جابیه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari: /* مقدمه */

2022-12-03T05:09:18Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۹
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	* روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.		* روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.

	*جابیه در لغت به معنای «حوضی است بزرگ و وسیع که آب در آن جمع می‌شود و شتران از آن می‌نوشند،»<ref>خلیل بن احمد، العین، ج۶، ص۱۹۲؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> و آن روستایی است از توابع [[دمشق]]<ref>جغرافیانویسان مسلمان، جابیه را روستایی از توابع دمشق دانسته‌اند. (ابن خردادبه، المسالک و الممالک، ص۷۷؛ ابن فقیه، مختصر البلدان، ص۱۰۵) جابیه در کتب مسعودی، مکانی در ناحیۀ جولان میان دمشق و طبریه (اردن) به شمار رفته است. (مسعودی، مروج الذهب، ج۳، ص۲۸۴)</ref> و سپس جولان در نزدیکی [[مرج]] الصّفر در شمال [[حوران]] که بدان «جابیه جولان» هم گفته می‌شود. «باب الجابیه» هم که در دمشق قرار دارد، نام خود را وامدار این مکان است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> این دروازه که در گذشته در جنوب [[غربی]] باروی دمشق قرار داشته، تا به امروز نام خود را [[حفظ]] کرده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱؛ حتی، تاریخ سوریه و لبنان و فلسطین، ج۱، ص۴۴۹.</ref> جابیه، در حال حاضر در جولان [[سوریه]] و در شمال [[شهر]] «الصنمین» واقع است. از عوارض طبیعی آن تپه ای به نام [[تل]] جابیه -نزدیک جولان- است<ref>این روستا امروزه به صورت خرابه‌ای باستانی در حوران، از توابع منطقۀ اِزرع، در استان درعای سوریه واقع است. این خرابه بر «تلّ جابیه» که مخروطی آتش‌فشانی در حدود ۸۰ کیلومتری جنوب دمشق و ۴ کیلومتری شمال غربی شهر نَوی واقع است و از سمت غرب بر دشتی هموار مشرف است - قرار دارد.</ref> که از وقایع [[تاریخی]] مهم آن، [[سخنرانی]] [[عمر بن خطاب]] بر فراز آن پس از فتح [[بیت المقدس]] گفته شده است.<ref>ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۲۲۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۵۶.</ref> این منطقه در [[سال ۱۳ هجری]] توسط [[ابوعبیده جراح]] فتح شد و [[سپاه مسلمانان]] پس از فتح شهرهای [[یرموک]]، سرغ، رماده و جابیه در جایی نزدیک جابیه لشکرگاهی ساختند.<ref>ازدی، تاریخ فتوح شام، ص۲۹؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۳، ص۴۰۶.</ref>.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص ۷۷-۷۸.</ref>		*جابیه در لغت به معنای «حوضی است بزرگ و وسیع که آب در آن جمع می‌شود و شتران از آن می‌نوشند،»<ref>خلیل بن احمد، العین، ج۶، ص۱۹۲؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> و آن روستایی است از توابع [[دمشق]]<ref>جغرافیانویسان مسلمان، جابیه را روستایی از توابع دمشق دانسته‌اند. (ابن خردادبه، المسالک و الممالک، ص۷۷؛ ابن فقیه، مختصر البلدان، ص۱۰۵) جابیه در کتب مسعودی، مکانی در ناحیۀ جولان میان دمشق و طبریه (اردن) به شمار رفته است. (مسعودی، مروج الذهب، ج۳، ص۲۸۴)</ref> و سپس جولان در نزدیکی [[مرج]] الصّفر در شمال [[حوران]] که بدان «جابیه جولان» هم گفته می‌شود. «باب الجابیه» هم که در دمشق قرار دارد، نام خود را وامدار این مکان است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> این دروازه که در گذشته در جنوب [[غربی]] باروی دمشق قرار داشته، تا به امروز نام خود را [[حفظ]] کرده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱؛ حتی، تاریخ سوریه و لبنان و فلسطین، ج۱، ص۴۴۹.</ref> جابیه، در حال حاضر در جولان [[سوریه]] و در شمال [[شهر]] «الصنمین» واقع است. از عوارض طبیعی آن تپه ای به نام [[تل]] جابیه (نزدیک جولان) است<ref>این روستا امروزه به صورت خرابه‌ای باستانی در حوران، از توابع منطقۀ اِزرع، در استان درعای سوریه واقع است. این خرابه بر «تلّ جابیه» که مخروطی آتش‌فشانی در حدود ۸۰ کیلومتری جنوب دمشق و ۴ کیلومتری شمال غربی شهر نَوی واقع است و از سمت غرب بر دشتی هموار مشرف است - قرار دارد.</ref> که از وقایع [[تاریخی]] مهم آن، [[سخنرانی]] [[عمر بن خطاب]] بر فراز آن پس از فتح [[بیت المقدس]] گفته شده است.<ref>ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۲۲۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۵۶.</ref> این منطقه در [[سال ۱۳ هجری]] توسط [[ابوعبیده جراح]] فتح شد و [[سپاه مسلمانان]] پس از فتح شهرهای [[یرموک]]، سرغ، رماده و جابیه در جایی نزدیک جابیه لشکرگاهی ساختند.<ref>ازدی، تاریخ فتوح شام، ص۲۹؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۳، ص۴۰۶.</ref>.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص ۷۷-۷۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'موضعی' به 'مکانی'

2022-11-27T11:53:29Z

جایگزینی متن - 'موضعی' به 'مکانی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۲۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	* روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.		* روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.

	*جابیه در لغت به معنای «حوضی است بزرگ و وسیع که آب در آن جمع می‌شود و شتران از آن می‌نوشند،»<ref>خلیل بن احمد، العین، ج۶، ص۱۹۲؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> و آن روستایی است از توابع [[دمشق]]<ref>جغرافیانویسان مسلمان، جابیه را روستایی از توابع دمشق دانسته‌اند. (ابن خردادبه، المسالک و الممالک، ص۷۷؛ ابن فقیه، مختصر البلدان، ص۱۰۵) جابیه در کتب مسعودی، ~~موضعی~~ در ناحیۀ جولان میان دمشق و طبریه (اردن) به شمار رفته است. (مسعودی، مروج الذهب، ج۳، ص۲۸۴)</ref> و سپس جولان در نزدیکی [[مرج]] الصّفر در شمال [[حوران]] که بدان «جابیه جولان» هم گفته می‌شود. «باب الجابیه» هم که در دمشق قرار دارد، نام خود را وامدار این مکان است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> این دروازه که در گذشته در جنوب [[غربی]] باروی دمشق قرار داشته، تا به امروز نام خود را [[حفظ]] کرده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱؛ حتی، تاریخ سوریه و لبنان و فلسطین، ج۱، ص۴۴۹.</ref> جابیه، در حال حاضر در جولان [[سوریه]] و در شمال [[شهر]] «الصنمین» واقع است. از عوارض طبیعی آن تپه ای به نام [[تل]] جابیه -نزدیک جولان- است<ref>این روستا امروزه به صورت خرابه‌ای باستانی در حوران، از توابع منطقۀ اِزرع، در استان درعای سوریه واقع است. این خرابه بر «تلّ جابیه» که مخروطی آتش‌فشانی در حدود ۸۰ کیلومتری جنوب دمشق و ۴ کیلومتری شمال غربی شهر نَوی واقع است و از سمت غرب بر دشتی هموار مشرف است - قرار دارد.</ref> که از وقایع [[تاریخی]] مهم آن، [[سخنرانی]] [[عمر بن خطاب]] بر فراز آن پس از فتح [[بیت المقدس]] گفته شده است.<ref>ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۲۲۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۵۶.</ref> این منطقه در [[سال ۱۳ هجری]] توسط [[ابوعبیده جراح]] فتح شد و [[سپاه مسلمانان]] پس از فتح شهرهای [[یرموک]]، سرغ، رماده و جابیه در جایی نزدیک جابیه لشکرگاهی ساختند.<ref>ازدی، تاریخ فتوح شام، ص۲۹؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۳، ص۴۰۶.</ref>.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص ۷۷-۷۸.</ref>		*جابیه در لغت به معنای «حوضی است بزرگ و وسیع که آب در آن جمع می‌شود و شتران از آن می‌نوشند،»<ref>خلیل بن احمد، العین، ج۶، ص۱۹۲؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> و آن روستایی است از توابع [[دمشق]]<ref>جغرافیانویسان مسلمان، جابیه را روستایی از توابع دمشق دانسته‌اند. (ابن خردادبه، المسالک و الممالک، ص۷۷؛ ابن فقیه، مختصر البلدان، ص۱۰۵) جابیه در کتب مسعودی، مکانی در ناحیۀ جولان میان دمشق و طبریه (اردن) به شمار رفته است. (مسعودی، مروج الذهب، ج۳، ص۲۸۴)</ref> و سپس جولان در نزدیکی [[مرج]] الصّفر در شمال [[حوران]] که بدان «جابیه جولان» هم گفته می‌شود. «باب الجابیه» هم که در دمشق قرار دارد، نام خود را وامدار این مکان است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> این دروازه که در گذشته در جنوب [[غربی]] باروی دمشق قرار داشته، تا به امروز نام خود را [[حفظ]] کرده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱؛ حتی، تاریخ سوریه و لبنان و فلسطین، ج۱، ص۴۴۹.</ref> جابیه، در حال حاضر در جولان [[سوریه]] و در شمال [[شهر]] «الصنمین» واقع است. از عوارض طبیعی آن تپه ای به نام [[تل]] جابیه -نزدیک جولان- است<ref>این روستا امروزه به صورت خرابه‌ای باستانی در حوران، از توابع منطقۀ اِزرع، در استان درعای سوریه واقع است. این خرابه بر «تلّ جابیه» که مخروطی آتش‌فشانی در حدود ۸۰ کیلومتری جنوب دمشق و ۴ کیلومتری شمال غربی شهر نَوی واقع است و از سمت غرب بر دشتی هموار مشرف است - قرار دارد.</ref> که از وقایع [[تاریخی]] مهم آن، [[سخنرانی]] [[عمر بن خطاب]] بر فراز آن پس از فتح [[بیت المقدس]] گفته شده است.<ref>ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۲۲۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۵۶.</ref> این منطقه در [[سال ۱۳ هجری]] توسط [[ابوعبیده جراح]] فتح شد و [[سپاه مسلمانان]] پس از فتح شهرهای [[یرموک]]، سرغ، رماده و جابیه در جایی نزدیک جابیه لشکرگاهی ساختند.<ref>ازدی، تاریخ فتوح شام، ص۲۹؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۳، ص۴۰۶.</ref>.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص ۷۷-۷۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'جمع' به 'جمع'

2022-11-24T12:14:24Z

جایگزینی متن - 'جمع' به 'جمع'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۴۴
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	* روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.		* روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.

	*جابیه در لغت به معنای «حوضی است بزرگ و وسیع که آب در آن [[جمع]] می‌شود و شتران از آن می‌نوشند،»<ref>خلیل بن احمد، العین، ج۶، ص۱۹۲؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> و آن روستایی است از توابع [[دمشق]]<ref>جغرافیانویسان مسلمان، جابیه را روستایی از توابع دمشق دانسته‌اند. (ابن خردادبه، المسالک و الممالک، ص۷۷؛ ابن فقیه، مختصر البلدان، ص۱۰۵) جابیه در کتب مسعودی، موضعی در ناحیۀ جولان میان دمشق و طبریه (اردن) به شمار رفته است. (مسعودی، مروج الذهب، ج۳، ص۲۸۴)</ref> و سپس جولان در نزدیکی [[مرج]] الصّفر در شمال [[حوران]] که بدان «جابیه جولان» هم گفته می‌شود. «باب الجابیه» هم که در دمشق قرار دارد، نام خود را وامدار این مکان است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> این دروازه که در گذشته در جنوب [[غربی]] باروی دمشق قرار داشته، تا به امروز نام خود را [[حفظ]] کرده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱؛ حتی، تاریخ سوریه و لبنان و فلسطین، ج۱، ص۴۴۹.</ref> جابیه، در حال حاضر در جولان [[سوریه]] و در شمال [[شهر]] «الصنمین» واقع است. از عوارض طبیعی آن تپه ای به نام [[تل]] جابیه -نزدیک جولان- است<ref>این روستا امروزه به صورت خرابه‌ای باستانی در حوران، از توابع منطقۀ اِزرع، در استان درعای سوریه واقع است. این خرابه بر «تلّ جابیه» که مخروطی آتش‌فشانی در حدود ۸۰ کیلومتری جنوب دمشق و ۴ کیلومتری شمال غربی شهر نَوی واقع است و از سمت غرب بر دشتی هموار مشرف است - قرار دارد.</ref> که از وقایع [[تاریخی]] مهم آن، [[سخنرانی]] [[عمر بن خطاب]] بر فراز آن پس از فتح [[بیت المقدس]] گفته شده است.<ref>ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۲۲۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۵۶.</ref> این منطقه در [[سال ۱۳ هجری]] توسط [[ابوعبیده جراح]] فتح شد و [[سپاه مسلمانان]] پس از فتح شهرهای [[یرموک]]، سرغ، رماده و جابیه در جایی نزدیک جابیه لشکرگاهی ساختند.<ref>ازدی، تاریخ فتوح شام، ص۲۹؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۳، ص۴۰۶.</ref>.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص ۷۷-۷۸.</ref>		*جابیه در لغت به معنای «حوضی است بزرگ و وسیع که آب در آن جمع می‌شود و شتران از آن می‌نوشند،»<ref>خلیل بن احمد، العین، ج۶، ص۱۹۲؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> و آن روستایی است از توابع [[دمشق]]<ref>جغرافیانویسان مسلمان، جابیه را روستایی از توابع دمشق دانسته‌اند. (ابن خردادبه، المسالک و الممالک، ص۷۷؛ ابن فقیه، مختصر البلدان، ص۱۰۵) جابیه در کتب مسعودی، موضعی در ناحیۀ جولان میان دمشق و طبریه (اردن) به شمار رفته است. (مسعودی، مروج الذهب، ج۳، ص۲۸۴)</ref> و سپس جولان در نزدیکی [[مرج]] الصّفر در شمال [[حوران]] که بدان «جابیه جولان» هم گفته می‌شود. «باب الجابیه» هم که در دمشق قرار دارد، نام خود را وامدار این مکان است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> این دروازه که در گذشته در جنوب [[غربی]] باروی دمشق قرار داشته، تا به امروز نام خود را [[حفظ]] کرده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱؛ حتی، تاریخ سوریه و لبنان و فلسطین، ج۱، ص۴۴۹.</ref> جابیه، در حال حاضر در جولان [[سوریه]] و در شمال [[شهر]] «الصنمین» واقع است. از عوارض طبیعی آن تپه ای به نام [[تل]] جابیه -نزدیک جولان- است<ref>این روستا امروزه به صورت خرابه‌ای باستانی در حوران، از توابع منطقۀ اِزرع، در استان درعای سوریه واقع است. این خرابه بر «تلّ جابیه» که مخروطی آتش‌فشانی در حدود ۸۰ کیلومتری جنوب دمشق و ۴ کیلومتری شمال غربی شهر نَوی واقع است و از سمت غرب بر دشتی هموار مشرف است - قرار دارد.</ref> که از وقایع [[تاریخی]] مهم آن، [[سخنرانی]] [[عمر بن خطاب]] بر فراز آن پس از فتح [[بیت المقدس]] گفته شده است.<ref>ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۲۲۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۵۶.</ref> این منطقه در [[سال ۱۳ هجری]] توسط [[ابوعبیده جراح]] فتح شد و [[سپاه مسلمانان]] پس از فتح شهرهای [[یرموک]]، سرغ، رماده و جابیه در جایی نزدیک جابیه لشکرگاهی ساختند.<ref>ازدی، تاریخ فتوح شام، ص۲۹؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۳، ص۴۰۶.</ref>.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص ۷۷-۷۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* مقدمه */

2022-11-24T07:37:12Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۷
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	* روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.		* روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.

	*جابیه در لغت به معنای ~~"حوضی~~ است بزرگ و وسیع که آب در آن [[جمع]] می‌شود و شتران از آن ~~می‌نوشند،"~~<ref>خلیل بن احمد، العین، ج۶، ص۱۹۲؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> و آن روستایی است از توابع [[دمشق]]<ref>جغرافیانویسان مسلمان، جابیه را روستایی از توابع دمشق دانسته‌اند. (ابن خردادبه، المسالک و الممالک، ص۷۷؛ ابن فقیه، مختصر البلدان، ص۱۰۵) جابیه در کتب مسعودی، موضعی در ناحیۀ جولان میان دمشق و طبریه (اردن) به شمار رفته است. (مسعودی، مروج الذهب، ج۳، ص۲۸۴)</ref> و سپس جولان در نزدیکی [[مرج]] الصّفر در شمال [[حوران]] که بدان ~~"جابیه جولان"~~ هم گفته می‌شود. ~~"باب الجابیه"~~ هم که در دمشق قرار دارد، نام خود را وامدار این مکان است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> این دروازه که در گذشته در جنوب [[غربی]] باروی دمشق قرار داشته، تا به امروز نام خود را [[حفظ]] کرده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱؛ حتی، تاریخ سوریه و لبنان و فلسطین، ج۱، ص۴۴۹.</ref> جابیه، در حال حاضر در جولان [[سوریه]] و در شمال [[شهر]] ~~"الصنمین"~~ واقع است. از عوارض طبیعی آن تپه ای به نام [[تل]] جابیه -نزدیک جولان- است<ref>این روستا امروزه به صورت خرابه‌ای باستانی در حوران، از توابع منطقۀ اِزرع، در استان درعای سوریه واقع است. این خرابه بر «تلّ جابیه» که مخروطی آتش‌فشانی در حدود ۸۰ کیلومتری جنوب دمشق و ۴ کیلومتری شمال غربی شهر نَوی واقع است و از سمت غرب بر دشتی هموار مشرف است - قرار دارد.</ref> که از وقایع [[تاریخی]] مهم آن، [[سخنرانی]] [[عمر بن خطاب]] بر فراز آن پس از فتح [[بیت المقدس]] گفته شده است.<ref>ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۲۲۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۵۶.</ref> این منطقه در [[سال ۱۳ هجری]] توسط [[ابوعبیده جراح]] فتح شد و [[سپاه مسلمانان]] پس از فتح شهرهای [[یرموک]]، سرغ، رماده و جابیه در جایی نزدیک جابیه لشکرگاهی ساختند.<ref>ازدی، تاریخ فتوح شام، ص۲۹؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۳، ص۴۰۶.</ref>.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص ۷۷-۷۸.</ref>		*جابیه در لغت به معنای «حوضی است بزرگ و وسیع که آب در آن [[جمع]] می‌شود و شتران از آن می‌نوشند،»<ref>خلیل بن احمد، العین، ج۶، ص۱۹۲؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> و آن روستایی است از توابع [[دمشق]]<ref>جغرافیانویسان مسلمان، جابیه را روستایی از توابع دمشق دانسته‌اند. (ابن خردادبه، المسالک و الممالک، ص۷۷؛ ابن فقیه، مختصر البلدان، ص۱۰۵) جابیه در کتب مسعودی، موضعی در ناحیۀ جولان میان دمشق و طبریه (اردن) به شمار رفته است. (مسعودی، مروج الذهب، ج۳، ص۲۸۴)</ref> و سپس جولان در نزدیکی [[مرج]] الصّفر در شمال [[حوران]] که بدان «جابیه جولان» هم گفته می‌شود. «باب الجابیه» هم که در دمشق قرار دارد، نام خود را وامدار این مکان است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> این دروازه که در گذشته در جنوب [[غربی]] باروی دمشق قرار داشته، تا به امروز نام خود را [[حفظ]] کرده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱؛ حتی، تاریخ سوریه و لبنان و فلسطین، ج۱، ص۴۴۹.</ref> جابیه، در حال حاضر در جولان [[سوریه]] و در شمال [[شهر]] «الصنمین» واقع است. از عوارض طبیعی آن تپه ای به نام [[تل]] جابیه -نزدیک جولان- است<ref>این روستا امروزه به صورت خرابه‌ای باستانی در حوران، از توابع منطقۀ اِزرع، در استان درعای سوریه واقع است. این خرابه بر «تلّ جابیه» که مخروطی آتش‌فشانی در حدود ۸۰ کیلومتری جنوب دمشق و ۴ کیلومتری شمال غربی شهر نَوی واقع است و از سمت غرب بر دشتی هموار مشرف است - قرار دارد.</ref> که از وقایع [[تاریخی]] مهم آن، [[سخنرانی]] [[عمر بن خطاب]] بر فراز آن پس از فتح [[بیت المقدس]] گفته شده است.<ref>ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۲۲۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۵۶.</ref> این منطقه در [[سال ۱۳ هجری]] توسط [[ابوعبیده جراح]] فتح شد و [[سپاه مسلمانان]] پس از فتح شهرهای [[یرموک]]، سرغ، رماده و جابیه در جایی نزدیک جابیه لشکرگاهی ساختند.<ref>ازدی، تاریخ فتوح شام، ص۲۹؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۳، ص۴۰۶.</ref>.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص ۷۷-۷۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۱

2022-11-24T07:31:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۱
خط ۹:		خط ۹:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.		* روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.

			*جابیه در لغت به معنای "حوضی است بزرگ و وسیع که آب در آن [[جمع]] می‌شود و شتران از آن می‌نوشند،"<ref>خلیل بن احمد، العین، ج۶، ص۱۹۲؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> و آن روستایی است از توابع [[دمشق]]<ref>جغرافیانویسان مسلمان، جابیه را روستایی از توابع دمشق دانسته‌اند. (ابن خردادبه، المسالک و الممالک، ص۷۷؛ ابن فقیه، مختصر البلدان، ص۱۰۵) جابیه در کتب مسعودی، موضعی در ناحیۀ جولان میان دمشق و طبریه (اردن) به شمار رفته است. (مسعودی، مروج الذهب، ج۳، ص۲۸۴)</ref> و سپس جولان در نزدیکی [[مرج]] الصّفر در شمال [[حوران]] که بدان "جابیه جولان" هم گفته می‌شود. "باب الجابیه" هم که در دمشق قرار دارد، نام خود را وامدار این مکان است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱.</ref> این دروازه که در گذشته در جنوب [[غربی]] باروی دمشق قرار داشته، تا به امروز نام خود را [[حفظ]] کرده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹۱؛ حتی، تاریخ سوریه و لبنان و فلسطین، ج۱، ص۴۴۹.</ref> جابیه، در حال حاضر در جولان [[سوریه]] و در شمال [[شهر]] "الصنمین" واقع است. از عوارض طبیعی آن تپه ای به نام [[تل]] جابیه -نزدیک جولان- است<ref>این روستا امروزه به صورت خرابه‌ای باستانی در حوران، از توابع منطقۀ اِزرع، در استان درعای سوریه واقع است. این خرابه بر «تلّ جابیه» که مخروطی آتش‌فشانی در حدود ۸۰ کیلومتری جنوب دمشق و ۴ کیلومتری شمال غربی شهر نَوی واقع است و از سمت غرب بر دشتی هموار مشرف است - قرار دارد.</ref> که از وقایع [[تاریخی]] مهم آن، [[سخنرانی]] [[عمر بن خطاب]] بر فراز آن پس از فتح [[بیت المقدس]] گفته شده است.<ref>ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۲۲۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۵۶.</ref> این منطقه در [[سال ۱۳ هجری]] توسط [[ابوعبیده جراح]] فتح شد و [[سپاه مسلمانان]] پس از فتح شهرهای [[یرموک]]، سرغ، رماده و جابیه در جایی نزدیک جابیه لشکرگاهی ساختند.<ref>ازدی، تاریخ فتوح شام، ص۲۹؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۳، ص۴۰۶.</ref>.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص ۷۷-۷۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:29873800.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|'''موعودنامه''']]		# [[پرونده:29873800.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|'''موعودنامه''']]
			# [[پرونده:IM010527.jpg\|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۹:		خط ۲۲:

	[[رده:امام مهدی]]		[[رده:امام مهدی]]
	~~[[رده:جابیه]]~~
	~~[[رده:مدخل موعودنامه]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T19:47:21Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۷
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.		* روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:09:57Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۹
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}


	[[رده:امام مهدی]]		[[رده:امام مهدی]]
	[[رده:جابیه]]		[[رده:جابیه]]
	[[رده:مدخل موعودنامه]]		[[رده:مدخل موعودنامه]]

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:08:47Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۸
خط ۹:		خط ۹:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.		*روستایی از روستاهای شام است. وقتی منادی از آسمان، ندای پیروزی می‌دهد و این ندا از دمشق به گوش جهانیان می‌رسد، "جابیه" فرو می‌رود<ref>امام مهدی از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۳۹.</ref>.

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \(...

2022-06-01T07:24:25Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مهدویت}}		{{مهدویت}}
	~~<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این~~ مدخل مرتبط ~~با مباحث پیرامون [[~~امام مهدی~~]]{{ع}} است. "'''~~امام مهدی~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[امام مهدی در قرآن]] - [[امام مهدی در حدیث]] - [[امام مهدی در کلام اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = امام مهدی
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[امام مهدی (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = امام مهدی
			\| مداخل مرتبط = [[امام مهدی در قرآن]] - [[امام مهدی در حدیث]] - [[امام مهدی در کلام اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} {{امام مهدی}}' به '== پانویس == {{پانویس}} '

2022-05-19T18:55:18Z

جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} {{امام مهدی}}' به '== پانویس == {{پانویس}} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۲۵
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~{{امام مهدی}}~~

	[[رده:امام مهدی]]		[[رده:امام مهدی]]
	[[رده:جابیه]]		[[رده:جابیه]]
	[[رده:مدخل موعودنامه]]		[[رده:مدخل موعودنامه]]

جابیه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari: /* مقدمه */

Wasity: جایگزینی متن - 'موضعی' به 'مکانی'

Wasity: جایگزینی متن - 'جمع' به 'جمع'

Jaafari: /* مقدمه */

Jaafari در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۱

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

Heydari: جایگزینی متن - '\(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \(.*)\<\/div\> \(...

Heydari: جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} {{امام مهدی}}' به '== پانویس == {{پانویس}} '

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \(...