جاهلیت در معارف و سیره نبوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۳۳

2026-02-25T06:33:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۰۳
خط ۱۳۲:		خط ۱۳۲:
	کم‌کم در نسل‌های [[آینده]] عنوان یادبود کعبه به فراموشی سپرده شد و [[تقدیس]] سنگ‌ها به [[پرستش]] سنگ‌ها بدل گشت و بالاخره بت‌پرستی متداول شد وگرنه [[اقوام]] مختلف [[حجاز]] که مجاور کعبه بودند، همگی [[دعوت]] ابراهیم را پذیرفته و [[خداپرست]] و به [[شریعت]] [[حنیف]] ابراهیم عمل می‌کردند<ref>جاهلیت و اسلام، ص۲۴۹.</ref>.		کم‌کم در نسل‌های [[آینده]] عنوان یادبود کعبه به فراموشی سپرده شد و [[تقدیس]] سنگ‌ها به [[پرستش]] سنگ‌ها بدل گشت و بالاخره بت‌پرستی متداول شد وگرنه [[اقوام]] مختلف [[حجاز]] که مجاور کعبه بودند، همگی [[دعوت]] ابراهیم را پذیرفته و [[خداپرست]] و به [[شریعت]] [[حنیف]] ابراهیم عمل می‌کردند<ref>جاهلیت و اسلام، ص۲۴۹.</ref>.

	[[عمرو بن لحی]] به نام «[[ربیعه بن حارثه]]» برای استفاده از آب معدنی و مداوای خویش به [[سرزمین شام]] رفت و آنجا مردمی از، عمالقه، بودند که [[بت]] می‌پرستیدند، پس به آنها گفت: این بت‌هایی که شما می‌پرستید چیستند؟ آنها گفتند: اینها بت‌هایی هستند که آنها را پرستش می‌کنیم و از آنها [[یاری]] می‌خواهیم، پس یاری‌مان می‌کنند و به وسیله آنها [[باران]] می‌خواهیم، پس سیراب می‌شویم. [[عمرو بن لحی]] چون مردی [[خرافی]] بود تحت تأثیر قرار گرفت و گفت: یکی از این [[بت‌ها]] را به من نمی‌بخشید، تا آن را به [[سرزمین]] [[عرب]] ببرم، همانجا که عرب برای [[زیارت]] [[خانه خدا]] می‌آیند؟ پس بتی به نام «[[هبل]]» به او دادند و آن را به [[مکه]] آورد و نزد [[کعبه]] نهاد و این اول بتی بود که در مکه نهاده شد. سپس دو [[بت]] دیگر را به نام اساف و [[نائله]] آوردند و هر کدام را بر یکی از ارکان کعبه نهادند و [[طواف]] کنندگان طواف خود را از اساف شروع می‌کردند و آن را می‌بوسیدند و نیز به آن ختم می‌کردند.		[[عمرو بن لحی]] به نام «[[ربیعه بن حارثه]]» برای استفاده از آب معدنی و مداوای خویش به [[سرزمین شام]] رفت و آنجا مردمی از، عمالقه، بودند که [[بت]] می‌پرستیدند، پس به آنها گفت: این بت‌هایی که شما می‌پرستید چیستند؟ آنها گفتند: اینها بت‌هایی هستند که آنها را پرستش می‌کنیم و از آنها [[یاری]] می‌خواهیم، پس یاری‌مان می‌کنند و به وسیله آنها [[باران]] می‌خواهیم، پس سیراب می‌شویم. عمرو بن لحی چون مردی [[خرافی]] بود تحت تأثیر قرار گرفت و گفت: یکی از این [[بت‌ها]] را به من نمی‌بخشید، تا آن را به [[سرزمین]] [[عرب]] ببرم، همانجا که عرب برای [[زیارت]] [[خانه خدا]] می‌آیند؟ پس بتی به نام «[[هبل]]» به او دادند و آن را به [[مکه]] آورد و نزد [[کعبه]] نهاد و این اول بتی بود که در مکه نهاده شد. سپس دو [[بت]] دیگر را به نام اساف و [[نائله]] آوردند و هر کدام را بر یکی از ارکان کعبه نهادند و [[طواف]] کنندگان طواف خود را از اساف شروع می‌کردند و آن را می‌بوسیدند و نیز به آن ختم می‌کردند.

	بر [[کوه صفا]] بتی به نام «مجاور الریح» و بر [[کوه]] [[مروه]] بتی به نام «مطعم الطیر» [[نصب]] کردند و چون [[اعراب]] برای زیارت خانه خدا می‌آمدند و این [[بت‌ها]] را می‌دیدند از [[قریش]] و [[خزاعه]] جویا می‌شدند و آنها در جواب می‌گفتند: اینها را [[پرستش]] می‌کنیم تا ما را به [[خدا]] نزدیک کنند. پس اعراب که آن را دیدند بت‌هایی گرفتند و هر قبیله‌ای برای خود بتی قرار داد و این بت‌ها را [[عبادت]] می‌کردند تا به [[گمان]] خود به خدا نزدیک شوند<ref>تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۳۳۳.</ref>.		بر [[کوه صفا]] بتی به نام «مجاور الریح» و بر [[کوه]] [[مروه]] بتی به نام «مطعم الطیر» [[نصب]] کردند و چون [[اعراب]] برای زیارت خانه خدا می‌آمدند و این [[بت‌ها]] را می‌دیدند از [[قریش]] و [[خزاعه]] جویا می‌شدند و آنها در جواب می‌گفتند: اینها را [[پرستش]] می‌کنیم تا ما را به [[خدا]] نزدیک کنند. پس اعراب که آن را دیدند بت‌هایی گرفتند و هر قبیله‌ای برای خود بتی قرار داد و این بت‌ها را [[عبادت]] می‌کردند تا به [[گمان]] خود به خدا نزدیک شوند<ref>تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۳۳۳.</ref>.

Bahmani: /* طواف برهنه دور خانه کعبه */

2026-02-05T06:09:42Z

طواف برهنه دور خانه کعبه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۳۹
خط ۲۳۵:		خط ۲۳۵:
	روزی زنی [[زیبا]] از [[زنان]] [[عرب]] به [[زیارت]] [[حج]] آمد و خواست تا لباسی عاریه و کرایه کند اما چیزی نیافت، خواست با لباس خود طواف کند که به او گفتند در این صورت باید پس از طواف لباس را [[صدقه]] بدهی! گفت: من جز این لباسی ندارم؛ لذا برهنه شد و به طواف پرداخت. [[مردم]] به تماشایش جمع شدند و او به ناچار یک دست خود را بر عورت جلو و دست دیگرش را بر عقب خود گذاشت و طواف را به آخر رساند، در حالی که می‌گفت: امروز بعضی یا همه اعضای بدنم آشکار است، پس هر آنچه را که آشکار شده [[حلال]] نمی‌دانم. هنگامی که از طواف خارج شد جمعی از او [[خواستگاری]] کردند وی در پاسخ گفت: من دارای [[همسر]] می‌باشم<ref>{{متن حدیث\|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}}:... قَالَ وَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} لَمَّا فَتَحَ مَكَّةَ لَمْ يَمْنَعِ الْمُشْرِكِينَ الْحَجَّ فِي تِلْكَ السَّنَةِ- وَ كَانَ سُنَّةٌ فِي الْعَرَبِ فِي الْحَجِّ- أَنَّهُ مَنْ دَخَلَ مَكَّةَ وَ طَافَ بِالْبَيْتِ فِي ثِيَابِهِ‌- لَمْ يَحِلَّ لَهُ إِمْسَاكُهَا وَ كَانُوا يَتَصَدَّقُونَ بِهَا وَ لَا يَلْبَسُونَهَا بَعْدَ الطَّوَافِ، وَ كُلُّ مَنْ وَافَى مَكَّةَ يَسْتَعِيرُ ثَوْباً وَ يَطُوفُ فِيهِ ثُمَّ يَرُدُّهُ- وَ مَنْ لَمْ يَجِدْ عَارِيَّةً اكْتَرَى ثِيَاباً- وَ مَنْ لَمْ يَجِدْ عَارِيَّةً وَ لَا كِرَاءً- وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ إِلَّا ثَوْبٌ وَاحِدٌ طَافَ بِالْبَيْتِ عُرْيَاناً- فَجَاءَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الْعَرَبِ وَسِيمَةٌ جَمِيلَةٌ- فَطَلَبَتْ ثَوْباً عَارِيَّةً أَوْ كِرَاءً فَلَمْ تَجِدْهُ، فَقَالُوا لَهَا إِنْ طُفْتِ فِي ثِيَابِكِ احْتَجْتِ أَنْ تَتَصَدَّقِي بِهَا- فَقَالَتْ وَ كَيْفَ أَتَصَدَّقُ بِهَا وَ لَيْسَ لِي غَيْرُهَا- فَطَافَتْ بِالْبَيْتِ عُرْيَانَةً، وَ أَشْرَفَ عَلَيْهَا النَّاسُ- فَوَضَعَتْ إِحْدَى يَدَيْهَا عَلَى قُبُلِهَا- وَ الْأُخْرَى عَلَى دُبُرِهَا فَقَالَتْ مُرْتَجِزَةً:		روزی زنی [[زیبا]] از [[زنان]] [[عرب]] به [[زیارت]] [[حج]] آمد و خواست تا لباسی عاریه و کرایه کند اما چیزی نیافت، خواست با لباس خود طواف کند که به او گفتند در این صورت باید پس از طواف لباس را [[صدقه]] بدهی! گفت: من جز این لباسی ندارم؛ لذا برهنه شد و به طواف پرداخت. [[مردم]] به تماشایش جمع شدند و او به ناچار یک دست خود را بر عورت جلو و دست دیگرش را بر عقب خود گذاشت و طواف را به آخر رساند، در حالی که می‌گفت: امروز بعضی یا همه اعضای بدنم آشکار است، پس هر آنچه را که آشکار شده [[حلال]] نمی‌دانم. هنگامی که از طواف خارج شد جمعی از او [[خواستگاری]] کردند وی در پاسخ گفت: من دارای [[همسر]] می‌باشم<ref>{{متن حدیث\|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}}:... قَالَ وَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} لَمَّا فَتَحَ مَكَّةَ لَمْ يَمْنَعِ الْمُشْرِكِينَ الْحَجَّ فِي تِلْكَ السَّنَةِ- وَ كَانَ سُنَّةٌ فِي الْعَرَبِ فِي الْحَجِّ- أَنَّهُ مَنْ دَخَلَ مَكَّةَ وَ طَافَ بِالْبَيْتِ فِي ثِيَابِهِ‌- لَمْ يَحِلَّ لَهُ إِمْسَاكُهَا وَ كَانُوا يَتَصَدَّقُونَ بِهَا وَ لَا يَلْبَسُونَهَا بَعْدَ الطَّوَافِ، وَ كُلُّ مَنْ وَافَى مَكَّةَ يَسْتَعِيرُ ثَوْباً وَ يَطُوفُ فِيهِ ثُمَّ يَرُدُّهُ- وَ مَنْ لَمْ يَجِدْ عَارِيَّةً اكْتَرَى ثِيَاباً- وَ مَنْ لَمْ يَجِدْ عَارِيَّةً وَ لَا كِرَاءً- وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ إِلَّا ثَوْبٌ وَاحِدٌ طَافَ بِالْبَيْتِ عُرْيَاناً- فَجَاءَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الْعَرَبِ وَسِيمَةٌ جَمِيلَةٌ- فَطَلَبَتْ ثَوْباً عَارِيَّةً أَوْ كِرَاءً فَلَمْ تَجِدْهُ، فَقَالُوا لَهَا إِنْ طُفْتِ فِي ثِيَابِكِ احْتَجْتِ أَنْ تَتَصَدَّقِي بِهَا- فَقَالَتْ وَ كَيْفَ أَتَصَدَّقُ بِهَا وَ لَيْسَ لِي غَيْرُهَا- فَطَافَتْ بِالْبَيْتِ عُرْيَانَةً، وَ أَشْرَفَ عَلَيْهَا النَّاسُ- فَوَضَعَتْ إِحْدَى يَدَيْهَا عَلَى قُبُلِهَا- وَ الْأُخْرَى عَلَى دُبُرِهَا فَقَالَتْ مُرْتَجِزَةً:
	الْيَوْمَ يَبْدُو بَعْضُهُ أَوْ كُلُّهُ‌ فَمَا بَدَا مِنْهُ فَلَا أُحِلُّهُ		الْيَوْمَ يَبْدُو بَعْضُهُ أَوْ كُلُّهُ‌ فَمَا بَدَا مِنْهُ فَلَا أُحِلُّهُ
	فَلَمَّا فَرَغَتْ مِنَ الطَّوَافِ- خَطَبَهَا جَمَاعَةٌ فَقَالَتْ إِنَّ لِي زَوْجاً}}؛ [[تفسیر ~~القمی]]،~~ ج۱، ص۲۸۲؛ ~~[[نورالثقلین]]،~~ ج۳، ص۱۳۱.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]]، ص ۲۵.</ref>		فَلَمَّا فَرَغَتْ مِنَ الطَّوَافِ- خَطَبَهَا جَمَاعَةٌ فَقَالَتْ إِنَّ لِي زَوْجاً}}؛ تفسیر القمی، ج۱، ص۲۸۲؛ نورالثقلین، ج۳، ص۱۳۱.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]]، ص ۲۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* برگی از جاهلیت عرب */

2026-02-05T06:09:21Z

برگی از جاهلیت عرب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۳۹
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	[[ازدواج]] در آن عصر، شیوه‌هایی متفاوت داشت که جز روش مرسوم، موارد ذیل قابل توجه است: گاه گروهی از مردان، هم‌زمان با یک زن ازدواج می‌کردند و آن را ازدواج «[[رهط]]» می‌گفتند. پسر بزرگ [[خانواده]] با زن یا زنان پدرش ازدواج می‌کرد و آن را «مقت» می‌خواندند. چون دو مرد، با توافق، زنان خود را با هم مبادله و با او [[زندگی]] [[زناشویی]] می‌کردند، این عمل ازدواج «تعویض» نام می‌گرفت. گاه زن و مردی ضمن طرح [[دوستی]]، با هم زندگی می‌کردند و خود را [[همسر]] یکدیگر می‌شمردند که به آن ازدواج «مخادنة» می‌گفتند. زمانی هم یک مرد با دو خواهر، به‌طور هم‌زمان ازدواج می‌کرد که به ازدواج «اختین» موسوم بود.		[[ازدواج]] در آن عصر، شیوه‌هایی متفاوت داشت که جز روش مرسوم، موارد ذیل قابل توجه است: گاه گروهی از مردان، هم‌زمان با یک زن ازدواج می‌کردند و آن را ازدواج «[[رهط]]» می‌گفتند. پسر بزرگ [[خانواده]] با زن یا زنان پدرش ازدواج می‌کرد و آن را «مقت» می‌خواندند. چون دو مرد، با توافق، زنان خود را با هم مبادله و با او [[زندگی]] [[زناشویی]] می‌کردند، این عمل ازدواج «تعویض» نام می‌گرفت. گاه زن و مردی ضمن طرح [[دوستی]]، با هم زندگی می‌کردند و خود را [[همسر]] یکدیگر می‌شمردند که به آن ازدواج «مخادنة» می‌گفتند. زمانی هم یک مرد با دو خواهر، به‌طور هم‌زمان ازدواج می‌کرد که به ازدواج «اختین» موسوم بود.

	در [[حج]] نیز، رسم [[عرب]] در آن [[روزگار]] چنان بود که چون کسی وارد [[مکه]] می‌شد و به [[طواف]] [[کعبه]] می‌پرداخت، استفاده مجدد از لباس‌هایی که بر تن داشت بر او [[حرام]] می‌شد، ازاین‌رو، یا [[لباس]] خود را پس از طواف به دیگران می‌بخشید و یا پیش از انجام طواف، لباسی برای این منظور عاریت یا کرایه می‌کرد، اما کسانی که تنها با یک لباس وارد مکه می‌شدند و موفق به عاریه گرفتن و یا کرایهٔ [[لباس]] نمی‌شدند، ناگزیر بودند [[حج]] را برهنه و عریان بگزارند<ref>علی بن ابراهیم قمی در [[تفسیر آیه]] نخست [[سوره توبه]] (ج ۱، ص۲۸۱)، ضمن بیان مطلب بالا می‌افزاید:		در [[حج]] نیز، رسم [[عرب]] در آن [[روزگار]] چنان بود که چون کسی وارد [[مکه]] می‌شد و به [[طواف]] [[کعبه]] می‌پرداخت، استفاده مجدد از لباس‌هایی که بر تن داشت بر او [[حرام]] می‌شد، ازاین‌رو، یا [[لباس]] خود را پس از طواف به دیگران می‌بخشید و یا پیش از انجام طواف، لباسی برای این منظور عاریت یا کرایه می‌کرد، اما کسانی که تنها با یک لباس وارد مکه می‌شدند و موفق به عاریه گرفتن و یا کرایهٔ [[لباس]] نمی‌شدند، ناگزیر بودند [[حج]] را برهنه و عریان بگزارند<ref>علی بن ابراهیم قمی در تفسیر آیه نخست سوره توبه (ج ۱، ص۲۸۱)، ضمن بیان مطلب بالا می‌افزاید: زنی عرب با پیکر و چهره‌ای زیبا وارد مکه شد و نتوانست لباسی را عاریت یا کرایه کند. به او گفتند: چنانچه با لباسی که بر تن داری، طواف کنی باید آن را به دیگری بخشی. زن گفت: من لباسی جز این ندارم، چگونه آن را توانم بخشید. پس، به ناچار عریان شد و برهنه به طواف پرداخت و خلقی به تماشای وی ایستادند و او در حالی که با دو دست، پس و پیش خود را پوشانده بود، این بیت را فی‌البداهه بر زبان جاری ساخت: {{عربی\|الْيَوْمَ يَبْدُو بَعْضُهُ أَوْ كُلُّهُ *** فَمَا بَدَا مِنْهُ فَلاَ أُحِلُّهُ}} نیز ر.ک: طبری، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۸، ص۱۱۸ - ۱۲۰ (ذیل آیه ۳۱ سوره اعراف) و تفاسیر زیر، در ذیل آیه اول سوره توبه: صافی، ج۲، ص۳۱۹؛ نورالثقلین، ج۲، ص۱۸۱؛ المیزان، ج۹، ص۱۶۲-۱۶۳؛ الدر المنثور، ج۳، ص۷۸.</ref>.
	زنی [[عرب]] با پیکر و چهره‌ای [[زیبا]] وارد [[مکه]] شد و نتوانست لباسی را عاریت یا کرایه کند. به او گفتند: چنانچه با لباسی که بر تن داری، [[طواف]] کنی باید آن را به دیگری بخشی. [[زن]] گفت: من لباسی جز این ندارم، چگونه آن را توانم بخشید. پس، به ناچار عریان شد و برهنه به طواف پرداخت و خلقی به تماشای وی ایستادند و او در حالی که با دو دست، پس و پیش خود را پوشانده بود، این [[بیت]] را فی‌البداهه بر زبان جاری ساخت: {{عربی\|الْيَوْمَ يَبْدُو بَعْضُهُ أَوْ كُلُّهُ *** فَمَا بَدَا مِنْهُ فَلاَ أُحِلُّهُ}} نیز ر.ک: ~~[[طبری]]، [[~~جامع البیان]] فی [[تفسیر ~~القرآن]]،~~ ج۸، ص۱۱۸ - ۱۲۰ (ذیل [[آیه]] ۳۱ [[سوره اعراف]]) و [[تفاسیر]] زیر، در ذیل آیه اول [[سوره توبه]]: صافی، ج۲، ص۳۱۹؛ ~~[[نورالثقلین]]،~~ ج۲، ص۱۸۱؛ ~~[[المیزان]]،~~ ج۹، ص۱۶۲-۱۶۳؛ [[الدر ~~المنثور]]،~~ ج۳، ص۷۸.</ref>.

	[[جعفر بن ابی‌طالب]] ([[ذوالهجرتین]] و [[ذوالجناحین]]) که از بومیان اصیل [[جزیرة العرب]] و ساکن مکه بود و [[ریاست]] [[مسلمانان]] [[مهاجر]] به [[حبشه]] را بر عهده داشت، اوضاع [[اخلاقی]] و [[اجتماعی]]ِ [[اعراب]] را در حضور [[نجاشی]]، [[پادشاه]] حبشه، به وضوح و اختصار تشریح کرد که تعبیر زیر از آن جمله است: پادشاها، ما مردمانی [[جاهل]] بودیم، بتان را می‌پرستیدیم و مردار می‌خوردیم و مرتکب [[اعمال]] منافی [[عفت]] می‌شدیم. رشتهٔ [[خویشاوندی]] را بریده و با [[همسایگان]] به [[زشتی]] [[رفتار]] می‌کردیم و [[قدرتمندان]] ما، [[ناتوانان]] را طعمه خویش می‌ساختند...<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۳۳۶.</ref>.		[[جعفر بن ابی‌طالب]] ([[ذوالهجرتین]] و [[ذوالجناحین]]) که از بومیان اصیل [[جزیرة العرب]] و ساکن مکه بود و [[ریاست]] [[مسلمانان]] [[مهاجر]] به [[حبشه]] را بر عهده داشت، اوضاع [[اخلاقی]] و [[اجتماعی]]ِ [[اعراب]] را در حضور [[نجاشی]]، [[پادشاه]] حبشه، به وضوح و اختصار تشریح کرد که تعبیر زیر از آن جمله است: پادشاها، ما مردمانی [[جاهل]] بودیم، بتان را می‌پرستیدیم و مردار می‌خوردیم و مرتکب [[اعمال]] منافی [[عفت]] می‌شدیم. رشتهٔ [[خویشاوندی]] را بریده و با [[همسایگان]] به [[زشتی]] [[رفتار]] می‌کردیم و [[قدرتمندان]] ما، [[ناتوانان]] را طعمه خویش می‌ساختند...<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۳۳۶.</ref>.

Bahmani: /* خلقیات جاهلی */

2026-02-05T06:07:48Z

خلقیات جاهلی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۳۷
خط ۱۶۲:		خط ۱۶۲:
	[[تکبر]] در فرهنگ [[عرب]] [[جاهلیت]] آنچنان بود که وقتی می‌خواست از درب خانه‌ای وارد شود اگر می‌دید در کوتاه است یا برمی گشت و یا دستور می‌داد درب را بردارند. حاضر نمیشد سر را خم کند و داخل شود.		[[تکبر]] در فرهنگ [[عرب]] [[جاهلیت]] آنچنان بود که وقتی می‌خواست از درب خانه‌ای وارد شود اگر می‌دید در کوتاه است یا برمی گشت و یا دستور می‌داد درب را بردارند. حاضر نمیشد سر را خم کند و داخل شود.

	[[ابن ابی العوجاء]] می‌گوید: عظمت [[پیامبر]] {{صل}} به جایی رسید که سر عرب را تراشید. او در [[محاجه]] کردن با [[امام صادق]] {{ع}} محکوم شد، دوستانش او را [[رسوا]] کردند، او خطاب به آنها گفت: چه می‌گویید؟ من در مقابل کسی نشسته‌ام که سر عرب را تراشید که عامل افتخار آنها بود. افتخار به موی سر، استخوان‌های پوسیده ~~[[قبرستان]]،~~ نازیدن به [[شعر]] و شمشیر و شتر، بالیدن‌های پوچ و بی‌ارزشی بود که در آن می‌لولیدند.		[[ابن ابی العوجاء]] می‌گوید: عظمت [[پیامبر]] {{صل}} به جایی رسید که سر عرب را تراشید. او در [[محاجه]] کردن با [[امام صادق]] {{ع}} محکوم شد، دوستانش او را [[رسوا]] کردند، او خطاب به آنها گفت: چه می‌گویید؟ من در مقابل کسی نشسته‌ام که سر عرب را تراشید که عامل افتخار آنها بود. افتخار به موی سر، استخوان‌های پوسیده قبرستان، نازیدن به [[شعر]] و شمشیر و شتر، بالیدن‌های پوچ و بی‌ارزشی بود که در آن می‌لولیدند.

	گویی [[امیرالمؤمنین]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَكُنْتُمْ عَلَى شَفَا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْهَا}}<ref>«و در لبه پرتگاهی از آتش بودید که شما را از آن رهانید» سوره آل عمران، آیه ۱۰۳.</ref> را این گونه [[تفسیر]] می‌کند: [[خداوند]]، محمد {{صل}} را بیم دهنده جهانیان و [[امین وحی]] و کتاب خود، [[مبعوث]] نمود و شما گروه [[عرب]] در بدترین [[آیین]] و بدترین جاها به سر می‌بردید. در میان سنگلاخ‌ها و مارهای کر (که از هیچ صدایی نمی‌رمیدند) اقامت داشتید. آب‌های لجن را می‌آشامیدید و غذاهای [[خشن]] می‌خوردید و [[خون]] یکدیگر را می‌ریختید و از [[خویشاوندان]] دوری می‌کردید، [[بت‌ها]] در میان شما سر پا بود، از [[گناهان]] اجتناب نمی‌نمودید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۶.</ref>.		گویی [[امیرالمؤمنین]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَكُنْتُمْ عَلَى شَفَا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْهَا}}<ref>«و در لبه پرتگاهی از آتش بودید که شما را از آن رهانید» سوره آل عمران، آیه ۱۰۳.</ref> را این گونه [[تفسیر]] می‌کند: [[خداوند]]، محمد {{صل}} را بیم دهنده جهانیان و [[امین وحی]] و کتاب خود، [[مبعوث]] نمود و شما گروه [[عرب]] در بدترین [[آیین]] و بدترین جاها به سر می‌بردید. در میان سنگلاخ‌ها و مارهای کر (که از هیچ صدایی نمی‌رمیدند) اقامت داشتید. آب‌های لجن را می‌آشامیدید و غذاهای [[خشن]] می‌خوردید و [[خون]] یکدیگر را می‌ریختید و از [[خویشاوندان]] دوری می‌کردید، [[بت‌ها]] در میان شما سر پا بود، از [[گناهان]] اجتناب نمی‌نمودید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۶.</ref>.

Bahmani: /* بت‌پرستی */

2026-02-05T06:07:28Z

بت‌پرستی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۳۷
خط ۱۴۹:		خط ۱۴۹:
	در [[جاهلیت]] که در برابر بت‌ها به [[سجده]] می‌افتادند معتقد بودند که به وسیله قربانی‌ها می‌توان [[رضایت]] آنها را جلب کرده و پس از [[قربانی کردن]] [[خون]] حیوان [[قربانی]] شده را به سر و صورت [[بت]] می‌مالیدند و در کارهای بزرگ و سنگین با آنها [[مشورت]] می‌کردند و مشورت آنان چوب‌هایی بود که در یکی می‌نوشتند «فعل» و در دیگری «لا تفعل» سپس دست دراز می‌کردند و هر کدام از آنها بیرون می‌آمد، بر طبق آن عمل می‌نمودند.		در [[جاهلیت]] که در برابر بت‌ها به [[سجده]] می‌افتادند معتقد بودند که به وسیله قربانی‌ها می‌توان [[رضایت]] آنها را جلب کرده و پس از [[قربانی کردن]] [[خون]] حیوان [[قربانی]] شده را به سر و صورت [[بت]] می‌مالیدند و در کارهای بزرگ و سنگین با آنها [[مشورت]] می‌کردند و مشورت آنان چوب‌هایی بود که در یکی می‌نوشتند «فعل» و در دیگری «لا تفعل» سپس دست دراز می‌کردند و هر کدام از آنها بیرون می‌آمد، بر طبق آن عمل می‌نمودند.

	در [[جزیره العرب]] [[پرستش]] [[ارواح]] [[طیبه]] و خبیثه وجود داشت. جمعی [[فرشتگان]] را و گروهی [[شیاطین]] و اجنه را می‌پرستیدند، پرستش [[جن]] در میان صحرانشینان علتش [[وحشت]] از وادی‌ها و بیابان‌های مخوف و تاریک بود. گاه همین [[ترس]] و وحشت، [[تولید]] تخیلات و توهماتی برای آنها می‌نمود؛ لذا برای [[نجات]] از ترس و وحشت و جلب [[عواطف]] اجنه، آنها را [[تقدیس]] و پرستش می‌کردند. وقتی به بیابان‌ها و کوه‌های مخوف می‌رفتند در پناه الهه جن از او [[استعاذه]] می‌کردند و می‌گفتند: {{عربی\|اعوذ بسید هذا الوادی من شر سفهائه}} گروهی نیز [[ملائکه]] را مظهر تجلیات تامه [[خداوند]] یا [[خدایان]] درجه دوم و دختران [[خدا]] می‌خواندند که [[قرآن]] در [[نفی]] [[تفکر]] آنها می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَجَعَلُوا الْمَلَائِكَةَ الَّذِينَ هُمْ عِبَادُ الرَّحْمَنِ إِنَاثًا}}<ref>«و فرشتگان را که بندگان (خداوند) بخشنده‌اند مادینه پنداشته‌اند، آیا در آفرینش آنان گواه بوده‌اند؟ زودا که گواهی آنان نوشته شود و آنان بازخواست گردند» سوره زخرف، آیه ۱۹.</ref>.<ref>جاهلیت و اسلام، ص۲۹۴.</ref>		در [[جزیره العرب]] [[پرستش]] [[ارواح]] [[طیبه]] و خبیثه وجود داشت. جمعی [[فرشتگان]] را و گروهی [[شیاطین]] و اجنه را می‌پرستیدند، پرستش [[جن]] در میان صحرانشینان علتش [[وحشت]] از وادی‌ها و بیابان‌های مخوف و تاریک بود. گاه همین [[ترس]] و وحشت، [[تولید]] تخیلات و توهماتی برای آنها می‌نمود؛ لذا برای [[نجات]] از ترس و وحشت و جلب [[عواطف]] اجنه، آنها را [[تقدیس]] و پرستش می‌کردند. وقتی به بیابان‌ها و کوه‌های مخوف می‌رفتند در پناه الهه جن از او [[استعاذه]] می‌کردند و می‌گفتند: {{عربی\|اعوذ بسید هذا الوادی من شر سفهائه}} گروهی نیز [[ملائکه]] را مظهر تجلیات تامه [[خداوند]] یا خدایان درجه دوم و دختران [[خدا]] می‌خواندند که [[قرآن]] در [[نفی]] [[تفکر]] آنها می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَجَعَلُوا الْمَلَائِكَةَ الَّذِينَ هُمْ عِبَادُ الرَّحْمَنِ إِنَاثًا}}<ref>«و فرشتگان را که بندگان (خداوند) بخشنده‌اند مادینه پنداشته‌اند، آیا در آفرینش آنان گواه بوده‌اند؟ زودا که گواهی آنان نوشته شود و آنان بازخواست گردند» سوره زخرف، آیه ۱۹.</ref>.<ref>جاهلیت و اسلام، ص۲۹۴.</ref>

	ریشه‌دار شدن [[بت‌پرستی]] در [[عصر جاهلیت]] به حدی رسید که دختران خود را در مقابل الهه‌ها سر می‌بریدند و [[تعصبات]] [[جاهلیت]] باعث [[دفاع]] همه جانبه از [[بت‌ها]] می‌شد و لذا با تمام ظرفیت در برابر [[دعوت پیامبر]] {{صل}} ایستادند، شاید بتوانند از واژگونی [[نظام]] بت‌پرستی مانع شوند.		ریشه‌دار شدن [[بت‌پرستی]] در [[عصر جاهلیت]] به حدی رسید که دختران خود را در مقابل الهه‌ها سر می‌بریدند و [[تعصبات]] [[جاهلیت]] باعث [[دفاع]] همه جانبه از [[بت‌ها]] می‌شد و لذا با تمام ظرفیت در برابر [[دعوت پیامبر]] {{صل}} ایستادند، شاید بتوانند از واژگونی [[نظام]] بت‌پرستی مانع شوند.

Bahmani در ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۰۷

2026-02-05T06:07:05Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۸

2025-07-12T09:48:26Z

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2025-05-26T04:34:09Z

منابع

@@ خط ۱۸۲: / خط ۱۸۲: @@
 الْيَوْمَ يَبْدُو بَعْضُهُ أَوْ كُلُّهُ‌		فَمَا بَدَا مِنْهُ فَلَا أُحِلُّهُ
 فَلَمَّا فَرَغَتْ مِنَ الطَّوَافِ- خَطَبَهَا جَمَاعَةٌ فَقَالَتْ إِنَّ لِي زَوْجاً}}؛ [[تفسیر القمی]]، ج۱، ص۲۸۲؛ [[نورالثقلین]]، ج۳، ص۱۳۱.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)|مظلومیت پیامبر]] ص ۲۵.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2025-05-26T04:32:45Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۲
خط ۱۸۶:		خط ۱۸۶:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:IM009684.jpg\|22px]] [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|'''مظلومیت پیامبر''']]		# [[پرونده:IM009684.jpg\|22px]] [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|'''مظلومیت پیامبر''']]
			# [[پرونده:B1956.JPG\|22px]] [[احمد کریمیان\|کریمیان، احمد]]، [[نگاهی به سیره آموزشی رسول خدا (کتاب)\|'''نگاهی به سیره آموزشی رسول خدا''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* دختر زنده به گور کردن */

2022-11-20T05:59:15Z

دختر زنده به گور کردن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۹
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	[[احمد حنبل]] از [[ابوهریره]] [[روایت]] می‌کند که گفت: یک وقت [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[حسنین]] را می‌بوسید. عیینه و بقولی [[اقرع بن حابس]] گفت: من تعداد ده فرزند دارم و هرگز احدی از ایشان را نبوسیده‌ام.		[[احمد حنبل]] از [[ابوهریره]] [[روایت]] می‌کند که گفت: یک وقت [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[حسنین]] را می‌بوسید. عیینه و بقولی [[اقرع بن حابس]] گفت: من تعداد ده فرزند دارم و هرگز احدی از ایشان را نبوسیده‌ام.

	بنا به روایت حفص [[پیغمبر اکرم]] {{صل}} به طوری [[غضب]] کرد که رنگ مبارکش دگرگون شد و به آن شخص فرمود: اگر [[خدا]] ترحم را از [[قلب]] تو گرفته است من با تو چه کنم؟ کسی که به [[کودکان]] ما رحم نکند و به بزرگان ما [[عزت]] و [[احترام]] نگذارد از ما نخواهد بود<ref>بحارالانوار، ج۴۳، ص۲۸۲.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۸.</ref>.		بنا به روایت حفص [[پیغمبر اکرم]] {{صل}} به طوری [[غضب]] کرد که رنگ مبارکش دگرگون شد و به آن شخص فرمود: اگر [[خدا]] ترحم را از [[قلب]] تو گرفته است من با تو چه کنم؟ کسی که به [[کودکان]] ما رحم نکند و به بزرگان ما [[عزت]] و [[احترام]] نگذارد از ما نخواهد بود<ref>بحارالانوار، ج۴۳، ص۲۸۲.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۸.</ref>

	=== [[جنگ]] و [[خونریزی]] ===		=== [[جنگ]] و [[خونریزی]] ===
خط ۶۴:		خط ۶۴:

	دو قبیله [[اوس و خزرج]] سال‌ها در مقابل هم [[رقابت]] خونین داشتند. [[قبیله اوس]] گاهی به [[مکه]] می‌آمدند و از [[کفار]] [[قریش]] برای مقابله با [[خزرجیان]] کمک نظامی می‌گرفتند، در [[جنگ]] بعاث که از جنگ‌های [[تاریخی]] این دو قبیله بود، [[اوسیان]] [[پیروز]] شدند و نخلستان‌های [[خزرج]] را سوزاندند، باز هم جنگ و [[صلح]] به طور متناوب بین آنها [[حاکم]] بود.		دو قبیله [[اوس و خزرج]] سال‌ها در مقابل هم [[رقابت]] خونین داشتند. [[قبیله اوس]] گاهی به [[مکه]] می‌آمدند و از [[کفار]] [[قریش]] برای مقابله با [[خزرجیان]] کمک نظامی می‌گرفتند، در [[جنگ]] بعاث که از جنگ‌های [[تاریخی]] این دو قبیله بود، [[اوسیان]] [[پیروز]] شدند و نخلستان‌های [[خزرج]] را سوزاندند، باز هم جنگ و [[صلح]] به طور متناوب بین آنها [[حاکم]] بود.

	[[ابن‌خلدون]] درباره آنها می‌نویسد: [[خوی]] آنان غارت‌گری بود، هر چه را در دست دیگران می‌یافتند، می‌ربودند و تاراج می‌کردند و روزی آنان در پرتو نیزه‌ها فراهم می‌شد و در ربودن [[اموال]] دیگران، حد معینی قائل نبودند، بلکه چشم ایشان به هرگونه [[ثروت]] یا ابزار [[زندگی]] می‌افتاد، آن را [[غارت]] می‌کردند<ref>اسلام و جاهلیت، ص۲۴۵؛ فروغ ابدیت، ص۵۲.</ref>.		[[ابن‌خلدون]] درباره آنها می‌نویسد: [[خوی]] آنان غارت‌گری بود، هر چه را در دست دیگران می‌یافتند، می‌ربودند و تاراج می‌کردند و روزی آنان در پرتو نیزه‌ها فراهم می‌شد و در ربودن [[اموال]] دیگران، حد معینی قائل نبودند، بلکه چشم ایشان به هرگونه [[ثروت]] یا ابزار [[زندگی]] می‌افتاد، آن را [[غارت]] می‌کردند<ref>اسلام و جاهلیت، ص۲۴۵؛ فروغ ابدیت، ص۵۲.</ref>.

خط ۷۳:		خط ۷۴:
	در العرب قبل الاسلام می‌نویسد: یکی از حوادث [[تاریخی]] عرب قبل از [[اسلام]]، جنگ ممتدی است که در [[تاریخ]] به «[[حرب]] داحس و غبراء» معروف است. «داحس» و «غبراء» که این دو نام دو اسب از دو [[رئیس]] قبیله بودند. داحس نام اسب [[قیس بن زهیر]] رئیس قبیله [[بنی‌عبس]] و غبراء نام اسب [[حذیفه]] بنی‌فزاره است، هر یک از این دو رئیس، اسب خود را تندروتر از دیگری می‌دانست، کار به مسابقه اسب‌دوانی کشید؛ اما پس از پایان مسابقه هر کدام مدعی بود مسابقه را برده‌اند و همین امر ساده سبب وقوع قتلی شد. [[طایفه]] مقتول نیز شخصی از طایفه [[قاتل]] را کشتند ولی کار به همین جا خاتمه نیافت، بلکه این دو [[قتل]] مقدمه آغاز جنگ [[سختی]] میان این دو قبیله بزرگ و [[هم‌پیمانان]] آنان شد، که از سال ۵۶۸ تا ۶۰۸ میلادی ادامه یافت و جمع بی‌شماری از طرفین کشته شدند<ref>تاریخ العرب و آدابهم، ص۴۷؛ الکامل فی التاریخ، ج۱، ص۲۰۴؛ فروغ ابدیت، ص۵۲.</ref>.		در العرب قبل الاسلام می‌نویسد: یکی از حوادث [[تاریخی]] عرب قبل از [[اسلام]]، جنگ ممتدی است که در [[تاریخ]] به «[[حرب]] داحس و غبراء» معروف است. «داحس» و «غبراء» که این دو نام دو اسب از دو [[رئیس]] قبیله بودند. داحس نام اسب [[قیس بن زهیر]] رئیس قبیله [[بنی‌عبس]] و غبراء نام اسب [[حذیفه]] بنی‌فزاره است، هر یک از این دو رئیس، اسب خود را تندروتر از دیگری می‌دانست، کار به مسابقه اسب‌دوانی کشید؛ اما پس از پایان مسابقه هر کدام مدعی بود مسابقه را برده‌اند و همین امر ساده سبب وقوع قتلی شد. [[طایفه]] مقتول نیز شخصی از طایفه [[قاتل]] را کشتند ولی کار به همین جا خاتمه نیافت، بلکه این دو [[قتل]] مقدمه آغاز جنگ [[سختی]] میان این دو قبیله بزرگ و [[هم‌پیمانان]] آنان شد، که از سال ۵۶۸ تا ۶۰۸ میلادی ادامه یافت و جمع بی‌شماری از طرفین کشته شدند<ref>تاریخ العرب و آدابهم، ص۴۷؛ الکامل فی التاریخ، ج۱، ص۲۰۴؛ فروغ ابدیت، ص۵۲.</ref>.

	عرب معتقد بود اگر انتقام مقتولی گرفته نشود، [[روح]] او به صورت مرغی هر لحظه ناله {{عربی\|اسقونی اسقونی}} سیرابم سازید، سیرابم سازید! سر می‌دهد و تا [[انتقام]] خونش گرفته نشود ساکت نمی‌شود<ref>جاهلیت و اسلام، ص۷۱۵.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۱۱.</ref>.		عرب معتقد بود اگر انتقام مقتولی گرفته نشود، [[روح]] او به صورت مرغی هر لحظه ناله {{عربی\|اسقونی اسقونی}} سیرابم سازید، سیرابم سازید! سر می‌دهد و تا [[انتقام]] خونش گرفته نشود ساکت نمی‌شود<ref>جاهلیت و اسلام، ص۷۱۵.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۱۱.</ref>

	=== [[بت‌پرستی]] ===		=== [[بت‌پرستی]] ===
خط ۱۰۴:		خط ۱۰۵:
	پس از [[بعثت]] [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بت‌پرستی در خطر زوال قرار گرفته بود، روزی [[ابولهب]] به [[عیادت]] [[ابو احیحه]] یا [[سعید بن عاص]] که از شخصیت‌های برجسته [[قریش]] بود و به [[بیماری]] [[سختی]] [[مبتلا]] شده بود رفته و او را گریان دید، پرسید: {{عربی\|امن الموت تبکی؟}} از [[مرگ]] می‌ترسی؟ پاسخ داد نه و لکن می‌ترسم پس از من «[[عزی]]» مورد پرستش قرار نگیرد! {{عربی\|و لکنی اخاف أن لا تعبد العزی بعدی}} [[ابولهب]] او را با این جمله تسکین داد که [[عزی]] را [[مردم]] به خاطر تو نمی‌پرستیدند که با [[مرگ]] تو او را ترک کنند. بعد با لحن محبت‌آمیزی افزود: من پس از تو در این راه [[ایستادگی]] می‌کنم.		پس از [[بعثت]] [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بت‌پرستی در خطر زوال قرار گرفته بود، روزی [[ابولهب]] به [[عیادت]] [[ابو احیحه]] یا [[سعید بن عاص]] که از شخصیت‌های برجسته [[قریش]] بود و به [[بیماری]] [[سختی]] [[مبتلا]] شده بود رفته و او را گریان دید، پرسید: {{عربی\|امن الموت تبکی؟}} از [[مرگ]] می‌ترسی؟ پاسخ داد نه و لکن می‌ترسم پس از من «[[عزی]]» مورد پرستش قرار نگیرد! {{عربی\|و لکنی اخاف أن لا تعبد العزی بعدی}} [[ابولهب]] او را با این جمله تسکین داد که [[عزی]] را [[مردم]] به خاطر تو نمی‌پرستیدند که با [[مرگ]] تو او را ترک کنند. بعد با لحن محبت‌آمیزی افزود: من پس از تو در این راه [[ایستادگی]] می‌کنم.

	[[ابواحیحه]] اظهار داشت اینکه می‌دانم [[جانشین]] دارم اندوهی ندارم. ابولهب ادامه داد: من مجدانه در راه عزی می‌ایستم، اگر عزی غالب و محمد مغلوب شد که بر اثر [[مجاهدت]]، نزد عزی [[مقرب]] خواهم بود و اگر محمد غالب شد او [[برادر]] زاده من است<ref>جاهلیت و اسلام، ص۲۶۵.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۱۴.</ref>.		[[ابواحیحه]] اظهار داشت اینکه می‌دانم [[جانشین]] دارم اندوهی ندارم. ابولهب ادامه داد: من مجدانه در راه عزی می‌ایستم، اگر عزی غالب و محمد مغلوب شد که بر اثر [[مجاهدت]]، نزد عزی [[مقرب]] خواهم بود و اگر محمد غالب شد او [[برادر]] زاده من است<ref>جاهلیت و اسلام، ص۲۶۵.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۱۴.</ref>

	=== خلقیات [[جاهلی]] ===		=== خلقیات [[جاهلی]] ===
خط ۱۷۱:		خط ۱۷۲:

	به طوری که می‌نویسند: این قالی ۱۵۰ ذراع طول داشت و ۷۰ ذراع عرض و تمام تار و پود آن زربفت و جواهرنشان بود.		به طوری که می‌نویسند: این قالی ۱۵۰ ذراع طول داشت و ۷۰ ذراع عرض و تمام تار و پود آن زربفت و جواهرنشان بود.
	در میان [[پادشاهان]] ساسانی، [[خسرو پرویز]] بیش از همه به [[تجملات]] علاقه‌مند بود. شمار [[زنان]] و [[کنیزان]] و خوانندگان و نوازندگان حرمسرای او به چندین هزار تن بالغ می‌شد. [[حمزه]] اصفهانی، در کتاب [[سنی]] [[ملوک]] الارض، تجملات خسرو پرویز را بدین گونه شرح داده است: خسرو پرویز سه هزار [[زن]] داشت و [[دوازده]] هزار کنیزک مطرب و بازیگر و شش هزار مرد پاسبان او بودند، ۸۵۰۰ اسب مخصوص سواری او بود، ۹۶۰ فیل، دوازده هزار استر و هزار شتر داشت<ref>سنی ملوک الارض و الانبیا؛ فروغ ابدیت، ص۷۲.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۲۳.</ref>.		در میان [[پادشاهان]] ساسانی، [[خسرو پرویز]] بیش از همه به [[تجملات]] علاقه‌مند بود. شمار [[زنان]] و [[کنیزان]] و خوانندگان و نوازندگان حرمسرای او به چندین هزار تن بالغ می‌شد. [[حمزه]] اصفهانی، در کتاب [[سنی]] [[ملوک]] الارض، تجملات خسرو پرویز را بدین گونه شرح داده است: خسرو پرویز سه هزار [[زن]] داشت و [[دوازده]] هزار کنیزک مطرب و بازیگر و شش هزار مرد پاسبان او بودند، ۸۵۰۰ اسب مخصوص سواری او بود، ۹۶۰ فیل، دوازده هزار استر و هزار شتر داشت<ref>سنی ملوک الارض و الانبیا؛ فروغ ابدیت، ص۷۲.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۲۳.</ref>

	=== [[طواف]] برهنه دور [[خانه کعبه]] ===		=== [[طواف]] برهنه دور [[خانه کعبه]] ===