جامعه اسلامی در فقه سیاسی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۳ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۴۷

2024-12-03T04:47:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۷
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = جامعه اسلامی		\| موضوع مرتبط = جامعه اسلامی
	\| عنوان مدخل = جامعه اسلامی		\| عنوان مدخل = جامعه اسلامی
	\| مداخل مرتبط = [[جامعه اسلامی در فقه سیاسی]] - [[جامعه اسلامی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[جامعه اسلامی در فقه سیاسی]] - [[جامعه اسلامی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[جامعه اسلامی در معارف و سیره امام باقر]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* پانویس */

2023-08-05T07:05:39Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۵
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:جامعه ~~اسلامی~~]]		[[رده:جامعه]]

Bahmani در ‏۵ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۰۵

2023-08-05T07:05:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۵
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = جامعه اسلامی		\| موضوع مرتبط = جامعه اسلامی
	\| عنوان مدخل = جامعه اسلامی		\| عنوان مدخل = جامعه اسلامی
	\| مداخل مرتبط = [[جامعه اسلامی در ~~فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی~~]] - [[جامعه اسلامی در ~~فقه سیاسی~~]]		\| مداخل مرتبط = [[جامعه اسلامی در فقه سیاسی]] - [[جامعه اسلامی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	بر اساس نظریه [[اسلام]]، مجتمع اسلامی چون دست واحدی در برابر [[بیگانگان]] محسوب می‌شود و افراد [[مسلمان]] مانند [[مصالح]] ساختمان واحد و مستحکمی هستند که هر کدام، به نوبه خود در ابقا و [[استحکام]] این بنای معظم مؤثر و دخیل هستند و [[ایمان]]، تنها وسیله [[ارتباط]] و به‌هم [[پیوستگی]] و [[تعاون]] آنهاست.		بر اساس نظریه [[اسلام]]، مجتمع اسلامی چون دست واحدی در برابر [[بیگانگان]] محسوب می‌شود و افراد [[مسلمان]] مانند [[مصالح]] ساختمان واحد و مستحکمی هستند که هر کدام، به نوبه خود در ابقا و [[استحکام]] این بنای معظم مؤثر و دخیل هستند و [[ایمان]]، تنها وسیله [[ارتباط]] و به‌هم [[پیوستگی]] و [[تعاون]] آنهاست.

	اصولاً [[رابطه معنوی]] وانفکاک‌ناپذیر [[ملیت]] در اسلام، به صورت انسانی‌تر و باشکوه‌تری جلوه می‌کند؛ زیرا این رابطه، جنبه [[برادری]] به خود گرفته و بر اساس [[قانون اسلامی]] که «مسلمان [[برادر]] مسلمان» است، [[وحدت]] خونی جای خود را به وحدت اساسی‌تر دیگری که از آن به «ایمان» تعبیر می‌کنیم، می‌دهد. و روی این اساس باید گفت: مجتمع اسلامی، یک «[[جامعه]] و مجتمع برادری است». و این، عالی‌ترین [[مظهر]] [[زندگی اجتماعی]] [[انسانی]] است، که [[شایسته]] [[مقام]] شامخ [[انسان]] خواهد بود.		اصولاً [[رابطه معنوی]] وانفکاک‌ناپذیر [[ملیت]] در اسلام، به صورت انسانی‌تر و باشکوه‌تری جلوه می‌کند؛ زیرا این رابطه، جنبه [[برادری]] به خود گرفته و بر اساس [[قانون اسلامی]] که «مسلمان [[برادر]] مسلمان» است، [[وحدت]] خونی جای خود را به وحدت اساسی‌تر دیگری که از آن به «ایمان» تعبیر می‌کنیم، می‌دهد. و روی این اساس باید گفت: مجتمع اسلامی، یک «[[جامعه]] و مجتمع برادری است». و این، عالی‌ترین [[مظهر]] [[زندگی اجتماعی]] [[انسانی]] است، که [[شایسته]] [[مقام]] شامخ [[انسان]] خواهد بود.

	در این [[سیستم]] «[[عقل]]»، «[[احساسات]]»، «[[عواطف]]» و «[[قانون]]» همگی به‌هم آمیخته شده و در نتیجه، زندگی اجتماعی از حالت خشکی و [[جمود]] و بی‌روحی و خسته‌کنندگی (که در اثر تحکم قانون و [[انضباط]] ممکن بود بر آن چیره شود) [[رهایی]] یافته و چهره انسانی و [[واقعی]] خود را در کمال [[صفا]] و [[نشاط]] و طراوت بازمی‌یابد و از آنجا که این رابطه معنوی و برادری به صورت یک [[پیمان]] اختیاری (پذیرش اختیاری ایمان)، صورت می‌گیرد، پس همواره ریشه این پیوند که با [[دل]] و [[جان]] [[توده]] [[امت]] و [[ملت]] آمیخته شده است، چون منبعی ثابت و [[پایدار]]، [[محیط اجتماع]] را حرارت و صفا می‌بخشد و جامعه بزرگ انسانی را، به یک محیط [[لذت‌بخش]] و باصفای [[خانوادگی]] تبدیل می‌کند.		در این [[سیستم]] «[[عقل]]»، «[[احساسات]]»، «[[عواطف]]» و «[[قانون]]» همگی به‌هم آمیخته شده و در نتیجه، زندگی اجتماعی از حالت خشکی و [[جمود]] و بی‌روحی و خسته‌کنندگی (که در اثر تحکم قانون و [[انضباط]] ممکن بود بر آن چیره شود) [[رهایی]] یافته و چهره انسانی و [[واقعی]] خود را در کمال [[صفا]] و [[نشاط]] و طراوت بازمی‌یابد و از آنجا که این رابطه معنوی و برادری به صورت یک [[پیمان]] اختیاری (پذیرش اختیاری ایمان)، صورت می‌گیرد، پس همواره ریشه این پیوند که با [[دل]] و [[جان]] [[توده]] [[امت]] و [[ملت]] آمیخته شده است، چون منبعی ثابت و [[پایدار]]، [[محیط اجتماع]] را حرارت و صفا می‌بخشد و جامعه بزرگ انسانی را، به یک محیط [[لذت‌بخش]] و باصفای [[خانوادگی]] تبدیل می‌کند.

	در مجتمع [[برادری اسلامی]]، هر فردی پس از یک پیمان اختیاری (ایمان)، به صورت رسمی به عضویت این مجتمع درمی‌آید و در تنظیم [[حیات]] فردی و [[اجتماعی]]، با دیگر [[برادران]] [[اسلامی]] تشریک مساعی می‌کند و بر اساس این پیمان، قانون و [[نظام]] واحدی را برای مجتمع برادری [[انتخاب]] و [[تبعیت]] از آن را بر عهده می‌گیرد و به این ترتیب امتیازات و [[اختلافات]] دیگر از میان می‌رود. عالی و دانی، [[فقیر]] و [[غنی]]، بزرگ و کوچک، سفید وسیاه، سرخ و زرد، نژاد آریا و [[سامی]]، [[عرب]] و [[عجم]]، آسیایی و اروپایی، آمریکایی و آفریقایی و... همه و همه [[برادر]] و عضو مجتمع واحدی می‌شوند که همگی [[قانون]] واحدی را برای [[نظم]] بخشیدن به [[اجتماع]] [[برادری]] خود [[اختیار]] کرده‌اند.		در مجتمع [[برادری اسلامی]]، هر فردی پس از یک پیمان اختیاری (ایمان)، به صورت رسمی به عضویت این مجتمع درمی‌آید و در تنظیم [[حیات]] فردی و [[اجتماعی]]، با دیگر [[برادران]] [[اسلامی]] تشریک مساعی می‌کند و بر اساس این پیمان، قانون و [[نظام]] واحدی را برای مجتمع برادری [[انتخاب]] و [[تبعیت]] از آن را بر عهده می‌گیرد و به این ترتیب امتیازات و [[اختلافات]] دیگر از میان می‌رود. عالی و دانی، [[فقیر]] و [[غنی]]، بزرگ و کوچک، سفید وسیاه، سرخ و زرد، نژاد آریا و [[سامی]]، [[عرب]] و [[عجم]]، آسیایی و اروپایی، آمریکایی و آفریقایی و... همه و همه [[برادر]] و عضو مجتمع واحدی می‌شوند که همگی [[قانون]] واحدی را برای [[نظم]] بخشیدن به [[اجتماع]] [[برادری]] خود [[اختیار]] کرده‌اند.
	~~این [[واقعیت]] [[انسانی]] در [[قرآن]] با جمله‌ای کوتاه چنین بیان شده است:~~
	~~{{متن قرآن\|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ}}<ref>«جز این نیست که مؤمنان برادرند» سوره حجرات، آیه ۱۰.</ref>.~~
	با این جمله، پیوند و [[ارتباط]] خلق‌های [[جامعه اسلامی]] در رابطه برادری که محکم‌ترین و مقدس‌ترین و عاطفی‌ترین رابطه انسانی است، انحصار می‌یابد، و نیز می‌فرماید:
	{{متن قرآن\|فَإِنْ تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ}}<ref>«(با این همه) اگر توبه کردند و نماز برپا داشتند و زکات دادند برادران دینی شمایند و ما آیات را برای گروهی که می‌دانند روشن می‌داریم» سوره توبه، آیه ۱۱.</ref>.
	~~[[پیامبر اکرم]] در ضمن خطبه‌ای که در [[مسجد خیف]] ایراد فرمود، این [[حقیقت]] را به این صورت اعلام داشت:~~
	{{متن حدیث\|... الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ تَتَكَافَأُ دِمَاؤُهُمْ، يَسْعَى بِذِمَّتِهِمْ أَدْنَاهُمْ وَ هُمْ يَدٌ عَلَى مَنْ سِوَاهُمْ}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۳۳۳؛ خصال، ص۱۵۰.</ref> ([[مؤمنین]] برادر یکدیگرند، خون‌های همه یک‌رنگ و یکسان و هم‌پایه است و آنها برای [[حفظ]] [[پیمان]] یکدیگر و حتی پیمان و [[ذمه]] پائین‌ترشان [[کوشش]] می‌کنند و آنان همگی، چون مشت گره‌خورده واحدی علیه دشمنانشان هستند).

	علی{{ع}} در برابر کسانی که به استناد [[شرافت]] خونی و [[نژادی]]، از وی مطالبه امتیازاتی می‌کردند، فرمود:		این [[واقعیت]] [[انسانی]] در [[قرآن]] با جمله‌ای کوتاه چنین بیان شده است: {{متن قرآن\|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ}}<ref>«جز این نیست که مؤمنان برادرند» سوره حجرات، آیه ۱۰.</ref>. با این جمله، پیوند و [[ارتباط]] خلق‌های [[جامعه اسلامی]] در رابطه برادری که محکم‌ترین و مقدس‌ترین و عاطفی‌ترین رابطه انسانی است، انحصار می‌یابد، و نیز می‌فرماید: {{متن قرآن\|فَإِنْ تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ}}<ref>«(با این همه) اگر توبه کردند و نماز برپا داشتند و زکات دادند برادران دینی شمایند و ما آیات را برای گروهی که می‌دانند روشن می‌داریم» سوره توبه، آیه ۱۱.</ref>.
	«هر فردی که [[آیین]] ما را بپذیرد و پیمان ما را به عهده بگیرد، ما [[حکم]] قرآن و قانون و [[مقررات اسلام]] را درباره وی [[اجرا]] می‌کنیم و هیچ فردی را بر دیگری [[برتری]] نیست، مگر به [[تقوی]] و [[وارستگی]]».
	«ای [[ملت]] [[اسلام]]، و [[اهل]] [[دین خدا]]! بنگرید در آنچه در قرآن از [[حقوق]] خود یافته‌اید و در آنچه که پیش [[پیامبر خدا]] سپرده‌اید، و به‌خاطر بیاورید آنچه را در راه آن و برای آن در [[راه خدا]] [[جهاد]] نمودید. آیا به‌خاطر حسب و [[خاندان]] بود یا برای [[نسب]] و نژاد بود و یا به عمل و [[طاعت]] و [[زهد]] بود؟ و بنگرید اکنون، چه چیزی را مطالبه می‌کنید و به چه متاعی [[رغبت]] می‌نمائید؟»		[[پیامبر اکرم]] در ضمن خطبه‌ای که در [[مسجد خیف]] ایراد فرمود، این [[حقیقت]] را به این صورت اعلام داشت: {{متن حدیث\|... الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ تَتَكَافَأُ دِمَاؤُهُمْ، يَسْعَى بِذِمَّتِهِمْ أَدْنَاهُمْ وَ هُمْ يَدٌ عَلَى مَنْ سِوَاهُمْ}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۳۳۳؛ خصال، ص۱۵۰.</ref> ([[مؤمنین]] برادر یکدیگرند، خون‌های همه یک‌رنگ و یکسان و هم‌پایه است و آنها برای [[حفظ]] [[پیمان]] یکدیگر و حتی پیمان و [[ذمه]] پائین‌ترشان [[کوشش]] می‌کنند و آنان همگی، چون مشت گره‌خورده واحدی علیه دشمنانشان هستند).
	و نیز در برابر [[زن]] [[عربی]] که از [[تقسیم مساوی]] [[غنائم]] و از اینکه وی با مرد عجمی یکسان بهره برده است، ابراز [[ناراحتی]] می‌کرد، فرمود:
	{{متن حدیث\|إِنِّي لاَ أَرَى فِي هَذَا الْفَيْءِ فَضِيلَةً لِبَنِي إِسْمَاعِيلَ عَلَى غَیْرِهِم}} (من در تقسیم این غنائم هیچ‌گونه [[برتری]] از برای [[فرزندان]] اسماعیل ([[عرب]]) نسبت به دیگران نمی‌بینم). و نیز در یکی از پیام‌های آن حضرت، چنین آمده است:		علی{{ع}} در برابر کسانی که به استناد [[شرافت]] خونی و [[نژادی]]، از وی مطالبه امتیازاتی می‌کردند، فرمود: «هر فردی که [[آیین]] ما را بپذیرد و پیمان ما را به عهده بگیرد، ما [[حکم]] قرآن و قانون و [[مقررات اسلام]] را درباره وی [[اجرا]] می‌کنیم و هیچ فردی را بر دیگری [[برتری]] نیست، مگر به [[تقوی]] و [[وارستگی]]». «ای [[ملت]] [[اسلام]]، و [[اهل]] [[دین خدا]]! بنگرید در آنچه در قرآن از [[حقوق]] خود یافته‌اید و در آنچه که پیش [[پیامبر خدا]] سپرده‌اید، و به‌خاطر بیاورید آنچه را در راه آن و برای آن در [[راه خدا]] [[جهاد]] نمودید. آیا به‌خاطر حسب و [[خاندان]] بود یا برای [[نسب]] و نژاد بود و یا به عمل و [[طاعت]] و [[زهد]] بود؟ و بنگرید اکنون، چه چیزی را مطالبه می‌کنید و به چه متاعی [[رغبت]] می‌نمائید؟»
	«ما همه سرباز یک [[وطن]] هستیم، و همگی از یک [[ناموس]] و [[دین]] [[دفاع]] می‌کنیم و به سوی یک [[هدف]] پیش می‌رویم، هیچ کس را بر دیگری [[حق]] برتری و تفوق نیست. [[منصب]] [[فرماندهی]] و [[حکمرانی]] تا هر پایه که پرافتخار باشد، محکوم [[قانون]] [[مساوات]] می‌باشد. ما همه [[برادر]] و برابریم»<ref>فقه سیاسی، ج۳، ص۱۹۲-۱۹۴.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۴۷۲.</ref>		و نیز در برابر [[زن]] [[عربی]] که از [[تقسیم مساوی]] [[غنائم]] و از اینکه وی با مرد عجمی یکسان بهره برده است، ابراز [[ناراحتی]] می‌کرد، فرمود: {{متن حدیث\|إِنِّي لاَ أَرَى فِي هَذَا الْفَيْءِ فَضِيلَةً لِبَنِي إِسْمَاعِيلَ عَلَى غَیْرِهِم}} (من در تقسیم این غنائم هیچ‌گونه [[برتری]] از برای [[فرزندان]] اسماعیل ([[عرب]]) نسبت به دیگران نمی‌بینم). و نیز در یکی از پیام‌های آن حضرت، چنین آمده است: «ما همه سرباز یک [[وطن]] هستیم، و همگی از یک [[ناموس]] و [[دین]] [[دفاع]] می‌کنیم و به سوی یک [[هدف]] پیش می‌رویم، هیچ کس را بر دیگری [[حق]] برتری و تفوق نیست. [[منصب]] [[فرماندهی]] و [[حکمرانی]] تا هر پایه که پرافتخار باشد، محکوم [[قانون]] [[مساوات]] می‌باشد. ما همه [[برادر]] و برابریم»<ref>فقه سیاسی، ج۳، ص۱۹۲-۱۹۴.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۴۷۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = جامعه اسلامی | عنوان مدخل = جامعه اسلامی | مداخل مرتبط = جامعه اسلامی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی - جامعه اسلامی در فقه سیاسی | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== بر اساس نظریه اسلام، مجتمع اسلامی چون دست واحدی در برابر ب...» ایجاد کرد

2023-03-13T08:57:16Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = جامعه اسلامی | عنوان مدخل = جامعه اسلامی | مداخل مرتبط = جامعه اسلامی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی - جامعه اسلامی در فقه سیاسی | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== بر اساس نظریه اسلام، مجتمع اسلامی چون دست واحدی در برابر ب...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = جامعه اسلامی
| عنوان مدخل = جامعه اسلامی
| مداخل مرتبط = [[جامعه اسلامی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[جامعه اسلامی در فقه سیاسی]]
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
بر اساس نظریه [[اسلام]]، مجتمع اسلامی چون دست واحدی در برابر [[بیگانگان]] محسوب می‌شود و افراد [[مسلمان]] مانند [[مصالح]] ساختمان واحد و مستحکمی هستند که هر کدام، به نوبه خود در ابقا و [[استحکام]] این بنای معظم مؤثر و دخیل هستند و [[ایمان]]، تنها وسیله [[ارتباط]] و به‌هم [[پیوستگی]] و [[تعاون]] آنهاست.
اصولاً [[رابطه معنوی]] وانفکاک‌ناپذیر [[ملیت]] در اسلام، به صورت انسانی‌تر و باشکوه‌تری جلوه می‌کند؛ زیرا این رابطه، جنبه [[برادری]] به خود گرفته و بر اساس [[قانون اسلامی]] که «مسلمان [[برادر]] مسلمان» است، [[وحدت]] خونی جای خود را به وحدت اساسی‌تر دیگری که از آن به «ایمان» تعبیر می‌کنیم، می‌دهد. و روی این اساس باید گفت: مجتمع اسلامی، یک «[[جامعه]] و مجتمع برادری است». و این، عالی‌ترین [[مظهر]] [[زندگی اجتماعی]] [[انسانی]] است، که [[شایسته]] [[مقام]] شامخ [[انسان]] خواهد بود.
در این [[سیستم]] «[[عقل]]»، «[[احساسات]]»، «[[عواطف]]» و «[[قانون]]» همگی به‌هم آمیخته شده و در نتیجه، زندگی اجتماعی از حالت خشکی و [[جمود]] و بی‌روحی و خسته‌کنندگی (که در اثر تحکم قانون و [[انضباط]] ممکن بود بر آن چیره شود) [[رهایی]] یافته و چهره انسانی و [[واقعی]] خود را در کمال [[صفا]] و [[نشاط]] و طراوت بازمی‌یابد و از آنجا که این رابطه معنوی و برادری به صورت یک [[پیمان]] اختیاری (پذیرش اختیاری ایمان)، صورت می‌گیرد، پس همواره ریشه این پیوند که با [[دل]] و [[جان]] [[توده]] [[امت]] و [[ملت]] آمیخته شده است، چون منبعی ثابت و [[پایدار]]، [[محیط اجتماع]] را حرارت و صفا می‌بخشد و جامعه بزرگ انسانی را، به یک محیط [[لذت‌بخش]] و باصفای [[خانوادگی]] تبدیل می‌کند.

در مجتمع [[برادری اسلامی]]، هر فردی پس از یک پیمان اختیاری (ایمان)، به صورت رسمی به عضویت این مجتمع درمی‌آید و در تنظیم [[حیات]] فردی و [[اجتماعی]]، با دیگر [[برادران]] [[اسلامی]] تشریک مساعی می‌کند و بر اساس این پیمان، قانون و [[نظام]] واحدی را برای مجتمع برادری [[انتخاب]] و [[تبعیت]] از آن را بر عهده می‌گیرد و به این ترتیب امتیازات و [[اختلافات]] دیگر از میان می‌رود. عالی و دانی، [[فقیر]] و [[غنی]]، بزرگ و کوچک، سفید وسیاه، سرخ و زرد، نژاد آریا و [[سامی]]، [[عرب]] و [[عجم]]، آسیایی و اروپایی، آمریکایی و آفریقایی و... همه و همه [[برادر]] و عضو مجتمع واحدی می‌شوند که همگی [[قانون]] واحدی را برای [[نظم]] بخشیدن به [[اجتماع]] [[برادری]] خود [[اختیار]] کرده‌اند.
این [[واقعیت]] [[انسانی]] در [[قرآن]] با جمله‌ای کوتاه چنین بیان شده است:
{{متن قرآن|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ}}<ref>«جز این نیست که مؤمنان برادرند» سوره حجرات، آیه ۱۰.</ref>.
با این جمله، پیوند و [[ارتباط]] خلق‌های [[جامعه اسلامی]] در رابطه برادری که محکم‌ترین و مقدس‌ترین و عاطفی‌ترین رابطه انسانی است، انحصار می‌یابد، و نیز می‌فرماید:
{{متن قرآن|فَإِنْ تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ}}<ref>«(با این همه) اگر توبه کردند و نماز برپا داشتند و زکات دادند برادران دینی شمایند و ما آیات را برای گروهی که می‌دانند روشن می‌داریم» سوره توبه، آیه ۱۱.</ref>.
[[پیامبر اکرم]] در ضمن خطبه‌ای که در [[مسجد خیف]] ایراد فرمود، این [[حقیقت]] را به این صورت اعلام داشت:
{{متن حدیث|... الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ تَتَكَافَأُ دِمَاؤُهُمْ، يَسْعَى بِذِمَّتِهِمْ أَدْنَاهُمْ وَ هُمْ يَدٌ عَلَى مَنْ سِوَاهُمْ}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۳۳۳؛ خصال، ص۱۵۰.</ref> ([[مؤمنین]] برادر یکدیگرند، خون‌های همه یک‌رنگ و یکسان و هم‌پایه است و آنها برای [[حفظ]] [[پیمان]] یکدیگر و حتی پیمان و [[ذمه]] پائین‌ترشان [[کوشش]] می‌کنند و آنان همگی، چون مشت گره‌خورده واحدی علیه دشمنانشان هستند).

علی{{ع}} در برابر کسانی که به استناد [[شرافت]] خونی و [[نژادی]]، از وی مطالبه امتیازاتی می‌کردند، فرمود:
«هر فردی که [[آیین]] ما را بپذیرد و پیمان ما را به عهده بگیرد، ما [[حکم]] قرآن و قانون و [[مقررات اسلام]] را درباره وی [[اجرا]] می‌کنیم و هیچ فردی را بر دیگری [[برتری]] نیست، مگر به [[تقوی]] و [[وارستگی]]».
«ای [[ملت]] [[اسلام]]، و [[اهل]] [[دین خدا]]! بنگرید در آنچه در قرآن از [[حقوق]] خود یافته‌اید و در آنچه که پیش [[پیامبر خدا]] سپرده‌اید، و به‌خاطر بیاورید آنچه را در راه آن و برای آن در [[راه خدا]] [[جهاد]] نمودید. آیا به‌خاطر حسب و [[خاندان]] بود یا برای [[نسب]] و نژاد بود و یا به عمل و [[طاعت]] و [[زهد]] بود؟ و بنگرید اکنون، چه چیزی را مطالبه می‌کنید و به چه متاعی [[رغبت]] می‌نمائید؟»
و نیز در برابر [[زن]] [[عربی]] که از [[تقسیم مساوی]] [[غنائم]] و از اینکه وی با مرد عجمی یکسان بهره برده است، ابراز [[ناراحتی]] می‌کرد، فرمود:
{{متن حدیث|إِنِّي لاَ أَرَى فِي هَذَا الْفَيْءِ فَضِيلَةً لِبَنِي إِسْمَاعِيلَ عَلَى غَیْرِهِم}} (من در تقسیم این غنائم هیچ‌گونه [[برتری]] از برای [[فرزندان]] اسماعیل ([[عرب]]) نسبت به دیگران نمی‌بینم). و نیز در یکی از پیام‌های آن حضرت، چنین آمده است:
«ما همه سرباز یک [[وطن]] هستیم، و همگی از یک [[ناموس]] و [[دین]] [[دفاع]] می‌کنیم و به سوی یک [[هدف]] پیش می‌رویم، هیچ کس را بر دیگری [[حق]] برتری و تفوق نیست. [[منصب]] [[فرماندهی]] و [[حکمرانی]] تا هر پایه که پرافتخار باشد، محکوم [[قانون]] [[مساوات]] می‌باشد. ما همه [[برادر]] و برابریم»<ref>فقه سیاسی، ج۳، ص۱۹۲-۱۹۴.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۴۷۲.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:1100701.jpg|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۲''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:جامعه اسلامی]]