعان]] کند».

سباعی که مورخ و نویسنده‌ای [[معتدل]] است، پس از نقل این حادثه می‌گوید: «ولی آن‌چه مایه [[تأسف]] شدید است این است که [[مردم]] تا امروز درباره [[شیعه]] چنین تصور دارند که در [[مذهب]] آنان [[اعمال]] [[حج]] کامل نمی‌شود مگر با تلویث کعبه!» آن‌گاه اضافه می‌کند: «در صورتی که اگر [[عقل]] را به [[حکمیت]] بطلبیم، بی‌اساس بودن چنین تصویر روشن خواهد شد؛ زیرا به مقتضای چنین عقیده‌ای باید هر سال در [[موسم حج]]، کعبه هزاران بار و به تعداد حجاج شیعه ملوث و آلوده شود! ولی چه باید کرد که ما وقتی در مقابل مخالفان قرار می‌گیریم، عقل را از دست می‌دهیم و هر سخن ناروا را بر زبان می‌رانیم!».
به نظر می‌رسد که: [[استدلال]] سباعی بر [[نفی]] این [[تهمت]] و [[نکوهش]] وی از وجود چنین [[بینش]] نسبت به شیعه، همان‌گونه که خود اشاره نموده، نشانگر آن است که چنین [[تصوری]] در سطح وسیع بوده و در میان اقشار مختلف [[جامعه]] او [[رسوخ]] داشته و او در واقع در سطح گسترده‌ای از این [[بینش]] [[انحرافی]] قرار گرفته که این چنین به [[دفاع]] پرداخته و برخلاف مسیر [[فکری]] جامعه خویش، [[حرکت]] نموده است.

۲. این حادثه در سال ۱۱۴۴ ه و به فاصله ۵۶ سال از حادثه اول تکرار شد و در سال ۱۱۴۳ ه چند قافله از [[شیعیان]] دیرتر از [[موسم حج]] به [[مکه]] وارد شدند و از انجام [[مراسم حج]] [[محروم]] گردیدند و طبق معمول آن [[زمان]]، در مکه اقامت کردند تا در سال بعد و پس از انجام [[مراسم]] به اوطان خویش مراجعت نمایند که در این فاصله، به [[آلوده]] [[ساختن کعبه]] متهم شدند و [[مردم]] بر ضد آنان [[قیام]] کرده و [[شورش]] عجیبی به راه انداختند و از [[امیر مکه]] [[مجازات]] عاملان آن [[جنایت]] (موهوم) را درخواست کردند و بالأخره او را بر این اقدام مجبور نمودند.
سباعی و ذینی [[دحلان]] که این حادثه را نقل کرده‌اند، به کشته شدگان آن اشاره‌ای ندارند ولی می‌گویند شیعیان که مجبور به ترک مکه و [[فرار]] به [[طائف]] و [[جده]] شده بودند، پس از [[آرامش]] مجدداً به این [[شهر]] برگشتند<ref>تاریخ مکه، سباعی، ج۲، ص۴۲۲.</ref>.

خلاصه داستان [[ابوطالب]] [[یزدی]] که از [[علماء]] و [[روحانیون]] بوده چنین است:
در [[چهاردهم ذی‌حجه]] سال ۱۳۶۲ ه در [[شهر مقدس]] مکه اعلامیه‌ای به این مضمون انتشار یافت که در [[روز دوازدهم ذی‌حجه]] ۱۳۶۲ ق. پلیس در [[بیت الله الحرام]] مردی به نام طالب بن [[حسین ایرانی]] از شیعیان [[ایران]] را دستگیر کرد. وی زشت‌ترین [[جرائم]] را مرتکب شده بود؛ زیرا قاذورات مدفوع را با خود حمل می‌کرد و به قصد [[آزار]] [[طواف]] کنندگان و به منظور [[اهانت]] به آن مکان [[مقدس]]، آنها را به دایره مطاف می‌ریخت، بعد از تحقیق و ثبوت این [[گناه]] [[زشت]]، [[حکم شرعی]] به [[قتل]] او صادر شد و در [[روز]] [[شنبه]] چهاردهم ذی‌حجه درباره وی [[اجرا]] گردید!.
[[واقعیت]] ماجرا این بود که هنگام [[طواف]]، به این [[زائر]] [[روحانی]] حالت استفراغ روی می‌دهد، برای این که دایره مطاف [[آلوده]] نشود، دامن [[لباس]] [[احرام]] را جلو دهان خود می‌گیرد و مقداری از آن چه استفراغ کرده در گوشه لباس احرام جمع می‌شود. چند تن از طواف کنندگان او را دستگیر و به [[شرطه]] تحویل می‌دهند و در [[محکمه]] نیز [[شهادت]] می‌دهند که وی قاذورات به همراه داشته و مطاف را ملوث می‌کرده است. البته این [[شبهه]] برای [[شهود]] از همان ذهنیت غلط و سابقه [[بدبینی]] نسبت به [[شیعه]] که: «[[شیعیان]] [[معتقد]] به تولیت [[کعبه]] هستند» به وجود آمده است. مشروح جریان در کتاب «[[وهابیان]]» نوشته [[علی اصغر فقیهی]]، ص۴۲۳ آمده است.

و اما در سال ۱۱۵۷ه‍. ق چهارده سال پس از حادثه شوم [[اتهام]] تلویث کعبه، در [[خطبه‌های نماز جمعه]] حرمین شریفین و سایر [[مساجد]] در [[مکه]] و [[مدینه]] به دستور «[[شریف]] [[مسعود]]» [[حاکم حجاز]] [[لعن]] بر شیعه شروع و [[سبّ]] و ناسزایی بر شیعیان (روافض) از اجزای [[خطبه]] [[نماز جمعه]] محسوب گردید<ref>تاریخ مکه، سباعی، ج۲، ص۴۲۸.</ref>.
و اما این که این عمل چند سال ادامه داشته، در منابع اشاره‌ای به آن نشده است؛ زیرا [[لعن کردن]] گروهی از [[مسلمانان]] بر گروهی دیگر، آن هم در [[موسم حج]] و در خطبه [[مهبط وحی]] و جایگاهی که همه مسلمانان به سوی آن [[نماز]] می‌خوانند با هیچ منطقی سازگار نبوده تا جزئیات آن در کتب [[تاریخ]] منعکس شود.
ممکن است با مطالعه این حوادث و محتویات این کتاب‌ها، تصور شود که این تألیفات مربوط به گذشته‌های دور و وقوع این حوادث متعلق به دوران حکومت‌هایی بوده که از نظر [[سیاسی]] با شیعیان در [[جنگ]] و [[نزاع]] بودند و از طرفی از نا [[آگاهی]] مسلمانان و بی‌اطلاعی‌شان که هر [[تهمت]] و افترایی را به [[سادگی]] می‌پذیرند [[سوء استفاده]] می‌کردند.

ولی با یک توجه به شرایط کنونی و [[حقایق]] موجود، معلوم خواهد شد که این مسائل در دوران معاصر نه تنها فروکش نکرده، بلکه با [[تحول]] [[زمان]] گسترده‌تر و عمیق‌تر نیز گردیده است.
اگر در قرون گذشته کتاب‌هایی مانند: «[[منهاج السنة]]» نوشته می‌شد، امروز نه تنها از طریق کتاب‌های فراوان و مقاله‌های متنوع، بلکه از راه «اینترنت» و «ماهواره» نیز مطالبی به ظاهر [[علمی]] و متناسب [[فرهنگ]] [[روز]]، در سراسر [[دنیا]] بر ضد [[شیعه]] منتشر می‌گردد و در بعضی از کشورها همان مطالب بی‌اساس و افتراهای خانمان برانداز، به صورت متون درسی به [[دانش]] آموزان [[تدریس]]<ref>مانند کتاب «دین الحق» و «دفاع عن امیرالمؤمنین یزید بن معاویه» که هر دو کتاب در کشورهای سعودی جزو کتاب‌های درسی است و در این دو کتاب، شیعه متهم و مورد تهاجم شدید واقع شده است.</ref> و بذر ذهنیت [[بدبینی]] نسبت به شیعه از [[دوران کودکی]] در [[دل‌ها]] افشانده می‌شود و از طریق نوار به درون [[خانه]] هر [[شهرنشین]] و روستایی راه پیدا می‌کند.
وقوع این حوادث و پیدایش این اتهامات و افتراها، گرچه ضربه هولناکی است بر [[کیان اسلام]] و جریحه التیام ناپذیری است بر پیکر [[آیین]]، ولی هولناک‌تر از آن وجود زمینه پذیرش این اتهامات از سوی [[افکار عمومی]] و تلقی این افتراها به صورت یک [[واقعیت]] درباره [[جهان]] شیعه است<ref>فصلنامه میقات حج، ش۳۰، ص۱۱۹.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۲۸۷.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010703.jpg|22px]] [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|'''محمدنامه''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}