تیه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Msadeq در ‏۹ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۹

2024-04-09T07:59:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = تیه\| عنوان مدخل = [[تیه]]\| مداخل مرتبط = [[تیه در قرآن]]\| پرسش مرتبط =}}
	{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = تیه
	\| عنوان مدخل = [[تیه]]
	\| مداخل مرتبط = [[تیه در قرآن]] ~~- [[تیه در حدیث]]~~
	\| پرسش مرتبط =
	}}

	==جغرافیای [[تیه]]، در [[سوره مبارکه مائده]]==		==جغرافیای [[تیه]]، در [[سوره مبارکه مائده]]==
	{{متن قرآن\|قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ فَلَا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ}}<ref>«(خداوند) فرمود: که (آمدن به) این سرزمین چهل سال بر آنان حرام است؛ روی زمین سرگردان می‌شوند، پس بر گروه نافرمانان دریغ مخور» سوره مائده، آیه ۲۶.</ref>.		اگر در ترجمه [[آیه]] {{متن قرآن\|قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ فَلَا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ}}<ref>«(خداوند) فرمود: که (آمدن به) این سرزمین چهل سال بر آنان حرام است؛ روی زمین سرگردان می‌شوند، پس بر گروه نافرمانان دریغ مخور» سوره مائده، آیه ۲۶.</ref> دقت نماییم، نام مکانی، به جز [[زمین]] - که نام عام این کره مسکونی است- مکان دیگری، که بتوان برای آن، مشخصات جغرافیایی معینی نوشت: ملاحظه نمی‌شود.
	~~اگر در ترجمه [[آیه]] فوق~~ دقت نماییم، نام مکانی، به جز [[زمین]] - که نام عام این کره مسکونی است- مکان دیگری، که بتوان برای آن، مشخصات جغرافیایی معینی نوشت: ملاحظه نمی‌شود.
	در ابتدای [[آیه مبارکه]]، تنها ~~ضمیر ‌ها~~ در ترکیب {{متن قرآن\|إِنَّهَا}} دیده می‌شود، که این ضمیر [[جانشین]] واژه‌ای است که در [[آیات]] قبل بیان شده و ما برای یافتن آن اسم ناچاریم، به مدلول آیات قبل و داستان [[اسارت]] و [[آزادی]] [[بنی اسرائیل]] توجه کنیم، تا [[مرجع]] ضمیر را بیابیم.		در ابتدای [[آیه مبارکه]]، تنها ضمیر‌ها در ترکیب {{متن قرآن\|إِنَّهَا}} دیده می‌شود، که این ضمیر [[جانشین]] واژه‌ای است که در [[آیات]] قبل بیان شده و ما برای یافتن آن اسم ناچاریم، به مدلول آیات قبل و داستان [[اسارت]] و [[آزادی]] [[بنی اسرائیل]] توجه کنیم، تا [[مرجع]] ضمیر را بیابیم.

	در سرگذشت [[قوم بنی اسرائیل]] می‌خوانیم: «پیش از آن‌که بنی اسرائیل در نتیجه گوساله پرستی به [[سرگردانی]] [[مبتلا]] شوند؛ به [[سرزمین کنعان]] نزدیک شده بودند و [[موسی]] [[دوازده تن]]، از [[سرداران]] [[قوم]] را، برای [[تفتیش]] زمین [[موعود]] فرستاد. [[نمایندگان]]، جز دو تن یعنی [[یوشع]] و کالب، بنی اسرائیل را از ساکنین آن [[سرزمین]] ترسانیدند. بنی اسرائیل به موسی گفتند، تا آن قوم [[جبار]] از آن سرزمین خارج نشوند؛ ما به زمین موعود، وارد نخواهیم شد و برای [[جنگ]] هم آماده نیستیم»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۲۶.</ref>.		در سرگذشت [[قوم بنی اسرائیل]] می‌خوانیم: «پیش از آن‌که بنی اسرائیل در نتیجه گوساله پرستی به [[سرگردانی]] [[مبتلا]] شوند؛ به [[سرزمین کنعان]] نزدیک شده بودند و [[موسی]] [[دوازده تن]]، از [[سرداران]] [[قوم]] را، برای [[تفتیش]] زمین [[موعود]] فرستاد. [[نمایندگان]]، جز دو تن یعنی [[یوشع]] و کالب، بنی اسرائیل را از ساکنین آن [[سرزمین]] ترسانیدند. بنی اسرائیل به موسی گفتند، تا آن قوم [[جبار]] از آن سرزمین خارج نشوند؛ ما به زمین موعود، وارد نخواهیم شد و برای [[جنگ]] هم آماده نیستیم»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۲۶.</ref>.

	این پاسخ بنی اسرائیل، به خوبی نشان می‌دهد؛ که [[استعمار]] [[فرعونی]]، در طول سالیان دراز، چه اثر [[شومی]] روی [[نسل]] آنها گذارده بود... که از دست زدن به [[مبارزه]]، برای آزادی خود [[ناتوان]] شده بودند.		این پاسخ بنی اسرائیل، به خوبی نشان می‌دهد؛ که [[استعمار]] [[فرعونی]]، در طول سالیان دراز، چه اثر [[شومی]] روی [[نسل]] آنها گذارده بود... که از دست زدن به [[مبارزه]]، برای آزادی خود [[ناتوان]] شده بودند.

	به هر حال، «موسی{{ع}}، به کلی از [[جمعیت]] [[مأیوس]] گشت و دست به [[دعا]] برداشت و جدایی خود را از آنها، از [[خدا]] تقاضا کرد... سرانجام، دعای موسی به [[اجابت]] رسید و بنی اسرائیل، نتیجه شوم [[اعمال]] خود را گرفتند؛ زیرا از طرف [[خداوند]]، به موسی چنین [[وحی]] فرستاده شد؛ که این جمعیت، از ورود به این [[سرزمین مقدس]]، که مملو از انواع [[مواهب مادی]] و [[معنوی]] بود؛ تا چهار سال [[محروم]] خواهند ماند»<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۴، ص۳۴۳.</ref>.		به هر حال، «موسی{{ع}}، به کلی از [[جمعیت]] [[مأیوس]] گشت و دست به [[دعا]] برداشت و جدایی خود را از آنها، از [[خدا]] تقاضا کرد... سرانجام، دعای موسی به [[اجابت]] رسید و بنی اسرائیل، نتیجه شوم [[اعمال]] خود را گرفتند؛ زیرا از طرف [[خداوند]]، به موسی چنین [[وحی]] فرستاده شد؛ که این جمعیت، از ورود به این [[سرزمین مقدس]]، که مملو از انواع [[مواهب مادی]] و [[معنوی]] بود؛ تا چهار سال [[محروم]] خواهند ماند»<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۴، ص۳۴۳.</ref>.

	بنابراین، می‌توان از این متن [[تاریخی]] و [[تفسیری]]، به این نتیجه رسید، که منظور از ضمیر ها/، که در ابتدا بدان اشاره شد: [[سرزمین]] [[موعود]] و [[ارض مقدسه]] است؛ که ما درباره جغرافیای آن، زیر عنوان جغرافیای [[ارض]]، در [[سوره مبارکه مائده]] توضیحات لازم جغرافیایی را بیان نموده‌ایم؛ نظر خوانندگان گرامی را به همان گفتار جلب می‌نماییم.		بنابراین، می‌توان از این متن [[تاریخی]] و [[تفسیری]]، به این نتیجه رسید، که منظور از ضمیر ها/، که در ابتدا بدان اشاره شد: [[سرزمین]] [[موعود]] و [[ارض مقدسه]] است؛ که ما درباره جغرافیای آن، زیر عنوان جغرافیای [[ارض]]، در [[سوره مبارکه مائده]] توضیحات لازم جغرافیایی را بیان نموده‌ایم؛ نظر خوانندگان گرامی را به همان گفتار جلب می‌نماییم.

	یک واژه دیگر، در این [[آیه مبارکه]]، نیز قابل دقت و بررسی است و آن واژه یتیهون می‌باشد.		یک واژه دیگر، در این [[آیه مبارکه]]، نیز قابل دقت و بررسی است و آن واژه یتیهون می‌باشد.
	برخی از [[پژوهشگران]] در مورد لفظ [[تیه]] می‌نویسد: «تیه، به معنی [[تحیر]] و [[سرگردانی]] است».<ref>سید علی اکبر قرشی، قاموس قرآن.</ref>.		برخی از [[پژوهشگران]] در مورد لفظ [[تیه]] می‌نویسد: «تیه، به معنی [[تحیر]] و [[سرگردانی]] است».<ref>سید علی اکبر قرشی، قاموس قرآن.</ref>.

	و این سرگردانی چنان که بیان شد؛ چهل سال طول کشید و حاصل سخن آن که، چون [[بنی اسرائیل]] در این مدت، در بیابان سرگردان بودند و نتوانستند وارد [[کنعان]] شوند؛ آن حالت سرگردانی، به صورت اسم [[علم]]، برای آن بیابان در آمد.		و این سرگردانی چنان که بیان شد؛ چهل سال طول کشید و حاصل سخن آن که، چون [[بنی اسرائیل]] در این مدت، در بیابان سرگردان بودند و نتوانستند وارد [[کنعان]] شوند؛ آن حالت سرگردانی، به صورت اسم [[علم]]، برای آن بیابان در آمد.

	برخی از دانشمندان، در [[تأیید]] مطلب مذکور می‌نویسد: «یتیهون، از ماده تیه، به معنی سرگردانی است ولی بعداً این نام نام تیه به بیابانی گذارده شد، که بنی اسرائیل، در آن سرگردان بودند و این بیابان بخشی از بیابان سینا بوده است».<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه.</ref>.		برخی از دانشمندان، در [[تأیید]] مطلب مذکور می‌نویسد: «یتیهون، از ماده تیه، به معنی سرگردانی است ولی بعداً این نام نام تیه به بیابانی گذارده شد، که بنی اسرائیل، در آن سرگردان بودند و این بیابان بخشی از بیابان سینا بوده است».<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه.</ref>.
	به هر حال اکنون که با آن [[تغییر]] معنی واژه تیه آشنا شدیم، لازم است به وضع جغرافیایی آن بیابان، که محل سرگردانی بنی اسرائیل بود؛ بپردازیم.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۱۴.</ref>		به هر حال اکنون که با آن [[تغییر]] معنی واژه تیه آشنا شدیم، لازم است به وضع جغرافیایی آن بیابان، که محل سرگردانی بنی اسرائیل بود؛ بپردازیم.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۱۴.</ref>
خط ۲۵:		خط ۲۴:
	==جغرافیای تیه==		==جغرافیای تیه==
	برخی از پژوهشگران، در مورد جغرافیای تیه می‌نویسد: «تیه نام بیابانی است که بنی اسرائیل، پس از خروج از [[مصر]]، مدت چهل سال در آن بماندند و جز [[یوشع]] و [[کالب بن بوفنه]] مابقی بنی اسرائیل، که از مصر خارج شده بودند. در آن بیابان بمردند و [[موسی]] و [[هارون]] نیز، در آنجا [[وفات]] یافتند.		برخی از پژوهشگران، در مورد جغرافیای تیه می‌نویسد: «تیه نام بیابانی است که بنی اسرائیل، پس از خروج از [[مصر]]، مدت چهل سال در آن بماندند و جز [[یوشع]] و [[کالب بن بوفنه]] مابقی بنی اسرائیل، که از مصر خارج شده بودند. در آن بیابان بمردند و [[موسی]] و [[هارون]] نیز، در آنجا [[وفات]] یافتند.

	موقع جغرافیایی بیابان تیه، میان سرزمین ایله و مصر و دریای قلزم بحر احمر و کوه‌های سرات، از [[سرزمین شام]] است و به حساب دقیق‌تر بیابان [[تیه]]، از یک طرف به جفار و از جهت دیگر به [[کوه سینا]] و از طرفی به [[خاک]] [[بیت المقدس]] و از طرف دیگر، به صحرایی واقع در پشت ریف [[مصر]]، تا حدّ قلزم محدود است.		موقع جغرافیایی بیابان تیه، میان سرزمین ایله و مصر و دریای قلزم بحر احمر و کوه‌های سرات، از [[سرزمین شام]] است و به حساب دقیق‌تر بیابان [[تیه]]، از یک طرف به جفار و از جهت دیگر به [[کوه سینا]] و از طرفی به [[خاک]] [[بیت المقدس]] و از طرف دیگر، به صحرایی واقع در پشت ریف [[مصر]]، تا حدّ قلزم محدود است.

	قسمت اعظم بیابان ریگزار و قسمت مختصری از آن خاک سخت است و مقدار کمی [[نخل]] و چشمه‌های آب، در آنجا وجود دارد»<ref>صدرالدین. بلاغی، قصص قرآن، ص۳۴۵.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۱۶.</ref>		قسمت اعظم بیابان ریگزار و قسمت مختصری از آن خاک سخت است و مقدار کمی [[نخل]] و چشمه‌های آب، در آنجا وجود دارد»<ref>صدرالدین. بلاغی، قصص قرآن، ص۳۴۵.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۱۶.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'ضمیر' به 'ضمیر'

2022-09-27T06:58:49Z

جایگزینی متن - 'ضمیر' به 'ضمیر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۸
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	{{متن قرآن\|قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ فَلَا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ}}<ref>«(خداوند) فرمود: که (آمدن به) این سرزمین چهل سال بر آنان حرام است؛ روی زمین سرگردان می‌شوند، پس بر گروه نافرمانان دریغ مخور» سوره مائده، آیه ۲۶.</ref>.		{{متن قرآن\|قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ فَلَا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ}}<ref>«(خداوند) فرمود: که (آمدن به) این سرزمین چهل سال بر آنان حرام است؛ روی زمین سرگردان می‌شوند، پس بر گروه نافرمانان دریغ مخور» سوره مائده، آیه ۲۶.</ref>.
	اگر در ترجمه [[آیه]] فوق دقت نماییم، نام مکانی، به جز [[زمین]] - که نام عام این کره مسکونی است- مکان دیگری، که بتوان برای آن، مشخصات جغرافیایی معینی نوشت: ملاحظه نمی‌شود.		اگر در ترجمه [[آیه]] فوق دقت نماییم، نام مکانی، به جز [[زمین]] - که نام عام این کره مسکونی است- مکان دیگری، که بتوان برای آن، مشخصات جغرافیایی معینی نوشت: ملاحظه نمی‌شود.
	در ابتدای [[آیه مبارکه]]، تنها [[ضمیر]] ‌ها در ترکیب {{متن قرآن\|إِنَّهَا}} دیده می‌شود، که این ضمیر [[جانشین]] واژه‌ای است که در [[آیات]] قبل بیان شده و ما برای یافتن آن اسم ناچاریم، به مدلول آیات قبل و داستان [[اسارت]] و [[آزادی]] [[بنی اسرائیل]] توجه کنیم، تا [[مرجع]] ضمیر را بیابیم.		در ابتدای [[آیه مبارکه]]، تنها ضمیر ‌ها در ترکیب {{متن قرآن\|إِنَّهَا}} دیده می‌شود، که این ضمیر [[جانشین]] واژه‌ای است که در [[آیات]] قبل بیان شده و ما برای یافتن آن اسم ناچاریم، به مدلول آیات قبل و داستان [[اسارت]] و [[آزادی]] [[بنی اسرائیل]] توجه کنیم، تا [[مرجع]] ضمیر را بیابیم.
	در سرگذشت [[قوم بنی اسرائیل]] می‌خوانیم: «پیش از آن‌که بنی اسرائیل در نتیجه گوساله پرستی به [[سرگردانی]] [[مبتلا]] شوند؛ به [[سرزمین کنعان]] نزدیک شده بودند و [[موسی]] [[دوازده تن]]، از [[سرداران]] [[قوم]] را، برای [[تفتیش]] زمین [[موعود]] فرستاد. [[نمایندگان]]، جز دو تن یعنی [[یوشع]] و کالب، بنی اسرائیل را از ساکنین آن [[سرزمین]] ترسانیدند. بنی اسرائیل به موسی گفتند، تا آن قوم [[جبار]] از آن سرزمین خارج نشوند؛ ما به زمین موعود، وارد نخواهیم شد و برای [[جنگ]] هم آماده نیستیم»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۲۶.</ref>.		در سرگذشت [[قوم بنی اسرائیل]] می‌خوانیم: «پیش از آن‌که بنی اسرائیل در نتیجه گوساله پرستی به [[سرگردانی]] [[مبتلا]] شوند؛ به [[سرزمین کنعان]] نزدیک شده بودند و [[موسی]] [[دوازده تن]]، از [[سرداران]] [[قوم]] را، برای [[تفتیش]] زمین [[موعود]] فرستاد. [[نمایندگان]]، جز دو تن یعنی [[یوشع]] و کالب، بنی اسرائیل را از ساکنین آن [[سرزمین]] ترسانیدند. بنی اسرائیل به موسی گفتند، تا آن قوم [[جبار]] از آن سرزمین خارج نشوند؛ ما به زمین موعود، وارد نخواهیم شد و برای [[جنگ]] هم آماده نیستیم»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۲۶.</ref>.

	این پاسخ بنی اسرائیل، به خوبی نشان می‌دهد؛ که [[استعمار]] [[فرعونی]]، در طول سالیان دراز، چه اثر [[شومی]] روی [[نسل]] آنها گذارده بود... که از دست زدن به [[مبارزه]]، برای آزادی خود [[ناتوان]] شده بودند.		این پاسخ بنی اسرائیل، به خوبی نشان می‌دهد؛ که [[استعمار]] [[فرعونی]]، در طول سالیان دراز، چه اثر [[شومی]] روی [[نسل]] آنها گذارده بود... که از دست زدن به [[مبارزه]]، برای آزادی خود [[ناتوان]] شده بودند.
	به هر حال، «موسی{{ع}}، به کلی از [[جمعیت]] [[مأیوس]] گشت و دست به [[دعا]] برداشت و جدایی خود را از آنها، از [[خدا]] تقاضا کرد... سرانجام، دعای موسی به [[اجابت]] رسید و بنی اسرائیل، نتیجه شوم [[اعمال]] خود را گرفتند؛ زیرا از طرف [[خداوند]]، به موسی چنین [[وحی]] فرستاده شد؛ که این جمعیت، از ورود به این [[سرزمین مقدس]]، که مملو از انواع [[مواهب مادی]] و [[معنوی]] بود؛ تا چهار سال [[محروم]] خواهند ماند»<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۴، ص۳۴۳.</ref>.		به هر حال، «موسی{{ع}}، به کلی از [[جمعیت]] [[مأیوس]] گشت و دست به [[دعا]] برداشت و جدایی خود را از آنها، از [[خدا]] تقاضا کرد... سرانجام، دعای موسی به [[اجابت]] رسید و بنی اسرائیل، نتیجه شوم [[اعمال]] خود را گرفتند؛ زیرا از طرف [[خداوند]]، به موسی چنین [[وحی]] فرستاده شد؛ که این جمعیت، از ورود به این [[سرزمین مقدس]]، که مملو از انواع [[مواهب مادی]] و [[معنوی]] بود؛ تا چهار سال [[محروم]] خواهند ماند»<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۴، ص۳۴۳.</ref>.
	بنابراین، می‌توان از این متن [[تاریخی]] و [[تفسیری]]، به این نتیجه رسید، که منظور از [[ضمیر]] ها/، که در ابتدا بدان اشاره شد: [[سرزمین]] [[موعود]] و [[ارض مقدسه]] است؛ که ما درباره جغرافیای آن، زیر عنوان جغرافیای [[ارض]]، در [[سوره مبارکه مائده]] توضیحات لازم جغرافیایی را بیان نموده‌ایم؛ نظر خوانندگان گرامی را به همان گفتار جلب می‌نماییم.		بنابراین، می‌توان از این متن [[تاریخی]] و [[تفسیری]]، به این نتیجه رسید، که منظور از ضمیر ها/، که در ابتدا بدان اشاره شد: [[سرزمین]] [[موعود]] و [[ارض مقدسه]] است؛ که ما درباره جغرافیای آن، زیر عنوان جغرافیای [[ارض]]، در [[سوره مبارکه مائده]] توضیحات لازم جغرافیایی را بیان نموده‌ایم؛ نظر خوانندگان گرامی را به همان گفتار جلب می‌نماییم.

	یک واژه دیگر، در این [[آیه مبارکه]]، نیز قابل دقت و بررسی است و آن واژه یتیهون می‌باشد.		یک واژه دیگر، در این [[آیه مبارکه]]، نیز قابل دقت و بررسی است و آن واژه یتیهون می‌باشد.

Wasity: جایگزینی متن - 'برخی از علما' به 'برخی از دانشمندان'

2022-09-21T20:00:28Z

جایگزینی متن - 'برخی از علما' به 'برخی از دانشمندان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۳۰
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	برخی از [[پژوهشگران]] در مورد لفظ [[تیه]] می‌نویسد: «تیه، به معنی [[تحیر]] و [[سرگردانی]] است».<ref>سید علی اکبر قرشی، قاموس قرآن.</ref>.		برخی از [[پژوهشگران]] در مورد لفظ [[تیه]] می‌نویسد: «تیه، به معنی [[تحیر]] و [[سرگردانی]] است».<ref>سید علی اکبر قرشی، قاموس قرآن.</ref>.
	و این سرگردانی چنان که بیان شد؛ چهل سال طول کشید و حاصل سخن آن که، چون [[بنی اسرائیل]] در این مدت، در بیابان سرگردان بودند و نتوانستند وارد [[کنعان]] شوند؛ آن حالت سرگردانی، به صورت اسم [[علم]]، برای آن بیابان در آمد.		و این سرگردانی چنان که بیان شد؛ چهل سال طول کشید و حاصل سخن آن که، چون [[بنی اسرائیل]] در این مدت، در بیابان سرگردان بودند و نتوانستند وارد [[کنعان]] شوند؛ آن حالت سرگردانی، به صورت اسم [[علم]]، برای آن بیابان در آمد.
	برخی از ~~[[علما]]،~~ در [[تأیید]] مطلب مذکور می‌نویسد: «یتیهون، از ماده تیه، به معنی سرگردانی است ولی بعداً این نام نام تیه به بیابانی گذارده شد، که بنی اسرائیل، در آن سرگردان بودند و این بیابان بخشی از بیابان سینا بوده است».<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه.</ref>.		برخی از دانشمندان، در [[تأیید]] مطلب مذکور می‌نویسد: «یتیهون، از ماده تیه، به معنی سرگردانی است ولی بعداً این نام نام تیه به بیابانی گذارده شد، که بنی اسرائیل، در آن سرگردان بودند و این بیابان بخشی از بیابان سینا بوده است».<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه.</ref>.
	به هر حال اکنون که با آن [[تغییر]] معنی واژه تیه آشنا شدیم، لازم است به وضع جغرافیایی آن بیابان، که محل سرگردانی بنی اسرائیل بود؛ بپردازیم.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۱۴.</ref>		به هر حال اکنون که با آن [[تغییر]] معنی واژه تیه آشنا شدیم، لازم است به وضع جغرافیایی آن بیابان، که محل سرگردانی بنی اسرائیل بود؛ بپردازیم.<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۱۴.</ref>

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = تیه | عنوان مدخل = تیه | مداخل مرتبط = تیه در قرآن - تیه در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==جغرافیای تیه، در سوره مبارکه مائده== {{متن قرآن|قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ...» ایجاد کرد

2022-09-19T03:59:23Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = تیه | عنوان مدخل = تیه | مداخل مرتبط = تیه در قرآن - تیه در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==جغرافیای تیه، در سوره مبارکه مائده== {{متن قرآن|قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نبوت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = تیه
| عنوان مدخل = [[تیه]]
| مداخل مرتبط = [[تیه در قرآن]] - [[تیه در حدیث]]
| پرسش مرتبط =
}}

==جغرافیای [[تیه]]، در [[سوره مبارکه مائده]]==
{{متن قرآن|قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ فَلَا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ}}<ref>«(خداوند) فرمود: که (آمدن به) این سرزمین چهل سال بر آنان حرام است؛ روی زمین سرگردان می‌شوند، پس بر گروه نافرمانان دریغ مخور» سوره مائده، آیه ۲۶.</ref>.
اگر در ترجمه [[آیه]] فوق دقت نماییم، نام مکانی، به جز [[زمین]] - که نام عام این کره مسکونی است- مکان دیگری، که بتوان برای آن، مشخصات جغرافیایی معینی نوشت: ملاحظه نمی‌شود.
در ابتدای [[آیه مبارکه]]، تنها [[ضمیر]] ‌ها در ترکیب {{متن قرآن|إِنَّهَا}} دیده می‌شود، که این ضمیر [[جانشین]] واژه‌ای است که در [[آیات]] قبل بیان شده و ما برای یافتن آن اسم ناچاریم، به مدلول آیات قبل و داستان [[اسارت]] و [[آزادی]] [[بنی اسرائیل]] توجه کنیم، تا [[مرجع]] ضمیر را بیابیم.
در سرگذشت [[قوم بنی اسرائیل]] می‌خوانیم: «پیش از آن‌که بنی اسرائیل در نتیجه گوساله پرستی به [[سرگردانی]] [[مبتلا]] شوند؛ به [[سرزمین کنعان]] نزدیک شده بودند و [[موسی]] [[دوازده تن]]، از [[سرداران]] [[قوم]] را، برای [[تفتیش]] زمین [[موعود]] فرستاد. [[نمایندگان]]، جز دو تن یعنی [[یوشع]] و کالب، بنی اسرائیل را از ساکنین آن [[سرزمین]] ترسانیدند. بنی اسرائیل به موسی گفتند، تا آن قوم [[جبار]] از آن سرزمین خارج نشوند؛ ما به زمین موعود، وارد نخواهیم شد و برای [[جنگ]] هم آماده نیستیم»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۲۶.</ref>.

این پاسخ بنی اسرائیل، به خوبی نشان می‌دهد؛ که [[استعمار]] [[فرعونی]]، در طول سالیان دراز، چه اثر [[شومی]] روی [[نسل]] آنها گذارده بود... که از دست زدن به [[مبارزه]]، برای آزادی خود [[ناتوان]] شده بودند.
به هر حال، «موسی{{ع}}، به کلی از [[جمعیت]] [[مأیوس]] گشت و دست به [[دعا]] برداشت و جدایی خود را از آنها، از [[خدا]] تقاضا کرد... سرانجام، دعای موسی به [[اجابت]] رسید و بنی اسرائیل، نتیجه شوم [[اعمال]] خود را گرفتند؛ زیرا از طرف [[خداوند]]، به موسی چنین [[وحی]] فرستاده شد؛ که این جمعیت، از ورود به این [[سرزمین مقدس]]، که مملو از انواع [[مواهب مادی]] و [[معنوی]] بود؛ تا چهار سال [[محروم]] خواهند ماند»<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۴، ص۳۴۳.</ref>.
بنابراین، می‌توان از این متن [[تاریخی]] و [[تفسیری]]، به این نتیجه رسید، که منظور از [[ضمیر]] ها/، که در ابتدا بدان اشاره شد: [[سرزمین]] [[موعود]] و [[ارض مقدسه]] است؛ که ما درباره جغرافیای آن، زیر عنوان جغرافیای [[ارض]]، در [[سوره مبارکه مائده]] توضیحات لازم جغرافیایی را بیان نموده‌ایم؛ نظر خوانندگان گرامی را به همان گفتار جلب می‌نماییم.

یک واژه دیگر، در این [[آیه مبارکه]]، نیز قابل دقت و بررسی است و آن واژه یتیهون می‌باشد.
برخی از [[پژوهشگران]] در مورد لفظ [[تیه]] می‌نویسد: «تیه، به معنی [[تحیر]] و [[سرگردانی]] است».<ref>سید علی اکبر قرشی، قاموس قرآن.</ref>.
و این سرگردانی چنان که بیان شد؛ چهل سال طول کشید و حاصل سخن آن که، چون [[بنی اسرائیل]] در این مدت، در بیابان سرگردان بودند و نتوانستند وارد [[کنعان]] شوند؛ آن حالت سرگردانی، به صورت اسم [[علم]]، برای آن بیابان در آمد.
برخی از [[علما]]، در [[تأیید]] مطلب مذکور می‌نویسد: «یتیهون، از ماده تیه، به معنی سرگردانی است ولی بعداً این نام نام تیه به بیابانی گذارده شد، که بنی اسرائیل، در آن سرگردان بودند و این بیابان بخشی از بیابان سینا بوده است».<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه.</ref>.
به هر حال اکنون که با آن [[تغییر]] معنی واژه تیه آشنا شدیم، لازم است به وضع جغرافیایی آن بیابان، که محل سرگردانی بنی اسرائیل بود؛ بپردازیم.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۱۴.</ref>

==جغرافیای تیه==
برخی از پژوهشگران، در مورد جغرافیای تیه می‌نویسد: «تیه نام بیابانی است که بنی اسرائیل، پس از خروج از [[مصر]]، مدت چهل سال در آن بماندند و جز [[یوشع]] و [[کالب بن بوفنه]] مابقی بنی اسرائیل، که از مصر خارج شده بودند. در آن بیابان بمردند و [[موسی]] و [[هارون]] نیز، در آنجا [[وفات]] یافتند.
موقع جغرافیایی بیابان تیه، میان سرزمین ایله و مصر و دریای قلزم بحر احمر و کوه‌های سرات، از [[سرزمین شام]] است و به حساب دقیق‌تر بیابان [[تیه]]، از یک طرف به جفار و از جهت دیگر به [[کوه سینا]] و از طرفی به [[خاک]] [[بیت المقدس]] و از طرف دیگر، به صحرایی واقع در پشت ریف [[مصر]]، تا حدّ قلزم محدود است.
قسمت اعظم بیابان ریگزار و قسمت مختصری از آن خاک سخت است و مقدار کمی [[نخل]] و چشمه‌های آب، در آنجا وجود دارد»<ref>صدرالدین. بلاغی، قصص قرآن، ص۳۴۵.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۱۶.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010435.jpg|22px]] [[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|'''دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:مکان‌ها در قرآن]]