جمد کندی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* آشنایی اجمالی */

2026-03-18T02:16:03Z

آشنایی اجمالی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۴۶
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}
	== آشنایی اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ==
	[[ابن ماکولا]]<ref>ابن ماکولا، الاکمال، ج ۲، ص۵۴۱.</ref> اِعراب این نام را به فتح میم و [[ابن فرات]] آن را به سکون میم ثبت کرده‌اند و [[ابن ناصرالدین]]<ref> ابن ناصرالدین، شمس الدین محمد، توضیح المشتبه، ج۳، ص۳۱۷.</ref>، نظر دوم را صحیح دانسته است. «جمد» از [[کنده\|قبیله بزرگ کنده]]، شاخه‌ای از [[عرب]] [[قحطانی]] (جنوبی) و از جمله [[ملوک]] چهارگانه [[یمن]] شامل «جمد»، «مخوص (مخوس)»، «ابضعه» و «مشرح» بود<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۳، ص۳۳۴؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>، آنان [[فرزندان]] [[معدیکرب بن بنی لیعة بن شرحبیل بن معاویه]] هستند و علت خوانده شدنشان به چهار [[پادشاه]] از این روست که هر یک از آنان بخشی از [[سرزمین]] خود را خاص خود کردند که سنگ‌چین و مشخص شده بود و «محجر» نام گرفت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۸.</ref>. جمد و دیگر فرزندان ~~بنولیعه~~ از حضرموت و همراه وفد کنده نزد [[رسول خدا]] {{صل}} به [[مدینه]] آمده، [[مسلمان]] شدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. [[ابن منده]] از طریق [[حماد]] از [[عاصم بن بهدله]] نقل کرده که جمد در پاسخ به سؤالی که درباره داشتن فرزند بود، سخنی بر زبان جاری ساخت که حاکی از سنگدلی و عدم [[رأفت]] او بود. چون سخن او را به رسول خدا {{صل}} منتقل کردند آن [[حضرت]] وی را از گفتن چنین سخنی برحذر داشت و فرمود «آنها میوه‌های [[دل‌ها]] هستند»<ref>ابن اثیر، اسد الغابه ج۱، ص۳۴۹؛ ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۲۷.</ref>. [[ابونعیم]] گوینده این سخن را [[اشعث بن قیس]] دانسته و یادآوری کرده است که کمی مِهر و [[محبت]] او به جماد [[تشبیه]] شده و به جمد ملقب گردیده است. اما [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۴۹.</ref> قول او را رد کرده و نوشته است که چون به [[اشعث]] [[بشارت]] [[تولد]] پسری از دختر جمد دادند او گفت اگر به من بشارت سیری قومم را بدهند [[دوست]] داشتنی‌تر از داشتن پسری است. جمد در لغت به معنای [[بخیل]]، کم خیر، چشمی که [[اشک]] ندارد و یخ زده آمده است. جمد همچون دیگر [[پادشاهان]] نام برده شده پس از [[رحلت رسول خدا]] {{صل}} [[مرتد]] شد و در نبردهای رده به [[قتل]] رسید<ref>واقدی، محمد بن عمر، الرده، ص۱۸۴؛ بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص۱۰۶؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. بدین گونه که جمد و [[برادران]] و خواهرشان عمرده هر کدام در محجری قرار گرفتند و [[مردم]] [[بنی عمرو بن معاویه]] گرد ایشان جمع شده و از [[پرداخت زکات]] به [[دولت]] [[مدینه]] خودداری کرده، مرتد شدند. [[زیاد بن لبید]] [[کارگزار]] [[ابو بکر]] بر آنان تاخت و دستگیرشان کرد، اما [[اشعث]] سر راه [[لبید]] کمین کرده و [[اسیران]] را [[آزاد]] ساخت. با رسیدن نیروی کمکی از سوی [[ابوبکر]] به [[فرماندهی]] [[عکرمة بن ابی جهل]] و البته پیش از دست به کار شدن او، زیاد و [[مهاجر بن امیه]] [[مرتدان]] و [[ملوک]] چهارگانه را در میان گرفته و ایشان را به قتل رساندند <ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۱۱- ۴۱۲.</ref>		[[ابن ماکولا]]<ref>ابن ماکولا، الاکمال، ج ۲، ص۵۴۱.</ref> اِعراب این نام را به فتح میم و [[ابن فرات]] آن را به سکون میم ثبت کرده‌اند و [[ابن ناصرالدین]]<ref> ابن ناصرالدین، شمس الدین محمد، توضیح المشتبه، ج۳، ص۳۱۷.</ref>، نظر دوم را صحیح دانسته است. «جمد» از [[کنده\|قبیله بزرگ کنده]]، شاخه‌ای از [[عرب]] [[قحطانی]] (جنوبی) و از جمله [[ملوک]] چهارگانه [[یمن]] شامل «جمد»، «مخوص (مخوس)»، «ابضعه» و «مشرح» بود<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۳، ص۳۳۴؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>، آنان [[فرزندان]] [[معدیکرب بن بنی لیعة بن شرحبیل بن معاویه]] هستند و علت خوانده شدنشان به چهار [[پادشاه]] از این روست که هر یک از آنان بخشی از [[سرزمین]] خود را خاص خود کردند که سنگ‌چین و مشخص شده بود و «محجر» نام گرفت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۸.</ref>. جمد و دیگر فرزندان [[بنی‌لیعه]] از حضرموت و همراه وفد کنده نزد [[رسول خدا]] {{صل}} به [[مدینه]] آمده، [[مسلمان]] شدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. [[ابن منده]] از طریق [[حماد]] از [[عاصم بن بهدله]] نقل کرده که جمد در پاسخ به سؤالی که درباره داشتن فرزند بود، سخنی بر زبان جاری ساخت که حاکی از سنگدلی و عدم [[رأفت]] او بود. چون سخن او را به رسول خدا {{صل}} منتقل کردند آن [[حضرت]] وی را از گفتن چنین سخنی برحذر داشت و فرمود «آنها میوه‌های [[دل‌ها]] هستند»<ref>ابن اثیر، اسد الغابه ج۱، ص۳۴۹؛ ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۲۷.</ref>. [[ابونعیم]] گوینده این سخن را [[اشعث بن قیس]] دانسته و یادآوری کرده است که کمی مِهر و [[محبت]] او به جماد [[تشبیه]] شده و به جمد ملقب گردیده است. اما [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۴۹.</ref> قول او را رد کرده و نوشته است که چون به [[اشعث]] [[بشارت]] [[تولد]] پسری از دختر جمد دادند او گفت اگر به من بشارت سیری قومم را بدهند [[دوست]] داشتنی‌تر از داشتن پسری است. جمد در لغت به معنای [[بخیل]]، کم خیر، چشمی که [[اشک]] ندارد و یخ زده آمده است. جمد همچون دیگر [[پادشاهان]] نام برده شده پس از [[رحلت رسول خدا]] {{صل}} [[مرتد]] شد و در نبردهای رده به [[قتل]] رسید<ref>واقدی، محمد بن عمر، الرده، ص۱۸۴؛ بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص۱۰۶؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. بدین گونه که جمد و [[برادران]] و خواهرشان عمرده هر کدام در محجری قرار گرفتند و [[مردم]] [[بنی عمرو بن معاویه]] گرد ایشان جمع شده و از [[پرداخت زکات]] به [[دولت]] [[مدینه]] خودداری کرده، مرتد شدند. [[زیاد بن لبید]] [[کارگزار]] [[ابو بکر]] بر آنان تاخت و دستگیرشان کرد، اما [[اشعث]] سر راه [[لبید]] کمین کرده و [[اسیران]] را [[آزاد]] ساخت. با رسیدن نیروی کمکی از سوی [[ابوبکر]] به [[فرماندهی]] [[عکرمة بن ابی جهل]] و البته پیش از دست به کار شدن او، زیاد و [[مهاجر بن امیه]] [[مرتدان]] و [[ملوک]] چهارگانه را در میان گرفته و ایشان را به قتل رساندند <ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۱۱- ۴۱۲.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T19:53:07Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۳
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	==آشنایی اجمالی==		== آشنایی اجمالی ==
	[[ابن ماکولا]]<ref>ابن ماکولا، الاکمال، ج ۲، ص۵۴۱.</ref> اِعراب این نام را به فتح میم و [[ابن فرات]] آن را به سکون میم ثبت کرده‌اند و [[ابن ناصرالدین]]<ref> ابن ناصرالدین، شمس الدین محمد، توضیح المشتبه، ج۳، ص۳۱۷.</ref>، نظر دوم را صحیح دانسته است. «جمد» از [[کنده\|قبیله بزرگ کنده]]، شاخه‌ای از [[عرب]] [[قحطانی]] (جنوبی) و از جمله [[ملوک]] چهارگانه [[یمن]] شامل «جمد»، «مخوص (مخوس)»، «ابضعه» و «مشرح» بود<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۳، ص۳۳۴؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>، آنان [[فرزندان]] [[معدیکرب بن بنی لیعة بن شرحبیل بن معاویه]] هستند و علت خوانده شدنشان به چهار [[پادشاه]] از این روست که هر یک از آنان بخشی از [[سرزمین]] خود را خاص خود کردند که سنگ‌چین و مشخص شده بود و «محجر» نام گرفت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۸.</ref>. جمد و دیگر فرزندان بنولیعه از حضرموت و همراه وفد کنده نزد [[رسول خدا]]{{صل}} به [[مدینه]] آمده، [[مسلمان]] شدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. [[ابن منده]] از طریق [[حماد]] از [[عاصم بن بهدله]] نقل کرده که جمد در پاسخ به سؤالی که درباره داشتن فرزند بود، سخنی بر زبان جاری ساخت که حاکی از سنگدلی و عدم [[رأفت]] او بود. چون سخن او را به رسول خدا{{صل}} منتقل کردند آن [[حضرت]] وی را از گفتن چنین سخنی برحذر داشت و فرمود «آنها میوه‌های [[دل‌ها]] هستند»<ref>ابن اثیر، اسد الغابه ج۱، ص۳۴۹؛ ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۲۷.</ref>. [[ابونعیم]] گوینده این سخن را [[اشعث بن قیس]] دانسته و یادآوری کرده است که کمی مِهر و [[محبت]] او به جماد [[تشبیه]] شده و به جمد ملقب گردیده است. اما [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۴۹.</ref> قول او را رد کرده و نوشته است که چون به [[اشعث]] [[بشارت]] [[تولد]] پسری از دختر جمد دادند او گفت اگر به من بشارت سیری قومم را بدهند [[دوست]] داشتنی‌تر از داشتن پسری است. جمد در لغت به معنای [[بخیل]]، کم خیر، چشمی که [[اشک]] ندارد و یخ زده آمده است. جمد همچون دیگر [[پادشاهان]] نام برده شده پس از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} [[مرتد]] شد و در نبردهای رده به [[قتل]] رسید<ref>واقدی، محمد بن عمر، الرده، ص۱۸۴؛ بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص۱۰۶؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. بدین گونه که جمد و [[برادران]] و خواهرشان عمرده هر کدام در محجری قرار گرفتند و [[مردم]] [[بنی عمرو بن معاویه]] گرد ایشان جمع شده و از [[پرداخت زکات]] به [[دولت]] [[مدینه]] خودداری کرده، مرتد شدند. [[زیاد بن لبید]] [[کارگزار]] [[ابو بکر]] بر آنان تاخت و دستگیرشان کرد، اما [[اشعث]] سر راه [[لبید]] کمین کرده و [[اسیران]] را [[آزاد]] ساخت. با رسیدن نیروی کمکی از سوی [[ابوبکر]] به [[فرماندهی]] [[عکرمة بن ابی جهل]] و البته پیش از دست به کار شدن او، زیاد و [[مهاجر بن امیه]] [[مرتدان]] و [[ملوک]] چهارگانه را در میان گرفته و ایشان را به قتل رساندند <ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۱۱- ۴۱۲.</ref>		[[ابن ماکولا]]<ref>ابن ماکولا، الاکمال، ج ۲، ص۵۴۱.</ref> اِعراب این نام را به فتح میم و [[ابن فرات]] آن را به سکون میم ثبت کرده‌اند و [[ابن ناصرالدین]]<ref> ابن ناصرالدین، شمس الدین محمد، توضیح المشتبه، ج۳، ص۳۱۷.</ref>، نظر دوم را صحیح دانسته است. «جمد» از [[کنده\|قبیله بزرگ کنده]]، شاخه‌ای از [[عرب]] [[قحطانی]] (جنوبی) و از جمله [[ملوک]] چهارگانه [[یمن]] شامل «جمد»، «مخوص (مخوس)»، «ابضعه» و «مشرح» بود<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۳، ص۳۳۴؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>، آنان [[فرزندان]] [[معدیکرب بن بنی لیعة بن شرحبیل بن معاویه]] هستند و علت خوانده شدنشان به چهار [[پادشاه]] از این روست که هر یک از آنان بخشی از [[سرزمین]] خود را خاص خود کردند که سنگ‌چین و مشخص شده بود و «محجر» نام گرفت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۸.</ref>. جمد و دیگر فرزندان بنولیعه از حضرموت و همراه وفد کنده نزد [[رسول خدا]] {{صل}} به [[مدینه]] آمده، [[مسلمان]] شدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. [[ابن منده]] از طریق [[حماد]] از [[عاصم بن بهدله]] نقل کرده که جمد در پاسخ به سؤالی که درباره داشتن فرزند بود، سخنی بر زبان جاری ساخت که حاکی از سنگدلی و عدم [[رأفت]] او بود. چون سخن او را به رسول خدا {{صل}} منتقل کردند آن [[حضرت]] وی را از گفتن چنین سخنی برحذر داشت و فرمود «آنها میوه‌های [[دل‌ها]] هستند»<ref>ابن اثیر، اسد الغابه ج۱، ص۳۴۹؛ ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۲۷.</ref>. [[ابونعیم]] گوینده این سخن را [[اشعث بن قیس]] دانسته و یادآوری کرده است که کمی مِهر و [[محبت]] او به جماد [[تشبیه]] شده و به جمد ملقب گردیده است. اما [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۴۹.</ref> قول او را رد کرده و نوشته است که چون به [[اشعث]] [[بشارت]] [[تولد]] پسری از دختر جمد دادند او گفت اگر به من بشارت سیری قومم را بدهند [[دوست]] داشتنی‌تر از داشتن پسری است. جمد در لغت به معنای [[بخیل]]، کم خیر، چشمی که [[اشک]] ندارد و یخ زده آمده است. جمد همچون دیگر [[پادشاهان]] نام برده شده پس از [[رحلت رسول خدا]] {{صل}} [[مرتد]] شد و در نبردهای رده به [[قتل]] رسید<ref>واقدی، محمد بن عمر، الرده، ص۱۸۴؛ بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص۱۰۶؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. بدین گونه که جمد و [[برادران]] و خواهرشان عمرده هر کدام در محجری قرار گرفتند و [[مردم]] [[بنی عمرو بن معاویه]] گرد ایشان جمع شده و از [[پرداخت زکات]] به [[دولت]] [[مدینه]] خودداری کرده، مرتد شدند. [[زیاد بن لبید]] [[کارگزار]] [[ابو بکر]] بر آنان تاخت و دستگیرشان کرد، اما [[اشعث]] سر راه [[لبید]] کمین کرده و [[اسیران]] را [[آزاد]] ساخت. با رسیدن نیروی کمکی از سوی [[ابوبکر]] به [[فرماندهی]] [[عکرمة بن ابی جهل]] و البته پیش از دست به کار شدن او، زیاد و [[مهاجر بن امیه]] [[مرتدان]] و [[ملوک]] چهارگانه را در میان گرفته و ایشان را به قتل رساندند <ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۱۱- ۴۱۲.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:15:55Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اصحاب پیامبر		\| موضوع مرتبط = اصحاب پیامبر
خط ۱۱:		خط ۱۰:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{مدخل وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	*[[کنده]] (قبیله)		* [[کنده]] (قبیله)
	{{پایان مدخل وابسته}}		{{پایان مدخل وابسته}}

خط ۲۲:		خط ۲۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]
	[[رده:اصحاب پیامبر]]		[[رده:اصحاب پیامبر]]

Hosein: جایگزینی متن - '\{\{صحابه\}\}\n↵\[\[رده\:مدخل\]\]↵\[\[رده\:اعلام\]\]↵\[\[رده\:اصحاب پیامبر\]\]' به 'رده:مدخل رده:اعلام رده:اصحاب پیامبر'

2022-07-09T15:58:33Z

جایگزینی متن - '\{\{صحابه\}\}\n↵\[\[رده\:مدخل\]\]↵\[\[رده\:اعلام\]\]↵\[\[رده\:اصحاب پیامبر\]\]' به 'رده:مدخل رده:اعلام رده:اصحاب پیامبر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۲۸
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~{{صحابه}}~~

	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]
	[[رده:اصحاب پیامبر]]		[[رده:اصحاب پیامبر]]

Heydari: جایگزینی متن - 'رده:صحابه پیامبر' به 'رده:اصحاب پیامبر'

2022-07-06T08:43:43Z

جایگزینی متن - 'رده:صحابه پیامبر' به 'رده:اصحاب پیامبر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۳
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]
	[[رده:~~صحابه~~ پیامبر]]		[[رده:اصحاب پیامبر]]

Msadeq: /* آشنایی اجمالی */

2022-07-05T07:32:30Z

آشنایی اجمالی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۲
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}
	==آشنایی اجمالی==		==آشنایی اجمالی==
	[[ابن ماکولا]]<ref>ابن ماکولا، الاکمال، ج ۲، ص۵۴۱.</ref> اِعراب این نام را به فتح میم و [[ابن فرات]] آن را به سکون میم ثبت کرده‌اند و [[ابن ناصرالدین]]<ref> ابن ناصرالدین، شمس الدین محمد، توضیح المشتبه، ج۳، ص۳۱۷.</ref>، نظر دوم را صحیح دانسته است. ~~«جماد»~~ از [[کنده\|قبیله بزرگ کنده]]، شاخه‌ای از [[عرب]] [[قحطانی]] (جنوبی) و از جمله [[ملوک]] چهارگانه [[یمن]] شامل «جمد»، «مخوص (مخوس)»، «ابضعه» و «مشرح» بود<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۳، ص۳۳۴؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>، آنان [[فرزندان]] [[معدیکرب بن بنی لیعة بن شرحبیل بن معاویه]] هستند و علت خوانده شدنشان به چهار [[پادشاه]] از این روست که هر یک از آنان بخشی از [[سرزمین]] خود را خاص خود کردند که سنگ‌چین و مشخص شده بود و «محجر» نام گرفت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۸.</ref>. جمد و دیگر فرزندان بنولیعه از حضرموت و همراه وفد کنده نزد [[رسول خدا]]{{صل}} به [[مدینه]] آمده، [[مسلمان]] شدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. [[ابن منده]] از طریق [[حماد]] از [[عاصم بن بهدله]] نقل کرده که جمد در پاسخ به سؤالی که درباره داشتن فرزند بود، سخنی بر زبان جاری ساخت که حاکی از سنگدلی و عدم [[رأفت]] او بود. چون سخن او را به رسول خدا{{صل}} منتقل کردند آن [[حضرت]] وی را از گفتن چنین سخنی برحذر داشت و فرمود «آنها میوه‌های [[دل‌ها]] هستند»<ref>ابن اثیر، اسد الغابه ج۱، ص۳۴۹؛ ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۲۷.</ref>. [[ابونعیم]] گوینده این سخن را [[اشعث بن قیس]] دانسته و یادآوری کرده است که کمی مِهر و [[محبت]] او به جماد [[تشبیه]] شده و به جمد ملقب گردیده است. اما [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۴۹.</ref> قول او را رد کرده و نوشته است که چون به [[اشعث]] [[بشارت]] [[تولد]] پسری از دختر جمد دادند او گفت اگر به من بشارت سیری قومم را بدهند [[دوست]] داشتنی‌تر از داشتن پسری است. جمد در لغت به معنای [[بخیل]]، کم خیر، چشمی که [[اشک]] ندارد و یخ زده آمده است. جمد همچون دیگر [[پادشاهان]] نام برده شده پس از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} [[مرتد]] شد و در نبردهای رده به [[قتل]] رسید<ref>واقدی، محمد بن عمر، الرده، ص۱۸۴؛ بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص۱۰۶؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. بدین گونه که جمد و [[برادران]] و خواهرشان عمرده هر کدام در محجری قرار گرفتند و [[مردم]] [[بنی عمرو بن معاویه]] گرد ایشان جمع شده و از [[پرداخت زکات]] به [[دولت]] [[مدینه]] خودداری کرده، مرتد شدند. [[زیاد بن لبید]] [[کارگزار]] [[ابو بکر]] بر آنان تاخت و دستگیرشان کرد، اما [[اشعث]] سر راه [[لبید]] کمین کرده و [[اسیران]] را [[آزاد]] ساخت. با رسیدن نیروی کمکی از سوی [[ابوبکر]] به [[فرماندهی]] [[عکرمة بن ابی جهل]] و البته پیش از دست به کار شدن او، زیاد و [[مهاجر بن امیه]] [[مرتدان]] و [[ملوک]] چهارگانه را در میان گرفته و ایشان را به قتل رساندند <ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۱۱- ۴۱۲.</ref>		[[ابن ماکولا]]<ref>ابن ماکولا، الاکمال، ج ۲، ص۵۴۱.</ref> اِعراب این نام را به فتح میم و [[ابن فرات]] آن را به سکون میم ثبت کرده‌اند و [[ابن ناصرالدین]]<ref> ابن ناصرالدین، شمس الدین محمد، توضیح المشتبه، ج۳، ص۳۱۷.</ref>، نظر دوم را صحیح دانسته است. «جمد» از [[کنده\|قبیله بزرگ کنده]]، شاخه‌ای از [[عرب]] [[قحطانی]] (جنوبی) و از جمله [[ملوک]] چهارگانه [[یمن]] شامل «جمد»، «مخوص (مخوس)»، «ابضعه» و «مشرح» بود<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۳، ص۳۳۴؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>، آنان [[فرزندان]] [[معدیکرب بن بنی لیعة بن شرحبیل بن معاویه]] هستند و علت خوانده شدنشان به چهار [[پادشاه]] از این روست که هر یک از آنان بخشی از [[سرزمین]] خود را خاص خود کردند که سنگ‌چین و مشخص شده بود و «محجر» نام گرفت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۸.</ref>. جمد و دیگر فرزندان بنولیعه از حضرموت و همراه وفد کنده نزد [[رسول خدا]]{{صل}} به [[مدینه]] آمده، [[مسلمان]] شدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. [[ابن منده]] از طریق [[حماد]] از [[عاصم بن بهدله]] نقل کرده که جمد در پاسخ به سؤالی که درباره داشتن فرزند بود، سخنی بر زبان جاری ساخت که حاکی از سنگدلی و عدم [[رأفت]] او بود. چون سخن او را به رسول خدا{{صل}} منتقل کردند آن [[حضرت]] وی را از گفتن چنین سخنی برحذر داشت و فرمود «آنها میوه‌های [[دل‌ها]] هستند»<ref>ابن اثیر، اسد الغابه ج۱، ص۳۴۹؛ ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۲۷.</ref>. [[ابونعیم]] گوینده این سخن را [[اشعث بن قیس]] دانسته و یادآوری کرده است که کمی مِهر و [[محبت]] او به جماد [[تشبیه]] شده و به جمد ملقب گردیده است. اما [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۴۹.</ref> قول او را رد کرده و نوشته است که چون به [[اشعث]] [[بشارت]] [[تولد]] پسری از دختر جمد دادند او گفت اگر به من بشارت سیری قومم را بدهند [[دوست]] داشتنی‌تر از داشتن پسری است. جمد در لغت به معنای [[بخیل]]، کم خیر، چشمی که [[اشک]] ندارد و یخ زده آمده است. جمد همچون دیگر [[پادشاهان]] نام برده شده پس از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} [[مرتد]] شد و در نبردهای رده به [[قتل]] رسید<ref>واقدی، محمد بن عمر، الرده، ص۱۸۴؛ بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص۱۰۶؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. بدین گونه که جمد و [[برادران]] و خواهرشان عمرده هر کدام در محجری قرار گرفتند و [[مردم]] [[بنی عمرو بن معاویه]] گرد ایشان جمع شده و از [[پرداخت زکات]] به [[دولت]] [[مدینه]] خودداری کرده، مرتد شدند. [[زیاد بن لبید]] [[کارگزار]] [[ابو بکر]] بر آنان تاخت و دستگیرشان کرد، اما [[اشعث]] سر راه [[لبید]] کمین کرده و [[اسیران]] را [[آزاد]] ساخت. با رسیدن نیروی کمکی از سوی [[ابوبکر]] به [[فرماندهی]] [[عکرمة بن ابی جهل]] و البته پیش از دست به کار شدن او، زیاد و [[مهاجر بن امیه]] [[مرتدان]] و [[ملوک]] چهارگانه را در میان گرفته و ایشان را به قتل رساندند <ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۱۱- ۴۱۲.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Wasity: /* آشنایی اجمالی */

2022-07-05T07:10:55Z

آشنایی اجمالی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}
	==آشنایی اجمالی==		==آشنایی اجمالی==
	[[ابن ماکولا]]<ref>ابن ماکولا، الاکمال، ج ۲، ص۵۴۱.</ref> اِعراب این نام را به فتح میم و [[ابن فرات]] آن را به سکون میم ثبت کرده‌اند و [[ابن ناصرالدین]]<ref> ابن ناصرالدین، شمس الدین محمد، توضیح المشتبه، ج۳، ص۳۱۷.</ref>، نظر دوم را صحیح دانسته است. ~~جماد~~ از [[قبیله]] ~~بزرگ کنده،~~ شاخه‌ای از [[عرب]] [[قحطانی]] (جنوبی) و از جمله [[ملوک]] چهارگانه [[یمن]] شامل «جمد»، «مخوص (مخوس)»، «ابضعه» و «مشرح» بود<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۳، ص۳۳۴؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>، آنان [[فرزندان]] [[معدیکرب بن بنی لیعة بن شرحبیل بن معاویه]] هستند و علت خوانده شدنشان به چهار [[پادشاه]] از این روست که هر یک از آنان بخشی از [[سرزمین]] خود را خاص خود کردند که سنگ‌چین و مشخص شده بود و «محجر» نام گرفت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۸.</ref>. جمد و دیگر فرزندان بنولیعه از حضرموت و همراه وفد کنده نزد [[رسول خدا]]{{صل}} به [[مدینه]] آمده، [[مسلمان]] شدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. [[ابن منده]] از طریق [[حماد]] از [[عاصم بن بهدله]] نقل کرده که جمد در پاسخ به سؤالی که درباره داشتن فرزند بود، سخنی بر زبان جاری ساخت که حاکی از سنگدلی و عدم [[رأفت]] او بود. چون سخن او را به رسول خدا{{صل}} منتقل کردند آن [[حضرت]] وی را از گفتن چنین سخنی برحذر داشت و فرمود «آنها میوه‌های [[دل‌ها]] هستند»<ref>ابن اثیر، اسد الغابه ج۱، ص۳۴۹؛ ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۲۷.</ref>. [[ابونعیم]] گوینده این سخن را [[اشعث بن قیس]] دانسته و یادآوری کرده است که کمی مِهر و [[محبت]] او به جماد [[تشبیه]] شده و به جمد ملقب گردیده است. اما [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۴۹.</ref> قول او را رد کرده و نوشته است که چون به [[اشعث]] [[بشارت]] [[تولد]] پسری از دختر جمد دادند او گفت اگر به من بشارت سیری قومم را بدهند [[دوست]] داشتنی‌تر از داشتن پسری است. جمد در لغت به معنای [[بخیل]]، کم خیر، چشمی که [[اشک]] ندارد و یخ زده آمده است. جمد همچون دیگر [[پادشاهان]] نام برده شده پس از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} [[مرتد]] شد و در نبردهای رده به [[قتل]] رسید<ref>واقدی، محمد بن عمر، الرده، ص۱۸۴؛ بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص۱۰۶؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. بدین گونه که جمد و [[برادران]] و خواهرشان عمرده هر کدام در محجری قرار گرفتند و [[مردم]] [[بنی عمرو بن معاویه]] گرد ایشان جمع شده و از [[پرداخت زکات]] به [[دولت]] [[مدینه]] خودداری کرده، مرتد شدند. [[زیاد بن لبید]] [[کارگزار]] [[ابو بکر]] بر آنان تاخت و دستگیرشان کرد، اما [[اشعث]] سر راه [[لبید]] کمین کرده و [[اسیران]] را [[آزاد]] ساخت. با رسیدن نیروی کمکی از سوی [[ابوبکر]] به [[فرماندهی]] [[عکرمة بن ابی جهل]] و البته پیش از دست به کار شدن او، زیاد و [[مهاجر بن امیه]] [[مرتدان]] و [[ملوک]] چهارگانه را در میان گرفته و ایشان را به قتل رساندند <ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۱۱- ۴۱۲.</ref>		[[ابن ماکولا]]<ref>ابن ماکولا، الاکمال، ج ۲، ص۵۴۱.</ref> اِعراب این نام را به فتح میم و [[ابن فرات]] آن را به سکون میم ثبت کرده‌اند و [[ابن ناصرالدین]]<ref> ابن ناصرالدین، شمس الدین محمد، توضیح المشتبه، ج۳، ص۳۱۷.</ref>، نظر دوم را صحیح دانسته است. «جماد» از [[کنده\|قبیله بزرگ کنده]]، شاخه‌ای از [[عرب]] [[قحطانی]] (جنوبی) و از جمله [[ملوک]] چهارگانه [[یمن]] شامل «جمد»، «مخوص (مخوس)»، «ابضعه» و «مشرح» بود<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۳، ص۳۳۴؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>، آنان [[فرزندان]] [[معدیکرب بن بنی لیعة بن شرحبیل بن معاویه]] هستند و علت خوانده شدنشان به چهار [[پادشاه]] از این روست که هر یک از آنان بخشی از [[سرزمین]] خود را خاص خود کردند که سنگ‌چین و مشخص شده بود و «محجر» نام گرفت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۸.</ref>. جمد و دیگر فرزندان بنولیعه از حضرموت و همراه وفد کنده نزد [[رسول خدا]]{{صل}} به [[مدینه]] آمده، [[مسلمان]] شدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. [[ابن منده]] از طریق [[حماد]] از [[عاصم بن بهدله]] نقل کرده که جمد در پاسخ به سؤالی که درباره داشتن فرزند بود، سخنی بر زبان جاری ساخت که حاکی از سنگدلی و عدم [[رأفت]] او بود. چون سخن او را به رسول خدا{{صل}} منتقل کردند آن [[حضرت]] وی را از گفتن چنین سخنی برحذر داشت و فرمود «آنها میوه‌های [[دل‌ها]] هستند»<ref>ابن اثیر، اسد الغابه ج۱، ص۳۴۹؛ ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۲۷.</ref>. [[ابونعیم]] گوینده این سخن را [[اشعث بن قیس]] دانسته و یادآوری کرده است که کمی مِهر و [[محبت]] او به جماد [[تشبیه]] شده و به جمد ملقب گردیده است. اما [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۴۹.</ref> قول او را رد کرده و نوشته است که چون به [[اشعث]] [[بشارت]] [[تولد]] پسری از دختر جمد دادند او گفت اگر به من بشارت سیری قومم را بدهند [[دوست]] داشتنی‌تر از داشتن پسری است. جمد در لغت به معنای [[بخیل]]، کم خیر، چشمی که [[اشک]] ندارد و یخ زده آمده است. جمد همچون دیگر [[پادشاهان]] نام برده شده پس از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} [[مرتد]] شد و در نبردهای رده به [[قتل]] رسید<ref>واقدی، محمد بن عمر، الرده، ص۱۸۴؛ بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص۱۰۶؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. بدین گونه که جمد و [[برادران]] و خواهرشان عمرده هر کدام در محجری قرار گرفتند و [[مردم]] [[بنی عمرو بن معاویه]] گرد ایشان جمع شده و از [[پرداخت زکات]] به [[دولت]] [[مدینه]] خودداری کرده، مرتد شدند. [[زیاد بن لبید]] [[کارگزار]] [[ابو بکر]] بر آنان تاخت و دستگیرشان کرد، اما [[اشعث]] سر راه [[لبید]] کمین کرده و [[اسیران]] را [[آزاد]] ساخت. با رسیدن نیروی کمکی از سوی [[ابوبکر]] به [[فرماندهی]] [[عکرمة بن ابی جهل]] و البته پیش از دست به کار شدن او، زیاد و [[مهاجر بن امیه]] [[مرتدان]] و [[ملوک]] چهارگانه را در میان گرفته و ایشان را به قتل رساندند <ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۱۱- ۴۱۲.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Msadeq در ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۰۹

2022-07-05T07:09:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۹
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}
	==آشنایی اجمالی==		==آشنایی اجمالی==
	[[ابن ماکولا]]<ref>ابن ماکولا، الاکمال، ج ۲، ص۵۴۱.</ref> اِعراب این نام را به فتح میم و [[ابن فرات]] آن را به سکون میم ثبت کرده‌اند و [[ابن ناصرالدین]]<ref> ابن ناصرالدین، شمس الدین محمد، توضیح المشتبه، ج۳، ص۳۱۷.</ref>، نظر دوم را صحیح دانسته است. جماد از [[قبیله]] بزرگ کنده، شاخه‌ای از [[عرب]] [[قحطانی]] (جنوبی) و از جمله [[ملوک]] چهارگانه [[یمن]] شامل «جمد»، «مخوص (مخوس)»، «ابضعه» و «مشرح» بود<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۳، ص۳۳۴؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>، آنان [[فرزندان]] [[معدیکرب بن بنی لیعة بن شرحبیل بن معاویه]] هستند و علت خوانده شدنشان به چهار [[پادشاه]] از این روست که هر یک از آنان بخشی از [[سرزمین]] خود را خاص خود کردند که سنگ‌چین و مشخص شده بود و «محجر» نام گرفت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۸.</ref>. جمد و دیگر فرزندان بنولیعه از حضرموت و همراه وفد کنده نزد [[رسول خدا]]{{صل}} به [[مدینه]] آمده، [[مسلمان]] شدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. [[ابن منده]] از طریق [[حماد]] از [[عاصم بن بهدله]] نقل کرده که جمد در پاسخ به سؤالی که درباره داشتن فرزند بود، سخنی بر زبان جاری ساخت که حاکی از سنگدلی و عدم [[رأفت]] او بود. چون سخن او را به رسول خدا{{صل}} منتقل کردند آن [[حضرت]] وی را از گفتن چنین سخنی برحذر داشت و فرمود «آنها میوه‌های [[دل‌ها]] هستند»<ref>ابن اثیر، اسد الغابه ج۱، ص۳۴۹؛ ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۲۷.</ref>. [[ابونعیم]] گوینده این سخن را [[اشعث بن قیس]] دانسته و یادآوری کرده است که کمی مِهر و [[محبت]] او به جماد [[تشبیه]] شده و به جمد ملقب گردیده است. اما [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۴۹.</ref> قول او را رد کرده و نوشته است که چون به [[اشعث]] [[بشارت]] [[تولد]] پسری از دختر جمد دادند او گفت اگر به من بشارت سیری قومم را بدهند [[دوست]] داشتنی‌تر از داشتن پسری است. جمد در لغت به معنای [[بخیل]]، کم خیر، چشمی که [[اشک]] ندارد و یخ زده آمده است. جمد همچون دیگر [[پادشاهان]] نام برده شده پس از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} [[مرتد]] شد و در نبردهای رده به [[قتل]] رسید<ref>واقدی، محمد بن عمر، الرده، ص۱۸۴؛ بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص۱۰۶؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. بدین گونه که جمد و [[برادران]] و خواهرشان عمرده هر کدام در محجری قرار گرفتند و [[مردم]] [[بنی عمرو بن معاویه]] گرد ایشان جمع شده و از [[پرداخت زکات]] به [[دولت]] [[مدینه]] خودداری کرده، مرتد شدند. [[زیاد بن لبید]] [[کارگزار]] [[ابو بکر]] بر آنان تاخت و دستگیرشان کرد، اما [[اشعث]] سر راه [[لبید]] کمین کرده و [[اسیران]] را [[آزاد]] ساخت. با رسیدن نیروی کمکی از سوی [[ابوبکر]] به [[فرماندهی]] [[عکرمة بن ابی جهل]] و البته پیش از دست به کار شدن او، زیاد و [[مهاجر بن امیه]] [[مرتدان]] و [[ملوک]] چهارگانه را در میان گرفته و ایشان را به قتل رساندند <ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱.</ref>.<ref>[[~~منصور داداش‌نژاد~~\|~~داداش‌نژاد، منصور~~]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۱۱- ۴۱۲.</ref>		[[ابن ماکولا]]<ref>ابن ماکولا، الاکمال، ج ۲، ص۵۴۱.</ref> اِعراب این نام را به فتح میم و [[ابن فرات]] آن را به سکون میم ثبت کرده‌اند و [[ابن ناصرالدین]]<ref> ابن ناصرالدین، شمس الدین محمد، توضیح المشتبه، ج۳، ص۳۱۷.</ref>، نظر دوم را صحیح دانسته است. جماد از [[قبیله]] بزرگ کنده، شاخه‌ای از [[عرب]] [[قحطانی]] (جنوبی) و از جمله [[ملوک]] چهارگانه [[یمن]] شامل «جمد»، «مخوص (مخوس)»، «ابضعه» و «مشرح» بود<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۳، ص۳۳۴؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>، آنان [[فرزندان]] [[معدیکرب بن بنی لیعة بن شرحبیل بن معاویه]] هستند و علت خوانده شدنشان به چهار [[پادشاه]] از این روست که هر یک از آنان بخشی از [[سرزمین]] خود را خاص خود کردند که سنگ‌چین و مشخص شده بود و «محجر» نام گرفت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۸.</ref>. جمد و دیگر فرزندان بنولیعه از حضرموت و همراه وفد کنده نزد [[رسول خدا]]{{صل}} به [[مدینه]] آمده، [[مسلمان]] شدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. [[ابن منده]] از طریق [[حماد]] از [[عاصم بن بهدله]] نقل کرده که جمد در پاسخ به سؤالی که درباره داشتن فرزند بود، سخنی بر زبان جاری ساخت که حاکی از سنگدلی و عدم [[رأفت]] او بود. چون سخن او را به رسول خدا{{صل}} منتقل کردند آن [[حضرت]] وی را از گفتن چنین سخنی برحذر داشت و فرمود «آنها میوه‌های [[دل‌ها]] هستند»<ref>ابن اثیر، اسد الغابه ج۱، ص۳۴۹؛ ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۲۷.</ref>. [[ابونعیم]] گوینده این سخن را [[اشعث بن قیس]] دانسته و یادآوری کرده است که کمی مِهر و [[محبت]] او به جماد [[تشبیه]] شده و به جمد ملقب گردیده است. اما [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۴۹.</ref> قول او را رد کرده و نوشته است که چون به [[اشعث]] [[بشارت]] [[تولد]] پسری از دختر جمد دادند او گفت اگر به من بشارت سیری قومم را بدهند [[دوست]] داشتنی‌تر از داشتن پسری است. جمد در لغت به معنای [[بخیل]]، کم خیر، چشمی که [[اشک]] ندارد و یخ زده آمده است. جمد همچون دیگر [[پادشاهان]] نام برده شده پس از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} [[مرتد]] شد و در نبردهای رده به [[قتل]] رسید<ref>واقدی، محمد بن عمر، الرده، ص۱۸۴؛ بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص۱۰۶؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. بدین گونه که جمد و [[برادران]] و خواهرشان عمرده هر کدام در محجری قرار گرفتند و [[مردم]] [[بنی عمرو بن معاویه]] گرد ایشان جمع شده و از [[پرداخت زکات]] به [[دولت]] [[مدینه]] خودداری کرده، مرتد شدند. [[زیاد بن لبید]] [[کارگزار]] [[ابو بکر]] بر آنان تاخت و دستگیرشان کرد، اما [[اشعث]] سر راه [[لبید]] کمین کرده و [[اسیران]] را [[آزاد]] ساخت. با رسیدن نیروی کمکی از سوی [[ابوبکر]] به [[فرماندهی]] [[عکرمة بن ابی جهل]] و البته پیش از دست به کار شدن او، زیاد و [[مهاجر بن امیه]] [[مرتدان]] و [[ملوک]] چهارگانه را در میان گرفته و ایشان را به قتل رساندند <ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۱۱- ۴۱۲.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:IM009658.jpg\|22px]] [[~~منصور داداش‌نژاد~~\|~~داداش‌نژاد، منصور~~]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|'''مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی ج۲''']]		# [[پرونده:IM009658.jpg\|22px]] [[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|'''مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب پیامبر | عنوان مدخل = جمد کندی | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==آشنایی اجمالی== ابن ماکولاابن ماکولا، الاکمال، ج ۲، ص۵۴۱. اِعراب این نام را به فتح میم و ابن فرات آن را به سکون میم ثبت کرده‌اند و [...» ایجاد کرد

2022-07-05T07:01:31Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب پیامبر | عنوان مدخل = جمد کندی | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==آشنایی اجمالی== ابن ماکولا<ref>ابن ماکولا، الاکمال، ج ۲، ص۵۴۱.</ref> اِعراب این نام را به فتح میم و ابن فرات آن را به سکون میم ثبت کرده‌اند و [...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{امامت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = اصحاب پیامبر
| عنوان مدخل = جمد کندی
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}
==آشنایی اجمالی==
[[ابن ماکولا]]<ref>ابن ماکولا، الاکمال، ج ۲، ص۵۴۱.</ref> اِعراب این نام را به فتح میم و [[ابن فرات]] آن را به سکون میم ثبت کرده‌اند و [[ابن ناصرالدین]]<ref> ابن ناصرالدین، شمس الدین محمد، توضیح المشتبه، ج۳، ص۳۱۷.</ref>، نظر دوم را صحیح دانسته است. جماد از [[قبیله]] بزرگ کنده، شاخه‌ای از [[عرب]] [[قحطانی]] (جنوبی) و از جمله [[ملوک]] چهارگانه [[یمن]] شامل «جمد»، «مخوص (مخوس)»، «ابضعه» و «مشرح» بود<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۳، ص۳۳۴؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>، آنان [[فرزندان]] [[معدیکرب بن بنی لیعة بن شرحبیل بن معاویه]] هستند و علت خوانده شدنشان به چهار [[پادشاه]] از این روست که هر یک از آنان بخشی از [[سرزمین]] خود را خاص خود کردند که سنگ‌چین و مشخص شده بود و «محجر» نام گرفت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۸.</ref>. جمد و دیگر فرزندان بنولیعه از حضرموت و همراه وفد کنده نزد [[رسول خدا]]{{صل}} به [[مدینه]] آمده، [[مسلمان]] شدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. [[ابن منده]] از طریق [[حماد]] از [[عاصم بن بهدله]] نقل کرده که جمد در پاسخ به سؤالی که درباره داشتن فرزند بود، سخنی بر زبان جاری ساخت که حاکی از سنگدلی و عدم [[رأفت]] او بود. چون سخن او را به رسول خدا{{صل}} منتقل کردند آن [[حضرت]] وی را از گفتن چنین سخنی برحذر داشت و فرمود «آنها میوه‌های [[دل‌ها]] هستند»<ref>ابن اثیر، اسد الغابه ج۱، ص۳۴۹؛ ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۲۷.</ref>. [[ابونعیم]] گوینده این سخن را [[اشعث بن قیس]] دانسته و یادآوری کرده است که کمی مِهر و [[محبت]] او به جماد [[تشبیه]] شده و به جمد ملقب گردیده است. اما [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه ج۱، ص۶۴۹.</ref> قول او را رد کرده و نوشته است که چون به [[اشعث]] [[بشارت]] [[تولد]] پسری از دختر جمد دادند او گفت اگر به من بشارت سیری قومم را بدهند [[دوست]] داشتنی‌تر از داشتن پسری است. جمد در لغت به معنای [[بخیل]]، کم خیر، چشمی که [[اشک]] ندارد و یخ زده آمده است. جمد همچون دیگر [[پادشاهان]] نام برده شده پس از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} [[مرتد]] شد و در نبردهای رده به [[قتل]] رسید<ref>واقدی، محمد بن عمر، الرده، ص۱۸۴؛ بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص۱۰۶؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۲۸.</ref>. بدین گونه که جمد و [[برادران]] و خواهرشان عمرده هر کدام در محجری قرار گرفتند و [[مردم]] [[بنی عمرو بن معاویه]] گرد ایشان جمع شده و از [[پرداخت زکات]] به [[دولت]] [[مدینه]] خودداری کرده، مرتد شدند. [[زیاد بن لبید]] [[کارگزار]] [[ابو بکر]] بر آنان تاخت و دستگیرشان کرد، اما [[اشعث]] سر راه [[لبید]] کمین کرده و [[اسیران]] را [[آزاد]] ساخت. با رسیدن نیروی کمکی از سوی [[ابوبکر]] به [[فرماندهی]] [[عکرمة بن ابی جهل]] و البته پیش از دست به کار شدن او، زیاد و [[مهاجر بن امیه]] [[مرتدان]] و [[ملوک]] چهارگانه را در میان گرفته و ایشان را به قتل رساندند <ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی ج۲، ص۱۱.</ref>.<ref>[[منصور داداش‌نژاد|داداش‌نژاد، منصور]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)|مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۱۱- ۴۱۲.</ref>

== جستارهای وابسته ==
{{مدخل وابسته}}
*[[کنده]] (قبیله)
{{پایان مدخل وابسته}}

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM009658.jpg|22px]] [[منصور داداش‌نژاد|داداش‌نژاد، منصور]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)|'''مقاله «جمد کندی»، دانشنامه سیره نبوی ج۲''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

{{صحابه}}

[[رده:مدخل]]
[[رده:اعلام]]
[[رده:صحابه پیامبر]]