جوانان در معارف و سیره نبوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'فرمانداری مکه' به 'فرمانداری مکه'

2023-02-26T04:29:14Z

جایگزینی متن - 'فرمانداری مکه' به 'فرمانداری مکه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۵۹
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	* [[رسول خدا]] {{صل}} در ایام [[رسالت]] و نیز پس از [[تشکیل حکومت اسلامی]] از [[جوانان]] در [[اداره]] امور حساس [[جامعه اسلامی]] بهره می‌گرفت و [[مدیریت]] امور حساس [[اجتماعی]] را بر عهده آنان می‌نهاد؛ به گونه‌ای که اصرارهای [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در [[پشتیبانی]] از [[جوانان]] لایق و تثبیت [[مقام]] آنان، اثری عمیق در افکار [[مسلمانان]] و جلب توجه بیشتر آنان به [[جوانان]] داشت. در متون [[تاریخی]] و [[روایی]] به مواردی از این توجهات و پشتیبانی‌های [[رسول خدا]] {{صل}} از [[جوانان]] و میدان دادن به آنان در عرصه‌های مختلف [[سیاسی]] - [[اجتماعی]] اشاره شده است که در ادامه نمونه‌هایی را [[نقل]] می‌کنیم<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۵-۳۴۶.</ref>:‌		* [[رسول خدا]] {{صل}} در ایام [[رسالت]] و نیز پس از [[تشکیل حکومت اسلامی]] از [[جوانان]] در [[اداره]] امور حساس [[جامعه اسلامی]] بهره می‌گرفت و [[مدیریت]] امور حساس [[اجتماعی]] را بر عهده آنان می‌نهاد؛ به گونه‌ای که اصرارهای [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در [[پشتیبانی]] از [[جوانان]] لایق و تثبیت [[مقام]] آنان، اثری عمیق در افکار [[مسلمانان]] و جلب توجه بیشتر آنان به [[جوانان]] داشت. در متون [[تاریخی]] و [[روایی]] به مواردی از این توجهات و پشتیبانی‌های [[رسول خدا]] {{صل}} از [[جوانان]] و میدان دادن به آنان در عرصه‌های مختلف [[سیاسی]] - [[اجتماعی]] اشاره شده است که در ادامه نمونه‌هایی را [[نقل]] می‌کنیم<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۵-۳۴۶.</ref>:‌
	# '''نخستین [[نماینده]] [[پیامبر]] {{صل}}:''' پس از [[دیدار]] [[دوازده نفر]] از اهالی [[مدینه]] با [[رسول خدا]] {{صل}} در [[عقبه]] نخست که به پذیرش [[اسلام]] و [[بیعت]] آنان با [[پیامبر]] {{صل}} انجامید، ‌ این گروه به [[مدینه]] بازگشتند و با تبلیغات آنان، [[اسلام]] در خانه‌های [[انصار]] نیز راه یافت پس، [[انصار]]، مردی را با نامه‌ای به حضور [[نبی]] [[خدا]] {{صل}} فرستاده، از ایشان خواستند فردی را برای [[آموزش]] [[احکام دین]] و [[قرآن]] نزد آنها بفرستد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۸؛ ابن جوزی، المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه، ج ۲، ص ۴۳۱ و ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج ۳، ص ۱۴۹.</ref>. این، نخستین باری بود که پیشوای بزرگ [[اسلام]] تصمیم می‌گرفت [[نماینده]] رسمی به خارج از [[مکّه]] بفرستد. بدیهی است، فردی که [[انتخاب]] می‌شد، باید از هر جهت، شایستگی‌های لازم را برای این [[مأموریت]] حسّاس می‌داشت. ‌ [[پیامبر خدا]] {{صل}}، از میان همه [[مسلمانان]] آن روز، [[مصعب بن عمیر]] را به نمایندگی خود برگزید و او را به [[مدینه]] فرستاد؛ او [[جوانی]] کم سن و سال و از حافظان و [[قاریان]] [[قرآن]] بود و بسیاری از [[آیات قرآن]] را آموخته بود. مصعب در خانه اسعد بن [[زراره]] فرود آمد؛ او هر روز از خانه بیرون می‌رفت و به خانه‌ها و [[قبایل]] [[انصار]] مراجعه و ایشان را به پذیرش [[اسلام]] [[دعوت]] می‌کرد و برای آنان [[قرآن]] می‌خواند<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج ۱، ص ۳۳۴؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک (تاریخ الطبری)، ج ۲، ص۳۵۹؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ حمیری کلاعی، الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۱ و المنتظم، ‌ ج۳، ص۱۹۴.</ref> و [[مردم]] به صورت فردی با جمعی [[مسلمان]] می‌شدند؛ چنانکه [[اسلام]] در تمام خانه‌های [[انصار]] راه یافت و [[مردم]] بخش‌های بالای [[مدینه]] هم، به جز چند [[خانواده]] از [[قبیله]] [[اوس]] که خطمة، وائل و واقف بودند، [[مسلمان]] شدند. مصعب برای آنان [[قرآن]] می‌خواند و [[احکام دین]] را به ایشان می‌آموخت<ref>الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ تاریخ الطبری، ج ۲، ص ۳۵۹ و الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۳.</ref>. ‌ این [[جوان]] با [[ایمان]] و پرشور و [[با تدبیر]]، [[مأموریت]] خود را به خوبی انجام داد و طولی نکشید که همه اقشار [[مدینه]]، به ویژه [[نسل جوان]]، [[دعوت]] او را پذیرفتند و [[مسلمان]] شدند و نخستین [[نماز جمعه]] [[مدینه]] به [[امامت]] او برپا شد<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۴۳۵؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۱ و المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴.</ref>. ‌ سال بعد، [[مصعب بن عمیر]]، همراه هفتاد نفر صل [[الله]] [[مسلمانان]] [[اوس]] و [[خزرج]] برای به جا آوردن مراسم [[حج]] و نیز [[دیدار]] با [[رسول خدا]] {{صل}} از [[مدینه]] بیرون آمد و او پس از ورود به [[مکه]]، مخفیانه به حضور [[پیامبر]] {{صل}} رسید و خبر [[اسلام آوردن]] [[مردم مدینه]] را به اطلاع [[حضرت]] رساند که این خبر، [[شادی]] [[خاتم انبیا]] {{صل}} را در پی داشت<ref>السیرة النبویة، ج ۱، ص ۴۳۸؛ تاریخ الطبری، ج ۲، ص ۳۶۰؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۸؛ الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۴ و المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۵-۳۴۶.</ref>.		# '''نخستین [[نماینده]] [[پیامبر]] {{صل}}:''' پس از [[دیدار]] [[دوازده نفر]] از اهالی [[مدینه]] با [[رسول خدا]] {{صل}} در [[عقبه]] نخست که به پذیرش [[اسلام]] و [[بیعت]] آنان با [[پیامبر]] {{صل}} انجامید، ‌ این گروه به [[مدینه]] بازگشتند و با تبلیغات آنان، [[اسلام]] در خانه‌های [[انصار]] نیز راه یافت پس، [[انصار]]، مردی را با نامه‌ای به حضور [[نبی]] [[خدا]] {{صل}} فرستاده، از ایشان خواستند فردی را برای [[آموزش]] [[احکام دین]] و [[قرآن]] نزد آنها بفرستد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۸؛ ابن جوزی، المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه، ج ۲، ص ۴۳۱ و ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج ۳، ص ۱۴۹.</ref>. این، نخستین باری بود که پیشوای بزرگ [[اسلام]] تصمیم می‌گرفت [[نماینده]] رسمی به خارج از [[مکّه]] بفرستد. بدیهی است، فردی که [[انتخاب]] می‌شد، باید از هر جهت، شایستگی‌های لازم را برای این [[مأموریت]] حسّاس می‌داشت. ‌ [[پیامبر خدا]] {{صل}}، از میان همه [[مسلمانان]] آن روز، [[مصعب بن عمیر]] را به نمایندگی خود برگزید و او را به [[مدینه]] فرستاد؛ او [[جوانی]] کم سن و سال و از حافظان و [[قاریان]] [[قرآن]] بود و بسیاری از [[آیات قرآن]] را آموخته بود. مصعب در خانه اسعد بن [[زراره]] فرود آمد؛ او هر روز از خانه بیرون می‌رفت و به خانه‌ها و [[قبایل]] [[انصار]] مراجعه و ایشان را به پذیرش [[اسلام]] [[دعوت]] می‌کرد و برای آنان [[قرآن]] می‌خواند<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج ۱، ص ۳۳۴؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک (تاریخ الطبری)، ج ۲، ص۳۵۹؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ حمیری کلاعی، الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۱ و المنتظم، ‌ ج۳، ص۱۹۴.</ref> و [[مردم]] به صورت فردی با جمعی [[مسلمان]] می‌شدند؛ چنانکه [[اسلام]] در تمام خانه‌های [[انصار]] راه یافت و [[مردم]] بخش‌های بالای [[مدینه]] هم، به جز چند [[خانواده]] از [[قبیله]] [[اوس]] که خطمة، وائل و واقف بودند، [[مسلمان]] شدند. مصعب برای آنان [[قرآن]] می‌خواند و [[احکام دین]] را به ایشان می‌آموخت<ref>الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ تاریخ الطبری، ج ۲، ص ۳۵۹ و الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۳.</ref>. ‌ این [[جوان]] با [[ایمان]] و پرشور و [[با تدبیر]]، [[مأموریت]] خود را به خوبی انجام داد و طولی نکشید که همه اقشار [[مدینه]]، به ویژه [[نسل جوان]]، [[دعوت]] او را پذیرفتند و [[مسلمان]] شدند و نخستین [[نماز جمعه]] [[مدینه]] به [[امامت]] او برپا شد<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۴۳۵؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۱ و المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴.</ref>. ‌ سال بعد، [[مصعب بن عمیر]]، همراه هفتاد نفر صل [[الله]] [[مسلمانان]] [[اوس]] و [[خزرج]] برای به جا آوردن مراسم [[حج]] و نیز [[دیدار]] با [[رسول خدا]] {{صل}} از [[مدینه]] بیرون آمد و او پس از ورود به [[مکه]]، مخفیانه به حضور [[پیامبر]] {{صل}} رسید و خبر [[اسلام آوردن]] [[مردم مدینه]] را به اطلاع [[حضرت]] رساند که این خبر، [[شادی]] [[خاتم انبیا]] {{صل}} را در پی داشت<ref>السیرة النبویة، ج ۱، ص ۴۳۸؛ تاریخ الطبری، ج ۲، ص ۳۶۰؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۸؛ الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۴ و المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۵-۳۴۶.</ref>.
	# '''نخستین [[فرماندار مکه]] :''' اندکی بعد از [[فتح مکه]]، [[جنگ حنین]] پیش آمد ‌و به ناچار، [[پیامبر خدا]] {{صل}} و سربازانش باید از [[مکه]] خارج شده، به سوی [[جبهه]] می‌رفتند. چون [[مکه]] به تازگی از دست [[مشرکان]] خارج شده بود، باید فرماندار لایق و با تدبیری برای [[اداره]] آن تعیین می‌شد تا به امور [[شهر مکه]] - که مرکز [[جزیرة العرب]] بود و عموم [[قبایل]] و اقشار مختلف [[مردم]] به آن توجه داشتند - رسیدگی کند و علاوه بر این، در غیاب [[پیامبر]] {{صل}} جلوی بی‌نظمی‌ها را نیز بگیرد. [[پیامبر خدا]] {{صل}} در میان همه [[یاران]] خود، [[جوان]] ۲۱ ساله‌ای به نام "[[عتّاب بن اسید]]" را برای این [[مسئولیت]] بزرگ برگزید<ref>احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۶۵؛ تاریخ الطبری، ج ۳، ص ۷۳؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص۴۴۰ و الطبقات الکبری، ج۶، ص۵.</ref> و درباره اهمیت این [[مسئولیت]]، خطاب به او فرمود: "ای عتّاب! می‌دانی تو را بر چه کسانی گماشتم؟ تو را بر [[مردمان]] [[[شهر]]] [[خدای عزوجل]] گماشتم و اگر برای آنان بهتر از تو سراغ داشتم، او را بر ایشان می‌گماشتم"<ref>ابن اثیر، اسدالغابه، ج ۳، ص ۴۵۲ و ذهبی، تاریخ الاسلام، ج ۲، ص ۶۱۲.</ref>. بدیهی است، [[انتصاب]] [[جوانی]] ۲۱ ساله به [[فرمانداری~~]] [[~~مکه]]، باعث رنجش خاطر و آزردگی بزرگان [[مکه]] می‌شد و [[پیامبر خدا]] {{صل}} برای پیشگیری از [[اعتراض]] آنان، [[نامه]] مفصّلی برای [[مردم]] [[مکه]] نگاشت و در پایان نوشت: "کسی در [[نافرمانی]] از او، به کمیِ سنّش [[استدلال]] نکند؛ ‌ زیرا بزرگ تر، شایسته‌تر نیست؛ بلکه [[شایسته]] تر، بزرگ‌تر است"<ref>امام حسن عسکری {{ع}}، ‌ تفسیر الامام حسن العسکری {{ع}}، ص۵۵۵- ۵۵۶ و بحارالانوار، ج۲۱، ص۱۲۲.</ref>. ‌ [[عتّاب بن اسید]] تا آخر [[عمر]] [[پیامبر]] {{صل}} [[فرماندار مکه]] بود و در دوران [[مأموریت]] خود، به خوبی از عهده این [[مسئولیت]] بزرگ بر آمد<ref>انساب الاشراف، ج ۵، ص ۴۵۶؛ خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه، ص۴۸ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref>. ‌		# '''نخستین [[فرماندار مکه]] :''' اندکی بعد از [[فتح مکه]]، [[جنگ حنین]] پیش آمد ‌و به ناچار، [[پیامبر خدا]] {{صل}} و سربازانش باید از [[مکه]] خارج شده، به سوی [[جبهه]] می‌رفتند. چون [[مکه]] به تازگی از دست [[مشرکان]] خارج شده بود، باید فرماندار لایق و با تدبیری برای [[اداره]] آن تعیین می‌شد تا به امور [[شهر مکه]] - که مرکز [[جزیرة العرب]] بود و عموم [[قبایل]] و اقشار مختلف [[مردم]] به آن توجه داشتند - رسیدگی کند و علاوه بر این، در غیاب [[پیامبر]] {{صل}} جلوی بی‌نظمی‌ها را نیز بگیرد. [[پیامبر خدا]] {{صل}} در میان همه [[یاران]] خود، [[جوان]] ۲۱ ساله‌ای به نام "[[عتّاب بن اسید]]" را برای این [[مسئولیت]] بزرگ برگزید<ref>احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۶۵؛ تاریخ الطبری، ج ۳، ص ۷۳؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص۴۴۰ و الطبقات الکبری، ج۶، ص۵.</ref> و درباره اهمیت این [[مسئولیت]]، خطاب به او فرمود: "ای عتّاب! می‌دانی تو را بر چه کسانی گماشتم؟ تو را بر [[مردمان]] [[[شهر]]] [[خدای عزوجل]] گماشتم و اگر برای آنان بهتر از تو سراغ داشتم، او را بر ایشان می‌گماشتم"<ref>ابن اثیر، اسدالغابه، ج ۳، ص ۴۵۲ و ذهبی، تاریخ الاسلام، ج ۲، ص ۶۱۲.</ref>. بدیهی است، [[انتصاب]] [[جوانی]] ۲۱ ساله به [[فرمانداری مکه]]، باعث رنجش خاطر و آزردگی بزرگان [[مکه]] می‌شد و [[پیامبر خدا]] {{صل}} برای پیشگیری از [[اعتراض]] آنان، [[نامه]] مفصّلی برای [[مردم]] [[مکه]] نگاشت و در پایان نوشت: "کسی در [[نافرمانی]] از او، به کمیِ سنّش [[استدلال]] نکند؛ ‌ زیرا بزرگ تر، شایسته‌تر نیست؛ بلکه [[شایسته]] تر، بزرگ‌تر است"<ref>امام حسن عسکری {{ع}}، ‌ تفسیر الامام حسن العسکری {{ع}}، ص۵۵۵- ۵۵۶ و بحارالانوار، ج۲۱، ص۱۲۲.</ref>. ‌ [[عتّاب بن اسید]] تا آخر [[عمر]] [[پیامبر]] {{صل}} [[فرماندار مکه]] بود و در دوران [[مأموریت]] خود، به خوبی از عهده این [[مسئولیت]] بزرگ بر آمد<ref>انساب الاشراف، ج ۵، ص ۴۵۶؛ خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه، ص۴۸ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref>. ‌
	# '''[[جوانی]] هجده ساله؛ [[فرمانده]] [[نبرد]] با رومیان‌:''' [[پیامبر خدا]] {{صل}} در واپسین روزهای [[عمر]] شریفش، [[فرمان]] آماده شدن [[مردم]] برای [[جنگ]] با [[لشکر]] [[روم]] را صادر فرمود و [[دستور]] داد که [[مسلمانان]] به سرعت برای آن آماده شوند و [[اسامه]] پسر [[زید]] را به [[فرماندهی]] این [[لشکر]] برگزید <ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۶۴۱ - ۶۴۲، المغازی، ج۳، ص۱۱۱۷ و الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۴۵.</ref> و به او [[دستور]] داد که [[لشکر]] را تا مرز بلقاء<ref>بلقاء، سرزمینی بین شام و وادی القری است. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص ۴۸۹) که جعفر بن ابی طالب و پدرش در این سرزمین به شهادت رسیدند. (الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref> و از [[روم]] به سوی [[فلسطین]] ببرد و با [[دشمنان]] [[خدا]] بجنگد<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج ۲، ص ۱۱۳؛ السیرة النبویة، ج ۲، ص ۶۴۱ – ۶۴۲؛ المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۷ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref>؛ در حالی که تمام، افسران ارشد، [[فرماندهان سپاه]] [[اسلام]] و بزرگان [[مهاجران]] و [[انصار]]، مانند [[ابوبکر]]، [[عمر]]<ref>المنتظم، ج ۴، ص ۱۶؛ الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶؛ تاریخ الیعقوبی، ج ۲، ص ۱۱۳ و اعلام الوری، ج ۱، ص ۲۶۳.</ref>، [[ابوعبیده جراح]]، ‌ [[سعد بن ابی وقاص]] و ابوالأعور، همراه گروهی دیگر از [[مهاجران]] و [[انصار]]، مانند قتادة بن نعمان و سلمة بن اسلم در این [[لشکر]] گرد آمده بودند<ref>المغازی، ص ۱۱۱۸؛ ابن سید الناس، عیون الاثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و المنتظم، ص ۱۶.</ref> و این [[اقدام]] [[پیامبر]] {{صل}} برای بسیاری از [[اصحاب]] بزرگ او، به ویژه در شرایط [[سیاسی]] آن روزها پذیرفته نبود. در نتیجه زبان به [[اعتراض]] گشودند و گفتند: "[[پیامبر]] {{صل}} [[جوانی]] کم سن و سال را به [[فرماندهی]] سابقه‌دار می‌گمارد!"<ref>الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶، المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۸؛ عیون الأثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و المنتظم، ج ۴، ص ۱۶.</ref> [[پیامبر]] {{صل}}، در حالی که از این سخن به [[خشم]] آمده بود، بر [[منبر]] رفت و بعد از [[حمد]] و [[ثنای الهی]]]]، فرمود: "همانا [[مردم]] به خاطر [[فرماندهی]] [[اسامه]]، زخم زبان می‌زنند. آنان پیش از این نیز درباره [[فرماندهی]] [[پدر]] [[اسامه]] چنین کرده بودند؛ در حالی که آن دو، [[شایسته]] [[فرماندهی]] بودند و [[اسامه]]، از [[دوست]] داشتنی‌ترین خاندان‌ها نزد من است؛ شما را به [[نیکی]] با [[اسامه]] سفارش می‌کنم"<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۶۵۱، المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۹؛ عیون الاثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۸-۳۴۹.</ref>.		# '''[[جوانی]] هجده ساله؛ [[فرمانده]] [[نبرد]] با رومیان‌:''' [[پیامبر خدا]] {{صل}} در واپسین روزهای [[عمر]] شریفش، [[فرمان]] آماده شدن [[مردم]] برای [[جنگ]] با [[لشکر]] [[روم]] را صادر فرمود و [[دستور]] داد که [[مسلمانان]] به سرعت برای آن آماده شوند و [[اسامه]] پسر [[زید]] را به [[فرماندهی]] این [[لشکر]] برگزید <ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۶۴۱ - ۶۴۲، المغازی، ج۳، ص۱۱۱۷ و الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۴۵.</ref> و به او [[دستور]] داد که [[لشکر]] را تا مرز بلقاء<ref>بلقاء، سرزمینی بین شام و وادی القری است. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص ۴۸۹) که جعفر بن ابی طالب و پدرش در این سرزمین به شهادت رسیدند. (الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref> و از [[روم]] به سوی [[فلسطین]] ببرد و با [[دشمنان]] [[خدا]] بجنگد<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج ۲، ص ۱۱۳؛ السیرة النبویة، ج ۲، ص ۶۴۱ – ۶۴۲؛ المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۷ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref>؛ در حالی که تمام، افسران ارشد، [[فرماندهان سپاه]] [[اسلام]] و بزرگان [[مهاجران]] و [[انصار]]، مانند [[ابوبکر]]، [[عمر]]<ref>المنتظم، ج ۴، ص ۱۶؛ الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶؛ تاریخ الیعقوبی، ج ۲، ص ۱۱۳ و اعلام الوری، ج ۱، ص ۲۶۳.</ref>، [[ابوعبیده جراح]]، ‌ [[سعد بن ابی وقاص]] و ابوالأعور، همراه گروهی دیگر از [[مهاجران]] و [[انصار]]، مانند قتادة بن نعمان و سلمة بن اسلم در این [[لشکر]] گرد آمده بودند<ref>المغازی، ص ۱۱۱۸؛ ابن سید الناس، عیون الاثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و المنتظم، ص ۱۶.</ref> و این [[اقدام]] [[پیامبر]] {{صل}} برای بسیاری از [[اصحاب]] بزرگ او، به ویژه در شرایط [[سیاسی]] آن روزها پذیرفته نبود. در نتیجه زبان به [[اعتراض]] گشودند و گفتند: "[[پیامبر]] {{صل}} [[جوانی]] کم سن و سال را به [[فرماندهی]] سابقه‌دار می‌گمارد!"<ref>الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶، المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۸؛ عیون الأثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و المنتظم، ج ۴، ص ۱۶.</ref> [[پیامبر]] {{صل}}، در حالی که از این سخن به [[خشم]] آمده بود، بر [[منبر]] رفت و بعد از [[حمد]] و [[ثنای الهی]]]]، فرمود: "همانا [[مردم]] به خاطر [[فرماندهی]] [[اسامه]]، زخم زبان می‌زنند. آنان پیش از این نیز درباره [[فرماندهی]] [[پدر]] [[اسامه]] چنین کرده بودند؛ در حالی که آن دو، [[شایسته]] [[فرماندهی]] بودند و [[اسامه]]، از [[دوست]] داشتنی‌ترین خاندان‌ها نزد من است؛ شما را به [[نیکی]] با [[اسامه]] سفارش می‌کنم"<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۶۵۱، المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۹؛ عیون الاثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۸-۳۴۹.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - '[[[[' به '[['

2023-01-30T17:48:42Z

جایگزینی متن - '[[[[' به '[['

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۱۸
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	# '''نخستین [[نماینده]] [[پیامبر]] {{صل}}:''' پس از [[دیدار]] [[دوازده نفر]] از اهالی [[مدینه]] با [[رسول خدا]] {{صل}} در [[عقبه]] نخست که به پذیرش [[اسلام]] و [[بیعت]] آنان با [[پیامبر]] {{صل}} انجامید، ‌ این گروه به [[مدینه]] بازگشتند و با تبلیغات آنان، [[اسلام]] در خانه‌های [[انصار]] نیز راه یافت پس، [[انصار]]، مردی را با نامه‌ای به حضور [[نبی]] [[خدا]] {{صل}} فرستاده، از ایشان خواستند فردی را برای [[آموزش]] [[احکام دین]] و [[قرآن]] نزد آنها بفرستد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۸؛ ابن جوزی، المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه، ج ۲، ص ۴۳۱ و ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج ۳، ص ۱۴۹.</ref>. این، نخستین باری بود که پیشوای بزرگ [[اسلام]] تصمیم می‌گرفت [[نماینده]] رسمی به خارج از [[مکّه]] بفرستد. بدیهی است، فردی که [[انتخاب]] می‌شد، باید از هر جهت، شایستگی‌های لازم را برای این [[مأموریت]] حسّاس می‌داشت. ‌ [[پیامبر خدا]] {{صل}}، از میان همه [[مسلمانان]] آن روز، [[مصعب بن عمیر]] را به نمایندگی خود برگزید و او را به [[مدینه]] فرستاد؛ او [[جوانی]] کم سن و سال و از حافظان و [[قاریان]] [[قرآن]] بود و بسیاری از [[آیات قرآن]] را آموخته بود. مصعب در خانه اسعد بن [[زراره]] فرود آمد؛ او هر روز از خانه بیرون می‌رفت و به خانه‌ها و [[قبایل]] [[انصار]] مراجعه و ایشان را به پذیرش [[اسلام]] [[دعوت]] می‌کرد و برای آنان [[قرآن]] می‌خواند<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج ۱، ص ۳۳۴؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک (تاریخ الطبری)، ج ۲، ص۳۵۹؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ حمیری کلاعی، الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۱ و المنتظم، ‌ ج۳، ص۱۹۴.</ref> و [[مردم]] به صورت فردی با جمعی [[مسلمان]] می‌شدند؛ چنانکه [[اسلام]] در تمام خانه‌های [[انصار]] راه یافت و [[مردم]] بخش‌های بالای [[مدینه]] هم، به جز چند [[خانواده]] از [[قبیله]] [[اوس]] که خطمة، وائل و واقف بودند، [[مسلمان]] شدند. مصعب برای آنان [[قرآن]] می‌خواند و [[احکام دین]] را به ایشان می‌آموخت<ref>الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ تاریخ الطبری، ج ۲، ص ۳۵۹ و الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۳.</ref>. ‌ این [[جوان]] با [[ایمان]] و پرشور و [[با تدبیر]]، [[مأموریت]] خود را به خوبی انجام داد و طولی نکشید که همه اقشار [[مدینه]]، به ویژه [[نسل جوان]]، [[دعوت]] او را پذیرفتند و [[مسلمان]] شدند و نخستین [[نماز جمعه]] [[مدینه]] به [[امامت]] او برپا شد<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۴۳۵؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۱ و المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴.</ref>. ‌ سال بعد، [[مصعب بن عمیر]]، همراه هفتاد نفر صل [[الله]] [[مسلمانان]] [[اوس]] و [[خزرج]] برای به جا آوردن مراسم [[حج]] و نیز [[دیدار]] با [[رسول خدا]] {{صل}} از [[مدینه]] بیرون آمد و او پس از ورود به [[مکه]]، مخفیانه به حضور [[پیامبر]] {{صل}} رسید و خبر [[اسلام آوردن]] [[مردم مدینه]] را به اطلاع [[حضرت]] رساند که این خبر، [[شادی]] [[خاتم انبیا]] {{صل}} را در پی داشت<ref>السیرة النبویة، ج ۱، ص ۴۳۸؛ تاریخ الطبری، ج ۲، ص ۳۶۰؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۸؛ الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۴ و المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۵-۳۴۶.</ref>.		# '''نخستین [[نماینده]] [[پیامبر]] {{صل}}:''' پس از [[دیدار]] [[دوازده نفر]] از اهالی [[مدینه]] با [[رسول خدا]] {{صل}} در [[عقبه]] نخست که به پذیرش [[اسلام]] و [[بیعت]] آنان با [[پیامبر]] {{صل}} انجامید، ‌ این گروه به [[مدینه]] بازگشتند و با تبلیغات آنان، [[اسلام]] در خانه‌های [[انصار]] نیز راه یافت پس، [[انصار]]، مردی را با نامه‌ای به حضور [[نبی]] [[خدا]] {{صل}} فرستاده، از ایشان خواستند فردی را برای [[آموزش]] [[احکام دین]] و [[قرآن]] نزد آنها بفرستد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۸؛ ابن جوزی، المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه، ج ۲، ص ۴۳۱ و ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج ۳، ص ۱۴۹.</ref>. این، نخستین باری بود که پیشوای بزرگ [[اسلام]] تصمیم می‌گرفت [[نماینده]] رسمی به خارج از [[مکّه]] بفرستد. بدیهی است، فردی که [[انتخاب]] می‌شد، باید از هر جهت، شایستگی‌های لازم را برای این [[مأموریت]] حسّاس می‌داشت. ‌ [[پیامبر خدا]] {{صل}}، از میان همه [[مسلمانان]] آن روز، [[مصعب بن عمیر]] را به نمایندگی خود برگزید و او را به [[مدینه]] فرستاد؛ او [[جوانی]] کم سن و سال و از حافظان و [[قاریان]] [[قرآن]] بود و بسیاری از [[آیات قرآن]] را آموخته بود. مصعب در خانه اسعد بن [[زراره]] فرود آمد؛ او هر روز از خانه بیرون می‌رفت و به خانه‌ها و [[قبایل]] [[انصار]] مراجعه و ایشان را به پذیرش [[اسلام]] [[دعوت]] می‌کرد و برای آنان [[قرآن]] می‌خواند<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج ۱، ص ۳۳۴؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک (تاریخ الطبری)، ج ۲، ص۳۵۹؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ حمیری کلاعی، الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۱ و المنتظم، ‌ ج۳، ص۱۹۴.</ref> و [[مردم]] به صورت فردی با جمعی [[مسلمان]] می‌شدند؛ چنانکه [[اسلام]] در تمام خانه‌های [[انصار]] راه یافت و [[مردم]] بخش‌های بالای [[مدینه]] هم، به جز چند [[خانواده]] از [[قبیله]] [[اوس]] که خطمة، وائل و واقف بودند، [[مسلمان]] شدند. مصعب برای آنان [[قرآن]] می‌خواند و [[احکام دین]] را به ایشان می‌آموخت<ref>الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ تاریخ الطبری، ج ۲، ص ۳۵۹ و الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۳.</ref>. ‌ این [[جوان]] با [[ایمان]] و پرشور و [[با تدبیر]]، [[مأموریت]] خود را به خوبی انجام داد و طولی نکشید که همه اقشار [[مدینه]]، به ویژه [[نسل جوان]]، [[دعوت]] او را پذیرفتند و [[مسلمان]] شدند و نخستین [[نماز جمعه]] [[مدینه]] به [[امامت]] او برپا شد<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۴۳۵؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۱ و المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴.</ref>. ‌ سال بعد، [[مصعب بن عمیر]]، همراه هفتاد نفر صل [[الله]] [[مسلمانان]] [[اوس]] و [[خزرج]] برای به جا آوردن مراسم [[حج]] و نیز [[دیدار]] با [[رسول خدا]] {{صل}} از [[مدینه]] بیرون آمد و او پس از ورود به [[مکه]]، مخفیانه به حضور [[پیامبر]] {{صل}} رسید و خبر [[اسلام آوردن]] [[مردم مدینه]] را به اطلاع [[حضرت]] رساند که این خبر، [[شادی]] [[خاتم انبیا]] {{صل}} را در پی داشت<ref>السیرة النبویة، ج ۱، ص ۴۳۸؛ تاریخ الطبری، ج ۲، ص ۳۶۰؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۸؛ الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۴ و المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۵-۳۴۶.</ref>.
	# '''نخستین [[فرماندار مکه]] :''' اندکی بعد از [[فتح مکه]]، [[جنگ حنین]] پیش آمد ‌و به ناچار، [[پیامبر خدا]] {{صل}} و سربازانش باید از [[مکه]] خارج شده، به سوی [[جبهه]] می‌رفتند. چون [[مکه]] به تازگی از دست [[مشرکان]] خارج شده بود، باید فرماندار لایق و با تدبیری برای [[اداره]] آن تعیین می‌شد تا به امور [[شهر مکه]] - که مرکز [[جزیرة العرب]] بود و عموم [[قبایل]] و اقشار مختلف [[مردم]] به آن توجه داشتند - رسیدگی کند و علاوه بر این، در غیاب [[پیامبر]] {{صل}} جلوی بی‌نظمی‌ها را نیز بگیرد. [[پیامبر خدا]] {{صل}} در میان همه [[یاران]] خود، [[جوان]] ۲۱ ساله‌ای به نام "[[عتّاب بن اسید]]" را برای این [[مسئولیت]] بزرگ برگزید<ref>احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۶۵؛ تاریخ الطبری، ج ۳، ص ۷۳؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص۴۴۰ و الطبقات الکبری، ج۶، ص۵.</ref> و درباره اهمیت این [[مسئولیت]]، خطاب به او فرمود: "ای عتّاب! می‌دانی تو را بر چه کسانی گماشتم؟ تو را بر [[مردمان]] [[[شهر]]] [[خدای عزوجل]] گماشتم و اگر برای آنان بهتر از تو سراغ داشتم، او را بر ایشان می‌گماشتم"<ref>ابن اثیر، اسدالغابه، ج ۳، ص ۴۵۲ و ذهبی، تاریخ الاسلام، ج ۲، ص ۶۱۲.</ref>. بدیهی است، [[انتصاب]] [[جوانی]] ۲۱ ساله به [[فرمانداری]] [[مکه]]، باعث رنجش خاطر و آزردگی بزرگان [[مکه]] می‌شد و [[پیامبر خدا]] {{صل}} برای پیشگیری از [[اعتراض]] آنان، [[نامه]] مفصّلی برای [[مردم]] [[مکه]] نگاشت و در پایان نوشت: "کسی در [[نافرمانی]] از او، به کمیِ سنّش [[استدلال]] نکند؛ ‌ زیرا بزرگ تر، شایسته‌تر نیست؛ بلکه [[شایسته]] تر، بزرگ‌تر است"<ref>امام حسن عسکری {{ع}}، ‌ تفسیر الامام حسن العسکری {{ع}}، ص۵۵۵- ۵۵۶ و بحارالانوار، ج۲۱، ص۱۲۲.</ref>. ‌ [[عتّاب بن اسید]] تا آخر [[عمر]] [[پیامبر]] {{صل}} [[فرماندار مکه]] بود و در دوران [[مأموریت]] خود، به خوبی از عهده این [[مسئولیت]] بزرگ بر آمد<ref>انساب الاشراف، ج ۵، ص ۴۵۶؛ خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه، ص۴۸ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref>. ‌		# '''نخستین [[فرماندار مکه]] :''' اندکی بعد از [[فتح مکه]]، [[جنگ حنین]] پیش آمد ‌و به ناچار، [[پیامبر خدا]] {{صل}} و سربازانش باید از [[مکه]] خارج شده، به سوی [[جبهه]] می‌رفتند. چون [[مکه]] به تازگی از دست [[مشرکان]] خارج شده بود، باید فرماندار لایق و با تدبیری برای [[اداره]] آن تعیین می‌شد تا به امور [[شهر مکه]] - که مرکز [[جزیرة العرب]] بود و عموم [[قبایل]] و اقشار مختلف [[مردم]] به آن توجه داشتند - رسیدگی کند و علاوه بر این، در غیاب [[پیامبر]] {{صل}} جلوی بی‌نظمی‌ها را نیز بگیرد. [[پیامبر خدا]] {{صل}} در میان همه [[یاران]] خود، [[جوان]] ۲۱ ساله‌ای به نام "[[عتّاب بن اسید]]" را برای این [[مسئولیت]] بزرگ برگزید<ref>احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۶۵؛ تاریخ الطبری، ج ۳، ص ۷۳؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص۴۴۰ و الطبقات الکبری، ج۶، ص۵.</ref> و درباره اهمیت این [[مسئولیت]]، خطاب به او فرمود: "ای عتّاب! می‌دانی تو را بر چه کسانی گماشتم؟ تو را بر [[مردمان]] [[[شهر]]] [[خدای عزوجل]] گماشتم و اگر برای آنان بهتر از تو سراغ داشتم، او را بر ایشان می‌گماشتم"<ref>ابن اثیر، اسدالغابه، ج ۳، ص ۴۵۲ و ذهبی، تاریخ الاسلام، ج ۲، ص ۶۱۲.</ref>. بدیهی است، [[انتصاب]] [[جوانی]] ۲۱ ساله به [[فرمانداری]] [[مکه]]، باعث رنجش خاطر و آزردگی بزرگان [[مکه]] می‌شد و [[پیامبر خدا]] {{صل}} برای پیشگیری از [[اعتراض]] آنان، [[نامه]] مفصّلی برای [[مردم]] [[مکه]] نگاشت و در پایان نوشت: "کسی در [[نافرمانی]] از او، به کمیِ سنّش [[استدلال]] نکند؛ ‌ زیرا بزرگ تر، شایسته‌تر نیست؛ بلکه [[شایسته]] تر، بزرگ‌تر است"<ref>امام حسن عسکری {{ع}}، ‌ تفسیر الامام حسن العسکری {{ع}}، ص۵۵۵- ۵۵۶ و بحارالانوار، ج۲۱، ص۱۲۲.</ref>. ‌ [[عتّاب بن اسید]] تا آخر [[عمر]] [[پیامبر]] {{صل}} [[فرماندار مکه]] بود و در دوران [[مأموریت]] خود، به خوبی از عهده این [[مسئولیت]] بزرگ بر آمد<ref>انساب الاشراف، ج ۵، ص ۴۵۶؛ خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه، ص۴۸ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref>. ‌
	# '''[[جوانی]] هجده ساله؛ [[فرمانده]] [[نبرد]] با رومیان‌:''' [[پیامبر خدا]] {{صل}} در واپسین روزهای [[عمر]] شریفش، [[فرمان]] آماده شدن [[مردم]] برای [[جنگ]] با [[لشکر]] [[روم]] را صادر فرمود و [[دستور]] داد که [[مسلمانان]] به سرعت برای آن آماده شوند و [[اسامه]] پسر [[زید]] را به [[فرماندهی]] این [[لشکر]] برگزید <ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۶۴۱ - ۶۴۲، المغازی، ج۳، ص۱۱۱۷ و الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۴۵.</ref> و به او [[دستور]] داد که [[لشکر]] را تا مرز بلقاء<ref>بلقاء، سرزمینی بین شام و وادی القری است. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص ۴۸۹) که جعفر بن ابی طالب و پدرش در این سرزمین به شهادت رسیدند. (الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref> و از [[روم]] به سوی [[فلسطین]] ببرد و با [[دشمنان]] [[خدا]] بجنگد<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج ۲، ص ۱۱۳؛ السیرة النبویة، ج ۲، ص ۶۴۱ – ۶۴۲؛ المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۷ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref>؛ در حالی که تمام، افسران ارشد، [[فرماندهان سپاه]] [[اسلام]] و بزرگان [[مهاجران]] و [[انصار]]، مانند [[ابوبکر]]، [[عمر]]<ref>المنتظم، ج ۴، ص ۱۶؛ الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶؛ تاریخ الیعقوبی، ج ۲، ص ۱۱۳ و اعلام الوری، ج ۱، ص ۲۶۳.</ref>، [[ابوعبیده جراح]]، ‌ [[سعد بن ابی وقاص]] و ابوالأعور، همراه گروهی دیگر از [[مهاجران]] و [[انصار]]، مانند قتادة بن نعمان و سلمة بن اسلم در این [[لشکر]] گرد آمده بودند<ref>المغازی، ص ۱۱۱۸؛ ابن سید الناس، عیون الاثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و المنتظم، ص ۱۶.</ref> و این [[اقدام]] [[پیامبر]] {{صل}} برای بسیاری از [[اصحاب]] بزرگ او، به ویژه در شرایط [[سیاسی]] آن روزها پذیرفته نبود. در نتیجه زبان به [[اعتراض]] گشودند و گفتند: "[[پیامبر]] {{صل}} [[جوانی]] کم سن و سال را به [[فرماندهی]] سابقه‌دار می‌گمارد!"<ref>الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶، المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۸؛ عیون الأثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و المنتظم، ج ۴، ص ۱۶.</ref> [[پیامبر]] {{صل}}، در حالی که از این سخن به [[خشم]] آمده بود، بر [[منبر]] رفت و بعد از [[حمد]] و [[[[ثنای الهی]]]]، فرمود: "همانا [[مردم]] به خاطر [[فرماندهی]] [[اسامه]]، زخم زبان می‌زنند. آنان پیش از این نیز درباره [[فرماندهی]] [[پدر]] [[اسامه]] چنین کرده بودند؛ در حالی که آن دو، [[شایسته]] [[فرماندهی]] بودند و [[اسامه]]، از [[دوست]] داشتنی‌ترین خاندان‌ها نزد من است؛ شما را به [[نیکی]] با [[اسامه]] سفارش می‌کنم"<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۶۵۱، المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۹؛ عیون الاثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۸-۳۴۹.</ref>.		# '''[[جوانی]] هجده ساله؛ [[فرمانده]] [[نبرد]] با رومیان‌:''' [[پیامبر خدا]] {{صل}} در واپسین روزهای [[عمر]] شریفش، [[فرمان]] آماده شدن [[مردم]] برای [[جنگ]] با [[لشکر]] [[روم]] را صادر فرمود و [[دستور]] داد که [[مسلمانان]] به سرعت برای آن آماده شوند و [[اسامه]] پسر [[زید]] را به [[فرماندهی]] این [[لشکر]] برگزید <ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۶۴۱ - ۶۴۲، المغازی، ج۳، ص۱۱۱۷ و الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۴۵.</ref> و به او [[دستور]] داد که [[لشکر]] را تا مرز بلقاء<ref>بلقاء، سرزمینی بین شام و وادی القری است. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص ۴۸۹) که جعفر بن ابی طالب و پدرش در این سرزمین به شهادت رسیدند. (الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref> و از [[روم]] به سوی [[فلسطین]] ببرد و با [[دشمنان]] [[خدا]] بجنگد<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج ۲، ص ۱۱۳؛ السیرة النبویة، ج ۲، ص ۶۴۱ – ۶۴۲؛ المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۷ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref>؛ در حالی که تمام، افسران ارشد، [[فرماندهان سپاه]] [[اسلام]] و بزرگان [[مهاجران]] و [[انصار]]، مانند [[ابوبکر]]، [[عمر]]<ref>المنتظم، ج ۴، ص ۱۶؛ الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶؛ تاریخ الیعقوبی، ج ۲، ص ۱۱۳ و اعلام الوری، ج ۱، ص ۲۶۳.</ref>، [[ابوعبیده جراح]]، ‌ [[سعد بن ابی وقاص]] و ابوالأعور، همراه گروهی دیگر از [[مهاجران]] و [[انصار]]، مانند قتادة بن نعمان و سلمة بن اسلم در این [[لشکر]] گرد آمده بودند<ref>المغازی، ص ۱۱۱۸؛ ابن سید الناس، عیون الاثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و المنتظم، ص ۱۶.</ref> و این [[اقدام]] [[پیامبر]] {{صل}} برای بسیاری از [[اصحاب]] بزرگ او، به ویژه در شرایط [[سیاسی]] آن روزها پذیرفته نبود. در نتیجه زبان به [[اعتراض]] گشودند و گفتند: "[[پیامبر]] {{صل}} [[جوانی]] کم سن و سال را به [[فرماندهی]] سابقه‌دار می‌گمارد!"<ref>الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶، المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۸؛ عیون الأثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و المنتظم، ج ۴، ص ۱۶.</ref> [[پیامبر]] {{صل}}، در حالی که از این سخن به [[خشم]] آمده بود، بر [[منبر]] رفت و بعد از [[حمد]] و [[ثنای الهی]]]]، فرمود: "همانا [[مردم]] به خاطر [[فرماندهی]] [[اسامه]]، زخم زبان می‌زنند. آنان پیش از این نیز درباره [[فرماندهی]] [[پدر]] [[اسامه]] چنین کرده بودند؛ در حالی که آن دو، [[شایسته]] [[فرماندهی]] بودند و [[اسامه]]، از [[دوست]] داشتنی‌ترین خاندان‌ها نزد من است؛ شما را به [[نیکی]] با [[اسامه]] سفارش می‌کنم"<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۶۵۱، المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۹؛ عیون الاثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۸-۳۴۹.</ref>.

	== [[رفتار با جوانان]] ==		== [[رفتار با جوانان]] ==

Wasity: جایگزینی متن - 'شهر مکه' به 'شهر مکه'

2022-12-18T07:47:51Z

جایگزینی متن - 'شهر مکه' به 'شهر مکه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۷
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	* [[رسول خدا]] {{صل}} در ایام [[رسالت]] و نیز پس از [[تشکیل حکومت اسلامی]] از [[جوانان]] در [[اداره]] امور حساس [[جامعه اسلامی]] بهره می‌گرفت و [[مدیریت]] امور حساس [[اجتماعی]] را بر عهده آنان می‌نهاد؛ به گونه‌ای که اصرارهای [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در [[پشتیبانی]] از [[جوانان]] لایق و تثبیت [[مقام]] آنان، اثری عمیق در افکار [[مسلمانان]] و جلب توجه بیشتر آنان به [[جوانان]] داشت. در متون [[تاریخی]] و [[روایی]] به مواردی از این توجهات و پشتیبانی‌های [[رسول خدا]] {{صل}} از [[جوانان]] و میدان دادن به آنان در عرصه‌های مختلف [[سیاسی]] - [[اجتماعی]] اشاره شده است که در ادامه نمونه‌هایی را [[نقل]] می‌کنیم<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۵-۳۴۶.</ref>:‌		* [[رسول خدا]] {{صل}} در ایام [[رسالت]] و نیز پس از [[تشکیل حکومت اسلامی]] از [[جوانان]] در [[اداره]] امور حساس [[جامعه اسلامی]] بهره می‌گرفت و [[مدیریت]] امور حساس [[اجتماعی]] را بر عهده آنان می‌نهاد؛ به گونه‌ای که اصرارهای [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در [[پشتیبانی]] از [[جوانان]] لایق و تثبیت [[مقام]] آنان، اثری عمیق در افکار [[مسلمانان]] و جلب توجه بیشتر آنان به [[جوانان]] داشت. در متون [[تاریخی]] و [[روایی]] به مواردی از این توجهات و پشتیبانی‌های [[رسول خدا]] {{صل}} از [[جوانان]] و میدان دادن به آنان در عرصه‌های مختلف [[سیاسی]] - [[اجتماعی]] اشاره شده است که در ادامه نمونه‌هایی را [[نقل]] می‌کنیم<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۵-۳۴۶.</ref>:‌
	# '''نخستین [[نماینده]] [[پیامبر]] {{صل}}:''' پس از [[دیدار]] [[دوازده نفر]] از اهالی [[مدینه]] با [[رسول خدا]] {{صل}} در [[عقبه]] نخست که به پذیرش [[اسلام]] و [[بیعت]] آنان با [[پیامبر]] {{صل}} انجامید، ‌ این گروه به [[مدینه]] بازگشتند و با تبلیغات آنان، [[اسلام]] در خانه‌های [[انصار]] نیز راه یافت پس، [[انصار]]، مردی را با نامه‌ای به حضور [[نبی]] [[خدا]] {{صل}} فرستاده، از ایشان خواستند فردی را برای [[آموزش]] [[احکام دین]] و [[قرآن]] نزد آنها بفرستد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۸؛ ابن جوزی، المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه، ج ۲، ص ۴۳۱ و ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج ۳، ص ۱۴۹.</ref>. این، نخستین باری بود که پیشوای بزرگ [[اسلام]] تصمیم می‌گرفت [[نماینده]] رسمی به خارج از [[مکّه]] بفرستد. بدیهی است، فردی که [[انتخاب]] می‌شد، باید از هر جهت، شایستگی‌های لازم را برای این [[مأموریت]] حسّاس می‌داشت. ‌ [[پیامبر خدا]] {{صل}}، از میان همه [[مسلمانان]] آن روز، [[مصعب بن عمیر]] را به نمایندگی خود برگزید و او را به [[مدینه]] فرستاد؛ او [[جوانی]] کم سن و سال و از حافظان و [[قاریان]] [[قرآن]] بود و بسیاری از [[آیات قرآن]] را آموخته بود. مصعب در خانه اسعد بن [[زراره]] فرود آمد؛ او هر روز از خانه بیرون می‌رفت و به خانه‌ها و [[قبایل]] [[انصار]] مراجعه و ایشان را به پذیرش [[اسلام]] [[دعوت]] می‌کرد و برای آنان [[قرآن]] می‌خواند<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج ۱، ص ۳۳۴؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک (تاریخ الطبری)، ج ۲، ص۳۵۹؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ حمیری کلاعی، الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۱ و المنتظم، ‌ ج۳، ص۱۹۴.</ref> و [[مردم]] به صورت فردی با جمعی [[مسلمان]] می‌شدند؛ چنانکه [[اسلام]] در تمام خانه‌های [[انصار]] راه یافت و [[مردم]] بخش‌های بالای [[مدینه]] هم، به جز چند [[خانواده]] از [[قبیله]] [[اوس]] که خطمة، وائل و واقف بودند، [[مسلمان]] شدند. مصعب برای آنان [[قرآن]] می‌خواند و [[احکام دین]] را به ایشان می‌آموخت<ref>الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ تاریخ الطبری، ج ۲، ص ۳۵۹ و الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۳.</ref>. ‌ این [[جوان]] با [[ایمان]] و پرشور و [[با تدبیر]]، [[مأموریت]] خود را به خوبی انجام داد و طولی نکشید که همه اقشار [[مدینه]]، به ویژه [[نسل جوان]]، [[دعوت]] او را پذیرفتند و [[مسلمان]] شدند و نخستین [[نماز جمعه]] [[مدینه]] به [[امامت]] او برپا شد<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۴۳۵؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۱ و المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴.</ref>. ‌ سال بعد، [[مصعب بن عمیر]]، همراه هفتاد نفر صل [[الله]] [[مسلمانان]] [[اوس]] و [[خزرج]] برای به جا آوردن مراسم [[حج]] و نیز [[دیدار]] با [[رسول خدا]] {{صل}} از [[مدینه]] بیرون آمد و او پس از ورود به [[مکه]]، مخفیانه به حضور [[پیامبر]] {{صل}} رسید و خبر [[اسلام آوردن]] [[مردم مدینه]] را به اطلاع [[حضرت]] رساند که این خبر، [[شادی]] [[خاتم انبیا]] {{صل}} را در پی داشت<ref>السیرة النبویة، ج ۱، ص ۴۳۸؛ تاریخ الطبری، ج ۲، ص ۳۶۰؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۸؛ الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۴ و المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۵-۳۴۶.</ref>.		# '''نخستین [[نماینده]] [[پیامبر]] {{صل}}:''' پس از [[دیدار]] [[دوازده نفر]] از اهالی [[مدینه]] با [[رسول خدا]] {{صل}} در [[عقبه]] نخست که به پذیرش [[اسلام]] و [[بیعت]] آنان با [[پیامبر]] {{صل}} انجامید، ‌ این گروه به [[مدینه]] بازگشتند و با تبلیغات آنان، [[اسلام]] در خانه‌های [[انصار]] نیز راه یافت پس، [[انصار]]، مردی را با نامه‌ای به حضور [[نبی]] [[خدا]] {{صل}} فرستاده، از ایشان خواستند فردی را برای [[آموزش]] [[احکام دین]] و [[قرآن]] نزد آنها بفرستد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۸؛ ابن جوزی، المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه، ج ۲، ص ۴۳۱ و ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج ۳، ص ۱۴۹.</ref>. این، نخستین باری بود که پیشوای بزرگ [[اسلام]] تصمیم می‌گرفت [[نماینده]] رسمی به خارج از [[مکّه]] بفرستد. بدیهی است، فردی که [[انتخاب]] می‌شد، باید از هر جهت، شایستگی‌های لازم را برای این [[مأموریت]] حسّاس می‌داشت. ‌ [[پیامبر خدا]] {{صل}}، از میان همه [[مسلمانان]] آن روز، [[مصعب بن عمیر]] را به نمایندگی خود برگزید و او را به [[مدینه]] فرستاد؛ او [[جوانی]] کم سن و سال و از حافظان و [[قاریان]] [[قرآن]] بود و بسیاری از [[آیات قرآن]] را آموخته بود. مصعب در خانه اسعد بن [[زراره]] فرود آمد؛ او هر روز از خانه بیرون می‌رفت و به خانه‌ها و [[قبایل]] [[انصار]] مراجعه و ایشان را به پذیرش [[اسلام]] [[دعوت]] می‌کرد و برای آنان [[قرآن]] می‌خواند<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج ۱، ص ۳۳۴؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک (تاریخ الطبری)، ج ۲، ص۳۵۹؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ حمیری کلاعی، الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۱ و المنتظم، ‌ ج۳، ص۱۹۴.</ref> و [[مردم]] به صورت فردی با جمعی [[مسلمان]] می‌شدند؛ چنانکه [[اسلام]] در تمام خانه‌های [[انصار]] راه یافت و [[مردم]] بخش‌های بالای [[مدینه]] هم، به جز چند [[خانواده]] از [[قبیله]] [[اوس]] که خطمة، وائل و واقف بودند، [[مسلمان]] شدند. مصعب برای آنان [[قرآن]] می‌خواند و [[احکام دین]] را به ایشان می‌آموخت<ref>الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ تاریخ الطبری، ج ۲، ص ۳۵۹ و الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۳.</ref>. ‌ این [[جوان]] با [[ایمان]] و پرشور و [[با تدبیر]]، [[مأموریت]] خود را به خوبی انجام داد و طولی نکشید که همه اقشار [[مدینه]]، به ویژه [[نسل جوان]]، [[دعوت]] او را پذیرفتند و [[مسلمان]] شدند و نخستین [[نماز جمعه]] [[مدینه]] به [[امامت]] او برپا شد<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۴۳۵؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۷؛ الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۱ و المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴.</ref>. ‌ سال بعد، [[مصعب بن عمیر]]، همراه هفتاد نفر صل [[الله]] [[مسلمانان]] [[اوس]] و [[خزرج]] برای به جا آوردن مراسم [[حج]] و نیز [[دیدار]] با [[رسول خدا]] {{صل}} از [[مدینه]] بیرون آمد و او پس از ورود به [[مکه]]، مخفیانه به حضور [[پیامبر]] {{صل}} رسید و خبر [[اسلام آوردن]] [[مردم مدینه]] را به اطلاع [[حضرت]] رساند که این خبر، [[شادی]] [[خاتم انبیا]] {{صل}} را در پی داشت<ref>السیرة النبویة، ج ۱، ص ۴۳۸؛ تاریخ الطبری، ج ۲، ص ۳۶۰؛ الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۸۸؛ الاکتفاء، ج ۱، ص ۲۶۴ و المنتظم، ج ۳، ص ۱۹۴.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۵-۳۴۶.</ref>.
	# '''نخستین [[فرماندار مکه]] :''' اندکی بعد از [[فتح مکه]]، [[جنگ حنین]] پیش آمد ‌و به ناچار، [[پیامبر خدا]] {{صل}} و سربازانش باید از [[مکه]] خارج شده، به سوی [[جبهه]] می‌رفتند. چون [[مکه]] به تازگی از دست [[مشرکان]] خارج شده بود، باید فرماندار لایق و با تدبیری برای [[اداره]] آن تعیین می‌شد تا به امور [[شهر~~]] [[~~مکه]] - که مرکز [[جزیرة العرب]] بود و عموم [[قبایل]] و اقشار مختلف [[مردم]] به آن توجه داشتند - رسیدگی کند و علاوه بر این، در غیاب [[پیامبر]] {{صل}} جلوی بی‌نظمی‌ها را نیز بگیرد. [[پیامبر خدا]] {{صل}} در میان همه [[یاران]] خود، [[جوان]] ۲۱ ساله‌ای به نام "[[عتّاب بن اسید]]" را برای این [[مسئولیت]] بزرگ برگزید<ref>احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۶۵؛ تاریخ الطبری، ج ۳، ص ۷۳؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص۴۴۰ و الطبقات الکبری، ج۶، ص۵.</ref> و درباره اهمیت این [[مسئولیت]]، خطاب به او فرمود: "ای عتّاب! می‌دانی تو را بر چه کسانی گماشتم؟ تو را بر [[مردمان]] [[[شهر]]] [[خدای عزوجل]] گماشتم و اگر برای آنان بهتر از تو سراغ داشتم، او را بر ایشان می‌گماشتم"<ref>ابن اثیر، اسدالغابه، ج ۳، ص ۴۵۲ و ذهبی، تاریخ الاسلام، ج ۲، ص ۶۱۲.</ref>. بدیهی است، [[انتصاب]] [[جوانی]] ۲۱ ساله به [[فرمانداری]] [[مکه]]، باعث رنجش خاطر و آزردگی بزرگان [[مکه]] می‌شد و [[پیامبر خدا]] {{صل}} برای پیشگیری از [[اعتراض]] آنان، [[نامه]] مفصّلی برای [[مردم]] [[مکه]] نگاشت و در پایان نوشت: "کسی در [[نافرمانی]] از او، به کمیِ سنّش [[استدلال]] نکند؛ ‌ زیرا بزرگ تر، شایسته‌تر نیست؛ بلکه [[شایسته]] تر، بزرگ‌تر است"<ref>امام حسن عسکری {{ع}}، ‌ تفسیر الامام حسن العسکری {{ع}}، ص۵۵۵- ۵۵۶ و بحارالانوار، ج۲۱، ص۱۲۲.</ref>. ‌ [[عتّاب بن اسید]] تا آخر [[عمر]] [[پیامبر]] {{صل}} [[فرماندار مکه]] بود و در دوران [[مأموریت]] خود، به خوبی از عهده این [[مسئولیت]] بزرگ بر آمد<ref>انساب الاشراف، ج ۵، ص ۴۵۶؛ خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه، ص۴۸ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref>. ‌		# '''نخستین [[فرماندار مکه]] :''' اندکی بعد از [[فتح مکه]]، [[جنگ حنین]] پیش آمد ‌و به ناچار، [[پیامبر خدا]] {{صل}} و سربازانش باید از [[مکه]] خارج شده، به سوی [[جبهه]] می‌رفتند. چون [[مکه]] به تازگی از دست [[مشرکان]] خارج شده بود، باید فرماندار لایق و با تدبیری برای [[اداره]] آن تعیین می‌شد تا به امور [[شهر مکه]] - که مرکز [[جزیرة العرب]] بود و عموم [[قبایل]] و اقشار مختلف [[مردم]] به آن توجه داشتند - رسیدگی کند و علاوه بر این، در غیاب [[پیامبر]] {{صل}} جلوی بی‌نظمی‌ها را نیز بگیرد. [[پیامبر خدا]] {{صل}} در میان همه [[یاران]] خود، [[جوان]] ۲۱ ساله‌ای به نام "[[عتّاب بن اسید]]" را برای این [[مسئولیت]] بزرگ برگزید<ref>احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۶۵؛ تاریخ الطبری، ج ۳، ص ۷۳؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص۴۴۰ و الطبقات الکبری، ج۶، ص۵.</ref> و درباره اهمیت این [[مسئولیت]]، خطاب به او فرمود: "ای عتّاب! می‌دانی تو را بر چه کسانی گماشتم؟ تو را بر [[مردمان]] [[[شهر]]] [[خدای عزوجل]] گماشتم و اگر برای آنان بهتر از تو سراغ داشتم، او را بر ایشان می‌گماشتم"<ref>ابن اثیر، اسدالغابه، ج ۳، ص ۴۵۲ و ذهبی، تاریخ الاسلام، ج ۲، ص ۶۱۲.</ref>. بدیهی است، [[انتصاب]] [[جوانی]] ۲۱ ساله به [[فرمانداری]] [[مکه]]، باعث رنجش خاطر و آزردگی بزرگان [[مکه]] می‌شد و [[پیامبر خدا]] {{صل}} برای پیشگیری از [[اعتراض]] آنان، [[نامه]] مفصّلی برای [[مردم]] [[مکه]] نگاشت و در پایان نوشت: "کسی در [[نافرمانی]] از او، به کمیِ سنّش [[استدلال]] نکند؛ ‌ زیرا بزرگ تر، شایسته‌تر نیست؛ بلکه [[شایسته]] تر، بزرگ‌تر است"<ref>امام حسن عسکری {{ع}}، ‌ تفسیر الامام حسن العسکری {{ع}}، ص۵۵۵- ۵۵۶ و بحارالانوار، ج۲۱، ص۱۲۲.</ref>. ‌ [[عتّاب بن اسید]] تا آخر [[عمر]] [[پیامبر]] {{صل}} [[فرماندار مکه]] بود و در دوران [[مأموریت]] خود، به خوبی از عهده این [[مسئولیت]] بزرگ بر آمد<ref>انساب الاشراف، ج ۵، ص ۴۵۶؛ خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه، ص۴۸ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref>. ‌
	# '''[[جوانی]] هجده ساله؛ [[فرمانده]] [[نبرد]] با رومیان‌:''' [[پیامبر خدا]] {{صل}} در واپسین روزهای [[عمر]] شریفش، [[فرمان]] آماده شدن [[مردم]] برای [[جنگ]] با [[لشکر]] [[روم]] را صادر فرمود و [[دستور]] داد که [[مسلمانان]] به سرعت برای آن آماده شوند و [[اسامه]] پسر [[زید]] را به [[فرماندهی]] این [[لشکر]] برگزید <ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۶۴۱ - ۶۴۲، المغازی، ج۳، ص۱۱۱۷ و الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۴۵.</ref> و به او [[دستور]] داد که [[لشکر]] را تا مرز بلقاء<ref>بلقاء، سرزمینی بین شام و وادی القری است. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص ۴۸۹) که جعفر بن ابی طالب و پدرش در این سرزمین به شهادت رسیدند. (الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref> و از [[روم]] به سوی [[فلسطین]] ببرد و با [[دشمنان]] [[خدا]] بجنگد<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج ۲، ص ۱۱۳؛ السیرة النبویة، ج ۲، ص ۶۴۱ – ۶۴۲؛ المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۷ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref>؛ در حالی که تمام، افسران ارشد، [[فرماندهان سپاه]] [[اسلام]] و بزرگان [[مهاجران]] و [[انصار]]، مانند [[ابوبکر]]، [[عمر]]<ref>المنتظم، ج ۴، ص ۱۶؛ الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶؛ تاریخ الیعقوبی، ج ۲، ص ۱۱۳ و اعلام الوری، ج ۱، ص ۲۶۳.</ref>، [[ابوعبیده جراح]]، ‌ [[سعد بن ابی وقاص]] و ابوالأعور، همراه گروهی دیگر از [[مهاجران]] و [[انصار]]، مانند قتادة بن نعمان و سلمة بن اسلم در این [[لشکر]] گرد آمده بودند<ref>المغازی، ص ۱۱۱۸؛ ابن سید الناس، عیون الاثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و المنتظم، ص ۱۶.</ref> و این [[اقدام]] [[پیامبر]] {{صل}} برای بسیاری از [[اصحاب]] بزرگ او، به ویژه در شرایط [[سیاسی]] آن روزها پذیرفته نبود. در نتیجه زبان به [[اعتراض]] گشودند و گفتند: "[[پیامبر]] {{صل}} [[جوانی]] کم سن و سال را به [[فرماندهی]] سابقه‌دار می‌گمارد!"<ref>الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶، المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۸؛ عیون الأثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و المنتظم، ج ۴، ص ۱۶.</ref> [[پیامبر]] {{صل}}، در حالی که از این سخن به [[خشم]] آمده بود، بر [[منبر]] رفت و بعد از [[حمد]] و [[[[ثنای الهی]]]]، فرمود: "همانا [[مردم]] به خاطر [[فرماندهی]] [[اسامه]]، زخم زبان می‌زنند. آنان پیش از این نیز درباره [[فرماندهی]] [[پدر]] [[اسامه]] چنین کرده بودند؛ در حالی که آن دو، [[شایسته]] [[فرماندهی]] بودند و [[اسامه]]، از [[دوست]] داشتنی‌ترین خاندان‌ها نزد من است؛ شما را به [[نیکی]] با [[اسامه]] سفارش می‌کنم"<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۶۵۱، المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۹؛ عیون الاثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۸-۳۴۹.</ref>.		# '''[[جوانی]] هجده ساله؛ [[فرمانده]] [[نبرد]] با رومیان‌:''' [[پیامبر خدا]] {{صل}} در واپسین روزهای [[عمر]] شریفش، [[فرمان]] آماده شدن [[مردم]] برای [[جنگ]] با [[لشکر]] [[روم]] را صادر فرمود و [[دستور]] داد که [[مسلمانان]] به سرعت برای آن آماده شوند و [[اسامه]] پسر [[زید]] را به [[فرماندهی]] این [[لشکر]] برگزید <ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۶۴۱ - ۶۴۲، المغازی، ج۳، ص۱۱۱۷ و الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۴۵.</ref> و به او [[دستور]] داد که [[لشکر]] را تا مرز بلقاء<ref>بلقاء، سرزمینی بین شام و وادی القری است. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص ۴۸۹) که جعفر بن ابی طالب و پدرش در این سرزمین به شهادت رسیدند. (الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref> و از [[روم]] به سوی [[فلسطین]] ببرد و با [[دشمنان]] [[خدا]] بجنگد<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج ۲، ص ۱۱۳؛ السیرة النبویة، ج ۲، ص ۶۴۱ – ۶۴۲؛ المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۷ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۵.</ref>؛ در حالی که تمام، افسران ارشد، [[فرماندهان سپاه]] [[اسلام]] و بزرگان [[مهاجران]] و [[انصار]]، مانند [[ابوبکر]]، [[عمر]]<ref>المنتظم، ج ۴، ص ۱۶؛ الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶؛ تاریخ الیعقوبی، ج ۲، ص ۱۱۳ و اعلام الوری، ج ۱، ص ۲۶۳.</ref>، [[ابوعبیده جراح]]، ‌ [[سعد بن ابی وقاص]] و ابوالأعور، همراه گروهی دیگر از [[مهاجران]] و [[انصار]]، مانند قتادة بن نعمان و سلمة بن اسلم در این [[لشکر]] گرد آمده بودند<ref>المغازی، ص ۱۱۱۸؛ ابن سید الناس، عیون الاثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و المنتظم، ص ۱۶.</ref> و این [[اقدام]] [[پیامبر]] {{صل}} برای بسیاری از [[اصحاب]] بزرگ او، به ویژه در شرایط [[سیاسی]] آن روزها پذیرفته نبود. در نتیجه زبان به [[اعتراض]] گشودند و گفتند: "[[پیامبر]] {{صل}} [[جوانی]] کم سن و سال را به [[فرماندهی]] سابقه‌دار می‌گمارد!"<ref>الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶، المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۸؛ عیون الأثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و المنتظم، ج ۴، ص ۱۶.</ref> [[پیامبر]] {{صل}}، در حالی که از این سخن به [[خشم]] آمده بود، بر [[منبر]] رفت و بعد از [[حمد]] و [[[[ثنای الهی]]]]، فرمود: "همانا [[مردم]] به خاطر [[فرماندهی]] [[اسامه]]، زخم زبان می‌زنند. آنان پیش از این نیز درباره [[فرماندهی]] [[پدر]] [[اسامه]] چنین کرده بودند؛ در حالی که آن دو، [[شایسته]] [[فرماندهی]] بودند و [[اسامه]]، از [[دوست]] داشتنی‌ترین خاندان‌ها نزد من است؛ شما را به [[نیکی]] با [[اسامه]] سفارش می‌کنم"<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۶۵۱، المغازی، ج ۳، ص ۱۱۱۹؛ عیون الاثر، ج ۲، ص ۳۵۰ و الطبقات الکبری، ج ۲، ص ۱۴۶.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۸-۳۴۹.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'بنده خدا' به 'بنده خدا'

2022-12-13T05:29:11Z

جایگزینی متن - 'بنده خدا' به 'بنده خدا'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۹
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	=== خودسازی‌===		=== خودسازی‌===
	* از امور بایسته و [[شایسته]] ایام [[جوانی]] که در [[کلام]] [[رسول خدا]] {{صل}} بدان پرداخته شده، [[خودسازی]] و پرداختن به امور [[معنوی]] است. [[جوانی]]، [[بهترین]] [[فرصت]] برای [[خودسازی]] و کسب درجات [[عالی]] معرفتی است؛ از این رو، آن [[حضرت]]، پرداختن به [[عبادت]] و [[بندگی]] [[خداوند]] و اجتناب از [[گناهان]] را برای تمامی [[مردم]] و به ویژه برای [[جوانان]]، امری مهم و لازم برشمرده و روایاتی را درباره اهمیت پرداختن به [[عبادت]] در ایام [[جوانی]] و نیز ترک [[محرمات]] و [[توبه]] و [[انابه]] به سوی [[خداوند متعال]] در ایام [[جوانی]] بیان فرموده است که از مهم‌ترین آنها می‌توان به موارد زیر اشاره داشت<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۳۹.</ref>.		* از امور بایسته و [[شایسته]] ایام [[جوانی]] که در [[کلام]] [[رسول خدا]] {{صل}} بدان پرداخته شده، [[خودسازی]] و پرداختن به امور [[معنوی]] است. [[جوانی]]، [[بهترین]] [[فرصت]] برای [[خودسازی]] و کسب درجات [[عالی]] معرفتی است؛ از این رو، آن [[حضرت]]، پرداختن به [[عبادت]] و [[بندگی]] [[خداوند]] و اجتناب از [[گناهان]] را برای تمامی [[مردم]] و به ویژه برای [[جوانان]]، امری مهم و لازم برشمرده و روایاتی را درباره اهمیت پرداختن به [[عبادت]] در ایام [[جوانی]] و نیز ترک [[محرمات]] و [[توبه]] و [[انابه]] به سوی [[خداوند متعال]] در ایام [[جوانی]] بیان فرموده است که از مهم‌ترین آنها می‌توان به موارد زیر اشاره داشت<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۳۹.</ref>.
	# '''اهتمام به عبادت‌:''' در [[احادیث]] [[رسول خدا]] {{صل}} [[جوانی]] که [[جوانی]] اش را در راه [[بندگی خدا]] سپری کند، فردی که [[خداوند متعال]] به او علاقه دارد، معرفی شده است<ref>جلال الدین سیوطی، الجامع الصغیر، ج ۱، ص ۲۸۵؛ المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۱۵، ص ۷۷۶ و نهج الفصاحه، ص ۳۱۶.</ref>. آن [[حضرت]] از قول [[خداوند عزوجل]] می‌فرماید: "[[جوانی]] که به [[قضا]] و قدرم، [[معتقد]] و به کتابم [و [[احکام]] آن] [[خشنود]]، و به آن چه روزی اش کرده‌ام، قانع است و برای من از خواسته‌های نفسش می‌برد، مانند یکی از [[فرشتگان]] من است"<ref> کنزالعمال، ‌ج۱۵، ص۷۸۶.</ref>. ‌ ایشان همچنین [[برتری]] [[جوان]] [[عبادت]] پیشه‌ای را که در [[جوانی]] به [[عبادت]] رو آورده، بر [[پیری]] که در [[کهن‌سالی]] به [[عبادت]] رو آورده، مانند [[برتری]] [[پیامبران]] بر دیگر [[مردمان]] دانسته<ref>همان؛ الجامع الصغیر، ج ۲، ص ۲۱۳ و نهج الفصاحه، ص ۵۸۸.</ref> و فرموده است: "[[خداوند]] بزرگ به [[جوان]] عابد، نزد [[فرشتگان]] افتخار می‌کند؛ در حالی که می‌فرماید: "بنده‌ام را بنگرید که برای من، از خواسته‌های [[نفس]] خود چشم پوشی کرده است"<ref>الجامع الصغیر، ج ۱، ص ۲۸۲، کنز العمال، ج ۱۵، ص ۷۷۶ و نهج الفصاحه، ص ۳۰۳.</ref>. ‌ [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[بهترین]] [[امت]] خود را کسی می‌دانست که جوانی‌اش را در [[فرمانبری]] از [[خداوند]] سپری و خود را از خوشی‌های [[دنیا]] جدا کند و شیفته [[آخرت]] باشد و درباره او فرموده است: "به [[راستی]] که [[پاداش]] او نزد [[خداوند]]، [[برترین]] [[جایگاه]] [[بهشت]] است"<ref>مجموعه وارم، ج ۲، ص ۱۲۳.</ref>. آن [[حضرت]]، مرد یا زنی را که [[جوانی]] اش را در راهی جز [[طاعت]] [[خدا]] صرف کند، دیوانه [[حقیقی]] خوانده است<ref>ابوالفضل علی بن حسن طبرسی، مشکاة الانوار، ص ۱۶۹.</ref>. ‌ همچنین ایشان در سفارش‌های خود به [[ابوذر غفاری]] می‌فرمود: "ای [[ابوذر]]! هر [[جوانی]] که [[دنیا]] و [[خوشی]] اش را برای [[خداوند]]، کنار نهد و [[جوانی]] اش را در راه [[بندگی خدا]] سپری کند؛ [[خداوند]] به وی، [[پاداش]] هفتاد و دو [[صدّیق]] می‌بخشد"<ref>اعلام الدین، ص ۱۹۸؛ امالی طوسی، ص ۵۳۵ و مجموعه ورام، ج ۲، ص ۶۰ – ۶۱.</ref>. ‌ [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[حکمت]] را از ثمرات [[عبادت]] در ایام [[جوانی]] دانسته، می‌فرمود: "کسی که در [[جوانی]]، به خوبی [[بنده~~]] [[~~خدا]] باشد، [[خداوند]] در [[پیری]] به وی [[حکمت]] می‌آموزد؛ همچنان که [[خدای متعال]] می‌فرماید: "و چون [[[موسی]]] به رشد و کمال خویش رسید، به او [[حکمت]] و [[دانش]] عطا کردیم"<ref>سوره قصص، آیه ۱۴.</ref> و در ادامه [[آیه]] می‌فرماید: "به [[نیکوکاران]] چنین [[پاداش]] می‌دهیم"<ref>اعلام الدین، ص ۲۹۶.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۳۹-۳۴۰.</ref>.		# '''اهتمام به عبادت‌:''' در [[احادیث]] [[رسول خدا]] {{صل}} [[جوانی]] که [[جوانی]] اش را در راه [[بندگی خدا]] سپری کند، فردی که [[خداوند متعال]] به او علاقه دارد، معرفی شده است<ref>جلال الدین سیوطی، الجامع الصغیر، ج ۱، ص ۲۸۵؛ المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۱۵، ص ۷۷۶ و نهج الفصاحه، ص ۳۱۶.</ref>. آن [[حضرت]] از قول [[خداوند عزوجل]] می‌فرماید: "[[جوانی]] که به [[قضا]] و قدرم، [[معتقد]] و به کتابم [و [[احکام]] آن] [[خشنود]]، و به آن چه روزی اش کرده‌ام، قانع است و برای من از خواسته‌های نفسش می‌برد، مانند یکی از [[فرشتگان]] من است"<ref> کنزالعمال، ‌ج۱۵، ص۷۸۶.</ref>. ‌ ایشان همچنین [[برتری]] [[جوان]] [[عبادت]] پیشه‌ای را که در [[جوانی]] به [[عبادت]] رو آورده، بر [[پیری]] که در [[کهن‌سالی]] به [[عبادت]] رو آورده، مانند [[برتری]] [[پیامبران]] بر دیگر [[مردمان]] دانسته<ref>همان؛ الجامع الصغیر، ج ۲، ص ۲۱۳ و نهج الفصاحه، ص ۵۸۸.</ref> و فرموده است: "[[خداوند]] بزرگ به [[جوان]] عابد، نزد [[فرشتگان]] افتخار می‌کند؛ در حالی که می‌فرماید: "بنده‌ام را بنگرید که برای من، از خواسته‌های [[نفس]] خود چشم پوشی کرده است"<ref>الجامع الصغیر، ج ۱، ص ۲۸۲، کنز العمال، ج ۱۵، ص ۷۷۶ و نهج الفصاحه، ص ۳۰۳.</ref>. ‌ [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[بهترین]] [[امت]] خود را کسی می‌دانست که جوانی‌اش را در [[فرمانبری]] از [[خداوند]] سپری و خود را از خوشی‌های [[دنیا]] جدا کند و شیفته [[آخرت]] باشد و درباره او فرموده است: "به [[راستی]] که [[پاداش]] او نزد [[خداوند]]، [[برترین]] [[جایگاه]] [[بهشت]] است"<ref>مجموعه وارم، ج ۲، ص ۱۲۳.</ref>. آن [[حضرت]]، مرد یا زنی را که [[جوانی]] اش را در راهی جز [[طاعت]] [[خدا]] صرف کند، دیوانه [[حقیقی]] خوانده است<ref>ابوالفضل علی بن حسن طبرسی، مشکاة الانوار، ص ۱۶۹.</ref>. ‌ همچنین ایشان در سفارش‌های خود به [[ابوذر غفاری]] می‌فرمود: "ای [[ابوذر]]! هر [[جوانی]] که [[دنیا]] و [[خوشی]] اش را برای [[خداوند]]، کنار نهد و [[جوانی]] اش را در راه [[بندگی خدا]] سپری کند؛ [[خداوند]] به وی، [[پاداش]] هفتاد و دو [[صدّیق]] می‌بخشد"<ref>اعلام الدین، ص ۱۹۸؛ امالی طوسی، ص ۵۳۵ و مجموعه ورام، ج ۲، ص ۶۰ – ۶۱.</ref>. ‌ [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[حکمت]] را از ثمرات [[عبادت]] در ایام [[جوانی]] دانسته، می‌فرمود: "کسی که در [[جوانی]]، به خوبی [[بنده خدا]] باشد، [[خداوند]] در [[پیری]] به وی [[حکمت]] می‌آموزد؛ همچنان که [[خدای متعال]] می‌فرماید: "و چون [[[موسی]]] به رشد و کمال خویش رسید، به او [[حکمت]] و [[دانش]] عطا کردیم"<ref>سوره قصص، آیه ۱۴.</ref> و در ادامه [[آیه]] می‌فرماید: "به [[نیکوکاران]] چنین [[پاداش]] می‌دهیم"<ref>اعلام الدین، ص ۲۹۶.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۳۹-۳۴۰.</ref>.
	# '''توبه‌:''' [[توبه]] از [[گناهان]] و [[اشتباهات]] گذشته برای تمامی افراد در هر سن و موقعیتی که باشند، امری نیکوست؛ اما [[زیبایی]] آن زمانی به کمال می‌رسد که [[جوانی]]، به درگاه [[الهی]] رو آورد و از امور ناشایستی که انجام داده است، [[توبه]] کند. در [[روایات]] [[نقل]] شده از [[رسول خدا]] {{صل}} یکی از زیباترین امور در ایام [[جوانی]]، [[توبه]] از [[گناهان]] دانسته شده<ref>مجموعه ورام، ج ۲، ص ۱۱۸؛ الجامع الصغیر، ج ۲، ص ۱۸۹ و کنزالعمال، ج ۱۵، ص ۸۹۶.</ref> و آمده است: "[[خداوند]]، [[جوان]] [[توبه]] کار را [[دوست]] دارد"<ref>الجامع الصغیر، ج ۱، ص ۲۸۵ و کنزالعمال، ج۴، ‌ ص۲۰۹.</ref> و "هیچ چیز نزد [[خداوند متعال]]، از [[جوان]] [[توبه]] کننده محبوب‌تر نیست"<ref>محمد بن حسن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج۲، ص۴۸۱؛ مشکاة الانوار، ص ۱۱۰؛ عبداللّه بن عدی، الکامل، ج ۶، ص ۹؛ الجامع الصغیر، ج ۲، ص ۵۱۶ و کنزالعمال، ج ۴، ص ۲۱۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۰.</ref>.		# '''توبه‌:''' [[توبه]] از [[گناهان]] و [[اشتباهات]] گذشته برای تمامی افراد در هر سن و موقعیتی که باشند، امری نیکوست؛ اما [[زیبایی]] آن زمانی به کمال می‌رسد که [[جوانی]]، به درگاه [[الهی]] رو آورد و از امور ناشایستی که انجام داده است، [[توبه]] کند. در [[روایات]] [[نقل]] شده از [[رسول خدا]] {{صل}} یکی از زیباترین امور در ایام [[جوانی]]، [[توبه]] از [[گناهان]] دانسته شده<ref>مجموعه ورام، ج ۲، ص ۱۱۸؛ الجامع الصغیر، ج ۲، ص ۱۸۹ و کنزالعمال، ج ۱۵، ص ۸۹۶.</ref> و آمده است: "[[خداوند]]، [[جوان]] [[توبه]] کار را [[دوست]] دارد"<ref>الجامع الصغیر، ج ۱، ص ۲۸۵ و کنزالعمال، ج۴، ‌ ص۲۰۹.</ref> و "هیچ چیز نزد [[خداوند متعال]]، از [[جوان]] [[توبه]] کننده محبوب‌تر نیست"<ref>محمد بن حسن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج۲، ص۴۸۱؛ مشکاة الانوار، ص ۱۱۰؛ عبداللّه بن عدی، الکامل، ج ۶، ص ۹؛ الجامع الصغیر، ج ۲، ص ۵۱۶ و کنزالعمال، ج ۴، ص ۲۱۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۳۴۰.</ref>.
	=== [[وقار]] و پختگی ===		=== [[وقار]] و پختگی ===

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-11T05:07:43Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۷
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	عبدالله، جوان بیست ساله [[مکه]]، بیست و سومین نفری بود که به [[دین اسلام]] گروید. او پس از [[سخنان رسول خدا]] {{صل}} با [[شجاعت]] و [[استواری]] تمام، [[قرآن]] را آشکارا میان [[مشرکان]] مکه می‌خواند<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۳، ص۲۹۳.</ref>. [[جابر بن عبدالله انصاری]] نیز یکی از جوانان تلاش‌گر و پرشور [[مدینه]] بود که در تمامی صحنه‌های حماسی حضوری چشم‌گیر داشت. او نخستین بار در دوران [[نوجوانی]]، به همراه [[پدر]] و برخی از یثربیان در [[سال سیزدهم بعثت]]، [[پیامبر]] را در [[منا]] دید. او هنگام حضور حضرت در مدینه همواره همراه ایشان بود تا آنکه در [[سال دوم هجرت]] [[جنگ بدر]] صورت گرفت. او را به دلیل خردسالی از شرکت در [[نبرد]] بازداشتند، ولی او در منطقه جنگ حضور یافت و به جنگ‌جویان [[مسلمان]] آب می‌داد<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۴، ص۳۳۷ و ۳۳۸.</ref>.		عبدالله، جوان بیست ساله [[مکه]]، بیست و سومین نفری بود که به [[دین اسلام]] گروید. او پس از [[سخنان رسول خدا]] {{صل}} با [[شجاعت]] و [[استواری]] تمام، [[قرآن]] را آشکارا میان [[مشرکان]] مکه می‌خواند<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۳، ص۲۹۳.</ref>. [[جابر بن عبدالله انصاری]] نیز یکی از جوانان تلاش‌گر و پرشور [[مدینه]] بود که در تمامی صحنه‌های حماسی حضوری چشم‌گیر داشت. او نخستین بار در دوران [[نوجوانی]]، به همراه [[پدر]] و برخی از یثربیان در [[سال سیزدهم بعثت]]، [[پیامبر]] را در [[منا]] دید. او هنگام حضور حضرت در مدینه همواره همراه ایشان بود تا آنکه در [[سال دوم هجرت]] [[جنگ بدر]] صورت گرفت. او را به دلیل خردسالی از شرکت در [[نبرد]] بازداشتند، ولی او در منطقه جنگ حضور یافت و به جنگ‌جویان [[مسلمان]] آب می‌داد<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۴، ص۳۳۷ و ۳۳۸.</ref>.

	همچنین [[ابوسعید خدری]]، چون بیش از سیزده سال نداشت، از شرکت در [[جنگ احد]] بازماند. با این حال، در [[نبرد]] [[خندق]] اجازه حضور یافت و از آن پس، در [[دوازده]] [[غزوه]]، هم‌پای [[پیامبر]] در میدان‌های [[جنگ]] حضوری حماسی داشت<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۴، ص۳۲۰.</ref>. پس از [[بعثت]] [[رسول خدا]] {{صل}}، [[زید بن حارثه]]، سومین [[مرد]] [[جوانی]] بود که به [[رسالت]] ایشان [[ایمان]] آورد<ref>اسدالغابه، ج۲، ص۲۳۹.</ref> و از آن [[تاریخ]]، پیوسته در کنار پیامبر بود و [[یار]] و همراه و [[صدیق]] او به شمار می‌رفت تا جایی که [[حضرت]] به زید می‌فرمود: «تو [[برادر]] و [[دوست]] ما هستی»<ref>اسدالغابه، ج۳، ص۴۶۶.</ref>. [[جعفر بن ابی طالب]] نیز در آغاز بیست سالگی دومین نفری بود که به [[دین اسلام]] پیوست. [[سیما]] و [[سیره]] جعفر [[شبیه]] پیامبر بود و آن حضرت در [[وصف]] او چنین فرموده است: «[[خداوند]]، [[مردم]] را از شاخه‌های مختلف آفرید، ولی من و جعفر از یک شاخه و درختیم»<ref>سفینة البحار، ح۱، ص۱۵۸.</ref>. البته ناگفته نماند که علی {{ع}} هنگام [[نزول وحی]]، نخستین کسی بود که به [[رسول الله]] {{صل}} گروید در آن هنگام تنها ده سال از عمرش می‌گذشت<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۲۶۲.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[رسول مهربانی (کتاب)\|رسول مهربانی]] ص ۶۰.</ref>.		همچنین [[ابوسعید خدری]]، چون بیش از سیزده سال نداشت، از شرکت در [[جنگ احد]] بازماند. با این حال، در [[نبرد]] [[خندق]] اجازه حضور یافت و از آن پس، در [[دوازده]] [[غزوه]]، هم‌پای [[پیامبر]] در میدان‌های [[جنگ]] حضوری حماسی داشت<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۴، ص۳۲۰.</ref>. پس از [[بعثت]] [[رسول خدا]] {{صل}}، [[زید بن حارثه]]، سومین [[مرد]] [[جوانی]] بود که به [[رسالت]] ایشان [[ایمان]] آورد<ref>اسدالغابه، ج۲، ص۲۳۹.</ref> و از آن [[تاریخ]]، پیوسته در کنار پیامبر بود و [[یار]] و همراه و [[صدیق]] او به شمار می‌رفت تا جایی که [[حضرت]] به زید می‌فرمود: «تو [[برادر]] و [[دوست]] ما هستی»<ref>اسدالغابه، ج۳، ص۴۶۶.</ref>. [[جعفر بن ابی طالب]] نیز در آغاز بیست سالگی دومین نفری بود که به [[دین اسلام]] پیوست. [[سیما]] و [[سیره]] جعفر [[شبیه]] پیامبر بود و آن حضرت در وصف او چنین فرموده است: «[[خداوند]]، [[مردم]] را از شاخه‌های مختلف آفرید، ولی من و جعفر از یک شاخه و درختیم»<ref>سفینة البحار، ح۱، ص۱۵۸.</ref>. البته ناگفته نماند که علی {{ع}} هنگام [[نزول وحی]]، نخستین کسی بود که به [[رسول الله]] {{صل}} گروید در آن هنگام تنها ده سال از عمرش می‌گذشت<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۲۶۲.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[رسول مهربانی (کتاب)\|رسول مهربانی]] ص ۶۰.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T19:58:02Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:20:48Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

نمایش تغییرات

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T06:54:24Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''~~[[جوانان]]~~''' است. "'''[[جوانان]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[جوانان در قرآن]] - [[جوانان در حدیث]] - [[جوانان در معارف و سیره نبوی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = جوانان
			\| عنوان مدخل = [[جوانان]]
			\| مداخل مرتبط = [[جوانان در قرآن]] - [[جوانان در حدیث]] - [[جوانان در معارف و سیره نبوی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

2022-04-21T10:21:14Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۵۱
خط ۴۷:		خط ۴۷:

	همچنین [[ابوسعید خدری]]، چون بیش از سیزده سال نداشت، از شرکت در [[جنگ احد]] بازماند. با این حال، در [[نبرد]] [[خندق]] اجازه حضور یافت و از آن پس، در [[دوازده]] [[غزوه]]، هم‌پای [[پیامبر]] در میدان‌های [[جنگ]] حضوری حماسی داشت<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۴، ص۳۲۰.</ref>. پس از [[بعثت]] [[رسول خدا]]{{صل}}، [[زید بن حارثه]]، سومین [[مرد]] [[جوانی]] بود که به [[رسالت]] ایشان [[ایمان]] آورد<ref>اسدالغابه، ج۲، ص۲۳۹.</ref> و از آن [[تاریخ]]، پیوسته در کنار پیامبر بود و [[یار]] و همراه و [[صدیق]] او به شمار می‌رفت تا جایی که [[حضرت]] به زید می‌فرمود: «تو [[برادر]] و [[دوست]] ما هستی»<ref>اسدالغابه، ج۳، ص۴۶۶.</ref>. [[جعفر بن ابی طالب]] نیز در آغاز بیست سالگی دومین نفری بود که به [[دین اسلام]] پیوست. [[سیما]] و [[سیره]] جعفر [[شبیه]] پیامبر بود و آن حضرت در [[وصف]] او چنین فرموده است: «[[خداوند]]، [[مردم]] را از شاخه‌های مختلف آفرید، ولی من و جعفر از یک شاخه و درختیم»<ref>سفینة البحار، ح۱، ص۱۵۸.</ref>. البته ناگفته نماند که علی{{ع}} هنگام [[نزول وحی]]، نخستین کسی بود که به [[رسول الله]]{{صل}} گروید در آن هنگام تنها ده سال از عمرش می‌گذشت<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۲۶۲.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[رسول مهربانی (کتاب)\|رسول مهربانی]] ص ۶۰.</ref>.		همچنین [[ابوسعید خدری]]، چون بیش از سیزده سال نداشت، از شرکت در [[جنگ احد]] بازماند. با این حال، در [[نبرد]] [[خندق]] اجازه حضور یافت و از آن پس، در [[دوازده]] [[غزوه]]، هم‌پای [[پیامبر]] در میدان‌های [[جنگ]] حضوری حماسی داشت<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۴، ص۳۲۰.</ref>. پس از [[بعثت]] [[رسول خدا]]{{صل}}، [[زید بن حارثه]]، سومین [[مرد]] [[جوانی]] بود که به [[رسالت]] ایشان [[ایمان]] آورد<ref>اسدالغابه، ج۲، ص۲۳۹.</ref> و از آن [[تاریخ]]، پیوسته در کنار پیامبر بود و [[یار]] و همراه و [[صدیق]] او به شمار می‌رفت تا جایی که [[حضرت]] به زید می‌فرمود: «تو [[برادر]] و [[دوست]] ما هستی»<ref>اسدالغابه، ج۳، ص۴۶۶.</ref>. [[جعفر بن ابی طالب]] نیز در آغاز بیست سالگی دومین نفری بود که به [[دین اسلام]] پیوست. [[سیما]] و [[سیره]] جعفر [[شبیه]] پیامبر بود و آن حضرت در [[وصف]] او چنین فرموده است: «[[خداوند]]، [[مردم]] را از شاخه‌های مختلف آفرید، ولی من و جعفر از یک شاخه و درختیم»<ref>سفینة البحار، ح۱، ص۱۵۸.</ref>. البته ناگفته نماند که علی{{ع}} هنگام [[نزول وحی]]، نخستین کسی بود که به [[رسول الله]]{{صل}} گروید در آن هنگام تنها ده سال از عمرش می‌گذشت<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۲۶۲.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[رسول مهربانی (کتاب)\|رسول مهربانی]] ص ۶۰.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-17T19:54:10Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۲۴
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:جوانان]]		[[رده:جوانان]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]