جعفر بن محمد بن اشعث خزاعی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* شرح حال زندگانی او */

2024-12-22T08:33:33Z

شرح حال زندگانی او

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۳
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==~~شرح حال زندگانی او~~==		==آشنایی اجمالی==
	جعفر بن محمد که برخی [[نسب]] او را [[جعفر بن محمد بن اشعث بن عقبة بن اهبان بن اکوع خزاعی]] گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۵۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۴۱؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲، ص۶۱۶.</ref>، فرزند [[محمد بن اشعث]] -از [[والیان]] و [[فرماندهان]] و امرای بزرگ عصر [[منصور دوانیقی]]- است<ref>زرکلی، الاعلام، ج۶، ص۳۹؛ بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۳، ص۳۱۱.</ref>. [[جفر]] نیز بمانند پدر، به مراتب بلندی در [[دربار عباسی]] -به‌ویژه در [[دستگاه حکومت]] [[هارون الرشید]] (حک. ۱۷۰-۱۹۳ [[هجری]])-دست یافت؛ چندان که [[برامکه]] او را رقیبی [[قدرتمند]] برای خود در [[سیاست]] و ملکداری می‌دیدند<ref>ر.ک: شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۷۱-۷۲؛ ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۴۱۴.</ref>. جعفر بن محمد بن اشعث از معتمدان هارون الرشید بود. او سالار [[نگهبانان]] [[هارون]]<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه ص۳۰۹؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۴۲۹.</ref> و نیز مربی [[محمد امین]] -فرزند ارشد هارون- بود<ref>ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۴۱۴؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲، ص۶۱۶.</ref>. از جعفر همچنین به عنوان [[امین]] هارون در نگهداری [[انگشتر]] [[خلافت]] یاد شده است<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه ص۳۰۸؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۸، ص۲۳۵.</ref>. او بر همین [[منصب]] بود تا اینکه هارون در [[سال ۱۷۱ هجری]] [[استانداری خراسان]] را بدو سپرد<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه ص۳۰۸؛ مطهر بن طاهر مقدسی، البدء و التاریخ، ج۶، ص۱۰۱.</ref>. علاوه بر جعفر بن محمد، پسرانش [[عقبه]] و عباس نیز از [[رجال]] بزرگ و کارآمد [[دولت عباسی]] به شمار می‌رفتند. عباس، پس از امارت یافتن پدر بر [[خراسان]]، از سوی وی جهت امر [[فتوحات]] به کابل فرستاده شد. عباس پس از مدتی [[نبرد]] با [[مردم]] کابل، سرانجام موفق به فتح ین [[شهر]] گردید. وی سپس سانهار (سابهار) رفت و آنجا را نیز فتح کرد و آن چه در آن بود به [[غنیمت]] گرفت<ref>ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۱۴؛ ابن‌خلدون، تاریخ خلدون، ج۳، ص۲۷۷.</ref>. بروز شایستگی‌های عباس، [[هارون الرشید]] را مجاب کرد که پس از [[عزل]] جعفر بن محمد از امارت [[خراسان]]، عباس را در [[سال ۱۷۳ هجری]] به [[استانداری خراسان]] بگمارد<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه ص۳۰۶؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۸، ص۲۳۸؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۶، ص۱۲۰.</ref>. عباس پس از مدتی امارت بر خراسان، از [[فرمانداری]] این [[ولایت]] عزل و به [[بغداد]] فرا خوانده شد و سپس، در [[سال ۱۸۷ هجری]]، همراه با قاسم پسر هارون الرشید جهت انجام [[فتوحات]] به [[روم]] فرستاده شد. وی در این [[سفر]]، از سوی قاسم، [[مأمور]] فتح [[شهر]] «[[سنان]]» گردید. عباس، این شهر را به محاصره گرفت و بر آنان سخت گرفت؛ چندان که [[رومیان]] به ستوه آمده، با او از در [[صلح]] در آمدند. آنان با این شرط که در ازای [[آزادی]] ۳۲۰ تن از اسرای [[مسلمان]]، وی از محاصره شهر دست بردارد، با او صلح کردند. عباس بن جعفر نیز پذیرفت و پس از [[اطمینان]] از آزادی [[اسرا]]، از محاصره شهر دست کشید<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۸، ص۳۰۷؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۶، ص۱۸۴.</ref>.		جعفر بن محمد که برخی [[نسب]] او را [[جعفر بن محمد بن اشعث بن عقبة بن اهبان بن اکوع خزاعی]] گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۵۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۴۱؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲، ص۶۱۶.</ref>، فرزند [[محمد بن اشعث]] -از [[والیان]] و [[فرماندهان]] و امرای بزرگ عصر [[منصور دوانیقی]]- است<ref>زرکلی، الاعلام، ج۶، ص۳۹؛ بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۳، ص۳۱۱.</ref>. [[جفر]] نیز بمانند پدر، به مراتب بلندی در [[دربار عباسی]] -به‌ویژه در [[دستگاه حکومت]] [[هارون الرشید]] (حک. ۱۷۰-۱۹۳ [[هجری]])-دست یافت؛ چندان که [[برامکه]] او را رقیبی [[قدرتمند]] برای خود در [[سیاست]] و ملکداری می‌دیدند<ref>ر.ک: شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۷۱-۷۲؛ ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۴۱۴.</ref>. جعفر بن محمد بن اشعث از معتمدان هارون الرشید بود. او سالار [[نگهبانان]] [[هارون]]<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه ص۳۰۹؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۴۲۹.</ref> و نیز مربی [[محمد امین]] -فرزند ارشد هارون- بود<ref>ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۴۱۴؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲، ص۶۱۶.</ref>. از جعفر همچنین به عنوان [[امین]] هارون در نگهداری [[انگشتر]] [[خلافت]] یاد شده است<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه ص۳۰۸؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۸، ص۲۳۵.</ref>. او بر همین [[منصب]] بود تا اینکه هارون در [[سال ۱۷۱ هجری]] [[استانداری خراسان]] را بدو سپرد<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه ص۳۰۸؛ مطهر بن طاهر مقدسی، البدء و التاریخ، ج۶، ص۱۰۱.</ref>. علاوه بر جعفر بن محمد، پسرانش [[عقبه]] و عباس نیز از [[رجال]] بزرگ و کارآمد [[دولت عباسی]] به شمار می‌رفتند. عباس، پس از امارت یافتن پدر بر [[خراسان]]، از سوی وی جهت امر [[فتوحات]] به کابل فرستاده شد. عباس پس از مدتی [[نبرد]] با [[مردم]] کابل، سرانجام موفق به فتح ین [[شهر]] گردید. وی سپس سانهار (سابهار) رفت و آنجا را نیز فتح کرد و آن چه در آن بود به [[غنیمت]] گرفت<ref>ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۱۴؛ ابن‌خلدون، تاریخ خلدون، ج۳، ص۲۷۷.</ref>. بروز شایستگی‌های عباس، [[هارون الرشید]] را مجاب کرد که پس از [[عزل]] جعفر بن محمد از امارت [[خراسان]]، عباس را در [[سال ۱۷۳ هجری]] به [[استانداری خراسان]] بگمارد<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه ص۳۰۶؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۸، ص۲۳۸؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۶، ص۱۲۰.</ref>. عباس پس از مدتی امارت بر خراسان، از [[فرمانداری]] این [[ولایت]] عزل و به [[بغداد]] فرا خوانده شد و سپس، در [[سال ۱۸۷ هجری]]، همراه با قاسم پسر هارون الرشید جهت انجام [[فتوحات]] به [[روم]] فرستاده شد. وی در این [[سفر]]، از سوی قاسم، [[مأمور]] فتح [[شهر]] «[[سنان]]» گردید. عباس، این شهر را به محاصره گرفت و بر آنان سخت گرفت؛ چندان که [[رومیان]] به ستوه آمده، با او از در [[صلح]] در آمدند. آنان با این شرط که در ازای [[آزادی]] ۳۲۰ تن از اسرای [[مسلمان]]، وی از محاصره شهر دست بردارد، با او صلح کردند. عباس بن جعفر نیز پذیرفت و پس از [[اطمینان]] از آزادی [[اسرا]]، از محاصره شهر دست کشید<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۸، ص۳۰۷؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۶، ص۱۸۴.</ref>.

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==شرح حال زندگانی او== جعفر بن محمد که برخی نسب او را جعفر بن محمد بن اشعث بن عقبة بن اهبان بن اکوع خزاعی گفته‌اندهشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۵۹...» ایجاد کرد

2024-12-21T04:53:09Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==شرح حال زندگانی او== جعفر بن محمد که برخی نسب او را جعفر بن محمد بن اشعث بن عقبة بن اهبان بن اکوع خزاعی گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۵۹...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==شرح حال زندگانی او==
جعفر بن محمد که برخی [[نسب]] او را [[جعفر بن محمد بن اشعث بن عقبة بن اهبان بن اکوع خزاعی]] گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۵۹؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۴۱؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲، ص۶۱۶.</ref>، فرزند [[محمد بن اشعث]] -از [[والیان]] و [[فرماندهان]] و امرای بزرگ عصر [[منصور دوانیقی]]- است<ref>زرکلی، الاعلام، ج۶، ص۳۹؛ بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۳، ص۳۱۱.</ref>. [[جفر]] نیز بمانند پدر، به مراتب بلندی در [[دربار عباسی]] -به‌ویژه در [[دستگاه حکومت]] [[هارون الرشید]] (حک. ۱۷۰-۱۹۳ [[هجری]])-دست یافت؛ چندان که [[برامکه]] او را رقیبی [[قدرتمند]] برای خود در [[سیاست]] و ملکداری می‌دیدند<ref>ر.ک: شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۷۱-۷۲؛ ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۴۱۴.</ref>. جعفر بن محمد بن اشعث از معتمدان هارون الرشید بود. او سالار [[نگهبانان]] [[هارون]]<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه ص۳۰۹؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۴۲۹.</ref> و نیز مربی [[محمد امین]] -فرزند ارشد هارون- بود<ref>ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۴۱۴؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۲، ص۶۱۶.</ref>. از جعفر همچنین به عنوان [[امین]] هارون در نگهداری [[انگشتر]] [[خلافت]] یاد شده است<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه ص۳۰۸؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۸، ص۲۳۵.</ref>. او بر همین [[منصب]] بود تا اینکه هارون در [[سال ۱۷۱ هجری]] [[استانداری خراسان]] را بدو سپرد<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه ص۳۰۸؛ مطهر بن طاهر مقدسی، البدء و التاریخ، ج۶، ص۱۰۱.</ref>. علاوه بر جعفر بن محمد، پسرانش [[عقبه]] و عباس نیز از [[رجال]] بزرگ و کارآمد [[دولت عباسی]] به شمار می‌رفتند. عباس، پس از امارت یافتن پدر بر [[خراسان]]، از سوی وی جهت امر [[فتوحات]] به کابل فرستاده شد. عباس پس از مدتی [[نبرد]] با [[مردم]] کابل، سرانجام موفق به فتح ین [[شهر]] گردید. وی سپس سانهار (سابهار) رفت و آنجا را نیز فتح کرد و آن چه در آن بود به [[غنیمت]] گرفت<ref>ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۱۴؛ ابن‌خلدون، تاریخ خلدون، ج۳، ص۲۷۷.</ref>. بروز شایستگی‌های عباس، [[هارون الرشید]] را مجاب کرد که پس از [[عزل]] جعفر بن محمد از امارت [[خراسان]]، عباس را در [[سال ۱۷۳ هجری]] به [[استانداری خراسان]] بگمارد<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه ص۳۰۶؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۸، ص۲۳۸؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۶، ص۱۲۰.</ref>. عباس پس از مدتی امارت بر خراسان، از [[فرمانداری]] این [[ولایت]] عزل و به [[بغداد]] فرا خوانده شد و سپس، در [[سال ۱۸۷ هجری]]، همراه با قاسم پسر هارون الرشید جهت انجام [[فتوحات]] به [[روم]] فرستاده شد. وی در این [[سفر]]، از سوی قاسم، [[مأمور]] فتح [[شهر]] «[[سنان]]» گردید. عباس، این شهر را به محاصره گرفت و بر آنان سخت گرفت؛ چندان که [[رومیان]] به ستوه آمده، با او از در [[صلح]] در آمدند. آنان با این شرط که در ازای [[آزادی]] ۳۲۰ تن از اسرای [[مسلمان]]، وی از محاصره شهر دست بردارد، با او صلح کردند. عباس بن جعفر نیز پذیرفت و پس از [[اطمینان]] از آزادی [[اسرا]]، از محاصره شهر دست کشید<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۸، ص۳۰۷؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۶، ص۱۸۴.</ref>.

[[عقبه]] -[[برادر]] [[عباس بن جعفر بن محمد بن اشعث]] - نیز از دیگر [[رجال]] بزرگ این [[خاندان]] بود که در دوران [[حکومت]] [[منصور عباسی]]، اقطاعاتی در بغداد از [[خلیفه]] دریافت کرد<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۱۰۰. نیز ر.ک: ابن فقیه، البلدان، ص۲۹۶.</ref>. عقبه در [[زمان]] حکومت [[مأمون عباسی]]، از در [[مخالفت]] با او در آمد؛ از این‌رو [[خلیفه عباسی]] ضمن تصاحب [[اقطاعات]] مذکور، خانه‌اش را نیز ویران کرد<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۱۰۰.</ref>.
[[فضل بن عباس بن جعفر بن محمد بن اشعث]] و [[عقبة بن محمد بن جعفر بن محمد بن اشعث]] هم از دیگر رجال بزرگ این خاندان بودند که در [[دربار عباسی]] جایگاه رفیعی داشتند. فضل بن عباس که علاوه بر [[شعر]] و [[شاعری]]<ref>مرزبانی، معجم الشعراء، ص۲۲۲.</ref>، در امور کشوری و لشکری نیز ید طولایی داشت، از سوی [[دولت عباسی]] وقت، به امارت بلخ و طخارستان منتصب شد. فضل در این مدت، به فتوحاتی در کابل دست زد و اقدامات مهمی را برای دولت عباسی در این [[سرزمین]] به انجام رساند<ref>مرزبانی، معجم الشعراء، ص۲۲۲.</ref>. عقبة بن محمد بن جعفر هم از [[رجال]] نام‌آور این [[قوم]] بود آن‌سان که برخی منابع، ضمن گزارشات خود از [[شورش]] مساور خارجی، از امارت داشتن او بر [[موصل]] در [[سال ۲۵۲ هجری]] خبر داده‌اند<ref>ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۷، ص۱۷۵؛ ابن خلدون، تاریخ خلدون، ج۳، ص۳۶۴.</ref>.

==جعفر بن محمد و [[گرایش]] به [[تشیع]]==
جعفر بن محمد در [[عقاید]] و اندیشه‌های مذهبی، نخست در شمار مردان [[اهل تسنن]] بود، اما در پی حادثه‌ای در دوران [[حکومت]] [[منصور دوانیقی]]، او و برخی دیگر از بزرگان این [[خاندان]] به [[حقانیت شیعه]] پی بردند و به [[آیین]] تشیع گرویدند. [[محمد بن یعقوب کلینی]] در کتاب «[[الکافی]]» به نقل از [[صفوان بن یحیی]] از [[جعفر بن محمد بن أشعث]]، ماجرای این گرایش را چنین [[روایت]] کرده است که: روزی جعفر در [[گفتگو]] با صفوان بن یحیی<ref>صَفْوان بن یحیی بَجَلی کوفی (م. ۲۱۰ق) از یاران امام کاظم{{ع}}، و از وکلای امام رضا{{ع}} و امام جواد{{ع}}. (شیخ طوسی، رجال، ص۳۳۸، ۳۷۶؛ نجاشی، رجال، ص۱۹۷).</ref> به او گفت: «آیا می‌دانی، علت [[شیعه]] شدنمان، با وجودی که در میان خاندانمان هیچ نشانی از تشیع نبود و خبری از [[اعتقادات شیعه]] نداشتیم‌، چه بود؟!» صفوان گفت: به وی گفتم: سبب آن چیست‌؟! گفت: روزی منصور دوانیقی -دومین [[خلیفه عباسی]]- به پدرم [[محمد بن اشعث]] گفت: ای محمد! فردی [[عاقل]] و با [[هوش]] برای من پیدا کن تا [[مأموریت]] خطیری به او واگذار کنم. پدرم به منصور گفت: من برای این امر مهم، فلانی –یعنی ابن [[مهاجر]] که دائی محمد بود- پیدا کرده‌ام! منصور گفت: وی را بیاور! من دائی خودم را نزد وی بردم. منصور به [[ابن مهاجر]] گفت: این [[پول]] را بگیر و به [[مدینه]]، نزد [[عبدالله بن حسن بن حسن]] (معروف به [[عبدالله محض]]) و جماعتی از [[اهل بیت]] او -از جمله جعفر بن محمد{{ع}}- ببر و به آنها بده و بگو: من مردی [[غریب]] از [[اهل]] خراسانم؛ گروهی از [[شیعیان]] [[خراسان]] این پول را برای شما فرستاده‌اند مشروط بر این که چنین و چنان کنید. (یعنی بر ضد [[طاغوت]] [[قیام]] کنید) پس از گرفتن پول، به آنان بگو: من واسطه رساندن پول هستم، دوست دارم دست خطی از شما داشته باشم که این پول‌ها را از من وصول کرده‌اید. ابن مهاجر پول‌ها را گرفت و به سوی مدینه رهسپار شد و مدتی بعد، نزد منصور و [[محمد بن اشعث]] بازگشت. منصور به او گفت: چه خبر‌؟ ابن مهاجر گفت: من پول‌ها را به مدینه بردم و به هر یک از آنها مبلغی دادم، و رسید آن را گرفتم و آورده‌ام، غیر از جعفر بن محمد. چون در [[مسجد]] الرّسول{{صل}} نزد او رفتم، او را مشغول [[نماز]] یافتم. پس پشت سرش نشستم و با خود گفتم: [[صبر]] می‌کنم تا نمازش تمام شود، آنگاه کاری را که با خاندانش کردم و سخنانی که به ایشان گفتم، به او نیز می‌گویم. آن حضرت، با [[شتاب]] نمازش را تمام کرد [و بی‌آن‌که سخنی به او گفته باشم] رو به من کرد و فرمود: ای مرد! از [[خدا]] بترس، و [[خاندان رسالت]] را [[فریب]] نده؛ چه، آنها سابقه نزدیکی با [[دولت]] [[بنی مروان]] دارند، [و بر اثر [[ظلم]] و ستم‌شان] همه آنها نیازمندند [از این رو پول تو را می‌پذیرند و به دنبال آن گرفتار می‌گردند.] من به او گفتم: [[خداوند]] کارت را به صلاح آورد! قضیه چیست‌؟ او سرش را نزدیک من کرد و به جمیع آنچه میان من و تو واقع شده بود خبر داد به طوری که گویا او نفر سوم ما بوده است که در کنار ما حضور داشته است. در این هنگام، [[منصور دوانیقی]] گفت: ای پسر [[مهاجر]]! بدان که هیچ [[خاندان]] نبوتی نیست مگر این که در میان آنها مُحَدَّثی (یعنی کسی که بواسطه [[فرشتگان]] مطلع بر [[اخبار]] است) خواهد بود و [[محدّث]] امروز ما جعفر بن محمد است. [[جعفر بن محمد بن اشعث]]، پس از ذکر این داستان، گفت: همین [[[اقرار]] [[دشمن]] به [[محدث]] بودن [[امام صادق]]{{ع}}] باعث شد که ما به [[تشیع]] گرویده، [[شیعه]] شویم<ref>کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۷۵. نیز ر.ک: ابن حمزه طوسی، الثاقب فی المناقب، ص۴۰۶-۴۰۷؛ قطب الدین راوندی، الخرائج و الجرائح، ج۲، ص۷۲۱-۷۲۲.</ref>.

علاوه بر این [[روایت]]، روایتی دیگر هم وجود دارد که دلالت بر [[امامی بودن]] جعفر بن محمد بن اشعث دارد. برخی منابع، در ذکر دلیل [[زندانی]] شدن و [[شهادت امام موسی کاظم]]{{ع}}، [[حدیثی]] را نقل کرده‌اند، که در فراز نخست آن چنین آمده است: چون [[هارون الرشید]] [[تربیت]] فرزندش [[محمد امین]] را به جعفر بن محمد بن اشعث سپرد، یحیی بن خالد [[برمکی]] از این امر نگران شد و با خود اندیشید که اگر چنانچه محمد امین به [[خلافت]] برسد، زمام [[ملک]] و [[دولت]] او به دست جعفر بن محمد بن اشعث خواهد افتاد و در نتیجه [[قدرت]] و [[هیمنه]] [[برامکه]] فرو می‌ریزد. از این‌رو، او با اطلاع از این امر که وی به [[امامت امام صادق]]{{ع}} [[معتقد]] است، به او نزدیک شد و با گزارش دادن [[اسرار]] او به [[هارون]]، وی را نسبت به جعفر بدبین نمود<ref>ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۴۱۴-۴۱۵.</ref>. تا اینکه روزی هارون، ۲۰۰۰۰ دینار به جعفر بن محمد بن اشعث بخشید. فردای آن [[روز]]، یحیی برمکی نزد هارون رفت و ضمن [[سعایت]] از جعفر، با طرح این مطلب که او شیعه است، سعی در از میان بردن او کرد. وی به هارون گفت: [[مالی]] به دست جعفر بن محمد بن اشعث نمی‌رسد مگر اینکه ابتدا خمسش را به [[امام کاظم]]{{ع}} می‌پردازد و سپس از باقی‌مانده‌اش بهره می‌برد. [[شک]] ندارم که جعفر، [[خمس]] مبلغ اهدایی شما را هم به آن حضرت پرداخته است. [[هارون]]، [[جعفر بن محمد بن اشعث]] را به حضور خواند و پس از اندکی [[گفتگو]]، جویای آن ۲۰۰۰۰ دینار شد. جعفر، کیسه [[پول]] اهدایی را در حالی که هنوز مُهرش باقی مانده بود، نزد هارون حاضر کرد. هارون با دیدن این کیسه و مهر باز نشده‌اش، به او [[اطمینان]] داد که دیگر [[سعایت]] احدی را از او قبول نکند<ref>شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۷۱-۷۲.</ref>.

برخی از [[علما]] و بزرگان [[شیعه]]، با استناد به این دو [[روایت]]، [[حکم]] به [[امامی بودن]] جعفر بن محمد بن اشعث<ref>تستری، قاموس الرجال، ج۲، ص۶۶۳-۶۶۴؛ مامقانی، تنقیح المقال فی علم الرجال، ج۱۵، ص۳۱۱؛ امین، اعیان الشیعه، ج۴، ص۱۵۳. نیز ر.ک: خویی، معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۷۴-۷۵.</ref> و پدرش [[محمد بن اشعث]] و در کل، [[خاندان]] بنی‌اشعث<ref>امین، اعیان الشیعه، ج۴، ص۱۵۳.</ref> کرده‌اند. ضمن اینکه در [[کتاب رجال شیخ طوسی]] هم، از جعفر بن محمد بن اشعث در شمار [[اصحاب امام صادق]]{{ع}} یاد شده است<ref>شیخ طوسی، رجال الطوسی، ص۱۷۵.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:اعلام]]