توسل در معارف و سیره معصوم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* درخواست دعا از اولیای الهی */

2026-03-01T16:48:58Z

درخواست دعا از اولیای الهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۱۸
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	=== درخواست دعا از اولیای الهی ===		=== درخواست دعا از اولیای الهی ===
	نوع دوم توسل، درخواست دعا از اولیای الهی است؛ زیرا آنان به واسطه آبرویی که نزد [[پروردگار]] دارند می‌توانند در برآوردن حاجات [[مؤمنان]] کمک کنند. همچنان که از [[برادر]] و خواهر [[مؤمن]] درخواست دعا امری صحیح و پسندیده است از [[اولیای الهی]] و [[آبرومند]] درگاه او به طریق اولی بجا و پسندیده است و ریشه [[قرآنی]] نیز دارد. [[قرآن]] می‌فرماید: ~~فرزندان~~ [[حضرت] یعقوب]]، پس از پشیمانی از گناه خود و ظلمی که به برادرشان یوسف روا داشته بودند برای [[بخشش]] [[گناه]] خود به پدرشان [[یعقوب نبی]] [[متوسل]] شدند و عرضه داشتند: {{متن قرآن\|يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ}}<ref>«ای پدر! برای ما از گناهانمان آمرزش بخواه که ما بی‌گمان گنهکار بوده‌ایم» سوره یوسف، آیه ۹۷.</ref>.		نوع دوم توسل، درخواست دعا از اولیای الهی است؛ زیرا آنان به واسطه آبرویی که نزد [[پروردگار]] دارند می‌توانند در [[برآوردن حاجات]] [[مؤمنان]] کمک کنند. همچنان که از [[برادر]] و خواهر [[مؤمن]] درخواست دعا امری صحیح و پسندیده است از [[اولیای الهی]] و [[آبرومند]] درگاه او به طریق اولی بجا و پسندیده است و ریشه [[قرآنی]] نیز دارد. [[قرآن]] می‌فرماید: [[فرزندان حضرت یعقوب]]، پس از پشیمانی از گناه خود و ظلمی که به برادرشان یوسف روا داشته بودند برای [[بخشش]] [[گناه]] خود به پدرشان [[یعقوب نبی]] [[متوسل]] شدند و عرضه داشتند: {{متن قرآن\|يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ}}<ref>«ای پدر! برای ما از گناهانمان آمرزش بخواه که ما بی‌گمان گنهکار بوده‌ایم» سوره یوسف، آیه ۹۷.</ref>.

	همچنین [[قرآن کریم]] به [[مسلمانان]] می‌آموزد که در خطاهایی که مرتکب می‌شوند، به محضر [[رسول خدا]]{{صل}} بیایند و از او بخواهند که برایشان دعا و [[طلب آمرزش]] کند، که این روش برای آمرزیده شدن آنان بهتر است: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا}}<ref>«و اگر آنان هنگامی که به خویش ستم روا داشتند نزد تو می‌آمدند و از خداوند آمرزش می‌خواستند و پیامبر برای آنان آمرزش می‌خواست خداوند را توبه‌پذیر بخشاینده می‌یافتند» سوره نساء، آیه ۶۴.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۵۳.</ref>		همچنین [[قرآن کریم]] به [[مسلمانان]] می‌آموزد که در خطاهایی که مرتکب می‌شوند، به محضر [[رسول خدا]]{{صل}} بیایند و از او بخواهند که برایشان دعا و [[طلب آمرزش]] کند، که این روش برای آمرزیده شدن آنان بهتر است: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا}}<ref>«و اگر آنان هنگامی که به خویش ستم روا داشتند نزد تو می‌آمدند و از خداوند آمرزش می‌خواستند و پیامبر برای آنان آمرزش می‌خواست خداوند را توبه‌پذیر بخشاینده می‌یافتند» سوره نساء، آیه ۶۴.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۵۳.</ref>

Bahmani در ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۲

2026-02-28T07:22:53Z

Bahmani: /* توسل در فرهنگ دینی */

2026-02-28T07:17:00Z

توسل در فرهنگ دینی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۴۷
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	با توجه به مقید نکردن کلمه «وسیله» در [[آیه شریفه]] و اطلاق آن، شامل هر چیزی می‌شود که صلاحیت نزدیک کردن انسان به پیشگاه خداوند را دارد. همان‌طور که [[نماز]]، [[روزه]]، [[احسان]] به [[یتیم]]، دستگیری از مستمندان، خدمت به خلق [[خدا]] و... اسباب و وسایل [[تقرب به خداوند]] هستند، استمداد از [[پیامبران]] و اولیای الهی نیز وسیله تقرب به خداوند است. بنابراین یکی از راه‌های تقرب به خداوند توسل به اولیای الهی است. از این‌رو، هنگام [[دعا]]، خداوند را به [[حق]] [[بندگان]] [[صالح]] و [[آبرومند]] درگاه او قسم می‌دهیم و یا از اولیای الهی می‌خواهیم که برای ما در درگاه الهی دعا کنند. تمسک دست کمک به سوی کسانی است که نزد خداوند از آبروی ویژه برخوردارند و از طرف خدا برای [[شفاعت]] [[بشر]] مأذون‌اند و می‌توانند گره‌های مهمی از زندگی [[انسان‌ها]] باز کنند و در گرفتاری‌های [[دنیوی]] و [[اخروی]] [[پناهگاه]] آنان باشند.		با توجه به مقید نکردن کلمه «وسیله» در [[آیه شریفه]] و اطلاق آن، شامل هر چیزی می‌شود که صلاحیت نزدیک کردن انسان به پیشگاه خداوند را دارد. همان‌طور که [[نماز]]، [[روزه]]، [[احسان]] به [[یتیم]]، دستگیری از مستمندان، خدمت به خلق [[خدا]] و... اسباب و وسایل [[تقرب به خداوند]] هستند، استمداد از [[پیامبران]] و اولیای الهی نیز وسیله تقرب به خداوند است. بنابراین یکی از راه‌های تقرب به خداوند توسل به اولیای الهی است. از این‌رو، هنگام [[دعا]]، خداوند را به [[حق]] [[بندگان]] [[صالح]] و [[آبرومند]] درگاه او قسم می‌دهیم و یا از اولیای الهی می‌خواهیم که برای ما در درگاه الهی دعا کنند. تمسک دست کمک به سوی کسانی است که نزد خداوند از آبروی ویژه برخوردارند و از طرف خدا برای [[شفاعت]] [[بشر]] مأذون‌اند و می‌توانند گره‌های مهمی از زندگی [[انسان‌ها]] باز کنند و در گرفتاری‌های [[دنیوی]] و [[اخروی]] [[پناهگاه]] آنان باشند.

	در روایات پیامبر اکرم{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{عم}} نیز بر [[لزوم]] توسل به اولیای الهی هنگام دعا تأکید شده است؛ چنان‌که در [[روایت نبوی]] آمده است: «هر دعایی محجوب است تا اینکه بر محمد و آل محمد [[درود]] فرستاده شود»<ref>{{متن حدیث\|كُلُّ دُعَاءٍ يُدْعَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ مَحْجُوبٌ عَنِ السَّمَاءِ حَتَّى يُصَلَّى عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ}} (محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۴۹۱؛ شیخ طوسی، الامالی، ص۶۶۲، مجلس ۲۳، حدیث ۲۳).</ref>. بنابراین، همان‌طور که اصل [[دعا]] از اسباب [[فیض]] است و می‌توان [[حاجت]] را به‌طور مستقیم از [[خداوند]] درخواست کرد، [[توسل]] به [[اولیای الهی]] در هنگام دعا نیز از اسباب فیض و وسایل [[قرب به خداوند]] است<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۴۹.</ref>.		در روایات پیامبر اکرم{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{عم}} نیز بر [[لزوم]] توسل به اولیای الهی هنگام دعا تأکید شده است؛ چنان‌که در روایت نبوی آمده است: «هر دعایی محجوب است تا اینکه بر محمد و آل محمد [[درود]] فرستاده شود»<ref>{{متن حدیث\|كُلُّ دُعَاءٍ يُدْعَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ مَحْجُوبٌ عَنِ السَّمَاءِ حَتَّى يُصَلَّى عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ}} (محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۴۹۱؛ شیخ طوسی، الامالی، ص۶۶۲، مجلس ۲۳، حدیث ۲۳).</ref>. بنابراین، همان‌طور که اصل [[دعا]] از اسباب [[فیض]] است و می‌توان [[حاجت]] را به‌طور مستقیم از [[خداوند]] درخواست کرد، [[توسل]] به [[اولیای الهی]] در هنگام دعا نیز از اسباب فیض و وسایل [[قرب به خداوند]] است<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۴۹.</ref>.

	== اقسام توسل<ref>برای مطالعه بیشتر ر.ک: سید کاظم روحانی، شفاعت و توسل.</ref> ==		== اقسام توسل<ref>برای مطالعه بیشتر ر.ک: سید کاظم روحانی، شفاعت و توسل.</ref> ==

Bahmani در ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۱۶

2026-02-28T07:16:49Z

نمایش تغییرات

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = توسل | عنوان مدخل = توسل | مداخل مرتبط = توسل در قرآن - توسل در حدیث - توسل در نهج البلاغه - توسل در کلام اسلامی - توسل در معارف و سیره حسینی - توسل در معارف و سیره سجادی - توسل در معارف و سیره معصوم - توسل در...» ایجاد کرد

2026-01-28T09:18:53Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = توسل | عنوان مدخل = توسل | مداخل مرتبط = توسل در قرآن - توسل در حدیث - توسل در نهج البلاغه - توسل در کلام اسلامی - توسل در معارف و سیره حسینی - توسل در معارف و سیره سجادی - توسل در معارف و سیره معصوم - توسل در...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۵۲
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	با توجه به مقید نکردن کلمه «وسیله» در [[آیه شریفه]] و اطلاق آن، شامل هر چیزی می‌شود که صلاحیت نزدیک کردن انسان به پیشگاه خداوند را دارد. همان‌طور که [[نماز]]، [[روزه]]، [[احسان]] به [[یتیم]]، دستگیری از مستمندان، خدمت به خلق [[خدا]] و... اسباب و وسایل [[تقرب به خداوند]] هستند، استمداد از [[پیامبران]] و اولیای الهی نیز وسیله تقرب به خداوند است. بنابراین یکی از راه‌های تقرب به خداوند توسل به اولیای الهی است. از این‌رو، هنگام [[دعا]]، خداوند را به [[حق]] [[بندگان]] [[صالح]] و [[آبرومند]] درگاه او قسم می‌دهیم و یا از اولیای الهی می‌خواهیم که برای ما در درگاه الهی دعا کنند. تمسک دست کمک به سوی کسانی است که نزد خداوند از آبروی ویژه برخوردارند و از طرف خدا برای [[شفاعت]] [[بشر]] مأذون‌اند و می‌توانند گره‌های مهمی از زندگی [[انسان‌ها]] باز کنند و در گرفتاری‌های [[دنیوی]] و [[اخروی]] [[پناهگاه]] آنان باشند.		با توجه به مقید نکردن کلمه «وسیله» در [[آیه شریفه]] و اطلاق آن، شامل هر چیزی می‌شود که صلاحیت نزدیک کردن انسان به پیشگاه خداوند را دارد. همان‌طور که [[نماز]]، [[روزه]]، [[احسان]] به [[یتیم]]، دستگیری از مستمندان، خدمت به خلق [[خدا]] و... اسباب و وسایل [[تقرب به خداوند]] هستند، استمداد از [[پیامبران]] و اولیای الهی نیز وسیله تقرب به خداوند است. بنابراین یکی از راه‌های تقرب به خداوند توسل به اولیای الهی است. از این‌رو، هنگام [[دعا]]، خداوند را به [[حق]] [[بندگان]] [[صالح]] و [[آبرومند]] درگاه او قسم می‌دهیم و یا از اولیای الهی می‌خواهیم که برای ما در درگاه الهی دعا کنند. تمسک دست کمک به سوی کسانی است که نزد خداوند از آبروی ویژه برخوردارند و از طرف خدا برای [[شفاعت]] [[بشر]] مأذون‌اند و می‌توانند گره‌های مهمی از زندگی [[انسان‌ها]] باز کنند و در گرفتاری‌های [[دنیوی]] و [[اخروی]] [[پناهگاه]] آنان باشند.

	در روایات پیامبر اکرم{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{عم}} نیز بر [[لزوم]] توسل به اولیای الهی هنگام دعا تأکید شده است؛ چنان‌که در روایت نبوی آمده است: «هر دعایی محجوب است تا اینکه بر محمد و آل محمد [[درود]] فرستاده شود»<ref>{{متن حدیث\|كُلُّ دُعَاءٍ يُدْعَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ مَحْجُوبٌ عَنِ السَّمَاءِ حَتَّى يُصَلَّى عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ}} (محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۴۹۱؛ شیخ طوسی، الامالی، ص۶۶۲، مجلس ۲۳، حدیث ۲۳).</ref>. بنابراین، همان‌طور که اصل [[دعا]] از اسباب [[فیض]] است و می‌توان [[حاجت]] را به‌طور مستقیم از [[خداوند]] درخواست کرد، [[توسل]] به [[اولیای الهی]] در هنگام دعا نیز از اسباب فیض و وسایل [[قرب به خداوند]] است<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۴۹.</ref>.		در روایات پیامبر اکرم{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{عم}} نیز بر [[لزوم]] توسل به اولیای الهی هنگام دعا تأکید شده است؛ چنان‌که در روایت نبوی آمده است: «هر دعایی محجوب است تا اینکه بر محمد و آل محمد [[درود]] فرستاده شود»<ref>{{متن حدیث\|كُلُّ دُعَاءٍ يُدْعَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ مَحْجُوبٌ عَنِ السَّمَاءِ حَتَّى يُصَلَّى عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ}} (محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۲، ص۴۹۱؛ شیخ طوسی، الامالی، ص۶۶۲، مجلس ۲۳، حدیث ۲۳).</ref>. بنابراین، همان‌طور که اصل [[دعا]] از اسباب [[فیض]] است و می‌توان [[حاجت]] را به‌طور مستقیم از [[خداوند]] درخواست کرد، [[توسل]] به [[اولیای الهی]] در هنگام دعا نیز از اسباب فیض و وسایل [[قرب به خداوند]] است<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۴۹ ـ ۳۵۰.</ref>.

	== اقسام توسل<ref>برای مطالعه بیشتر ر.ک: سید کاظم روحانی، شفاعت و توسل.</ref> ==		== اقسام توسل<ref>برای مطالعه بیشتر ر.ک: سید کاظم روحانی، شفاعت و توسل.</ref> ==
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	[[امام حسین]]{{ع}} نیز در [[دعای عرفه]]، با [[توسل]] به [[رسول اکرم]]{{صل}}، چنین با [[خداوند]] [[مناجات]] می‌کند: «بارخدایا! ما در این شامگاه که به آن [[شرف]] و عظمت بخشیده‌ای، به وسیله محمد{{صل}} پیامبرت و [[رسول]] و برگزیده‌ات، رو به درگاه تو می‌آوریم»<ref>{{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنَّا نَتَوَجَّهُ إِلَيْكَ فِي هَذِهِ الْعَشِيَّةِ الَّتِي شَرَّفْتَهَا وَ عَظَّمْتَهَا بِمُحَمَّدٍ نَبِيِّكَ وَ رَسُولِكَ وَ خِيَرَتِكَ وَ أَمِينِكَ عَلَى وَحْيِكَ}} (سید بن طاووس، الاقبال، ج۲؛ شیخ عباس قمی، مفاتیح الجنان، دعای عرفه).</ref>.		[[امام حسین]]{{ع}} نیز در [[دعای عرفه]]، با [[توسل]] به [[رسول اکرم]]{{صل}}، چنین با [[خداوند]] [[مناجات]] می‌کند: «بارخدایا! ما در این شامگاه که به آن [[شرف]] و عظمت بخشیده‌ای، به وسیله محمد{{صل}} پیامبرت و [[رسول]] و برگزیده‌ات، رو به درگاه تو می‌آوریم»<ref>{{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنَّا نَتَوَجَّهُ إِلَيْكَ فِي هَذِهِ الْعَشِيَّةِ الَّتِي شَرَّفْتَهَا وَ عَظَّمْتَهَا بِمُحَمَّدٍ نَبِيِّكَ وَ رَسُولِكَ وَ خِيَرَتِكَ وَ أَمِينِكَ عَلَى وَحْيِكَ}} (سید بن طاووس، الاقبال، ج۲؛ شیخ عباس قمی، مفاتیح الجنان، دعای عرفه).</ref>.

	برخلاف توهمات بی‌اساسی که امروزه [[وهابیت]] در [[جهان اسلام]] منتشر می‌کند، بر اساس منابع اهل سنت، برخی از [[خلفای نخستین]] [[اهل‌سنت]] نیز به امر توسل [[معتقد]] بودند و به آن عمل می‌کرده‌اند در منابع اهل سنت و [[شیعه]] آمده است: هرگاه قحطی و خشکسالی پیش می‌آمد، [[خلیفه دوم]]، عمر از طریق توسل به [[عباس عموی پیامبر]]، طلب باران می‌کرد و می‌گفت: «به [[خدا]] [[سوگند]]! عباس، وسیله به درگاه الهی و دارای [[قرب]] و [[منزلت]] نزد اوست<ref>ابن اثیر، اسدالغابة، ج۳، ص۶۳.</ref>. خدایا! ما به وسیله عموی پیامبرمان به تو روی می‌آوریم پس سیرابمان کن!»<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۱؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۴، ص۷؛ ابوبکر احمد بن الحسین بیهقی، دلائل النبوة، ج۶، ص۱۴۷؛ ابن کثیر، البدایة والنهایة، ج۷، ص٩٢.</ref> و یا می‌گفت: «خدایا ما به وسیله عموی پیامبرت از تو [[باران]] می‌خواهیم و موی سفید او را به درگاه تو [[شفیع]] می‌آوریم»<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۴، ص۸.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۵۰.</ref>		برخلاف توهمات بی‌اساسی که امروزه [[وهابیت]] در [[جهان اسلام]] منتشر می‌کند، بر اساس منابع اهل سنت، برخی از [[خلفای نخستین]] [[اهل‌سنت]] نیز به امر توسل [[معتقد]] بودند و به آن عمل می‌کرده‌اند در منابع اهل سنت و [[شیعه]] آمده است: هرگاه قحطی و خشکسالی پیش می‌آمد، [[خلیفه دوم]]، عمر از طریق توسل به [[عباس عموی پیامبر]]، طلب باران می‌کرد و می‌گفت: «به [[خدا]] [[سوگند]]! عباس، وسیله به درگاه الهی و دارای [[قرب]] و [[منزلت]] نزد اوست<ref>ابن اثیر، اسدالغابة، ج۳، ص۶۳.</ref>. خدایا! ما به وسیله عموی پیامبرمان به تو روی می‌آوریم پس سیرابمان کن!»<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۱؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۴، ص۷؛ ابوبکر احمد بن الحسین بیهقی، دلائل النبوة، ج۶، ص۱۴۷؛ ابن کثیر، البدایة والنهایة، ج۷، ص٩٢.</ref> و یا می‌گفت: «خدایا ما به وسیله عموی پیامبرت از تو [[باران]] می‌خواهیم و موی سفید او را به درگاه تو [[شفیع]] می‌آوریم»<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۴، ص۸.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۵۰ ـ ۳۵۳.</ref>

	=== درخواست دعا از اولیای الهی ===		=== درخواست دعا از اولیای الهی ===
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	در [[روایات]] نیز آمده است که [[عثمان بن ابی العاص]]، به واسطه تصرف تکوینی [[نبی اکرم]]{{صل}} و دست نهادن بر سینه وی موفق به حفظ قرآن و فراموش نکردن آن تا آخر عمر شد<ref>ابوبکر احمد بن الحسین بیهقی، دلائل النبوة، ج۵، ص۳۰۸؛ تقی الدین احمد بن علی مقریزی، امتاع الاسماع، ج۴، ص۳۹۵؛ محمد بن یوسف صالحی شامی، سبل الهدی والرشاد، ج۶، ص۲۹۹.</ref>. در [[جنگ خیبر]] نیز [[رسول اکرم]]{{صل}} با تصرف تکوینی و مالیدن آب دهان [[مبارک]] خود بر چشمان علی{{ع}} چشم‌درد ایشان را [[شفا]] داد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۸۵؛ ابوبکر احمد بن الحسین بیهقی، دلائل النبوة، ج۴، ص۲۰۵؛ ابن سید الناس، عیون الأثر، ج۲، ص۱۷۴.</ref>.		در [[روایات]] نیز آمده است که [[عثمان بن ابی العاص]]، به واسطه تصرف تکوینی [[نبی اکرم]]{{صل}} و دست نهادن بر سینه وی موفق به حفظ قرآن و فراموش نکردن آن تا آخر عمر شد<ref>ابوبکر احمد بن الحسین بیهقی، دلائل النبوة، ج۵، ص۳۰۸؛ تقی الدین احمد بن علی مقریزی، امتاع الاسماع، ج۴، ص۳۹۵؛ محمد بن یوسف صالحی شامی، سبل الهدی والرشاد، ج۶، ص۲۹۹.</ref>. در [[جنگ خیبر]] نیز [[رسول اکرم]]{{صل}} با تصرف تکوینی و مالیدن آب دهان [[مبارک]] خود بر چشمان علی{{ع}} چشم‌درد ایشان را [[شفا]] داد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۸۵؛ ابوبکر احمد بن الحسین بیهقی، دلائل النبوة، ج۴، ص۲۰۵؛ ابن سید الناس، عیون الأثر، ج۲، ص۱۷۴.</ref>.

	بنابراین بهره‌گیری از این نوع [[توسل]] نیز امری صحیح و مورد [[تأیید]] [[دین]] است. در این نوع توسل، [[ولی خدا]] به موجب [[ولایت تکوینی]] و اذنی که از جانب [[خداوند متعال]] دارد می‌تواند [[حاجت]] دیگران را برآورده کند، همانطور که نمونه‌های [[قرآنی]] آن بیان شد<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۵۴.</ref>.		بنابراین بهره‌گیری از این نوع [[توسل]] نیز امری صحیح و مورد [[تأیید]] [[دین]] است. در این نوع توسل، [[ولی خدا]] به موجب [[ولایت تکوینی]] و اذنی که از جانب [[خداوند متعال]] دارد می‌تواند [[حاجت]] دیگران را برآورده کند، همانطور که نمونه‌های [[قرآنی]] آن بیان شد<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۵۴ ـ ۳۵۵.</ref>.

	== توسل در سیره نظامی امام حسین{{ع}} ==		== توسل در سیره نظامی امام حسین{{ع}} ==
خط ۵۸:		خط ۵۸:
	[[امام حسین]]{{ع}} در خواب به جدش می‌نگریست و سخن او را می‌شنید و می‌گفت: «یا جداه! مرا نیازی به بازگشت به [[دنیا]] نیست. مرا هم بگیر و با خودت به خانه‌ات ببر». پیامبر{{صل}} فرمود: «ای حسین! تو باید به دنیا برگردی تا شهادت روزی‌ات شود و به [[پاداش]] عظیم آن برسی. تو، پدرت عمویت و عموی پدرت [[روز قیامت]] با هم برانگیخته می‌شوید تا وارد [[بهشت]] شوید».		[[امام حسین]]{{ع}} در خواب به جدش می‌نگریست و سخن او را می‌شنید و می‌گفت: «یا جداه! مرا نیازی به بازگشت به [[دنیا]] نیست. مرا هم بگیر و با خودت به خانه‌ات ببر». پیامبر{{صل}} فرمود: «ای حسین! تو باید به دنیا برگردی تا شهادت روزی‌ات شود و به [[پاداش]] عظیم آن برسی. تو، پدرت عمویت و عموی پدرت [[روز قیامت]] با هم برانگیخته می‌شوید تا وارد [[بهشت]] شوید».

	[[امام حسین]]{{ع}} از [[خواب]] بیدار شد. ناراحت و نگران بود. خوابش را به خانواده‌اش و [[فرزندان عبدالمطلب]] گفت. آن [[روز]] در شرق و غرب، خاندانی اندوهگین‌تر و گریان‌تر از [[خاندان پیامبر]]{{صل}} نبود. حسین{{ع}} آماده شد و تصمیم گرفت از [[مدینه]] خارج شود. شبانه نزد [[قبر]] مادرش رفت. آنجا [[نماز]] خواند و وداع کرد. سپس نزد قبر برادرش [[امام حسن]]{{ع}} رفت و همان‌گونه عمل کرد. سپس به خانه‌اش بازگشت<ref>ابی‌محمد احمد بن اعثم، کتاب الفتوح، ج۵، ص۱۹.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۵۵.</ref>		[[امام حسین]]{{ع}} از [[خواب]] بیدار شد. ناراحت و نگران بود. خوابش را به خانواده‌اش و [[فرزندان عبدالمطلب]] گفت. آن [[روز]] در شرق و غرب، خاندانی اندوهگین‌تر و گریان‌تر از [[خاندان پیامبر]]{{صل}} نبود. حسین{{ع}} آماده شد و تصمیم گرفت از [[مدینه]] خارج شود. شبانه نزد [[قبر]] مادرش رفت. آنجا [[نماز]] خواند و وداع کرد. سپس نزد قبر برادرش [[امام حسن]]{{ع}} رفت و همان‌گونه عمل کرد. سپس به خانه‌اش بازگشت<ref>ابی‌محمد احمد بن اعثم، کتاب الفتوح، ج۵، ص۱۹.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۵۵ ـ ۳۵۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==