توکل در سبک زندگی اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۵۰

2026-04-26T06:50:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۰
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = توکل		\| موضوع مرتبط = توکل
	\| عنوان مدخل = توکل		\| عنوان مدخل = توکل
	\| مداخل مرتبط = [[توکل در لغت]] - [[توکل در قرآن]] - [[توکل در حدیث]] - [[توکل در نهج البلاغه]] - [[توکل در اخلاق اسلامی]] - [[توکل در معارف و سیره نبوی]] - [[توکل در معارف و سیره علوی]] - [[توکل در معارف و سیره فاطمی]] - [[توکل در معارف و سیره حسینی]] - [[توکل در معارف دعا و زیارات]] - [[توکل در معارف و سیره سجادی]] - [[توکل در سیره معصوم]] - [[توکل در سبک زندگی اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[توکل در لغت]] - [[توکل در قرآن]] - [[توکل در حدیث]] - [[توکل در نهج البلاغه]] - [[توکل در اخلاق اسلامی]] - [[توکل در معارف و سیره نبوی]] - [[توکل در معارف و سیره علوی]] - [[توکل در معارف و سیره فاطمی]] - [[توکل در معارف و سیره حسینی]] - [[توکل در معارف دعا و زیارات]] - [[توکل در معارف و سیره سجادی]] - [[توکل در سیره معصوم]] - [[توکل در عرفان اسلامی]] - [[توکل در سبک زندگی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۷

2025-05-19T13:57:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۷
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = توکل		\| موضوع مرتبط = توکل
	\| عنوان مدخل = توکل		\| عنوان مدخل = توکل
	\| مداخل مرتبط = [[توکل در قرآن]] - [[توکل در حدیث]] - [[توکل در نهج البلاغه]] - [[توکل در اخلاق اسلامی]] - [[توکل در معارف و سیره نبوی]] - [[توکل در معارف و سیره علوی]] - [[توکل در معارف و سیره فاطمی]] - [[توکل در معارف و سیره حسینی]] - [[توکل در معارف دعا و زیارات]] - [[توکل در معارف و سیره سجادی]] - [[توکل در سیره معصوم]] - [[توکل در سبک زندگی اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[توکل در لغت]] - [[توکل در قرآن]] - [[توکل در حدیث]] - [[توکل در نهج البلاغه]] - [[توکل در اخلاق اسلامی]] - [[توکل در معارف و سیره نبوی]] - [[توکل در معارف و سیره علوی]] - [[توکل در معارف و سیره فاطمی]] - [[توکل در معارف و سیره حسینی]] - [[توکل در معارف دعا و زیارات]] - [[توکل در معارف و سیره سجادی]] - [[توکل در سیره معصوم]] - [[توکل در سبک زندگی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* مقدمه */

2025-05-19T07:39:17Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۹
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللَّهُ وَمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«ای پیامبر! تو را خداوند و مؤمنان پیرو تو، بس» سوره انفال، آیه ۶۴.</ref>.		{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللَّهُ وَمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«ای پیامبر! تو را خداوند و مؤمنان پیرو تو، بس» سوره انفال، آیه ۶۴.</ref>. اگر [[آدمی]] کاری را که خود از انجام آن [[ناتوان]] است و نمی‌تواند فرجام نیکش را به [[درستی]] پیش‌بینی کند، به کسی که توانا و قابل اعتماد است، واگذار کند می‌‌گویند او بر دیگری [[توکل]] کرده یا او را [[وکیل]] خویش در انجام آن کار نموده است.
	اگر [[آدمی]] کاری را که خود از انجام آن [[ناتوان]] است و نمی‌تواند فرجام نیکش را به [[درستی]] [[پیش‌بینی]] کند، به کسی که توانا و قابل [[اعتماد]] است، واگذار کند می‌‌گویند او بر دیگری [[توکل]] کرده یا او را [[وکیل]] خویش در انجام آن کار نموده است.
	توکل بر [[خداوند]] [[دانا]] و توانا و [[مهربان]] نشانه [[توحید]] است و کسی که کار خود را به خداوند [[تفویض]] می‌کند در [[حقیقت]] پذیرفته است که خداوند از نیاز او خبر دارد و بر انجام شایسته آن تواناست و او وکیلی است [[خیرخواه]] و بی‌طمع که برای انجام کار [[بندگان]] نه منتی دارد و نه مزدی می‌طلبد و با آنکه هیچ نیازی به آنان و انجام کارهایشان ندارد، اما در [[رفع حوائج]] ایشان ذره‌ای کوتاهی نمی‌کند. بلکه با [[محبت]] تمام به امور بندگان رسیدگی می‌‌کند، تا جایی که پیشاپیش اسباب برآورده شدن خواسته‌های آنان را فراهم ساخته و بهترین [[سرنوشت]] را برای بندگان خویش رقم زده است.		توکل بر [[خداوند]] دانا و توانا و [[مهربان]] نشانه [[توحید]] است و کسی که کار خود را به خداوند [[تفویض]] می‌کند در [[حقیقت]] پذیرفته است که خداوند از نیاز او خبر دارد و بر انجام شایسته آن تواناست و او وکیلی است [[خیرخواه]] و بی‌طمع که برای انجام کار [[بندگان]] نه منتی دارد و نه مزدی می‌طلبد و با آنکه هیچ نیازی به آنان و انجام کارهایشان ندارد، اما در [[رفع حوائج]] ایشان ذره‌ای کوتاهی نمی‌کند. بلکه با [[محبت]] تمام به امور بندگان رسیدگی می‌‌کند، تا جایی که پیشاپیش اسباب برآورده شدن خواسته‌های آنان را فراهم ساخته و بهترین [[سرنوشت]] را برای بندگان خویش رقم زده است.

	توکل از مهم‌ترین [[نشانه‌های ایمان]] است. متوکلان به [[علم]] و [[قدرت خداوند]] [[وثوق]] تمام دارند و او را [[مهربان‌ترین]] و [[خیرخواه‌ترین]] کسی می‌دانند که با آنان در ارتباط است. دلدادگان به [[لطف]] [[معبود]] یگانه با [[معرفت]] و [[اشتیاق]] کامل می‌‌کوشند که [[وظایف]] خود را در قبال خداوند و [[آفریدگان]] او به [[نیکی]] به انجام رسانند و [[یقین]] دارند که ذره‌ای از زحمات ایشان در نزد [[آفریدگار]] [[حکیم]] و [[علیم]] تباه نخواهد شد. توکل مقدمه [[عشق به خداوند]] است. توکل میوه درخت [[خداشناسی]] است. وصول به این [[مقام]] والا جز با گام زدن در مسیر [[رضایت خداوند]] سبحان که همان راه [[پاک]] [[اسلام]] است میسر نمی‌شود.		توکل از مهم‌ترین [[نشانه‌های ایمان]] است. متوکلان به [[علم]] و [[قدرت خداوند]] [[وثوق]] تمام دارند و او را [[مهربان‌ترین]] و [[خیرخواه‌ترین]] کسی می‌دانند که با آنان در ارتباط است. دلدادگان به [[لطف]] [[معبود]] یگانه با [[معرفت]] و [[اشتیاق]] کامل می‌‌کوشند که [[وظایف]] خود را در قبال خداوند و [[آفریدگان]] او به [[نیکی]] به انجام رسانند و [[یقین]] دارند که ذره‌ای از زحمات ایشان در نزد [[آفریدگار]] [[حکیم]] و [[علیم]] تباه نخواهد شد. توکل مقدمه [[عشق به خداوند]] است. توکل میوه درخت [[خداشناسی]] است. وصول به این [[مقام]] والا جز با گام زدن در مسیر [[رضایت خداوند]] سبحان که همان راه [[پاک]] [[اسلام]] است میسر نمی‌شود.

	[[امام علی]]{{ع}} در [[خطبه ۱۹۸]] [[نهج‌البلاغه]] می‌‌فرمایند: «خداوند نهایت [[رضوان]] خویش را در اسلام قرار داده است». [[امام جواد]]{{ع}} می‌‌فرمایند: «[[اعتماد به خداوند]] بهای هر چیز گران‌بها و نردبان وصول به هر [[هدف]] والایی است»<ref>میزان‌الحکمه، ج۴، ص۳۶۶۰.</ref>.		[[امام علی]]{{ع}} در [[خطبه ۱۹۸]] [[نهج‌البلاغه]] می‌‌فرمایند: «خداوند نهایت [[رضوان]] خویش را در اسلام قرار داده است». [[امام جواد]]{{ع}} می‌‌فرمایند: «[[اعتماد به خداوند]] بهای هر چیز گران‌بها و نردبان وصول به هر [[هدف]] والایی است»<ref>میزان‌الحکمه، ج۴، ص۳۶۶۰.</ref>.
	درخت [[توکل]] ریشه در آب [[معرفت]] [[ناب]] و [[ایمان]] [[خالص]] دارد. [[اهل]] [[سرزمین]] [[توکل]] خود را مالک هیچ‌یک از آنچه که به [[خداوند]] تعلق دارد نمی‌دانند. آنان در حضور برکت‌خیز [[حق]]، خود را [[فقیران]] درگاه او می‌بینند و تنها خواسته آنان [[رضایت خداوند]] سبحان است. متوکلان از خداوند راضی‌اند، باشد که تا [[خدا]] نیز از آنان [[خرسند]] شود. بر [[مصیبت‌ها]] [[شکیبا]] و از هر شکایتی مبرایند. به [[جهان]] خرم از آن‌اند که جهان خرم از اوست. آنان اهل [[دعا]] و [[تضرع]] بسیارند. می‌‌دانند که زمام همه امور به دست اوست و [[آفریدگان]] جملگی [[سربازان]] آماده به [[خدمت]] آویند. او همه کاره است و همه هیچ کاره. گرچه [[وظیفه]] تلاش و [[حرکت]] امیدوارانه از هیچ کس ساقط نیست پس به جز برای جلب رضای حق کار نمی‌کنند و جز به او به کس دیگری [[امید]] نمی‌بندند از هیچ کس جز خدا نمی‌ترسند. اهل [[طمع]] و [[فزون‌طلبی]] و [[دنیاپرستی]] نیستند. [[دل]] به هیچ ناپاینده‌ای نمی‌بندند. اهل [[دروغ]] و [[نیرنگ]] و فال و [[خرافه]] و [[کبر]] و [[غرور]] نیستند و لاف و گزاف نمی‌بافند و [[وقت]] خود را به یاوه صرف نمی‌کنند. پرکارند و [[امیدوار]] به فضل [[خداوند سبحان]]. آنان دست [[بخشش خدا]] در زمین‌اند. همتشان به بلندای [[ملکوت]] است و بال خشوعشان هماره خاک‌آلود. هیچ [[رنج]] بزرگی را [[توانایی]] درهم شکستن [[اراده]] پولادین آنان نیست.

	متوکلان آخِربینانی پرشکیب‌اند نه آخوربینانی شتابان و [[حریص]]. آنان نخست اهل [[طلب]] و اراده‌اند و سپس اهل [[تفویض]] و سرسپاری به خداوند [[غنی]] [[حمید]]. [[کوه]] [[مشکلات]] در برابر [[شخصیت]] یقین‌آمیخته آنان پر کاهی بیش نیست. دل‌هایشان خالی از هر [[شک]] و شبهه‌ای است. آنان به شدت به [[فضل خداوند]] دل بسته‌اند و از هرچه و هرکه غیر اوست [[ناامید]] گشته‌اند. چنان‌که [[اسوه]] [[پارسایان]] [[مولا علی]]{{ع}} می‌‌فرمود: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ}}<ref>مناجات شعبانیه.</ref>. آنان برای هیچ کس و هیچ هدفی به جز رضایت خداوند کار نمی‌کنند و از هیچ کس و هیچ چیزی جز خداوند [[هراس]] ندارند. متوکلان عمیق‌ترین معنای [[توکل]] را در [[حرکت]] شتابان بر مسیر [[تعادل]] و [[تکامل]] و تعالی یافته‌اند نه در سکون و رکود و [[تقلید]] و تکرار.		درخت [[توکل]] ریشه در آب [[معرفت]] ناب و [[ایمان]] [[خالص]] دارد. [[اهل]] [[سرزمین]] [[توکل]] خود را مالک هیچ‌یک از آنچه که به [[خداوند]] تعلق دارد نمی‌دانند. آنان در حضور برکت‌خیز [[حق]]، خود را [[فقیران]] درگاه او می‌بینند و تنها خواسته آنان [[رضایت خداوند]] سبحان است. متوکلان از خداوند راضی‌اند، باشد که تا [[خدا]] نیز از آنان [[خرسند]] شود. بر [[مصیبت‌ها]] [[شکیبا]] و از هر شکایتی مبرایند. به [[جهان]] خرم از آن‌اند که جهان خرم از اوست. آنان اهل [[دعا]] و [[تضرع]] بسیارند. می‌‌دانند که زمام همه امور به دست اوست و [[آفریدگان]] جملگی سربازان آماده به خدمت آویند. او همه کاره است و همه هیچ کاره. گرچه [[وظیفه]] تلاش و حرکت امیدوارانه از هیچ کس ساقط نیست پس به جز برای جلب رضای حق کار نمی‌کنند و جز به او به کس دیگری [[امید]] نمی‌بندند از هیچ کس جز خدا نمی‌ترسند. اهل [[طمع]] و [[فزون‌طلبی]] و [[دنیاپرستی]] نیستند. [[دل]] به هیچ ناپاینده‌ای نمی‌بندند. اهل [[دروغ]] و [[نیرنگ]] و فال و [[خرافه]] و [[کبر]] و [[غرور]] نیستند و لاف و گزاف نمی‌بافند و وقت خود را به یاوه صرف نمی‌کنند. پرکارند و [[امیدوار]] به فضل [[خداوند سبحان]]. آنان دست [[بخشش خدا]] در زمین‌اند. همتشان به بلندای [[ملکوت]] است و بال خشوعشان هماره خاک‌آلود. هیچ [[رنج]] بزرگی را [[توانایی]] درهم شکستن [[اراده]] پولادین آنان نیست.

			متوکلان آخِربینانی پرشکیب‌اند نه آخوربینانی شتابان و [[حریص]]. آنان نخست اهل طلب و اراده‌اند و سپس اهل [[تفویض]] و سرسپاری به خداوند [[غنی]] حمید. [[کوه]] [[مشکلات]] در برابر [[شخصیت]] یقین‌آمیخته آنان پر کاهی بیش نیست. دل‌هایشان خالی از هر [[شک]] و شبهه‌ای است. آنان به شدت به [[فضل خداوند]] دل بسته‌اند و از هرچه و هرکه غیر اوست [[ناامید]] گشته‌اند. چنان‌که [[اسوه]] [[پارسایان]] [[مولا علی]]{{ع}} می‌‌فرمود: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ}}<ref>مناجات شعبانیه.</ref>. آنان برای هیچ کس و هیچ هدفی به جز رضایت خداوند کار نمی‌کنند و از هیچ کس و هیچ چیزی جز خداوند [[هراس]] ندارند. متوکلان عمیق‌ترین معنای [[توکل]] را در حرکت شتابان بر مسیر [[تعادل]] و [[تکامل]] و تعالی یافته‌اند نه در سکون و رکود و [[تقلید]] و تکرار.

	متوکلان از دنیای [[خوشی]] و ~~[[ناخوشی]]،~~ [[لذت]] و [[الم]]، [[فقر]] و [[غنا~~]]،~~ و خوشامد و ناخوشامدهای عادی و معمولی فراتر رفته و [[مصلحت]] خود را در مصلحت کلی [[آفرینش]] و [[نظام]] فراگیر [[گیتی]]، تعریف کرده‌اند. آنان نه‌تنها به [[ناتوانی]] خود پی برده‌اند، بلکه مصلحت خود را در خارج از [[اراده]] و [[خواست خداوند]] نمی‌جویند. زمام [[اختیار]] خود را به خواست خداوند پیوند زده‌اند و این [[تسلیم]] را نه برای ابراز عجز و تن در دادن به [[قدرت]] [[قاهر]] [[الهی]]، بلکه برای اتصال به اصل تمام [[خوبی‌ها]] و برای وصول به کمال لایق خویش، به مدد بهترین [[یاور]] [[دانا]] و توانا که در [[شفقت]] نیز از همه والاتر است، مشتاقانه پذیرفته‌اند. آنان به [[حق]] دریافته‌اند که بهترین [[وکیل]] برای پیمودن راه دشوار [[سعادت ابدی]] [[انسان]]، [[خداوند]] است و بس و بر این [[ایمان]] [[استوار]] [[استقامت]] ورزیده‌اند<ref>ر.ک: انضباط معنوی.</ref>.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|سبک زندگی]]، ص ۱۵۴</ref>		متوکلان از دنیای [[خوشی]] و ناخوشی، [[لذت]] و [[الم]]، [[فقر]] و غنا و خوشامد و ناخوشامدهای عادی و معمولی فراتر رفته و [[مصلحت]] خود را در مصلحت کلی [[آفرینش]] و [[نظام]] فراگیر [[گیتی]]، تعریف کرده‌اند. آنان نه‌تنها به [[ناتوانی]] خود پی برده‌اند، بلکه مصلحت خود را در خارج از [[اراده]] و [[خواست خداوند]] نمی‌جویند. زمام [[اختیار]] خود را به خواست خداوند پیوند زده‌اند و این [[تسلیم]] را نه برای ابراز عجز و تن در دادن به [[قدرت]] قاهر [[الهی]]، بلکه برای اتصال به اصل تمام خوبی‌ها و برای وصول به کمال لایق خویش، به مدد بهترین [[یاور]] دانا و توانا که در [[شفقت]] نیز از همه والاتر است، مشتاقانه پذیرفته‌اند. آنان به [[حق]] دریافته‌اند که بهترین [[وکیل]] برای پیمودن راه دشوار [[سعادت ابدی]] [[انسان]]، [[خداوند]] است و بس و بر این [[ایمان]] [[استوار]] [[استقامت]] ورزیده‌اند<ref>ر.ک: انضباط معنوی.</ref>.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|سبک زندگی]]، ص ۱۵۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۴

2025-05-19T07:34:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۴
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = توکل		\| موضوع مرتبط = توکل
	\| عنوان مدخل = توکل		\| عنوان مدخل = توکل
	\| مداخل مرتبط = [[توکل در قرآن]] - [[توکل در حدیث]] - [[توکل در نهج البلاغه~~]] - [[توکل در کلام اسلامی~~]] - [[توکل در اخلاق اسلامی]] - [[توکل در معارف و سیره نبوی]] - [[توکل در معارف و سیره علوی]] - [[توکل در معارف و سیره فاطمی]] - [[توکل در معارف و سیره حسینی]] - [[توکل در معارف دعا و زیارات]] - [[توکل در معارف و سیره سجادی]] - [[توکل در سیره معصوم]] - [[توکل در سبک زندگی اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[توکل در قرآن]] - [[توکل در حدیث]] - [[توکل در نهج البلاغه]] - [[توکل در اخلاق اسلامی]] - [[توکل در معارف و سیره نبوی]] - [[توکل در معارف و سیره علوی]] - [[توکل در معارف و سیره فاطمی]] - [[توکل در معارف و سیره حسینی]] - [[توکل در معارف دعا و زیارات]] - [[توکل در معارف و سیره سجادی]] - [[توکل در سیره معصوم]] - [[توکل در سبک زندگی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Jaafari در ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۳

2025-04-07T07:13:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۳
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	متوکلان آخِربینانی پرشکیب‌اند نه آخوربینانی شتابان و [[حریص]]. آنان نخست اهل [[طلب]] و اراده‌اند و سپس اهل [[تفویض]] و سرسپاری به خداوند [[غنی]] [[حمید]]. [[کوه]] [[مشکلات]] در برابر [[شخصیت]] یقین‌آمیخته آنان پر کاهی بیش نیست. دل‌هایشان خالی از هر [[شک]] و شبهه‌ای است. آنان به شدت به [[فضل خداوند]] دل بسته‌اند و از هرچه و هرکه غیر اوست [[ناامید]] گشته‌اند. چنان‌که [[اسوه]] [[پارسایان]] [[مولا علی]]{{ع}} می‌‌فرمود: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ}}<ref>مناجات شعبانیه.</ref>. آنان برای هیچ کس و هیچ هدفی به جز رضایت خداوند کار نمی‌کنند و از هیچ کس و هیچ چیزی جز خداوند [[هراس]] ندارند. متوکلان عمیق‌ترین معنای [[توکل]] را در [[حرکت]] شتابان بر مسیر [[تعادل]] و [[تکامل]] و تعالی یافته‌اند نه در سکون و رکود و [[تقلید]] و تکرار.		متوکلان آخِربینانی پرشکیب‌اند نه آخوربینانی شتابان و [[حریص]]. آنان نخست اهل [[طلب]] و اراده‌اند و سپس اهل [[تفویض]] و سرسپاری به خداوند [[غنی]] [[حمید]]. [[کوه]] [[مشکلات]] در برابر [[شخصیت]] یقین‌آمیخته آنان پر کاهی بیش نیست. دل‌هایشان خالی از هر [[شک]] و شبهه‌ای است. آنان به شدت به [[فضل خداوند]] دل بسته‌اند و از هرچه و هرکه غیر اوست [[ناامید]] گشته‌اند. چنان‌که [[اسوه]] [[پارسایان]] [[مولا علی]]{{ع}} می‌‌فرمود: {{متن حدیث\|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ}}<ref>مناجات شعبانیه.</ref>. آنان برای هیچ کس و هیچ هدفی به جز رضایت خداوند کار نمی‌کنند و از هیچ کس و هیچ چیزی جز خداوند [[هراس]] ندارند. متوکلان عمیق‌ترین معنای [[توکل]] را در [[حرکت]] شتابان بر مسیر [[تعادل]] و [[تکامل]] و تعالی یافته‌اند نه در سکون و رکود و [[تقلید]] و تکرار.


	متوکلان از دنیای [[خوشی]] و [[ناخوشی]]، [[لذت]] و [[الم]]، [[فقر]] و [[غنا]]، و خوشامد و ناخوشامدهای عادی و معمولی فراتر رفته و [[مصلحت]] خود را در مصلحت کلی [[آفرینش]] و [[نظام]] فراگیر [[گیتی]]، تعریف کرده‌اند. آنان نه‌تنها به [[ناتوانی]] خود پی برده‌اند، بلکه مصلحت خود را در خارج از [[اراده]] و [[خواست خداوند]] نمی‌جویند. زمام [[اختیار]] خود را به خواست خداوند پیوند زده‌اند و این [[تسلیم]] را نه برای ابراز عجز و تن در دادن به [[قدرت]] [[قاهر]] [[الهی]]، بلکه برای اتصال به اصل تمام [[خوبی‌ها]] و برای وصول به کمال لایق خویش، به مدد بهترین [[یاور]] [[دانا]] و توانا که در [[شفقت]] نیز از همه والاتر است، مشتاقانه پذیرفته‌اند. آنان به [[حق]] دریافته‌اند که بهترین [[وکیل]] برای پیمودن راه دشوار [[سعادت ابدی]] [[انسان]]، [[خداوند]] است و بس و بر این [[ایمان]] [[استوار]] [[استقامت]] ورزیده‌اند<ref>ر.ک: انضباط معنوی.</ref>.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|سبک زندگی]]، ص ۱۵۴</ref>		متوکلان از دنیای [[خوشی]] و [[ناخوشی]]، [[لذت]] و [[الم]]، [[فقر]] و [[غنا]]، و خوشامد و ناخوشامدهای عادی و معمولی فراتر رفته و [[مصلحت]] خود را در مصلحت کلی [[آفرینش]] و [[نظام]] فراگیر [[گیتی]]، تعریف کرده‌اند. آنان نه‌تنها به [[ناتوانی]] خود پی برده‌اند، بلکه مصلحت خود را در خارج از [[اراده]] و [[خواست خداوند]] نمی‌جویند. زمام [[اختیار]] خود را به خواست خداوند پیوند زده‌اند و این [[تسلیم]] را نه برای ابراز عجز و تن در دادن به [[قدرت]] [[قاهر]] [[الهی]]، بلکه برای اتصال به اصل تمام [[خوبی‌ها]] و برای وصول به کمال لایق خویش، به مدد بهترین [[یاور]] [[دانا]] و توانا که در [[شفقت]] نیز از همه والاتر است، مشتاقانه پذیرفته‌اند. آنان به [[حق]] دریافته‌اند که بهترین [[وکیل]] برای پیمودن راه دشوار [[سعادت ابدی]] [[انسان]]، [[خداوند]] است و بس و بر این [[ایمان]] [[استوار]] [[استقامت]] ورزیده‌اند<ref>ر.ک: انضباط معنوی.</ref>.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|سبک زندگی]]، ص ۱۵۴</ref>

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = توکل | عنوان مدخل = توکل | مداخل مرتبط = توکل در قرآن - توکل در حدیث - توکل در نهج البلاغه - توکل در کلام اسلامی - توکل در اخلاق اسلامی - توکل در معارف و سیره نبوی - توکل در معارف و سیره علوی - توکل در معارف و...» ایجاد کرد

2025-04-07T07:13:21Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = توکل | عنوان مدخل = توکل | مداخل مرتبط = توکل در قرآن - توکل در حدیث - توکل در نهج البلاغه - توکل در کلام اسلامی - توکل در اخلاق اسلامی - توکل در معارف و سیره نبوی - توکل در معارف و سیره علوی - توکل در معارف و...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = توکل
| عنوان مدخل = توکل
| مداخل مرتبط = [[توکل در قرآن]] - [[توکل در حدیث]] - [[توکل در نهج البلاغه]] - [[توکل در کلام اسلامی]] - [[توکل در اخلاق اسلامی]] - [[توکل در معارف و سیره نبوی]] - [[توکل در معارف و سیره علوی]] - [[توکل در معارف و سیره فاطمی]] - [[توکل در معارف و سیره حسینی]] - [[توکل در معارف دعا و زیارات]] - [[توکل در معارف و سیره سجادی]] - [[توکل در سیره معصوم]] - [[توکل در سبک زندگی اسلامی]]
| پرسش مرتبط =
}}

== مقدمه ==
{{متن قرآن|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللَّهُ وَمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«ای پیامبر! تو را خداوند و مؤمنان پیرو تو، بس» سوره انفال، آیه ۶۴.</ref>.
اگر [[آدمی]] کاری را که خود از انجام آن [[ناتوان]] است و نمی‌تواند فرجام نیکش را به [[درستی]] [[پیش‌بینی]] کند، به کسی که توانا و قابل [[اعتماد]] است، واگذار کند می‌‌گویند او بر دیگری [[توکل]] کرده یا او را [[وکیل]] خویش در انجام آن کار نموده است.
توکل بر [[خداوند]] [[دانا]] و توانا و [[مهربان]] نشانه [[توحید]] است و کسی که کار خود را به خداوند [[تفویض]] می‌کند در [[حقیقت]] پذیرفته است که خداوند از نیاز او خبر دارد و بر انجام شایسته آن تواناست و او وکیلی است [[خیرخواه]] و بی‌طمع که برای انجام کار [[بندگان]] نه منتی دارد و نه مزدی می‌طلبد و با آنکه هیچ نیازی به آنان و انجام کارهایشان ندارد، اما در [[رفع حوائج]] ایشان ذره‌ای کوتاهی نمی‌کند. بلکه با [[محبت]] تمام به امور بندگان رسیدگی می‌‌کند، تا جایی که پیشاپیش اسباب برآورده شدن خواسته‌های آنان را فراهم ساخته و بهترین [[سرنوشت]] را برای بندگان خویش رقم زده است.

توکل از مهم‌ترین [[نشانه‌های ایمان]] است. متوکلان به [[علم]] و [[قدرت خداوند]] [[وثوق]] تمام دارند و او را [[مهربان‌ترین]] و [[خیرخواه‌ترین]] کسی می‌دانند که با آنان در ارتباط است. دلدادگان به [[لطف]] [[معبود]] یگانه با [[معرفت]] و [[اشتیاق]] کامل می‌‌کوشند که [[وظایف]] خود را در قبال خداوند و [[آفریدگان]] او به [[نیکی]] به انجام رسانند و [[یقین]] دارند که ذره‌ای از زحمات ایشان در نزد [[آفریدگار]] [[حکیم]] و [[علیم]] تباه نخواهد شد. توکل مقدمه [[عشق به خداوند]] است. توکل میوه درخت [[خداشناسی]] است. وصول به این [[مقام]] والا جز با گام زدن در مسیر [[رضایت خداوند]] سبحان که همان راه [[پاک]] [[اسلام]] است میسر نمی‌شود.
[[امام علی]]{{ع}} در [[خطبه ۱۹۸]] [[نهج‌البلاغه]] می‌‌فرمایند: «خداوند نهایت [[رضوان]] خویش را در اسلام قرار داده است». [[امام جواد]]{{ع}} می‌‌فرمایند: «[[اعتماد به خداوند]] بهای هر چیز گران‌بها و نردبان وصول به هر [[هدف]] والایی است»<ref>میزان‌الحکمه، ج۴، ص۳۶۶۰.</ref>.
درخت [[توکل]] ریشه در آب [[معرفت]] [[ناب]] و [[ایمان]] [[خالص]] دارد. [[اهل]] [[سرزمین]] [[توکل]] خود را مالک هیچ‌یک از آنچه که به [[خداوند]] تعلق دارد نمی‌دانند. آنان در حضور برکت‌خیز [[حق]]، خود را [[فقیران]] درگاه او می‌بینند و تنها خواسته آنان [[رضایت خداوند]] سبحان است. متوکلان از خداوند راضی‌اند، باشد که تا [[خدا]] نیز از آنان [[خرسند]] شود. بر [[مصیبت‌ها]] [[شکیبا]] و از هر شکایتی مبرایند. به [[جهان]] خرم از آن‌اند که جهان خرم از اوست. آنان اهل [[دعا]] و [[تضرع]] بسیارند. می‌‌دانند که زمام همه امور به دست اوست و [[آفریدگان]] جملگی [[سربازان]] آماده به [[خدمت]] آویند. او همه کاره است و همه هیچ کاره. گرچه [[وظیفه]] تلاش و [[حرکت]] امیدوارانه از هیچ کس ساقط نیست پس به جز برای جلب رضای حق کار نمی‌کنند و جز به او به کس دیگری [[امید]] نمی‌بندند از هیچ کس جز خدا نمی‌ترسند. اهل [[طمع]] و [[فزون‌طلبی]] و [[دنیاپرستی]] نیستند. [[دل]] به هیچ ناپاینده‌ای نمی‌بندند. اهل [[دروغ]] و [[نیرنگ]] و فال و [[خرافه]] و [[کبر]] و [[غرور]] نیستند و لاف و گزاف نمی‌بافند و [[وقت]] خود را به یاوه صرف نمی‌کنند. پرکارند و [[امیدوار]] به فضل [[خداوند سبحان]]. آنان دست [[بخشش خدا]] در زمین‌اند. همتشان به بلندای [[ملکوت]] است و بال خشوعشان هماره خاک‌آلود. هیچ [[رنج]] بزرگی را [[توانایی]] درهم شکستن [[اراده]] پولادین آنان نیست.

متوکلان آخِربینانی پرشکیب‌اند نه آخوربینانی شتابان و [[حریص]]. آنان نخست اهل [[طلب]] و اراده‌اند و سپس اهل [[تفویض]] و سرسپاری به خداوند [[غنی]] [[حمید]]. [[کوه]] [[مشکلات]] در برابر [[شخصیت]] یقین‌آمیخته آنان پر کاهی بیش نیست. دل‌هایشان خالی از هر [[شک]] و شبهه‌ای است. آنان به شدت به [[فضل خداوند]] دل بسته‌اند و از هرچه و هرکه غیر اوست [[ناامید]] گشته‌اند. چنان‌که [[اسوه]] [[پارسایان]] [[مولا علی]]{{ع}} می‌‌فرمود: {{متن حدیث|إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ}}<ref>مناجات شعبانیه.</ref>. آنان برای هیچ کس و هیچ هدفی به جز رضایت خداوند کار نمی‌کنند و از هیچ کس و هیچ چیزی جز خداوند [[هراس]] ندارند. متوکلان عمیق‌ترین معنای [[توکل]] را در [[حرکت]] شتابان بر مسیر [[تعادل]] و [[تکامل]] و تعالی یافته‌اند نه در سکون و رکود و [[تقلید]] و تکرار.

متوکلان از دنیای [[خوشی]] و [[ناخوشی]]، [[لذت]] و [[الم]]، [[فقر]] و [[غنا]]، و خوشامد و ناخوشامدهای عادی و معمولی فراتر رفته و [[مصلحت]] خود را در مصلحت کلی [[آفرینش]] و [[نظام]] فراگیر [[گیتی]]، تعریف کرده‌اند. آنان نه‌تنها به [[ناتوانی]] خود پی برده‌اند، بلکه مصلحت خود را در خارج از [[اراده]] و [[خواست خداوند]] نمی‌جویند. زمام [[اختیار]] خود را به خواست خداوند پیوند زده‌اند و این [[تسلیم]] را نه برای ابراز عجز و تن در دادن به [[قدرت]] [[قاهر]] [[الهی]]، بلکه برای اتصال به اصل تمام [[خوبی‌ها]] و برای وصول به کمال لایق خویش، به مدد بهترین [[یاور]] [[دانا]] و توانا که در [[شفقت]] نیز از همه والاتر است، مشتاقانه پذیرفته‌اند. آنان به [[حق]] دریافته‌اند که بهترین [[وکیل]] برای پیمودن راه دشوار [[سعادت ابدی]] [[انسان]]، [[خداوند]] است و بس و بر این [[ایمان]] [[استوار]] [[استقامت]] ورزیده‌اند<ref>ر.ک: انضباط معنوی.</ref>.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)|سبک زندگی]]، ص ۱۵۴</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010759.jpg|22px]] [[محمد دشتی نیشابوری|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)|'''سبک زندگی''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:سبک زندگی]]
[[رده:توکل]]