جنایات سفیانی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-09-10T08:54:30Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۴
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~نشانه‌های حتمی ظهور~~]]		[[رده:سفیانی]]

Bahmani: /* پانویس */

2024-09-10T08:30:56Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۰
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:نشانه‌های ظهور]]		[[رده:نشانه‌های حتمی ظهور]]

Bahmani در ‏۴ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۲۹

2023-03-04T05:29:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{~~مهدویت~~}}		{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = سفیانی
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
			در [[روایت]] آمده است: وقتی [[سفیانی]] خروج می‌کند، هر شخصی [[نام علی]]، [[فاطمه]]، [[حسن]] و یا [[حسین]] را دارد می‌کشد. پس از آن که عده‌ای کشته می‌شوند بقیه می‌گویند: پدران و مادران ما [[گناه]] کرده‌اند و این اسم‌ها را بر ما گذاشته‌اند، ما چه تقصیری داریم؟ در این جا [[سفیانی]] [[تفضل]] می‌کند (بر آنها منت می‌گذارد) و به افراد خود [[دستور]] می‌دهد از کشتن بعضی از نام‌ها خودداری کنند ولی [[صاحب]] بعضی نام‌ها را بکشند. سرانجام با [[ظهور]] آن [[حضرت]]، [[فرج]] برای عالم و به‌خصوص برای اهل [[ایمان]] حاصل می‌شود<ref>در محضر آیت الله بهجت، رخشاد، محمدحسین، ج۳، ص۸۵. قابل ذکر است در این کتاب که به همت مؤلف ارجمند در طی سالیان طولانی، گردآوری شده، مطالب متعدد از آیت الله بهجت به صورت پراکنده -به شکل نقل بیانات و عموما در کلاس درس خارج- جمع‌آوری شده است.</ref>.<ref>[[محمد تقی بهجت\|بهجت، محمد تقی]] (به كوشش: [[حمزه شریفی‌دوست\|شریفی‌دوست، حمزه]])، [[عصر ظهور ۳ (کتاب)\|عصر ظهور]]، ص۱۴.</ref>

			از بلایای بزرگی که در آستانه [[ظهور]] دامن گیر [[مسلمانان]] می‌شود، [[فتنه]] [[سفیانی]] و جنایات وسیع و بی‌رحمانه‌ای است که او در شهرهای مختلف بر [[مردم]] تحمیل می‌کند. وی به دنبال کسب [[پیروزی]] بر رقبای خود در [[شام]]، [[اقدام]] به لشکرکشی به سوی شهرهای [[عراق]]، [[مدینه]] و [[مکه]] می‌کند تا این مناطق را [[غارت]] کرده و به [[تصرف]] خود در آورد. در این میان، مهم‌ترین دغدغه او [[تصرف]] شهرهای [[عراق]] است؛ لذا سپاهی را تجهیز و به سوی [[عراق]] گسیل می‌دارد. [[امام باقر]] {{ع}} وقتی جریان [[خروج سفیانی]] را برای [[جابر جعفی]] توضیح می‌دهد، می‌فرماید: "سپس بعد از [[پیروزی]] بر رقبای خود تمام هم و [[تلاش]] او، این است که به سوی [[عراق]] حمله ور شود"<ref>{{متن حدیث\| ثُمَّ لَا يَكُونُ لَهُ هِمَّةٌ إِلَّا الْإِقْبَالَ نَحْوَ الْعِرَاقِ}}؛ تفسیر عیاشی، ج۱، ص۲۴۵؛ الغیبة، نعمانی، ص۲۸۹؛ الإختصاص، ص۲۵۶.</ref>؛ [[پیامبر اکرم]] {{صل}} نیز در مورد بروز این [[فتنه]] ویران گر، هشدار داده، می‌فرماید: "در زمانی که [[مردم]] گرفتار انواع فتنه‌اند، عنصر [[پلیدی]] به نام [[سفیانی]] از وادی یابس (دره خشک) بر آنان خروج می‌کند و در [[دمشق]] فرود می‌آید. آن گاه دو [[سپاه]]، یکی به سوی [[مشرق]] و دیگری به سوی [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[سپاه]] او در سرزمین [[بابل]] و [[شهر]] [[بغداد]] -که نفرین شده است- فرود می‌آید و بیش از سه هزار نفر را می‌کشد و بیش از یک صد [[زن]] را هتک [[حرمت]] می‌کند و سیصد نفر از چهره‌ها و شخصیت‌های [[بنی عباس]]از بین می‌برد؛ سپس به [[کوفه]] سرازیر می‌گردد و خانه‌های اطراف آن را [[تخریب]] می‌کند، پس از آن به [[شام]] روی می‌آورد"<ref>{{متن حدیث\| يَخْرُجُ عَلَيْهِمُ السُّفْيَانِيُّ مِنَ الْوَادِي الْيَابِسِ فِي فَوْرِ ذَلِكَ حَتَّى يَنْزِلَ دِمَشْقَ فَيَبْعَثُ جَيْشَيْنِ جَيْشاً إِلَى الْمَشْرِقِ وَ آخَرَ إِلَى الْمَدِينَةِ حَتَّى يَنْزِلُوا بِأَرْضِ بَابِلَ مِنَ الْمَدِينَةِ الْمَلْعُونَةِ يَعْنِي بَغْدَادَ فَيَقْتُلُونَ أَكْثَرَ مِنْ ثَلَاثَةِ آلَافٍ وَ يَفْضَحُونَ أَكْثَرَ مِنْ مِائَةِ امْرَأَةٍ وَ يَقْتُلُونَ بِهَا ثَلَاثَمِائَةِ كَبْشٍ مِنْ بَنِي الْعَبَّاسِ ثُمَّ يَنْحَدِرُونَ إِلَى الْكُوفَةِ فَيُخَرِّبُونَ مَا حَوْلَهَا ثُمَّ يَخْرُجُونَ مُتَوَجِّهِينَ إِلَى الشَّامِ}}؛ مجمع البیان، ج۸، ص۲۲۸؛ تفسیر الصافی، ج۴، ص۲۲۷.</ref>؛ جنایات هولناک [[سفیانی]] و [[قساوت]] و بی‌رحمی او تاجایی است که شکم [[زنان]] حامله را دریده و [[کودکان]] آنان را زنده زنده در دیگ می‌جوشانند: "هنگامی که [[سفیانی]] خروج نماید، [[کشتار]] به راه می‌اندازد؛ تا جایی که حتی شکم [[زنان]] حامله را پاره کرده و اطفال و [[کودکان]] آنها را در دیگ‌های بزرگ می‌جوشاند و می‌پزد"<ref>{{متن حدیث\|يَخْرُجَ السُّفْيَانِيُّ فَيُقَاتِلُ حَتَّى يبقر بُطُونِ النِّسَاءِ وَ يَغْلِي الْأَطْفَالِ فِي المراجل‏}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۱۹.</ref>؛ [[سفیانی]] پس از چیره شدن بر رقبای خود و تسلط بر [[شام]]، با [[هدف]] توسعه طلبی به مناطق [[عراق]] و شهرهای [[حجاز]] لشکرکشی می‌کند، بدین منظور [[سپاه]] عظیمی را سازماندهی می‌کند؛ بخشی را برای [[فتح]] [[عراق]] و بخشی دیگر را به سوی [[حجاز]] و [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[حرکت سفیانی]]، ابتدا از منطقه [[شام]] ([[دمشق]]) آغاز و به سرعت توسعه می‌یابد، سپس به سمت [[عراق]] و [[حجاز]] ادامه پیدا می‌کند. [[سفیانی]] بعد از تسلط بر [[شهر]] [[کوفه]]، به [[اسارت]]، [[شکنجه]] و [[کشتار]] [[شیعیان]] می‌پردازد، این [[اقدام]] جنایتکارانه [[سفیانی]] چنان با بی‌رحمی و [[قساوت]] همراه است که حتی [[کودکان]] و از کار افتادگان نیز در [[امان]] نمی‌مانند و هر که [[شیعه]] باشد از دم تیغ خواهد گذشت. [[سپاه]] متجاوز [[سفیانی]]، در منطقه‌ای در اطراف [[نجف]] که "[[روحاء]]" نام دارد پیاده می‌شود و ده‌ها هزار نفر از آنان برای اشغال [[نجف]] و [[کوفه]] حرکت می‌کنند؛ اما در ابتدا با [[مقاومت]] ستونی از مدافعانی که از [[بغداد]] می‌رسند، مواجه شده و با آنان در گیر می‌شوند و میانشان، [[جنگ]] [[سختی]] درمی گیرد که بالاخره [[سپاه]] [[سفیانی]]، پیروز می‌شود و [[کوفه]] را به اشغال خود درمی آورد و در آنجا به [[کشتار]] و [[غارت]] و [[اسارت]] [[مردم]]، می‌پردازد. گرچه در مقابل [[تجاوز]] [[سفیانی]]، برخی از [[مردم]] برای [[دفاع]] از [[کوفه]] و [[مردم]] بی‌دفاع [[قیام]] می‌کنند، اما [[قیام]] آنان [[سرکوب]] می‌گردد.

	* در [[روایت]] آمده است: وقتی [[سفیانی]] خروج می‌کند، هر شخصی [[نام علی]]، [[فاطمه]]، [[حسن]] و یا [[حسین]] را دارد می‌کشد. پس از آن که عده‌ای کشته می‌شوند بقیه می‌گویند: پدران و مادران ما [[گناه]] کرده‌اند و این اسم‌ها را بر ما گذاشته‌اند، ما چه تقصیری داریم؟ در این جا [[سفیانی]] [[تفضل]] می‌کند (بر آنها منت می‌گذارد) و به افراد خود [[دستور]] می‌دهد از کشتن بعضی از نام‌ها خودداری کنند ولی [[صاحب]] بعضی نام‌ها را بکشند. سرانجام با [[ظهور]] آن [[حضرت]]، [[فرج]] برای عالم و به‌خصوص برای اهل [[ایمان]] حاصل می‌شود<ref>در محضر آیت الله بهجت، رخشاد، محمدحسین، ج۳، ص۸۵. قابل ذکر است در این کتاب که به همت مؤلف ارجمند در طی سالیان طولانی، گردآوری شده، مطالب متعدد از آیت الله بهجت به صورت پراکنده -به شکل نقل بیانات و عموما در کلاس درس خارج- جمع‌آوری شده است.</ref>»<ref>[[محمد تقی بهجت\|بهجت، محمد تقی]] (به كوشش: [[حمزه شریفی‌دوست\|شریفی‌دوست، حمزه]])، [[عصر ظهور ۳ (کتاب)\|عصر ظهور]]، ص۱۴.</ref>.		[[عراق]] و مخصوصاً [[شهر]] [[شیعه]]نشین [[کوفه]] در زمان تسلط [[سفیانی]]، به کلی [[تخریب]] می‌شود: مردی از تبار [[عنبسه بن ابی سفیان]] ([[سفیانی]]) [[کوفه]] ([[عراق]]) را خراب خواهد کرد<ref>{{متن حدیث\|وَ أَمَّا الكوفان فيخربها رَجُلُ مِنْ ال عنبسه بْنُ أَبِي سُفْيَانَ يَعْنِي السُّفْيَانِيُّ}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۲۱.</ref>؛ تبعات خرابی و ویرانی ناشی از [[سلطه]] [[سفیانی]]، نظیر [[فقر]]، نفرت، [[اختلاف]]، [[ناامنی]]، [[فساد]] و [[تباهی]]، دامن گیر سراسر [[مردم]] این منطقه خواهد شد؛ مخصوصاً [[عراق]] که هیچ‌گاه روی [[آرامش]] و قرار را نخواهد دید. [[امام صادق]] {{ع}} در این باره می‌فرماید: "قبل از [[قیام]] [[حضرت قائم]] {{ع}} به واسطه پدیدار شدن آتشی در [[آسمان]] و بالا رفتن و بزرگ شدن سرخی شعله‌های [[جنگ]] در [[آسمان]]، [[مردم]] [[کیفر]] [[گناهان]] و [[معاصی]] خود را دیده و [[عذاب]] خواهند شد. هم چنین [[مردم]] به واسطه [[فرورفتن]] شهرهای [[بغداد]] و [[بصره]] در [[زمین]]، ریخته شدن خون‌ها، خراب شدن خانه‌ها، نابود شدن [[مردم]]، ظاهر شدن [[ترس]] و [[وحشت]] در میان [[مردم]] [[عراق]] که [[آرامش]] و قرار را از آن‌ها سلب خواهد کرد، [[عذاب]] می‌گردند"<ref>{{متن حدیث\|يُزْجَرُ النَّاسُ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ {{ع}} عَنْ مَعَاصِيهِمْ بِنَارٍ تَظْهَرُ فِي السَّمَاءِ وَ حُمْرَةٍ تُجَلِّلُ السَّمَاءَ وَ خَسْفٍ بِبَغْدَادَ وَ خَسْفٍ بِبَلَدِ الْبَصْرَةِ وَ دِمَاءٍ تُسْفَكُ بِهَا وَ خَرَابِ دُورِهَا وَ فَنَاءٍ يَقَعُ فِي أَهْلِهَا وَ شُمُولِ أَهْلِ الْعِرَاقِ خَوْفٌ لَا يَكُونُ لَهُمْ مَعَهُ قَرَارٌ}}؛ الارشاد، ج۲، ص۳۷۸؛ المستجاد، ص۲۶۲؛ اعلام الوری، ج۲، ص۲۸۵؛ کشف الغمه، ج۳، ص ۲۶۱.</ref>.<ref>[[قنبر علی صمدی\|صمدی، قنبر علی]]، [[آخرین منجی (کتاب)\|آخرین منجی]]، ص۱۶۲ - ۱۶۹.</ref>
	* از بلایای بزرگی که در آستانه [[ظهور]] دامن گیر [[مسلمانان]] می‌شود، [[فتنه]] [[سفیانی]] و جنایات وسیع و بی‌رحمانه‌ای است که او در شهرهای مختلف بر [[مردم]] تحمیل می‌کند. وی به دنبال کسب [[پیروزی]] بر رقبای خود در [[شام]]، [[اقدام]] به لشکرکشی به سوی شهرهای [[عراق]]، [[مدینه]] و [[مکه]] می‌کند تا این مناطق را [[غارت]] کرده و به [[تصرف]] خود در آورد. در این میان، مهم‌ترین دغدغه او [[تصرف]] شهرهای [[عراق]] است؛ لذا سپاهی را تجهیز و به سوی [[عراق]] گسیل می‌دارد. [[امام باقر]] {{ع}} وقتی جریان [[خروج سفیانی]] را برای [[جابر جعفی]] توضیح می‌دهد، می‌فرماید: "سپس بعد از [[پیروزی]] بر رقبای خود تمام هم و [[تلاش]] او، این است که به سوی [[عراق]] حمله ور شود"<ref>{{عربی\|" ثُمَّ لَا يَكُونُ لَهُ هِمَّةٌ إِلَّا الْإِقْبَالَ نَحْوَ الْعِرَاقِ "}}؛ تفسیر عیاشی، ج۱، ص۲۴۵؛ الغیبة، نعمانی، ص۲۸۹؛ الإختصاص، ص۲۵۶.</ref>؛ [[پیامبر اکرم]] {{صل}} نیز در مورد بروز این [[فتنه]] ویران گر، هشدار داده، می‌فرماید: "در زمانی که [[مردم]] گرفتار انواع فتنه‌اند، عنصر [[پلیدی]] به نام [[سفیانی]] از وادی یابس (دره خشک) بر آنان خروج می‌کند و در [[دمشق]] فرود می‌آید. آن گاه دو [[سپاه]]، یکی به سوی [[مشرق]] و دیگری به سوی [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[سپاه]] او در سرزمین [[بابل]] و [[شهر]] [[بغداد]] -که نفرین شده است- فرود می‌آید و بیش از سه هزار نفر را می‌کشد و بیش از یک صد [[زن]] را هتک [[حرمت]] می‌کند و سیصد نفر از چهره‌ها و شخصیت‌های [[بنی عباس]]از بین می‌برد؛ سپس به [[کوفه]] سرازیر می‌گردد و خانه‌های اطراف آن را [[تخریب]] می‌کند، پس از آن به [[شام]] روی می‌آورد"<ref>{{عربی\|"َ يَخْرُجُ عَلَيْهِمُ السُّفْيَانِيُّ مِنَ الْوَادِي الْيَابِسِ فِي فَوْرِ ذَلِكَ حَتَّى يَنْزِلَ دِمَشْقَ فَيَبْعَثُ جَيْشَيْنِ جَيْشاً إِلَى الْمَشْرِقِ وَ آخَرَ إِلَى الْمَدِينَةِ حَتَّى يَنْزِلُوا بِأَرْضِ بَابِلَ مِنَ الْمَدِينَةِ الْمَلْعُونَةِ يَعْنِي بَغْدَادَ فَيَقْتُلُونَ أَكْثَرَ مِنْ ثَلَاثَةِ آلَافٍ وَ يَفْضَحُونَ أَكْثَرَ مِنْ مِائَةِ امْرَأَةٍ وَ يَقْتُلُونَ بِهَا ثَلَاثَمِائَةِ كَبْشٍ مِنْ بَنِي الْعَبَّاسِ ثُمَّ يَنْحَدِرُونَ إِلَى الْكُوفَةِ فَيُخَرِّبُونَ مَا حَوْلَهَا ثُمَّ يَخْرُجُونَ مُتَوَجِّهِينَ إِلَى الشَّامِ "}}؛ مجمع البیان، ج۸، ص۲۲۸؛ تفسیر الصافی، ج۴، ص۲۲۷.</ref>؛ جنایات هولناک [[سفیانی]] و [[قساوت]] و بی‌رحمی او تاجایی است که شکم [[زنان]] حامله را دریده و [[کودکان]] آنان را زنده زنده در دیگ می‌جوشانند: "هنگامی که [[سفیانی]] خروج نماید، [[کشتار]] به راه می‌اندازد؛ تا جایی که حتی شکم [[زنان]] حامله را پاره کرده و اطفال و [[کودکان]] آنها را در دیگ‌های بزرگ می‌جوشاند و می‌پزد"<ref>{{عربی\|" يَخْرُجَ السُّفْيَانِيُّ فَيُقَاتِلُ حَتَّى يبقر بُطُونِ النِّسَاءِ وَ يَغْلِي الْأَطْفَالِ فِي المراجل‏ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۱۹.</ref>؛ [[سفیانی]] پس از چیره شدن بر رقبای خود و تسلط بر [[شام]]، با [[هدف]] توسعه طلبی به مناطق [[عراق]] و شهرهای [[حجاز]] لشکرکشی می‌کند، بدین منظور [[سپاه]] عظیمی را سازماندهی می‌کند؛ بخشی را برای [[فتح]] [[عراق]] و بخشی دیگر را به سوی [[حجاز]] و [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[حرکت سفیانی]]، ابتدا از منطقه [[شام]] ([[دمشق]]) آغاز و به سرعت توسعه می‌یابد، سپس به سمت [[عراق]] و [[حجاز]] ادامه پیدا می‌کند. [[سفیانی]] بعد از تسلط بر [[شهر]] [[کوفه]]، به [[اسارت]]، [[شکنجه]] و [[کشتار]] [[شیعیان]] می‌پردازد، این [[اقدام]] جنایتکارانه [[سفیانی]] چنان با بی‌رحمی و [[قساوت]] همراه است که حتی [[کودکان]] و از کار افتادگان نیز در [[امان]] نمی‌مانند و هر که [[شیعه]] باشد از دم تیغ خواهد گذشت. [[سپاه]] متجاوز [[سفیانی]]، در منطقه‌ای در اطراف [[نجف]] که "[[روحاء]]" نام دارد پیاده می‌شود و ده‌ها هزار نفر از آنان برای اشغال [[نجف]] و [[کوفه]] حرکت می‌کنند؛ اما در ابتدا با [[مقاومت]] ستونی از مدافعانی که از [[بغداد]] می‌رسند، مواجه شده و با آنان در گیر می‌شوند و میانشان، [[جنگ]] [[سختی]] درمی گیرد که بالاخره [[سپاه]] [[سفیانی]]، پیروز می‌شود و [[کوفه]] را به اشغال خود درمی آورد و در آنجا به [[کشتار]] و [[غارت]] و [[اسارت]] [[مردم]]، می‌پردازد. گرچه در مقابل [[تجاوز]] [[سفیانی]]، برخی از [[مردم]] برای [[دفاع]] از [[کوفه]] و [[مردم]] بی‌دفاع [[قیام]] می‌کنند، اما [[قیام]] آنان [[سرکوب]] می‌گردد.
	* [[عراق]] و مخصوصاً [[شهر]] [[شیعه]]نشین [[کوفه]] در زمان تسلط [[سفیانی]]، به کلی [[تخریب]] می‌شود: مردی از تبار [[عنبسه بن ابی سفیان]] ([[سفیانی]]) [[کوفه]] ([[عراق]]) را خراب خواهد کرد<ref>{{~~عربی~~\|" وَ أَمَّا الكوفان فيخربها رَجُلُ مِنْ ال عنبسه بْنُ أَبِي سُفْيَانَ يَعْنِي السُّفْيَانِيُّ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۲۱.</ref>؛ تبعات خرابی و ویرانی ناشی از [[سلطه]] [[سفیانی]]، نظیر [[فقر]]، نفرت، [[اختلاف]]، [[ناامنی]]، [[فساد]] و [[تباهی]]، دامن گیر سراسر [[مردم]] این منطقه خواهد شد؛ مخصوصاً [[عراق]] که هیچ‌گاه روی [[آرامش]] و قرار را نخواهد دید. [[امام صادق]] {{ع}} در این باره می‌فرماید: "قبل از [[قیام]] [[حضرت قائم]] {{ع}} به واسطه پدیدار شدن آتشی در [[آسمان]] و بالا رفتن و بزرگ شدن سرخی شعله‌های [[جنگ]] در [[آسمان]]، [[مردم]] [[کیفر]] [[گناهان]] و [[معاصی]] خود را دیده و [[عذاب]] خواهند شد. هم چنین [[مردم]] به واسطه [[فرورفتن]] شهرهای [[بغداد]] و [[بصره]] در [[زمین]]، ریخته شدن خون‌ها، خراب شدن خانه‌ها، نابود شدن [[مردم]]، ظاهر شدن [[ترس]] و [[وحشت]] در میان [[مردم]] [[عراق]] که [[آرامش]] و قرار را از آن‌ها سلب خواهد کرد، [[عذاب]] می‌گردند"<ref>{{~~عربی~~\|" يُزْجَرُ النَّاسُ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ {{ع}} عَنْ مَعَاصِيهِمْ بِنَارٍ تَظْهَرُ فِي السَّمَاءِ وَ حُمْرَةٍ تُجَلِّلُ السَّمَاءَ وَ خَسْفٍ بِبَغْدَادَ وَ خَسْفٍ بِبَلَدِ الْبَصْرَةِ وَ دِمَاءٍ تُسْفَكُ بِهَا وَ خَرَابِ دُورِهَا وَ فَنَاءٍ يَقَعُ فِي أَهْلِهَا وَ شُمُولِ أَهْلِ الْعِرَاقِ خَوْفٌ لَا يَكُونُ لَهُمْ مَعَهُ قَرَارٌ."}}؛ الارشاد، ج۲، ص۳۷۸؛ المستجاد، ص۲۶۲؛ اعلام الوری، ج۲، ص۲۸۵؛ کشف الغمه، ج۳، ص ۲۶۱.</ref>»<ref>[[قنبر علی صمدی\|صمدی، قنبر علی]]، [[آخرین منجی (کتاب)\|آخرین منجی]]، ص۱۶۲ - ۱۶۹.</ref>.

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==
خط ۱۷:		خط ۲۴:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681114.jpg\|22px]] [[محمد تقی بهجت\|بهجت، محمد تقی]]، [[عصر ظهور ۳ (کتاب)\|'''عصر ظهور''']]		# [[پرونده:13681114.jpg\|22px]] [[محمد تقی بهجت\|بهجت، محمد تقی]]، [[عصر ظهور ۳ (کتاب)\|'''عصر ظهور''']]
	* [[پرونده:13681097.jpg\|22px]] [[قنبر علی صمدی\|صمدی، قنبرعلی]]، [[آخرین منجی (کتاب)\|'''آخرین منجی''']]		# [[پرونده:13681097.jpg\|22px]] [[قنبر علی صمدی\|صمدی، قنبرعلی]]، [[آخرین منجی (کتاب)\|'''آخرین منجی''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۲۴:		خط ۳۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~امام مهدی]]~~		[[رده:نشانه‌های ظهور]]
	~~[[رده:جنایات سفیانی~~]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T19:54:01Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مهدویت}}		{{مهدویت}}
	==مقدمه==		== مقدمه ==

	*در [[روایت]] آمده است: وقتی [[سفیانی]] خروج می‌کند، هر شخصی [[نام علی]]، [[فاطمه]]، [[حسن]] و یا [[حسین]] را دارد می‌کشد. پس از آن که عده‌ای کشته می‌شوند بقیه می‌گویند: پدران و مادران ما [[گناه]] کرده‌اند و این اسم‌ها را بر ما گذاشته‌اند، ما چه تقصیری داریم؟ در این جا [[سفیانی]] [[تفضل]] می‌کند (بر آنها منت می‌گذارد) و به افراد خود [[دستور]] می‌دهد از کشتن بعضی از نام‌ها خودداری کنند ولی [[صاحب]] بعضی نام‌ها را بکشند. سرانجام با [[ظهور]] آن [[حضرت]]، [[فرج]] برای عالم و به‌خصوص برای اهل [[ایمان]] حاصل می‌شود<ref>در محضر آیت الله بهجت، رخشاد، محمدحسین، ج۳، ص۸۵. قابل ذکر است در این کتاب که به همت مؤلف ارجمند در طی سالیان طولانی، گردآوری شده، مطالب متعدد از آیت الله بهجت به صورت پراکنده -به شکل نقل بیانات و عموما در کلاس درس خارج- جمع‌آوری شده است.</ref>»<ref>[[محمد تقی بهجت\|بهجت، محمد تقی]] (به كوشش: [[حمزه شریفی‌دوست\|شریفی‌دوست، حمزه]])، [[عصر ظهور ۳ (کتاب)\|عصر ظهور]]، ص۱۴.</ref>.		* در [[روایت]] آمده است: وقتی [[سفیانی]] خروج می‌کند، هر شخصی [[نام علی]]، [[فاطمه]]، [[حسن]] و یا [[حسین]] را دارد می‌کشد. پس از آن که عده‌ای کشته می‌شوند بقیه می‌گویند: پدران و مادران ما [[گناه]] کرده‌اند و این اسم‌ها را بر ما گذاشته‌اند، ما چه تقصیری داریم؟ در این جا [[سفیانی]] [[تفضل]] می‌کند (بر آنها منت می‌گذارد) و به افراد خود [[دستور]] می‌دهد از کشتن بعضی از نام‌ها خودداری کنند ولی [[صاحب]] بعضی نام‌ها را بکشند. سرانجام با [[ظهور]] آن [[حضرت]]، [[فرج]] برای عالم و به‌خصوص برای اهل [[ایمان]] حاصل می‌شود<ref>در محضر آیت الله بهجت، رخشاد، محمدحسین، ج۳، ص۸۵. قابل ذکر است در این کتاب که به همت مؤلف ارجمند در طی سالیان طولانی، گردآوری شده، مطالب متعدد از آیت الله بهجت به صورت پراکنده -به شکل نقل بیانات و عموما در کلاس درس خارج- جمع‌آوری شده است.</ref>»<ref>[[محمد تقی بهجت\|بهجت، محمد تقی]] (به كوشش: [[حمزه شریفی‌دوست\|شریفی‌دوست، حمزه]])، [[عصر ظهور ۳ (کتاب)\|عصر ظهور]]، ص۱۴.</ref>.
	*از بلایای بزرگی که در آستانه [[ظهور]] دامن گیر [[مسلمانان]] می‌شود، [[فتنه]] [[سفیانی]] و جنایات وسیع و بی‌رحمانه‌ای است که او در شهرهای مختلف بر [[مردم]] تحمیل می‌کند. وی به دنبال کسب [[پیروزی]] بر رقبای خود در [[شام]]، [[اقدام]] به لشکرکشی به سوی شهرهای [[عراق]]، [[مدینه]] و [[مکه]] می‌کند تا این مناطق را [[غارت]] کرده و به [[تصرف]] خود در آورد. در این میان، مهم‌ترین دغدغه او [[تصرف]] شهرهای [[عراق]] است؛ لذا سپاهی را تجهیز و به سوی [[عراق]] گسیل می‌دارد. [[امام باقر]]{{ع}} وقتی جریان [[خروج سفیانی]] را برای [[جابر جعفی]] توضیح می‌دهد، می‌فرماید: "سپس بعد از [[پیروزی]] بر رقبای خود تمام هم و [[تلاش]] او، این است که به سوی [[عراق]] حمله ور شود"<ref>{{عربی\|" ثُمَّ لَا يَكُونُ لَهُ هِمَّةٌ إِلَّا الْإِقْبَالَ نَحْوَ الْعِرَاقِ "}}؛ تفسیر عیاشی، ج۱، ص۲۴۵؛ الغیبة، نعمانی، ص۲۸۹؛ الإختصاص، ص۲۵۶.</ref>؛ [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز در مورد بروز این [[فتنه]] ویران گر، هشدار داده، می‌فرماید: "در زمانی که [[مردم]] گرفتار انواع فتنه‌اند، عنصر [[پلیدی]] به نام [[سفیانی]] از وادی یابس (دره خشک) بر آنان خروج می‌کند و در [[دمشق]] فرود می‌آید. آن گاه دو [[سپاه]]، یکی به سوی [[مشرق]] و دیگری به سوی [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[سپاه]] او در سرزمین [[بابل]] و [[شهر]] [[بغداد]] -که نفرین شده است- فرود می‌آید و بیش از سه هزار نفر را می‌کشد و بیش از یک صد [[زن]] را هتک [[حرمت]] می‌کند و سیصد نفر از چهره‌ها و شخصیت‌های [[بنی عباس]]از بین می‌برد؛ سپس به [[کوفه]] سرازیر می‌گردد و خانه‌های اطراف آن را [[تخریب]] می‌کند، پس از آن به [[شام]] روی می‌آورد"<ref>{{عربی\|"َ يَخْرُجُ عَلَيْهِمُ السُّفْيَانِيُّ مِنَ الْوَادِي الْيَابِسِ فِي فَوْرِ ذَلِكَ حَتَّى يَنْزِلَ دِمَشْقَ فَيَبْعَثُ جَيْشَيْنِ جَيْشاً إِلَى الْمَشْرِقِ وَ آخَرَ إِلَى الْمَدِينَةِ حَتَّى يَنْزِلُوا بِأَرْضِ بَابِلَ مِنَ الْمَدِينَةِ الْمَلْعُونَةِ يَعْنِي بَغْدَادَ فَيَقْتُلُونَ أَكْثَرَ مِنْ ثَلَاثَةِ آلَافٍ وَ يَفْضَحُونَ أَكْثَرَ مِنْ مِائَةِ امْرَأَةٍ وَ يَقْتُلُونَ بِهَا ثَلَاثَمِائَةِ كَبْشٍ مِنْ بَنِي الْعَبَّاسِ ثُمَّ يَنْحَدِرُونَ إِلَى الْكُوفَةِ فَيُخَرِّبُونَ مَا حَوْلَهَا ثُمَّ يَخْرُجُونَ مُتَوَجِّهِينَ إِلَى الشَّامِ "}}؛ مجمع البیان، ج۸، ص۲۲۸؛ تفسیر الصافی، ج۴، ص۲۲۷.</ref>؛ جنایات هولناک [[سفیانی]] و [[قساوت]] و بی‌رحمی او تاجایی است که شکم [[زنان]] حامله را دریده و [[کودکان]] آنان را زنده زنده در دیگ می‌جوشانند: "هنگامی که [[سفیانی]] خروج نماید، [[کشتار]] به راه می‌اندازد؛ تا جایی که حتی شکم [[زنان]] حامله را پاره کرده و اطفال و [[کودکان]] آنها را در دیگ‌های بزرگ می‌جوشاند و می‌پزد"<ref>{{عربی\|" يَخْرُجَ السُّفْيَانِيُّ فَيُقَاتِلُ حَتَّى يبقر بُطُونِ النِّسَاءِ وَ يَغْلِي الْأَطْفَالِ فِي المراجل‏ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۱۹.</ref>؛ [[سفیانی]] پس از چیره شدن بر رقبای خود و تسلط بر [[شام]]، با [[هدف]] توسعه طلبی به مناطق [[عراق]] و شهرهای [[حجاز]] لشکرکشی می‌کند، بدین منظور [[سپاه]] عظیمی را سازماندهی می‌کند؛ بخشی را برای [[فتح]] [[عراق]] و بخشی دیگر را به سوی [[حجاز]] و [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[حرکت سفیانی]]، ابتدا از منطقه [[شام]] ([[دمشق]]) آغاز و به سرعت توسعه می‌یابد، سپس به سمت [[عراق]] و [[حجاز]] ادامه پیدا می‌کند. [[سفیانی]] بعد از تسلط بر [[شهر]] [[کوفه]]، به [[اسارت]]، [[شکنجه]] و [[کشتار]] [[شیعیان]] می‌پردازد، این [[اقدام]] جنایتکارانه [[سفیانی]] چنان با بی‌رحمی و [[قساوت]] همراه است که حتی [[کودکان]] و از کار افتادگان نیز در [[امان]] نمی‌مانند و هر که [[شیعه]] باشد از دم تیغ خواهد گذشت. [[سپاه]] متجاوز [[سفیانی]]، در منطقه‌ای در اطراف [[نجف]] که "[[روحاء]]" نام دارد پیاده می‌شود و ده‌ها هزار نفر از آنان برای اشغال [[نجف]] و [[کوفه]] حرکت می‌کنند؛ اما در ابتدا با [[مقاومت]] ستونی از مدافعانی که از [[بغداد]] می‌رسند، مواجه شده و با آنان در گیر می‌شوند و میانشان، [[جنگ]] [[سختی]] درمی گیرد که بالاخره [[سپاه]] [[سفیانی]]، پیروز می‌شود و [[کوفه]] را به اشغال خود درمی آورد و در آنجا به [[کشتار]] و [[غارت]] و [[اسارت]] [[مردم]]، می‌پردازد. گرچه در مقابل [[تجاوز]] [[سفیانی]]، برخی از [[مردم]] برای [[دفاع]] از [[کوفه]] و [[مردم]] بی‌دفاع [[قیام]] می‌کنند، اما [[قیام]] آنان [[سرکوب]] می‌گردد.		* از بلایای بزرگی که در آستانه [[ظهور]] دامن گیر [[مسلمانان]] می‌شود، [[فتنه]] [[سفیانی]] و جنایات وسیع و بی‌رحمانه‌ای است که او در شهرهای مختلف بر [[مردم]] تحمیل می‌کند. وی به دنبال کسب [[پیروزی]] بر رقبای خود در [[شام]]، [[اقدام]] به لشکرکشی به سوی شهرهای [[عراق]]، [[مدینه]] و [[مکه]] می‌کند تا این مناطق را [[غارت]] کرده و به [[تصرف]] خود در آورد. در این میان، مهم‌ترین دغدغه او [[تصرف]] شهرهای [[عراق]] است؛ لذا سپاهی را تجهیز و به سوی [[عراق]] گسیل می‌دارد. [[امام باقر]] {{ع}} وقتی جریان [[خروج سفیانی]] را برای [[جابر جعفی]] توضیح می‌دهد، می‌فرماید: "سپس بعد از [[پیروزی]] بر رقبای خود تمام هم و [[تلاش]] او، این است که به سوی [[عراق]] حمله ور شود"<ref>{{عربی\|" ثُمَّ لَا يَكُونُ لَهُ هِمَّةٌ إِلَّا الْإِقْبَالَ نَحْوَ الْعِرَاقِ "}}؛ تفسیر عیاشی، ج۱، ص۲۴۵؛ الغیبة، نعمانی، ص۲۸۹؛ الإختصاص، ص۲۵۶.</ref>؛ [[پیامبر اکرم]] {{صل}} نیز در مورد بروز این [[فتنه]] ویران گر، هشدار داده، می‌فرماید: "در زمانی که [[مردم]] گرفتار انواع فتنه‌اند، عنصر [[پلیدی]] به نام [[سفیانی]] از وادی یابس (دره خشک) بر آنان خروج می‌کند و در [[دمشق]] فرود می‌آید. آن گاه دو [[سپاه]]، یکی به سوی [[مشرق]] و دیگری به سوی [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[سپاه]] او در سرزمین [[بابل]] و [[شهر]] [[بغداد]] -که نفرین شده است- فرود می‌آید و بیش از سه هزار نفر را می‌کشد و بیش از یک صد [[زن]] را هتک [[حرمت]] می‌کند و سیصد نفر از چهره‌ها و شخصیت‌های [[بنی عباس]]از بین می‌برد؛ سپس به [[کوفه]] سرازیر می‌گردد و خانه‌های اطراف آن را [[تخریب]] می‌کند، پس از آن به [[شام]] روی می‌آورد"<ref>{{عربی\|"َ يَخْرُجُ عَلَيْهِمُ السُّفْيَانِيُّ مِنَ الْوَادِي الْيَابِسِ فِي فَوْرِ ذَلِكَ حَتَّى يَنْزِلَ دِمَشْقَ فَيَبْعَثُ جَيْشَيْنِ جَيْشاً إِلَى الْمَشْرِقِ وَ آخَرَ إِلَى الْمَدِينَةِ حَتَّى يَنْزِلُوا بِأَرْضِ بَابِلَ مِنَ الْمَدِينَةِ الْمَلْعُونَةِ يَعْنِي بَغْدَادَ فَيَقْتُلُونَ أَكْثَرَ مِنْ ثَلَاثَةِ آلَافٍ وَ يَفْضَحُونَ أَكْثَرَ مِنْ مِائَةِ امْرَأَةٍ وَ يَقْتُلُونَ بِهَا ثَلَاثَمِائَةِ كَبْشٍ مِنْ بَنِي الْعَبَّاسِ ثُمَّ يَنْحَدِرُونَ إِلَى الْكُوفَةِ فَيُخَرِّبُونَ مَا حَوْلَهَا ثُمَّ يَخْرُجُونَ مُتَوَجِّهِينَ إِلَى الشَّامِ "}}؛ مجمع البیان، ج۸، ص۲۲۸؛ تفسیر الصافی، ج۴، ص۲۲۷.</ref>؛ جنایات هولناک [[سفیانی]] و [[قساوت]] و بی‌رحمی او تاجایی است که شکم [[زنان]] حامله را دریده و [[کودکان]] آنان را زنده زنده در دیگ می‌جوشانند: "هنگامی که [[سفیانی]] خروج نماید، [[کشتار]] به راه می‌اندازد؛ تا جایی که حتی شکم [[زنان]] حامله را پاره کرده و اطفال و [[کودکان]] آنها را در دیگ‌های بزرگ می‌جوشاند و می‌پزد"<ref>{{عربی\|" يَخْرُجَ السُّفْيَانِيُّ فَيُقَاتِلُ حَتَّى يبقر بُطُونِ النِّسَاءِ وَ يَغْلِي الْأَطْفَالِ فِي المراجل‏ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۱۹.</ref>؛ [[سفیانی]] پس از چیره شدن بر رقبای خود و تسلط بر [[شام]]، با [[هدف]] توسعه طلبی به مناطق [[عراق]] و شهرهای [[حجاز]] لشکرکشی می‌کند، بدین منظور [[سپاه]] عظیمی را سازماندهی می‌کند؛ بخشی را برای [[فتح]] [[عراق]] و بخشی دیگر را به سوی [[حجاز]] و [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[حرکت سفیانی]]، ابتدا از منطقه [[شام]] ([[دمشق]]) آغاز و به سرعت توسعه می‌یابد، سپس به سمت [[عراق]] و [[حجاز]] ادامه پیدا می‌کند. [[سفیانی]] بعد از تسلط بر [[شهر]] [[کوفه]]، به [[اسارت]]، [[شکنجه]] و [[کشتار]] [[شیعیان]] می‌پردازد، این [[اقدام]] جنایتکارانه [[سفیانی]] چنان با بی‌رحمی و [[قساوت]] همراه است که حتی [[کودکان]] و از کار افتادگان نیز در [[امان]] نمی‌مانند و هر که [[شیعه]] باشد از دم تیغ خواهد گذشت. [[سپاه]] متجاوز [[سفیانی]]، در منطقه‌ای در اطراف [[نجف]] که "[[روحاء]]" نام دارد پیاده می‌شود و ده‌ها هزار نفر از آنان برای اشغال [[نجف]] و [[کوفه]] حرکت می‌کنند؛ اما در ابتدا با [[مقاومت]] ستونی از مدافعانی که از [[بغداد]] می‌رسند، مواجه شده و با آنان در گیر می‌شوند و میانشان، [[جنگ]] [[سختی]] درمی گیرد که بالاخره [[سپاه]] [[سفیانی]]، پیروز می‌شود و [[کوفه]] را به اشغال خود درمی آورد و در آنجا به [[کشتار]] و [[غارت]] و [[اسارت]] [[مردم]]، می‌پردازد. گرچه در مقابل [[تجاوز]] [[سفیانی]]، برخی از [[مردم]] برای [[دفاع]] از [[کوفه]] و [[مردم]] بی‌دفاع [[قیام]] می‌کنند، اما [[قیام]] آنان [[سرکوب]] می‌گردد.
	* [[عراق]] و مخصوصاً [[شهر]] [[شیعه]]نشین [[کوفه]] در زمان تسلط [[سفیانی]]، به کلی [[تخریب]] می‌شود: مردی از تبار [[عنبسه بن ابی سفیان]] ([[سفیانی]]) [[کوفه]] ([[عراق]]) را خراب خواهد کرد<ref>{{عربی\|" وَ أَمَّا الكوفان فيخربها رَجُلُ مِنْ ال عنبسه بْنُ أَبِي سُفْيَانَ يَعْنِي السُّفْيَانِيُّ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۲۱.</ref>؛ تبعات خرابی و ویرانی ناشی از [[سلطه]] [[سفیانی]]، نظیر [[فقر]]، نفرت، [[اختلاف]]، [[ناامنی]]، [[فساد]] و [[تباهی]]، دامن گیر سراسر [[مردم]] این منطقه خواهد شد؛ مخصوصاً [[عراق]] که هیچ‌گاه روی [[آرامش]] و قرار را نخواهد دید. [[امام صادق]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: "قبل از [[قیام]] [[حضرت قائم]]{{ع}} به واسطه پدیدار شدن آتشی در [[آسمان]] و بالا رفتن و بزرگ شدن سرخی شعله‌های [[جنگ]] در [[آسمان]]، [[مردم]] [[کیفر]] [[گناهان]] و [[معاصی]] خود را دیده و [[عذاب]] خواهند شد. هم چنین [[مردم]] به واسطه [[فرورفتن]] شهرهای [[بغداد]] و [[بصره]] در [[زمین]]، ریخته شدن خون‌ها، خراب شدن خانه‌ها، نابود شدن [[مردم]]، ظاهر شدن [[ترس]] و [[وحشت]] در میان [[مردم]] [[عراق]] که [[آرامش]] و قرار را از آن‌ها سلب خواهد کرد، [[عذاب]] می‌گردند"<ref>{{عربی\|" يُزْجَرُ النَّاسُ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ{{ع}} عَنْ مَعَاصِيهِمْ بِنَارٍ تَظْهَرُ فِي السَّمَاءِ وَ حُمْرَةٍ تُجَلِّلُ السَّمَاءَ وَ خَسْفٍ بِبَغْدَادَ وَ خَسْفٍ بِبَلَدِ الْبَصْرَةِ وَ دِمَاءٍ تُسْفَكُ بِهَا وَ خَرَابِ دُورِهَا وَ فَنَاءٍ يَقَعُ فِي أَهْلِهَا وَ شُمُولِ أَهْلِ الْعِرَاقِ خَوْفٌ لَا يَكُونُ لَهُمْ مَعَهُ قَرَارٌ."}}؛ الارشاد، ج۲، ص۳۷۸؛ المستجاد، ص۲۶۲؛ اعلام الوری، ج۲، ص۲۸۵؛ کشف الغمه، ج۳، ص ۲۶۱.</ref>»<ref>[[قنبر علی صمدی\|صمدی، قنبر علی]]، [[آخرین منجی (کتاب)\|آخرین منجی]]، ص۱۶۲ - ۱۶۹.</ref>.		* [[عراق]] و مخصوصاً [[شهر]] [[شیعه]]نشین [[کوفه]] در زمان تسلط [[سفیانی]]، به کلی [[تخریب]] می‌شود: مردی از تبار [[عنبسه بن ابی سفیان]] ([[سفیانی]]) [[کوفه]] ([[عراق]]) را خراب خواهد کرد<ref>{{عربی\|" وَ أَمَّا الكوفان فيخربها رَجُلُ مِنْ ال عنبسه بْنُ أَبِي سُفْيَانَ يَعْنِي السُّفْيَانِيُّ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۲۱.</ref>؛ تبعات خرابی و ویرانی ناشی از [[سلطه]] [[سفیانی]]، نظیر [[فقر]]، نفرت، [[اختلاف]]، [[ناامنی]]، [[فساد]] و [[تباهی]]، دامن گیر سراسر [[مردم]] این منطقه خواهد شد؛ مخصوصاً [[عراق]] که هیچ‌گاه روی [[آرامش]] و قرار را نخواهد دید. [[امام صادق]] {{ع}} در این باره می‌فرماید: "قبل از [[قیام]] [[حضرت قائم]] {{ع}} به واسطه پدیدار شدن آتشی در [[آسمان]] و بالا رفتن و بزرگ شدن سرخی شعله‌های [[جنگ]] در [[آسمان]]، [[مردم]] [[کیفر]] [[گناهان]] و [[معاصی]] خود را دیده و [[عذاب]] خواهند شد. هم چنین [[مردم]] به واسطه [[فرورفتن]] شهرهای [[بغداد]] و [[بصره]] در [[زمین]]، ریخته شدن خون‌ها، خراب شدن خانه‌ها، نابود شدن [[مردم]]، ظاهر شدن [[ترس]] و [[وحشت]] در میان [[مردم]] [[عراق]] که [[آرامش]] و قرار را از آن‌ها سلب خواهد کرد، [[عذاب]] می‌گردند"<ref>{{عربی\|" يُزْجَرُ النَّاسُ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ {{ع}} عَنْ مَعَاصِيهِمْ بِنَارٍ تَظْهَرُ فِي السَّمَاءِ وَ حُمْرَةٍ تُجَلِّلُ السَّمَاءَ وَ خَسْفٍ بِبَغْدَادَ وَ خَسْفٍ بِبَلَدِ الْبَصْرَةِ وَ دِمَاءٍ تُسْفَكُ بِهَا وَ خَرَابِ دُورِهَا وَ فَنَاءٍ يَقَعُ فِي أَهْلِهَا وَ شُمُولِ أَهْلِ الْعِرَاقِ خَوْفٌ لَا يَكُونُ لَهُمْ مَعَهُ قَرَارٌ."}}؛ الارشاد، ج۲، ص۳۷۸؛ المستجاد، ص۲۶۲؛ اعلام الوری، ج۲، ص۲۸۵؛ کشف الغمه، ج۳، ص ۲۶۱.</ref>»<ref>[[قنبر علی صمدی\|صمدی، قنبر علی]]، [[آخرین منجی (کتاب)\|آخرین منجی]]، ص۱۶۲ - ۱۶۹.</ref>.

	==پرسش مستقیم==		== پرسش مستقیم ==
	* [[جنایات سفیانی چیست؟ (پرسش)]]		* [[جنایات سفیانی چیست؟ (پرسش)]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:16:48Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۶
خط ۳:		خط ۳:

	*در [[روایت]] آمده است: وقتی [[سفیانی]] خروج می‌کند، هر شخصی [[نام علی]]، [[فاطمه]]، [[حسن]] و یا [[حسین]] را دارد می‌کشد. پس از آن که عده‌ای کشته می‌شوند بقیه می‌گویند: پدران و مادران ما [[گناه]] کرده‌اند و این اسم‌ها را بر ما گذاشته‌اند، ما چه تقصیری داریم؟ در این جا [[سفیانی]] [[تفضل]] می‌کند (بر آنها منت می‌گذارد) و به افراد خود [[دستور]] می‌دهد از کشتن بعضی از نام‌ها خودداری کنند ولی [[صاحب]] بعضی نام‌ها را بکشند. سرانجام با [[ظهور]] آن [[حضرت]]، [[فرج]] برای عالم و به‌خصوص برای اهل [[ایمان]] حاصل می‌شود<ref>در محضر آیت الله بهجت، رخشاد، محمدحسین، ج۳، ص۸۵. قابل ذکر است در این کتاب که به همت مؤلف ارجمند در طی سالیان طولانی، گردآوری شده، مطالب متعدد از آیت الله بهجت به صورت پراکنده -به شکل نقل بیانات و عموما در کلاس درس خارج- جمع‌آوری شده است.</ref>»<ref>[[محمد تقی بهجت\|بهجت، محمد تقی]] (به كوشش: [[حمزه شریفی‌دوست\|شریفی‌دوست، حمزه]])، [[عصر ظهور ۳ (کتاب)\|عصر ظهور]]، ص۱۴.</ref>.		*در [[روایت]] آمده است: وقتی [[سفیانی]] خروج می‌کند، هر شخصی [[نام علی]]، [[فاطمه]]، [[حسن]] و یا [[حسین]] را دارد می‌کشد. پس از آن که عده‌ای کشته می‌شوند بقیه می‌گویند: پدران و مادران ما [[گناه]] کرده‌اند و این اسم‌ها را بر ما گذاشته‌اند، ما چه تقصیری داریم؟ در این جا [[سفیانی]] [[تفضل]] می‌کند (بر آنها منت می‌گذارد) و به افراد خود [[دستور]] می‌دهد از کشتن بعضی از نام‌ها خودداری کنند ولی [[صاحب]] بعضی نام‌ها را بکشند. سرانجام با [[ظهور]] آن [[حضرت]]، [[فرج]] برای عالم و به‌خصوص برای اهل [[ایمان]] حاصل می‌شود<ref>در محضر آیت الله بهجت، رخشاد، محمدحسین، ج۳، ص۸۵. قابل ذکر است در این کتاب که به همت مؤلف ارجمند در طی سالیان طولانی، گردآوری شده، مطالب متعدد از آیت الله بهجت به صورت پراکنده -به شکل نقل بیانات و عموما در کلاس درس خارج- جمع‌آوری شده است.</ref>»<ref>[[محمد تقی بهجت\|بهجت، محمد تقی]] (به كوشش: [[حمزه شریفی‌دوست\|شریفی‌دوست، حمزه]])، [[عصر ظهور ۳ (کتاب)\|عصر ظهور]]، ص۱۴.</ref>.
	*از بلایای بزرگی که در آستانه [[ظهور]] دامن گیر [[مسلمانان]] می‌شود، [[فتنه]] [[سفیانی]] و جنایات وسیع و بی‌رحمانه‌ای است که او در شهرهای مختلف بر [[مردم]] تحمیل می‌کند. وی به دنبال کسب [[پیروزی]] بر رقبای خود در [[شام]]، [[اقدام]] به لشکرکشی به سوی شهرهای [[عراق]]، [[مدینه]] و [[مکه]] می‌کند تا این مناطق را [[غارت]] کرده و به [[تصرف]] خود در آورد. در این میان، مهم‌ترین دغدغه او [[تصرف]] شهرهای [[عراق]] است؛ لذا سپاهی را تجهیز و به سوی [[عراق]] گسیل می‌دارد. [[امام باقر]]{{ع}} وقتی جریان [[خروج سفیانی]] را برای [[جابر جعفی]] توضیح می‌دهد، می‌فرماید: "سپس بعد از [[پیروزی]] بر رقبای خود تمام هم و [[تلاش]] او، این است که به سوی [[عراق]] حمله ور شود"<ref>{{عربی\|" ثُمَّ لَا يَكُونُ لَهُ هِمَّةٌ إِلَّا الْإِقْبَالَ نَحْوَ الْعِرَاقِ "}}؛ تفسیر عیاشی، ج۱، ص۲۴۵؛ الغیبة، نعمانی، ص۲۸۹؛ الإختصاص، ص۲۵۶.</ref>؛ [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز در مورد بروز این [[فتنه]] ویران گر، هشدار داده، می‌فرماید: "در زمانی که [[مردم]] گرفتار انواع فتنه‌اند، عنصر [[پلیدی]] به نام [[سفیانی]] از وادی یابس (دره خشک) بر آنان خروج می‌کند و در [[دمشق]] فرود می‌آید. آن گاه دو [[سپاه]]، یکی به سوی [[مشرق]] و دیگری به سوی [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[سپاه]] او در سرزمین [[بابل]] و [[شهر]] [[بغداد]] -که نفرین شده است- فرود می‌آید و بیش از سه هزار نفر را می‌کشد و بیش از یک صد [[زن]] را هتک [[حرمت]] می‌کند و سیصد نفر از چهره‌ها و شخصیت‌های [[بنی عباس ]]از بین می‌برد؛ سپس به [[کوفه]] سرازیر می‌گردد و خانه‌های اطراف آن را [[تخریب]] می‌کند، پس از آن به [[شام]] روی می‌آورد"<ref>{{عربی\|"َ يَخْرُجُ عَلَيْهِمُ السُّفْيَانِيُّ مِنَ الْوَادِي الْيَابِسِ فِي فَوْرِ ذَلِكَ حَتَّى يَنْزِلَ دِمَشْقَ فَيَبْعَثُ جَيْشَيْنِ جَيْشاً إِلَى الْمَشْرِقِ وَ آخَرَ إِلَى الْمَدِينَةِ حَتَّى يَنْزِلُوا بِأَرْضِ بَابِلَ مِنَ الْمَدِينَةِ الْمَلْعُونَةِ يَعْنِي بَغْدَادَ فَيَقْتُلُونَ أَكْثَرَ مِنْ ثَلَاثَةِ آلَافٍ وَ يَفْضَحُونَ أَكْثَرَ مِنْ مِائَةِ امْرَأَةٍ وَ يَقْتُلُونَ بِهَا ثَلَاثَمِائَةِ كَبْشٍ مِنْ بَنِي الْعَبَّاسِ ثُمَّ يَنْحَدِرُونَ إِلَى الْكُوفَةِ فَيُخَرِّبُونَ مَا حَوْلَهَا ثُمَّ يَخْرُجُونَ مُتَوَجِّهِينَ إِلَى الشَّامِ "}}؛ مجمع البیان، ج۸، ص۲۲۸؛ تفسیر الصافی، ج۴، ص۲۲۷.</ref>؛ جنایات هولناک [[سفیانی]] و [[قساوت]] و بی‌رحمی او تاجایی است که شکم [[زنان]] حامله را دریده و [[کودکان]] آنان را زنده زنده در دیگ می‌جوشانند: "هنگامی که [[سفیانی]] خروج نماید، [[کشتار]] به راه می‌اندازد؛ تا جایی که حتی شکم [[زنان]] حامله را پاره کرده و اطفال و [[کودکان]] آنها را در دیگ‌های بزرگ می‌جوشاند و می‌پزد"<ref>{{عربی\|" يَخْرُجَ السُّفْيَانِيُّ فَيُقَاتِلُ حَتَّى يبقر بُطُونِ النِّسَاءِ وَ يَغْلِي الْأَطْفَالِ فِي المراجل‏ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۱۹.</ref>؛ [[سفیانی]] پس از چیره شدن بر رقبای خود و تسلط بر [[شام]]، با [[هدف]] توسعه طلبی به مناطق [[عراق]] و شهرهای [[حجاز]] لشکرکشی می‌کند، بدین منظور [[سپاه]] عظیمی را سازماندهی می‌کند؛ بخشی را برای [[فتح]] [[عراق]] و بخشی دیگر را به سوی [[حجاز]] و [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[حرکت سفیانی]]، ابتدا از منطقه [[شام]] ([[دمشق]]) آغاز و به سرعت توسعه می‌یابد، سپس به سمت [[عراق]] و [[حجاز]] ادامه پیدا می‌کند. [[سفیانی]] بعد از تسلط بر [[شهر]] [[کوفه]]، به [[اسارت]]، [[شکنجه]] و [[کشتار]] [[شیعیان]] می‌پردازد، این [[اقدام]] جنایتکارانه [[سفیانی]] چنان با بی‌رحمی و [[قساوت]] همراه است که حتی [[کودکان]] و از کار افتادگان نیز در [[امان]] نمی‌مانند و هر که [[شیعه]] باشد از دم تیغ خواهد گذشت. [[سپاه]] متجاوز [[سفیانی]]، در منطقه‌ای در اطراف [[نجف]] که "[[روحاء]]" نام دارد پیاده می‌شود و ده‌ها هزار نفر از آنان برای اشغال [[نجف]] و [[کوفه]] حرکت می‌کنند؛ اما در ابتدا با [[مقاومت]] ستونی از مدافعانی که از [[بغداد]] می‌رسند، مواجه شده و با آنان در گیر می‌شوند و میانشان، [[جنگ]] [[سختی]] درمی گیرد که بالاخره [[سپاه]] [[سفیانی]]، پیروز می‌شود و [[کوفه]] را به اشغال خود درمی آورد و در آنجا به [[کشتار]] و [[غارت]] و [[اسارت]] [[مردم]]، می‌پردازد. گرچه در مقابل [[تجاوز]] [[سفیانی]]، برخی از [[مردم]] برای [[دفاع]] از [[کوفه]] و [[مردم]] بی‌دفاع [[قیام]] می‌کنند، اما [[قیام]] آنان [[سرکوب]] می‌گردد.		*از بلایای بزرگی که در آستانه [[ظهور]] دامن گیر [[مسلمانان]] می‌شود، [[فتنه]] [[سفیانی]] و جنایات وسیع و بی‌رحمانه‌ای است که او در شهرهای مختلف بر [[مردم]] تحمیل می‌کند. وی به دنبال کسب [[پیروزی]] بر رقبای خود در [[شام]]، [[اقدام]] به لشکرکشی به سوی شهرهای [[عراق]]، [[مدینه]] و [[مکه]] می‌کند تا این مناطق را [[غارت]] کرده و به [[تصرف]] خود در آورد. در این میان، مهم‌ترین دغدغه او [[تصرف]] شهرهای [[عراق]] است؛ لذا سپاهی را تجهیز و به سوی [[عراق]] گسیل می‌دارد. [[امام باقر]]{{ع}} وقتی جریان [[خروج سفیانی]] را برای [[جابر جعفی]] توضیح می‌دهد، می‌فرماید: "سپس بعد از [[پیروزی]] بر رقبای خود تمام هم و [[تلاش]] او، این است که به سوی [[عراق]] حمله ور شود"<ref>{{عربی\|" ثُمَّ لَا يَكُونُ لَهُ هِمَّةٌ إِلَّا الْإِقْبَالَ نَحْوَ الْعِرَاقِ "}}؛ تفسیر عیاشی، ج۱، ص۲۴۵؛ الغیبة، نعمانی، ص۲۸۹؛ الإختصاص، ص۲۵۶.</ref>؛ [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز در مورد بروز این [[فتنه]] ویران گر، هشدار داده، می‌فرماید: "در زمانی که [[مردم]] گرفتار انواع فتنه‌اند، عنصر [[پلیدی]] به نام [[سفیانی]] از وادی یابس (دره خشک) بر آنان خروج می‌کند و در [[دمشق]] فرود می‌آید. آن گاه دو [[سپاه]]، یکی به سوی [[مشرق]] و دیگری به سوی [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[سپاه]] او در سرزمین [[بابل]] و [[شهر]] [[بغداد]] -که نفرین شده است- فرود می‌آید و بیش از سه هزار نفر را می‌کشد و بیش از یک صد [[زن]] را هتک [[حرمت]] می‌کند و سیصد نفر از چهره‌ها و شخصیت‌های [[بنی عباس]]از بین می‌برد؛ سپس به [[کوفه]] سرازیر می‌گردد و خانه‌های اطراف آن را [[تخریب]] می‌کند، پس از آن به [[شام]] روی می‌آورد"<ref>{{عربی\|"َ يَخْرُجُ عَلَيْهِمُ السُّفْيَانِيُّ مِنَ الْوَادِي الْيَابِسِ فِي فَوْرِ ذَلِكَ حَتَّى يَنْزِلَ دِمَشْقَ فَيَبْعَثُ جَيْشَيْنِ جَيْشاً إِلَى الْمَشْرِقِ وَ آخَرَ إِلَى الْمَدِينَةِ حَتَّى يَنْزِلُوا بِأَرْضِ بَابِلَ مِنَ الْمَدِينَةِ الْمَلْعُونَةِ يَعْنِي بَغْدَادَ فَيَقْتُلُونَ أَكْثَرَ مِنْ ثَلَاثَةِ آلَافٍ وَ يَفْضَحُونَ أَكْثَرَ مِنْ مِائَةِ امْرَأَةٍ وَ يَقْتُلُونَ بِهَا ثَلَاثَمِائَةِ كَبْشٍ مِنْ بَنِي الْعَبَّاسِ ثُمَّ يَنْحَدِرُونَ إِلَى الْكُوفَةِ فَيُخَرِّبُونَ مَا حَوْلَهَا ثُمَّ يَخْرُجُونَ مُتَوَجِّهِينَ إِلَى الشَّامِ "}}؛ مجمع البیان، ج۸، ص۲۲۸؛ تفسیر الصافی، ج۴، ص۲۲۷.</ref>؛ جنایات هولناک [[سفیانی]] و [[قساوت]] و بی‌رحمی او تاجایی است که شکم [[زنان]] حامله را دریده و [[کودکان]] آنان را زنده زنده در دیگ می‌جوشانند: "هنگامی که [[سفیانی]] خروج نماید، [[کشتار]] به راه می‌اندازد؛ تا جایی که حتی شکم [[زنان]] حامله را پاره کرده و اطفال و [[کودکان]] آنها را در دیگ‌های بزرگ می‌جوشاند و می‌پزد"<ref>{{عربی\|" يَخْرُجَ السُّفْيَانِيُّ فَيُقَاتِلُ حَتَّى يبقر بُطُونِ النِّسَاءِ وَ يَغْلِي الْأَطْفَالِ فِي المراجل‏ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۱۹.</ref>؛ [[سفیانی]] پس از چیره شدن بر رقبای خود و تسلط بر [[شام]]، با [[هدف]] توسعه طلبی به مناطق [[عراق]] و شهرهای [[حجاز]] لشکرکشی می‌کند، بدین منظور [[سپاه]] عظیمی را سازماندهی می‌کند؛ بخشی را برای [[فتح]] [[عراق]] و بخشی دیگر را به سوی [[حجاز]] و [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[حرکت سفیانی]]، ابتدا از منطقه [[شام]] ([[دمشق]]) آغاز و به سرعت توسعه می‌یابد، سپس به سمت [[عراق]] و [[حجاز]] ادامه پیدا می‌کند. [[سفیانی]] بعد از تسلط بر [[شهر]] [[کوفه]]، به [[اسارت]]، [[شکنجه]] و [[کشتار]] [[شیعیان]] می‌پردازد، این [[اقدام]] جنایتکارانه [[سفیانی]] چنان با بی‌رحمی و [[قساوت]] همراه است که حتی [[کودکان]] و از کار افتادگان نیز در [[امان]] نمی‌مانند و هر که [[شیعه]] باشد از دم تیغ خواهد گذشت. [[سپاه]] متجاوز [[سفیانی]]، در منطقه‌ای در اطراف [[نجف]] که "[[روحاء]]" نام دارد پیاده می‌شود و ده‌ها هزار نفر از آنان برای اشغال [[نجف]] و [[کوفه]] حرکت می‌کنند؛ اما در ابتدا با [[مقاومت]] ستونی از مدافعانی که از [[بغداد]] می‌رسند، مواجه شده و با آنان در گیر می‌شوند و میانشان، [[جنگ]] [[سختی]] درمی گیرد که بالاخره [[سپاه]] [[سفیانی]]، پیروز می‌شود و [[کوفه]] را به اشغال خود درمی آورد و در آنجا به [[کشتار]] و [[غارت]] و [[اسارت]] [[مردم]]، می‌پردازد. گرچه در مقابل [[تجاوز]] [[سفیانی]]، برخی از [[مردم]] برای [[دفاع]] از [[کوفه]] و [[مردم]] بی‌دفاع [[قیام]] می‌کنند، اما [[قیام]] آنان [[سرکوب]] می‌گردد.
	*[[عراق]] و مخصوصاً [[شهر]] [[شیعه]]نشین [[کوفه]] در زمان تسلط [[سفیانی]]، به کلی [[تخریب]] می‌شود: مردی از تبار [[عنبسه بن ابی سفیان]] ([[سفیانی]]) [[کوفه]] ([[عراق]]) را خراب خواهد کرد<ref>{{عربی\|" وَ أَمَّا الكوفان فيخربها رَجُلُ مِنْ ال عنبسه بْنُ أَبِي سُفْيَانَ يَعْنِي السُّفْيَانِيُّ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۲۱.</ref>؛ تبعات خرابی و ویرانی ناشی از [[سلطه]] [[سفیانی]]، نظیر [[فقر]]، نفرت، [[اختلاف]]، [[ناامنی]]، [[فساد]] و [[تباهی]]، دامن گیر سراسر [[مردم]] این منطقه خواهد شد؛ مخصوصاً [[عراق]] که هیچ‌گاه روی [[آرامش]] و قرار را نخواهد دید. [[امام صادق]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: "قبل از [[قیام]] [[حضرت قائم]]{{ع}} به واسطه پدیدار شدن آتشی در [[آسمان]] و بالا رفتن و بزرگ شدن سرخی شعله‌های [[جنگ]] در [[آسمان]]، [[مردم]] [[کیفر]] [[گناهان]] و [[معاصی]] خود را دیده و [[عذاب]] خواهند شد. هم چنین [[مردم]] به واسطه [[فرورفتن]] شهرهای [[بغداد]] و [[بصره]] در [[زمین]]، ریخته شدن خون‌ها، خراب شدن خانه‌ها، نابود شدن [[مردم]]، ظاهر شدن [[ترس]] و [[وحشت]] در میان [[مردم]] [[عراق]] که [[آرامش]] و قرار را از آن‌ها سلب خواهد کرد، [[عذاب]] می‌گردند"<ref>{{عربی\|" يُزْجَرُ النَّاسُ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ{{ع}} عَنْ مَعَاصِيهِمْ بِنَارٍ تَظْهَرُ فِي السَّمَاءِ وَ حُمْرَةٍ تُجَلِّلُ السَّمَاءَ وَ خَسْفٍ بِبَغْدَادَ وَ خَسْفٍ بِبَلَدِ الْبَصْرَةِ وَ دِمَاءٍ تُسْفَكُ بِهَا وَ خَرَابِ دُورِهَا وَ فَنَاءٍ يَقَعُ فِي أَهْلِهَا وَ شُمُولِ أَهْلِ الْعِرَاقِ خَوْفٌ لَا يَكُونُ لَهُمْ مَعَهُ قَرَارٌ."}}؛ الارشاد، ج۲، ص۳۷۸؛ المستجاد، ص۲۶۲؛ اعلام الوری، ج۲، ص۲۸۵؛ کشف الغمه، ج۳، ص ۲۶۱.</ref>»<ref>[[قنبر علی صمدی\|صمدی، قنبر علی]]، [[آخرین منجی (کتاب)\|آخرین منجی]]، ص۱۶۲ - ۱۶۹.</ref>.		* [[عراق]] و مخصوصاً [[شهر]] [[شیعه]]نشین [[کوفه]] در زمان تسلط [[سفیانی]]، به کلی [[تخریب]] می‌شود: مردی از تبار [[عنبسه بن ابی سفیان]] ([[سفیانی]]) [[کوفه]] ([[عراق]]) را خراب خواهد کرد<ref>{{عربی\|" وَ أَمَّا الكوفان فيخربها رَجُلُ مِنْ ال عنبسه بْنُ أَبِي سُفْيَانَ يَعْنِي السُّفْيَانِيُّ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۲۱.</ref>؛ تبعات خرابی و ویرانی ناشی از [[سلطه]] [[سفیانی]]، نظیر [[فقر]]، نفرت، [[اختلاف]]، [[ناامنی]]، [[فساد]] و [[تباهی]]، دامن گیر سراسر [[مردم]] این منطقه خواهد شد؛ مخصوصاً [[عراق]] که هیچ‌گاه روی [[آرامش]] و قرار را نخواهد دید. [[امام صادق]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: "قبل از [[قیام]] [[حضرت قائم]]{{ع}} به واسطه پدیدار شدن آتشی در [[آسمان]] و بالا رفتن و بزرگ شدن سرخی شعله‌های [[جنگ]] در [[آسمان]]، [[مردم]] [[کیفر]] [[گناهان]] و [[معاصی]] خود را دیده و [[عذاب]] خواهند شد. هم چنین [[مردم]] به واسطه [[فرورفتن]] شهرهای [[بغداد]] و [[بصره]] در [[زمین]]، ریخته شدن خون‌ها، خراب شدن خانه‌ها، نابود شدن [[مردم]]، ظاهر شدن [[ترس]] و [[وحشت]] در میان [[مردم]] [[عراق]] که [[آرامش]] و قرار را از آن‌ها سلب خواهد کرد، [[عذاب]] می‌گردند"<ref>{{عربی\|" يُزْجَرُ النَّاسُ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ{{ع}} عَنْ مَعَاصِيهِمْ بِنَارٍ تَظْهَرُ فِي السَّمَاءِ وَ حُمْرَةٍ تُجَلِّلُ السَّمَاءَ وَ خَسْفٍ بِبَغْدَادَ وَ خَسْفٍ بِبَلَدِ الْبَصْرَةِ وَ دِمَاءٍ تُسْفَكُ بِهَا وَ خَرَابِ دُورِهَا وَ فَنَاءٍ يَقَعُ فِي أَهْلِهَا وَ شُمُولِ أَهْلِ الْعِرَاقِ خَوْفٌ لَا يَكُونُ لَهُمْ مَعَهُ قَرَارٌ."}}؛ الارشاد، ج۲، ص۳۷۸؛ المستجاد، ص۲۶۲؛ اعلام الوری، ج۲، ص۲۸۵؛ کشف الغمه، ج۳، ص ۲۶۱.</ref>»<ref>[[قنبر علی صمدی\|صمدی، قنبر علی]]، [[آخرین منجی (کتاب)\|آخرین منجی]]، ص۱۶۲ - ۱۶۹.</ref>.

	==پرسش مستقیم==		==پرسش مستقیم==
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:امام مهدی]]		[[رده:امام مهدی]]
	[[رده:جنایات سفیانی]]		[[رده:جنایات سفیانی]]

Wasity: جایگزینی متن - ' مولف ' به ' مؤلف '

2022-06-22T17:07:28Z

جایگزینی متن - ' مولف ' به ' مؤلف '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۳۷
خط ۲:		خط ۲:
	==مقدمه==		==مقدمه==

	*در [[روایت]] آمده است: وقتی [[سفیانی]] خروج می‌کند، هر شخصی [[نام علی]]، [[فاطمه]]، [[حسن]] و یا [[حسین]] را دارد می‌کشد. پس از آن که عده‌ای کشته می‌شوند بقیه می‌گویند: پدران و مادران ما [[گناه]] کرده‌اند و این اسم‌ها را بر ما گذاشته‌اند، ما چه تقصیری داریم؟ در این جا [[سفیانی]] [[تفضل]] می‌کند (بر آنها منت می‌گذارد) و به افراد خود [[دستور]] می‌دهد از کشتن بعضی از نام‌ها خودداری کنند ولی [[صاحب]] بعضی نام‌ها را بکشند. سرانجام با [[ظهور]] آن [[حضرت]]، [[فرج]] برای عالم و به‌خصوص برای اهل [[ایمان]] حاصل می‌شود<ref>در محضر آیت الله بهجت، رخشاد، محمدحسین، ج۳، ص۸۵. قابل ذکر است در این کتاب که به همت ~~مولف~~ ارجمند در طی سالیان طولانی، گردآوری شده، مطالب متعدد از آیت الله بهجت به صورت پراکنده -به شکل نقل بیانات و عموما در کلاس درس خارج- جمع‌آوری شده است.</ref>»<ref>[[محمد تقی بهجت\|بهجت، محمد تقی]] (به كوشش: [[حمزه شریفی‌دوست\|شریفی‌دوست، حمزه]])، [[عصر ظهور ۳ (کتاب)\|عصر ظهور]]، ص۱۴.</ref>.		*در [[روایت]] آمده است: وقتی [[سفیانی]] خروج می‌کند، هر شخصی [[نام علی]]، [[فاطمه]]، [[حسن]] و یا [[حسین]] را دارد می‌کشد. پس از آن که عده‌ای کشته می‌شوند بقیه می‌گویند: پدران و مادران ما [[گناه]] کرده‌اند و این اسم‌ها را بر ما گذاشته‌اند، ما چه تقصیری داریم؟ در این جا [[سفیانی]] [[تفضل]] می‌کند (بر آنها منت می‌گذارد) و به افراد خود [[دستور]] می‌دهد از کشتن بعضی از نام‌ها خودداری کنند ولی [[صاحب]] بعضی نام‌ها را بکشند. سرانجام با [[ظهور]] آن [[حضرت]]، [[فرج]] برای عالم و به‌خصوص برای اهل [[ایمان]] حاصل می‌شود<ref>در محضر آیت الله بهجت، رخشاد، محمدحسین، ج۳، ص۸۵. قابل ذکر است در این کتاب که به همت مؤلف ارجمند در طی سالیان طولانی، گردآوری شده، مطالب متعدد از آیت الله بهجت به صورت پراکنده -به شکل نقل بیانات و عموما در کلاس درس خارج- جمع‌آوری شده است.</ref>»<ref>[[محمد تقی بهجت\|بهجت، محمد تقی]] (به كوشش: [[حمزه شریفی‌دوست\|شریفی‌دوست، حمزه]])، [[عصر ظهور ۳ (کتاب)\|عصر ظهور]]، ص۱۴.</ref>.
	*از بلایای بزرگی که در آستانه [[ظهور]] دامن گیر [[مسلمانان]] می‌شود، [[فتنه]] [[سفیانی]] و جنایات وسیع و بی‌رحمانه‌ای است که او در شهرهای مختلف بر [[مردم]] تحمیل می‌کند. وی به دنبال کسب [[پیروزی]] بر رقبای خود در [[شام]]، [[اقدام]] به لشکرکشی به سوی شهرهای [[عراق]]، [[مدینه]] و [[مکه]] می‌کند تا این مناطق را [[غارت]] کرده و به [[تصرف]] خود در آورد. در این میان، مهم‌ترین دغدغه او [[تصرف]] شهرهای [[عراق]] است؛ لذا سپاهی را تجهیز و به سوی [[عراق]] گسیل می‌دارد. [[امام باقر]]{{ع}} وقتی جریان [[خروج سفیانی]] را برای [[جابر جعفی]] توضیح می‌دهد، می‌فرماید: "سپس بعد از [[پیروزی]] بر رقبای خود تمام هم و [[تلاش]] او، این است که به سوی [[عراق]] حمله ور شود"<ref>{{عربی\|" ثُمَّ لَا يَكُونُ لَهُ هِمَّةٌ إِلَّا الْإِقْبَالَ نَحْوَ الْعِرَاقِ "}}؛ تفسیر عیاشی، ج۱، ص۲۴۵؛ الغیبة، نعمانی، ص۲۸۹؛ الإختصاص، ص۲۵۶.</ref>؛ [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز در مورد بروز این [[فتنه]] ویران گر، هشدار داده، می‌فرماید: "در زمانی که [[مردم]] گرفتار انواع فتنه‌اند، عنصر [[پلیدی]] به نام [[سفیانی]] از وادی یابس (دره خشک) بر آنان خروج می‌کند و در [[دمشق]] فرود می‌آید. آن گاه دو [[سپاه]]، یکی به سوی [[مشرق]] و دیگری به سوی [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[سپاه]] او در سرزمین [[بابل]] و [[شهر]] [[بغداد]] -که نفرین شده است- فرود می‌آید و بیش از سه هزار نفر را می‌کشد و بیش از یک صد [[زن]] را هتک [[حرمت]] می‌کند و سیصد نفر از چهره‌ها و شخصیت‌های [[بنی عباس ]]از بین می‌برد؛ سپس به [[کوفه]] سرازیر می‌گردد و خانه‌های اطراف آن را [[تخریب]] می‌کند، پس از آن به [[شام]] روی می‌آورد"<ref>{{عربی\|"َ يَخْرُجُ عَلَيْهِمُ السُّفْيَانِيُّ مِنَ الْوَادِي الْيَابِسِ فِي فَوْرِ ذَلِكَ حَتَّى يَنْزِلَ دِمَشْقَ فَيَبْعَثُ جَيْشَيْنِ جَيْشاً إِلَى الْمَشْرِقِ وَ آخَرَ إِلَى الْمَدِينَةِ حَتَّى يَنْزِلُوا بِأَرْضِ بَابِلَ مِنَ الْمَدِينَةِ الْمَلْعُونَةِ يَعْنِي بَغْدَادَ فَيَقْتُلُونَ أَكْثَرَ مِنْ ثَلَاثَةِ آلَافٍ وَ يَفْضَحُونَ أَكْثَرَ مِنْ مِائَةِ امْرَأَةٍ وَ يَقْتُلُونَ بِهَا ثَلَاثَمِائَةِ كَبْشٍ مِنْ بَنِي الْعَبَّاسِ ثُمَّ يَنْحَدِرُونَ إِلَى الْكُوفَةِ فَيُخَرِّبُونَ مَا حَوْلَهَا ثُمَّ يَخْرُجُونَ مُتَوَجِّهِينَ إِلَى الشَّامِ "}}؛ مجمع البیان، ج۸، ص۲۲۸؛ تفسیر الصافی، ج۴، ص۲۲۷.</ref>؛ جنایات هولناک [[سفیانی]] و [[قساوت]] و بی‌رحمی او تاجایی است که شکم [[زنان]] حامله را دریده و [[کودکان]] آنان را زنده زنده در دیگ می‌جوشانند: "هنگامی که [[سفیانی]] خروج نماید، [[کشتار]] به راه می‌اندازد؛ تا جایی که حتی شکم [[زنان]] حامله را پاره کرده و اطفال و [[کودکان]] آنها را در دیگ‌های بزرگ می‌جوشاند و می‌پزد"<ref>{{عربی\|" يَخْرُجَ السُّفْيَانِيُّ فَيُقَاتِلُ حَتَّى يبقر بُطُونِ النِّسَاءِ وَ يَغْلِي الْأَطْفَالِ فِي المراجل‏ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۱۹.</ref>؛ [[سفیانی]] پس از چیره شدن بر رقبای خود و تسلط بر [[شام]]، با [[هدف]] توسعه طلبی به مناطق [[عراق]] و شهرهای [[حجاز]] لشکرکشی می‌کند، بدین منظور [[سپاه]] عظیمی را سازماندهی می‌کند؛ بخشی را برای [[فتح]] [[عراق]] و بخشی دیگر را به سوی [[حجاز]] و [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[حرکت سفیانی]]، ابتدا از منطقه [[شام]] ([[دمشق]]) آغاز و به سرعت توسعه می‌یابد، سپس به سمت [[عراق]] و [[حجاز]] ادامه پیدا می‌کند. [[سفیانی]] بعد از تسلط بر [[شهر]] [[کوفه]]، به [[اسارت]]، [[شکنجه]] و [[کشتار]] [[شیعیان]] می‌پردازد، این [[اقدام]] جنایتکارانه [[سفیانی]] چنان با بی‌رحمی و [[قساوت]] همراه است که حتی [[کودکان]] و از کار افتادگان نیز در [[امان]] نمی‌مانند و هر که [[شیعه]] باشد از دم تیغ خواهد گذشت. [[سپاه]] متجاوز [[سفیانی]]، در منطقه‌ای در اطراف [[نجف]] که "[[روحاء]]" نام دارد پیاده می‌شود و ده‌ها هزار نفر از آنان برای اشغال [[نجف]] و [[کوفه]] حرکت می‌کنند؛ اما در ابتدا با [[مقاومت]] ستونی از مدافعانی که از [[بغداد]] می‌رسند، مواجه شده و با آنان در گیر می‌شوند و میانشان، [[جنگ]] [[سختی]] درمی گیرد که بالاخره [[سپاه]] [[سفیانی]]، پیروز می‌شود و [[کوفه]] را به اشغال خود درمی آورد و در آنجا به [[کشتار]] و [[غارت]] و [[اسارت]] [[مردم]]، می‌پردازد. گرچه در مقابل [[تجاوز]] [[سفیانی]]، برخی از [[مردم]] برای [[دفاع]] از [[کوفه]] و [[مردم]] بی‌دفاع [[قیام]] می‌کنند، اما [[قیام]] آنان [[سرکوب]] می‌گردد.		*از بلایای بزرگی که در آستانه [[ظهور]] دامن گیر [[مسلمانان]] می‌شود، [[فتنه]] [[سفیانی]] و جنایات وسیع و بی‌رحمانه‌ای است که او در شهرهای مختلف بر [[مردم]] تحمیل می‌کند. وی به دنبال کسب [[پیروزی]] بر رقبای خود در [[شام]]، [[اقدام]] به لشکرکشی به سوی شهرهای [[عراق]]، [[مدینه]] و [[مکه]] می‌کند تا این مناطق را [[غارت]] کرده و به [[تصرف]] خود در آورد. در این میان، مهم‌ترین دغدغه او [[تصرف]] شهرهای [[عراق]] است؛ لذا سپاهی را تجهیز و به سوی [[عراق]] گسیل می‌دارد. [[امام باقر]]{{ع}} وقتی جریان [[خروج سفیانی]] را برای [[جابر جعفی]] توضیح می‌دهد، می‌فرماید: "سپس بعد از [[پیروزی]] بر رقبای خود تمام هم و [[تلاش]] او، این است که به سوی [[عراق]] حمله ور شود"<ref>{{عربی\|" ثُمَّ لَا يَكُونُ لَهُ هِمَّةٌ إِلَّا الْإِقْبَالَ نَحْوَ الْعِرَاقِ "}}؛ تفسیر عیاشی، ج۱، ص۲۴۵؛ الغیبة، نعمانی، ص۲۸۹؛ الإختصاص، ص۲۵۶.</ref>؛ [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز در مورد بروز این [[فتنه]] ویران گر، هشدار داده، می‌فرماید: "در زمانی که [[مردم]] گرفتار انواع فتنه‌اند، عنصر [[پلیدی]] به نام [[سفیانی]] از وادی یابس (دره خشک) بر آنان خروج می‌کند و در [[دمشق]] فرود می‌آید. آن گاه دو [[سپاه]]، یکی به سوی [[مشرق]] و دیگری به سوی [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[سپاه]] او در سرزمین [[بابل]] و [[شهر]] [[بغداد]] -که نفرین شده است- فرود می‌آید و بیش از سه هزار نفر را می‌کشد و بیش از یک صد [[زن]] را هتک [[حرمت]] می‌کند و سیصد نفر از چهره‌ها و شخصیت‌های [[بنی عباس ]]از بین می‌برد؛ سپس به [[کوفه]] سرازیر می‌گردد و خانه‌های اطراف آن را [[تخریب]] می‌کند، پس از آن به [[شام]] روی می‌آورد"<ref>{{عربی\|"َ يَخْرُجُ عَلَيْهِمُ السُّفْيَانِيُّ مِنَ الْوَادِي الْيَابِسِ فِي فَوْرِ ذَلِكَ حَتَّى يَنْزِلَ دِمَشْقَ فَيَبْعَثُ جَيْشَيْنِ جَيْشاً إِلَى الْمَشْرِقِ وَ آخَرَ إِلَى الْمَدِينَةِ حَتَّى يَنْزِلُوا بِأَرْضِ بَابِلَ مِنَ الْمَدِينَةِ الْمَلْعُونَةِ يَعْنِي بَغْدَادَ فَيَقْتُلُونَ أَكْثَرَ مِنْ ثَلَاثَةِ آلَافٍ وَ يَفْضَحُونَ أَكْثَرَ مِنْ مِائَةِ امْرَأَةٍ وَ يَقْتُلُونَ بِهَا ثَلَاثَمِائَةِ كَبْشٍ مِنْ بَنِي الْعَبَّاسِ ثُمَّ يَنْحَدِرُونَ إِلَى الْكُوفَةِ فَيُخَرِّبُونَ مَا حَوْلَهَا ثُمَّ يَخْرُجُونَ مُتَوَجِّهِينَ إِلَى الشَّامِ "}}؛ مجمع البیان، ج۸، ص۲۲۸؛ تفسیر الصافی، ج۴، ص۲۲۷.</ref>؛ جنایات هولناک [[سفیانی]] و [[قساوت]] و بی‌رحمی او تاجایی است که شکم [[زنان]] حامله را دریده و [[کودکان]] آنان را زنده زنده در دیگ می‌جوشانند: "هنگامی که [[سفیانی]] خروج نماید، [[کشتار]] به راه می‌اندازد؛ تا جایی که حتی شکم [[زنان]] حامله را پاره کرده و اطفال و [[کودکان]] آنها را در دیگ‌های بزرگ می‌جوشاند و می‌پزد"<ref>{{عربی\|" يَخْرُجَ السُّفْيَانِيُّ فَيُقَاتِلُ حَتَّى يبقر بُطُونِ النِّسَاءِ وَ يَغْلِي الْأَطْفَالِ فِي المراجل‏ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۱۹.</ref>؛ [[سفیانی]] پس از چیره شدن بر رقبای خود و تسلط بر [[شام]]، با [[هدف]] توسعه طلبی به مناطق [[عراق]] و شهرهای [[حجاز]] لشکرکشی می‌کند، بدین منظور [[سپاه]] عظیمی را سازماندهی می‌کند؛ بخشی را برای [[فتح]] [[عراق]] و بخشی دیگر را به سوی [[حجاز]] و [[مدینه]] گسیل می‌دارد. [[حرکت سفیانی]]، ابتدا از منطقه [[شام]] ([[دمشق]]) آغاز و به سرعت توسعه می‌یابد، سپس به سمت [[عراق]] و [[حجاز]] ادامه پیدا می‌کند. [[سفیانی]] بعد از تسلط بر [[شهر]] [[کوفه]]، به [[اسارت]]، [[شکنجه]] و [[کشتار]] [[شیعیان]] می‌پردازد، این [[اقدام]] جنایتکارانه [[سفیانی]] چنان با بی‌رحمی و [[قساوت]] همراه است که حتی [[کودکان]] و از کار افتادگان نیز در [[امان]] نمی‌مانند و هر که [[شیعه]] باشد از دم تیغ خواهد گذشت. [[سپاه]] متجاوز [[سفیانی]]، در منطقه‌ای در اطراف [[نجف]] که "[[روحاء]]" نام دارد پیاده می‌شود و ده‌ها هزار نفر از آنان برای اشغال [[نجف]] و [[کوفه]] حرکت می‌کنند؛ اما در ابتدا با [[مقاومت]] ستونی از مدافعانی که از [[بغداد]] می‌رسند، مواجه شده و با آنان در گیر می‌شوند و میانشان، [[جنگ]] [[سختی]] درمی گیرد که بالاخره [[سپاه]] [[سفیانی]]، پیروز می‌شود و [[کوفه]] را به اشغال خود درمی آورد و در آنجا به [[کشتار]] و [[غارت]] و [[اسارت]] [[مردم]]، می‌پردازد. گرچه در مقابل [[تجاوز]] [[سفیانی]]، برخی از [[مردم]] برای [[دفاع]] از [[کوفه]] و [[مردم]] بی‌دفاع [[قیام]] می‌کنند، اما [[قیام]] آنان [[سرکوب]] می‌گردد.
	*[[عراق]] و مخصوصاً [[شهر]] [[شیعه]]نشین [[کوفه]] در زمان تسلط [[سفیانی]]، به کلی [[تخریب]] می‌شود: مردی از تبار [[عنبسه بن ابی سفیان]] ([[سفیانی]]) [[کوفه]] ([[عراق]]) را خراب خواهد کرد<ref>{{عربی\|" وَ أَمَّا الكوفان فيخربها رَجُلُ مِنْ ال عنبسه بْنُ أَبِي سُفْيَانَ يَعْنِي السُّفْيَانِيُّ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۲۱.</ref>؛ تبعات خرابی و ویرانی ناشی از [[سلطه]] [[سفیانی]]، نظیر [[فقر]]، نفرت، [[اختلاف]]، [[ناامنی]]، [[فساد]] و [[تباهی]]، دامن گیر سراسر [[مردم]] این منطقه خواهد شد؛ مخصوصاً [[عراق]] که هیچ‌گاه روی [[آرامش]] و قرار را نخواهد دید. [[امام صادق]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: "قبل از [[قیام]] [[حضرت قائم]]{{ع}} به واسطه پدیدار شدن آتشی در [[آسمان]] و بالا رفتن و بزرگ شدن سرخی شعله‌های [[جنگ]] در [[آسمان]]، [[مردم]] [[کیفر]] [[گناهان]] و [[معاصی]] خود را دیده و [[عذاب]] خواهند شد. هم چنین [[مردم]] به واسطه [[فرورفتن]] شهرهای [[بغداد]] و [[بصره]] در [[زمین]]، ریخته شدن خون‌ها، خراب شدن خانه‌ها، نابود شدن [[مردم]]، ظاهر شدن [[ترس]] و [[وحشت]] در میان [[مردم]] [[عراق]] که [[آرامش]] و قرار را از آن‌ها سلب خواهد کرد، [[عذاب]] می‌گردند"<ref>{{عربی\|" يُزْجَرُ النَّاسُ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ{{ع}} عَنْ مَعَاصِيهِمْ بِنَارٍ تَظْهَرُ فِي السَّمَاءِ وَ حُمْرَةٍ تُجَلِّلُ السَّمَاءَ وَ خَسْفٍ بِبَغْدَادَ وَ خَسْفٍ بِبَلَدِ الْبَصْرَةِ وَ دِمَاءٍ تُسْفَكُ بِهَا وَ خَرَابِ دُورِهَا وَ فَنَاءٍ يَقَعُ فِي أَهْلِهَا وَ شُمُولِ أَهْلِ الْعِرَاقِ خَوْفٌ لَا يَكُونُ لَهُمْ مَعَهُ قَرَارٌ."}}؛ الارشاد، ج۲، ص۳۷۸؛ المستجاد، ص۲۶۲؛ اعلام الوری، ج۲، ص۲۸۵؛ کشف الغمه، ج۳، ص ۲۶۱.</ref>»<ref>[[قنبر علی صمدی\|صمدی، قنبر علی]]، [[آخرین منجی (کتاب)\|آخرین منجی]]، ص۱۶۲ - ۱۶۹.</ref>.		*[[عراق]] و مخصوصاً [[شهر]] [[شیعه]]نشین [[کوفه]] در زمان تسلط [[سفیانی]]، به کلی [[تخریب]] می‌شود: مردی از تبار [[عنبسه بن ابی سفیان]] ([[سفیانی]]) [[کوفه]] ([[عراق]]) را خراب خواهد کرد<ref>{{عربی\|" وَ أَمَّا الكوفان فيخربها رَجُلُ مِنْ ال عنبسه بْنُ أَبِي سُفْيَانَ يَعْنِي السُّفْيَانِيُّ "}}؛ معجم احادیث الامام المهدی {{ع}}، ج۱، ص۴۲۱.</ref>؛ تبعات خرابی و ویرانی ناشی از [[سلطه]] [[سفیانی]]، نظیر [[فقر]]، نفرت، [[اختلاف]]، [[ناامنی]]، [[فساد]] و [[تباهی]]، دامن گیر سراسر [[مردم]] این منطقه خواهد شد؛ مخصوصاً [[عراق]] که هیچ‌گاه روی [[آرامش]] و قرار را نخواهد دید. [[امام صادق]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: "قبل از [[قیام]] [[حضرت قائم]]{{ع}} به واسطه پدیدار شدن آتشی در [[آسمان]] و بالا رفتن و بزرگ شدن سرخی شعله‌های [[جنگ]] در [[آسمان]]، [[مردم]] [[کیفر]] [[گناهان]] و [[معاصی]] خود را دیده و [[عذاب]] خواهند شد. هم چنین [[مردم]] به واسطه [[فرورفتن]] شهرهای [[بغداد]] و [[بصره]] در [[زمین]]، ریخته شدن خون‌ها، خراب شدن خانه‌ها، نابود شدن [[مردم]]، ظاهر شدن [[ترس]] و [[وحشت]] در میان [[مردم]] [[عراق]] که [[آرامش]] و قرار را از آن‌ها سلب خواهد کرد، [[عذاب]] می‌گردند"<ref>{{عربی\|" يُزْجَرُ النَّاسُ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ{{ع}} عَنْ مَعَاصِيهِمْ بِنَارٍ تَظْهَرُ فِي السَّمَاءِ وَ حُمْرَةٍ تُجَلِّلُ السَّمَاءَ وَ خَسْفٍ بِبَغْدَادَ وَ خَسْفٍ بِبَلَدِ الْبَصْرَةِ وَ دِمَاءٍ تُسْفَكُ بِهَا وَ خَرَابِ دُورِهَا وَ فَنَاءٍ يَقَعُ فِي أَهْلِهَا وَ شُمُولِ أَهْلِ الْعِرَاقِ خَوْفٌ لَا يَكُونُ لَهُمْ مَعَهُ قَرَارٌ."}}؛ الارشاد، ج۲، ص۳۷۸؛ المستجاد، ص۲۶۲؛ اعلام الوری، ج۲، ص۲۸۵؛ کشف الغمه، ج۳، ص ۲۶۱.</ref>»<ref>[[قنبر علی صمدی\|صمدی، قنبر علی]]، [[آخرین منجی (کتاب)\|آخرین منجی]]، ص۱۶۲ - ۱۶۹.</ref>.

Heydari: جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} {{امام مهدی}}' به '== پانویس == {{پانویس}} '

2022-05-19T18:54:02Z

جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} {{امام مهدی}}' به '== پانویس == {{پانویس}} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۲۴
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~{{امام مهدی}}~~
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده:امام مهدی]]		[[رده:امام مهدی]]
	[[رده:جنایات سفیانی]]		[[رده:جنایات سفیانی]]

Heydari: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == == پرسش‌های وابسته == {{پرسمان خروج سفیانی}}' به '== پرسش‌های وابسته == {{پرسمان خروج سفیانی}}'

2022-05-14T08:48:19Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == == پرسش‌های وابسته == {{پرسمان خروج سفیانی}}' به '== پرسش‌های وابسته == {{پرسمان خروج سفیانی}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۸
خط ۹:		خط ۹:
	* [[جنایات سفیانی چیست؟ (پرسش)]]		* [[جنایات سفیانی چیست؟ (پرسش)]]

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~
	== پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==
	{{پرسمان خروج سفیانی}}		{{پرسمان خروج سفیانی}}

Heydari: جایگزینی متن - '{{پرسمان خروج سفیانی}}' به '== پرسش‌های وابسته == {{پرسمان خروج سفیانی}}'

2022-05-14T08:45:08Z

جایگزینی متن - '{{پرسمان خروج سفیانی}}' به '== پرسش‌های وابسته == {{پرسمان خروج سفیانی}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۵
خط ۹:		خط ۹:
	* [[جنایات سفیانی چیست؟ (پرسش)]]		* [[جنایات سفیانی چیست؟ (پرسش)]]

			== پرسش‌های وابسته ==
	== پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==
	{{پرسمان خروج سفیانی}}		{{پرسمان خروج سفیانی}}

Heydari: جایگزینی متن - '{{پرسمان خروج سفیانی}} {{مدخل سفیانی}}' به '== پرسش‌های وابسته == {{پرسمان خروج سفیانی}} == جستارهای وابسته == {{مدخل سفیانی}}'

2022-05-14T08:43:14Z

جایگزینی متن - '{{پرسمان خروج سفیانی}} {{مدخل سفیانی}}' به '== پرسش‌های وابسته == {{پرسمان خروج سفیانی}} == جستارهای وابسته == {{مدخل سفیانی}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۳
خط ۹:		خط ۹:
	* [[جنایات سفیانی چیست؟ (پرسش)]]		* [[جنایات سفیانی چیست؟ (پرسش)]]

			== پرسش‌های وابسته ==
	{{پرسمان خروج سفیانی}}		{{پرسمان خروج سفیانی}}

			== جستارهای وابسته ==
	{{مدخل سفیانی}}		{{مدخل سفیانی}}