حارث بن سوید اوسی انصاری در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'صحابه نگاران' به 'صحابه‌نگاران'

2022-11-08T09:21:29Z

جایگزینی متن - 'صحابه نگاران' به 'صحابه‌نگاران'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۱
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	وی از مردان [[اوسی]] تیره [[بنی عمرو بن عوف]] بود.<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۲۸۸؛ اسدالغابه، ج ۱، ص ۶۱۳.</ref> پدرش [[سوید بن صامت]] از شعرا و بزرگان [[بنی عمرو]] بود که پس از [[بعثت پیامبر]] {{صل}} در جریان [[سفر]] [[حج]] یا [[عمره]] خود از سوی آن [[حضرت]] به [[اسلام]] فرا خوانده شد. گرچه سوید پاسخی به [[دعوت پیامبر]] {{صل}} نداد، برخی از [[اوسیان]] او را [[مسلمان]] می‌دانستند،<ref>تاریخ یعقوبی، ج ۲، ص ۳۷؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص ۴۲۶ ـ ۴۲۷؛ الاستیعاب، ج ۲، ص ۲۳۶.</ref> از این‌رو ~~[[صحابه]] نگاران~~ نیز از سوید در کتاب‌های خود یاد کرده‌اند.<ref> الاستیعاب، ج ۲، ص ۲۳۵؛ اسدالغابه، ج ۲، ص ۵۹۵؛ الاصابه، ج ۳، ص ۲۴۷.</ref> سوید پس از بازگشت به [[مدینه]] در درگیری میان [[اوس و خزرج]] به دست [[مجذر بن زیاد بلوی]]، از حلفای [[خزرج]]، کشته شد. بسیاری از [[مورخان]] این درگیری را پیش از [[نبرد بعاث]] و کشته شدن سوید را محرّکی برای [[جنگ]] معروف بعاث می‌دانند که میان اوس و خزرج اتفاق افتاد.<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۵۲۰؛ تاریخ طبری، ج ۲، ص ۸۵؛ الاستیعاب، ج ۲، ص ۲۳۵ - ۲۳۶.</ref> این در حالی است که [[ابن حزم]] [[مرگ]] سوید را در نبرد بعاث دانسته است.<ref> جمهرة انساب العرب، ص ۳۳۸.</ref>		وی از مردان [[اوسی]] تیره [[بنی عمرو بن عوف]] بود.<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۲۸۸؛ اسدالغابه، ج ۱، ص ۶۱۳.</ref> پدرش [[سوید بن صامت]] از شعرا و بزرگان [[بنی عمرو]] بود که پس از [[بعثت پیامبر]] {{صل}} در جریان [[سفر]] [[حج]] یا [[عمره]] خود از سوی آن [[حضرت]] به [[اسلام]] فرا خوانده شد. گرچه سوید پاسخی به [[دعوت پیامبر]] {{صل}} نداد، برخی از [[اوسیان]] او را [[مسلمان]] می‌دانستند،<ref>تاریخ یعقوبی، ج ۲، ص ۳۷؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص ۴۲۶ ـ ۴۲۷؛ الاستیعاب، ج ۲، ص ۲۳۶.</ref> از این‌رو صحابه‌نگاران نیز از سوید در کتاب‌های خود یاد کرده‌اند.<ref> الاستیعاب، ج ۲، ص ۲۳۵؛ اسدالغابه، ج ۲، ص ۵۹۵؛ الاصابه، ج ۳، ص ۲۴۷.</ref> سوید پس از بازگشت به [[مدینه]] در درگیری میان [[اوس و خزرج]] به دست [[مجذر بن زیاد بلوی]]، از حلفای [[خزرج]]، کشته شد. بسیاری از [[مورخان]] این درگیری را پیش از [[نبرد بعاث]] و کشته شدن سوید را محرّکی برای [[جنگ]] معروف بعاث می‌دانند که میان اوس و خزرج اتفاق افتاد.<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۵۲۰؛ تاریخ طبری، ج ۲، ص ۸۵؛ الاستیعاب، ج ۲، ص ۲۳۵ - ۲۳۶.</ref> این در حالی است که [[ابن حزم]] [[مرگ]] سوید را در نبرد بعاث دانسته است.<ref> جمهرة انساب العرب، ص ۳۳۸.</ref>

	با [[هجرت پیامبر]] {{صل}} به مدینه مجذّر بن زیاد و نیز [[فرزندان]] سوید، و از جمله [[حارث]]، اسلام آوردند. [[کینه]] حارث نسبت به مجذر باعث شد که وی به [[انتقام]] [[خون]] پدرش، مجذّر را در [[نبرد]] [[احد]] (سال سوم) در فرصتی مناسب بکشد.<ref>انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۲۶ ـ ۳۲۷؛ الطبقات، ج ۳، ص ۴۱۷؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> برخلاف مشهور، [[ابن‌سلام]] و [[ابن‌کلبی]] مرگ مجذّر را به دست جُلاس بن سوید دانسته‌اند.<ref>الاصابه، ج ۱، ص ۶۷۱.</ref> مورخان از این پس در گزارش [[زندگی]] حارث تا [[زمان]] مرگ او بسیار [[اختلاف]] نظر دارند؛ برخی از آنان بر این باورند که [[پیامبر]] {{صل}} پس از [[غزوه احد]] و حمراءالاسد که به دنبال [[احد]] رخ داد، با گزارش [[جبرئیل]] از نقش [[حارث]] در [[قتل]] مجذّر [[آگاهی]] یافت، از این رو بی‌درنگ به سوی منطقه [[قبا]] حرکت کرد که [[مسکن]] تیره [[بنی‌عمرو]] بن [[عوف]] بود. حارث به همراه مردان [[بنی عمرو]] به [[دیدار]] پیامبر {{صل}} آمد. آن [[حضرت]] نیز حارث را به سبب کشتن مجذّر بازخواست کرد. حارث که از کرده خود پشیمان بود این عمل را نتیجه [[وسوسه]] [[شیطان]] دانست و بر [[ایمان]] خود به پیامبر {{صل}} پافشاری کرد؛ امّا آن حضرت به [[قصاص]] [[خون]] مجذّر [[دستور]] قتل حارث را داد و بدین شکل حارث به دست [[عویم بن ساعده]] از [[بنی عمرو بن عوف]] کشته شد.<ref>المغازی، ج ۱، ص ۳۰۴ - ۳۰۵؛ المنتظم، ج ۳، ص ۱۷۷ ـ ۱۷۸؛ جمهرة انساب العرب، ص ۳۳۸.</ref> در برابر این گزارش برخی از تاریخنگاران آورده‌اند که حارث پس از کشتن مجذّر به [[مکه]] گریخت و [[مرتد]] شد؛ ولی چون از عمل خود پشیمان شد با فرستادن نامه‌ای برای [[قبیله]] خود و به [[نقلی]] با وساطت [[برادر]] خود جلاس به [[مدینه]] بازگشت و از [[ارتداد]] خود [[توبه]] کرد. ابوعُمَر و برخی [[مورخان]]، [[زمان]] بازگشت حارث را به مدینه پس از [[فتح مکه]] (در [[سال هشتم هجری]]) می‌دانند.<ref>الاستیعاب، ج ۱، ص ۳۶۳؛ اسدالغابه، ج ۱، ص ۵۴۸؛ الاصابه، ج ۵، ص ۵۷۳.</ref> پس از [[قبول توبه]] حارث، پیامبر {{صل}} با اِخبار جبرئیل از [[اقدام]] حارث در [[نبرد]] [[احد]] آگاهی یافت و او را قصاص کرد.		با [[هجرت پیامبر]] {{صل}} به مدینه مجذّر بن زیاد و نیز [[فرزندان]] سوید، و از جمله [[حارث]]، اسلام آوردند. [[کینه]] حارث نسبت به مجذر باعث شد که وی به [[انتقام]] [[خون]] پدرش، مجذّر را در [[نبرد]] [[احد]] (سال سوم) در فرصتی مناسب بکشد.<ref>انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۲۶ ـ ۳۲۷؛ الطبقات، ج ۳، ص ۴۱۷؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> برخلاف مشهور، [[ابن‌سلام]] و [[ابن‌کلبی]] مرگ مجذّر را به دست جُلاس بن سوید دانسته‌اند.<ref>الاصابه، ج ۱، ص ۶۷۱.</ref> مورخان از این پس در گزارش [[زندگی]] حارث تا [[زمان]] مرگ او بسیار [[اختلاف]] نظر دارند؛ برخی از آنان بر این باورند که [[پیامبر]] {{صل}} پس از [[غزوه احد]] و حمراءالاسد که به دنبال [[احد]] رخ داد، با گزارش [[جبرئیل]] از نقش [[حارث]] در [[قتل]] مجذّر [[آگاهی]] یافت، از این رو بی‌درنگ به سوی منطقه [[قبا]] حرکت کرد که [[مسکن]] تیره [[بنی‌عمرو]] بن [[عوف]] بود. حارث به همراه مردان [[بنی عمرو]] به [[دیدار]] پیامبر {{صل}} آمد. آن [[حضرت]] نیز حارث را به سبب کشتن مجذّر بازخواست کرد. حارث که از کرده خود پشیمان بود این عمل را نتیجه [[وسوسه]] [[شیطان]] دانست و بر [[ایمان]] خود به پیامبر {{صل}} پافشاری کرد؛ امّا آن حضرت به [[قصاص]] [[خون]] مجذّر [[دستور]] قتل حارث را داد و بدین شکل حارث به دست [[عویم بن ساعده]] از [[بنی عمرو بن عوف]] کشته شد.<ref>المغازی، ج ۱، ص ۳۰۴ - ۳۰۵؛ المنتظم، ج ۳، ص ۱۷۷ ـ ۱۷۸؛ جمهرة انساب العرب، ص ۳۳۸.</ref> در برابر این گزارش برخی از تاریخنگاران آورده‌اند که حارث پس از کشتن مجذّر به [[مکه]] گریخت و [[مرتد]] شد؛ ولی چون از عمل خود پشیمان شد با فرستادن نامه‌ای برای [[قبیله]] خود و به [[نقلی]] با وساطت [[برادر]] خود جلاس به [[مدینه]] بازگشت و از [[ارتداد]] خود [[توبه]] کرد. ابوعُمَر و برخی [[مورخان]]، [[زمان]] بازگشت حارث را به مدینه پس از [[فتح مکه]] (در [[سال هشتم هجری]]) می‌دانند.<ref>الاستیعاب، ج ۱، ص ۳۶۳؛ اسدالغابه، ج ۱، ص ۵۴۸؛ الاصابه، ج ۵، ص ۵۷۳.</ref> پس از [[قبول توبه]] حارث، پیامبر {{صل}} با اِخبار جبرئیل از [[اقدام]] حارث در [[نبرد]] [[احد]] آگاهی یافت و او را قصاص کرد.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:00:06Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۳۰
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = حارث بن سوید اوسی انصاری		\| موضوع مرتبط = حارث بن سوید اوسی انصاری
	\| عنوان مدخل = [[حارث بن سوید اوسی انصاری]]		\| عنوان مدخل = [[حارث بن سوید اوسی انصاری]]
	\| مداخل مرتبط = [[حارث بن سوید اوسی انصاری در قرآن]] - [[حارث بن سوید اوسی انصاری در تاریخ اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[حارث بن سوید اوسی انصاری در قرآن]] - [[حارث بن سوید اوسی انصاری در تاریخ اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	وی از مردان [[اوسی]] تیره [[بنی عمرو بن عوف]] بود.<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۲۸۸؛ اسدالغابه، ج ۱، ص ۶۱۳.</ref> پدرش [[سوید بن صامت]] از شعرا و بزرگان [[بنی عمرو]] بود که پس از [[بعثت پیامبر]]{{صل}} در جریان [[سفر]] [[حج]] یا [[عمره]] خود از سوی آن [[حضرت]] به [[اسلام]] فرا خوانده شد. گرچه سوید پاسخی به [[دعوت پیامبر]]{{صل}} نداد، برخی از [[اوسیان]] او را [[مسلمان]] می‌دانستند،<ref>تاریخ یعقوبی، ج ۲، ص ۳۷؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص ۴۲۶ ـ ۴۲۷؛ الاستیعاب، ج ۲، ص ۲۳۶.</ref> از این‌رو [[صحابه]] نگاران نیز از سوید در کتاب‌های خود یاد کرده‌اند.<ref> الاستیعاب، ج ۲، ص ۲۳۵؛ اسدالغابه، ج ۲، ص ۵۹۵؛ الاصابه، ج ۳، ص ۲۴۷.</ref> سوید پس از بازگشت به [[مدینه]] در درگیری میان [[اوس و خزرج]] به دست [[مجذر بن زیاد بلوی]]، از حلفای [[خزرج]]، کشته شد. بسیاری از [[مورخان]] این درگیری را پیش از [[نبرد بعاث]] و کشته شدن سوید را محرّکی برای [[جنگ]] معروف بعاث می‌دانند که میان اوس و خزرج اتفاق افتاد.<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۵۲۰؛ تاریخ طبری، ج ۲، ص ۸۵؛ الاستیعاب، ج ۲، ص ۲۳۵ - ۲۳۶.</ref> این در حالی است که [[ابن حزم]] [[مرگ]] سوید را در نبرد بعاث دانسته است.<ref> جمهرة انساب العرب، ص ۳۳۸.</ref>		وی از مردان [[اوسی]] تیره [[بنی عمرو بن عوف]] بود.<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۲۸۸؛ اسدالغابه، ج ۱، ص ۶۱۳.</ref> پدرش [[سوید بن صامت]] از شعرا و بزرگان [[بنی عمرو]] بود که پس از [[بعثت پیامبر]] {{صل}} در جریان [[سفر]] [[حج]] یا [[عمره]] خود از سوی آن [[حضرت]] به [[اسلام]] فرا خوانده شد. گرچه سوید پاسخی به [[دعوت پیامبر]] {{صل}} نداد، برخی از [[اوسیان]] او را [[مسلمان]] می‌دانستند،<ref>تاریخ یعقوبی، ج ۲، ص ۳۷؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص ۴۲۶ ـ ۴۲۷؛ الاستیعاب، ج ۲، ص ۲۳۶.</ref> از این‌رو [[صحابه]] نگاران نیز از سوید در کتاب‌های خود یاد کرده‌اند.<ref> الاستیعاب، ج ۲، ص ۲۳۵؛ اسدالغابه، ج ۲، ص ۵۹۵؛ الاصابه، ج ۳، ص ۲۴۷.</ref> سوید پس از بازگشت به [[مدینه]] در درگیری میان [[اوس و خزرج]] به دست [[مجذر بن زیاد بلوی]]، از حلفای [[خزرج]]، کشته شد. بسیاری از [[مورخان]] این درگیری را پیش از [[نبرد بعاث]] و کشته شدن سوید را محرّکی برای [[جنگ]] معروف بعاث می‌دانند که میان اوس و خزرج اتفاق افتاد.<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۵۲۰؛ تاریخ طبری، ج ۲، ص ۸۵؛ الاستیعاب، ج ۲، ص ۲۳۵ - ۲۳۶.</ref> این در حالی است که [[ابن حزم]] [[مرگ]] سوید را در نبرد بعاث دانسته است.<ref> جمهرة انساب العرب، ص ۳۳۸.</ref>

	با [[هجرت پیامبر]]{{صل}} به مدینه مجذّر بن زیاد و نیز [[فرزندان]] سوید، و از جمله [[حارث]]، اسلام آوردند. [[کینه]] حارث نسبت به مجذر باعث شد که وی به [[انتقام]] [[خون]] پدرش، مجذّر را در [[نبرد]] [[احد]] (سال سوم) در فرصتی مناسب بکشد.<ref>انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۲۶ ـ ۳۲۷؛ الطبقات، ج ۳، ص ۴۱۷؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> برخلاف مشهور، [[ابن‌سلام]] و [[ابن‌کلبی]] مرگ مجذّر را به دست جُلاس بن سوید دانسته‌اند.<ref>الاصابه، ج ۱، ص ۶۷۱.</ref> مورخان از این پس در گزارش [[زندگی]] حارث تا [[زمان]] مرگ او بسیار [[اختلاف]] نظر دارند؛ برخی از آنان بر این باورند که [[پیامبر]]{{صل}} پس از [[غزوه احد]] و حمراءالاسد که به دنبال [[احد]] رخ داد، با گزارش [[جبرئیل]] از نقش [[حارث]] در [[قتل]] مجذّر [[آگاهی]] یافت، از این رو بی‌درنگ به سوی منطقه [[قبا]] حرکت کرد که [[مسکن]] تیره [[بنی‌عمرو]] بن [[عوف]] بود. حارث به همراه مردان [[بنی عمرو]] به [[دیدار]] پیامبر{{صل}} آمد. آن [[حضرت]] نیز حارث را به سبب کشتن مجذّر بازخواست کرد. حارث که از کرده خود پشیمان بود این عمل را نتیجه [[وسوسه]] [[شیطان]] دانست و بر [[ایمان]] خود به پیامبر{{صل}} پافشاری کرد؛ امّا آن حضرت به [[قصاص]] [[خون]] مجذّر [[دستور]] قتل حارث را داد و بدین شکل حارث به دست [[عویم بن ساعده]] از [[بنی عمرو بن عوف]] کشته شد.<ref>المغازی، ج ۱، ص ۳۰۴ - ۳۰۵؛ المنتظم، ج ۳، ص ۱۷۷ ـ ۱۷۸؛ جمهرة انساب العرب، ص ۳۳۸.</ref> در برابر این گزارش برخی از تاریخنگاران آورده‌اند که حارث پس از کشتن مجذّر به [[مکه]] گریخت و [[مرتد]] شد؛ ولی چون از عمل خود پشیمان شد با فرستادن نامه‌ای برای [[قبیله]] خود و به [[نقلی]] با وساطت [[برادر]] خود جلاس به [[مدینه]] بازگشت و از [[ارتداد]] خود [[توبه]] کرد. ابوعُمَر و برخی [[مورخان]]، [[زمان]] بازگشت حارث را به مدینه پس از [[فتح مکه]] (در [[سال هشتم هجری]]) می‌دانند.<ref>الاستیعاب، ج ۱، ص ۳۶۳؛ اسدالغابه، ج ۱، ص ۵۴۸؛ الاصابه، ج ۵، ص ۵۷۳.</ref> پس از [[قبول توبه]] حارث، پیامبر{{صل}} با اِخبار جبرئیل از [[اقدام]] حارث در [[نبرد]] [[احد]] آگاهی یافت و او را قصاص کرد.		با [[هجرت پیامبر]] {{صل}} به مدینه مجذّر بن زیاد و نیز [[فرزندان]] سوید، و از جمله [[حارث]]، اسلام آوردند. [[کینه]] حارث نسبت به مجذر باعث شد که وی به [[انتقام]] [[خون]] پدرش، مجذّر را در [[نبرد]] [[احد]] (سال سوم) در فرصتی مناسب بکشد.<ref>انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۲۶ ـ ۳۲۷؛ الطبقات، ج ۳، ص ۴۱۷؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> برخلاف مشهور، [[ابن‌سلام]] و [[ابن‌کلبی]] مرگ مجذّر را به دست جُلاس بن سوید دانسته‌اند.<ref>الاصابه، ج ۱، ص ۶۷۱.</ref> مورخان از این پس در گزارش [[زندگی]] حارث تا [[زمان]] مرگ او بسیار [[اختلاف]] نظر دارند؛ برخی از آنان بر این باورند که [[پیامبر]] {{صل}} پس از [[غزوه احد]] و حمراءالاسد که به دنبال [[احد]] رخ داد، با گزارش [[جبرئیل]] از نقش [[حارث]] در [[قتل]] مجذّر [[آگاهی]] یافت، از این رو بی‌درنگ به سوی منطقه [[قبا]] حرکت کرد که [[مسکن]] تیره [[بنی‌عمرو]] بن [[عوف]] بود. حارث به همراه مردان [[بنی عمرو]] به [[دیدار]] پیامبر {{صل}} آمد. آن [[حضرت]] نیز حارث را به سبب کشتن مجذّر بازخواست کرد. حارث که از کرده خود پشیمان بود این عمل را نتیجه [[وسوسه]] [[شیطان]] دانست و بر [[ایمان]] خود به پیامبر {{صل}} پافشاری کرد؛ امّا آن حضرت به [[قصاص]] [[خون]] مجذّر [[دستور]] قتل حارث را داد و بدین شکل حارث به دست [[عویم بن ساعده]] از [[بنی عمرو بن عوف]] کشته شد.<ref>المغازی، ج ۱، ص ۳۰۴ - ۳۰۵؛ المنتظم، ج ۳، ص ۱۷۷ ـ ۱۷۸؛ جمهرة انساب العرب، ص ۳۳۸.</ref> در برابر این گزارش برخی از تاریخنگاران آورده‌اند که حارث پس از کشتن مجذّر به [[مکه]] گریخت و [[مرتد]] شد؛ ولی چون از عمل خود پشیمان شد با فرستادن نامه‌ای برای [[قبیله]] خود و به [[نقلی]] با وساطت [[برادر]] خود جلاس به [[مدینه]] بازگشت و از [[ارتداد]] خود [[توبه]] کرد. ابوعُمَر و برخی [[مورخان]]، [[زمان]] بازگشت حارث را به مدینه پس از [[فتح مکه]] (در [[سال هشتم هجری]]) می‌دانند.<ref>الاستیعاب، ج ۱، ص ۳۶۳؛ اسدالغابه، ج ۱، ص ۵۴۸؛ الاصابه، ج ۵، ص ۵۷۳.</ref> پس از [[قبول توبه]] حارث، پیامبر {{صل}} با اِخبار جبرئیل از [[اقدام]] حارث در [[نبرد]] [[احد]] آگاهی یافت و او را قصاص کرد.

	اقدام حارث در نبرد احد و سپس ارتداد او موجب شد که برخی او را در زمره [[منافقان]] بدانند.<ref> السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۲۰؛ انساب الاشراف، ج ۱، ص ۲۷۵؛ جمهره‌انساب العرب، ص ۳۳۷ ـ ۳۳۸؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> [[مفسران]] با استناد به [[روایات]] [[ابن عباس]]، سدّی و [[مجاهد]] بازگشت حارث را از [[مکه]] به [[زمان]] [[نزول آیات]] {{متن قرآن\|وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُواْ بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُواْ أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللَّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ أُوْلَئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ خَالِدِينَ فِيهَا لاَ يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنظَرُونَ إِلاَّ الَّذِينَ تَابُواْ مِن بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُواْ فَإِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَّحِيمٌ}}<ref>«و هر کس جز اسلام دینی گزیند هرگز از او پذیرفته نمی‌شود و او در جهان واپسین از زیانکاران است چگونه خداوند گروهی را راهنمایی کند که پس از آنکه ایمان آوردند و گواهی دادند که این فرستاده، بر حقّ است و برهان‌ها (ی روشن) برای آنان آمد کفر ورزیدند و خداوند گروه ستمکاران را راهنمایی نمی‌کند. کیفر آنان لعنت خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنهاست. در آن جاودانند و نه از عذابشان کاسته می‌شود و نه به آنان مهلت خواهند داد. مگر آنان که پس از آن، توبه کنند و به راه آیند؛ که بی‌گمان خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره آل عمران، آیه ۸۵-۸۹.</ref> مربوط دانسته، این آیات را در [[شأن]] وی می‌دانند. [[خداوند]] در این آیات پذیرش هر [[دینی]] جز [[اسلام]] را موجب زیان شمرد و افرادی را که از [[ایمان]] و [[شهادت]] خود نسبت به [[حقانیت]] [[دعوت پیامبر]]{{صل}} بازگشتند سزاوار [[لعن]] [[جاودانه]] و [[عذاب الهی]] دانست و در این میان کسانی را که از عمل خود [[توبه]] کنند و [[درستکار]] باشند از لعن و [[عذاب]] استثنا کرد. زمانی‌ که [[حارث]] از نزول این آیات باخبر شد در نامه‌ای به مردان [[قبیله]] خود از آنان خواست تا از [[پیامبر]]{{صل}} درباره [[قبول توبه]] او بپرسند و چون به قبول توبه‌اش از سوی [[خدا]] و پیامبر{{صل}} [[امیدوار]] شد به [[مدینه]] بازگشت و توبه کرد<ref>جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰ ـ ۴۶۱؛ تفسیر عبدالرزاق، ج ۱، ص ۱۲۵؛ تفسیر قرطبی، ج ۴، ص ۸۳ ـ ۸۴.</ref> برخی از [[روایات]]، نزول این آیات را پس از آن می‌دانند که در پی [[پشیمانی]] او نزدیکانش برای سؤال از قبول توبه‌اش نزد پیامبر{{صل}} رفتند.<ref>التبیان، ج ۲، ص ۵۱۹؛ جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰؛ معانی القرآن، ج ۱، ص ۴۳۳.</ref> سدّی [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ مَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ}}<ref>«بی‌گمان خداوند آنان را که کفر ورزیدند و (مردم را) از راه خداوند باز داشتند سپس در کفر مردند هرگز نمی‌آمرزد» سوره محمد، آیه ۳۴.</ref> را نیز درباره [[حارث‌ بن سوید]] می‌داند. در این آیه تأکید شده کافرانی که [[مردم]] را از [[راه خدا]] باز می‌دارند و در [[کفر]] خود می‌میرند بخشوده نخواهند شد، ضمن آنکه سُدّی تصریح کرده که حارث پس از [[ارتداد]] خود توبه کرد و به سوی پیامبر{{صل}} بازگشت<ref> زادالمسیر، ج ۷، ص ۴۱۲.</ref>.<ref>[[مهدی زیرکی\|زیرکی، مهدی]]، [[محمد تقی رفعت‌نژاد\|رفعت‌نژاد، محمد تقی]]، [[حارث بن سوید اوسی انصاری (مقاله)\|مقاله «حارث بن سوید اوسی انصاری»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۰.</ref>		اقدام حارث در نبرد احد و سپس ارتداد او موجب شد که برخی او را در زمره [[منافقان]] بدانند.<ref> السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۲۰؛ انساب الاشراف، ج ۱، ص ۲۷۵؛ جمهره‌انساب العرب، ص ۳۳۷ ـ ۳۳۸؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> [[مفسران]] با استناد به [[روایات]] [[ابن عباس]]، سدّی و [[مجاهد]] بازگشت حارث را از [[مکه]] به [[زمان]] [[نزول آیات]] {{متن قرآن\|وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُواْ بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُواْ أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللَّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ أُوْلَئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ خَالِدِينَ فِيهَا لاَ يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنظَرُونَ إِلاَّ الَّذِينَ تَابُواْ مِن بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُواْ فَإِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَّحِيمٌ}}<ref>«و هر کس جز اسلام دینی گزیند هرگز از او پذیرفته نمی‌شود و او در جهان واپسین از زیانکاران است چگونه خداوند گروهی را راهنمایی کند که پس از آنکه ایمان آوردند و گواهی دادند که این فرستاده، بر حقّ است و برهان‌ها (ی روشن) برای آنان آمد کفر ورزیدند و خداوند گروه ستمکاران را راهنمایی نمی‌کند. کیفر آنان لعنت خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنهاست. در آن جاودانند و نه از عذابشان کاسته می‌شود و نه به آنان مهلت خواهند داد. مگر آنان که پس از آن، توبه کنند و به راه آیند؛ که بی‌گمان خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره آل عمران، آیه ۸۵-۸۹.</ref> مربوط دانسته، این آیات را در [[شأن]] وی می‌دانند. [[خداوند]] در این آیات پذیرش هر [[دینی]] جز [[اسلام]] را موجب زیان شمرد و افرادی را که از [[ایمان]] و [[شهادت]] خود نسبت به [[حقانیت]] [[دعوت پیامبر]] {{صل}} بازگشتند سزاوار [[لعن]] [[جاودانه]] و [[عذاب الهی]] دانست و در این میان کسانی را که از عمل خود [[توبه]] کنند و [[درستکار]] باشند از لعن و [[عذاب]] استثنا کرد. زمانی‌ که [[حارث]] از نزول این آیات باخبر شد در نامه‌ای به مردان [[قبیله]] خود از آنان خواست تا از [[پیامبر]] {{صل}} درباره [[قبول توبه]] او بپرسند و چون به قبول توبه‌اش از سوی [[خدا]] و پیامبر {{صل}} [[امیدوار]] شد به [[مدینه]] بازگشت و توبه کرد<ref>جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰ ـ ۴۶۱؛ تفسیر عبدالرزاق، ج ۱، ص ۱۲۵؛ تفسیر قرطبی، ج ۴، ص ۸۳ ـ ۸۴.</ref> برخی از [[روایات]]، نزول این آیات را پس از آن می‌دانند که در پی [[پشیمانی]] او نزدیکانش برای سؤال از قبول توبه‌اش نزد پیامبر {{صل}} رفتند.<ref>التبیان، ج ۲، ص ۵۱۹؛ جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰؛ معانی القرآن، ج ۱، ص ۴۳۳.</ref> سدّی [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ مَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ}}<ref>«بی‌گمان خداوند آنان را که کفر ورزیدند و (مردم را) از راه خداوند باز داشتند سپس در کفر مردند هرگز نمی‌آمرزد» سوره محمد، آیه ۳۴.</ref> را نیز درباره [[حارث‌ بن سوید]] می‌داند. در این آیه تأکید شده کافرانی که [[مردم]] را از [[راه خدا]] باز می‌دارند و در [[کفر]] خود می‌میرند بخشوده نخواهند شد، ضمن آنکه سُدّی تصریح کرده که حارث پس از [[ارتداد]] خود توبه کرد و به سوی پیامبر {{صل}} بازگشت<ref> زادالمسیر، ج ۷، ص ۴۱۲.</ref>.<ref>[[مهدی زیرکی\|زیرکی، مهدی]]، [[محمد تقی رفعت‌نژاد\|رفعت‌نژاد، محمد تقی]]، [[حارث بن سوید اوسی انصاری (مقاله)\|مقاله «حارث بن سوید اوسی انصاری»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:23:12Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = حارث بن سوید اوسی انصاری		\| موضوع مرتبط = حارث بن سوید اوسی انصاری

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:20:19Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۰
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	اقدام حارث در نبرد احد و سپس ارتداد او موجب شد که برخی او را در زمره [[منافقان]] بدانند.<ref> السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۲۰؛ انساب الاشراف، ج ۱، ص ۲۷۵؛ جمهره‌انساب العرب، ص ۳۳۷ ـ ۳۳۸؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> [[مفسران]] با استناد به [[روایات]] [[ابن عباس]]، سدّی و [[مجاهد]] بازگشت حارث را از [[مکه]] به [[زمان]] [[نزول آیات]] {{متن قرآن\|وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُواْ بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُواْ أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللَّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ أُوْلَئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ خَالِدِينَ فِيهَا لاَ يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنظَرُونَ إِلاَّ الَّذِينَ تَابُواْ مِن بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُواْ فَإِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَّحِيمٌ}}<ref>«و هر کس جز اسلام دینی گزیند هرگز از او پذیرفته نمی‌شود و او در جهان واپسین از زیانکاران است چگونه خداوند گروهی را راهنمایی کند که پس از آنکه ایمان آوردند و گواهی دادند که این فرستاده، بر حقّ است و برهان‌ها (ی روشن) برای آنان آمد کفر ورزیدند و خداوند گروه ستمکاران را راهنمایی نمی‌کند. کیفر آنان لعنت خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنهاست. در آن جاودانند و نه از عذابشان کاسته می‌شود و نه به آنان مهلت خواهند داد. مگر آنان که پس از آن، توبه کنند و به راه آیند؛ که بی‌گمان خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره آل عمران، آیه ۸۵-۸۹.</ref> مربوط دانسته، این آیات را در [[شأن]] وی می‌دانند. [[خداوند]] در این آیات پذیرش هر [[دینی]] جز [[اسلام]] را موجب زیان شمرد و افرادی را که از [[ایمان]] و [[شهادت]] خود نسبت به [[حقانیت]] [[دعوت پیامبر]]{{صل}} بازگشتند سزاوار [[لعن]] [[جاودانه]] و [[عذاب الهی]] دانست و در این میان کسانی را که از عمل خود [[توبه]] کنند و [[درستکار]] باشند از لعن و [[عذاب]] استثنا کرد. زمانی‌ که [[حارث]] از نزول این آیات باخبر شد در نامه‌ای به مردان [[قبیله]] خود از آنان خواست تا از [[پیامبر]]{{صل}} درباره [[قبول توبه]] او بپرسند و چون به قبول توبه‌اش از سوی [[خدا]] و پیامبر{{صل}} [[امیدوار]] شد به [[مدینه]] بازگشت و توبه کرد<ref>جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰ ـ ۴۶۱؛ تفسیر عبدالرزاق، ج ۱، ص ۱۲۵؛ تفسیر قرطبی، ج ۴، ص ۸۳ ـ ۸۴.</ref> برخی از [[روایات]]، نزول این آیات را پس از آن می‌دانند که در پی [[پشیمانی]] او نزدیکانش برای سؤال از قبول توبه‌اش نزد پیامبر{{صل}} رفتند.<ref>التبیان، ج ۲، ص ۵۱۹؛ جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰؛ معانی القرآن، ج ۱، ص ۴۳۳.</ref> سدّی [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ مَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ}}<ref>«بی‌گمان خداوند آنان را که کفر ورزیدند و (مردم را) از راه خداوند باز داشتند سپس در کفر مردند هرگز نمی‌آمرزد» سوره محمد، آیه ۳۴.</ref> را نیز درباره [[حارث‌ بن سوید]] می‌داند. در این آیه تأکید شده کافرانی که [[مردم]] را از [[راه خدا]] باز می‌دارند و در [[کفر]] خود می‌میرند بخشوده نخواهند شد، ضمن آنکه سُدّی تصریح کرده که حارث پس از [[ارتداد]] خود توبه کرد و به سوی پیامبر{{صل}} بازگشت<ref> زادالمسیر، ج ۷، ص ۴۱۲.</ref>.<ref>[[مهدی زیرکی\|زیرکی، مهدی]]، [[محمد تقی رفعت‌نژاد\|رفعت‌نژاد، محمد تقی]]، [[حارث بن سوید اوسی انصاری (مقاله)\|مقاله «حارث بن سوید اوسی انصاری»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۰.</ref>		اقدام حارث در نبرد احد و سپس ارتداد او موجب شد که برخی او را در زمره [[منافقان]] بدانند.<ref> السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۲۰؛ انساب الاشراف، ج ۱، ص ۲۷۵؛ جمهره‌انساب العرب، ص ۳۳۷ ـ ۳۳۸؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> [[مفسران]] با استناد به [[روایات]] [[ابن عباس]]، سدّی و [[مجاهد]] بازگشت حارث را از [[مکه]] به [[زمان]] [[نزول آیات]] {{متن قرآن\|وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُواْ بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُواْ أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللَّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ أُوْلَئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ خَالِدِينَ فِيهَا لاَ يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنظَرُونَ إِلاَّ الَّذِينَ تَابُواْ مِن بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُواْ فَإِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَّحِيمٌ}}<ref>«و هر کس جز اسلام دینی گزیند هرگز از او پذیرفته نمی‌شود و او در جهان واپسین از زیانکاران است چگونه خداوند گروهی را راهنمایی کند که پس از آنکه ایمان آوردند و گواهی دادند که این فرستاده، بر حقّ است و برهان‌ها (ی روشن) برای آنان آمد کفر ورزیدند و خداوند گروه ستمکاران را راهنمایی نمی‌کند. کیفر آنان لعنت خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنهاست. در آن جاودانند و نه از عذابشان کاسته می‌شود و نه به آنان مهلت خواهند داد. مگر آنان که پس از آن، توبه کنند و به راه آیند؛ که بی‌گمان خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره آل عمران، آیه ۸۵-۸۹.</ref> مربوط دانسته، این آیات را در [[شأن]] وی می‌دانند. [[خداوند]] در این آیات پذیرش هر [[دینی]] جز [[اسلام]] را موجب زیان شمرد و افرادی را که از [[ایمان]] و [[شهادت]] خود نسبت به [[حقانیت]] [[دعوت پیامبر]]{{صل}} بازگشتند سزاوار [[لعن]] [[جاودانه]] و [[عذاب الهی]] دانست و در این میان کسانی را که از عمل خود [[توبه]] کنند و [[درستکار]] باشند از لعن و [[عذاب]] استثنا کرد. زمانی‌ که [[حارث]] از نزول این آیات باخبر شد در نامه‌ای به مردان [[قبیله]] خود از آنان خواست تا از [[پیامبر]]{{صل}} درباره [[قبول توبه]] او بپرسند و چون به قبول توبه‌اش از سوی [[خدا]] و پیامبر{{صل}} [[امیدوار]] شد به [[مدینه]] بازگشت و توبه کرد<ref>جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰ ـ ۴۶۱؛ تفسیر عبدالرزاق، ج ۱، ص ۱۲۵؛ تفسیر قرطبی، ج ۴، ص ۸۳ ـ ۸۴.</ref> برخی از [[روایات]]، نزول این آیات را پس از آن می‌دانند که در پی [[پشیمانی]] او نزدیکانش برای سؤال از قبول توبه‌اش نزد پیامبر{{صل}} رفتند.<ref>التبیان، ج ۲، ص ۵۱۹؛ جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰؛ معانی القرآن، ج ۱، ص ۴۳۳.</ref> سدّی [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ مَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ}}<ref>«بی‌گمان خداوند آنان را که کفر ورزیدند و (مردم را) از راه خداوند باز داشتند سپس در کفر مردند هرگز نمی‌آمرزد» سوره محمد، آیه ۳۴.</ref> را نیز درباره [[حارث‌ بن سوید]] می‌داند. در این آیه تأکید شده کافرانی که [[مردم]] را از [[راه خدا]] باز می‌دارند و در [[کفر]] خود می‌میرند بخشوده نخواهند شد، ضمن آنکه سُدّی تصریح کرده که حارث پس از [[ارتداد]] خود توبه کرد و به سوی پیامبر{{صل}} بازگشت<ref> زادالمسیر، ج ۷، ص ۴۱۲.</ref>.<ref>[[مهدی زیرکی\|زیرکی، مهدی]]، [[محمد تقی رفعت‌نژاد\|رفعت‌نژاد، محمد تقی]]، [[حارث بن سوید اوسی انصاری (مقاله)\|مقاله «حارث بن سوید اوسی انصاری»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۰.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:09:32Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۹
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	اقدام حارث در نبرد احد و سپس ارتداد او موجب شد که برخی او را در زمره [[منافقان]] بدانند.<ref> السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۲۰؛ انساب الاشراف، ج ۱، ص ۲۷۵؛ جمهره‌انساب العرب، ص ۳۳۷ ـ ۳۳۸؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> [[مفسران]] با استناد به [[روایات]] [[ابن عباس]]، سدّی و [[مجاهد]] بازگشت حارث را از [[مکه]] به [[زمان]] [[نزول آیات]] {{متن قرآن\|وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُواْ بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُواْ أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللَّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ أُوْلَئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ خَالِدِينَ فِيهَا لاَ يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنظَرُونَ إِلاَّ الَّذِينَ تَابُواْ مِن بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُواْ فَإِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَّحِيمٌ}}<ref>«و هر کس جز اسلام دینی گزیند هرگز از او پذیرفته نمی‌شود و او در جهان واپسین از زیانکاران است چگونه خداوند گروهی را راهنمایی کند که پس از آنکه ایمان آوردند و گواهی دادند که این فرستاده، بر حقّ است و برهان‌ها (ی روشن) برای آنان آمد کفر ورزیدند و خداوند گروه ستمکاران را راهنمایی نمی‌کند. کیفر آنان لعنت خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنهاست. در آن جاودانند و نه از عذابشان کاسته می‌شود و نه به آنان مهلت خواهند داد. مگر آنان که پس از آن، توبه کنند و به راه آیند؛ که بی‌گمان خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره آل عمران، آیه ۸۵-۸۹.</ref> مربوط دانسته، این آیات را در [[شأن]] وی می‌دانند. [[خداوند]] در این آیات پذیرش هر [[دینی]] جز [[اسلام]] را موجب زیان شمرد و افرادی را که از [[ایمان]] و [[شهادت]] خود نسبت به [[حقانیت]] [[دعوت پیامبر]]{{صل}} بازگشتند سزاوار [[لعن]] [[جاودانه]] و [[عذاب الهی]] دانست و در این میان کسانی را که از عمل خود [[توبه]] کنند و [[درستکار]] باشند از لعن و [[عذاب]] استثنا کرد. زمانی‌ که [[حارث]] از نزول این آیات باخبر شد در نامه‌ای به مردان [[قبیله]] خود از آنان خواست تا از [[پیامبر]]{{صل}} درباره [[قبول توبه]] او بپرسند و چون به قبول توبه‌اش از سوی [[خدا]] و پیامبر{{صل}} [[امیدوار]] شد به [[مدینه]] بازگشت و توبه کرد<ref>جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰ ـ ۴۶۱؛ تفسیر عبدالرزاق، ج ۱، ص ۱۲۵؛ تفسیر قرطبی، ج ۴، ص ۸۳ ـ ۸۴.</ref> برخی از [[روایات]]، نزول این آیات را پس از آن می‌دانند که در پی [[پشیمانی]] او نزدیکانش برای سؤال از قبول توبه‌اش نزد پیامبر{{صل}} رفتند.<ref>التبیان، ج ۲، ص ۵۱۹؛ جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰؛ معانی القرآن، ج ۱، ص ۴۳۳.</ref> سدّی [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ مَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ}}<ref>«بی‌گمان خداوند آنان را که کفر ورزیدند و (مردم را) از راه خداوند باز داشتند سپس در کفر مردند هرگز نمی‌آمرزد» سوره محمد، آیه ۳۴.</ref> را نیز درباره [[حارث‌ بن سوید]] می‌داند. در این آیه تأکید شده کافرانی که [[مردم]] را از [[راه خدا]] باز می‌دارند و در [[کفر]] خود می‌میرند بخشوده نخواهند شد، ضمن آنکه سُدّی تصریح کرده که حارث پس از [[ارتداد]] خود توبه کرد و به سوی پیامبر{{صل}} بازگشت<ref> زادالمسیر، ج ۷، ص ۴۱۲.</ref>.<ref>[[مهدی زیرکی\|زیرکی، مهدی]]، [[محمد تقی رفعت‌نژاد\|رفعت‌نژاد، محمد تقی]]، [[حارث بن سوید اوسی انصاری (مقاله)\|مقاله «حارث بن سوید اوسی انصاری»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۰.</ref>		اقدام حارث در نبرد احد و سپس ارتداد او موجب شد که برخی او را در زمره [[منافقان]] بدانند.<ref> السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۲۰؛ انساب الاشراف، ج ۱، ص ۲۷۵؛ جمهره‌انساب العرب، ص ۳۳۷ ـ ۳۳۸؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> [[مفسران]] با استناد به [[روایات]] [[ابن عباس]]، سدّی و [[مجاهد]] بازگشت حارث را از [[مکه]] به [[زمان]] [[نزول آیات]] {{متن قرآن\|وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُواْ بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُواْ أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللَّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ أُوْلَئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ خَالِدِينَ فِيهَا لاَ يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنظَرُونَ إِلاَّ الَّذِينَ تَابُواْ مِن بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُواْ فَإِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَّحِيمٌ}}<ref>«و هر کس جز اسلام دینی گزیند هرگز از او پذیرفته نمی‌شود و او در جهان واپسین از زیانکاران است چگونه خداوند گروهی را راهنمایی کند که پس از آنکه ایمان آوردند و گواهی دادند که این فرستاده، بر حقّ است و برهان‌ها (ی روشن) برای آنان آمد کفر ورزیدند و خداوند گروه ستمکاران را راهنمایی نمی‌کند. کیفر آنان لعنت خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنهاست. در آن جاودانند و نه از عذابشان کاسته می‌شود و نه به آنان مهلت خواهند داد. مگر آنان که پس از آن، توبه کنند و به راه آیند؛ که بی‌گمان خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره آل عمران، آیه ۸۵-۸۹.</ref> مربوط دانسته، این آیات را در [[شأن]] وی می‌دانند. [[خداوند]] در این آیات پذیرش هر [[دینی]] جز [[اسلام]] را موجب زیان شمرد و افرادی را که از [[ایمان]] و [[شهادت]] خود نسبت به [[حقانیت]] [[دعوت پیامبر]]{{صل}} بازگشتند سزاوار [[لعن]] [[جاودانه]] و [[عذاب الهی]] دانست و در این میان کسانی را که از عمل خود [[توبه]] کنند و [[درستکار]] باشند از لعن و [[عذاب]] استثنا کرد. زمانی‌ که [[حارث]] از نزول این آیات باخبر شد در نامه‌ای به مردان [[قبیله]] خود از آنان خواست تا از [[پیامبر]]{{صل}} درباره [[قبول توبه]] او بپرسند و چون به قبول توبه‌اش از سوی [[خدا]] و پیامبر{{صل}} [[امیدوار]] شد به [[مدینه]] بازگشت و توبه کرد<ref>جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰ ـ ۴۶۱؛ تفسیر عبدالرزاق، ج ۱، ص ۱۲۵؛ تفسیر قرطبی، ج ۴، ص ۸۳ ـ ۸۴.</ref> برخی از [[روایات]]، نزول این آیات را پس از آن می‌دانند که در پی [[پشیمانی]] او نزدیکانش برای سؤال از قبول توبه‌اش نزد پیامبر{{صل}} رفتند.<ref>التبیان، ج ۲، ص ۵۱۹؛ جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰؛ معانی القرآن، ج ۱، ص ۴۳۳.</ref> سدّی [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ مَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ}}<ref>«بی‌گمان خداوند آنان را که کفر ورزیدند و (مردم را) از راه خداوند باز داشتند سپس در کفر مردند هرگز نمی‌آمرزد» سوره محمد، آیه ۳۴.</ref> را نیز درباره [[حارث‌ بن سوید]] می‌داند. در این آیه تأکید شده کافرانی که [[مردم]] را از [[راه خدا]] باز می‌دارند و در [[کفر]] خود می‌میرند بخشوده نخواهند شد، ضمن آنکه سُدّی تصریح کرده که حارث پس از [[ارتداد]] خود توبه کرد و به سوی پیامبر{{صل}} بازگشت<ref> زادالمسیر، ج ۷، ص ۴۱۲.</ref>.<ref>[[مهدی زیرکی\|زیرکی، مهدی]]، [[محمد تقی رفعت‌نژاد\|رفعت‌نژاد، محمد تقی]]، [[حارث بن سوید اوسی انصاری (مقاله)\|مقاله «حارث بن سوید اوسی انصاری»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۰.</ref>

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T06:54:31Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[~~حارث بن سوید اوسی انصاری~~]]''' است. "'''~~[[حارث بن سوید اوسی انصاری]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~ [[حارث بن سوید اوسی انصاری در قرآن]] - [[حارث بن سوید اوسی انصاری در تاریخ اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = حارث بن سوید اوسی انصاری
			\| عنوان مدخل = [[حارث بن سوید اوسی انصاری]]
			\| مداخل مرتبط = [[حارث بن سوید اوسی انصاری در قرآن]] - [[حارث بن سوید اوسی انصاری در تاریخ اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '
' به '
'

2022-01-17T13:10:20Z

جایگزینی متن - '</div> <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">' به '</div>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۴۰
خط ۲:		خط ۲:
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[حارث بن سوید اوسی انصاری]]''' است. "'''[[حارث بن سوید اوسی انصاری]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[حارث بن سوید اوسی انصاری]]''' است. "'''[[حارث بن سوید اوسی انصاری]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;"> [[حارث بن سوید اوسی انصاری در قرآن]] - [[حارث بن سوید اوسی انصاری در تاریخ اسلامی]]</div>		<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;"> [[حارث بن سوید اوسی انصاری در قرآن]] - [[حارث بن سوید اوسی انصاری در تاریخ اسلامی]]</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Wasity: جایگزینی متن - 'نزول آیات' به 'نزول آیات'

2022-01-15T06:30:24Z

جایگزینی متن - 'نزول آیات' به 'نزول آیات'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۰
خط ۹:		خط ۹:
	با [[هجرت پیامبر]]{{صل}} به مدینه مجذّر بن زیاد و نیز [[فرزندان]] سوید، و از جمله [[حارث]]، اسلام آوردند. [[کینه]] حارث نسبت به مجذر باعث شد که وی به [[انتقام]] [[خون]] پدرش، مجذّر را در [[نبرد]] [[احد]] (سال سوم) در فرصتی مناسب بکشد.<ref>انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۲۶ ـ ۳۲۷؛ الطبقات، ج ۳، ص ۴۱۷؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> برخلاف مشهور، [[ابن‌سلام]] و [[ابن‌کلبی]] مرگ مجذّر را به دست جُلاس بن سوید دانسته‌اند.<ref>الاصابه، ج ۱، ص ۶۷۱.</ref> مورخان از این پس در گزارش [[زندگی]] حارث تا [[زمان]] مرگ او بسیار [[اختلاف]] نظر دارند؛ برخی از آنان بر این باورند که [[پیامبر]]{{صل}} پس از [[غزوه احد]] و حمراءالاسد که به دنبال [[احد]] رخ داد، با گزارش [[جبرئیل]] از نقش [[حارث]] در [[قتل]] مجذّر [[آگاهی]] یافت، از این رو بی‌درنگ به سوی منطقه [[قبا]] حرکت کرد که [[مسکن]] تیره [[بنی‌عمرو]] بن [[عوف]] بود. حارث به همراه مردان [[بنی عمرو]] به [[دیدار]] پیامبر{{صل}} آمد. آن [[حضرت]] نیز حارث را به سبب کشتن مجذّر بازخواست کرد. حارث که از کرده خود پشیمان بود این عمل را نتیجه [[وسوسه]] [[شیطان]] دانست و بر [[ایمان]] خود به پیامبر{{صل}} پافشاری کرد؛ امّا آن حضرت به [[قصاص]] [[خون]] مجذّر [[دستور]] قتل حارث را داد و بدین شکل حارث به دست [[عویم بن ساعده]] از [[بنی عمرو بن عوف]] کشته شد.<ref>المغازی، ج ۱، ص ۳۰۴ - ۳۰۵؛ المنتظم، ج ۳، ص ۱۷۷ ـ ۱۷۸؛ جمهرة انساب العرب، ص ۳۳۸.</ref> در برابر این گزارش برخی از تاریخنگاران آورده‌اند که حارث پس از کشتن مجذّر به [[مکه]] گریخت و [[مرتد]] شد؛ ولی چون از عمل خود پشیمان شد با فرستادن نامه‌ای برای [[قبیله]] خود و به [[نقلی]] با وساطت [[برادر]] خود جلاس به [[مدینه]] بازگشت و از [[ارتداد]] خود [[توبه]] کرد. ابوعُمَر و برخی [[مورخان]]، [[زمان]] بازگشت حارث را به مدینه پس از [[فتح مکه]] (در [[سال هشتم هجری]]) می‌دانند.<ref>الاستیعاب، ج ۱، ص ۳۶۳؛ اسدالغابه، ج ۱، ص ۵۴۸؛ الاصابه، ج ۵، ص ۵۷۳.</ref> پس از [[قبول توبه]] حارث، پیامبر{{صل}} با اِخبار جبرئیل از [[اقدام]] حارث در [[نبرد]] [[احد]] آگاهی یافت و او را قصاص کرد.		با [[هجرت پیامبر]]{{صل}} به مدینه مجذّر بن زیاد و نیز [[فرزندان]] سوید، و از جمله [[حارث]]، اسلام آوردند. [[کینه]] حارث نسبت به مجذر باعث شد که وی به [[انتقام]] [[خون]] پدرش، مجذّر را در [[نبرد]] [[احد]] (سال سوم) در فرصتی مناسب بکشد.<ref>انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۲۶ ـ ۳۲۷؛ الطبقات، ج ۳، ص ۴۱۷؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> برخلاف مشهور، [[ابن‌سلام]] و [[ابن‌کلبی]] مرگ مجذّر را به دست جُلاس بن سوید دانسته‌اند.<ref>الاصابه، ج ۱، ص ۶۷۱.</ref> مورخان از این پس در گزارش [[زندگی]] حارث تا [[زمان]] مرگ او بسیار [[اختلاف]] نظر دارند؛ برخی از آنان بر این باورند که [[پیامبر]]{{صل}} پس از [[غزوه احد]] و حمراءالاسد که به دنبال [[احد]] رخ داد، با گزارش [[جبرئیل]] از نقش [[حارث]] در [[قتل]] مجذّر [[آگاهی]] یافت، از این رو بی‌درنگ به سوی منطقه [[قبا]] حرکت کرد که [[مسکن]] تیره [[بنی‌عمرو]] بن [[عوف]] بود. حارث به همراه مردان [[بنی عمرو]] به [[دیدار]] پیامبر{{صل}} آمد. آن [[حضرت]] نیز حارث را به سبب کشتن مجذّر بازخواست کرد. حارث که از کرده خود پشیمان بود این عمل را نتیجه [[وسوسه]] [[شیطان]] دانست و بر [[ایمان]] خود به پیامبر{{صل}} پافشاری کرد؛ امّا آن حضرت به [[قصاص]] [[خون]] مجذّر [[دستور]] قتل حارث را داد و بدین شکل حارث به دست [[عویم بن ساعده]] از [[بنی عمرو بن عوف]] کشته شد.<ref>المغازی، ج ۱، ص ۳۰۴ - ۳۰۵؛ المنتظم، ج ۳، ص ۱۷۷ ـ ۱۷۸؛ جمهرة انساب العرب، ص ۳۳۸.</ref> در برابر این گزارش برخی از تاریخنگاران آورده‌اند که حارث پس از کشتن مجذّر به [[مکه]] گریخت و [[مرتد]] شد؛ ولی چون از عمل خود پشیمان شد با فرستادن نامه‌ای برای [[قبیله]] خود و به [[نقلی]] با وساطت [[برادر]] خود جلاس به [[مدینه]] بازگشت و از [[ارتداد]] خود [[توبه]] کرد. ابوعُمَر و برخی [[مورخان]]، [[زمان]] بازگشت حارث را به مدینه پس از [[فتح مکه]] (در [[سال هشتم هجری]]) می‌دانند.<ref>الاستیعاب، ج ۱، ص ۳۶۳؛ اسدالغابه، ج ۱، ص ۵۴۸؛ الاصابه، ج ۵، ص ۵۷۳.</ref> پس از [[قبول توبه]] حارث، پیامبر{{صل}} با اِخبار جبرئیل از [[اقدام]] حارث در [[نبرد]] [[احد]] آگاهی یافت و او را قصاص کرد.

	اقدام حارث در نبرد احد و سپس ارتداد او موجب شد که برخی او را در زمره [[منافقان]] بدانند.<ref> السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۲۰؛ انساب الاشراف، ج ۱، ص ۲۷۵؛ جمهره‌انساب العرب، ص ۳۳۷ ـ ۳۳۸؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> [[مفسران]] با استناد به [[روایات]] [[ابن عباس]]، سدّی و [[مجاهد]] بازگشت حارث را از [[مکه]] به [[زمان]] [[نزول~~]] [[~~آیات]] {{متن قرآن\|وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُواْ بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُواْ أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللَّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ أُوْلَئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ خَالِدِينَ فِيهَا لاَ يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنظَرُونَ إِلاَّ الَّذِينَ تَابُواْ مِن بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُواْ فَإِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَّحِيمٌ}}<ref>«و هر کس جز اسلام دینی گزیند هرگز از او پذیرفته نمی‌شود و او در جهان واپسین از زیانکاران است چگونه خداوند گروهی را راهنمایی کند که پس از آنکه ایمان آوردند و گواهی دادند که این فرستاده، بر حقّ است و برهان‌ها (ی روشن) برای آنان آمد کفر ورزیدند و خداوند گروه ستمکاران را راهنمایی نمی‌کند. کیفر آنان لعنت خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنهاست. در آن جاودانند و نه از عذابشان کاسته می‌شود و نه به آنان مهلت خواهند داد. مگر آنان که پس از آن، توبه کنند و به راه آیند؛ که بی‌گمان خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره آل عمران، آیه ۸۵-۸۹.</ref> مربوط دانسته، این آیات را در [[شأن]] وی می‌دانند. [[خداوند]] در این آیات پذیرش هر [[دینی]] جز [[اسلام]] را موجب زیان شمرد و افرادی را که از [[ایمان]] و [[شهادت]] خود نسبت به [[حقانیت]] [[دعوت پیامبر]]{{صل}} بازگشتند سزاوار [[لعن]] [[جاودانه]] و [[عذاب الهی]] دانست و در این میان کسانی را که از عمل خود [[توبه]] کنند و [[درستکار]] باشند از لعن و [[عذاب]] استثنا کرد. زمانی‌ که [[حارث]] از نزول این آیات باخبر شد در نامه‌ای به مردان [[قبیله]] خود از آنان خواست تا از [[پیامبر]]{{صل}} درباره [[قبول توبه]] او بپرسند و چون به قبول توبه‌اش از سوی [[خدا]] و پیامبر{{صل}} [[امیدوار]] شد به [[مدینه]] بازگشت و توبه کرد<ref>جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰ ـ ۴۶۱؛ تفسیر عبدالرزاق، ج ۱، ص ۱۲۵؛ تفسیر قرطبی، ج ۴، ص ۸۳ ـ ۸۴.</ref> برخی از [[روایات]]، نزول این آیات را پس از آن می‌دانند که در پی [[پشیمانی]] او نزدیکانش برای سؤال از قبول توبه‌اش نزد پیامبر{{صل}} رفتند.<ref>التبیان، ج ۲، ص ۵۱۹؛ جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰؛ معانی القرآن، ج ۱، ص ۴۳۳.</ref> سدّی [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ مَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ}}<ref>«بی‌گمان خداوند آنان را که کفر ورزیدند و (مردم را) از راه خداوند باز داشتند سپس در کفر مردند هرگز نمی‌آمرزد» سوره محمد، آیه ۳۴.</ref> را نیز درباره [[حارث‌ بن سوید]] می‌داند. در این آیه تأکید شده کافرانی که [[مردم]] را از [[راه خدا]] باز می‌دارند و در [[کفر]] خود می‌میرند بخشوده نخواهند شد، ضمن آنکه سُدّی تصریح کرده که حارث پس از [[ارتداد]] خود توبه کرد و به سوی پیامبر{{صل}} بازگشت<ref> زادالمسیر، ج ۷، ص ۴۱۲.</ref>.<ref>[[مهدی زیرکی\|زیرکی، مهدی]]، [[محمد تقی رفعت‌نژاد\|رفعت‌نژاد، محمد تقی]]، [[حارث بن سوید اوسی انصاری (مقاله)\|مقاله «حارث بن سوید اوسی انصاری»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۰.</ref>		اقدام حارث در نبرد احد و سپس ارتداد او موجب شد که برخی او را در زمره [[منافقان]] بدانند.<ref> السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۲۰؛ انساب الاشراف، ج ۱، ص ۲۷۵؛ جمهره‌انساب العرب، ص ۳۳۷ ـ ۳۳۸؛ تاریخ الاسلام، ج ۱، ص ۲۲۸.</ref> [[مفسران]] با استناد به [[روایات]] [[ابن عباس]]، سدّی و [[مجاهد]] بازگشت حارث را از [[مکه]] به [[زمان]] [[نزول آیات]] {{متن قرآن\|وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُواْ بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُواْ أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللَّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ أُوْلَئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ خَالِدِينَ فِيهَا لاَ يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنظَرُونَ إِلاَّ الَّذِينَ تَابُواْ مِن بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُواْ فَإِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَّحِيمٌ}}<ref>«و هر کس جز اسلام دینی گزیند هرگز از او پذیرفته نمی‌شود و او در جهان واپسین از زیانکاران است چگونه خداوند گروهی را راهنمایی کند که پس از آنکه ایمان آوردند و گواهی دادند که این فرستاده، بر حقّ است و برهان‌ها (ی روشن) برای آنان آمد کفر ورزیدند و خداوند گروه ستمکاران را راهنمایی نمی‌کند. کیفر آنان لعنت خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنهاست. در آن جاودانند و نه از عذابشان کاسته می‌شود و نه به آنان مهلت خواهند داد. مگر آنان که پس از آن، توبه کنند و به راه آیند؛ که بی‌گمان خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره آل عمران، آیه ۸۵-۸۹.</ref> مربوط دانسته، این آیات را در [[شأن]] وی می‌دانند. [[خداوند]] در این آیات پذیرش هر [[دینی]] جز [[اسلام]] را موجب زیان شمرد و افرادی را که از [[ایمان]] و [[شهادت]] خود نسبت به [[حقانیت]] [[دعوت پیامبر]]{{صل}} بازگشتند سزاوار [[لعن]] [[جاودانه]] و [[عذاب الهی]] دانست و در این میان کسانی را که از عمل خود [[توبه]] کنند و [[درستکار]] باشند از لعن و [[عذاب]] استثنا کرد. زمانی‌ که [[حارث]] از نزول این آیات باخبر شد در نامه‌ای به مردان [[قبیله]] خود از آنان خواست تا از [[پیامبر]]{{صل}} درباره [[قبول توبه]] او بپرسند و چون به قبول توبه‌اش از سوی [[خدا]] و پیامبر{{صل}} [[امیدوار]] شد به [[مدینه]] بازگشت و توبه کرد<ref>جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰ ـ ۴۶۱؛ تفسیر عبدالرزاق، ج ۱، ص ۱۲۵؛ تفسیر قرطبی، ج ۴، ص ۸۳ ـ ۸۴.</ref> برخی از [[روایات]]، نزول این آیات را پس از آن می‌دانند که در پی [[پشیمانی]] او نزدیکانش برای سؤال از قبول توبه‌اش نزد پیامبر{{صل}} رفتند.<ref>التبیان، ج ۲، ص ۵۱۹؛ جامع البیان، ج ۳، ص ۴۶۰؛ معانی القرآن، ج ۱، ص ۴۳۳.</ref> سدّی [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ مَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ}}<ref>«بی‌گمان خداوند آنان را که کفر ورزیدند و (مردم را) از راه خداوند باز داشتند سپس در کفر مردند هرگز نمی‌آمرزد» سوره محمد، آیه ۳۴.</ref> را نیز درباره [[حارث‌ بن سوید]] می‌داند. در این آیه تأکید شده کافرانی که [[مردم]] را از [[راه خدا]] باز می‌دارند و در [[کفر]] خود می‌میرند بخشوده نخواهند شد، ضمن آنکه سُدّی تصریح کرده که حارث پس از [[ارتداد]] خود توبه کرد و به سوی پیامبر{{صل}} بازگشت<ref> زادالمسیر، ج ۷، ص ۴۱۲.</ref>.<ref>[[مهدی زیرکی\|زیرکی، مهدی]]، [[محمد تقی رفعت‌نژاد\|رفعت‌نژاد، محمد تقی]]، [[حارث بن سوید اوسی انصاری (مقاله)\|مقاله «حارث بن سوید اوسی انصاری»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۰.</ref>

	== پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T17:44:06Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۱۴
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:000061.jpg\|22px]] [[محمد تقی رفعت‌نژاد\|رفعت‌نژاد، محمد تقی]]، [[حارث بن سوید اوسی انصاری (مقاله)\|مقاله «حارث بن سوید اوسی انصاری»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰''']]		* [[پرونده:000061.jpg\|22px]] [[محمد تقی رفعت‌نژاد\|رفعت‌نژاد، محمد تقی]]، [[حارث بن سوید اوسی انصاری (مقاله)\|مقاله «حارث بن سوید اوسی انصاری»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T15:43:39Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۹:۱۳
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:000061.jpg\|22px]] [[محمد تقی رفعت‌نژاد\|رفعت‌نژاد، محمد تقی]]، [[حارث بن سوید اوسی انصاری (مقاله)\|مقاله «حارث بن سوید اوسی انصاری»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰''']]		* [[پرونده:000061.jpg\|22px]] [[محمد تقی رفعت‌نژاد\|رفعت‌نژاد، محمد تقی]]، [[حارث بن سوید اوسی انصاری (مقاله)\|مقاله «حارث بن سوید اوسی انصاری»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۰''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==