حاکم اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: تغییرمسیر به حکومت اسلامی

2024-02-28T08:27:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = حکومت \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[حاکم اسلامی در قرآن]] \| پرسش مرتبط = }}~~		#تغییر_مسیر [[حکومت اسلامی]]

	~~== مقدمه ==~~
	[[جامعه]] برای ادامه [[حیات]] به [[حکومت]] نیاز دارد و [[اسلام]] برای اداره [[جامعه]] و [[نظام حکومتی]] [[قانون]] قرار داده است و می‌دانیم هرکس که عهده‌دار [[امور جامعه]] شود باید [[امر و نهی]] کند و [[دستور]] دهد و [[مردم]] [[دستورات]] او را [[اجرا]] کنند. به عبارت دیگر باید دارای [[ولایت]] بر [[مردم]] باشد تا بتواند [[فرمان]] بدهد و دیگران نیز [[اطاعت]] کنند و تنها [[رب]] و مالک [[انسان]] دارای یک چنین حقی است و هیچ کس - در هر درجه‌ای که از [[مقام]] مادی یا [[معنوی]] باشد - از این [[حق]] برخوردار نیست و نمی‌تواند به دیگران [[فرمان]] دهد و [[اطاعت]] او نیز بر [[مردم]]، [[واجب]] نیست و [[مردم]] موظف بر انجام [[دستورات]] آنها نیستند.

	پس [[رئیس حکومت]] در [[جامعه اسلامی]] کسی است که [[حق]] [[حکومت]] خود را از [[خدا]] گرفته باشد و [[خدا]] به او اجازه داده باشد که بین [[مردم]] [[حکم]] کند و [[خدا]] به [[پیامبران]] خود چنین اجازه‌ای داده است: {{متن قرآن\|يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ}}<ref>«ای داود! ما تو را در زمین خلیفه (خویش) کرده‌ایم پس میان مردم به درستی داوری کن و از هوا و هوس پیروی مکن که تو را از راه خداوند گمراه کند؛ به راستی آن کسان که از راه خداوند گمراه گردند» سوره ص، آیه ۲۶.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ}}<ref>«پس میان آنان بنابر آنچه خداوند فرو فرستاده است داوری کن و به جای آنچه از حق به تو رسیده است از خواسته‌های آنان پیروی مکن» سوره مائده، آیه ۴۸.</ref>.

	این دو [[آیه]] واگذاری [[حکومت]] را به [[داوود]] و به [[پیامبر اسلام]] نشان می‌دهد. در [[آیات]] دیگر نیز این مسأله [[تأیید]] و تأکید شده است. [[مردم]] نیز [[وظیفه]] دارند که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] کنند و کسانی که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] نکنند و یا در مسائل [[حکومت]] و [[داوری]] نزد دیگران بروند از [[راه خدا]] بدور هستند.

	[[تاریخ]] [[انبیاء الهی]] از جمله [[پیامبر اسلام]] بزرگ‌ترین [[دلیل]] بر این سخن است که [[پیامبران]]، [[حاکمان]] بر [[حق]] [[جامعه]] هستند و آنها [[تشکیل حکومت]] می‌دهند چنان‌که [[پیامبر]] [[اسلام در مدینه]] [[تشکیل حکومت]] داد و خود به اداره آن پرداخت و برای [[جنگ]] و [[جهاد]] [[لشکر]] [[بسیج]] می‌کرد و [[مالیات‌ها]] را جمع‌آوری می‌کرد و به [[اجرای حدود]] و [[قضاوت]] بین افراد می‌پرداخت. پس اولین [[حاکمان]] [[الهی]] [[پیامبران]] هستند که از طرف [[خدا]] برای این کار [[برگزیده]] شده‌اند؛ و اولین [[حکومت]] را در [[تاریخ]] تشکیل داده‌اند.

	در [[اسلام]] [[رئیس حکومت]]، [[پیامبر]] است و در زمان [[پیامبر]] نه‌تنها [[مقام]] [[دینی]] با [[رهبری سیاسی]] یکی بود، بلکه [[رهبری دینی]] پایه و اساس [[رهبری سیاسی]] به شمار می‌رفت. [[مقام]] [[سیاسی]] در [[اسلام]] از آن کسی است که به [[مقام]] "[[وَلایت]]" برسد و "ولی‌ [[الله]]" باشد تا [[شایستگی]] "[[وِلایت]]" را پیدا کند.

	در [[اسلام]] کسی می‌تواند عهده‌دار [[مقام حکومت]] بشود و [[رهبری سیاسی]] را بر عهده بگیرد که به [[مقام]] "[[ولایت]]" رسیده باشد و ولی‌ [[الله]] باشد. لذا پس از [[پیامبر]] {{صل}} [[علی]] {{ع}} دارای این [[مقام]] است از این‌رو [[پیامبر]] {{صل}} درباره او فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ}}. "هرکس که من [[سرپرست]] و مولای او هستم [[علی]] {{ع}} [[سرپرست]] و مولای او است".

	این [[مقام]] پس از [[علی]] {{ع}} از آن [[فرزندان]] او که همه "[[اولیاء]] [[الله]]" هستند می‌باشد و [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از آنان عین [[اطاعت از خدا]] است: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>.

	به همین [[دلیل]] بود که همه [[امامان شیعه]] و [[پیروان]] [[راستین]] آنها هرگاه که شرایط به آنان اجازه می‌داد برای [[تشکیل حکومت اسلامی]] [[اقدام]] می‌کردند. چنان‌که [[علی]] {{ع}} عهده‌دار [[حکومت]] شد و پس از او پسرانش [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} نیز مدتی این [[مقام]] را عهده‌دار شدند و دیگر [[ائمه]] نیز اگر شرایط به آنها اجازه می‌داد این [[مسؤولیت]] را می‌پذیرفتند چنان‌که در سخنان خود به آن اشاره می‌کردند و خود را [[حاکمان]] بر [[حق الهی]] معرفی مینمودند<ref>ناصر مکارم شیرازی، ولایت در قرآن، ص۲۰۲.</ref>.

	از سال ۲۶۰ه‍.ق که [[امام عسکری]] {{ع}} به [[شهادت]] رسید فرزندش [[امام مهدی\|حجة بن الحسن]] {{ع}} به [[فرمان خدا]] [[غیبت]] آغاز کرد و دوره جدیدی از [[تاریخ اسلام]] آغاز شد. از ابتدای این دوره تا سال ۳۲۹ که [[دوران غیبت صغری]] نامیده می‌شود چهار نفر از بزرگان [[شیعه]] از طرف [[امام زمان]] به عنوان [[نایب]] [[برگزیده]] شدند که بین [[شیعیان]] و [[امام]] رابطه باشند. این چهار نفر [[عثمان بن سعید]]، [[محمد بن عثمان]]، [[حسین بن روح]] و [[علی بن محمد سمری]] بودند و با درگذشت [[نایب چهارم]] در سال ۳۲۹ به [[فرمان]] [[امام عصر]] {{ع}} دوران [[نیابت خاصه]] پایان یافته اعلام شد و [[دوران غیبت کبری]] شروع گشت که تا [[ظهور امام]] ادامه دارد<ref>محمد بن علی بن بابویه، کمال الدین و تمام النعمه، تحقیق: علی‌اکبر غفاری، ج۲، ص۵۱۶.</ref>.<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص:۱۰۶-۱۰۹.</ref>

	~~== اختیارات ویژه [[حاکم]] [[اسلامی]] ==~~
	از نظر [[اسلام]]، [[حاکم]] باید اسلام‌شناس، [[عادل]]، مدیر و [[بصیر]] باشد و برای تحقق اهداف [[دین]] از اختیارات کامل برخوردار باشد. بر همین اساس [[حاکم]] می‌تواند با توجه به [[روح]] کلی [[اسلام]]، [[قانون]] جدید وضع کند؛ ثانیاً در موارد تزاحم [[تکلیف]] اهم را مقدم بدارد. و همه [[مردم]] موظف‌اند از [[قوانین]] وضع‌ شده از سوی حاکم اسلامی [[تبعیت]] کنند. لذا هرگز [[اسلام]] به بن‌بست نمی‌رسد و ملاک برای تشخیص [[وظیفه]] وجود دارد<ref>[[صفدر الهی راد\|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)\|انسان‌شناسی]]، ص۱۹۰.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~
	~~{{مدخل وابسته}}~~
	* [[حکومت]]
	* [[حکومت اسلامی]]
	* [[ولایت فقیه]]
	~~{{پایان مدخل وابسته}}~~

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	# [[پرونده:1379780.jpg\|22px]] [[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|'''بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان''']]
	~~{{پایان منابع}}~~

	~~== پانویس ==~~
	~~{{پانویس}}~~

	~~[[رده:حکومت~~]]

Bahmani: /* منابع */

2024-02-28T08:25:12Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۵
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1379780.jpg\|22px]] [[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|'''بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان''']]		# [[پرونده:1379780.jpg\|22px]] [[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|'''بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان''']]
	~~# [[پرونده:1368921.jpg\|22px]] [[صفدر الهی راد\|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)\|'''انسان‌شناسی''']]~~
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* اختیارات ویژه حاکم اسلامی */

2024-02-27T14:15:13Z

اختیارات ویژه حاکم اسلامی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۴۵
خط ۲۱:		خط ۲۱:

	== اختیارات ویژه [[حاکم]] [[اسلامی]] ==		== اختیارات ویژه [[حاکم]] [[اسلامی]] ==
	از نظر [[اسلام]]، [[حاکم]] باید ~~[[اسلام‌شناس]]،~~ [[عادل]]، مدیر و [[بصیر]] باشد و برای تحقق اهداف [[دین]] از اختیارات کامل برخوردار باشد. بر همین اساس [[حاکم]] می‌تواند با توجه به [[روح]] کلی [[اسلام]]، [[قانون]] جدید وضع کند؛ ثانیاً در موارد تزاحم [[تکلیف]] اهم را مقدم بدارد. و همه [[مردم]] موظف‌اند از [[قوانین]] وضع‌ شده از سوی [[حاکم اسلامی]] [[تبعیت]] کنند. لذا هرگز [[اسلام]] به بن‌بست نمی‌رسد و ملاک برای تشخیص [[وظیفه]] وجود دارد<ref>[[صفدر الهی راد\|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)\|انسان‌شناسی]]، ص۱۹۰.</ref>.		از نظر [[اسلام]]، [[حاکم]] باید اسلام‌شناس، [[عادل]]، مدیر و [[بصیر]] باشد و برای تحقق اهداف [[دین]] از اختیارات کامل برخوردار باشد. بر همین اساس [[حاکم]] می‌تواند با توجه به [[روح]] کلی [[اسلام]]، [[قانون]] جدید وضع کند؛ ثانیاً در موارد تزاحم [[تکلیف]] اهم را مقدم بدارد. و همه [[مردم]] موظف‌اند از [[قوانین]] وضع‌ شده از سوی حاکم اسلامی [[تبعیت]] کنند. لذا هرگز [[اسلام]] به بن‌بست نمی‌رسد و ملاک برای تشخیص [[وظیفه]] وجود دارد<ref>[[صفدر الهی راد\|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)\|انسان‌شناسی]]، ص۱۹۰.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani در ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۴

2024-02-27T14:14:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۴۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[حاکم اسلامی در قرآن~~]] - [[حاکم اسلامی در حدیث]] - [[حاکم اسلامی در کلام اسلامی]] - [[حاکم اسلامی در نهج البلاغه~~]]\| پرسش مرتبط = ~~حاکم اسلامی (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = حکومت \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[حاکم اسلامی در قرآن]] \| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[جامعه]] برای ادامه [[حیات]] به [[حکومت]] نیاز دارد و [[اسلام]] برای اداره [[جامعه]] و [[نظام حکومتی]] [[قانون]] قرار داده است و می‌دانیم هرکس که عهده‌دار [[امور جامعه]] شود باید [[امر و نهی]] کند و [[دستور]] دهد و [[مردم]] [[دستورات]] او را [[اجرا]] کنند. به عبارت دیگر باید دارای [[ولایت]] بر [[مردم]] باشد تا بتواند [[فرمان]] بدهد و دیگران نیز [[اطاعت]] کنند و تنها [[رب]] و مالک [[انسان]] دارای یک چنین حقی است و هیچ کس - در هر درجه‌ای که از [[مقام]] مادی یا [[معنوی]] باشد - از این [[حق]] برخوردار نیست و نمی‌تواند به دیگران [[فرمان]] دهد و [[اطاعت]] او نیز بر [[مردم]]، [[واجب]] نیست و [[مردم]] موظف بر انجام [[دستورات]] آنها نیستند.		[[جامعه]] برای ادامه [[حیات]] به [[حکومت]] نیاز دارد و [[اسلام]] برای اداره [[جامعه]] و [[نظام حکومتی]] [[قانون]] قرار داده است و می‌دانیم هرکس که عهده‌دار [[امور جامعه]] شود باید [[امر و نهی]] کند و [[دستور]] دهد و [[مردم]] [[دستورات]] او را [[اجرا]] کنند. به عبارت دیگر باید دارای [[ولایت]] بر [[مردم]] باشد تا بتواند [[فرمان]] بدهد و دیگران نیز [[اطاعت]] کنند و تنها [[رب]] و مالک [[انسان]] دارای یک چنین حقی است و هیچ کس - در هر درجه‌ای که از [[مقام]] مادی یا [[معنوی]] باشد - از این [[حق]] برخوردار نیست و نمی‌تواند به دیگران [[فرمان]] دهد و [[اطاعت]] او نیز بر [[مردم]]، [[واجب]] نیست و [[مردم]] موظف بر انجام [[دستورات]] آنها نیستند.
	* پس [[رئیس حکومت]] در [[جامعه اسلامی]] کسی است که [[حق]] [[حکومت]] خود را از [[خدا]] گرفته باشد و [[خدا]] به او اجازه داده باشد که بین [[مردم]] [[حکم]] کند و [[خدا]] به [[پیامبران]] خود چنین اجازه‌ای داده است: {{متن قرآن\|يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ}}<ref>«ای داود! ما تو را در زمین خلیفه (خویش) کرده‌ایم پس میان مردم به درستی داوری کن و از هوا و هوس پیروی مکن که تو را از راه خداوند گمراه کند؛ به راستی آن کسان که از راه خداوند گمراه گردند» سوره ص، آیه ۲۶.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ}}<ref>«پس میان آنان بنابر آنچه خداوند فرو فرستاده است داوری کن و به جای آنچه از حق به تو رسیده است از خواسته‌های آنان پیروی مکن» سوره مائده، آیه ۴۸.</ref>.
	* این دو [[آیه]] واگذاری [[حکومت]] را به [[داوود]] و به [[پیامبر اسلام]] نشان می‌دهد. در [[آیات]] دیگر نیز این مسأله [[تأیید]] و تأکید شده است. [[مردم]] نیز [[وظیفه]] دارند که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] کنند و کسانی که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] نکنند و یا در مسائل [[حکومت]] و [[داوری]] نزد دیگران بروند از [[راه خدا]] بدور هستند.		پس [[رئیس حکومت]] در [[جامعه اسلامی]] کسی است که [[حق]] [[حکومت]] خود را از [[خدا]] گرفته باشد و [[خدا]] به او اجازه داده باشد که بین [[مردم]] [[حکم]] کند و [[خدا]] به [[پیامبران]] خود چنین اجازه‌ای داده است: {{متن قرآن\|يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ}}<ref>«ای داود! ما تو را در زمین خلیفه (خویش) کرده‌ایم پس میان مردم به درستی داوری کن و از هوا و هوس پیروی مکن که تو را از راه خداوند گمراه کند؛ به راستی آن کسان که از راه خداوند گمراه گردند» سوره ص، آیه ۲۶.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ}}<ref>«پس میان آنان بنابر آنچه خداوند فرو فرستاده است داوری کن و به جای آنچه از حق به تو رسیده است از خواسته‌های آنان پیروی مکن» سوره مائده، آیه ۴۸.</ref>.
	* [[تاریخ]] [[انبیاء الهی]] از جمله [[پیامبر اسلام]] بزرگ‌ترین [[دلیل]] بر این سخن است که [[پیامبران]]، [[حاکمان]] بر [[حق]] [[جامعه]] هستند و آنها [[تشکیل حکومت]] می‌دهند چنان‌که [[پیامبر]] [[اسلام در مدینه]] [[تشکیل حکومت]] داد و خود به اداره آن پرداخت و برای [[جنگ]] و [[جهاد]] [[لشکر]] [[بسیج]] می‌کرد و [[مالیات‌ها]] را جمع‌آوری می‌کرد و به [[اجرای حدود]] و [[قضاوت]] بین افراد می‌پرداخت. پس اولین [[حاکمان]] [[الهی]] [[پیامبران]] هستند که از طرف [[خدا]] برای این کار [[برگزیده]] شده‌اند؛ و اولین [[حکومت]] را در [[تاریخ]] تشکیل داده‌اند.
	* در [[اسلام]] [[رئیس حکومت]]، [[پیامبر]] است و در زمان [[پیامبر]] نه‌تنها [[مقام]] [[دینی]] با [[رهبری سیاسی]] یکی بود، بلکه [[رهبری دینی]] پایه و اساس [[رهبری سیاسی]] به شمار می‌رفت. [[مقام]] [[سیاسی]] در [[اسلام]] از آن کسی است که به [[مقام]] "[[وَلایت]]" برسد و "ولی‌ [[الله]]" باشد تا [[شایستگی]] "[[وِلایت]]" را پیدا کند.		این دو [[آیه]] واگذاری [[حکومت]] را به [[داوود]] و به [[پیامبر اسلام]] نشان می‌دهد. در [[آیات]] دیگر نیز این مسأله [[تأیید]] و تأکید شده است. [[مردم]] نیز [[وظیفه]] دارند که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] کنند و کسانی که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] نکنند و یا در مسائل [[حکومت]] و [[داوری]] نزد دیگران بروند از [[راه خدا]] بدور هستند.
	* در [[اسلام]] کسی می‌تواند عهده‌دار [[مقام حکومت]] بشود و [[رهبری سیاسی]] را بر عهده بگیرد که به [[مقام]] "[[ولایت]]" رسیده باشد و ولی‌ [[الله]] باشد. لذا پس از [[پیامبر]] {{صل}} [[علی]] {{ع}} دارای این [[مقام]] است از این‌رو [[پیامبر]] {{صل}} درباره او فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ}}. "هرکس که من [[سرپرست]] و مولای او هستم [[علی]] {{ع}} [[سرپرست]] و مولای او است".
	* این [[مقام]] پس از [[علی]] {{ع}} از آن [[فرزندان]] او که همه "[[اولیاء]] [[الله]]" هستند می‌باشد و [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از آنان عین [[اطاعت از خدا]] است: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>.		[[تاریخ]] [[انبیاء الهی]] از جمله [[پیامبر اسلام]] بزرگ‌ترین [[دلیل]] بر این سخن است که [[پیامبران]]، [[حاکمان]] بر [[حق]] [[جامعه]] هستند و آنها [[تشکیل حکومت]] می‌دهند چنان‌که [[پیامبر]] [[اسلام در مدینه]] [[تشکیل حکومت]] داد و خود به اداره آن پرداخت و برای [[جنگ]] و [[جهاد]] [[لشکر]] [[بسیج]] می‌کرد و [[مالیات‌ها]] را جمع‌آوری می‌کرد و به [[اجرای حدود]] و [[قضاوت]] بین افراد می‌پرداخت. پس اولین [[حاکمان]] [[الهی]] [[پیامبران]] هستند که از طرف [[خدا]] برای این کار [[برگزیده]] شده‌اند؛ و اولین [[حکومت]] را در [[تاریخ]] تشکیل داده‌اند.
	* به همین [[دلیل]] بود که همه [[امامان شیعه]] و [[پیروان]] [[راستین]] آنها هرگاه که شرایط به آنان اجازه می‌داد برای [[تشکیل حکومت اسلامی]] [[اقدام]] می‌کردند. چنان‌که [[علی]] {{ع}} عهده‌دار [[حکومت]] شد و پس از او پسرانش [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} نیز مدتی این [[مقام]] را عهده‌دار شدند و دیگر [[ائمه]] نیز اگر شرایط به آنها اجازه می‌داد این [[مسؤولیت]] را می‌پذیرفتند چنان‌که در سخنان خود به آن اشاره می‌کردند و خود را [[حاکمان]] بر [[حق الهی]] معرفی مینمودند<ref>ناصر مکارم شیرازی، ولایت در قرآن، ص۲۰۲.</ref>.
	* از سال ۲۶۰ه‍.ق که [[امام عسکری]] {{ع}} به [[شهادت]] رسید فرزندش [[امام مهدی\|حجة بن الحسن]] {{ع}} به [[فرمان خدا]] [[غیبت]] آغاز کرد و دوره جدیدی از [[تاریخ اسلام]] آغاز شد. از ابتدای این دوره تا سال ۳۲۹ که [[دوران غیبت صغری]] نامیده می‌شود چهار نفر از بزرگان [[شیعه]] از طرف [[امام زمان]] به عنوان [[نایب]] [[برگزیده]] شدند که بین [[شیعیان]] و [[امام]] رابطه باشند. این چهار نفر [[عثمان بن سعید]]، [[محمد بن عثمان]]، [[حسین بن روح]] و [[علی بن محمد سمری]] بودند و با درگذشت [[نایب چهارم]] در سال ۳۲۹ به [[فرمان]] [[امام عصر]] {{ع}} دوران [[نیابت خاصه]] پایان یافته اعلام شد و [[دوران غیبت کبری]] شروع گشت که تا [[ظهور امام]] ادامه دارد<ref>محمد بن علی بن بابویه، کمال الدین و تمام النعمه، تحقیق: علی‌اکبر غفاری، ج۲، ص۵۱۶.</ref><ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص:۱۰۶-۱۰۹.</ref>		در [[اسلام]] [[رئیس حکومت]]، [[پیامبر]] است و در زمان [[پیامبر]] نه‌تنها [[مقام]] [[دینی]] با [[رهبری سیاسی]] یکی بود، بلکه [[رهبری دینی]] پایه و اساس [[رهبری سیاسی]] به شمار می‌رفت. [[مقام]] [[سیاسی]] در [[اسلام]] از آن کسی است که به [[مقام]] "[[وَلایت]]" برسد و "ولی‌ [[الله]]" باشد تا [[شایستگی]] "[[وِلایت]]" را پیدا کند.

			در [[اسلام]] کسی می‌تواند عهده‌دار [[مقام حکومت]] بشود و [[رهبری سیاسی]] را بر عهده بگیرد که به [[مقام]] "[[ولایت]]" رسیده باشد و ولی‌ [[الله]] باشد. لذا پس از [[پیامبر]] {{صل}} [[علی]] {{ع}} دارای این [[مقام]] است از این‌رو [[پیامبر]] {{صل}} درباره او فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ}}. "هرکس که من [[سرپرست]] و مولای او هستم [[علی]] {{ع}} [[سرپرست]] و مولای او است".

			این [[مقام]] پس از [[علی]] {{ع}} از آن [[فرزندان]] او که همه "[[اولیاء]] [[الله]]" هستند می‌باشد و [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از آنان عین [[اطاعت از خدا]] است: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>.

			به همین [[دلیل]] بود که همه [[امامان شیعه]] و [[پیروان]] [[راستین]] آنها هرگاه که شرایط به آنان اجازه می‌داد برای [[تشکیل حکومت اسلامی]] [[اقدام]] می‌کردند. چنان‌که [[علی]] {{ع}} عهده‌دار [[حکومت]] شد و پس از او پسرانش [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} نیز مدتی این [[مقام]] را عهده‌دار شدند و دیگر [[ائمه]] نیز اگر شرایط به آنها اجازه می‌داد این [[مسؤولیت]] را می‌پذیرفتند چنان‌که در سخنان خود به آن اشاره می‌کردند و خود را [[حاکمان]] بر [[حق الهی]] معرفی مینمودند<ref>ناصر مکارم شیرازی، ولایت در قرآن، ص۲۰۲.</ref>.

			از سال ۲۶۰ه‍.ق که [[امام عسکری]] {{ع}} به [[شهادت]] رسید فرزندش [[امام مهدی\|حجة بن الحسن]] {{ع}} به [[فرمان خدا]] [[غیبت]] آغاز کرد و دوره جدیدی از [[تاریخ اسلام]] آغاز شد. از ابتدای این دوره تا سال ۳۲۹ که [[دوران غیبت صغری]] نامیده می‌شود چهار نفر از بزرگان [[شیعه]] از طرف [[امام زمان]] به عنوان [[نایب]] [[برگزیده]] شدند که بین [[شیعیان]] و [[امام]] رابطه باشند. این چهار نفر [[عثمان بن سعید]]، [[محمد بن عثمان]]، [[حسین بن روح]] و [[علی بن محمد سمری]] بودند و با درگذشت [[نایب چهارم]] در سال ۳۲۹ به [[فرمان]] [[امام عصر]] {{ع}} دوران [[نیابت خاصه]] پایان یافته اعلام شد و [[دوران غیبت کبری]] شروع گشت که تا [[ظهور امام]] ادامه دارد<ref>محمد بن علی بن بابویه، کمال الدین و تمام النعمه، تحقیق: علی‌اکبر غفاری، ج۲، ص۵۱۶.</ref>.<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص:۱۰۶-۱۰۹.</ref>

	== اختیارات ویژه [[حاکم]] [[اسلامی]] ==		== اختیارات ویژه [[حاکم]] [[اسلامی]] ==
	* از نظر [[اسلام]]، [[حاکم]] باید [[اسلام‌شناس]]، [[عادل]]، مدیر و [[بصیر]] باشد و برای تحقق اهداف [[دین]] از اختیارات کامل برخوردار باشد. بر همین اساس [[حاکم]] می‌تواند با توجه به [[روح]] کلی [[اسلام]]، [[قانون]] جدید وضع کند؛ ثانیاً در موارد تزاحم [[تکلیف]] اهم را مقدم بدارد. و همه [[مردم]] موظف‌اند از [[قوانین]] وضع‌ شده از سوی [[حاکم اسلامی]] [[تبعیت]] کنند. لذا هرگز [[اسلام]] به بن‌بست نمی‌رسد و ملاک برای تشخیص [[وظیفه]] وجود دارد<ref>[[صفدر الهی راد\|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)\|انسان‌شناسی]]، ص۱۹۰.</ref>.		از نظر [[اسلام]]، [[حاکم]] باید [[اسلام‌شناس]]، [[عادل]]، مدیر و [[بصیر]] باشد و برای تحقق اهداف [[دین]] از اختیارات کامل برخوردار باشد. بر همین اساس [[حاکم]] می‌تواند با توجه به [[روح]] کلی [[اسلام]]، [[قانون]] جدید وضع کند؛ ثانیاً در موارد تزاحم [[تکلیف]] اهم را مقدم بدارد. و همه [[مردم]] موظف‌اند از [[قوانین]] وضع‌ شده از سوی [[حاکم اسلامی]] [[تبعیت]] کنند. لذا هرگز [[اسلام]] به بن‌بست نمی‌رسد و ملاک برای تشخیص [[وظیفه]] وجود دارد<ref>[[صفدر الهی راد\|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)\|انسان‌شناسی]]، ص۱۹۰.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۲۴:		خط ۳۲:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:1379780.jpg\|22px]] [[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|'''بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان''']]		# [[پرونده:1379780.jpg\|22px]] [[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|'''بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان''']]
	* [[پرونده:1368921.jpg\|22px]] [[صفدر الهی راد\|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)\|'''انسان‌شناسی''']]		# [[پرونده:1368921.jpg\|22px]] [[صفدر الهی راد\|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)\|'''انسان‌شناسی''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:حکومت]]

Wasity: جایگزینی متن - ' ه. ق ' به 'ه‍.ق '

2022-09-18T07:27:42Z

جایگزینی متن - ' ه. ق ' به 'ه‍.ق '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۵۷
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	* این [[مقام]] پس از [[علی]] {{ع}} از آن [[فرزندان]] او که همه "[[اولیاء]] [[الله]]" هستند می‌باشد و [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از آنان عین [[اطاعت از خدا]] است: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>.		* این [[مقام]] پس از [[علی]] {{ع}} از آن [[فرزندان]] او که همه "[[اولیاء]] [[الله]]" هستند می‌باشد و [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از آنان عین [[اطاعت از خدا]] است: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>.
	* به همین [[دلیل]] بود که همه [[امامان شیعه]] و [[پیروان]] [[راستین]] آنها هرگاه که شرایط به آنان اجازه می‌داد برای [[تشکیل حکومت اسلامی]] [[اقدام]] می‌کردند. چنان‌که [[علی]] {{ع}} عهده‌دار [[حکومت]] شد و پس از او پسرانش [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} نیز مدتی این [[مقام]] را عهده‌دار شدند و دیگر [[ائمه]] نیز اگر شرایط به آنها اجازه می‌داد این [[مسؤولیت]] را می‌پذیرفتند چنان‌که در سخنان خود به آن اشاره می‌کردند و خود را [[حاکمان]] بر [[حق الهی]] معرفی مینمودند<ref>ناصر مکارم شیرازی، ولایت در قرآن، ص۲۰۲.</ref>.		* به همین [[دلیل]] بود که همه [[امامان شیعه]] و [[پیروان]] [[راستین]] آنها هرگاه که شرایط به آنان اجازه می‌داد برای [[تشکیل حکومت اسلامی]] [[اقدام]] می‌کردند. چنان‌که [[علی]] {{ع}} عهده‌دار [[حکومت]] شد و پس از او پسرانش [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} نیز مدتی این [[مقام]] را عهده‌دار شدند و دیگر [[ائمه]] نیز اگر شرایط به آنها اجازه می‌داد این [[مسؤولیت]] را می‌پذیرفتند چنان‌که در سخنان خود به آن اشاره می‌کردند و خود را [[حاکمان]] بر [[حق الهی]] معرفی مینمودند<ref>ناصر مکارم شیرازی، ولایت در قرآن، ص۲۰۲.</ref>.
	* از سال ~~۲۶۰ ه~~. ق که [[امام عسکری]] {{ع}} به [[شهادت]] رسید فرزندش [[امام مهدی\|حجة بن الحسن]] {{ع}} به [[فرمان خدا]] [[غیبت]] آغاز کرد و دوره جدیدی از [[تاریخ اسلام]] آغاز شد. از ابتدای این دوره تا سال ۳۲۹ که [[دوران غیبت صغری]] نامیده می‌شود چهار نفر از بزرگان [[شیعه]] از طرف [[امام زمان]] به عنوان [[نایب]] [[برگزیده]] شدند که بین [[شیعیان]] و [[امام]] رابطه باشند. این چهار نفر [[عثمان بن سعید]]، [[محمد بن عثمان]]، [[حسین بن روح]] و [[علی بن محمد سمری]] بودند و با درگذشت [[نایب چهارم]] در سال ۳۲۹ به [[فرمان]] [[امام عصر]] {{ع}} دوران [[نیابت خاصه]] پایان یافته اعلام شد و [[دوران غیبت کبری]] شروع گشت که تا [[ظهور امام]] ادامه دارد<ref>محمد بن علی بن بابویه، کمال الدین و تمام النعمه، تحقیق: علی‌اکبر غفاری، ج۲، ص۵۱۶.</ref><ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص:۱۰۶-۱۰۹.</ref>		* از سال ۲۶۰ه‍.ق که [[امام عسکری]] {{ع}} به [[شهادت]] رسید فرزندش [[امام مهدی\|حجة بن الحسن]] {{ع}} به [[فرمان خدا]] [[غیبت]] آغاز کرد و دوره جدیدی از [[تاریخ اسلام]] آغاز شد. از ابتدای این دوره تا سال ۳۲۹ که [[دوران غیبت صغری]] نامیده می‌شود چهار نفر از بزرگان [[شیعه]] از طرف [[امام زمان]] به عنوان [[نایب]] [[برگزیده]] شدند که بین [[شیعیان]] و [[امام]] رابطه باشند. این چهار نفر [[عثمان بن سعید]]، [[محمد بن عثمان]]، [[حسین بن روح]] و [[علی بن محمد سمری]] بودند و با درگذشت [[نایب چهارم]] در سال ۳۲۹ به [[فرمان]] [[امام عصر]] {{ع}} دوران [[نیابت خاصه]] پایان یافته اعلام شد و [[دوران غیبت کبری]] شروع گشت که تا [[ظهور امام]] ادامه دارد<ref>محمد بن علی بن بابویه، کمال الدین و تمام النعمه، تحقیق: علی‌اکبر غفاری، ج۲، ص۵۱۶.</ref><ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص:۱۰۶-۱۰۹.</ref>

	== اختیارات ویژه [[حاکم]] [[اسلامی]] ==		== اختیارات ویژه [[حاکم]] [[اسلامی]] ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:02:56Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:26:16Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[حاکم اسلامی در قرآن]] - [[حاکم اسلامی در حدیث]] - [[حاکم اسلامی در کلام اسلامی]] - [[حاکم اسلامی در نهج البلاغه]]\| پرسش مرتبط = حاکم اسلامی (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[حاکم اسلامی در قرآن]] - [[حاکم اسلامی در حدیث]] - [[حاکم اسلامی در کلام اسلامی]] - [[حاکم اسلامی در نهج البلاغه]]\| پرسش مرتبط = حاکم اسلامی (پرسش)}}

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[جامعه]] برای ادامه [[حیات]] به [[حکومت]] نیاز دارد و [[اسلام]] برای اداره [[جامعه]] و [[نظام حکومتی]] [[قانون]] قرار داده است و می‌دانیم هرکس که عهده‌دار [[امور جامعه]] شود باید [[امر و نهی]] کند و [[دستور]] دهد و [[مردم]] [[دستورات]] او را [[اجرا]] کنند. به عبارت دیگر باید دارای [[ولایت]] بر [[مردم]] باشد تا بتواند [[فرمان]] بدهد و دیگران نیز [[اطاعت]] کنند و تنها [[رب]] و مالک [[انسان]] دارای یک چنین حقی است و هیچ کس - در هر درجه‌ای که از [[مقام]] مادی یا [[معنوی]] باشد - از این [[حق]] برخوردار نیست و نمی‌تواند به دیگران [[فرمان]] دهد و [[اطاعت]] او نیز بر [[مردم]]، [[واجب]] نیست و [[مردم]] موظف بر انجام [[دستورات]] آنها نیستند.		* [[جامعه]] برای ادامه [[حیات]] به [[حکومت]] نیاز دارد و [[اسلام]] برای اداره [[جامعه]] و [[نظام حکومتی]] [[قانون]] قرار داده است و می‌دانیم هرکس که عهده‌دار [[امور جامعه]] شود باید [[امر و نهی]] کند و [[دستور]] دهد و [[مردم]] [[دستورات]] او را [[اجرا]] کنند. به عبارت دیگر باید دارای [[ولایت]] بر [[مردم]] باشد تا بتواند [[فرمان]] بدهد و دیگران نیز [[اطاعت]] کنند و تنها [[رب]] و مالک [[انسان]] دارای یک چنین حقی است و هیچ کس - در هر درجه‌ای که از [[مقام]] مادی یا [[معنوی]] باشد - از این [[حق]] برخوردار نیست و نمی‌تواند به دیگران [[فرمان]] دهد و [[اطاعت]] او نیز بر [[مردم]]، [[واجب]] نیست و [[مردم]] موظف بر انجام [[دستورات]] آنها نیستند.
	*پس [[رئیس حکومت]] در [[جامعه اسلامی]] کسی است که [[حق]] [[حکومت]] خود را از [[خدا]] گرفته باشد و [[خدا]] به او اجازه داده باشد که بین [[مردم]] [[حکم]] کند و [[خدا]] به [[پیامبران]] خود چنین اجازه‌ای داده است: {{متن قرآن\|يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ}}<ref>«ای داود! ما تو را در زمین خلیفه (خویش) کرده‌ایم پس میان مردم به درستی داوری کن و از هوا و هوس پیروی مکن که تو را از راه خداوند گمراه کند؛ به راستی آن کسان که از راه خداوند گمراه گردند» سوره ص، آیه ۲۶.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ}}<ref>«پس میان آنان بنابر آنچه خداوند فرو فرستاده است داوری کن و به جای آنچه از حق به تو رسیده است از خواسته‌های آنان پیروی مکن» سوره مائده، آیه ۴۸.</ref>.		*پس [[رئیس حکومت]] در [[جامعه اسلامی]] کسی است که [[حق]] [[حکومت]] خود را از [[خدا]] گرفته باشد و [[خدا]] به او اجازه داده باشد که بین [[مردم]] [[حکم]] کند و [[خدا]] به [[پیامبران]] خود چنین اجازه‌ای داده است: {{متن قرآن\|يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ}}<ref>«ای داود! ما تو را در زمین خلیفه (خویش) کرده‌ایم پس میان مردم به درستی داوری کن و از هوا و هوس پیروی مکن که تو را از راه خداوند گمراه کند؛ به راستی آن کسان که از راه خداوند گمراه گردند» سوره ص، آیه ۲۶.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ}}<ref>«پس میان آنان بنابر آنچه خداوند فرو فرستاده است داوری کن و به جای آنچه از حق به تو رسیده است از خواسته‌های آنان پیروی مکن» سوره مائده، آیه ۴۸.</ref>.
	*این دو [[آیه]] واگذاری [[حکومت]] را به [[داوود]] و به [[پیامبر اسلام]] نشان می‌دهد. در [[آیات]] دیگر نیز این مسأله [[تأیید]] و تأکید شده است. [[مردم]] نیز [[وظیفه]] دارند که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] کنند و کسانی که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] نکنند و یا در مسائل [[حکومت]] و [[داوری]] نزد دیگران بروند از [[راه خدا]] بدور هستند.		*این دو [[آیه]] واگذاری [[حکومت]] را به [[داوود]] و به [[پیامبر اسلام]] نشان می‌دهد. در [[آیات]] دیگر نیز این مسأله [[تأیید]] و تأکید شده است. [[مردم]] نیز [[وظیفه]] دارند که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] کنند و کسانی که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] نکنند و یا در مسائل [[حکومت]] و [[داوری]] نزد دیگران بروند از [[راه خدا]] بدور هستند.
	*[[تاریخ]] [[انبیاء الهی]] از جمله [[پیامبر اسلام]] بزرگ‌ترین [[دلیل]] بر این سخن است که [[پیامبران]]، [[حاکمان]] بر [[حق]] [[جامعه]] هستند و آنها [[تشکیل حکومت]] می‌دهند چنان‌که [[پیامبر]] [[اسلام در مدینه]] [[تشکیل حکومت]] داد و خود به اداره آن پرداخت و برای [[جنگ]] و [[جهاد]] [[لشکر]] [[بسیج]] می‌کرد و [[مالیات‌ها]] را جمع‌آوری می‌کرد و به [[اجرای حدود]] و [[قضاوت]] بین افراد می‌پرداخت. پس اولین [[حاکمان]] [[الهی]] [[پیامبران]] هستند که از طرف [[خدا]] برای این کار [[برگزیده]] شده‌اند؛ و اولین [[حکومت]] را در [[تاریخ]] تشکیل داده‌اند.		* [[تاریخ]] [[انبیاء الهی]] از جمله [[پیامبر اسلام]] بزرگ‌ترین [[دلیل]] بر این سخن است که [[پیامبران]]، [[حاکمان]] بر [[حق]] [[جامعه]] هستند و آنها [[تشکیل حکومت]] می‌دهند چنان‌که [[پیامبر]] [[اسلام در مدینه]] [[تشکیل حکومت]] داد و خود به اداره آن پرداخت و برای [[جنگ]] و [[جهاد]] [[لشکر]] [[بسیج]] می‌کرد و [[مالیات‌ها]] را جمع‌آوری می‌کرد و به [[اجرای حدود]] و [[قضاوت]] بین افراد می‌پرداخت. پس اولین [[حاکمان]] [[الهی]] [[پیامبران]] هستند که از طرف [[خدا]] برای این کار [[برگزیده]] شده‌اند؛ و اولین [[حکومت]] را در [[تاریخ]] تشکیل داده‌اند.
	*در [[اسلام]] [[رئیس حکومت]]، [[پیامبر]] است و در زمان [[پیامبر]] نه‌تنها [[مقام]] [[دینی]] با [[رهبری سیاسی]] یکی بود، بلکه [[رهبری دینی]] پایه و اساس [[رهبری سیاسی]] به شمار می‌رفت. [[مقام]] [[سیاسی]] در [[اسلام]] از آن کسی است که به [[مقام]] "[[وَلایت]]" برسد و "ولی‌ [[الله]]" باشد تا [[شایستگی]] "[[وِلایت]]" را پیدا کند.		*در [[اسلام]] [[رئیس حکومت]]، [[پیامبر]] است و در زمان [[پیامبر]] نه‌تنها [[مقام]] [[دینی]] با [[رهبری سیاسی]] یکی بود، بلکه [[رهبری دینی]] پایه و اساس [[رهبری سیاسی]] به شمار می‌رفت. [[مقام]] [[سیاسی]] در [[اسلام]] از آن کسی است که به [[مقام]] "[[وَلایت]]" برسد و "ولی‌ [[الله]]" باشد تا [[شایستگی]] "[[وِلایت]]" را پیدا کند.
	*در [[اسلام]] کسی می‌تواند عهده‌دار [[مقام حکومت]] بشود و [[رهبری سیاسی]] را بر عهده بگیرد که به [[مقام]] "[[ولایت]]" رسیده باشد و ولی‌ [[الله]] باشد. لذا پس از [[پیامبر]]{{صل}} [[علی]]{{ع}} دارای این [[مقام]] است از این‌رو [[پیامبر]]{{صل}} درباره او فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ}}. "هرکس که من [[سرپرست]] و مولای او هستم [[علی]]{{ع}} [[سرپرست]] و مولای او است".		*در [[اسلام]] کسی می‌تواند عهده‌دار [[مقام حکومت]] بشود و [[رهبری سیاسی]] را بر عهده بگیرد که به [[مقام]] "[[ولایت]]" رسیده باشد و ولی‌ [[الله]] باشد. لذا پس از [[پیامبر]]{{صل}} [[علی]]{{ع}} دارای این [[مقام]] است از این‌رو [[پیامبر]]{{صل}} درباره او فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ}}. "هرکس که من [[سرپرست]] و مولای او هستم [[علی]]{{ع}} [[سرپرست]] و مولای او است".
خط ۳۱:		خط ۳۰:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T15:54:23Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[حاکم اسلامی در قرآن]] - [[حاکم اسلامی در حدیث]] - [[حاکم اسلامی در کلام اسلامی]] - [[حاکم اسلامی در نهج البلاغه]]\| پرسش مرتبط = حاکم اسلامی (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[حاکم اسلامی در قرآن]] - [[حاکم اسلامی در حدیث]] - [[حاکم اسلامی در کلام اسلامی]] - [[حاکم اسلامی در نهج البلاغه]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[حاکم اسلامی (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Hosein در ‏۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۳۲

2022-06-02T04:32:29Z

@@ خط ۱۷: / خط ۱۷: @@
 ==اختیارات ویژه [[حاکم]] [[اسلامی]]==
 *از نظر [[اسلام]]، [[حاکم]] باید [[اسلام‌شناس]]، [[عادل]]، مدیر و [[بصیر]] باشد و برای تحقق اهداف [[دین]] از اختیارات کامل برخوردار باشد. بر همین اساس [[حاکم]] می‌تواند با توجه به [[روح]] کلی [[اسلام]]، [[قانون]] جدید وضع کند؛ ثانیاً در موارد تزاحم [[تکلیف]] اهم را مقدم بدارد. و همه [[مردم]] موظف‌اند از [[قوانین]] وضع‌ شده از سوی [[حاکم اسلامی]] [[تبعیت]] کنند. لذا هرگز [[اسلام]] به بن‌بست نمی‌رسد و ملاک برای تشخیص [[وظیفه]] وجود دارد<ref>[[صفدر الهی راد|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)|انسان‌شناسی]]، ص۱۹۰.</ref>.
 == منابع ==
@@ خط ۲۳: / خط ۳۰: @@
 * [[پرونده:1368921.jpg|22px]] [[صفدر الهی راد|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)|'''انسان‌شناسی''']]
 {{پایان منابع}}
 == پانویس ==
@@ خط ۳۴: / خط ۳۵: @@
 [[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌ وابسته}} +{{مدخل وابسته}})

2022-01-01T18:02:17Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌ وابسته}} +{{مدخل وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۳۲
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[حکومت]]		* [[حکومت]]
	* [[حکومت اسلامی]]		* [[حکومت اسلامی]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[حاکم اسلامی در قرآن]] - [[حاکم اسلامی در حدیث]] - [[حاکم اسلامی در کلام اسلامی]] - [[حاکم اسلامی در نهج البلاغه]]\| پرسش مرتبط = حاکم اسلامی (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[حاکم اسلامی در قرآن]] - [[حاکم اسلامی در حدیث]] - [[حاکم اسلامی در کلام اسلامی]] - [[حاکم اسلامی در نهج البلاغه]]\| پرسش مرتبط = حاکم اسلامی (پرسش)}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	* [[جامعه]] برای ادامه [[حیات]] به [[حکومت]] نیاز دارد و [[اسلام]] برای اداره [[جامعه]] و [[نظام حکومتی]] [[قانون]] قرار داده است و می‌دانیم هرکس که عهده‌دار [[امور جامعه]] شود باید [[امر و نهی]] کند و [[دستور]] دهد و [[مردم]] [[دستورات]] او را [[اجرا]] کنند. به عبارت دیگر باید دارای [[ولایت]] بر [[مردم]] باشد تا بتواند [[فرمان]] بدهد و دیگران نیز [[اطاعت]] کنند و تنها [[رب]] و مالک [[انسان]] دارای یک چنین حقی است و هیچ کس - در هر درجه‌ای که از [[مقام]] مادی یا [[معنوی]] باشد - از این [[حق]] برخوردار نیست و نمی‌تواند به دیگران [[فرمان]] دهد و [[اطاعت]] او نیز بر [[مردم]]، [[واجب]] نیست و [[مردم]] موظف بر انجام [[دستورات]] آنها نیستند.		* [[جامعه]] برای ادامه [[حیات]] به [[حکومت]] نیاز دارد و [[اسلام]] برای اداره [[جامعه]] و [[نظام حکومتی]] [[قانون]] قرار داده است و می‌دانیم هرکس که عهده‌دار [[امور جامعه]] شود باید [[امر و نهی]] کند و [[دستور]] دهد و [[مردم]] [[دستورات]] او را [[اجرا]] کنند. به عبارت دیگر باید دارای [[ولایت]] بر [[مردم]] باشد تا بتواند [[فرمان]] بدهد و دیگران نیز [[اطاعت]] کنند و تنها [[رب]] و مالک [[انسان]] دارای یک چنین حقی است و هیچ کس - در هر درجه‌ای که از [[مقام]] مادی یا [[معنوی]] باشد - از این [[حق]] برخوردار نیست و نمی‌تواند به دیگران [[فرمان]] دهد و [[اطاعت]] او نیز بر [[مردم]]، [[واجب]] نیست و [[مردم]] موظف بر انجام [[دستورات]] آنها نیستند.
	*پس [[رئیس حکومت]] در [[جامعه اسلامی]] کسی است که [[حق]] [[حکومت]] خود را از [[خدا]] گرفته باشد و [[خدا]] به او اجازه داده باشد که بین [[مردم]] [[حکم]] کند و [[خدا]] به [[پیامبران]] خود چنین اجازه‌ای داده است: {{متن قرآن\|يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ}}<ref>«ای داود! ما تو را در زمین خلیفه (خویش) کرده‌ایم پس میان مردم به درستی داوری کن و از هوا و هوس پیروی مکن که تو را از راه خداوند گمراه کند؛ به راستی آن کسان که از راه خداوند گمراه گردند» سوره ص، آیه ۲۶.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ}}<ref>«پس میان آنان بنابر آنچه خداوند فرو فرستاده است داوری کن و به جای آنچه از حق به تو رسیده است از خواسته‌های آنان پیروی مکن» سوره مائده، آیه ۴۸.</ref>.		* پس [[رئیس حکومت]] در [[جامعه اسلامی]] کسی است که [[حق]] [[حکومت]] خود را از [[خدا]] گرفته باشد و [[خدا]] به او اجازه داده باشد که بین [[مردم]] [[حکم]] کند و [[خدا]] به [[پیامبران]] خود چنین اجازه‌ای داده است: {{متن قرآن\|يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ}}<ref>«ای داود! ما تو را در زمین خلیفه (خویش) کرده‌ایم پس میان مردم به درستی داوری کن و از هوا و هوس پیروی مکن که تو را از راه خداوند گمراه کند؛ به راستی آن کسان که از راه خداوند گمراه گردند» سوره ص، آیه ۲۶.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ}}<ref>«پس میان آنان بنابر آنچه خداوند فرو فرستاده است داوری کن و به جای آنچه از حق به تو رسیده است از خواسته‌های آنان پیروی مکن» سوره مائده، آیه ۴۸.</ref>.
	*این دو [[آیه]] واگذاری [[حکومت]] را به [[داوود]] و به [[پیامبر اسلام]] نشان می‌دهد. در [[آیات]] دیگر نیز این مسأله [[تأیید]] و تأکید شده است. [[مردم]] نیز [[وظیفه]] دارند که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] کنند و کسانی که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] نکنند و یا در مسائل [[حکومت]] و [[داوری]] نزد دیگران بروند از [[راه خدا]] بدور هستند.		* این دو [[آیه]] واگذاری [[حکومت]] را به [[داوود]] و به [[پیامبر اسلام]] نشان می‌دهد. در [[آیات]] دیگر نیز این مسأله [[تأیید]] و تأکید شده است. [[مردم]] نیز [[وظیفه]] دارند که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] کنند و کسانی که از [[پیامبر]] [[اطاعت]] نکنند و یا در مسائل [[حکومت]] و [[داوری]] نزد دیگران بروند از [[راه خدا]] بدور هستند.
	* [[تاریخ]] [[انبیاء الهی]] از جمله [[پیامبر اسلام]] بزرگ‌ترین [[دلیل]] بر این سخن است که [[پیامبران]]، [[حاکمان]] بر [[حق]] [[جامعه]] هستند و آنها [[تشکیل حکومت]] می‌دهند چنان‌که [[پیامبر]] [[اسلام در مدینه]] [[تشکیل حکومت]] داد و خود به اداره آن پرداخت و برای [[جنگ]] و [[جهاد]] [[لشکر]] [[بسیج]] می‌کرد و [[مالیات‌ها]] را جمع‌آوری می‌کرد و به [[اجرای حدود]] و [[قضاوت]] بین افراد می‌پرداخت. پس اولین [[حاکمان]] [[الهی]] [[پیامبران]] هستند که از طرف [[خدا]] برای این کار [[برگزیده]] شده‌اند؛ و اولین [[حکومت]] را در [[تاریخ]] تشکیل داده‌اند.		* [[تاریخ]] [[انبیاء الهی]] از جمله [[پیامبر اسلام]] بزرگ‌ترین [[دلیل]] بر این سخن است که [[پیامبران]]، [[حاکمان]] بر [[حق]] [[جامعه]] هستند و آنها [[تشکیل حکومت]] می‌دهند چنان‌که [[پیامبر]] [[اسلام در مدینه]] [[تشکیل حکومت]] داد و خود به اداره آن پرداخت و برای [[جنگ]] و [[جهاد]] [[لشکر]] [[بسیج]] می‌کرد و [[مالیات‌ها]] را جمع‌آوری می‌کرد و به [[اجرای حدود]] و [[قضاوت]] بین افراد می‌پرداخت. پس اولین [[حاکمان]] [[الهی]] [[پیامبران]] هستند که از طرف [[خدا]] برای این کار [[برگزیده]] شده‌اند؛ و اولین [[حکومت]] را در [[تاریخ]] تشکیل داده‌اند.
	*در [[اسلام]] [[رئیس حکومت]]، [[پیامبر]] است و در زمان [[پیامبر]] نه‌تنها [[مقام]] [[دینی]] با [[رهبری سیاسی]] یکی بود، بلکه [[رهبری دینی]] پایه و اساس [[رهبری سیاسی]] به شمار می‌رفت. [[مقام]] [[سیاسی]] در [[اسلام]] از آن کسی است که به [[مقام]] "[[وَلایت]]" برسد و "ولی‌ [[الله]]" باشد تا [[شایستگی]] "[[وِلایت]]" را پیدا کند.		* در [[اسلام]] [[رئیس حکومت]]، [[پیامبر]] است و در زمان [[پیامبر]] نه‌تنها [[مقام]] [[دینی]] با [[رهبری سیاسی]] یکی بود، بلکه [[رهبری دینی]] پایه و اساس [[رهبری سیاسی]] به شمار می‌رفت. [[مقام]] [[سیاسی]] در [[اسلام]] از آن کسی است که به [[مقام]] "[[وَلایت]]" برسد و "ولی‌ [[الله]]" باشد تا [[شایستگی]] "[[وِلایت]]" را پیدا کند.
	*در [[اسلام]] کسی می‌تواند عهده‌دار [[مقام حکومت]] بشود و [[رهبری سیاسی]] را بر عهده بگیرد که به [[مقام]] "[[ولایت]]" رسیده باشد و ولی‌ [[الله]] باشد. لذا پس از [[پیامبر]]{{صل}} [[علی]]{{ع}} دارای این [[مقام]] است از این‌رو [[پیامبر]]{{صل}} درباره او فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ}}. "هرکس که من [[سرپرست]] و مولای او هستم [[علی]]{{ع}} [[سرپرست]] و مولای او است".		* در [[اسلام]] کسی می‌تواند عهده‌دار [[مقام حکومت]] بشود و [[رهبری سیاسی]] را بر عهده بگیرد که به [[مقام]] "[[ولایت]]" رسیده باشد و ولی‌ [[الله]] باشد. لذا پس از [[پیامبر]] {{صل}} [[علی]] {{ع}} دارای این [[مقام]] است از این‌رو [[پیامبر]] {{صل}} درباره او فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ}}. "هرکس که من [[سرپرست]] و مولای او هستم [[علی]] {{ع}} [[سرپرست]] و مولای او است".
	*این [[مقام]] پس از [[علی]]{{ع}} از آن [[فرزندان]] او که همه "[[اولیاء]] [[الله]]" هستند می‌باشد و [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از آنان عین [[اطاعت از خدا]] است: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>.		* این [[مقام]] پس از [[علی]] {{ع}} از آن [[فرزندان]] او که همه "[[اولیاء]] [[الله]]" هستند می‌باشد و [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از آنان عین [[اطاعت از خدا]] است: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>.
	*به همین [[دلیل]] بود که همه [[امامان شیعه]] و [[پیروان]] [[راستین]] آنها هرگاه که شرایط به آنان اجازه می‌داد برای [[تشکیل حکومت اسلامی]] [[اقدام]] می‌کردند. چنان‌که [[علی]]{{ع}} عهده‌دار [[حکومت]] شد و پس از او پسرانش [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{عم}} نیز مدتی این [[مقام]] را عهده‌دار شدند و دیگر [[ائمه]] نیز اگر شرایط به آنها اجازه می‌داد این [[مسؤولیت]] را می‌پذیرفتند چنان‌که در سخنان خود به آن اشاره می‌کردند و خود را [[حاکمان]] بر [[حق الهی]] معرفی مینمودند<ref>ناصر مکارم شیرازی، ولایت در قرآن، ص۲۰۲.</ref>.		* به همین [[دلیل]] بود که همه [[امامان شیعه]] و [[پیروان]] [[راستین]] آنها هرگاه که شرایط به آنان اجازه می‌داد برای [[تشکیل حکومت اسلامی]] [[اقدام]] می‌کردند. چنان‌که [[علی]] {{ع}} عهده‌دار [[حکومت]] شد و پس از او پسرانش [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} نیز مدتی این [[مقام]] را عهده‌دار شدند و دیگر [[ائمه]] نیز اگر شرایط به آنها اجازه می‌داد این [[مسؤولیت]] را می‌پذیرفتند چنان‌که در سخنان خود به آن اشاره می‌کردند و خود را [[حاکمان]] بر [[حق الهی]] معرفی مینمودند<ref>ناصر مکارم شیرازی، ولایت در قرآن، ص۲۰۲.</ref>.
	*از سال ۲۶۰ ه.ق که [[امام عسکری]]{{ع}} به [[شهادت]] رسید فرزندش [[امام مهدی\|حجة بن الحسن]]{{ع}} به [[فرمان خدا]] [[غیبت]] آغاز کرد و دوره جدیدی از [[تاریخ اسلام]] آغاز شد. از ابتدای این دوره تا سال ۳۲۹ که [[دوران غیبت صغری]] نامیده می‌شود چهار نفر از بزرگان [[شیعه]] از طرف [[امام زمان]] به عنوان [[نایب]] [[برگزیده]] شدند که بین [[شیعیان]] و [[امام]] رابطه باشند. این چهار نفر [[عثمان بن سعید]]، [[محمد بن عثمان]]، [[حسین بن روح]] و [[علی بن محمد سمری]] بودند و با درگذشت [[نایب چهارم]] در سال ۳۲۹ به [[فرمان]] [[امام عصر]]{{ع}} دوران [[نیابت خاصه]] پایان یافته اعلام شد و [[دوران غیبت کبری]] شروع گشت که تا [[ظهور امام]] ادامه دارد<ref>محمد بن علی بن بابویه، کمال الدین و تمام النعمه، تحقیق: علی‌اکبر غفاری، ج۲، ص۵۱۶.</ref><ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص:۱۰۶-۱۰۹.</ref>		* از سال ۲۶۰ ه. ق که [[امام عسکری]] {{ع}} به [[شهادت]] رسید فرزندش [[امام مهدی\|حجة بن الحسن]] {{ع}} به [[فرمان خدا]] [[غیبت]] آغاز کرد و دوره جدیدی از [[تاریخ اسلام]] آغاز شد. از ابتدای این دوره تا سال ۳۲۹ که [[دوران غیبت صغری]] نامیده می‌شود چهار نفر از بزرگان [[شیعه]] از طرف [[امام زمان]] به عنوان [[نایب]] [[برگزیده]] شدند که بین [[شیعیان]] و [[امام]] رابطه باشند. این چهار نفر [[عثمان بن سعید]]، [[محمد بن عثمان]]، [[حسین بن روح]] و [[علی بن محمد سمری]] بودند و با درگذشت [[نایب چهارم]] در سال ۳۲۹ به [[فرمان]] [[امام عصر]] {{ع}} دوران [[نیابت خاصه]] پایان یافته اعلام شد و [[دوران غیبت کبری]] شروع گشت که تا [[ظهور امام]] ادامه دارد<ref>محمد بن علی بن بابویه، کمال الدین و تمام النعمه، تحقیق: علی‌اکبر غفاری، ج۲، ص۵۱۶.</ref><ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص:۱۰۶-۱۰۹.</ref>

	==اختیارات ویژه [[حاکم]] [[اسلامی]]==		== اختیارات ویژه [[حاکم]] [[اسلامی]] ==
	*از نظر [[اسلام]]، [[حاکم]] باید [[اسلام‌شناس]]، [[عادل]]، مدیر و [[بصیر]] باشد و برای تحقق اهداف [[دین]] از اختیارات کامل برخوردار باشد. بر همین اساس [[حاکم]] می‌تواند با توجه به [[روح]] کلی [[اسلام]]، [[قانون]] جدید وضع کند؛ ثانیاً در موارد تزاحم [[تکلیف]] اهم را مقدم بدارد. و همه [[مردم]] موظف‌اند از [[قوانین]] وضع‌ شده از سوی [[حاکم اسلامی]] [[تبعیت]] کنند. لذا هرگز [[اسلام]] به بن‌بست نمی‌رسد و ملاک برای تشخیص [[وظیفه]] وجود دارد<ref>[[صفدر الهی راد\|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)\|انسان‌شناسی]]، ص۱۹۰.</ref>.		* از نظر [[اسلام]]، [[حاکم]] باید [[اسلام‌شناس]]، [[عادل]]، مدیر و [[بصیر]] باشد و برای تحقق اهداف [[دین]] از اختیارات کامل برخوردار باشد. بر همین اساس [[حاکم]] می‌تواند با توجه به [[روح]] کلی [[اسلام]]، [[قانون]] جدید وضع کند؛ ثانیاً در موارد تزاحم [[تکلیف]] اهم را مقدم بدارد. و همه [[مردم]] موظف‌اند از [[قوانین]] وضع‌ شده از سوی [[حاکم اسلامی]] [[تبعیت]] کنند. لذا هرگز [[اسلام]] به بن‌بست نمی‌رسد و ملاک برای تشخیص [[وظیفه]] وجود دارد<ref>[[صفدر الهی راد\|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)\|انسان‌شناسی]]، ص۱۹۰.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==