توسل در حدیث - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۰

2026-01-28T09:20:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۵۰
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = توسل		\| موضوع مرتبط = توسل
	\| عنوان مدخل = توسل		\| عنوان مدخل = توسل
	\| مداخل مرتبط = [[توسل در قرآن]] - [[توسل در حدیث]] - [[توسل در نهج البلاغه]] - [[توسل در کلام اسلامی]] - [[توسل در معارف و سیره حسینی]] - [[توسل در معارف ~~دعا~~ و ~~زیارات~~]] - [[توسل در معارف و سیره ~~سجادی~~]] - [[توسل در حقوق اسلامی]] - [[توسل در فقه اسلامی]] - [[توسل در سبک زندگی اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[توسل در قرآن]] - [[توسل در حدیث]] - [[توسل در نهج البلاغه]] - [[توسل در کلام اسلامی]] - [[توسل در معارف و سیره حسینی]] - [[توسل در معارف و سیره سجادی]] - [[توسل در معارف و سیره معصوم]] - [[توسل در معارف دعا و زیارات]] - [[توسل در حقوق اسلامی]] - [[توسل در فقه اسلامی]] - [[توسل در سبک زندگی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Jaafari در ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۰

2025-04-07T07:10:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = توسل		\| موضوع مرتبط = توسل
	\| عنوان مدخل = توسل		\| عنوان مدخل = توسل
	\| مداخل مرتبط = [[توسل در قرآن]] - [[توسل در حدیث]] - [[توسل در نهج البلاغه]] - [[توسل در کلام اسلامی]] - [[توسل در معارف و سیره حسینی]] - [[توسل در معارف دعا و زیارات]] - [[توسل در معارف و سیره سجادی]] - [[توسل در حقوق اسلامی]] - [[توسل در فقه اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[توسل در قرآن]] - [[توسل در حدیث]] - [[توسل در نهج البلاغه]] - [[توسل در کلام اسلامی]] - [[توسل در معارف و سیره حسینی]] - [[توسل در معارف دعا و زیارات]] - [[توسل در معارف و سیره سجادی]] - [[توسل در حقوق اسلامی]] - [[توسل در فقه اسلامی]] - [[توسل در سبک زندگی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* مقدمه */

2024-10-30T09:57:18Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۷
خط ۹:		خط ۹:
	شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، بسیارند که برخی از آنها عبارت‌اند از:		شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، بسیارند که برخی از آنها عبارت‌اند از:
	# [[امام سجاد]] {{ع}} پیاپی و پُرشمار، [[اولیای الهی]] را واسطه و [[شفیع]] در بارگاه [[حق]] و زمینه [[استجابت]] دعای خویش قرار می‌دهد: {{متن حدیث\|بِحَقِّ‏ مَنِ‏ اخْتَرْتَ‏ مِنْ‏ بَرِيَّتِكَ‏، وَ مَنِ اجْتَبَيْتَ لِشَأْنِكَ، بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِكَ، وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِيَتَهُ كَمَعْصِيَتِكَ، بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوَالاتَهُ بِمُوَالاتِكَ...}}<ref>الصحیفة السجادیة، دعای عرفه، ص۲۲۴.</ref>.		# [[امام سجاد]] {{ع}} پیاپی و پُرشمار، [[اولیای الهی]] را واسطه و [[شفیع]] در بارگاه [[حق]] و زمینه [[استجابت]] دعای خویش قرار می‌دهد: {{متن حدیث\|بِحَقِّ‏ مَنِ‏ اخْتَرْتَ‏ مِنْ‏ بَرِيَّتِكَ‏، وَ مَنِ اجْتَبَيْتَ لِشَأْنِكَ، بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِكَ، وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِيَتَهُ كَمَعْصِيَتِكَ، بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوَالاتَهُ بِمُوَالاتِكَ...}}<ref>الصحیفة السجادیة، دعای عرفه، ص۲۲۴.</ref>.
	# امام سجاد {{ع}} در جای دیگری از [[صحیفه سجادیه]] با تصریح به شفاعت و [[استمداد]] از شفاعت [[محمد و آل محمد]] {{صل}}، می‌گوید: «من با [[اعتماد]] به [[کردار]] شایسته‌ای که آن را از پیش فرستاده باشم، یا با [[امید]] شفاعت یکی از [[مخلوقات]] نیامده‌ام؛ مگر با امید به شفاعت [[محمد]] و [[اهل بیت]] ایشان، که [[صلوات]] و [[درود]] تو بر او و آنان باد.»..<ref>الصحیفة السجادیة، ص۲۳۶.</ref>.		# امام سجاد {{ع}} در جای دیگری از [[صحیفه سجادیه]] با تصریح به شفاعت و استمداد از شفاعت محمد و آل محمد {{صل}}، می‌گوید: «من با اعتماد به [[کردار]] شایسته‌ای که آن را از پیش فرستاده باشم، یا با [[امید]] شفاعت یکی از [[مخلوقات]] نیامده‌ام؛ مگر با امید به شفاعت [[محمد]] و [[اهل بیت]] ایشان، که [[صلوات]] و [[درود]] تو بر او و آنان باد.»..<ref>الصحیفة السجادیة، ص۲۳۶.</ref>.
	# [[امام رضا]] {{ع}} از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} نقل می‌کند: «[[ائمه]] از [[نسل حسین]] هستند. هر کس اطاعتشان کند [[خدا]] را [[اطاعت]] کرده و هرکه [[نافرمانی]] ورزد، خدا را نافرمانی کرده. آنان ریسمان مطمئن [[الهی]] و همان وسیله به سوی خدای عزّوجل هستند»<ref>نقد پنج‌بخشی بر گفتار آقای کدیور در مورد اعتقاد شیعه به امامت، سید محمد حسین یثربی و همکاران www.toraath.com.</ref>.		# [[امام رضا]] {{ع}} از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} نقل می‌کند: «[[ائمه]] از نسل حسین هستند. هر کس اطاعتشان کند [[خدا]] را [[اطاعت]] کرده و هرکه [[نافرمانی]] ورزد، خدا را نافرمانی کرده. آنان ریسمان مطمئن [[الهی]] و همان وسیله به سوی خدای عزّوجل هستند»<ref>نقد پنج‌بخشی بر گفتار آقای کدیور در مورد اعتقاد شیعه به امامت، سید محمد حسین یثربی و همکاران www.toraath.com.</ref>.

	افزون بر [[امامیه]]، منابع [[عامه]] نیز توسل را به عنوان [[آموزه‌های قرآنی]] و [[نبوی]] بازتابانده‌اند؛ مانند: در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی فرا گرفت و (پروردگار) از او در گذشت که او بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۳۷.</ref> بسیاری از برجسته‌ترین [[محدثین]] عامه معتقدند مقصود از کلماتی که [[آدم]] به آنها توسل جست و به سوی خدا [[توبه]] کرد، اسامی اهل بیت بود؛ مانند: [[سیوطی]]<ref>الدر المنثور، ج۱، ص۶۱.</ref> [[حاکم حسکانی]]<ref>شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۰۰.</ref>، [[ابن مغازلی شافعی]]<ref>مناقب ابن المغازلی، ص۱۰۵.</ref>، [[ابن ابی الحدید]]<ref>شرح نهج‌البلاغه، ج۶، ص۳۷۵-۳۷۶.</ref>، [[قلقشندی شافعی]]<ref>اتحاف السائل، ص۸۷.</ref>، [[متقی هندی]]<ref>کنزالعمال، ج۲، ۳۵۹.</ref>، [[شرف‌الدین موصلی]]<ref>مناقب آل محمد، ص۲۱۶.</ref>، [[قندوزی حنفی]]<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص۲۸۸.</ref>.		افزون بر [[امامیه]]، منابع [[عامه]] نیز توسل را به عنوان [[آموزه‌های قرآنی]] و [[نبوی]] بازتابانده‌اند؛ مانند: در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی فرا گرفت و (پروردگار) از او در گذشت که او بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۳۷.</ref> بسیاری از برجسته‌ترین محدثین عامه معتقدند مقصود از کلماتی که [[آدم]] به آنها توسل جست و به سوی خدا [[توبه]] کرد، اسامی اهل بیت بود؛ مانند: [[سیوطی]]<ref>الدر المنثور، ج۱، ص۶۱.</ref> [[حاکم حسکانی]]<ref>شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۰۰.</ref>، [[ابن مغازلی شافعی]]<ref>مناقب ابن المغازلی، ص۱۰۵.</ref>، [[ابن ابی الحدید]]<ref>شرح نهج‌البلاغه، ج۶، ص۳۷۵-۳۷۶.</ref>، [[قلقشندی شافعی]]<ref>اتحاف السائل، ص۸۷.</ref>، [[متقی هندی]]<ref>کنزالعمال، ج۲، ۳۵۹.</ref>، [[شرف‌الدین موصلی]]<ref>مناقب آل محمد، ص۲۱۶.</ref>، [[قندوزی حنفی]]<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص۲۸۸.</ref>.

	از آنجا که [[توسل]]، سنتی [[اجتماعی]] و مقبول میان عقلاء بود، توسل [[عبدالمطلب]] به [[پیامبر]] در [[روزگار]] شیرخوارگی<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۲.</ref> و دست به دامن پیامبر شدن [[ابوطالب]] برای [[طلب]] [[باران]] در روزگار [[کودکی]] و [[تأیید]] آن [[رفتار]] از سوی پیامبر در منابع [[عامه]] منعکس شده<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۱؛ کتاب الدعاء (الطبرانی)، ص۵۹۷؛ شرح نهج‌البلاغة، ج۱۴، م ۸۱؛ البدایة و النهایة، ج۶، ص۹۹.</ref>. [[امام شافعی]] نیز واسطه ساختن [[کودکان]] و پیرزنان را برای استسقاء توصیه می‌کند<ref>کتاب الأم، ج۱، ص۲۸۴؛ المجموع (للنووی)، ج۵، ص۷۱.</ref>. متون [[اهل سنت]] توسل جستن [[خلیفه دوم]] به [[عباس]] [[عموی پیامبر]] را نیز ثبت کرده‌اند<ref>صحیح البخاری، ج۲، ص۱۶؛ سبل السلام، ج۲، ص۸۱.</ref>. توسل قرن‌ها [[سیره]] مستمره [[مسلمین]] بود که با فتوای حُرمت [[ابن‌تیمیه]] و [[تقلید]] و تشدید آن از سوی [[وهابیون]] با تشکیک مواجه شد<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۷۴.</ref>. در کتاب «بحوث فی الملل و النحل» مصادیق متعددی از توسل [[انبیا]] {{عم}} و [[صحابه]] در منابع عامه طرح شده<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۸۰ به بعد.</ref>.<ref>[[حسن علی‌پور وحید\|علی‌پور وحید، حسن]]، [[مکتب در فرآیند نواندیشی (کتاب)\|مکتب در فرآیند نواندیشی]]، ص ۲۵۶.</ref>		از آنجا که [[توسل]]، سنتی [[اجتماعی]] و مقبول میان عقلاء بود، توسل [[عبدالمطلب]] به [[پیامبر]] در [[روزگار]] شیرخوارگی<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۲.</ref> و دست به دامن پیامبر شدن [[ابوطالب]] برای طلب [[باران]] در روزگار کودکی و [[تأیید]] آن [[رفتار]] از سوی پیامبر در منابع [[عامه]] منعکس شده<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۱؛ کتاب الدعاء (الطبرانی)، ص۵۹۷؛ شرح نهج‌البلاغة، ج۱۴، م ۸۱؛ البدایة و النهایة، ج۶، ص۹۹.</ref>. [[امام شافعی]] نیز واسطه ساختن کودکان و پیرزنان را برای استسقاء توصیه می‌کند<ref>کتاب الأم، ج۱، ص۲۸۴؛ المجموع (للنووی)، ج۵، ص۷۱.</ref>. متون [[اهل سنت]] توسل جستن [[خلیفه دوم]] به [[عباس]] عموی پیامبر را نیز ثبت کرده‌اند<ref>صحیح البخاری، ج۲، ص۱۶؛ سبل السلام، ج۲، ص۸۱.</ref>. توسل قرن‌ها [[سیره]] مستمره [[مسلمین]] بود که با فتوای حُرمت [[ابن‌تیمیه]] و [[تقلید]] و تشدید آن از سوی [[وهابیون]] با تشکیک مواجه شد<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۷۴.</ref>. در کتاب «بحوث فی الملل و النحل» مصادیق متعددی از توسل [[انبیا]] {{عم}} و [[صحابه]] در منابع عامه طرح شده<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۸۰ به بعد.</ref>.<ref>[[حسن علی‌پور وحید\|علی‌پور وحید، حسن]]، [[مکتب در فرآیند نواندیشی (کتاب)\|مکتب در فرآیند نواندیشی]]، ص ۲۵۶.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Bahmani در ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۱۴

2023-09-30T06:14:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = توسل		\| موضوع مرتبط = توسل
	\| عنوان مدخل = [[توسل]]		\| عنوان مدخل = توسل
	\| مداخل مرتبط = [[توسل در قرآن]] - [[توسل در حدیث]] - [[توسل در نهج البلاغه]] - [[توسل در کلام اسلامی]] - [[توسل در معارف و سیره حسینی]] - [[توسل در معارف دعا و زیارات]] - [[توسل در معارف و سیره سجادی]] - [[توسل در حقوق اسلامی]] - [[توسل در فقه اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[توسل در قرآن]] - [[توسل در حدیث]] - [[توسل در نهج البلاغه]] - [[توسل در کلام اسلامی]] - [[توسل در معارف و سیره حسینی]] - [[توسل در معارف دعا و زیارات]] - [[توسل در معارف و سیره سجادی]] - [[توسل در حقوق اسلامی]] - [[توسل در فقه اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
خط ۸:		خط ۸:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، بسیارند که برخی از آنها عبارت‌اند از:		شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، بسیارند که برخی از آنها عبارت‌اند از:

	# [[امام سجاد]] {{ع}} پیاپی و پُرشمار، [[اولیای الهی]] را واسطه و [[شفیع]] در بارگاه [[حق]] و زمینه [[استجابت]] دعای خویش قرار می‌دهد: {{متن حدیث\|بِحَقِّ‏ مَنِ‏ اخْتَرْتَ‏ مِنْ‏ بَرِيَّتِكَ‏، وَ مَنِ اجْتَبَيْتَ لِشَأْنِكَ، بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِكَ، وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِيَتَهُ كَمَعْصِيَتِكَ، بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوَالاتَهُ بِمُوَالاتِكَ...}}<ref>الصحیفة السجادیة، دعای عرفه، ص۲۲۴.</ref>.		# [[امام سجاد]] {{ع}} پیاپی و پُرشمار، [[اولیای الهی]] را واسطه و [[شفیع]] در بارگاه [[حق]] و زمینه [[استجابت]] دعای خویش قرار می‌دهد: {{متن حدیث\|بِحَقِّ‏ مَنِ‏ اخْتَرْتَ‏ مِنْ‏ بَرِيَّتِكَ‏، وَ مَنِ اجْتَبَيْتَ لِشَأْنِكَ، بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِكَ، وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِيَتَهُ كَمَعْصِيَتِكَ، بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوَالاتَهُ بِمُوَالاتِكَ...}}<ref>الصحیفة السجادیة، دعای عرفه، ص۲۲۴.</ref>.
	# امام سجاد {{ع}} در جای دیگری از [[صحیفه سجادیه]] با تصریح به شفاعت و [[استمداد]] از شفاعت [[محمد و آل محمد]] {{صل}}، می‌گوید: «من با [[اعتماد]] به [[کردار]] شایسته‌ای که آن را از پیش فرستاده باشم، یا با [[امید]] شفاعت یکی از [[مخلوقات]] نیامده‌ام؛ مگر با امید به شفاعت [[محمد]] و [[اهل بیت]] ایشان، که [[صلوات]] و [[درود]] تو بر او و آنان باد.»..<ref>الصحیفة السجادیة، ص۲۳۶.</ref>.		# امام سجاد {{ع}} در جای دیگری از [[صحیفه سجادیه]] با تصریح به شفاعت و [[استمداد]] از شفاعت [[محمد و آل محمد]] {{صل}}، می‌گوید: «من با [[اعتماد]] به [[کردار]] شایسته‌ای که آن را از پیش فرستاده باشم، یا با [[امید]] شفاعت یکی از [[مخلوقات]] نیامده‌ام؛ مگر با امید به شفاعت [[محمد]] و [[اهل بیت]] ایشان، که [[صلوات]] و [[درود]] تو بر او و آنان باد.»..<ref>الصحیفة السجادیة، ص۲۳۶.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T19:42:13Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۲
خط ۹:		خط ۹:
	شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، بسیارند که برخی از آنها عبارت‌اند از:		شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، بسیارند که برخی از آنها عبارت‌اند از:

	# [[امام سجاد]]{{ع}} پیاپی و پُرشمار، [[اولیای الهی]] را واسطه و [[شفیع]] در بارگاه [[حق]] و زمینه [[استجابت]] دعای خویش قرار می‌دهد: {{متن حدیث\|بِحَقِّ‏ مَنِ‏ اخْتَرْتَ‏ مِنْ‏ بَرِيَّتِكَ‏، وَ مَنِ اجْتَبَيْتَ لِشَأْنِكَ، بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِكَ، وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِيَتَهُ كَمَعْصِيَتِكَ، بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوَالاتَهُ بِمُوَالاتِكَ...}}<ref>الصحیفة السجادیة، دعای عرفه، ص۲۲۴.</ref>.		# [[امام سجاد]] {{ع}} پیاپی و پُرشمار، [[اولیای الهی]] را واسطه و [[شفیع]] در بارگاه [[حق]] و زمینه [[استجابت]] دعای خویش قرار می‌دهد: {{متن حدیث\|بِحَقِّ‏ مَنِ‏ اخْتَرْتَ‏ مِنْ‏ بَرِيَّتِكَ‏، وَ مَنِ اجْتَبَيْتَ لِشَأْنِكَ، بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِكَ، وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِيَتَهُ كَمَعْصِيَتِكَ، بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوَالاتَهُ بِمُوَالاتِكَ...}}<ref>الصحیفة السجادیة، دعای عرفه، ص۲۲۴.</ref>.
	#امام سجاد{{ع}} در جای دیگری از [[صحیفه سجادیه]] با تصریح به شفاعت و [[استمداد]] از شفاعت [[محمد و آل محمد]]{{صل}}، می‌گوید: «من با [[اعتماد]] به [[کردار]] شایسته‌ای که آن را از پیش فرستاده باشم، یا با [[امید]] شفاعت یکی از [[مخلوقات]] نیامده‌ام؛ مگر با امید به شفاعت [[محمد]] و [[اهل بیت]] ایشان، که [[صلوات]] و [[درود]] تو بر او و آنان باد.»..<ref>الصحیفة السجادیة، ص۲۳۶.</ref>.		# امام سجاد {{ع}} در جای دیگری از [[صحیفه سجادیه]] با تصریح به شفاعت و [[استمداد]] از شفاعت [[محمد و آل محمد]] {{صل}}، می‌گوید: «من با [[اعتماد]] به [[کردار]] شایسته‌ای که آن را از پیش فرستاده باشم، یا با [[امید]] شفاعت یکی از [[مخلوقات]] نیامده‌ام؛ مگر با امید به شفاعت [[محمد]] و [[اهل بیت]] ایشان، که [[صلوات]] و [[درود]] تو بر او و آنان باد.»..<ref>الصحیفة السجادیة، ص۲۳۶.</ref>.
	# [[امام رضا]]{{ع}} از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل می‌کند: «[[ائمه]] از [[نسل حسین]] هستند. هر کس اطاعتشان کند [[خدا]] را [[اطاعت]] کرده و هرکه [[نافرمانی]] ورزد، خدا را نافرمانی کرده. آنان ریسمان مطمئن [[الهی]] و همان وسیله به سوی خدای عزّوجل هستند»<ref>نقد پنج‌بخشی بر گفتار آقای کدیور در مورد اعتقاد شیعه به امامت، سید محمد حسین یثربی و همکاران www.toraath.com.</ref>.		# [[امام رضا]] {{ع}} از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} نقل می‌کند: «[[ائمه]] از [[نسل حسین]] هستند. هر کس اطاعتشان کند [[خدا]] را [[اطاعت]] کرده و هرکه [[نافرمانی]] ورزد، خدا را نافرمانی کرده. آنان ریسمان مطمئن [[الهی]] و همان وسیله به سوی خدای عزّوجل هستند»<ref>نقد پنج‌بخشی بر گفتار آقای کدیور در مورد اعتقاد شیعه به امامت، سید محمد حسین یثربی و همکاران www.toraath.com.</ref>.

	افزون بر [[امامیه]]، منابع [[عامه]] نیز توسل را به عنوان [[آموزه‌های قرآنی]] و [[نبوی]] بازتابانده‌اند؛ مانند: در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی فرا گرفت و (پروردگار) از او در گذشت که او بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۳۷.</ref> بسیاری از برجسته‌ترین [[محدثین]] عامه معتقدند مقصود از کلماتی که [[آدم]] به آنها توسل جست و به سوی خدا [[توبه]] کرد، اسامی اهل بیت بود؛ مانند: [[سیوطی]]<ref>الدر المنثور، ج۱، ص۶۱.</ref> [[حاکم حسکانی]]<ref>شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۰۰.</ref>، [[ابن مغازلی شافعی]]<ref>مناقب ابن المغازلی، ص۱۰۵.</ref>، [[ابن ابی الحدید]]<ref>شرح نهج‌البلاغه، ج۶، ص۳۷۵-۳۷۶.</ref>، [[قلقشندی شافعی]]<ref>اتحاف السائل، ص۸۷.</ref>، [[متقی هندی]]<ref>کنزالعمال، ج۲، ۳۵۹.</ref>، [[شرف‌الدین موصلی]]<ref>مناقب آل محمد، ص۲۱۶.</ref>، [[قندوزی حنفی]]<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص۲۸۸.</ref>.		افزون بر [[امامیه]]، منابع [[عامه]] نیز توسل را به عنوان [[آموزه‌های قرآنی]] و [[نبوی]] بازتابانده‌اند؛ مانند: در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی فرا گرفت و (پروردگار) از او در گذشت که او بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۳۷.</ref> بسیاری از برجسته‌ترین [[محدثین]] عامه معتقدند مقصود از کلماتی که [[آدم]] به آنها توسل جست و به سوی خدا [[توبه]] کرد، اسامی اهل بیت بود؛ مانند: [[سیوطی]]<ref>الدر المنثور، ج۱، ص۶۱.</ref> [[حاکم حسکانی]]<ref>شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۰۰.</ref>، [[ابن مغازلی شافعی]]<ref>مناقب ابن المغازلی، ص۱۰۵.</ref>، [[ابن ابی الحدید]]<ref>شرح نهج‌البلاغه، ج۶، ص۳۷۵-۳۷۶.</ref>، [[قلقشندی شافعی]]<ref>اتحاف السائل، ص۸۷.</ref>، [[متقی هندی]]<ref>کنزالعمال، ج۲، ۳۵۹.</ref>، [[شرف‌الدین موصلی]]<ref>مناقب آل محمد، ص۲۱۶.</ref>، [[قندوزی حنفی]]<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص۲۸۸.</ref>.

	از آنجا که [[توسل]]، سنتی [[اجتماعی]] و مقبول میان عقلاء بود، توسل [[عبدالمطلب]] به [[پیامبر]] در [[روزگار]] شیرخوارگی<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۲.</ref> و دست به دامن پیامبر شدن [[ابوطالب]] برای [[طلب]] [[باران]] در روزگار [[کودکی]] و [[تأیید]] آن [[رفتار]] از سوی پیامبر در منابع [[عامه]] منعکس شده<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۱؛ کتاب الدعاء (الطبرانی)، ص۵۹۷؛ شرح نهج‌البلاغة، ج۱۴، م ۸۱؛ البدایة و النهایة، ج۶، ص۹۹.</ref>. [[امام شافعی]] نیز واسطه ساختن [[کودکان]] و پیرزنان را برای استسقاء توصیه می‌کند<ref>کتاب الأم، ج۱، ص۲۸۴؛ المجموع (للنووی)، ج۵، ص۷۱.</ref>. متون [[اهل سنت]] توسل جستن [[خلیفه دوم]] به [[عباس]] [[عموی پیامبر]] را نیز ثبت کرده‌اند<ref>صحیح البخاری، ج۲، ص۱۶؛ سبل السلام، ج۲، ص۸۱.</ref>. توسل قرن‌ها [[سیره]] مستمره [[مسلمین]] بود که با فتوای حُرمت [[ابن‌تیمیه]] و [[تقلید]] و تشدید آن از سوی [[وهابیون]] با تشکیک مواجه شد<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۷۴.</ref>. در کتاب «بحوث فی الملل و النحل» مصادیق متعددی از توسل [[انبیا]]{{عم}} و [[صحابه]] در منابع عامه طرح شده<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۸۰ به بعد.</ref>.<ref>[[حسن علی‌پور وحید\|علی‌پور وحید، حسن]]، [[مکتب در فرآیند نواندیشی (کتاب)\|مکتب در فرآیند نواندیشی]]، ص ۲۵۶.</ref>		از آنجا که [[توسل]]، سنتی [[اجتماعی]] و مقبول میان عقلاء بود، توسل [[عبدالمطلب]] به [[پیامبر]] در [[روزگار]] شیرخوارگی<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۲.</ref> و دست به دامن پیامبر شدن [[ابوطالب]] برای [[طلب]] [[باران]] در روزگار [[کودکی]] و [[تأیید]] آن [[رفتار]] از سوی پیامبر در منابع [[عامه]] منعکس شده<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۱؛ کتاب الدعاء (الطبرانی)، ص۵۹۷؛ شرح نهج‌البلاغة، ج۱۴، م ۸۱؛ البدایة و النهایة، ج۶، ص۹۹.</ref>. [[امام شافعی]] نیز واسطه ساختن [[کودکان]] و پیرزنان را برای استسقاء توصیه می‌کند<ref>کتاب الأم، ج۱، ص۲۸۴؛ المجموع (للنووی)، ج۵، ص۷۱.</ref>. متون [[اهل سنت]] توسل جستن [[خلیفه دوم]] به [[عباس]] [[عموی پیامبر]] را نیز ثبت کرده‌اند<ref>صحیح البخاری، ج۲، ص۱۶؛ سبل السلام، ج۲، ص۸۱.</ref>. توسل قرن‌ها [[سیره]] مستمره [[مسلمین]] بود که با فتوای حُرمت [[ابن‌تیمیه]] و [[تقلید]] و تشدید آن از سوی [[وهابیون]] با تشکیک مواجه شد<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۷۴.</ref>. در کتاب «بحوث فی الملل و النحل» مصادیق متعددی از توسل [[انبیا]] {{عم}} و [[صحابه]] در منابع عامه طرح شده<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۸۰ به بعد.</ref>.<ref>[[حسن علی‌پور وحید\|علی‌پور وحید، حسن]]، [[مکتب در فرآیند نواندیشی (کتاب)\|مکتب در فرآیند نواندیشی]]، ص ۲۵۶.</ref>

	==پرسش مستقیم==		== پرسش مستقیم ==
	{{پرسش وابسته}}		{{پرسش وابسته}}
	* [[جایگاه ترس در روایات چیست؟ (پرسش)]]		* [[جایگاه ترس در روایات چیست؟ (پرسش)]]

Bahmani در ‏۱۶ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۴

2022-08-16T08:14:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۴۴
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، ~~فراتر~~ از ~~حوصله این نوشتار است؛ مانند~~:		شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، بسیارند که برخی از آنها عبارت‌اند از:

	# [[امام سجاد]]{{ع}} پیاپی و پُرشمار، [[اولیای الهی]] را واسطه و [[شفیع]] در بارگاه [[حق]] و زمینه [[استجابت]] دعای خویش قرار می‌دهد: {{متن حدیث\|بِحَقِّ‏ مَنِ‏ اخْتَرْتَ‏ مِنْ‏ بَرِيَّتِكَ‏، وَ مَنِ اجْتَبَيْتَ لِشَأْنِكَ، بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِكَ، وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِيَتَهُ كَمَعْصِيَتِكَ، بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوَالاتَهُ بِمُوَالاتِكَ...}}<ref>الصحیفة السجادیة، دعای عرفه، ص۲۲۴.</ref>		# [[امام سجاد]]{{ع}} پیاپی و پُرشمار، [[اولیای الهی]] را واسطه و [[شفیع]] در بارگاه [[حق]] و زمینه [[استجابت]] دعای خویش قرار می‌دهد: {{متن حدیث\|بِحَقِّ‏ مَنِ‏ اخْتَرْتَ‏ مِنْ‏ بَرِيَّتِكَ‏، وَ مَنِ اجْتَبَيْتَ لِشَأْنِكَ، بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِكَ، وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِيَتَهُ كَمَعْصِيَتِكَ، بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوَالاتَهُ بِمُوَالاتِكَ...}}<ref>الصحیفة السجادیة، دعای عرفه، ص۲۲۴.</ref>.
	#امام سجاد{{ع}} در جای دیگری از [[صحیفه سجادیه]] با تصریح به شفاعت و [[استمداد]] از شفاعت [[محمد و آل محمد]]{{صل}}، می‌گوید: «من با [[اعتماد]] به [[کردار]] شایسته‌ای که آن را از پیش فرستاده باشم، یا با [[امید]] شفاعت یکی از [[مخلوقات]] نیامده‌ام؛ مگر با امید به شفاعت [[محمد]] و [[اهل بیت]] ایشان، که [[صلوات]] و [[درود]] تو بر او و آنان باد.»..<ref>الصحیفة السجادیة، ص۲۳۶.</ref>.		#امام سجاد{{ع}} در جای دیگری از [[صحیفه سجادیه]] با تصریح به شفاعت و [[استمداد]] از شفاعت [[محمد و آل محمد]]{{صل}}، می‌گوید: «من با [[اعتماد]] به [[کردار]] شایسته‌ای که آن را از پیش فرستاده باشم، یا با [[امید]] شفاعت یکی از [[مخلوقات]] نیامده‌ام؛ مگر با امید به شفاعت [[محمد]] و [[اهل بیت]] ایشان، که [[صلوات]] و [[درود]] تو بر او و آنان باد.»..<ref>الصحیفة السجادیة، ص۲۳۶.</ref>.
	# [[امام رضا]]{{ع}} از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل می‌کند: «[[ائمه]] از [[نسل حسین]] هستند. هر کس اطاعتشان کند [[خدا]] را [[اطاعت]] کرده و هرکه [[نافرمانی]] ورزد، خدا را نافرمانی کرده. آنان ریسمان مطمئن [[الهی]] و همان وسیله به سوی خدای عزّوجل هستند»<ref>نقد پنج‌بخشی بر گفتار آقای کدیور در مورد اعتقاد شیعه به امامت، سید محمد حسین یثربی و همکاران www.toraath.com.</ref>.		# [[امام رضا]]{{ع}} از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل می‌کند: «[[ائمه]] از [[نسل حسین]] هستند. هر کس اطاعتشان کند [[خدا]] را [[اطاعت]] کرده و هرکه [[نافرمانی]] ورزد، خدا را نافرمانی کرده. آنان ریسمان مطمئن [[الهی]] و همان وسیله به سوی خدای عزّوجل هستند»<ref>نقد پنج‌بخشی بر گفتار آقای کدیور در مورد اعتقاد شیعه به امامت، سید محمد حسین یثربی و همکاران www.toraath.com.</ref>.
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	افزون بر [[امامیه]]، منابع [[عامه]] نیز توسل را به عنوان [[آموزه‌های قرآنی]] و [[نبوی]] بازتابانده‌اند؛ مانند: در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی فرا گرفت و (پروردگار) از او در گذشت که او بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۳۷.</ref> بسیاری از برجسته‌ترین [[محدثین]] عامه معتقدند مقصود از کلماتی که [[آدم]] به آنها توسل جست و به سوی خدا [[توبه]] کرد، اسامی اهل بیت بود؛ مانند: [[سیوطی]]<ref>الدر المنثور، ج۱، ص۶۱.</ref> [[حاکم حسکانی]]<ref>شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۰۰.</ref>، [[ابن مغازلی شافعی]]<ref>مناقب ابن المغازلی، ص۱۰۵.</ref>، [[ابن ابی الحدید]]<ref>شرح نهج‌البلاغه، ج۶، ص۳۷۵-۳۷۶.</ref>، [[قلقشندی شافعی]]<ref>اتحاف السائل، ص۸۷.</ref>، [[متقی هندی]]<ref>کنزالعمال، ج۲، ۳۵۹.</ref>، [[شرف‌الدین موصلی]]<ref>مناقب آل محمد، ص۲۱۶.</ref>، [[قندوزی حنفی]]<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص۲۸۸.</ref>.		افزون بر [[امامیه]]، منابع [[عامه]] نیز توسل را به عنوان [[آموزه‌های قرآنی]] و [[نبوی]] بازتابانده‌اند؛ مانند: در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی فرا گرفت و (پروردگار) از او در گذشت که او بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۳۷.</ref> بسیاری از برجسته‌ترین [[محدثین]] عامه معتقدند مقصود از کلماتی که [[آدم]] به آنها توسل جست و به سوی خدا [[توبه]] کرد، اسامی اهل بیت بود؛ مانند: [[سیوطی]]<ref>الدر المنثور، ج۱، ص۶۱.</ref> [[حاکم حسکانی]]<ref>شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۰۰.</ref>، [[ابن مغازلی شافعی]]<ref>مناقب ابن المغازلی، ص۱۰۵.</ref>، [[ابن ابی الحدید]]<ref>شرح نهج‌البلاغه، ج۶، ص۳۷۵-۳۷۶.</ref>، [[قلقشندی شافعی]]<ref>اتحاف السائل، ص۸۷.</ref>، [[متقی هندی]]<ref>کنزالعمال، ج۲، ۳۵۹.</ref>، [[شرف‌الدین موصلی]]<ref>مناقب آل محمد، ص۲۱۶.</ref>، [[قندوزی حنفی]]<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص۲۸۸.</ref>.

	از آنجا که [[توسل]]، سنتی [[اجتماعی]] و مقبول میان عقلاء بود، توسل [[عبدالمطلب]] به [[پیامبر]] در [[روزگار]] شیرخوارگی<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۲.</ref>، و دست به دامن پیامبر شدن [[ابوطالب]] برای [[طلب]] [[باران]] در روزگار [[کودکی]] و [[تأیید]] آن [[رفتار]] از سوی پیامبر در منابع [[عامه]] منعکس شده<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۱؛ کتاب الدعاء (الطبرانی)، ص۵۹۷؛ شرح نهج‌البلاغة، ج۱۴، م ۸۱؛ البدایة و النهایة، ج۶، ص۹۹.</ref>. [[امام شافعی]] نیز واسطه ساختن [[کودکان]] و پیرزنان را برای استسقاء توصیه می‌کند<ref>کتاب الأم، ج۱، ص۲۸۴؛ المجموع (للنووی)، ج۵، ص۷۱.</ref>. متون [[اهل سنت]] توسل جستن [[خلیفه دوم]] به [[عباس]] [[عموی پیامبر]] را نیز ثبت کرده‌اند<ref>صحیح البخاری، ج۲، ص۱۶؛ سبل السلام، ج۲، ص۸۱.</ref>. توسل قرن‌ها [[سیره]] مستمره [[مسلمین]] بود که با فتوای حُرمت [[ابن‌تیمیه]] و [[تقلید]] و تشدید آن از سوی [[وهابیون]] با تشکیک مواجه شد<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۷۴.</ref>. در ~~کتاب«بحوث~~ فی الملل و النحل» مصادیق متعددی از توسل [[انبیا]]{{عم}} و [[صحابه]] در منابع عامه طرح شده<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۸۰ به بعد.</ref>.<ref>[[حسن علی‌پور وحید\|علی‌پور وحید، حسن]]، [[مکتب در فرآیند نواندیشی (کتاب)\|مکتب در فرآیند نواندیشی]]، ص ۲۵۶.</ref>		از آنجا که [[توسل]]، سنتی [[اجتماعی]] و مقبول میان عقلاء بود، توسل [[عبدالمطلب]] به [[پیامبر]] در [[روزگار]] شیرخوارگی<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۲.</ref> و دست به دامن پیامبر شدن [[ابوطالب]] برای [[طلب]] [[باران]] در روزگار [[کودکی]] و [[تأیید]] آن [[رفتار]] از سوی پیامبر در منابع [[عامه]] منعکس شده<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۱؛ کتاب الدعاء (الطبرانی)، ص۵۹۷؛ شرح نهج‌البلاغة، ج۱۴، م ۸۱؛ البدایة و النهایة، ج۶، ص۹۹.</ref>. [[امام شافعی]] نیز واسطه ساختن [[کودکان]] و پیرزنان را برای استسقاء توصیه می‌کند<ref>کتاب الأم، ج۱، ص۲۸۴؛ المجموع (للنووی)، ج۵، ص۷۱.</ref>. متون [[اهل سنت]] توسل جستن [[خلیفه دوم]] به [[عباس]] [[عموی پیامبر]] را نیز ثبت کرده‌اند<ref>صحیح البخاری، ج۲، ص۱۶؛ سبل السلام، ج۲، ص۸۱.</ref>. توسل قرن‌ها [[سیره]] مستمره [[مسلمین]] بود که با فتوای حُرمت [[ابن‌تیمیه]] و [[تقلید]] و تشدید آن از سوی [[وهابیون]] با تشکیک مواجه شد<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۷۴.</ref>. در کتاب «بحوث فی الملل و النحل» مصادیق متعددی از توسل [[انبیا]]{{عم}} و [[صحابه]] در منابع عامه طرح شده<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۸۰ به بعد.</ref>.<ref>[[حسن علی‌پور وحید\|علی‌پور وحید، حسن]]، [[مکتب در فرآیند نواندیشی (کتاب)\|مکتب در فرآیند نواندیشی]]، ص ۲۵۶.</ref>

	==پرسش مستقیم==		==پرسش مستقیم==

Bahmani در ‏۱۶ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۱

2022-08-16T08:11:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۴۱
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	~~{{شیعه}}~~
	==مقدمه==		==مقدمه==
	شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، فراتر از حوصله این نوشتار است؛ مانند:		شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، فراتر از حوصله این نوشتار است؛ مانند:

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:04:40Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۴
خط ۹:		خط ۹:
	شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، فراتر از حوصله این نوشتار است؛ مانند:		شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، فراتر از حوصله این نوشتار است؛ مانند:

	#[[امام سجاد]]{{ع}} پیاپی و پُرشمار، [[اولیای الهی]] را واسطه و [[شفیع]] در بارگاه [[حق]] و زمینه [[استجابت]] دعای خویش قرار می‌دهد: {{متن حدیث\|بِحَقِّ‏ مَنِ‏ اخْتَرْتَ‏ مِنْ‏ بَرِيَّتِكَ‏، وَ مَنِ اجْتَبَيْتَ لِشَأْنِكَ، بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِكَ، وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِيَتَهُ كَمَعْصِيَتِكَ، بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوَالاتَهُ بِمُوَالاتِكَ...}}<ref>الصحیفة السجادیة، دعای عرفه، ص۲۲۴.</ref>		# [[امام سجاد]]{{ع}} پیاپی و پُرشمار، [[اولیای الهی]] را واسطه و [[شفیع]] در بارگاه [[حق]] و زمینه [[استجابت]] دعای خویش قرار می‌دهد: {{متن حدیث\|بِحَقِّ‏ مَنِ‏ اخْتَرْتَ‏ مِنْ‏ بَرِيَّتِكَ‏، وَ مَنِ اجْتَبَيْتَ لِشَأْنِكَ، بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِكَ، وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِيَتَهُ كَمَعْصِيَتِكَ، بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوَالاتَهُ بِمُوَالاتِكَ...}}<ref>الصحیفة السجادیة، دعای عرفه، ص۲۲۴.</ref>
	#امام سجاد{{ع}} در جای دیگری از [[صحیفه سجادیه]] با تصریح به شفاعت و [[استمداد]] از شفاعت [[محمد و آل محمد]]{{صل}}، می‌گوید: «من با [[اعتماد]] به [[کردار]] شایسته‌ای که آن را از پیش فرستاده باشم، یا با [[امید]] شفاعت یکی از [[مخلوقات]] نیامده‌ام؛ مگر با امید به شفاعت [[محمد]] و [[اهل بیت]] ایشان، که [[صلوات]] و [[درود]] تو بر او و آنان باد.»..<ref>الصحیفة السجادیة، ص۲۳۶.</ref>.		#امام سجاد{{ع}} در جای دیگری از [[صحیفه سجادیه]] با تصریح به شفاعت و [[استمداد]] از شفاعت [[محمد و آل محمد]]{{صل}}، می‌گوید: «من با [[اعتماد]] به [[کردار]] شایسته‌ای که آن را از پیش فرستاده باشم، یا با [[امید]] شفاعت یکی از [[مخلوقات]] نیامده‌ام؛ مگر با امید به شفاعت [[محمد]] و [[اهل بیت]] ایشان، که [[صلوات]] و [[درود]] تو بر او و آنان باد.»..<ref>الصحیفة السجادیة، ص۲۳۶.</ref>.
	#[[امام رضا]]{{ع}} از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل می‌کند: «[[ائمه]] از [[نسل حسین]] هستند. هر کس اطاعتشان کند [[خدا]] را [[اطاعت]] کرده و هرکه [[نافرمانی]] ورزد، خدا را نافرمانی کرده. آنان ریسمان مطمئن [[الهی]] و همان وسیله به سوی خدای عزّوجل هستند»<ref>نقد پنج‌بخشی بر گفتار آقای کدیور در مورد اعتقاد شیعه به امامت، سید محمد حسین یثربی و همکاران www.toraath.com.</ref>.		# [[امام رضا]]{{ع}} از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل می‌کند: «[[ائمه]] از [[نسل حسین]] هستند. هر کس اطاعتشان کند [[خدا]] را [[اطاعت]] کرده و هرکه [[نافرمانی]] ورزد، خدا را نافرمانی کرده. آنان ریسمان مطمئن [[الهی]] و همان وسیله به سوی خدای عزّوجل هستند»<ref>نقد پنج‌بخشی بر گفتار آقای کدیور در مورد اعتقاد شیعه به امامت، سید محمد حسین یثربی و همکاران www.toraath.com.</ref>.

	افزون بر [[امامیه]]، منابع [[عامه]] نیز توسل را به عنوان [[آموزه‌های قرآنی]] و [[نبوی]] بازتابانده‌اند؛ مانند: در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی فرا گرفت و (پروردگار) از او در گذشت که او بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۳۷.</ref> بسیاری از برجسته‌ترین [[محدثین]] عامه معتقدند مقصود از کلماتی که [[آدم]] به آنها توسل جست و به سوی خدا [[توبه]] کرد، اسامی اهل بیت بود؛ مانند: [[سیوطی]]<ref>الدر المنثور، ج۱، ص۶۱.</ref> [[حاکم حسکانی]]<ref>شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۰۰.</ref>، [[ابن مغازلی شافعی]]<ref>مناقب ابن المغازلی، ص۱۰۵.</ref>، [[ابن ابی الحدید]]<ref>شرح نهج‌البلاغه، ج۶، ص۳۷۵-۳۷۶.</ref>، [[قلقشندی شافعی]]<ref>اتحاف السائل، ص۸۷.</ref>، [[متقی هندی]]<ref>کنزالعمال، ج۲، ۳۵۹.</ref>، [[شرف‌الدین موصلی]]<ref>مناقب آل محمد، ص۲۱۶.</ref>، [[قندوزی حنفی]]<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص۲۸۸.</ref>.		افزون بر [[امامیه]]، منابع [[عامه]] نیز توسل را به عنوان [[آموزه‌های قرآنی]] و [[نبوی]] بازتابانده‌اند؛ مانند: در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن\|فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی فرا گرفت و (پروردگار) از او در گذشت که او بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۳۷.</ref> بسیاری از برجسته‌ترین [[محدثین]] عامه معتقدند مقصود از کلماتی که [[آدم]] به آنها توسل جست و به سوی خدا [[توبه]] کرد، اسامی اهل بیت بود؛ مانند: [[سیوطی]]<ref>الدر المنثور، ج۱، ص۶۱.</ref> [[حاکم حسکانی]]<ref>شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۰۰.</ref>، [[ابن مغازلی شافعی]]<ref>مناقب ابن المغازلی، ص۱۰۵.</ref>، [[ابن ابی الحدید]]<ref>شرح نهج‌البلاغه، ج۶، ص۳۷۵-۳۷۶.</ref>، [[قلقشندی شافعی]]<ref>اتحاف السائل، ص۸۷.</ref>، [[متقی هندی]]<ref>کنزالعمال، ج۲، ۳۵۹.</ref>، [[شرف‌الدین موصلی]]<ref>مناقب آل محمد، ص۲۱۶.</ref>، [[قندوزی حنفی]]<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص۲۸۸.</ref>.
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:توسل]]		[[رده:توسل]]

Heydari در ‏۱۲ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۴۰

2022-05-12T04:40:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{شیعه}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = توسل		\| موضوع مرتبط = توسل
خط ۶:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
			{{شیعه}}
	==مقدمه==		==مقدمه==
	شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، فراتر از حوصله این نوشتار است؛ مانند:		شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، فراتر از حوصله این نوشتار است؛ مانند:

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «{{شیعه}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = توسل | عنوان مدخل = توسل | مداخل مرتبط = توسل در قرآن - توسل در حدیث - توسل در نهج البلاغه - توسل در کلام اسلامی - توسل در معارف و سیره حسینی - توسل در معارف دعا و زیارات - توسل در معارف و سیره سجادی - [...» ایجاد کرد

2022-05-12T04:39:00Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{شیعه}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = توسل | عنوان مدخل = توسل | مداخل مرتبط = توسل در قرآن - توسل در حدیث - توسل در نهج البلاغه - توسل در کلام اسلامی - توسل در معارف و سیره حسینی - توسل در معارف دعا و زیارات - توسل در معارف و سیره سجادی - [...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{شیعه}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = توسل
| عنوان مدخل = [[توسل]]
| مداخل مرتبط = [[توسل در قرآن]] - [[توسل در حدیث]] - [[توسل در نهج البلاغه]] - [[توسل در کلام اسلامی]] - [[توسل در معارف و سیره حسینی]] - [[توسل در معارف دعا و زیارات]] - [[توسل در معارف و سیره سجادی]] - [[توسل در حقوق اسلامی]] - [[توسل در فقه اسلامی]]
| پرسش مرتبط =
}}
==مقدمه==
شمار روایاتی که [[دعوت]] به [[دعا]] و [[توسل]] و [[شفاعت]] و [[زیارت]] و امثال آن دارند، فراتر از حوصله این نوشتار است؛ مانند:

#[[امام سجاد]]{{ع}} پیاپی و پُرشمار، [[اولیای الهی]] را واسطه و [[شفیع]] در بارگاه [[حق]] و زمینه [[استجابت]] دعای خویش قرار می‌دهد: {{متن حدیث|بِحَقِّ‏ مَنِ‏ اخْتَرْتَ‏ مِنْ‏ بَرِيَّتِكَ‏، وَ مَنِ اجْتَبَيْتَ لِشَأْنِكَ، بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِكَ، وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِيَتَهُ كَمَعْصِيَتِكَ، بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوَالاتَهُ بِمُوَالاتِكَ...}}<ref>الصحیفة السجادیة، دعای عرفه، ص۲۲۴.</ref>
#امام سجاد{{ع}} در جای دیگری از [[صحیفه سجادیه]] با تصریح به شفاعت و [[استمداد]] از شفاعت [[محمد و آل محمد]]{{صل}}، می‌گوید: «من با [[اعتماد]] به [[کردار]] شایسته‌ای که آن را از پیش فرستاده باشم، یا با [[امید]] شفاعت یکی از [[مخلوقات]] نیامده‌ام؛ مگر با امید به شفاعت [[محمد]] و [[اهل بیت]] ایشان، که [[صلوات]] و [[درود]] تو بر او و آنان باد.»..<ref>الصحیفة السجادیة، ص۲۳۶.</ref>.
#[[امام رضا]]{{ع}} از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل می‌کند: «[[ائمه]] از [[نسل حسین]] هستند. هر کس اطاعتشان کند [[خدا]] را [[اطاعت]] کرده و هرکه [[نافرمانی]] ورزد، خدا را نافرمانی کرده. آنان ریسمان مطمئن [[الهی]] و همان وسیله به سوی خدای عزّوجل هستند»<ref>نقد پنج‌بخشی بر گفتار آقای کدیور در مورد اعتقاد شیعه به امامت، سید محمد حسین یثربی و همکاران www.toraath.com.</ref>.

افزون بر [[امامیه]]، منابع [[عامه]] نیز توسل را به عنوان [[آموزه‌های قرآنی]] و [[نبوی]] بازتابانده‌اند؛ مانند: در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن|فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی فرا گرفت و (پروردگار) از او در گذشت که او بسیار توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۳۷.</ref> بسیاری از برجسته‌ترین [[محدثین]] عامه معتقدند مقصود از کلماتی که [[آدم]] به آنها توسل جست و به سوی خدا [[توبه]] کرد، اسامی اهل بیت بود؛ مانند: [[سیوطی]]<ref>الدر المنثور، ج۱، ص۶۱.</ref> [[حاکم حسکانی]]<ref>شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۰۰.</ref>، [[ابن مغازلی شافعی]]<ref>مناقب ابن المغازلی، ص۱۰۵.</ref>، [[ابن ابی الحدید]]<ref>شرح نهج‌البلاغه، ج۶، ص۳۷۵-۳۷۶.</ref>، [[قلقشندی شافعی]]<ref>اتحاف السائل، ص۸۷.</ref>، [[متقی هندی]]<ref>کنزالعمال، ج۲، ۳۵۹.</ref>، [[شرف‌الدین موصلی]]<ref>مناقب آل محمد، ص۲۱۶.</ref>، [[قندوزی حنفی]]<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص۲۸۸.</ref>.

از آنجا که [[توسل]]، سنتی [[اجتماعی]] و مقبول میان عقلاء بود، توسل [[عبدالمطلب]] به [[پیامبر]] در [[روزگار]] شیرخوارگی<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۲.</ref>، و دست به دامن پیامبر شدن [[ابوطالب]] برای [[طلب]] [[باران]] در روزگار [[کودکی]] و [[تأیید]] آن [[رفتار]] از سوی پیامبر در منابع [[عامه]] منعکس شده<ref>فتح الباری، ج۲، ص۴۱۱؛ کتاب الدعاء (الطبرانی)، ص۵۹۷؛ شرح نهج‌البلاغة، ج۱۴، م ۸۱؛ البدایة و النهایة، ج۶، ص۹۹.</ref>. [[امام شافعی]] نیز واسطه ساختن [[کودکان]] و پیرزنان را برای استسقاء توصیه می‌کند<ref>کتاب الأم، ج۱، ص۲۸۴؛ المجموع (للنووی)، ج۵، ص۷۱.</ref>. متون [[اهل سنت]] توسل جستن [[خلیفه دوم]] به [[عباس]] [[عموی پیامبر]] را نیز ثبت کرده‌اند<ref>صحیح البخاری، ج۲، ص۱۶؛ سبل السلام، ج۲، ص۸۱.</ref>. توسل قرن‌ها [[سیره]] مستمره [[مسلمین]] بود که با فتوای حُرمت [[ابن‌تیمیه]] و [[تقلید]] و تشدید آن از سوی [[وهابیون]] با تشکیک مواجه شد<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۷۴.</ref>. در کتاب«بحوث فی الملل و النحل» مصادیق متعددی از توسل [[انبیا]]{{عم}} و [[صحابه]] در منابع عامه طرح شده<ref>بحوث فی الملل و النحل، ج۴، ص۳۸۰ به بعد.</ref>.<ref>[[حسن علی‌پور وحید|علی‌پور وحید، حسن]]، [[مکتب در فرآیند نواندیشی (کتاب)|مکتب در فرآیند نواندیشی]]، ص ۲۵۶.</ref>

==پرسش مستقیم==
{{پرسش وابسته}}
* [[جایگاه ترس در روایات چیست؟ (پرسش)]]
{{پایان پرسش وابسته}}

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:1100806.jpg|22px]] [[حسن علی‌پور وحید|علی‌پور وحید، حسن]]، [[مکتب در فرآیند نواندیشی (کتاب)|'''مکتب در فرآیند نواندیشی''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:مدخل]]
[[رده:توسل]]