جهاد در معارف و سیره حسینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۲ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۵

2026-02-02T06:45:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۱۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = جهاد		\| موضوع مرتبط = جهاد
	\| عنوان مدخل = جهاد		\| عنوان مدخل = جهاد
	\| مداخل مرتبط = [[جهاد در لغت]] - [[جهاد در قرآن]] - [[جهاد در حدیث]] - [[جهاد در نهج البلاغه]] - [[جهاد در کلام اسلامی]] - [[جهاد در معارف دعا و زیارات]] - [[جهاد در فقه اسلامی]] - [[جهاد در فقه سیاسی]] - [[جهاد در معارف و سیره معصوم]] - [[جهاد در معارف و سیره علوی]] - [[جهاد در معارف و سیره فاطمی]] - [[جهاد در معارف و سیره حسینی]] - [[جهاد در معارف و سیره سجادی]] - [[جهاد در معارف و سیره امام باقر]] - [[جهاد در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[جهاد از دیدگاه اهل سنت]] - [[جهاد در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[جهاد در لغت]] - [[جهاد در قرآن]] - [[جهاد در حدیث]] - [[جهاد در نهج البلاغه]] - [[جهاد در تاریخ اسلامی]] - [[جهاد در کلام اسلامی]] - [[جهاد در معارف دعا و زیارات]] - [[جهاد در فقه اسلامی]] - [[جهاد در فقه سیاسی]] - [[جهاد در معارف و سیره معصوم]] - [[جهاد در معارف و سیره علوی]] - [[جهاد در معارف و سیره فاطمی]] - [[جهاد در معارف و سیره حسینی]] - [[جهاد در معارف و سیره سجادی]] - [[جهاد در معارف و سیره امام باقر]] - [[جهاد در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[جهاد از دیدگاه اهل سنت]] - [[جهاد در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۳

2025-01-08T07:13:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۳
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = جهاد		\| موضوع مرتبط = جهاد
	\| عنوان مدخل = جهاد		\| عنوان مدخل = جهاد
	\| مداخل مرتبط = [[جهاد در لغت]] - [[جهاد در قرآن]] - [[جهاد در حدیث]] - [[جهاد در نهج البلاغه]] - [[جهاد در کلام اسلامی]] - [[جهاد در معارف دعا و زیارات]] - [[جهاد در فقه اسلامی]] - [[جهاد در فقه سیاسی]] - [[جهاد در معارف و سیره معصوم]] - [[جهاد در معارف و سیره علوی]] - [[جهاد در معارف و سیره فاطمی]] - [[جهاد در معارف و سیره حسینی]] - [[جهاد در معارف و سیره سجادی]] - [[جهاد در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[جهاد از دیدگاه اهل سنت]] - [[جهاد در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[جهاد در لغت]] - [[جهاد در قرآن]] - [[جهاد در حدیث]] - [[جهاد در نهج البلاغه]] - [[جهاد در کلام اسلامی]] - [[جهاد در معارف دعا و زیارات]] - [[جهاد در فقه اسلامی]] - [[جهاد در فقه سیاسی]] - [[جهاد در معارف و سیره معصوم]] - [[جهاد در معارف و سیره علوی]] - [[جهاد در معارف و سیره فاطمی]] - [[جهاد در معارف و سیره حسینی]] - [[جهاد در معارف و سیره سجادی]] - [[جهاد در معارف و سیره امام باقر]] - [[جهاد در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[جهاد از دیدگاه اهل سنت]] - [[جهاد در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* پانویس */

2024-10-23T06:07:45Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۷
خط ۳۸:		خط ۳۸:

	[[رده:جهاد]]		[[رده:جهاد]]
			[[رده:سیره نظامی]]

Bahmani: /* مقدمه */

2024-10-17T07:19:53Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۹
خط ۸:		خط ۸:
	[[پرونده:13681463.jpeg\|300px\|بندانگشتی\|جهاد]]		[[پرونده:13681463.jpeg\|300px\|بندانگشتی\|جهاد]]
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	از دستاوردها، اهداف، ~~[[انگیزه‌ها]]،~~ درس‌ها و پیام‌های عمده [[عاشورا]]، «[[جهاد]]» است. [[جهاد]]، عامل [[قدرت]] و [[شوکت]] [[امّت اسلام]] و [[نشانه]] [[حق باوری]] و [[خداجویی]] و [[آخرت‌گرایی]] [[مسلمان]] است. ملّتی هم که از [[مبارزه]] در راه باورهای [[مقدّس]] و آرمان‌های شکوه‌مند خویش سرباز زند. گرفتار [[ذلّت]] و [[زبونی]] می‌‌شود. جهاد، یکی از [[واجبات]] [[دینی]] است و [[پیشوایان دین]]، [[شایسته‌ترین]] کسانی‌اند که به آن [[قیام]] کنند و [[مردم]] را هنگام نیاز، به جهاد فرا خوانند.		از دستاوردها، اهداف، انگیزه‌ها، درس‌ها و پیام‌های عمده [[عاشورا]]، «[[جهاد]]» است. [[جهاد]]، عامل [[قدرت]] و [[شوکت]] [[امّت اسلام]] و [[نشانه]] حق باوری و خداجویی و آخرت‌گرایی [[مسلمان]] است. ملّتی هم که از [[مبارزه]] در راه باورهای [[مقدّس]] و آرمان‌های شکوه‌مند خویش سرباز زند. گرفتار [[ذلّت]] و [[زبونی]] می‌‌شود. جهاد، یکی از [[واجبات]] [[دینی]] است و [[پیشوایان دین]]، شایسته‌ترین کسانی‌اند که به آن [[قیام]] کنند و [[مردم]] را هنگام نیاز، به جهاد فرا خوانند.

	جهاد، گاهی با [[دشمنان]] [[متجاوز]] و [[کفّار مهاجم]] است، گاهی با [[منافقان]] و گاهی با [[متجاوزان]] داخلی که بر ضدّ [[حکومت حق]] می‌‌شورند، گاهی بر ضدّ [[ظالمان]]، [[بدعت گذاران]]، [[تحریف گران]]، [[ترویج کنندگان ~~باطل]]، [[~~تعطیل کنندگان حدود ~~الهی]]،~~ بر برهم زنندگان [[امنیت جامعه اسلامی]] و [[غاصبان حکومت مشروع]] و [[الهی]] از [[شایستگان]] است.		جهاد، گاهی با [[دشمنان]] [[متجاوز]] و [[کفّار مهاجم]] است، گاهی با [[منافقان]] و گاهی با [[متجاوزان]] داخلی که بر ضدّ [[حکومت حق]] می‌‌شورند، گاهی بر ضدّ [[ظالمان]]، [[بدعت گذاران]]، [[تحریف گران]]، ترویج کنندگان باطل، تعطیل کنندگان حدود الهی، بر برهم زنندگان [[امنیت جامعه اسلامی]] و غاصبان حکومت مشروع و [[الهی]] از شایستگان است.

	[[سید الشهدا]]{{ع}} در عصری قرار گرفته بود که [[امویان]]، کمر به [[هدم]] [[اسلام]] و محو [[شریعت]] بسته بودند و [[دین خدا]] در معرض نابودی بود. جهاد آن حضرت، جانی تازه به اسلام داد و خونی تازه در رگ‌های [[جامعه]] دوانید. آن حضرت با استناد به این [[کلام پیامبر]] [[خدا]]{{صل}} که فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ رَأَى سُلْطَاناً جَائِراً مُسْتَحِلاًّ لِحُرَمِ الله؛ نَاكِثاً لِعَهْدِ الله؛ مُخَالِفاً لِسُنَّةِ رَسُولِ الله؛ يَعْمَلُ فِي عِبَادِ الله بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوَانِ فَلَمْ يُغَيَّرْ عَلَيْهِ بِفِعْلٍ وَ لاَ قَوْلٍ، كَانَ حَقّاً عَلَى الله أَنْ يُدْخِلَهُ مُدْخَلَهُ}}.		[[سید الشهدا]]{{ع}} در عصری قرار گرفته بود که [[امویان]]، کمر به [[هدم]] [[اسلام]] و محو [[شریعت]] بسته بودند و [[دین خدا]] در معرض نابودی بود. جهاد آن حضرت، جانی تازه به اسلام داد و خونی تازه در رگ‌های [[جامعه]] دوانید. آن حضرت با استناد به این کلام پیامبر [[خدا]]{{صل}} که فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ رَأَى سُلْطَاناً جَائِراً مُسْتَحِلاًّ لِحُرَمِ الله؛ نَاكِثاً لِعَهْدِ الله؛ مُخَالِفاً لِسُنَّةِ رَسُولِ الله؛ يَعْمَلُ فِي عِبَادِ الله بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوَانِ فَلَمْ يُغَيَّرْ عَلَيْهِ بِفِعْلٍ وَ لاَ قَوْلٍ، كَانَ حَقّاً عَلَى الله أَنْ يُدْخِلَهُ مُدْخَلَهُ}}.

	این شرایط را بر گروه [[حاکم]] و امویان تطبیق کرده، فرمود: اینان، [[پیروی از شیطان]] کرده و [[اطاعت خدا]] را واگذاشته‌اند، [[فساد]] را آشکار، [[حدود الهی]] را تعطیل و [[بیت المال]] را مخصوص خود ساخته، [[حرام]] خدا را [[حلال]] کرده، [[حلال]] الهی را حرام کرده‌اند. سپس خود را شایسته [[رهبری]] و [[حکومت]] دانسته، مردم را به [[تبعیت]] از نماینده‌اش «[[مسلم بن عقیل]]» [[فرمان]] می‌‌دهد، تا خودش به [[کوفه]] برسد<ref>از سخنرانی امام حسین{{ع}} در منزل بیضه، کامل ابن اثیر، ج ۳، ص۲۸۰؛ حیاة الامام الحسین، ج ۳، ص۸۰.</ref>. [[سکوت]] نکردن در برابر [[سلطه]] [[ستم]] و [[اعتراض]] به [[بدعت‌ها]] و کشتن بی‌گناهان و هتک نوامیس [[مسلمانان]] و قطع [[حقوق]] حقداران، از مظاهر دیگر [[جهاد]] است که [[حسین بن علی]]{{ع}} پیشتاز این [[جبهه]] نیز بود. در نامه‌هایی هم که پس از ورود به [[مکّه]]، به [[مردم بصره]] و [[کوفه]] نوشت، [[سخن]] از نابود کردن [[سنّت]] و احیای [[بدعت]] توسط [[بنی امیّه]] و [[دعوت]] [[کوفیان]] و [[بصریان]] به [[اطاعت]] از خویش است تا در مبارزه‌ای با [[باطل]]، آنان را به ~~«[[راه رشد]]»~~ [[هدایت]] کند. در [[وصیّت]] نامه‌اش به [[محمد بن حنفیه]] نیز هنگام خروج از [[مدینه]]، [[حرکت]] خود را برای «[[اصلاح]]» در [[امّت]] [[پیامبر]] و بر اساس [[امر به معروف و نهی از منکر]] می‌‌شمارد ({{متن حدیث\|وَ أَنِّي لَمْ أَخْرُجْ أَشِراً}})<ref>مقتل خوارزمی، ج ۱، ص۱۸۸.</ref> در خطبه‌ای هم که در مکّه می‌‌خواند، پس از بیان [[زیبایی]] [[شهادت]] برای [[انسان]] و [[اشتیاق]] خویش به پیوستن به نیاکان شهیدش، از [[مردم]] دعوت می‌‌کند که هر کس آماده [[فدا]] کردن [[جان]] در این راه است، به او بپیوندند ({{متن حدیث\|مَنْ كَانَ فِينَا بَاذِلاً مُهْجَتَهُ مُوَطِّناً عَلَى لِقَاءِ الله نَفْسَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنَا}})<ref>لهوف، ص۳.</ref>.		این شرایط را بر گروه [[حاکم]] و امویان تطبیق کرده، فرمود: اینان، پیروی از شیطان کرده و [[اطاعت خدا]] را واگذاشته‌اند، [[فساد]] را آشکار، [[حدود الهی]] را تعطیل و [[بیت المال]] را مخصوص خود ساخته، [[حرام]] خدا را [[حلال]] کرده، [[حلال]] الهی را حرام کرده‌اند. سپس خود را شایسته [[رهبری]] و [[حکومت]] دانسته، مردم را به [[تبعیت]] از نماینده‌اش «[[مسلم بن عقیل]]» [[فرمان]] می‌‌دهد، تا خودش به [[کوفه]] برسد<ref>از سخنرانی امام حسین{{ع}} در منزل بیضه، کامل ابن اثیر، ج ۳، ص۲۸۰؛ حیاة الامام الحسین، ج ۳، ص۸۰.</ref>. [[سکوت]] نکردن در برابر [[سلطه]] [[ستم]] و [[اعتراض]] به [[بدعت‌ها]] و کشتن بی‌گناهان و هتک نوامیس [[مسلمانان]] و قطع [[حقوق]] حقداران، از مظاهر دیگر [[جهاد]] است که [[حسین بن علی]]{{ع}} پیشتاز این جبهه نیز بود. در نامه‌هایی هم که پس از ورود به [[مکّه]]، به مردم بصره و [[کوفه]] نوشت، [[سخن]] از نابود کردن [[سنّت]] و احیای [[بدعت]] توسط [[بنی امیّه]] و [[دعوت]] [[کوفیان]] و بصریان به [[اطاعت]] از خویش است تا در مبارزه‌ای با [[باطل]]، آنان را به «راه رشد» [[هدایت]] کند. در [[وصیّت]] نامه‌اش به [[محمد بن حنفیه]] نیز هنگام خروج از [[مدینه]]، حرکت خود را برای «[[اصلاح]]» در [[امّت]] [[پیامبر]] و بر اساس [[امر به معروف و نهی از منکر]] می‌‌شمارد ({{متن حدیث\|وَ أَنِّي لَمْ أَخْرُجْ أَشِراً}})<ref>مقتل خوارزمی، ج ۱، ص۱۸۸.</ref> در خطبه‌ای هم که در مکّه می‌‌خواند، پس از بیان [[زیبایی]] [[شهادت]] برای [[انسان]] و [[اشتیاق]] خویش به پیوستن به نیاکان شهیدش، از [[مردم]] دعوت می‌‌کند که هر کس آماده [[فدا]] کردن [[جان]] در این راه است، به او بپیوندند ({{متن حدیث\|مَنْ كَانَ فِينَا بَاذِلاً مُهْجَتَهُ مُوَطِّناً عَلَى لِقَاءِ الله نَفْسَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنَا}})<ref>لهوف، ص۳.</ref>.

	جهاد حسین بن علی{{ع}} برای [[احیاء دین]] بود. در این راه و با این انگیزه، هم کشتن و هم کشته شدن [[حیات]] و [[پیروزی]] است. [[جهاد]] و شهادت [[آزاد]] مردان، همیشه با [[بذل جان]] و [[ایثار]] و [[نثار خون]] است و ثمره آن [[بیداری]] مردم و [[احیای حق]] است. این خطّ و برنامه، [[معامله]] با خداست که مشتری [[جان‌ها]] و [[اموال]] [[مؤمنان]] است و به پیکارگران در راهش، نوید [[بهشت]] داده است، چه بکشند، چه کشته شوند<ref>{{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ...}} «همانا خداوند از مؤمنان، خودشان و دارایی‌هاشان را خریده است در برابر اینکه بهشت از آن آنها باشد» سوره توبه، آیه ۱۱۱.</ref>، و این همان [[فرهنگ]] ~~«[[احدی الحسنین]]»~~ است که [[قرآن]] آن را [[تعلیم]] و [[الهام]] می‌‌دهد. هم [[سید الشهدا]]، [[مجاهد در راه خدا]] بود و هم [[یاران]] شهیدش. [[مبارزه]] آنان، [[عمل به وظیفه اسلامی]] و [[تکلیف]] خدایی در مقابل [[ترویج بدعت‌ها]] و [[انحرافات]] و زدودن [[حقایق دین]] بود. هر چند [[دشمنان]] می‌‌کوشیدند جهادشان را یاغیگری و آن [[مجاهدان]] [[راه خدا]] را «خارجی» و [[شورشی]] معرفی کنند. از این رو در زیارتنامه‌های [[امام حسین]] و یارانش، از جمله اوصاف آن حضرت، نسبت به «[[جهاد]]» تأکید شده است. در زیارت‌های مختلف، نسبت به [[سید الشهدا]] این تعابیر دیده می‌‌شود: {{متن حدیث\|الزَّاهِدِ الذَّائِدِ الْمُجَاهِدِ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدَ فِيكَ الْمُنَافِقِينَ وَ الْكُفَّارَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ الْمُلْحِدِينَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ عَدُوَّكَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ فِي اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ}}<ref>در مفاتیح الجنان، خط طاهر خوشنویس، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، صفحات ۴۱۸، ۴۲۳ تا ۴۲۵، ۴۴۱، ۴۴۴.</ref>، و درباره [[شهدای کربلا]] نیز این کلمات و تعابیر به کار رفته است: {{متن حدیث\|نَصَحْتُمْ لِلَّهِ وَ جَاهَدْتُمْ فِي سَبِيلِهِ}}، {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكُمْ جَاهَدْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ}}، {{متن حدیث\|الذَّابُّونَ عَنْ تَوْحِيدِ اللَّهِ}}<ref>مفاتیح الجنان، خط طاهر خوشنویس، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، صفحات ۴۴۰، ۴۴۴، ۴۴۸.</ref> و برای خنثی کردن [[تبلیغات]] [[دشمن]]، در [[زیارتنامه‌ها]] همه این صفات و [[اعمال]]، برای سید الشهدا و یارانش با مطلع {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ...}}، آمده است، [[گواهی]] [[زائر]] بر اینکه اینان مجاهدان راه خدا بودند و مبارزه شان، [[جهادی]] [[مقدّس]] بر ضدّ [[باطل]] بود.		جهاد حسین بن علی{{ع}} برای [[احیاء دین]] بود. در این راه و با این انگیزه، هم کشتن و هم کشته شدن [[حیات]] و [[پیروزی]] است. [[جهاد]] و شهادت [[آزاد]] مردان، همیشه با بذل جان و [[ایثار]] و نثار خون است و ثمره آن [[بیداری]] مردم و احیای حق است. این خطّ و برنامه، معامله با خداست که مشتری [[جان‌ها]] و [[اموال]] [[مؤمنان]] است و به پیکارگران در راهش، نوید [[بهشت]] داده است، چه بکشند، چه کشته شوند<ref>{{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ...}} «همانا خداوند از مؤمنان، خودشان و دارایی‌هاشان را خریده است در برابر اینکه بهشت از آن آنها باشد» سوره توبه، آیه ۱۱۱.</ref>، و این همان [[فرهنگ]] «احدی الحسنین» است که [[قرآن]] آن را [[تعلیم]] و [[الهام]] می‌‌دهد. هم [[سید الشهدا]]، [[مجاهد در راه خدا]] بود و هم [[یاران]] شهیدش. [[مبارزه]] آنان، عمل به وظیفه اسلامی و [[تکلیف]] خدایی در مقابل ترویج بدعت‌ها و [[انحرافات]] و زدودن حقایق دین بود. هر چند [[دشمنان]] می‌‌کوشیدند جهادشان را یاغیگری و آن [[مجاهدان]] [[راه خدا]] را «خارجی» و [[شورشی]] معرفی کنند. از این رو در زیارتنامه‌های [[امام حسین]] و یارانش، از جمله اوصاف آن حضرت، نسبت به «[[جهاد]]» تأکید شده است. در زیارت‌های مختلف، نسبت به [[سید الشهدا]] این تعابیر دیده می‌‌شود: {{متن حدیث\|الزَّاهِدِ الذَّائِدِ الْمُجَاهِدِ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدَ فِيكَ الْمُنَافِقِينَ وَ الْكُفَّارَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ الْمُلْحِدِينَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ عَدُوَّكَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ فِي اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ}}<ref>در مفاتیح الجنان، خط طاهر خوشنویس، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، صفحات ۴۱۸، ۴۲۳ تا ۴۲۵، ۴۴۱، ۴۴۴.</ref>، و درباره [[شهدای کربلا]] نیز این کلمات و تعابیر به کار رفته است: {{متن حدیث\|نَصَحْتُمْ لِلَّهِ وَ جَاهَدْتُمْ فِي سَبِيلِهِ}}، {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكُمْ جَاهَدْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ}}، {{متن حدیث\|الذَّابُّونَ عَنْ تَوْحِيدِ اللَّهِ}}<ref>مفاتیح الجنان، خط طاهر خوشنویس، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، صفحات ۴۴۰، ۴۴۴، ۴۴۸.</ref> و برای خنثی کردن [[تبلیغات]] [[دشمن]]، در [[زیارتنامه‌ها]] همه این صفات و [[اعمال]]، برای سید الشهدا و یارانش با مطلع {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ...}}، آمده است، [[گواهی]] [[زائر]] بر اینکه اینان مجاهدان راه خدا بودند و مبارزه شان، [[جهادی]] [[مقدّس]] بر ضدّ [[باطل]] بود.
	[[عاشورا]]، [[سرمایه]] الهام‌بخش مجاهدان در طول [[تاریخ]] گشت و [[خون]] سید الشهدا و شهدای کربلا، خون [[حماسه‌سازان]] [[ظلم‌ستیز]] را به [[جوش]] آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص۱۴۳.</ref>.
			[[عاشورا]]، سرمایه الهام‌بخش مجاهدان در طول [[تاریخ]] گشت و [[خون]] سید الشهدا و شهدای کربلا، خون حماسه‌سازان [[ظلم‌ستیز]] را به جوش آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص۱۴۳.</ref>.

	== [[جهاد]] ==		== [[جهاد]] ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-10-17T07:16:10Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۶
خط ۸:		خط ۸:
	[[پرونده:13681463.jpeg\|300px\|بندانگشتی\|جهاد]]		[[پرونده:13681463.jpeg\|300px\|بندانگشتی\|جهاد]]
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	از دستاوردها، اهداف، [[انگیزه‌ها]]، درس‌ها و پیام‌های عمده [[عاشورا]]، ~~«جهاد»~~ است. [[جهاد]]، عامل [[قدرت]] و [[شوکت]] [[امّت اسلام]] و نشانه [[حق باوری]] و [[خداجویی]] و [[آخرت‌گرایی]] [[مسلمان]] است. ملّتی هم که از [[مبارزه]] در راه باورهای [[مقدّس]] و آرمان‌های شکوه‌مند خویش سرباز زند. گرفتار [[ذلّت]] و [[زبونی]] می‌‌شود. جهاد، یکی از [[واجبات]] [[دینی]] است و [[پیشوایان دین]]، [[شایسته‌ترین]] کسانی‌اند که به آن [[قیام]] کنند و [[مردم]] را هنگام نیاز، به جهاد فرا خوانند.		از دستاوردها، اهداف، [[انگیزه‌ها]]، درس‌ها و پیام‌های عمده [[عاشورا]]، «[[جهاد]]» است. [[جهاد]]، عامل [[قدرت]] و [[شوکت]] [[امّت اسلام]] و [[نشانه]] [[حق باوری]] و [[خداجویی]] و [[آخرت‌گرایی]] [[مسلمان]] است. ملّتی هم که از [[مبارزه]] در راه باورهای [[مقدّس]] و آرمان‌های شکوه‌مند خویش سرباز زند. گرفتار [[ذلّت]] و [[زبونی]] می‌‌شود. جهاد، یکی از [[واجبات]] [[دینی]] است و [[پیشوایان دین]]، [[شایسته‌ترین]] کسانی‌اند که به آن [[قیام]] کنند و [[مردم]] را هنگام نیاز، به جهاد فرا خوانند.

	جهاد، گاهی با [[دشمنان]] [[متجاوز]] و [[کفّار مهاجم]] است، گاهی با [[منافقان]] و گاهی با [[متجاوزان]] داخلی که بر ضدّ [[حکومت حق]] می‌‌شورند، گاهی بر ضدّ [[ظالمان]]، [[بدعت گذاران]]، [[تحریف گران]]، [[ترویج کنندگان باطل]]، [[تعطیل کنندگان حدود الهی]]، بر برهم زنندگان [[امنیت جامعه اسلامی]] و [[غاصبان حکومت مشروع]] و [[~~حکومت الهی\|~~الهی]] از شایستگان است.		جهاد، گاهی با [[دشمنان]] [[متجاوز]] و [[کفّار مهاجم]] است، گاهی با [[منافقان]] و گاهی با [[متجاوزان]] داخلی که بر ضدّ [[حکومت حق]] می‌‌شورند، گاهی بر ضدّ [[ظالمان]]، [[بدعت گذاران]]، [[تحریف گران]]، [[ترویج کنندگان باطل]]، [[تعطیل کنندگان حدود الهی]]، بر برهم زنندگان [[امنیت جامعه اسلامی]] و [[غاصبان حکومت مشروع]] و [[الهی]] از [[شایستگان]] است.

	[[سید الشهدا]] {{ع}} در عصری قرار گرفته بود که [[امویان]]، کمر به هدم [[اسلام]] و محو [[شریعت]] بسته بودند و [[دین خدا]] در معرض نابودی بود. جهاد آن ~~[[حضرت]]،~~ جانی تازه به اسلام داد و خونی تازه در رگ‌های [[جامعه]] دوانید. آن حضرت با استناد به این [[کلام پیامبر]] [[خدا]] {{صل}} که فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ رَأَى سُلْطَاناً جَائِراً مُسْتَحِلاًّ لِحُرَمِ الله؛ نَاكِثاً لِعَهْدِ الله؛ مُخَالِفاً لِسُنَّةِ رَسُولِ الله؛ يَعْمَلُ فِي عِبَادِ الله بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوَانِ فَلَمْ يُغَيَّرْ عَلَيْهِ بِفِعْلٍ وَ لاَ قَوْلٍ، كَانَ حَقّاً عَلَى الله أَنْ يُدْخِلَهُ مُدْخَلَهُ}}.		[[سید الشهدا]]{{ع}} در عصری قرار گرفته بود که [[امویان]]، کمر به [[هدم]] [[اسلام]] و محو [[شریعت]] بسته بودند و [[دین خدا]] در معرض نابودی بود. جهاد آن حضرت، جانی تازه به اسلام داد و خونی تازه در رگ‌های [[جامعه]] دوانید. آن حضرت با استناد به این [[کلام پیامبر]] [[خدا]]{{صل}} که فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ رَأَى سُلْطَاناً جَائِراً مُسْتَحِلاًّ لِحُرَمِ الله؛ نَاكِثاً لِعَهْدِ الله؛ مُخَالِفاً لِسُنَّةِ رَسُولِ الله؛ يَعْمَلُ فِي عِبَادِ الله بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوَانِ فَلَمْ يُغَيَّرْ عَلَيْهِ بِفِعْلٍ وَ لاَ قَوْلٍ، كَانَ حَقّاً عَلَى الله أَنْ يُدْخِلَهُ مُدْخَلَهُ}}.

	این شرایط را بر گروه [[حاکم]] و امویان تطبیق کرده، فرمود: اینان، [[پیروی از شیطان]] کرده و [[اطاعت خدا]] را واگذاشته‌اند، [[فساد]] را آشکار، حدود الهی را تعطیل و [[بیت المال]] را مخصوص خود ساخته، [[حرام]] خدا را [[حلال]] کرده، حلال الهی را حرام کرده‌اند. سپس خود را [[شایسته]] [[رهبری]] و [[حکومت]] دانسته، مردم را به [[تبعیت]] از نماینده‌اش ~~«مسلم~~ بن ~~عقیل»~~ [[فرمان]] می‌‌دهد، تا خودش به [[کوفه]] برسد<ref>از سخنرانی امام حسین {{ع}} در منزل بیضه، کامل ابن اثیر، ج ۳، ص۲۸۰؛ حیاة الامام الحسین، ج ۳، ص۸۰.</ref>. [[سکوت]] نکردن در برابر [[سلطه]] [[ستم]] و [[اعتراض]] به [[بدعت‌ها]] و کشتن بی‌گناهان و هتک نوامیس [[مسلمانان]] و قطع [[حقوق]] حقداران، از مظاهر دیگر [[جهاد]] است که [[حسین بن علی]] {{ع}} پیشتاز این [[جبهه]] نیز بود. در نامه‌هایی هم که پس از ورود به [[مکّه]]، به [[مردم بصره]] و [[کوفه]] نوشت، [[سخن]] از نابود کردن [[سنّت]] و احیای [[بدعت]] توسط [[بنی امیّه]] و [[دعوت]] [[کوفیان]] و بصریان به [[اطاعت]] از خویش است تا در مبارزه‌ای با [[باطل]]، آنان را به ~~«راه رشد»~~ [[هدایت]] کند. در [[وصیّت]] نامه‌اش به [[محمد بن حنفیه]] نیز هنگام خروج از [[مدینه]]، حرکت خود را برای ~~«اصلاح»~~ در [[امّت]] [[پیامبر]] و بر اساس [[امر به معروف و نهی از منکر]] می‌‌شمارد ({{متن حدیث\|وَ أَنِّي لَمْ أَخْرُجْ أَشِراً}})<ref>مقتل خوارزمی، ج ۱، ص۱۸۸.</ref> در خطبه‌ای هم که در مکّه می‌‌خواند، پس از بیان [[زیبایی]] [[شهادت]] برای [[انسان]] و [[اشتیاق]] خویش به پیوستن به نیاکان شهیدش، از [[مردم]] دعوت می‌‌کند که هر کس آماده [[فدا]] کردن [[جان]] در این راه است، به او بپیوندند ({{متن حدیث\|مَنْ كَانَ فِينَا بَاذِلاً مُهْجَتَهُ مُوَطِّناً عَلَى لِقَاءِ الله نَفْسَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنَا}})<ref>لهوف، ص۳.</ref>.		این شرایط را بر گروه [[حاکم]] و امویان تطبیق کرده، فرمود: اینان، [[پیروی از شیطان]] کرده و [[اطاعت خدا]] را واگذاشته‌اند، [[فساد]] را آشکار، [[حدود الهی]] را تعطیل و [[بیت المال]] را مخصوص خود ساخته، [[حرام]] خدا را [[حلال]] کرده، [[حلال]] الهی را حرام کرده‌اند. سپس خود را شایسته [[رهبری]] و [[حکومت]] دانسته، مردم را به [[تبعیت]] از نماینده‌اش «[[مسلم بن عقیل]]» [[فرمان]] می‌‌دهد، تا خودش به [[کوفه]] برسد<ref>از سخنرانی امام حسین{{ع}} در منزل بیضه، کامل ابن اثیر، ج ۳، ص۲۸۰؛ حیاة الامام الحسین، ج ۳، ص۸۰.</ref>. [[سکوت]] نکردن در برابر [[سلطه]] [[ستم]] و [[اعتراض]] به [[بدعت‌ها]] و کشتن بی‌گناهان و هتک نوامیس [[مسلمانان]] و قطع [[حقوق]] حقداران، از مظاهر دیگر [[جهاد]] است که [[حسین بن علی]]{{ع}} پیشتاز این [[جبهه]] نیز بود. در نامه‌هایی هم که پس از ورود به [[مکّه]]، به [[مردم بصره]] و [[کوفه]] نوشت، [[سخن]] از نابود کردن [[سنّت]] و احیای [[بدعت]] توسط [[بنی امیّه]] و [[دعوت]] [[کوفیان]] و [[بصریان]] به [[اطاعت]] از خویش است تا در مبارزه‌ای با [[باطل]]، آنان را به «[[راه رشد]]» [[هدایت]] کند. در [[وصیّت]] نامه‌اش به [[محمد بن حنفیه]] نیز هنگام خروج از [[مدینه]]، [[حرکت]] خود را برای «[[اصلاح]]» در [[امّت]] [[پیامبر]] و بر اساس [[امر به معروف و نهی از منکر]] می‌‌شمارد ({{متن حدیث\|وَ أَنِّي لَمْ أَخْرُجْ أَشِراً}})<ref>مقتل خوارزمی، ج ۱، ص۱۸۸.</ref> در خطبه‌ای هم که در مکّه می‌‌خواند، پس از بیان [[زیبایی]] [[شهادت]] برای [[انسان]] و [[اشتیاق]] خویش به پیوستن به نیاکان شهیدش، از [[مردم]] دعوت می‌‌کند که هر کس آماده [[فدا]] کردن [[جان]] در این راه است، به او بپیوندند ({{متن حدیث\|مَنْ كَانَ فِينَا بَاذِلاً مُهْجَتَهُ مُوَطِّناً عَلَى لِقَاءِ الله نَفْسَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنَا}})<ref>لهوف، ص۳.</ref>.

	جهاد حسین بن علی {{ع}} برای [[احیاء دین]] بود. در این راه و با این ~~[[انگیزه]]،~~ هم کشتن و هم کشته شدن [[حیات]] و [[پیروزی]] است. جهاد و شهادت [[آزاد]] مردان، همیشه با [[بذل جان]] و [[ایثار]] و [[نثار خون]] است و ثمره آن [[بیداری]] مردم و [[احیای حق]] است. این خطّ و برنامه، [[معامله]] با خداست که مشتری [[جان‌ها]] و [[اموال]] [[مؤمنان]] است و به پیکارگران در راهش، نوید [[بهشت]] داده است، چه بکشند، چه کشته شوند<ref>{{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ...}} «همانا خداوند از مؤمنان، خودشان و دارایی‌هاشان را خریده است در برابر اینکه بهشت از آن آنها باشد» سوره توبه، آیه ۱۱۱.</ref>، و این همان [[فرهنگ]] ~~«احدی الحسنین»~~ است که [[قرآن]] آن را [[تعلیم]] و [[الهام]] می‌‌دهد. هم [[سید الشهدا]]، [[مجاهد در راه خدا]] بود و هم [[یاران]] شهیدش. [[مبارزه]] آنان، [[عمل به وظیفه اسلامی]] و [[تکلیف]] خدایی در مقابل [[ترویج بدعت‌ها]] و [[انحرافات]] و زدودن [[حقایق دین]] بود. هر چند [[دشمنان]] می‌‌کوشیدند جهادشان را یاغیگری و آن [[مجاهدان]] [[راه خدا]] را «خارجی» و [[شورشی]] معرفی کنند. از این رو در زیارتنامه‌های [[امام حسین]] و یارانش، از جمله اوصاف آن [[~~حضرت~~]]~~، نسبت به «جهاد»~~ تأکید شده است. در زیارت‌های مختلف، نسبت به [[سید الشهدا]] این تعابیر دیده می‌‌شود: {{متن حدیث\|الزَّاهِدِ الذَّائِدِ الْمُجَاهِدِ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدَ فِيكَ الْمُنَافِقِينَ وَ الْكُفَّارَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ الْمُلْحِدِينَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ عَدُوَّكَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ فِي اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ}}<ref>در مفاتیح الجنان، خط طاهر خوشنویس، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، صفحات ۴۱۸، ۴۲۳ تا ۴۲۵، ۴۴۱، ۴۴۴.</ref>، و درباره [[شهدای کربلا]] نیز این کلمات و تعابیر به کار رفته است: {{متن حدیث\|نَصَحْتُمْ لِلَّهِ وَ جَاهَدْتُمْ فِي سَبِيلِهِ}}، {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكُمْ جَاهَدْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ}}، {{متن حدیث\|الذَّابُّونَ عَنْ تَوْحِيدِ اللَّهِ}}<ref>مفاتیح الجنان، خط طاهر خوشنویس، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، صفحات ۴۴۰، ۴۴۴، ۴۴۸.</ref> و برای خنثی کردن [[تبلیغات]] [[دشمن]]، در [[زیارتنامه‌ها]] همه این صفات و [[اعمال]]، برای سید الشهدا و یارانش با مطلع {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ...}}، آمده است، [[گواهی]] [[زائر]] بر اینکه اینان مجاهدان راه خدا بودند و مبارزه شان، جهادی [[مقدّس]] بر ضدّ [[باطل]] بود.		جهاد حسین بن علی{{ع}} برای [[احیاء دین]] بود. در این راه و با این انگیزه، هم کشتن و هم کشته شدن [[حیات]] و [[پیروزی]] است. [[جهاد]] و شهادت [[آزاد]] مردان، همیشه با [[بذل جان]] و [[ایثار]] و [[نثار خون]] است و ثمره آن [[بیداری]] مردم و [[احیای حق]] است. این خطّ و برنامه، [[معامله]] با خداست که مشتری [[جان‌ها]] و [[اموال]] [[مؤمنان]] است و به پیکارگران در راهش، نوید [[بهشت]] داده است، چه بکشند، چه کشته شوند<ref>{{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ...}} «همانا خداوند از مؤمنان، خودشان و دارایی‌هاشان را خریده است در برابر اینکه بهشت از آن آنها باشد» سوره توبه، آیه ۱۱۱.</ref>، و این همان [[فرهنگ]] «[[احدی الحسنین]]» است که [[قرآن]] آن را [[تعلیم]] و [[الهام]] می‌‌دهد. هم [[سید الشهدا]]، [[مجاهد در راه خدا]] بود و هم [[یاران]] شهیدش. [[مبارزه]] آنان، [[عمل به وظیفه اسلامی]] و [[تکلیف]] خدایی در مقابل [[ترویج بدعت‌ها]] و [[انحرافات]] و زدودن [[حقایق دین]] بود. هر چند [[دشمنان]] می‌‌کوشیدند جهادشان را یاغیگری و آن [[مجاهدان]] [[راه خدا]] را «خارجی» و [[شورشی]] معرفی کنند. از این رو در زیارتنامه‌های [[امام حسین]] و یارانش، از جمله اوصاف آن حضرت، نسبت به «[[جهاد]]» تأکید شده است. در زیارت‌های مختلف، نسبت به [[سید الشهدا]] این تعابیر دیده می‌‌شود: {{متن حدیث\|الزَّاهِدِ الذَّائِدِ الْمُجَاهِدِ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدَ فِيكَ الْمُنَافِقِينَ وَ الْكُفَّارَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ الْمُلْحِدِينَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ عَدُوَّكَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ فِي اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ}}<ref>در مفاتیح الجنان، خط طاهر خوشنویس، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، صفحات ۴۱۸، ۴۲۳ تا ۴۲۵، ۴۴۱، ۴۴۴.</ref>، و درباره [[شهدای کربلا]] نیز این کلمات و تعابیر به کار رفته است: {{متن حدیث\|نَصَحْتُمْ لِلَّهِ وَ جَاهَدْتُمْ فِي سَبِيلِهِ}}، {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكُمْ جَاهَدْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ}}، {{متن حدیث\|الذَّابُّونَ عَنْ تَوْحِيدِ اللَّهِ}}<ref>مفاتیح الجنان، خط طاهر خوشنویس، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، صفحات ۴۴۰، ۴۴۴، ۴۴۸.</ref> و برای خنثی کردن [[تبلیغات]] [[دشمن]]، در [[زیارتنامه‌ها]] همه این صفات و [[اعمال]]، برای سید الشهدا و یارانش با مطلع {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ...}}، آمده است، [[گواهی]] [[زائر]] بر اینکه اینان مجاهدان راه خدا بودند و مبارزه شان، [[جهادی]] [[مقدّس]] بر ضدّ [[باطل]] بود.
	[[عاشورا]]، [[سرمایه]] الهام‌بخش مجاهدان در طول [[تاریخ]] گشت و [[خون]] سید الشهدا و شهدای کربلا، خون [[حماسه‌سازان]] [[ظلم‌ستیز]] را به [[جوش]] آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص۱۴۳.</ref>.		[[عاشورا]]، [[سرمایه]] الهام‌بخش مجاهدان در طول [[تاریخ]] گشت و [[خون]] سید الشهدا و شهدای کربلا، خون [[حماسه‌سازان]] [[ظلم‌ستیز]] را به [[جوش]] آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص۱۴۳.</ref>.

Bahmani: /* منابع */

2024-10-17T07:13:15Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۳
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	# [[پرونده:13681353.jpg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|'''گزیده دانشنامه امام حسین''']]		# [[پرونده:13681353.jpg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|'''گزیده دانشنامه امام حسین''']]
	# [[پرونده:1100818.jpg\|22px]] [[سید مجتبی غیوری\|غیوری، سید مجتبی]]، '''[[امام حسین و تربیت دینی (مقاله)\|مقاله «امام حسین و تربیت دینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۷ (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورایی ج۷]]'''		# [[پرونده:1100818.jpg\|22px]] [[سید مجتبی غیوری\|غیوری، سید مجتبی]]، '''[[امام حسین و تربیت دینی (مقاله)\|مقاله «امام حسین و تربیت دینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۷ (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورایی ج۷]]'''
	# [[پرونده:1100521.jpg\|22px]] [[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|'''سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* جهاد امام حسین{{ع}} با حاکم ستمگر */

2024-10-17T07:13:04Z

جهاد امام حسین{{ع}} با حاکم ستمگر

نمایش تغییرات

Bahmani: /* دعوت به جهاد */

2024-10-17T07:06:42Z

دعوت به جهاد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۶
خط ۲۴:		خط ۲۴:

	== دعوت به جهاد ==		== دعوت به جهاد ==
	در [[کتاب وقعة صفین]] پس از یادکردِ سخن [[امیرمؤمنان]] {{ع}} و امام حسین آمده است: سپس، [[حسین بن علی]] {{ع}} به [[سخنرانی]] ایستاد و [[خدا]] را ستود و او را ثنا گفت، آن‌گونه که سزاوارش بود و پس از آن فرمود: «ای [[کوفیان]]! شما [[دوستان]] [ما] و بزرگوارید و [[جامه]] زیرینید، و نه رویین. بکوشید آنچه را میان شما کهنه گشته، [[احیا]] کنید و آنچه را بر شما دشوار گشته، آسان سازید و آنچه را پراکنده شده، پیوند دهید. هان که [[جنگ]]، شرّش [[زشت]] و مزه‌اش تلخ است و جرعه‌هایی به [[سختی]] فرو رونده است! هر کس خود را برای آن، آماده کند و ساز و برگش را فراهم آورد و جراحت‌هایش به گاه ورود، او را رنجیده نکند، مردِ جنگ است و هر کس بدان بشتابد، پیش از آنکه هنگامش در رسد و بی‌آنکه ببیند چه کاری باید برایش انجام دهد، سزاوار آن است که به قومش سودی نرساند و خود را تباه کند. به [[یاری ~~خدا]]،~~ از او می‌خواهیم که با [ایجاد] الفتش، شما را [[استوار]] بدارد». سپس فرود آمد و بیشترِ [[مردم]]، [[دعوت]] علی {{ع}} را در حرکت و [[جهاد]]، [[اجابت]] کردند<ref>{{متن حدیث\|بَعْدَ ذِکْرِ کَلَامِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ {{ع}} فِی دَعْوَةِ النَّاسِ إِلَی الْجِهَادِ قَبَلَ الْمَسِیرِ إِلَی الْحَربِ... ثُمَّ قَامَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ {{ع}} خَطِيباً فَحَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَى عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ: «يَا أَهْلَ الْكُوفَةِ أَنْتُمُ الْأَحِبَّةُ الْكُرَمَاءُ وَ الشِّعَارُ دُونَ‏ الدِّثَارِ جِدُّوا فِي إِحْيَاءِ مَا دَثَرَ بَيْنَكُمْ وَ إِسْهَالِ مَا تَوَعَّرَ عَلَيْكُمْ وَ أُلْفَةِ مَا ذَاعَ مِنْكُمْ‏ أَلَا إِنَّ الْحَرْبَ شَرُّهَا ذَرِيعٌ وَ طَعْمَهَا فَظِيعٌ وَ هِيَ جُرَعٌ مُتَحَسَّاةٌ فَمَنْ أَخَذَ لَهَا أُهْبَتَهَا وَ اسْتَعَدَّ لَهَا عُدَّتَهَا وَ لَمْ يَأْلَمْ كُلُومَهَا عِنْدَ حُلُولِهَا فَذَاكَ صَاحِبُهَا وَ مَنْ عَاجَلَهَا قَبْلَ أَوَانِ فُرْصَتِهَا وَ اسْتِبْصَارِ سَعْيِهِ فِيهَا فَذَاكَ قَمِنٌ أَلَّا يَنْفَعَ قَوْمَهُ وَ أَنْ يُهْلِكَ نَفْسَهُ نَسْأَلُ اللَّهَ بِعَوْنِهِ أَنْ يَدْعَمَكُمْ بِأُلْفَتِهِ». ثُمَّ نَزَلَ فَأَجَابَ عَلِيّاً إِلَى السَّيْرِ وَ الْجِهَادِ جُلُّ النَّاسِ}} (وقعة صفّین، ص۱۱۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص۹۵۲.</ref>		در [[کتاب وقعة صفین]] پس از یادکردِ سخن [[امیرمؤمنان]] {{ع}} و امام حسین آمده است: سپس، [[حسین بن علی]] {{ع}} به سخنرانی ایستاد و [[خدا]] را ستود و او را ثنا گفت، آن‌گونه که سزاوارش بود و پس از آن فرمود: «ای [[کوفیان]]! شما [[دوستان]] [ما] و بزرگوارید و [[جامه]] زیرینید، و نه رویین. بکوشید آنچه را میان شما کهنه گشته، احیا کنید و آنچه را بر شما دشوار گشته، آسان سازید و آنچه را پراکنده شده، پیوند دهید. هان که [[جنگ]]، شرّش [[زشت]] و مزه‌اش تلخ است و جرعه‌هایی به [[سختی]] فرو رونده است! هر کس خود را برای آن، آماده کند و ساز و برگش را فراهم آورد و جراحت‌هایش به گاه ورود، او را رنجیده نکند، مردِ جنگ است و هر کس بدان بشتابد، پیش از آنکه هنگامش در رسد و بی‌آنکه ببیند چه کاری باید برایش انجام دهد، سزاوار آن است که به قومش سودی نرساند و خود را تباه کند. به یاری خدا، از او می‌خواهیم که با [ایجاد] الفتش، شما را [[استوار]] بدارد». سپس فرود آمد و بیشترِ [[مردم]]، [[دعوت]] علی {{ع}} را در حرکت و [[جهاد]]، [[اجابت]] کردند<ref>{{متن حدیث\|بَعْدَ ذِکْرِ کَلَامِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ {{ع}} فِی دَعْوَةِ النَّاسِ إِلَی الْجِهَادِ قَبَلَ الْمَسِیرِ إِلَی الْحَربِ... ثُمَّ قَامَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ {{ع}} خَطِيباً فَحَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَى عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ: «يَا أَهْلَ الْكُوفَةِ أَنْتُمُ الْأَحِبَّةُ الْكُرَمَاءُ وَ الشِّعَارُ دُونَ‏ الدِّثَارِ جِدُّوا فِي إِحْيَاءِ مَا دَثَرَ بَيْنَكُمْ وَ إِسْهَالِ مَا تَوَعَّرَ عَلَيْكُمْ وَ أُلْفَةِ مَا ذَاعَ مِنْكُمْ‏ أَلَا إِنَّ الْحَرْبَ شَرُّهَا ذَرِيعٌ وَ طَعْمَهَا فَظِيعٌ وَ هِيَ جُرَعٌ مُتَحَسَّاةٌ فَمَنْ أَخَذَ لَهَا أُهْبَتَهَا وَ اسْتَعَدَّ لَهَا عُدَّتَهَا وَ لَمْ يَأْلَمْ كُلُومَهَا عِنْدَ حُلُولِهَا فَذَاكَ صَاحِبُهَا وَ مَنْ عَاجَلَهَا قَبْلَ أَوَانِ فُرْصَتِهَا وَ اسْتِبْصَارِ سَعْيِهِ فِيهَا فَذَاكَ قَمِنٌ أَلَّا يَنْفَعَ قَوْمَهُ وَ أَنْ يُهْلِكَ نَفْسَهُ نَسْأَلُ اللَّهَ بِعَوْنِهِ أَنْ يَدْعَمَكُمْ بِأُلْفَتِهِ». ثُمَّ نَزَلَ فَأَجَابَ عَلِيّاً إِلَى السَّيْرِ وَ الْجِهَادِ جُلُّ النَّاسِ}} (وقعة صفّین، ص۱۱۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص۹۵۲.</ref>

	==[[جهاد امام حسین]]{{ع}} با [[حاکم ستمگر]]==		==[[جهاد امام حسین]]{{ع}} با [[حاکم ستمگر]]==

Bahmani: /* جهاد */

2024-10-17T07:06:13Z

جهاد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۶
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	== [[جهاد]] ==		== [[جهاد]] ==
	در عصر [[امام حسین]] {{ع}} [[مردم]] گرفتار [[حکومت ظالم]] و فاسدی شده بودند که برای [[مقدسات]] [[دینی]] و [[اسلام]] و [[مسلمانان]] حرمتی قائل نبود و اسلام در چنین شرایطی در معرض نابودی بود. امام حسین {{ع}} قیام بر چنین [[حکومتی]] را واجب می‌دید و با امتناع از بیعت با یزید به [[مکه]] رفت و از آنجا به [[کوفه]] عزیمت کرد تا [[شیعیان]] را در جهاد بر ضد [[ستم]] [[رهبری]] کند.		در عصر [[امام حسین]] {{ع}} [[مردم]] گرفتار [[حکومت ظالم]] و فاسدی شده بودند که برای مقدسات [[دینی]] و [[اسلام]] و [[مسلمانان]] حرمتی قائل نبود و اسلام در چنین شرایطی در معرض نابودی بود. امام حسین {{ع}} قیام بر چنین [[حکومتی]] را واجب می‌دید و با امتناع از بیعت با یزید به [[مکه]] رفت و از آنجا به [[کوفه]] عزیمت کرد تا [[شیعیان]] را در جهاد بر ضد [[ستم]] [[رهبری]] کند.
	خود حضرت در دیداری که با «[[فرزدق]]» در مسیر کوفه داشت، ضمن برشمردن فسادهای [[حکومت]] «[[امویان]]» و تعطیل [[حدود الهی]] و رواج می‌خواری و [[غارت]] [[اموال]] [[مردم]] فرمود: «من سزاوارترین کسی هستم که به [[یاری دین خدا]] برخیزم و [[شریعت]] [[مطهر]] او را [[عزیز]] بدارم و در راه او [[جهاد]] کنم تا [[کلام الهی]] [[برترین]] شود»<ref>کلمات الامام الحسین {{ع}}، ص۳۳۶.</ref>.<ref>[[سید مجتبی غیوری\|غیوری، سید مجتبی]]، [[امام حسین و تربیت دینی (مقاله)\|مقاله «امام حسین و تربیت دینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۷ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۷]]، ص ۸۷.</ref>		خود حضرت در دیداری که با «[[فرزدق]]» در مسیر کوفه داشت، ضمن برشمردن فسادهای [[حکومت]] «[[امویان]]» و تعطیل [[حدود الهی]] و رواج می‌خواری و [[غارت]] [[اموال]] [[مردم]] فرمود: «من سزاوارترین کسی هستم که به [[یاری دین خدا]] برخیزم و [[شریعت]] [[مطهر]] او را عزیز بدارم و در راه او [[جهاد]] کنم تا [[کلام الهی]] [[برترین]] شود»<ref>کلمات الامام الحسین {{ع}}، ص۳۳۶.</ref>.<ref>[[سید مجتبی غیوری\|غیوری، سید مجتبی]]، [[امام حسین و تربیت دینی (مقاله)\|مقاله «امام حسین و تربیت دینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۷ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۷]]، ص ۸۷.</ref>

	== دعوت به جهاد ==		== دعوت به جهاد ==

Bahmani: /* جهاد */

2024-10-17T07:05:59Z

جهاد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۵
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	== [[جهاد]] ==		== [[جهاد]] ==
	در [[~~عصر~~ امام حسین]] {{ع}} [[مردم]] گرفتار [[حکومت ظالم]] و فاسدی شده بودند که برای [[مقدسات]] [[دینی]] و [[اسلام]] و [[مسلمانان]] حرمتی قائل نبود و اسلام در چنین شرایطی در معرض نابودی بود. امام حسین {{ع}} قیام بر چنین [[حکومتی]] را واجب می‌دید و با [[امتناع از بیعت با یزید]] به [[مکه]] رفت و از آنجا به [[کوفه]] عزیمت کرد تا [[شیعیان]] را در جهاد بر [[ضد]] [[ستم]] [[رهبری]] کند.		در عصر [[امام حسین]] {{ع}} [[مردم]] گرفتار [[حکومت ظالم]] و فاسدی شده بودند که برای [[مقدسات]] [[دینی]] و [[اسلام]] و [[مسلمانان]] حرمتی قائل نبود و اسلام در چنین شرایطی در معرض نابودی بود. امام حسین {{ع}} قیام بر چنین [[حکومتی]] را واجب می‌دید و با امتناع از بیعت با یزید به [[مکه]] رفت و از آنجا به [[کوفه]] عزیمت کرد تا [[شیعیان]] را در جهاد بر ضد [[ستم]] [[رهبری]] کند.
	خود [[حضرت]] در دیداری که با «[[فرزدق]]» در مسیر کوفه داشت، ضمن برشمردن فسادهای [[حکومت]] «[[امویان]]» و تعطیل [[حدود الهی]] و رواج می‌خواری و [[غارت]] [[اموال]] [[مردم]] فرمود:		خود حضرت در دیداری که با «[[فرزدق]]» در مسیر کوفه داشت، ضمن برشمردن فسادهای [[حکومت]] «[[امویان]]» و تعطیل [[حدود الهی]] و رواج می‌خواری و [[غارت]] [[اموال]] [[مردم]] فرمود: «من سزاوارترین کسی هستم که به [[یاری دین خدا]] برخیزم و [[شریعت]] [[مطهر]] او را [[عزیز]] بدارم و در راه او [[جهاد]] کنم تا [[کلام الهی]] [[برترین]] شود»<ref>کلمات الامام الحسین {{ع}}، ص۳۳۶.</ref>.<ref>[[سید مجتبی غیوری\|غیوری، سید مجتبی]]، [[امام حسین و تربیت دینی (مقاله)\|مقاله «امام حسین و تربیت دینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۷ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۷]]، ص ۸۷.</ref>
	«من سزاوارترین کسی هستم که به [[یاری دین خدا]] برخیزم و [[شریعت]] [[مطهر]] او را [[عزیز]] بدارم و در راه او [[جهاد]] کنم تا [[کلام الهی]] [[برترین]] شود»<ref>کلمات الامام الحسین {{ع}}، ص۳۳۶.</ref>.<ref>[[سید مجتبی غیوری\|غیوری، سید مجتبی]]، [[امام حسین و تربیت دینی (مقاله)\|مقاله «امام حسین و تربیت دینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۷ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۷]] ص ۸۷.</ref>

	== دعوت به جهاد ==		== دعوت به جهاد ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۶
خط ۸:		خط ۸:
	[[پرونده:13681463.jpeg\|300px\|بندانگشتی\|جهاد]]		[[پرونده:13681463.jpeg\|300px\|بندانگشتی\|جهاد]]
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	از دستاوردها، اهداف، [[انگیزه‌ها]]، درس‌ها و پیام‌های عمده [[عاشورا]]، ~~«جهاد»~~ است. [[جهاد]]، عامل [[قدرت]] و [[شوکت]] [[امّت اسلام]] و نشانه [[حق باوری]] و [[خداجویی]] و [[آخرت‌گرایی]] [[مسلمان]] است. ملّتی هم که از [[مبارزه]] در راه باورهای [[مقدّس]] و آرمان‌های شکوه‌مند خویش سرباز زند. گرفتار [[ذلّت]] و [[زبونی]] می‌‌شود. جهاد، یکی از [[واجبات]] [[دینی]] است و [[پیشوایان دین]]، [[شایسته‌ترین]] کسانی‌اند که به آن [[قیام]] کنند و [[مردم]] را هنگام نیاز، به جهاد فرا خوانند.		از دستاوردها، اهداف، [[انگیزه‌ها]]، درس‌ها و پیام‌های عمده [[عاشورا]]، «[[جهاد]]» است. [[جهاد]]، عامل [[قدرت]] و [[شوکت]] [[امّت اسلام]] و [[نشانه]] [[حق باوری]] و [[خداجویی]] و [[آخرت‌گرایی]] [[مسلمان]] است. ملّتی هم که از [[مبارزه]] در راه باورهای [[مقدّس]] و آرمان‌های شکوه‌مند خویش سرباز زند. گرفتار [[ذلّت]] و [[زبونی]] می‌‌شود. جهاد، یکی از [[واجبات]] [[دینی]] است و [[پیشوایان دین]]، [[شایسته‌ترین]] کسانی‌اند که به آن [[قیام]] کنند و [[مردم]] را هنگام نیاز، به جهاد فرا خوانند.

	جهاد، گاهی با [[دشمنان]] [[متجاوز]] و [[کفّار مهاجم]] است، گاهی با [[منافقان]] و گاهی با [[متجاوزان]] داخلی که بر ضدّ [[حکومت حق]] می‌‌شورند، گاهی بر ضدّ [[ظالمان]]، [[بدعت گذاران]]، [[تحریف گران]]، [[ترویج کنندگان باطل]]، [[تعطیل کنندگان حدود الهی]]، بر برهم زنندگان [[امنیت جامعه اسلامی]] و [[غاصبان حکومت مشروع]] و [[~~حکومت الهی\|~~الهی]] از شایستگان است.		جهاد، گاهی با [[دشمنان]] [[متجاوز]] و [[کفّار مهاجم]] است، گاهی با [[منافقان]] و گاهی با [[متجاوزان]] داخلی که بر ضدّ [[حکومت حق]] می‌‌شورند، گاهی بر ضدّ [[ظالمان]]، [[بدعت گذاران]]، [[تحریف گران]]، [[ترویج کنندگان باطل]]، [[تعطیل کنندگان حدود الهی]]، بر برهم زنندگان [[امنیت جامعه اسلامی]] و [[غاصبان حکومت مشروع]] و [[الهی]] از [[شایستگان]] است.

	[[سید الشهدا]] {{ع}} در عصری قرار گرفته بود که [[امویان]]، کمر به هدم [[اسلام]] و محو [[شریعت]] بسته بودند و [[دین خدا]] در معرض نابودی بود. جهاد آن ~~[[حضرت]]،~~ جانی تازه به اسلام داد و خونی تازه در رگ‌های [[جامعه]] دوانید. آن حضرت با استناد به این [[کلام پیامبر]] [[خدا]] {{صل}} که فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ رَأَى سُلْطَاناً جَائِراً مُسْتَحِلاًّ لِحُرَمِ الله؛ نَاكِثاً لِعَهْدِ الله؛ مُخَالِفاً لِسُنَّةِ رَسُولِ الله؛ يَعْمَلُ فِي عِبَادِ الله بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوَانِ فَلَمْ يُغَيَّرْ عَلَيْهِ بِفِعْلٍ وَ لاَ قَوْلٍ، كَانَ حَقّاً عَلَى الله أَنْ يُدْخِلَهُ مُدْخَلَهُ}}.		[[سید الشهدا]]{{ع}} در عصری قرار گرفته بود که [[امویان]]، کمر به [[هدم]] [[اسلام]] و محو [[شریعت]] بسته بودند و [[دین خدا]] در معرض نابودی بود. جهاد آن حضرت، جانی تازه به اسلام داد و خونی تازه در رگ‌های [[جامعه]] دوانید. آن حضرت با استناد به این [[کلام پیامبر]] [[خدا]]{{صل}} که فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ رَأَى سُلْطَاناً جَائِراً مُسْتَحِلاًّ لِحُرَمِ الله؛ نَاكِثاً لِعَهْدِ الله؛ مُخَالِفاً لِسُنَّةِ رَسُولِ الله؛ يَعْمَلُ فِي عِبَادِ الله بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوَانِ فَلَمْ يُغَيَّرْ عَلَيْهِ بِفِعْلٍ وَ لاَ قَوْلٍ، كَانَ حَقّاً عَلَى الله أَنْ يُدْخِلَهُ مُدْخَلَهُ}}.

	این شرایط را بر گروه [[حاکم]] و امویان تطبیق کرده، فرمود: اینان، [[پیروی از شیطان]] کرده و [[اطاعت خدا]] را واگذاشته‌اند، [[فساد]] را آشکار، حدود الهی را تعطیل و [[بیت المال]] را مخصوص خود ساخته، [[حرام]] خدا را [[حلال]] کرده، حلال الهی را حرام کرده‌اند. سپس خود را [[شایسته]] [[رهبری]] و [[حکومت]] دانسته، مردم را به [[تبعیت]] از نماینده‌اش ~~«مسلم~~ بن ~~عقیل»~~ [[فرمان]] می‌‌دهد، تا خودش به [[کوفه]] برسد<ref>از سخنرانی امام حسین {{ع}} در منزل بیضه، کامل ابن اثیر، ج ۳، ص۲۸۰؛ حیاة الامام الحسین، ج ۳، ص۸۰.</ref>. [[سکوت]] نکردن در برابر [[سلطه]] [[ستم]] و [[اعتراض]] به [[بدعت‌ها]] و کشتن بی‌گناهان و هتک نوامیس [[مسلمانان]] و قطع [[حقوق]] حقداران، از مظاهر دیگر [[جهاد]] است که [[حسین بن علی]] {{ع}} پیشتاز این [[جبهه]] نیز بود. در نامه‌هایی هم که پس از ورود به [[مکّه]]، به [[مردم بصره]] و [[کوفه]] نوشت، [[سخن]] از نابود کردن [[سنّت]] و احیای [[بدعت]] توسط [[بنی امیّه]] و [[دعوت]] [[کوفیان]] و بصریان به [[اطاعت]] از خویش است تا در مبارزه‌ای با [[باطل]]، آنان را به ~~«راه رشد»~~ [[هدایت]] کند. در [[وصیّت]] نامه‌اش به [[محمد بن حنفیه]] نیز هنگام خروج از [[مدینه]]، حرکت خود را برای ~~«اصلاح»~~ در [[امّت]] [[پیامبر]] و بر اساس [[امر به معروف و نهی از منکر]] می‌‌شمارد ({{متن حدیث\|وَ أَنِّي لَمْ أَخْرُجْ أَشِراً}})<ref>مقتل خوارزمی، ج ۱، ص۱۸۸.</ref> در خطبه‌ای هم که در مکّه می‌‌خواند، پس از بیان [[زیبایی]] [[شهادت]] برای [[انسان]] و [[اشتیاق]] خویش به پیوستن به نیاکان شهیدش، از [[مردم]] دعوت می‌‌کند که هر کس آماده [[فدا]] کردن [[جان]] در این راه است، به او بپیوندند ({{متن حدیث\|مَنْ كَانَ فِينَا بَاذِلاً مُهْجَتَهُ مُوَطِّناً عَلَى لِقَاءِ الله نَفْسَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنَا}})<ref>لهوف، ص۳.</ref>.		این شرایط را بر گروه [[حاکم]] و امویان تطبیق کرده، فرمود: اینان، [[پیروی از شیطان]] کرده و [[اطاعت خدا]] را واگذاشته‌اند، [[فساد]] را آشکار، [[حدود الهی]] را تعطیل و [[بیت المال]] را مخصوص خود ساخته، [[حرام]] خدا را [[حلال]] کرده، [[حلال]] الهی را حرام کرده‌اند. سپس خود را شایسته [[رهبری]] و [[حکومت]] دانسته، مردم را به [[تبعیت]] از نماینده‌اش «[[مسلم بن عقیل]]» [[فرمان]] می‌‌دهد، تا خودش به [[کوفه]] برسد<ref>از سخنرانی امام حسین{{ع}} در منزل بیضه، کامل ابن اثیر، ج ۳، ص۲۸۰؛ حیاة الامام الحسین، ج ۳، ص۸۰.</ref>. [[سکوت]] نکردن در برابر [[سلطه]] [[ستم]] و [[اعتراض]] به [[بدعت‌ها]] و کشتن بی‌گناهان و هتک نوامیس [[مسلمانان]] و قطع [[حقوق]] حقداران، از مظاهر دیگر [[جهاد]] است که [[حسین بن علی]]{{ع}} پیشتاز این [[جبهه]] نیز بود. در نامه‌هایی هم که پس از ورود به [[مکّه]]، به [[مردم بصره]] و [[کوفه]] نوشت، [[سخن]] از نابود کردن [[سنّت]] و احیای [[بدعت]] توسط [[بنی امیّه]] و [[دعوت]] [[کوفیان]] و [[بصریان]] به [[اطاعت]] از خویش است تا در مبارزه‌ای با [[باطل]]، آنان را به «[[راه رشد]]» [[هدایت]] کند. در [[وصیّت]] نامه‌اش به [[محمد بن حنفیه]] نیز هنگام خروج از [[مدینه]]، [[حرکت]] خود را برای «[[اصلاح]]» در [[امّت]] [[پیامبر]] و بر اساس [[امر به معروف و نهی از منکر]] می‌‌شمارد ({{متن حدیث\|وَ أَنِّي لَمْ أَخْرُجْ أَشِراً}})<ref>مقتل خوارزمی، ج ۱، ص۱۸۸.</ref> در خطبه‌ای هم که در مکّه می‌‌خواند، پس از بیان [[زیبایی]] [[شهادت]] برای [[انسان]] و [[اشتیاق]] خویش به پیوستن به نیاکان شهیدش، از [[مردم]] دعوت می‌‌کند که هر کس آماده [[فدا]] کردن [[جان]] در این راه است، به او بپیوندند ({{متن حدیث\|مَنْ كَانَ فِينَا بَاذِلاً مُهْجَتَهُ مُوَطِّناً عَلَى لِقَاءِ الله نَفْسَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنَا}})<ref>لهوف، ص۳.</ref>.

	جهاد حسین بن علی {{ع}} برای [[احیاء دین]] بود. در این راه و با این ~~[[انگیزه]]،~~ هم کشتن و هم کشته شدن [[حیات]] و [[پیروزی]] است. جهاد و شهادت [[آزاد]] مردان، همیشه با [[بذل جان]] و [[ایثار]] و [[نثار خون]] است و ثمره آن [[بیداری]] مردم و [[احیای حق]] است. این خطّ و برنامه، [[معامله]] با خداست که مشتری [[جان‌ها]] و [[اموال]] [[مؤمنان]] است و به پیکارگران در راهش، نوید [[بهشت]] داده است، چه بکشند، چه کشته شوند<ref>{{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ...}} «همانا خداوند از مؤمنان، خودشان و دارایی‌هاشان را خریده است در برابر اینکه بهشت از آن آنها باشد» سوره توبه، آیه ۱۱۱.</ref>، و این همان [[فرهنگ]] ~~«احدی الحسنین»~~ است که [[قرآن]] آن را [[تعلیم]] و [[الهام]] می‌‌دهد. هم [[سید الشهدا]]، [[مجاهد در راه خدا]] بود و هم [[یاران]] شهیدش. [[مبارزه]] آنان، [[عمل به وظیفه اسلامی]] و [[تکلیف]] خدایی در مقابل [[ترویج بدعت‌ها]] و [[انحرافات]] و زدودن [[حقایق دین]] بود. هر چند [[دشمنان]] می‌‌کوشیدند جهادشان را یاغیگری و آن [[مجاهدان]] [[راه خدا]] را «خارجی» و [[شورشی]] معرفی کنند. از این رو در زیارتنامه‌های [[امام حسین]] و یارانش، از جمله اوصاف آن [[~~حضرت~~]]~~، نسبت به «جهاد»~~ تأکید شده است. در زیارت‌های مختلف، نسبت به [[سید الشهدا]] این تعابیر دیده می‌‌شود: {{متن حدیث\|الزَّاهِدِ الذَّائِدِ الْمُجَاهِدِ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدَ فِيكَ الْمُنَافِقِينَ وَ الْكُفَّارَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ الْمُلْحِدِينَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ عَدُوَّكَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ فِي اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ}}<ref>در مفاتیح الجنان، خط طاهر خوشنویس، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، صفحات ۴۱۸، ۴۲۳ تا ۴۲۵، ۴۴۱، ۴۴۴.</ref>، و درباره [[شهدای کربلا]] نیز این کلمات و تعابیر به کار رفته است: {{متن حدیث\|نَصَحْتُمْ لِلَّهِ وَ جَاهَدْتُمْ فِي سَبِيلِهِ}}، {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكُمْ جَاهَدْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ}}، {{متن حدیث\|الذَّابُّونَ عَنْ تَوْحِيدِ اللَّهِ}}<ref>مفاتیح الجنان، خط طاهر خوشنویس، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، صفحات ۴۴۰، ۴۴۴، ۴۴۸.</ref> و برای خنثی کردن [[تبلیغات]] [[دشمن]]، در [[زیارتنامه‌ها]] همه این صفات و [[اعمال]]، برای سید الشهدا و یارانش با مطلع {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ...}}، آمده است، [[گواهی]] [[زائر]] بر اینکه اینان مجاهدان راه خدا بودند و مبارزه شان، جهادی [[مقدّس]] بر ضدّ [[باطل]] بود.		جهاد حسین بن علی{{ع}} برای [[احیاء دین]] بود. در این راه و با این انگیزه، هم کشتن و هم کشته شدن [[حیات]] و [[پیروزی]] است. [[جهاد]] و شهادت [[آزاد]] مردان، همیشه با [[بذل جان]] و [[ایثار]] و [[نثار خون]] است و ثمره آن [[بیداری]] مردم و [[احیای حق]] است. این خطّ و برنامه، [[معامله]] با خداست که مشتری [[جان‌ها]] و [[اموال]] [[مؤمنان]] است و به پیکارگران در راهش، نوید [[بهشت]] داده است، چه بکشند، چه کشته شوند<ref>{{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ...}} «همانا خداوند از مؤمنان، خودشان و دارایی‌هاشان را خریده است در برابر اینکه بهشت از آن آنها باشد» سوره توبه، آیه ۱۱۱.</ref>، و این همان [[فرهنگ]] «[[احدی الحسنین]]» است که [[قرآن]] آن را [[تعلیم]] و [[الهام]] می‌‌دهد. هم [[سید الشهدا]]، [[مجاهد در راه خدا]] بود و هم [[یاران]] شهیدش. [[مبارزه]] آنان، [[عمل به وظیفه اسلامی]] و [[تکلیف]] خدایی در مقابل [[ترویج بدعت‌ها]] و [[انحرافات]] و زدودن [[حقایق دین]] بود. هر چند [[دشمنان]] می‌‌کوشیدند جهادشان را یاغیگری و آن [[مجاهدان]] [[راه خدا]] را «خارجی» و [[شورشی]] معرفی کنند. از این رو در زیارتنامه‌های [[امام حسین]] و یارانش، از جمله اوصاف آن حضرت، نسبت به «[[جهاد]]» تأکید شده است. در زیارت‌های مختلف، نسبت به [[سید الشهدا]] این تعابیر دیده می‌‌شود: {{متن حدیث\|الزَّاهِدِ الذَّائِدِ الْمُجَاهِدِ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدَ فِيكَ الْمُنَافِقِينَ وَ الْكُفَّارَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ الْمُلْحِدِينَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ عَدُوَّكَ}}، {{متن حدیث\|جَاهَدْتَ فِي اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ}}<ref>در مفاتیح الجنان، خط طاهر خوشنویس، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، صفحات ۴۱۸، ۴۲۳ تا ۴۲۵، ۴۴۱، ۴۴۴.</ref>، و درباره [[شهدای کربلا]] نیز این کلمات و تعابیر به کار رفته است: {{متن حدیث\|نَصَحْتُمْ لِلَّهِ وَ جَاهَدْتُمْ فِي سَبِيلِهِ}}، {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكُمْ جَاهَدْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ}}، {{متن حدیث\|الذَّابُّونَ عَنْ تَوْحِيدِ اللَّهِ}}<ref>مفاتیح الجنان، خط طاهر خوشنویس، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، صفحات ۴۴۰، ۴۴۴، ۴۴۸.</ref> و برای خنثی کردن [[تبلیغات]] [[دشمن]]، در [[زیارتنامه‌ها]] همه این صفات و [[اعمال]]، برای سید الشهدا و یارانش با مطلع {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ...}}، آمده است، [[گواهی]] [[زائر]] بر اینکه اینان مجاهدان راه خدا بودند و مبارزه شان، [[جهادی]] [[مقدّس]] بر ضدّ [[باطل]] بود.
	[[عاشورا]]، [[سرمایه]] الهام‌بخش مجاهدان در طول [[تاریخ]] گشت و [[خون]] سید الشهدا و شهدای کربلا، خون [[حماسه‌سازان]] [[ظلم‌ستیز]] را به [[جوش]] آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص۱۴۳.</ref>.		[[عاشورا]]، [[سرمایه]] الهام‌بخش مجاهدان در طول [[تاریخ]] گشت و [[خون]] سید الشهدا و شهدای کربلا، خون [[حماسه‌سازان]] [[ظلم‌ستیز]] را به [[جوش]] آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص۱۴۳.</ref>.