حاجب بن زرارة بن عدس - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'بنو تمیم' به 'بنی‌تمیم'

2022-11-03T18:33:27Z

جایگزینی متن - 'بنو تمیم' به 'بنی‌تمیم'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۰۳
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}
	== آشنایی اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ==
	وی از تیره [[بنوعبدالله بن دارم]] از [[قبیله]] [[تمیم]] است<ref>ابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۵.</ref>. در [[جاهلیت]] از بزرگان [[طایفه]] خویش بود که گاهی [[داوری]] بین [[مردم]] را بر عهده می‌گرفت<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۳۴.</ref>. در شرح حال دوران جاهلی‌اش گفته‌اند با دختر خود [[ازدواج]] کرد ولی پشیمان شد<ref>ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۶۲۱.</ref> و نیز دایی خود، به نام [[قرادة بن حنیفه]] را به سبب اینکه در [[ستایش]] [[همسر]] وی [[شعر]] می‌سرود، به [[قتل]] رساند<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۲۸۹.</ref>. او در برخی جنگ‌های [[جاهلی]] از جمله «نسار»، [[ریاست]] [[~~بنو تمیم~~]] را بر عهده داشت<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۶۱۸.</ref> و در [[جنگ]] [[جبله]] (۱۷ سال قبل از [[تولد پیامبر]]، بین [[بنی‌حنظلة بن مالک]] و [[بنی‌عامر بن صعصعه]] اتفاق افتاد) به دست [[مالک بن سلمه]] از بنوقشیر، [[اسیر]] شد که برای [[آزادی]] خود بیش از هزار شتر فدیه داد؛ از این رو، در [[عرب]] مشهور شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۵۵۵.</ref>.		وی از تیره [[بنوعبدالله بن دارم]] از [[قبیله]] [[تمیم]] است<ref>ابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۵.</ref>. در [[جاهلیت]] از بزرگان [[طایفه]] خویش بود که گاهی [[داوری]] بین [[مردم]] را بر عهده می‌گرفت<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۳۴.</ref>. در شرح حال دوران جاهلی‌اش گفته‌اند با دختر خود [[ازدواج]] کرد ولی پشیمان شد<ref>ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۶۲۱.</ref> و نیز دایی خود، به نام [[قرادة بن حنیفه]] را به سبب اینکه در [[ستایش]] [[همسر]] وی [[شعر]] می‌سرود، به [[قتل]] رساند<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۲۸۹.</ref>. او در برخی جنگ‌های [[جاهلی]] از جمله «نسار»، [[ریاست]] [[بنی‌تمیم]] را بر عهده داشت<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۶۱۸.</ref> و در [[جنگ]] [[جبله]] (۱۷ سال قبل از [[تولد پیامبر]]، بین [[بنی‌حنظلة بن مالک]] و [[بنی‌عامر بن صعصعه]] اتفاق افتاد) به دست [[مالک بن سلمه]] از بنوقشیر، [[اسیر]] شد که برای [[آزادی]] خود بیش از هزار شتر فدیه داد؛ از این رو، در [[عرب]] مشهور شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۵۵۵.</ref>.

	اگرچه بر پایه برخی گزارش‌ها او در [[وفد]] ~~بنو تمیم~~ به حضور [[رسول خدا]] {{صل}} رسید و از سوی [[حضرت]] [[مأمور]] جمع‌آوری [[زکات]] [[بنی‌تمیم]] شد<ref>ر. ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۸۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۴۹؛ زرکلی، خیرالدین، الأعلام، ج۲، ص۱۵۳.</ref> و نیز [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۶۵۶.</ref> در بخش اول کتابش ([[صحابه]]) از وی یاد کرده است، اما این مطلب به چند دلیل بسیار بعید به نظر می‌رسد؛ دلیل نخست: بیشتر [[صحابه‌نگاران]] قبل از ابن حجر، اشاره‌ای به [[صحابی]] بودن او نکرده‌اند. دوم اینکه، از ماجرای جنگ جبله چنین بر می‌آید که حاجب ریاست و جایگاه خوبی داشته و با توجه به [[فرهنگ]] بزرگ سالار عرب در آن [[زمان]]، می‌‌توان گفت؛ سن حاجب بیش از سی یا چهل سال بوده که بر این اساس، در هنگام وفد ~~بنو تمیم~~ (سال نهم)، بیشتر از صد سال [[عمر]] کرده که بعید به نظر می‌رسد. دلیل سوم اینکه بیشتر منابع در شرح حال وی به حادثه مشهوری پرداخته‌اند که خلاصه‌اش چنین است: وقتی [[قبیله]] [[مضر]] [[دعوت پیامبر]] را نپذیرفتند، [[رسول خدا]] {{صل}} آنان را [[نفرین]] کرد، از این رو باران نیامد و [[قحطی]] [[حاکم]] شد. در این [[زمان]] حاجب برای [[نجات]] [[قوم]] خویش از قحطی نزد کسری رفت و از او درخواست کمک کرد. کسری در ابتدا [[امتناع]] کرد و از حاجب وثیقه‌ای خواست که حاجب کمان خود را گرو گذاشت تا در مقابل هدیه فراوانی بگیرد و [[اطمینان]] داد به [[عهد]] خود [[وفا]] می‌کند که کسری پذیرفت. پس از مدتی با دعای رسول خدا {{صل}} [[باران]] نازل شد و قحطی برطرف گردید. در این ماجرا حاجب درگذشت و فرزندش [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس\|عطارد]] نزد کسری رفت و کمان را گرفت که این کمان به عنوان سند [[افتخار]] نزد [[فرزندان]] حاجب باقی ماند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ حلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۱۴.</ref>. با توجه به اینکه این داستان هنگام [[جنگ]] [[ذی قار]] در [[سال دوم هجری]] رخ داده است<ref>ر. ک: مسعودی، علی بن الحسین، التنبیه والاشراف، ص۲۰۹.</ref>، و نیز [[مرگ]] حاجب، چگونه می‌‌توان گفت وی در [[وفد]] [[بنی‌تمیم]] (سال نهم) حضور داشته است. همچنین در روایتی از [[امام سجاد]] در باب قضای [[دین]]، آن [[حضرت]] به این داستان اشاره نموده و حاجب را کافری دانسته که به عهد خود وفا کرده است<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۵۶؛ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۷۴.</ref>. بنابراین، نمی‌توان گفت حاجب در هنگام این حادثه [[مسلمان]] بوده است. افزون بر این مطالبی که بیان شد، کسی که در وفد [[~~بنو تمیم~~]] [[ریاست]] قومش را بر عهده داشت و ب حضور رسول خدا {{صل}} رسید فرزند حاجب به نام طارد است<ref>ر. ک: مدخل عطار دبن حاجب.</ref>.		اگرچه بر پایه برخی گزارش‌ها او در [[وفد]] بنی‌تمیم به حضور [[رسول خدا]] {{صل}} رسید و از سوی [[حضرت]] [[مأمور]] جمع‌آوری [[زکات]] [[بنی‌تمیم]] شد<ref>ر. ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۸۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۴۹؛ زرکلی، خیرالدین، الأعلام، ج۲، ص۱۵۳.</ref> و نیز [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۶۵۶.</ref> در بخش اول کتابش ([[صحابه]]) از وی یاد کرده است، اما این مطلب به چند دلیل بسیار بعید به نظر می‌رسد؛ دلیل نخست: بیشتر [[صحابه‌نگاران]] قبل از ابن حجر، اشاره‌ای به [[صحابی]] بودن او نکرده‌اند. دوم اینکه، از ماجرای جنگ جبله چنین بر می‌آید که حاجب ریاست و جایگاه خوبی داشته و با توجه به [[فرهنگ]] بزرگ سالار عرب در آن [[زمان]]، می‌‌توان گفت؛ سن حاجب بیش از سی یا چهل سال بوده که بر این اساس، در هنگام وفد بنی‌تمیم (سال نهم)، بیشتر از صد سال [[عمر]] کرده که بعید به نظر می‌رسد. دلیل سوم اینکه بیشتر منابع در شرح حال وی به حادثه مشهوری پرداخته‌اند که خلاصه‌اش چنین است: وقتی [[قبیله]] [[مضر]] [[دعوت پیامبر]] را نپذیرفتند، [[رسول خدا]] {{صل}} آنان را [[نفرین]] کرد، از این رو باران نیامد و [[قحطی]] [[حاکم]] شد. در این [[زمان]] حاجب برای [[نجات]] [[قوم]] خویش از قحطی نزد کسری رفت و از او درخواست کمک کرد. کسری در ابتدا [[امتناع]] کرد و از حاجب وثیقه‌ای خواست که حاجب کمان خود را گرو گذاشت تا در مقابل هدیه فراوانی بگیرد و [[اطمینان]] داد به [[عهد]] خود [[وفا]] می‌کند که کسری پذیرفت. پس از مدتی با دعای رسول خدا {{صل}} [[باران]] نازل شد و قحطی برطرف گردید. در این ماجرا حاجب درگذشت و فرزندش [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس\|عطارد]] نزد کسری رفت و کمان را گرفت که این کمان به عنوان سند [[افتخار]] نزد [[فرزندان]] حاجب باقی ماند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ حلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۱۴.</ref>. با توجه به اینکه این داستان هنگام [[جنگ]] [[ذی قار]] در [[سال دوم هجری]] رخ داده است<ref>ر. ک: مسعودی، علی بن الحسین، التنبیه والاشراف، ص۲۰۹.</ref>، و نیز [[مرگ]] حاجب، چگونه می‌‌توان گفت وی در [[وفد]] [[بنی‌تمیم]] (سال نهم) حضور داشته است. همچنین در روایتی از [[امام سجاد]] در باب قضای [[دین]]، آن [[حضرت]] به این داستان اشاره نموده و حاجب را کافری دانسته که به عهد خود وفا کرده است<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۵۶؛ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۷۴.</ref>. بنابراین، نمی‌توان گفت حاجب در هنگام این حادثه [[مسلمان]] بوده است. افزون بر این مطالبی که بیان شد، کسی که در وفد [[بنی‌تمیم]] [[ریاست]] قومش را بر عهده داشت و ب حضور رسول خدا {{صل}} رسید فرزند حاجب به نام طارد است<ref>ر. ک: مدخل عطار دبن حاجب.</ref>.

	نواده حاجب، یعنی [[محمد بن عمیر بن عطارد]]، در [[جنگ صفین]] در کنار [[امیر مؤمنان علی]] {{ع}} بود<ref>منقری، نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۳۰۹.</ref> و پس از آن در شمار سران [[کوفه]] بود که برای [[امام حسین]] {{ع}}[[نامه]] نوشتند<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> و به عهد خود وفا نکردند. از [[نسل]] حاجب افراد معروفی وجود دارند که در شمار [[راویان]] [[زمان]] خود در [[بغداد]] و [[کوفه]] بوده‌اند<ref>ر. ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۳۸۷ و ج۵، ص۱۷.</ref> و برخی از آنها [[گرایش شیعی]] داشته‌اند<ref>ر. ک: ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۳۸۰؛ امین، سید محسن، أعیان الشیعه، ج۳، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[رحمت‌الله بانشی\|بانشی، رحمت‌الله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۴۳-۴۴۴.</ref>		نواده حاجب، یعنی [[محمد بن عمیر بن عطارد]]، در [[جنگ صفین]] در کنار [[امیر مؤمنان علی]] {{ع}} بود<ref>منقری، نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۳۰۹.</ref> و پس از آن در شمار سران [[کوفه]] بود که برای [[امام حسین]] {{ع}}[[نامه]] نوشتند<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> و به عهد خود وفا نکردند. از [[نسل]] حاجب افراد معروفی وجود دارند که در شمار [[راویان]] [[زمان]] خود در [[بغداد]] و [[کوفه]] بوده‌اند<ref>ر. ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۳۸۷ و ج۵، ص۱۷.</ref> و برخی از آنها [[گرایش شیعی]] داشته‌اند<ref>ر. ک: ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۳۸۰؛ امین، سید محسن، أعیان الشیعه، ج۳، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[رحمت‌الله بانشی\|بانشی، رحمت‌الله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۴۳-۴۴۴.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'بنوتمیم' به 'بنی‌تمیم'

2022-11-03T18:32:25Z

جایگزینی متن - 'بنوتمیم' به 'بنی‌تمیم'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۰۲
خط ۸:		خط ۸:
	وی از تیره [[بنوعبدالله بن دارم]] از [[قبیله]] [[تمیم]] است<ref>ابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۵.</ref>. در [[جاهلیت]] از بزرگان [[طایفه]] خویش بود که گاهی [[داوری]] بین [[مردم]] را بر عهده می‌گرفت<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۳۴.</ref>. در شرح حال دوران جاهلی‌اش گفته‌اند با دختر خود [[ازدواج]] کرد ولی پشیمان شد<ref>ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۶۲۱.</ref> و نیز دایی خود، به نام [[قرادة بن حنیفه]] را به سبب اینکه در [[ستایش]] [[همسر]] وی [[شعر]] می‌سرود، به [[قتل]] رساند<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۲۸۹.</ref>. او در برخی جنگ‌های [[جاهلی]] از جمله «نسار»، [[ریاست]] [[بنو تمیم]] را بر عهده داشت<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۶۱۸.</ref> و در [[جنگ]] [[جبله]] (۱۷ سال قبل از [[تولد پیامبر]]، بین [[بنی‌حنظلة بن مالک]] و [[بنی‌عامر بن صعصعه]] اتفاق افتاد) به دست [[مالک بن سلمه]] از بنوقشیر، [[اسیر]] شد که برای [[آزادی]] خود بیش از هزار شتر فدیه داد؛ از این رو، در [[عرب]] مشهور شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۵۵۵.</ref>.		وی از تیره [[بنوعبدالله بن دارم]] از [[قبیله]] [[تمیم]] است<ref>ابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۵.</ref>. در [[جاهلیت]] از بزرگان [[طایفه]] خویش بود که گاهی [[داوری]] بین [[مردم]] را بر عهده می‌گرفت<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۳۴.</ref>. در شرح حال دوران جاهلی‌اش گفته‌اند با دختر خود [[ازدواج]] کرد ولی پشیمان شد<ref>ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۶۲۱.</ref> و نیز دایی خود، به نام [[قرادة بن حنیفه]] را به سبب اینکه در [[ستایش]] [[همسر]] وی [[شعر]] می‌سرود، به [[قتل]] رساند<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۲۸۹.</ref>. او در برخی جنگ‌های [[جاهلی]] از جمله «نسار»، [[ریاست]] [[بنو تمیم]] را بر عهده داشت<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۶۱۸.</ref> و در [[جنگ]] [[جبله]] (۱۷ سال قبل از [[تولد پیامبر]]، بین [[بنی‌حنظلة بن مالک]] و [[بنی‌عامر بن صعصعه]] اتفاق افتاد) به دست [[مالک بن سلمه]] از بنوقشیر، [[اسیر]] شد که برای [[آزادی]] خود بیش از هزار شتر فدیه داد؛ از این رو، در [[عرب]] مشهور شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۵۵۵.</ref>.

	اگرچه بر پایه برخی گزارش‌ها او در [[وفد]] بنو تمیم به حضور [[رسول خدا]] {{صل}} رسید و از سوی [[حضرت]] [[مأمور]] جمع‌آوری [[زکات]] [[~~بنوتمیم~~]] شد<ref>ر. ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۸۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۴۹؛ زرکلی، خیرالدین، الأعلام، ج۲، ص۱۵۳.</ref> و نیز [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۶۵۶.</ref> در بخش اول کتابش ([[صحابه]]) از وی یاد کرده است، اما این مطلب به چند دلیل بسیار بعید به نظر می‌رسد؛ دلیل نخست: بیشتر [[صحابه‌نگاران]] قبل از ابن حجر، اشاره‌ای به [[صحابی]] بودن او نکرده‌اند. دوم اینکه، از ماجرای جنگ جبله چنین بر می‌آید که حاجب ریاست و جایگاه خوبی داشته و با توجه به [[فرهنگ]] بزرگ سالار عرب در آن [[زمان]]، می‌‌توان گفت؛ سن حاجب بیش از سی یا چهل سال بوده که بر این اساس، در هنگام وفد بنو تمیم (سال نهم)، بیشتر از صد سال [[عمر]] کرده که بعید به نظر می‌رسد. دلیل سوم اینکه بیشتر منابع در شرح حال وی به حادثه مشهوری پرداخته‌اند که خلاصه‌اش چنین است: وقتی [[قبیله]] [[مضر]] [[دعوت پیامبر]] را نپذیرفتند، [[رسول خدا]] {{صل}} آنان را [[نفرین]] کرد، از این رو باران نیامد و [[قحطی]] [[حاکم]] شد. در این [[زمان]] حاجب برای [[نجات]] [[قوم]] خویش از قحطی نزد کسری رفت و از او درخواست کمک کرد. کسری در ابتدا [[امتناع]] کرد و از حاجب وثیقه‌ای خواست که حاجب کمان خود را گرو گذاشت تا در مقابل هدیه فراوانی بگیرد و [[اطمینان]] داد به [[عهد]] خود [[وفا]] می‌کند که کسری پذیرفت. پس از مدتی با دعای رسول خدا {{صل}} [[باران]] نازل شد و قحطی برطرف گردید. در این ماجرا حاجب درگذشت و فرزندش [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس\|عطارد]] نزد کسری رفت و کمان را گرفت که این کمان به عنوان سند [[افتخار]] نزد [[فرزندان]] حاجب باقی ماند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ حلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۱۴.</ref>. با توجه به اینکه این داستان هنگام [[جنگ]] [[ذی قار]] در [[سال دوم هجری]] رخ داده است<ref>ر. ک: مسعودی، علی بن الحسین، التنبیه والاشراف، ص۲۰۹.</ref>، و نیز [[مرگ]] حاجب، چگونه می‌‌توان گفت وی در [[وفد]] [[~~بنوتمیم~~]] (سال نهم) حضور داشته است. همچنین در روایتی از [[امام سجاد]] در باب قضای [[دین]]، آن [[حضرت]] به این داستان اشاره نموده و حاجب را کافری دانسته که به عهد خود وفا کرده است<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۵۶؛ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۷۴.</ref>. بنابراین، نمی‌توان گفت حاجب در هنگام این حادثه [[مسلمان]] بوده است. افزون بر این مطالبی که بیان شد، کسی که در وفد [[بنو تمیم]] [[ریاست]] قومش را بر عهده داشت و ب حضور رسول خدا {{صل}} رسید فرزند حاجب به نام طارد است<ref>ر. ک: مدخل عطار دبن حاجب.</ref>.		اگرچه بر پایه برخی گزارش‌ها او در [[وفد]] بنو تمیم به حضور [[رسول خدا]] {{صل}} رسید و از سوی [[حضرت]] [[مأمور]] جمع‌آوری [[زکات]] [[بنی‌تمیم]] شد<ref>ر. ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۸۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۴۹؛ زرکلی، خیرالدین، الأعلام، ج۲، ص۱۵۳.</ref> و نیز [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۶۵۶.</ref> در بخش اول کتابش ([[صحابه]]) از وی یاد کرده است، اما این مطلب به چند دلیل بسیار بعید به نظر می‌رسد؛ دلیل نخست: بیشتر [[صحابه‌نگاران]] قبل از ابن حجر، اشاره‌ای به [[صحابی]] بودن او نکرده‌اند. دوم اینکه، از ماجرای جنگ جبله چنین بر می‌آید که حاجب ریاست و جایگاه خوبی داشته و با توجه به [[فرهنگ]] بزرگ سالار عرب در آن [[زمان]]، می‌‌توان گفت؛ سن حاجب بیش از سی یا چهل سال بوده که بر این اساس، در هنگام وفد بنو تمیم (سال نهم)، بیشتر از صد سال [[عمر]] کرده که بعید به نظر می‌رسد. دلیل سوم اینکه بیشتر منابع در شرح حال وی به حادثه مشهوری پرداخته‌اند که خلاصه‌اش چنین است: وقتی [[قبیله]] [[مضر]] [[دعوت پیامبر]] را نپذیرفتند، [[رسول خدا]] {{صل}} آنان را [[نفرین]] کرد، از این رو باران نیامد و [[قحطی]] [[حاکم]] شد. در این [[زمان]] حاجب برای [[نجات]] [[قوم]] خویش از قحطی نزد کسری رفت و از او درخواست کمک کرد. کسری در ابتدا [[امتناع]] کرد و از حاجب وثیقه‌ای خواست که حاجب کمان خود را گرو گذاشت تا در مقابل هدیه فراوانی بگیرد و [[اطمینان]] داد به [[عهد]] خود [[وفا]] می‌کند که کسری پذیرفت. پس از مدتی با دعای رسول خدا {{صل}} [[باران]] نازل شد و قحطی برطرف گردید. در این ماجرا حاجب درگذشت و فرزندش [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس\|عطارد]] نزد کسری رفت و کمان را گرفت که این کمان به عنوان سند [[افتخار]] نزد [[فرزندان]] حاجب باقی ماند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ حلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۱۴.</ref>. با توجه به اینکه این داستان هنگام [[جنگ]] [[ذی قار]] در [[سال دوم هجری]] رخ داده است<ref>ر. ک: مسعودی، علی بن الحسین، التنبیه والاشراف، ص۲۰۹.</ref>، و نیز [[مرگ]] حاجب، چگونه می‌‌توان گفت وی در [[وفد]] [[بنی‌تمیم]] (سال نهم) حضور داشته است. همچنین در روایتی از [[امام سجاد]] در باب قضای [[دین]]، آن [[حضرت]] به این داستان اشاره نموده و حاجب را کافری دانسته که به عهد خود وفا کرده است<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۵۶؛ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۷۴.</ref>. بنابراین، نمی‌توان گفت حاجب در هنگام این حادثه [[مسلمان]] بوده است. افزون بر این مطالبی که بیان شد، کسی که در وفد [[بنو تمیم]] [[ریاست]] قومش را بر عهده داشت و ب حضور رسول خدا {{صل}} رسید فرزند حاجب به نام طارد است<ref>ر. ک: مدخل عطار دبن حاجب.</ref>.

	نواده حاجب، یعنی [[محمد بن عمیر بن عطارد]]، در [[جنگ صفین]] در کنار [[امیر مؤمنان علی]] {{ع}} بود<ref>منقری، نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۳۰۹.</ref> و پس از آن در شمار سران [[کوفه]] بود که برای [[امام حسین]] {{ع}}[[نامه]] نوشتند<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> و به عهد خود وفا نکردند. از [[نسل]] حاجب افراد معروفی وجود دارند که در شمار [[راویان]] [[زمان]] خود در [[بغداد]] و [[کوفه]] بوده‌اند<ref>ر. ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۳۸۷ و ج۵، ص۱۷.</ref> و برخی از آنها [[گرایش شیعی]] داشته‌اند<ref>ر. ک: ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۳۸۰؛ امین، سید محسن، أعیان الشیعه، ج۳، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[رحمت‌الله بانشی\|بانشی، رحمت‌الله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۴۳-۴۴۴.</ref>		نواده حاجب، یعنی [[محمد بن عمیر بن عطارد]]، در [[جنگ صفین]] در کنار [[امیر مؤمنان علی]] {{ع}} بود<ref>منقری، نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۳۰۹.</ref> و پس از آن در شمار سران [[کوفه]] بود که برای [[امام حسین]] {{ع}}[[نامه]] نوشتند<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> و به عهد خود وفا نکردند. از [[نسل]] حاجب افراد معروفی وجود دارند که در شمار [[راویان]] [[زمان]] خود در [[بغداد]] و [[کوفه]] بوده‌اند<ref>ر. ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۳۸۷ و ج۵، ص۱۷.</ref> و برخی از آنها [[گرایش شیعی]] داشته‌اند<ref>ر. ک: ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۳۸۰؛ امین، سید محسن، أعیان الشیعه، ج۳، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[رحمت‌الله بانشی\|بانشی، رحمت‌الله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۴۳-۴۴۴.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'جمع آوری' به 'جمع‌آوری'

2022-10-22T10:48:38Z

جایگزینی متن - 'جمع آوری' به 'جمع‌آوری'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۱۸
خط ۸:		خط ۸:
	وی از تیره [[بنوعبدالله بن دارم]] از [[قبیله]] [[تمیم]] است<ref>ابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۵.</ref>. در [[جاهلیت]] از بزرگان [[طایفه]] خویش بود که گاهی [[داوری]] بین [[مردم]] را بر عهده می‌گرفت<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۳۴.</ref>. در شرح حال دوران جاهلی‌اش گفته‌اند با دختر خود [[ازدواج]] کرد ولی پشیمان شد<ref>ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۶۲۱.</ref> و نیز دایی خود، به نام [[قرادة بن حنیفه]] را به سبب اینکه در [[ستایش]] [[همسر]] وی [[شعر]] می‌سرود، به [[قتل]] رساند<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۲۸۹.</ref>. او در برخی جنگ‌های [[جاهلی]] از جمله «نسار»، [[ریاست]] [[بنو تمیم]] را بر عهده داشت<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۶۱۸.</ref> و در [[جنگ]] [[جبله]] (۱۷ سال قبل از [[تولد پیامبر]]، بین [[بنی‌حنظلة بن مالک]] و [[بنی‌عامر بن صعصعه]] اتفاق افتاد) به دست [[مالک بن سلمه]] از بنوقشیر، [[اسیر]] شد که برای [[آزادی]] خود بیش از هزار شتر فدیه داد؛ از این رو، در [[عرب]] مشهور شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۵۵۵.</ref>.		وی از تیره [[بنوعبدالله بن دارم]] از [[قبیله]] [[تمیم]] است<ref>ابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۵.</ref>. در [[جاهلیت]] از بزرگان [[طایفه]] خویش بود که گاهی [[داوری]] بین [[مردم]] را بر عهده می‌گرفت<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۳۴.</ref>. در شرح حال دوران جاهلی‌اش گفته‌اند با دختر خود [[ازدواج]] کرد ولی پشیمان شد<ref>ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۶۲۱.</ref> و نیز دایی خود، به نام [[قرادة بن حنیفه]] را به سبب اینکه در [[ستایش]] [[همسر]] وی [[شعر]] می‌سرود، به [[قتل]] رساند<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۲۸۹.</ref>. او در برخی جنگ‌های [[جاهلی]] از جمله «نسار»، [[ریاست]] [[بنو تمیم]] را بر عهده داشت<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۶۱۸.</ref> و در [[جنگ]] [[جبله]] (۱۷ سال قبل از [[تولد پیامبر]]، بین [[بنی‌حنظلة بن مالک]] و [[بنی‌عامر بن صعصعه]] اتفاق افتاد) به دست [[مالک بن سلمه]] از بنوقشیر، [[اسیر]] شد که برای [[آزادی]] خود بیش از هزار شتر فدیه داد؛ از این رو، در [[عرب]] مشهور شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۵۵۵.</ref>.

	اگرچه بر پایه برخی گزارش‌ها او در [[وفد]] بنو تمیم به حضور [[رسول خدا]] {{صل}} رسید و از سوی [[حضرت]] [[مأمور]] ~~جمع آوری~~ [[زکات]] [[بنوتمیم]] شد<ref>ر. ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۸۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۴۹؛ زرکلی، خیرالدین، الأعلام، ج۲، ص۱۵۳.</ref> و نیز [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۶۵۶.</ref> در بخش اول کتابش ([[صحابه]]) از وی یاد کرده است، اما این مطلب به چند دلیل بسیار بعید به نظر می‌رسد؛ دلیل نخست: بیشتر [[صحابه‌نگاران]] قبل از ابن حجر، اشاره‌ای به [[صحابی]] بودن او نکرده‌اند. دوم اینکه، از ماجرای جنگ جبله چنین بر می‌آید که حاجب ریاست و جایگاه خوبی داشته و با توجه به [[فرهنگ]] بزرگ سالار عرب در آن [[زمان]]، می‌‌توان گفت؛ سن حاجب بیش از سی یا چهل سال بوده که بر این اساس، در هنگام وفد بنو تمیم (سال نهم)، بیشتر از صد سال [[عمر]] کرده که بعید به نظر می‌رسد. دلیل سوم اینکه بیشتر منابع در شرح حال وی به حادثه مشهوری پرداخته‌اند که خلاصه‌اش چنین است: وقتی [[قبیله]] [[مضر]] [[دعوت پیامبر]] را نپذیرفتند، [[رسول خدا]] {{صل}} آنان را [[نفرین]] کرد، از این رو باران نیامد و [[قحطی]] [[حاکم]] شد. در این [[زمان]] حاجب برای [[نجات]] [[قوم]] خویش از قحطی نزد کسری رفت و از او درخواست کمک کرد. کسری در ابتدا [[امتناع]] کرد و از حاجب وثیقه‌ای خواست که حاجب کمان خود را گرو گذاشت تا در مقابل هدیه فراوانی بگیرد و [[اطمینان]] داد به [[عهد]] خود [[وفا]] می‌کند که کسری پذیرفت. پس از مدتی با دعای رسول خدا {{صل}} [[باران]] نازل شد و قحطی برطرف گردید. در این ماجرا حاجب درگذشت و فرزندش [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس\|عطارد]] نزد کسری رفت و کمان را گرفت که این کمان به عنوان سند [[افتخار]] نزد [[فرزندان]] حاجب باقی ماند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ حلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۱۴.</ref>. با توجه به اینکه این داستان هنگام [[جنگ]] [[ذی قار]] در [[سال دوم هجری]] رخ داده است<ref>ر. ک: مسعودی، علی بن الحسین، التنبیه والاشراف، ص۲۰۹.</ref>، و نیز [[مرگ]] حاجب، چگونه می‌‌توان گفت وی در [[وفد]] [[بنوتمیم]] (سال نهم) حضور داشته است. همچنین در روایتی از [[امام سجاد]] در باب قضای [[دین]]، آن [[حضرت]] به این داستان اشاره نموده و حاجب را کافری دانسته که به عهد خود وفا کرده است<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۵۶؛ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۷۴.</ref>. بنابراین، نمی‌توان گفت حاجب در هنگام این حادثه [[مسلمان]] بوده است. افزون بر این مطالبی که بیان شد، کسی که در وفد [[بنو تمیم]] [[ریاست]] قومش را بر عهده داشت و ب حضور رسول خدا {{صل}} رسید فرزند حاجب به نام طارد است<ref>ر. ک: مدخل عطار دبن حاجب.</ref>.		اگرچه بر پایه برخی گزارش‌ها او در [[وفد]] بنو تمیم به حضور [[رسول خدا]] {{صل}} رسید و از سوی [[حضرت]] [[مأمور]] جمع‌آوری [[زکات]] [[بنوتمیم]] شد<ref>ر. ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۸۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۴۹؛ زرکلی، خیرالدین، الأعلام، ج۲، ص۱۵۳.</ref> و نیز [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۶۵۶.</ref> در بخش اول کتابش ([[صحابه]]) از وی یاد کرده است، اما این مطلب به چند دلیل بسیار بعید به نظر می‌رسد؛ دلیل نخست: بیشتر [[صحابه‌نگاران]] قبل از ابن حجر، اشاره‌ای به [[صحابی]] بودن او نکرده‌اند. دوم اینکه، از ماجرای جنگ جبله چنین بر می‌آید که حاجب ریاست و جایگاه خوبی داشته و با توجه به [[فرهنگ]] بزرگ سالار عرب در آن [[زمان]]، می‌‌توان گفت؛ سن حاجب بیش از سی یا چهل سال بوده که بر این اساس، در هنگام وفد بنو تمیم (سال نهم)، بیشتر از صد سال [[عمر]] کرده که بعید به نظر می‌رسد. دلیل سوم اینکه بیشتر منابع در شرح حال وی به حادثه مشهوری پرداخته‌اند که خلاصه‌اش چنین است: وقتی [[قبیله]] [[مضر]] [[دعوت پیامبر]] را نپذیرفتند، [[رسول خدا]] {{صل}} آنان را [[نفرین]] کرد، از این رو باران نیامد و [[قحطی]] [[حاکم]] شد. در این [[زمان]] حاجب برای [[نجات]] [[قوم]] خویش از قحطی نزد کسری رفت و از او درخواست کمک کرد. کسری در ابتدا [[امتناع]] کرد و از حاجب وثیقه‌ای خواست که حاجب کمان خود را گرو گذاشت تا در مقابل هدیه فراوانی بگیرد و [[اطمینان]] داد به [[عهد]] خود [[وفا]] می‌کند که کسری پذیرفت. پس از مدتی با دعای رسول خدا {{صل}} [[باران]] نازل شد و قحطی برطرف گردید. در این ماجرا حاجب درگذشت و فرزندش [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس\|عطارد]] نزد کسری رفت و کمان را گرفت که این کمان به عنوان سند [[افتخار]] نزد [[فرزندان]] حاجب باقی ماند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ حلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۱۴.</ref>. با توجه به اینکه این داستان هنگام [[جنگ]] [[ذی قار]] در [[سال دوم هجری]] رخ داده است<ref>ر. ک: مسعودی، علی بن الحسین، التنبیه والاشراف، ص۲۰۹.</ref>، و نیز [[مرگ]] حاجب، چگونه می‌‌توان گفت وی در [[وفد]] [[بنوتمیم]] (سال نهم) حضور داشته است. همچنین در روایتی از [[امام سجاد]] در باب قضای [[دین]]، آن [[حضرت]] به این داستان اشاره نموده و حاجب را کافری دانسته که به عهد خود وفا کرده است<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۵۶؛ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۷۴.</ref>. بنابراین، نمی‌توان گفت حاجب در هنگام این حادثه [[مسلمان]] بوده است. افزون بر این مطالبی که بیان شد، کسی که در وفد [[بنو تمیم]] [[ریاست]] قومش را بر عهده داشت و ب حضور رسول خدا {{صل}} رسید فرزند حاجب به نام طارد است<ref>ر. ک: مدخل عطار دبن حاجب.</ref>.

	نواده حاجب، یعنی [[محمد بن عمیر بن عطارد]]، در [[جنگ صفین]] در کنار [[امیر مؤمنان علی]] {{ع}} بود<ref>منقری، نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۳۰۹.</ref> و پس از آن در شمار سران [[کوفه]] بود که برای [[امام حسین]] {{ع}}[[نامه]] نوشتند<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> و به عهد خود وفا نکردند. از [[نسل]] حاجب افراد معروفی وجود دارند که در شمار [[راویان]] [[زمان]] خود در [[بغداد]] و [[کوفه]] بوده‌اند<ref>ر. ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۳۸۷ و ج۵، ص۱۷.</ref> و برخی از آنها [[گرایش شیعی]] داشته‌اند<ref>ر. ک: ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۳۸۰؛ امین، سید محسن، أعیان الشیعه، ج۳، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[رحمت‌الله بانشی\|بانشی، رحمت‌الله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۴۳-۴۴۴.</ref>		نواده حاجب، یعنی [[محمد بن عمیر بن عطارد]]، در [[جنگ صفین]] در کنار [[امیر مؤمنان علی]] {{ع}} بود<ref>منقری، نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۳۰۹.</ref> و پس از آن در شمار سران [[کوفه]] بود که برای [[امام حسین]] {{ع}}[[نامه]] نوشتند<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> و به عهد خود وفا نکردند. از [[نسل]] حاجب افراد معروفی وجود دارند که در شمار [[راویان]] [[زمان]] خود در [[بغداد]] و [[کوفه]] بوده‌اند<ref>ر. ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۳۸۷ و ج۵، ص۱۷.</ref> و برخی از آنها [[گرایش شیعی]] داشته‌اند<ref>ر. ک: ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۳۸۰؛ امین، سید محسن، أعیان الشیعه، ج۳، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[رحمت‌الله بانشی\|بانشی، رحمت‌الله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۴۳-۴۴۴.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T19:58:49Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۸
خط ۸:		خط ۸:
	وی از تیره [[بنوعبدالله بن دارم]] از [[قبیله]] [[تمیم]] است<ref>ابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۵.</ref>. در [[جاهلیت]] از بزرگان [[طایفه]] خویش بود که گاهی [[داوری]] بین [[مردم]] را بر عهده می‌گرفت<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۳۴.</ref>. در شرح حال دوران جاهلی‌اش گفته‌اند با دختر خود [[ازدواج]] کرد ولی پشیمان شد<ref>ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۶۲۱.</ref> و نیز دایی خود، به نام [[قرادة بن حنیفه]] را به سبب اینکه در [[ستایش]] [[همسر]] وی [[شعر]] می‌سرود، به [[قتل]] رساند<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۲۸۹.</ref>. او در برخی جنگ‌های [[جاهلی]] از جمله «نسار»، [[ریاست]] [[بنو تمیم]] را بر عهده داشت<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۶۱۸.</ref> و در [[جنگ]] [[جبله]] (۱۷ سال قبل از [[تولد پیامبر]]، بین [[بنی‌حنظلة بن مالک]] و [[بنی‌عامر بن صعصعه]] اتفاق افتاد) به دست [[مالک بن سلمه]] از بنوقشیر، [[اسیر]] شد که برای [[آزادی]] خود بیش از هزار شتر فدیه داد؛ از این رو، در [[عرب]] مشهور شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۵۵۵.</ref>.		وی از تیره [[بنوعبدالله بن دارم]] از [[قبیله]] [[تمیم]] است<ref>ابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۵.</ref>. در [[جاهلیت]] از بزرگان [[طایفه]] خویش بود که گاهی [[داوری]] بین [[مردم]] را بر عهده می‌گرفت<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۳۴.</ref>. در شرح حال دوران جاهلی‌اش گفته‌اند با دختر خود [[ازدواج]] کرد ولی پشیمان شد<ref>ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۶۲۱.</ref> و نیز دایی خود، به نام [[قرادة بن حنیفه]] را به سبب اینکه در [[ستایش]] [[همسر]] وی [[شعر]] می‌سرود، به [[قتل]] رساند<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۲۸۹.</ref>. او در برخی جنگ‌های [[جاهلی]] از جمله «نسار»، [[ریاست]] [[بنو تمیم]] را بر عهده داشت<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۶۱۸.</ref> و در [[جنگ]] [[جبله]] (۱۷ سال قبل از [[تولد پیامبر]]، بین [[بنی‌حنظلة بن مالک]] و [[بنی‌عامر بن صعصعه]] اتفاق افتاد) به دست [[مالک بن سلمه]] از بنوقشیر، [[اسیر]] شد که برای [[آزادی]] خود بیش از هزار شتر فدیه داد؛ از این رو، در [[عرب]] مشهور شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۵۵۵.</ref>.

	اگرچه بر پایه برخی گزارش‌ها او در [[وفد]] بنو تمیم به حضور [[رسول خدا]]{{صل}} رسید و از سوی [[حضرت]] [[مأمور]] جمع آوری [[زکات]] [[بنوتمیم]] شد<ref>ر.ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۸۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۴۹؛ زرکلی، ~~خیرالدین ، الأعلام ،~~ ج۲، ص۱۵۳.</ref> و نیز [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۶۵۶.</ref> در بخش اول کتابش ([[صحابه]]) از وی یاد کرده است، اما این مطلب به چند دلیل بسیار بعید به نظر می‌رسد؛ دلیل نخست: بیشتر [[صحابه‌نگاران]] قبل از ابن حجر، اشاره‌ای به [[صحابی]] بودن او نکرده‌اند. دوم اینکه، از ماجرای جنگ جبله چنین بر می‌آید که حاجب ریاست و جایگاه خوبی داشته و با توجه به [[فرهنگ]] بزرگ سالار عرب در آن [[زمان]]، می‌‌توان گفت؛ سن حاجب بیش از سی یا چهل سال بوده که بر این اساس، در هنگام وفد بنو تمیم (سال نهم)، بیشتر از صد سال [[عمر]] کرده که بعید به نظر می‌رسد. دلیل سوم اینکه بیشتر منابع در شرح حال وی به حادثه مشهوری پرداخته‌اند که خلاصه‌اش چنین است: وقتی [[قبیله]] [[مضر]] [[دعوت پیامبر]] را نپذیرفتند، [[رسول خدا]]{{صل}} آنان را [[نفرین]] کرد، از این رو باران نیامد و [[قحطی]] [[حاکم]] شد. در این [[زمان]] حاجب برای [[نجات]] [[قوم]] خویش از قحطی نزد کسری رفت و از او درخواست کمک کرد. کسری در ابتدا [[امتناع]] کرد و از حاجب وثیقه‌ای خواست که حاجب کمان خود را گرو گذاشت تا در مقابل هدیه فراوانی بگیرد و [[اطمینان]] داد به [[عهد]] خود [[وفا]] می‌کند که کسری پذیرفت. پس از مدتی با دعای رسول خدا{{صل}} [[باران]] نازل شد و قحطی برطرف گردید. در این ماجرا حاجب درگذشت و فرزندش [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس\|عطارد]] نزد کسری رفت و کمان را گرفت که این کمان به عنوان سند [[افتخار]] نزد [[فرزندان]] حاجب باقی ماند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ حلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۱۴.</ref>. با توجه به اینکه این داستان هنگام [[جنگ]] [[ذی قار]] در [[سال دوم هجری]] رخ داده است<ref>ر.ک: مسعودی، علی بن الحسین، التنبیه والاشراف، ص۲۰۹.</ref>، و نیز [[مرگ]] حاجب، چگونه می‌‌توان گفت وی در [[وفد]] [[بنوتمیم]] (سال نهم) حضور داشته است. همچنین در روایتی از [[امام سجاد]] در باب قضای [[دین]]، آن [[حضرت]] به این داستان اشاره نموده و حاجب را کافری دانسته که به عهد خود وفا کرده است<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۵۶؛ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۷۴.</ref>. بنابراین، نمی‌توان گفت حاجب در هنگام این حادثه [[مسلمان]] بوده است. افزون بر این مطالبی که بیان شد، کسی که در وفد [[بنو تمیم]] [[ریاست]] قومش را بر عهده داشت و ب حضور رسول خدا{{صل}} رسید فرزند حاجب به نام طارد است<ref>ر.ک: مدخل عطار دبن حاجب.</ref>.		اگرچه بر پایه برخی گزارش‌ها او در [[وفد]] بنو تمیم به حضور [[رسول خدا]] {{صل}} رسید و از سوی [[حضرت]] [[مأمور]] جمع آوری [[زکات]] [[بنوتمیم]] شد<ref>ر. ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۸۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۴۹؛ زرکلی، خیرالدین، الأعلام، ج۲، ص۱۵۳.</ref> و نیز [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۶۵۶.</ref> در بخش اول کتابش ([[صحابه]]) از وی یاد کرده است، اما این مطلب به چند دلیل بسیار بعید به نظر می‌رسد؛ دلیل نخست: بیشتر [[صحابه‌نگاران]] قبل از ابن حجر، اشاره‌ای به [[صحابی]] بودن او نکرده‌اند. دوم اینکه، از ماجرای جنگ جبله چنین بر می‌آید که حاجب ریاست و جایگاه خوبی داشته و با توجه به [[فرهنگ]] بزرگ سالار عرب در آن [[زمان]]، می‌‌توان گفت؛ سن حاجب بیش از سی یا چهل سال بوده که بر این اساس، در هنگام وفد بنو تمیم (سال نهم)، بیشتر از صد سال [[عمر]] کرده که بعید به نظر می‌رسد. دلیل سوم اینکه بیشتر منابع در شرح حال وی به حادثه مشهوری پرداخته‌اند که خلاصه‌اش چنین است: وقتی [[قبیله]] [[مضر]] [[دعوت پیامبر]] را نپذیرفتند، [[رسول خدا]] {{صل}} آنان را [[نفرین]] کرد، از این رو باران نیامد و [[قحطی]] [[حاکم]] شد. در این [[زمان]] حاجب برای [[نجات]] [[قوم]] خویش از قحطی نزد کسری رفت و از او درخواست کمک کرد. کسری در ابتدا [[امتناع]] کرد و از حاجب وثیقه‌ای خواست که حاجب کمان خود را گرو گذاشت تا در مقابل هدیه فراوانی بگیرد و [[اطمینان]] داد به [[عهد]] خود [[وفا]] می‌کند که کسری پذیرفت. پس از مدتی با دعای رسول خدا {{صل}} [[باران]] نازل شد و قحطی برطرف گردید. در این ماجرا حاجب درگذشت و فرزندش [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس\|عطارد]] نزد کسری رفت و کمان را گرفت که این کمان به عنوان سند [[افتخار]] نزد [[فرزندان]] حاجب باقی ماند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ حلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۱۴.</ref>. با توجه به اینکه این داستان هنگام [[جنگ]] [[ذی قار]] در [[سال دوم هجری]] رخ داده است<ref>ر. ک: مسعودی، علی بن الحسین، التنبیه والاشراف، ص۲۰۹.</ref>، و نیز [[مرگ]] حاجب، چگونه می‌‌توان گفت وی در [[وفد]] [[بنوتمیم]] (سال نهم) حضور داشته است. همچنین در روایتی از [[امام سجاد]] در باب قضای [[دین]]، آن [[حضرت]] به این داستان اشاره نموده و حاجب را کافری دانسته که به عهد خود وفا کرده است<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۵۶؛ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۷۴.</ref>. بنابراین، نمی‌توان گفت حاجب در هنگام این حادثه [[مسلمان]] بوده است. افزون بر این مطالبی که بیان شد، کسی که در وفد [[بنو تمیم]] [[ریاست]] قومش را بر عهده داشت و ب حضور رسول خدا {{صل}} رسید فرزند حاجب به نام طارد است<ref>ر. ک: مدخل عطار دبن حاجب.</ref>.

	نواده حاجب، یعنی [[محمد بن عمیر بن عطارد]]، در [[جنگ صفین]] در کنار [[امیر مؤمنان علی]]{{ع}} بود<ref>منقری، نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۳۰۹.</ref> و پس از آن در شمار سران [[کوفه]] بود که برای [[امام حسین]]{{ع}}[[نامه]] نوشتند<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> و به عهد خود وفا نکردند. از [[نسل]] حاجب افراد معروفی وجود دارند که در شمار [[راویان]] [[زمان]] خود در [[بغداد]] و [[کوفه]] بوده‌اند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۳۸۷ و ج۵، ص۱۷.</ref> و برخی از آنها [[گرایش شیعی]] داشته‌اند<ref>ر.ک: ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۳۸۰؛ امین، سید محسن، أعیان الشیعه، ج۳، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[رحمت‌الله بانشی\|بانشی، رحمت‌الله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۴۳-۴۴۴.</ref>		نواده حاجب، یعنی [[محمد بن عمیر بن عطارد]]، در [[جنگ صفین]] در کنار [[امیر مؤمنان علی]] {{ع}} بود<ref>منقری، نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۳۰۹.</ref> و پس از آن در شمار سران [[کوفه]] بود که برای [[امام حسین]] {{ع}}[[نامه]] نوشتند<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> و به عهد خود وفا نکردند. از [[نسل]] حاجب افراد معروفی وجود دارند که در شمار [[راویان]] [[زمان]] خود در [[بغداد]] و [[کوفه]] بوده‌اند<ref>ر. ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۳۸۷ و ج۵، ص۱۷.</ref> و برخی از آنها [[گرایش شیعی]] داشته‌اند<ref>ر. ک: ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۳۸۰؛ امین، سید محسن، أعیان الشیعه، ج۳، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[رحمت‌الله بانشی\|بانشی، رحمت‌الله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۴۳-۴۴۴.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:21:35Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اصحاب پیامبر		\| موضوع مرتبط = اصحاب پیامبر
خط ۱۵:		خط ۱۴:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{مدخل وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	*[[بنوعبدالله بن دارم]] (قبیله)		* [[بنوعبدالله بن دارم]] (قبیله)
	*[[تمیم]] (قبیله)		* [[تمیم]] (قبیله)
	*[[قرادة بن حنیفه]] (دایی)		* [[قرادة بن حنیفه]] (دایی)
	*[[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس]] (فرزند)		* [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس]] (فرزند)
	*[[محمد بن عمیر بن عطارد]] (نواده)		* [[محمد بن عمیر بن عطارد]] (نواده)
	{{پایان مدخل وابسته}}		{{پایان مدخل وابسته}}

خط ۳۰:		خط ۲۹:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]
	[[رده:اصحاب پیامبر]]		[[رده:اصحاب پیامبر]]

Wasity: جایگزینی متن - ']] (نوه)' به ']] (نواده)'

2022-07-13T13:11:54Z

جایگزینی متن - ']] (نوه)' به ']] (نواده)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۴۱
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	*[[قرادة بن حنیفه]] (دایی)		*[[قرادة بن حنیفه]] (دایی)
	*[[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس]] (فرزند)		*[[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس]] (فرزند)
	*[[محمد بن عمیر بن عطارد]] (~~نوه~~)		*[[محمد بن عمیر بن عطارد]] (نواده)
	{{پایان مدخل وابسته}}		{{پایان مدخل وابسته}}

Wasity: جایگزینی متن - ' صحابه نگاران ' به ' صحابه‌نگاران '

2022-07-12T06:30:29Z

جایگزینی متن - ' صحابه نگاران ' به ' صحابه‌نگاران '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۰
خط ۹:		خط ۹:
	وی از تیره [[بنوعبدالله بن دارم]] از [[قبیله]] [[تمیم]] است<ref>ابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۵.</ref>. در [[جاهلیت]] از بزرگان [[طایفه]] خویش بود که گاهی [[داوری]] بین [[مردم]] را بر عهده می‌گرفت<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۳۴.</ref>. در شرح حال دوران جاهلی‌اش گفته‌اند با دختر خود [[ازدواج]] کرد ولی پشیمان شد<ref>ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۶۲۱.</ref> و نیز دایی خود، به نام [[قرادة بن حنیفه]] را به سبب اینکه در [[ستایش]] [[همسر]] وی [[شعر]] می‌سرود، به [[قتل]] رساند<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۲۸۹.</ref>. او در برخی جنگ‌های [[جاهلی]] از جمله «نسار»، [[ریاست]] [[بنو تمیم]] را بر عهده داشت<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۶۱۸.</ref> و در [[جنگ]] [[جبله]] (۱۷ سال قبل از [[تولد پیامبر]]، بین [[بنی‌حنظلة بن مالک]] و [[بنی‌عامر بن صعصعه]] اتفاق افتاد) به دست [[مالک بن سلمه]] از بنوقشیر، [[اسیر]] شد که برای [[آزادی]] خود بیش از هزار شتر فدیه داد؛ از این رو، در [[عرب]] مشهور شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۵۵۵.</ref>.		وی از تیره [[بنوعبدالله بن دارم]] از [[قبیله]] [[تمیم]] است<ref>ابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۵.</ref>. در [[جاهلیت]] از بزرگان [[طایفه]] خویش بود که گاهی [[داوری]] بین [[مردم]] را بر عهده می‌گرفت<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۳۴.</ref>. در شرح حال دوران جاهلی‌اش گفته‌اند با دختر خود [[ازدواج]] کرد ولی پشیمان شد<ref>ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۶۲۱.</ref> و نیز دایی خود، به نام [[قرادة بن حنیفه]] را به سبب اینکه در [[ستایش]] [[همسر]] وی [[شعر]] می‌سرود، به [[قتل]] رساند<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۲۸۹.</ref>. او در برخی جنگ‌های [[جاهلی]] از جمله «نسار»، [[ریاست]] [[بنو تمیم]] را بر عهده داشت<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۶۱۸.</ref> و در [[جنگ]] [[جبله]] (۱۷ سال قبل از [[تولد پیامبر]]، بین [[بنی‌حنظلة بن مالک]] و [[بنی‌عامر بن صعصعه]] اتفاق افتاد) به دست [[مالک بن سلمه]] از بنوقشیر، [[اسیر]] شد که برای [[آزادی]] خود بیش از هزار شتر فدیه داد؛ از این رو، در [[عرب]] مشهور شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۵۵۵.</ref>.

	اگرچه بر پایه برخی گزارش‌ها او در [[وفد]] بنو تمیم به حضور [[رسول خدا]]{{صل}} رسید و از سوی [[حضرت]] [[مأمور]] جمع آوری [[زکات]] [[بنوتمیم]] شد<ref>ر.ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۸۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۴۹؛ زرکلی، خیرالدین ، الأعلام ، ج۲، ص۱۵۳.</ref> و نیز [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۶۵۶.</ref> در بخش اول کتابش ([[صحابه]]) از وی یاد کرده است، اما این مطلب به چند دلیل بسیار بعید به نظر می‌رسد؛ دلیل نخست: بیشتر ~~صحابه نگاران~~ قبل از ابن حجر، اشاره‌ای به [[صحابی]] بودن او نکرده‌اند. دوم اینکه، از ماجرای جنگ جبله چنین بر می‌آید که حاجب ریاست و جایگاه خوبی داشته و با توجه به [[فرهنگ]] بزرگ سالار عرب در آن [[زمان]]، می‌‌توان گفت؛ سن حاجب بیش از سی یا چهل سال بوده که بر این اساس، در هنگام وفد بنو تمیم (سال نهم)، بیشتر از صد سال [[عمر]] کرده که بعید به نظر می‌رسد. دلیل سوم اینکه بیشتر منابع در شرح حال وی به حادثه مشهوری پرداخته‌اند که خلاصه‌اش چنین است: وقتی [[قبیله]] [[مضر]] [[دعوت پیامبر]] را نپذیرفتند، [[رسول خدا]]{{صل}} آنان را [[نفرین]] کرد، از این رو باران نیامد و [[قحطی]] [[حاکم]] شد. در این [[زمان]] حاجب برای [[نجات]] [[قوم]] خویش از قحطی نزد کسری رفت و از او درخواست کمک کرد. کسری در ابتدا [[امتناع]] کرد و از حاجب وثیقه‌ای خواست که حاجب کمان خود را گرو گذاشت تا در مقابل هدیه فراوانی بگیرد و [[اطمینان]] داد به [[عهد]] خود [[وفا]] می‌کند که کسری پذیرفت. پس از مدتی با دعای رسول خدا{{صل}} [[باران]] نازل شد و قحطی برطرف گردید. در این ماجرا حاجب درگذشت و فرزندش [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس\|عطارد]] نزد کسری رفت و کمان را گرفت که این کمان به عنوان سند [[افتخار]] نزد [[فرزندان]] حاجب باقی ماند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ حلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۱۴.</ref>. با توجه به اینکه این داستان هنگام [[جنگ]] [[ذی قار]] در [[سال دوم هجری]] رخ داده است<ref>ر.ک: مسعودی، علی بن الحسین، التنبیه والاشراف، ص۲۰۹.</ref>، و نیز [[مرگ]] حاجب، چگونه می‌‌توان گفت وی در [[وفد]] [[بنوتمیم]] (سال نهم) حضور داشته است. همچنین در روایتی از [[امام سجاد]] در باب قضای [[دین]]، آن [[حضرت]] به این داستان اشاره نموده و حاجب را کافری دانسته که به عهد خود وفا کرده است<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۵۶؛ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۷۴.</ref>. بنابراین، نمی‌توان گفت حاجب در هنگام این حادثه [[مسلمان]] بوده است. افزون بر این مطالبی که بیان شد، کسی که در وفد [[بنو تمیم]] [[ریاست]] قومش را بر عهده داشت و ب حضور رسول خدا{{صل}} رسید فرزند حاجب به نام طارد است<ref>ر.ک: مدخل عطار دبن حاجب.</ref>.		اگرچه بر پایه برخی گزارش‌ها او در [[وفد]] بنو تمیم به حضور [[رسول خدا]]{{صل}} رسید و از سوی [[حضرت]] [[مأمور]] جمع آوری [[زکات]] [[بنوتمیم]] شد<ref>ر.ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۸۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۴۹؛ زرکلی، خیرالدین ، الأعلام ، ج۲، ص۱۵۳.</ref> و نیز [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۶۵۶.</ref> در بخش اول کتابش ([[صحابه]]) از وی یاد کرده است، اما این مطلب به چند دلیل بسیار بعید به نظر می‌رسد؛ دلیل نخست: بیشتر [[صحابه‌نگاران]] قبل از ابن حجر، اشاره‌ای به [[صحابی]] بودن او نکرده‌اند. دوم اینکه، از ماجرای جنگ جبله چنین بر می‌آید که حاجب ریاست و جایگاه خوبی داشته و با توجه به [[فرهنگ]] بزرگ سالار عرب در آن [[زمان]]، می‌‌توان گفت؛ سن حاجب بیش از سی یا چهل سال بوده که بر این اساس، در هنگام وفد بنو تمیم (سال نهم)، بیشتر از صد سال [[عمر]] کرده که بعید به نظر می‌رسد. دلیل سوم اینکه بیشتر منابع در شرح حال وی به حادثه مشهوری پرداخته‌اند که خلاصه‌اش چنین است: وقتی [[قبیله]] [[مضر]] [[دعوت پیامبر]] را نپذیرفتند، [[رسول خدا]]{{صل}} آنان را [[نفرین]] کرد، از این رو باران نیامد و [[قحطی]] [[حاکم]] شد. در این [[زمان]] حاجب برای [[نجات]] [[قوم]] خویش از قحطی نزد کسری رفت و از او درخواست کمک کرد. کسری در ابتدا [[امتناع]] کرد و از حاجب وثیقه‌ای خواست که حاجب کمان خود را گرو گذاشت تا در مقابل هدیه فراوانی بگیرد و [[اطمینان]] داد به [[عهد]] خود [[وفا]] می‌کند که کسری پذیرفت. پس از مدتی با دعای رسول خدا{{صل}} [[باران]] نازل شد و قحطی برطرف گردید. در این ماجرا حاجب درگذشت و فرزندش [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس\|عطارد]] نزد کسری رفت و کمان را گرفت که این کمان به عنوان سند [[افتخار]] نزد [[فرزندان]] حاجب باقی ماند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ حلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۱۴.</ref>. با توجه به اینکه این داستان هنگام [[جنگ]] [[ذی قار]] در [[سال دوم هجری]] رخ داده است<ref>ر.ک: مسعودی، علی بن الحسین، التنبیه والاشراف، ص۲۰۹.</ref>، و نیز [[مرگ]] حاجب، چگونه می‌‌توان گفت وی در [[وفد]] [[بنوتمیم]] (سال نهم) حضور داشته است. همچنین در روایتی از [[امام سجاد]] در باب قضای [[دین]]، آن [[حضرت]] به این داستان اشاره نموده و حاجب را کافری دانسته که به عهد خود وفا کرده است<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۵۶؛ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۷۴.</ref>. بنابراین، نمی‌توان گفت حاجب در هنگام این حادثه [[مسلمان]] بوده است. افزون بر این مطالبی که بیان شد، کسی که در وفد [[بنو تمیم]] [[ریاست]] قومش را بر عهده داشت و ب حضور رسول خدا{{صل}} رسید فرزند حاجب به نام طارد است<ref>ر.ک: مدخل عطار دبن حاجب.</ref>.

	نواده حاجب، یعنی [[محمد بن عمیر بن عطارد]]، در [[جنگ صفین]] در کنار [[امیر مؤمنان علی]]{{ع}} بود<ref>منقری، نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۳۰۹.</ref> و پس از آن در شمار سران [[کوفه]] بود که برای [[امام حسین]]{{ع}}[[نامه]] نوشتند<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> و به عهد خود وفا نکردند. از [[نسل]] حاجب افراد معروفی وجود دارند که در شمار [[راویان]] [[زمان]] خود در [[بغداد]] و [[کوفه]] بوده‌اند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۳۸۷ و ج۵، ص۱۷.</ref> و برخی از آنها [[گرایش شیعی]] داشته‌اند<ref>ر.ک: ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۳۸۰؛ امین، سید محسن، أعیان الشیعه، ج۳، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[رحمت‌الله بانشی\|بانشی، رحمت‌الله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۴۳-۴۴۴.</ref>		نواده حاجب، یعنی [[محمد بن عمیر بن عطارد]]، در [[جنگ صفین]] در کنار [[امیر مؤمنان علی]]{{ع}} بود<ref>منقری، نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۳۰۹.</ref> و پس از آن در شمار سران [[کوفه]] بود که برای [[امام حسین]]{{ع}}[[نامه]] نوشتند<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> و به عهد خود وفا نکردند. از [[نسل]] حاجب افراد معروفی وجود دارند که در شمار [[راویان]] [[زمان]] خود در [[بغداد]] و [[کوفه]] بوده‌اند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۳۸۷ و ج۵، ص۱۷.</ref> و برخی از آنها [[گرایش شیعی]] داشته‌اند<ref>ر.ک: ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۳۸۰؛ امین، سید محسن، أعیان الشیعه، ج۳، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[رحمت‌الله بانشی\|بانشی، رحمت‌الله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۴۳-۴۴۴.</ref>

Msadeq در ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۲۳

2022-07-12T04:23:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۳
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	اگرچه بر پایه برخی گزارش‌ها او در [[وفد]] بنو تمیم به حضور [[رسول خدا]]{{صل}} رسید و از سوی [[حضرت]] [[مأمور]] جمع آوری [[زکات]] [[بنوتمیم]] شد<ref>ر.ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۸۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۴۹؛ زرکلی، خیرالدین ، الأعلام ، ج۲، ص۱۵۳.</ref> و نیز [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۶۵۶.</ref> در بخش اول کتابش ([[صحابه]]) از وی یاد کرده است، اما این مطلب به چند دلیل بسیار بعید به نظر می‌رسد؛ دلیل نخست: بیشتر صحابه نگاران قبل از ابن حجر، اشاره‌ای به [[صحابی]] بودن او نکرده‌اند. دوم اینکه، از ماجرای جنگ جبله چنین بر می‌آید که حاجب ریاست و جایگاه خوبی داشته و با توجه به [[فرهنگ]] بزرگ سالار عرب در آن [[زمان]]، می‌‌توان گفت؛ سن حاجب بیش از سی یا چهل سال بوده که بر این اساس، در هنگام وفد بنو تمیم (سال نهم)، بیشتر از صد سال [[عمر]] کرده که بعید به نظر می‌رسد. دلیل سوم اینکه بیشتر منابع در شرح حال وی به حادثه مشهوری پرداخته‌اند که خلاصه‌اش چنین است: وقتی [[قبیله]] [[مضر]] [[دعوت پیامبر]] را نپذیرفتند، [[رسول خدا]]{{صل}} آنان را [[نفرین]] کرد، از این رو باران نیامد و [[قحطی]] [[حاکم]] شد. در این [[زمان]] حاجب برای [[نجات]] [[قوم]] خویش از قحطی نزد کسری رفت و از او درخواست کمک کرد. کسری در ابتدا [[امتناع]] کرد و از حاجب وثیقه‌ای خواست که حاجب کمان خود را گرو گذاشت تا در مقابل هدیه فراوانی بگیرد و [[اطمینان]] داد به [[عهد]] خود [[وفا]] می‌کند که کسری پذیرفت. پس از مدتی با دعای رسول خدا{{صل}} [[باران]] نازل شد و قحطی برطرف گردید. در این ماجرا حاجب درگذشت و فرزندش [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس\|عطارد]] نزد کسری رفت و کمان را گرفت که این کمان به عنوان سند [[افتخار]] نزد [[فرزندان]] حاجب باقی ماند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ حلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۱۴.</ref>. با توجه به اینکه این داستان هنگام [[جنگ]] [[ذی قار]] در [[سال دوم هجری]] رخ داده است<ref>ر.ک: مسعودی، علی بن الحسین، التنبیه والاشراف، ص۲۰۹.</ref>، و نیز [[مرگ]] حاجب، چگونه می‌‌توان گفت وی در [[وفد]] [[بنوتمیم]] (سال نهم) حضور داشته است. همچنین در روایتی از [[امام سجاد]] در باب قضای [[دین]]، آن [[حضرت]] به این داستان اشاره نموده و حاجب را کافری دانسته که به عهد خود وفا کرده است<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۵۶؛ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۷۴.</ref>. بنابراین، نمی‌توان گفت حاجب در هنگام این حادثه [[مسلمان]] بوده است. افزون بر این مطالبی که بیان شد، کسی که در وفد [[بنو تمیم]] [[ریاست]] قومش را بر عهده داشت و ب حضور رسول خدا{{صل}} رسید فرزند حاجب به نام طارد است<ref>ر.ک: مدخل عطار دبن حاجب.</ref>.		اگرچه بر پایه برخی گزارش‌ها او در [[وفد]] بنو تمیم به حضور [[رسول خدا]]{{صل}} رسید و از سوی [[حضرت]] [[مأمور]] جمع آوری [[زکات]] [[بنوتمیم]] شد<ref>ر.ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۸۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۴۹؛ زرکلی، خیرالدین ، الأعلام ، ج۲، ص۱۵۳.</ref> و نیز [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۶۵۶.</ref> در بخش اول کتابش ([[صحابه]]) از وی یاد کرده است، اما این مطلب به چند دلیل بسیار بعید به نظر می‌رسد؛ دلیل نخست: بیشتر صحابه نگاران قبل از ابن حجر، اشاره‌ای به [[صحابی]] بودن او نکرده‌اند. دوم اینکه، از ماجرای جنگ جبله چنین بر می‌آید که حاجب ریاست و جایگاه خوبی داشته و با توجه به [[فرهنگ]] بزرگ سالار عرب در آن [[زمان]]، می‌‌توان گفت؛ سن حاجب بیش از سی یا چهل سال بوده که بر این اساس، در هنگام وفد بنو تمیم (سال نهم)، بیشتر از صد سال [[عمر]] کرده که بعید به نظر می‌رسد. دلیل سوم اینکه بیشتر منابع در شرح حال وی به حادثه مشهوری پرداخته‌اند که خلاصه‌اش چنین است: وقتی [[قبیله]] [[مضر]] [[دعوت پیامبر]] را نپذیرفتند، [[رسول خدا]]{{صل}} آنان را [[نفرین]] کرد، از این رو باران نیامد و [[قحطی]] [[حاکم]] شد. در این [[زمان]] حاجب برای [[نجات]] [[قوم]] خویش از قحطی نزد کسری رفت و از او درخواست کمک کرد. کسری در ابتدا [[امتناع]] کرد و از حاجب وثیقه‌ای خواست که حاجب کمان خود را گرو گذاشت تا در مقابل هدیه فراوانی بگیرد و [[اطمینان]] داد به [[عهد]] خود [[وفا]] می‌کند که کسری پذیرفت. پس از مدتی با دعای رسول خدا{{صل}} [[باران]] نازل شد و قحطی برطرف گردید. در این ماجرا حاجب درگذشت و فرزندش [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس\|عطارد]] نزد کسری رفت و کمان را گرفت که این کمان به عنوان سند [[افتخار]] نزد [[فرزندان]] حاجب باقی ماند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ حلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۱۴.</ref>. با توجه به اینکه این داستان هنگام [[جنگ]] [[ذی قار]] در [[سال دوم هجری]] رخ داده است<ref>ر.ک: مسعودی، علی بن الحسین، التنبیه والاشراف، ص۲۰۹.</ref>، و نیز [[مرگ]] حاجب، چگونه می‌‌توان گفت وی در [[وفد]] [[بنوتمیم]] (سال نهم) حضور داشته است. همچنین در روایتی از [[امام سجاد]] در باب قضای [[دین]]، آن [[حضرت]] به این داستان اشاره نموده و حاجب را کافری دانسته که به عهد خود وفا کرده است<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۵۶؛ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۷۴.</ref>. بنابراین، نمی‌توان گفت حاجب در هنگام این حادثه [[مسلمان]] بوده است. افزون بر این مطالبی که بیان شد، کسی که در وفد [[بنو تمیم]] [[ریاست]] قومش را بر عهده داشت و ب حضور رسول خدا{{صل}} رسید فرزند حاجب به نام طارد است<ref>ر.ک: مدخل عطار دبن حاجب.</ref>.

	نواده حاجب، یعنی [[محمد بن عمیر بن عطارد]]، در [[جنگ صفین]] در کنار [[امیر مؤمنان علی]]{{ع}} بود<ref>منقری، نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۳۰۹.</ref> و پس از آن در شمار سران [[کوفه]] بود که برای [[امام حسین]]{{ع}}[[نامه]] نوشتند<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> و به عهد خود وفا نکردند. از [[نسل]] حاجب افراد معروفی وجود دارند که در شمار [[راویان]] [[زمان]] خود در [[بغداد]] و [[کوفه]] بوده‌اند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۳۸۷ و ج۵، ص۱۷.</ref> و برخی از آنها [[گرایش شیعی]] داشته‌اند<ref>ر.ک: ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۳۸۰؛ امین، سید محسن، أعیان الشیعه، ج۳، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[~~رمضان محمدی~~\|~~محمدی، رمضان~~]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۴۳-۴۴۴.</ref>		نواده حاجب، یعنی [[محمد بن عمیر بن عطارد]]، در [[جنگ صفین]] در کنار [[امیر مؤمنان علی]]{{ع}} بود<ref>منقری، نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۳۰۹.</ref> و پس از آن در شمار سران [[کوفه]] بود که برای [[امام حسین]]{{ع}}[[نامه]] نوشتند<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> و به عهد خود وفا نکردند. از [[نسل]] حاجب افراد معروفی وجود دارند که در شمار [[راویان]] [[زمان]] خود در [[بغداد]] و [[کوفه]] بوده‌اند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۳۸۷ و ج۵، ص۱۷.</ref> و برخی از آنها [[گرایش شیعی]] داشته‌اند<ref>ر.ک: ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۳۸۰؛ امین، سید محسن، أعیان الشیعه، ج۳، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[رحمت‌الله بانشی\|بانشی، رحمت‌الله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۴۳-۴۴۴.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:IM009658.jpg\|22px]] [[~~رمضان محمدی~~\|~~محمدی، رمضان~~]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|'''مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی ج۲''']]		# [[پرونده:IM009658.jpg\|22px]] [[رحمت‌الله بانشی\|بانشی، رحمت‌الله]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|'''مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب پیامبر | عنوان مدخل = حاجب بن زرارة بن عدس | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == وی از تیره بنوعبدالله بن دارم از قبیله تمیم استابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۵.<...» ایجاد کرد

2022-07-12T03:59:22Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب پیامبر | عنوان مدخل = حاجب بن زرارة بن عدس | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == وی از تیره بنوعبدالله بن دارم از قبیله تمیم است<ref>ابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۵.<...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{امامت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = اصحاب پیامبر
| عنوان مدخل = حاجب بن زرارة بن عدس
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}
== آشنایی اجمالی ==
وی از تیره [[بنوعبدالله بن دارم]] از [[قبیله]] [[تمیم]] است<ref>ابن کلبی، هشام بن محمد، نسب قد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۷۵.</ref>. در [[جاهلیت]] از بزرگان [[طایفه]] خویش بود که گاهی [[داوری]] بین [[مردم]] را بر عهده می‌گرفت<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۳۴.</ref>. در شرح حال دوران جاهلی‌اش گفته‌اند با دختر خود [[ازدواج]] کرد ولی پشیمان شد<ref>ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۶۲۱.</ref> و نیز دایی خود، به نام [[قرادة بن حنیفه]] را به سبب اینکه در [[ستایش]] [[همسر]] وی [[شعر]] می‌سرود، به [[قتل]] رساند<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۲۸۹.</ref>. او در برخی جنگ‌های [[جاهلی]] از جمله «نسار»، [[ریاست]] [[بنو تمیم]] را بر عهده داشت<ref>ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۶۱۸.</ref> و در [[جنگ]] [[جبله]] (۱۷ سال قبل از [[تولد پیامبر]]، بین [[بنی‌حنظلة بن مالک]] و [[بنی‌عامر بن صعصعه]] اتفاق افتاد) به دست [[مالک بن سلمه]] از بنوقشیر، [[اسیر]] شد که برای [[آزادی]] خود بیش از هزار شتر فدیه داد؛ از این رو، در [[عرب]] مشهور شد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۵۵۵.</ref>.

اگرچه بر پایه برخی گزارش‌ها او در [[وفد]] بنو تمیم به حضور [[رسول خدا]]{{صل}} رسید و از سوی [[حضرت]] [[مأمور]] جمع آوری [[زکات]] [[بنوتمیم]] شد<ref>ر.ک: ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۲۸۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۳۴۹؛ زرکلی، خیرالدین ، الأعلام ، ج۲، ص۱۵۳.</ref> و نیز [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۶۵۶.</ref> در بخش اول کتابش ([[صحابه]]) از وی یاد کرده است، اما این مطلب به چند دلیل بسیار بعید به نظر می‌رسد؛ دلیل نخست: بیشتر صحابه نگاران قبل از ابن حجر، اشاره‌ای به [[صحابی]] بودن او نکرده‌اند. دوم اینکه، از ماجرای جنگ جبله چنین بر می‌آید که حاجب ریاست و جایگاه خوبی داشته و با توجه به [[فرهنگ]] بزرگ سالار عرب در آن [[زمان]]، می‌‌توان گفت؛ سن حاجب بیش از سی یا چهل سال بوده که بر این اساس، در هنگام وفد بنو تمیم (سال نهم)، بیشتر از صد سال [[عمر]] کرده که بعید به نظر می‌رسد. دلیل سوم اینکه بیشتر منابع در شرح حال وی به حادثه مشهوری پرداخته‌اند که خلاصه‌اش چنین است: وقتی [[قبیله]] [[مضر]] [[دعوت پیامبر]] را نپذیرفتند، [[رسول خدا]]{{صل}} آنان را [[نفرین]] کرد، از این رو باران نیامد و [[قحطی]] [[حاکم]] شد. در این [[زمان]] حاجب برای [[نجات]] [[قوم]] خویش از قحطی نزد کسری رفت و از او درخواست کمک کرد. کسری در ابتدا [[امتناع]] کرد و از حاجب وثیقه‌ای خواست که حاجب کمان خود را گرو گذاشت تا در مقابل هدیه فراوانی بگیرد و [[اطمینان]] داد به [[عهد]] خود [[وفا]] می‌کند که کسری پذیرفت. پس از مدتی با دعای رسول خدا{{صل}} [[باران]] نازل شد و قحطی برطرف گردید. در این ماجرا حاجب درگذشت و فرزندش [[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس|عطارد]] نزد کسری رفت و کمان را گرفت که این کمان به عنوان سند [[افتخار]] نزد [[فرزندان]] حاجب باقی ماند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۲، ص۲۰؛ حلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۱۴.</ref>. با توجه به اینکه این داستان هنگام [[جنگ]] [[ذی قار]] در [[سال دوم هجری]] رخ داده است<ref>ر.ک: مسعودی، علی بن الحسین، التنبیه والاشراف، ص۲۰۹.</ref>، و نیز [[مرگ]] حاجب، چگونه می‌‌توان گفت وی در [[وفد]] [[بنوتمیم]] (سال نهم) حضور داشته است. همچنین در روایتی از [[امام سجاد]] در باب قضای [[دین]]، آن [[حضرت]] به این داستان اشاره نموده و حاجب را کافری دانسته که به عهد خود وفا کرده است<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۵۶؛ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۷۴.</ref>. بنابراین، نمی‌توان گفت حاجب در هنگام این حادثه [[مسلمان]] بوده است. افزون بر این مطالبی که بیان شد، کسی که در وفد [[بنو تمیم]] [[ریاست]] قومش را بر عهده داشت و ب حضور رسول خدا{{صل}} رسید فرزند حاجب به نام طارد است<ref>ر.ک: مدخل عطار دبن حاجب.</ref>.

نواده حاجب، یعنی [[محمد بن عمیر بن عطارد]]، در [[جنگ صفین]] در کنار [[امیر مؤمنان علی]]{{ع}} بود<ref>منقری، نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۳۰۹.</ref> و پس از آن در شمار سران [[کوفه]] بود که برای [[امام حسین]]{{ع}}[[نامه]] نوشتند<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۲۹.</ref> و به عهد خود وفا نکردند. از [[نسل]] حاجب افراد معروفی وجود دارند که در شمار [[راویان]] [[زمان]] خود در [[بغداد]] و [[کوفه]] بوده‌اند<ref>ر.ک: خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱، ص۳۸۷ و ج۵، ص۱۷.</ref> و برخی از آنها [[گرایش شیعی]] داشته‌اند<ref>ر.ک: ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۳۸۰؛ امین، سید محسن، أعیان الشیعه، ج۳، ص۱۴۶.</ref>.<ref>[[رمضان محمدی|محمدی، رمضان]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)|مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص ۴۴۳-۴۴۴.</ref>

== جستارهای وابسته ==
{{مدخل وابسته}}
*[[بنوعبدالله بن دارم]] (قبیله)
*[[تمیم]] (قبیله)
*[[قرادة بن حنیفه]] (دایی)
*[[عطارد بن حاجب بن زرارة بن عدس]] (فرزند)
*[[محمد بن عمیر بن عطارد]] (نوه)
{{پایان مدخل وابسته}}

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM009658.jpg|22px]] [[رمضان محمدی|محمدی، رمضان]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)|'''مقاله «حاجب بن زرارة بن عدس»، دانشنامه سیره نبوی ج۲''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:مدخل]]
[[رده:اعلام]]
[[رده:اصحاب پیامبر]]