جَعْدة بن هُبیره مَخزومی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2023-04-10T12:18:16Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۴۸
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	جَعْدة بن هُبیره، خواهرزاده امام {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از ساکن شدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره ساکن شد و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۲۴۴- ۲۴۵.</ref>.		جَعْدة بن هُبیره، خواهرزاده [[ امام علی]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از ساکن شدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره ساکن شد و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۲۴۴- ۲۴۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* مقدمه */

2023-04-10T12:18:03Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۴۸
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام ~~علی\|خواهرزاده امام]]~~ {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از ساکن شدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره ساکن شد و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۲۴۴- ۲۴۵.</ref>.		جَعْدة بن هُبیره، خواهرزاده امام {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از ساکن شدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره ساکن شد و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۲۴۴- ۲۴۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۷

2023-04-10T12:17:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۴۷
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = اصحاب امام علی
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از ساکن شدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره ساکن شد و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ~~244~~- ~~245~~.</ref>.		جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از ساکن شدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره ساکن شد و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۲۴۴- ۲۴۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		# [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۰:		خط ۱۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:امام علی]]		[[رده:اصحاب امام علی]]
	~~[[رده:جَعْدة بن هُبیره مخزومی~~]]
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل نهج البلاغه]]

Wasity: جایگزینی متن - 'سکنا گزید' به 'ساکن شد'

2022-12-08T12:02:35Z

جایگزینی متن - 'سکنا گزید' به 'ساکن شد'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از ~~سکنا گزیدن~~ در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره ~~سکنا گزید~~ و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.		* جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از ساکن شدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره ساکن شد و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:40:35Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۰
خط ۱:		خط ۱:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از سکنا گزیدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره سکنا گزید و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.		* جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از سکنا گزیدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره سکنا گزید و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T19:58:35Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از سکنا گزیدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره سکنا گزید و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.		* جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از سکنا گزیدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره سکنا گزید و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، مرحله دوم

2022-08-04T05:58:30Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، مرحله دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از سکنا گزیدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره سکنا گزید و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.		*جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از سکنا گزیدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره سکنا گزید و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:20:59Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۰
خط ۲:		خط ۲:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از سکنا گزیدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره سکنا گزید و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.		*جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از سکنا گزیدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره سکنا گزید و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:09:44Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۹
خط ۲:		خط ۲:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از سکنا گزیدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره سکنا گزید و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.		*جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از سکنا گزیدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره سکنا گزید و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: جایگزینی متن - '{{امامت}} ==مقدمه==' به '{{امامت}} ==مقدمه=='

2022-01-01T12:00:19Z

جایگزینی متن - '{{امامت}} ==مقدمه==' به '{{امامت}} ==مقدمه=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از سکنا گزیدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره سکنا گزید و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.		*جَعْدة بن هُبیره، [[خواهرزاده امام علی\|خواهرزاده امام]] {{ع}} و از [[صحابه]]، مادرش [[فاخته]]، مَکنّی به "[[اُمّ‌هانی]]" و پدرش [[هبیرة بن ابی‌وهب مخزومی]] بود. او مردی [[شجاع]] بود و با [[احکام شرع]] آشنایی داشت. جعده در [[کوفه]] ساکن بود. آن‌گاه که [[امام]]، پس از [[جنگ جمل]] به شهر [[کوفه]] وارد شد، از سکنا گزیدن در [[امارت]] [[کوفه]] که جای [[سلاطین]] بود، دوری گزید و در خانه جَعْدة بن هُبیره سکنا گزید و امور حکومتی را نیز در [[رحبه]]، حیاط [[مسجد کوفه]]، به انجام می‌رساند. سرانجام [[امام علی]] {{ع}} جعده را به [[فرمانداری خراسان]] برگزید و ضمن نامه‌ای او را به [[خراسان]] فرستاد. جَعْدة بن هُبیره در [[جنگ صفین]] شرکت جست و در پاسخ به [[عتبة بن ابی‌سفیان]] که [[خروج]] او را به‌دلیل رابطه با [[امام]] {{ع}} برمی‌شمرد، گفت: "به‌خدا قسم که اگر برای دایی‌ای چون او ([[امام علی]]) بود، از شدت [[عشق]] به او پدر خویش را فراموش می‌کردی. در [[فضیلت علی]] نسبت به [[معاویه]] حتی بین دو نفر [[اختلاف]] نیست... . این‌که گفتی [[علی]] در [[عراق]] و [[معاویه]] در [[شام]] دو مرد بی‌نظیرند، باید بگویم که [[علی]] با [[یقین]] خود پیش می‌رود و [[معاویه]] با [[شک]] خود درمی‌ماند. نیّت [[اهل حق]] [[برتر]] از [[تلاش]] [[اهل باطل]] است..." پس از آن جنگی درگرفت و جَعْدة بن هُبیره خود به میدان تاخت، عتبه نیز [[سپاه]] خویش را [[تسلیم]] کرد و از میدان گریخت. جَعْدة بن هُبیره همواره در رکاب [[امام]] حاضر بود. [[سید رضی]] در [[نهج البلاغه]] ذیل [[خطبه]] ۱۸۱ می‌نویسد: از [[نوف بکالی]] [[روایت]] شده است که گفت: "[[امیر المؤمنین]] این [[خطبه]] را برای ما در [[کوفه]] ادا فرمود و هنگام خواندن [[خطبه]] بر سنگی که جَعْدة بن هُبیره به‌جای [[امام]] [[نماز صبح]] را اقامه کرد»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 244- 245.</ref>.