حدیث ثقلین در معارف و سیره فاطمی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* ویژگی‌های حدیث ثقلین در روایت فاطمه{{س}} */

2024-08-02T05:59:19Z

ویژگی‌های حدیث ثقلین در روایت فاطمه{{س}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	۳. '''جدایی‌ناپذیری [[قرآن و عترت]]:''' از دیگر ویژگی‌های ثقلین، عدم جدایی آنها تا [[روز قیامت]] و ورود بر [[حوض کوثر]] می‌باشد: {{متن حدیث\|لَا يَفْتَرِقَانِ حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ‌}}. همان‌گونه که [[خداوند]] درباره جداناپذیری ثقلین می‌فرماید: {{متن قرآن\|بَلْ هُوَ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ}}<ref>«اما آن (قرآن) آیاتی روشن است در سینه کسانی که به آنان دانش داده‌اند و آیات ما را جز ستمکاران انکار نمی‌کنند» سوره عنکبوت، آیه ۴۹.</ref>. اما آن ([[قرآن]]) آیاتی روشن است در سینه کسانی که به آنان [[دانش]] داده‌اند (یعنی حقیقتی که از [[آسمان]] نازل شده در سینه عترت پیامبر{{صل}} است و هرگز جدا ناشدنی است) همان‌گونه که پیامبر از قرآن جدا نبود.		۳. '''جدایی‌ناپذیری [[قرآن و عترت]]:''' از دیگر ویژگی‌های ثقلین، عدم جدایی آنها تا [[روز قیامت]] و ورود بر [[حوض کوثر]] می‌باشد: {{متن حدیث\|لَا يَفْتَرِقَانِ حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ‌}}. همان‌گونه که [[خداوند]] درباره جداناپذیری ثقلین می‌فرماید: {{متن قرآن\|بَلْ هُوَ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ}}<ref>«اما آن (قرآن) آیاتی روشن است در سینه کسانی که به آنان دانش داده‌اند و آیات ما را جز ستمکاران انکار نمی‌کنند» سوره عنکبوت، آیه ۴۹.</ref>. اما آن ([[قرآن]]) آیاتی روشن است در سینه کسانی که به آنان [[دانش]] داده‌اند (یعنی حقیقتی که از [[آسمان]] نازل شده در سینه عترت پیامبر{{صل}} است و هرگز جدا ناشدنی است) همان‌گونه که پیامبر از قرآن جدا نبود.

	۴. '''[[وعده]] بازخواست از [[رفتار]] [[امت]] با ثقلین:''' از عبارت {{متن حدیث\|فَأَسأَلُكُمْ مَا تَخلُفُونِي فِيهِمَا}} به روشنی [[مسئولیت]] خطیر در قبال قرآن و عترت استفاده می‌شود و بر اساس آن، [[مسلمانان]] [[وظیفه]] دارند [[حرمت]] این دو را پاس دارند و نسبت به قرآن و عترت [[رفتاری]] [[نیک]] و پسندیده را در پیش گیرند. [[مطیع]] عترت بوده و از آنان جدا نگردند. فراموش نکنند که [[اطاعت]] از [[عترت]] همان [[تمسک به ثقلین]] می‌باشد. همه توانایی [[علمی]] و عملی خود را برای اطاعت و [[تبعیت]] از عترت به کار گیرند و سعادت دنیا و [[آخرت]] خود را در [[تمسک به قرآن]] و عترت بدانند<ref>[[محمد حیدر مظفری\|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)\|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۱۱۵.</ref>.		۴. '''[[وعده]] بازخواست از [[رفتار]] [[امت]] با ثقلین:''' از عبارت {{متن حدیث\|فَأَسأَلُكُمْ مَا تَخلُفُونِي فِيهِمَا}} به روشنی [[مسئولیت]] خطیر در قبال قرآن و عترت استفاده می‌شود و بر اساس آن، [[مسلمانان]] [[وظیفه]] دارند [[حرمت]] این دو را پاس دارند و نسبت به قرآن و عترت [[رفتاری]] [[نیک]] و پسندیده را در پیش گیرند. [[مطیع]] عترت بوده و از آنان جدا نگردند. فراموش نکنند که [[اطاعت]] از [[عترت]] همان تمسک به ثقلین می‌باشد. همه توانایی [[علمی]] و عملی خود را برای اطاعت و [[تبعیت]] از عترت به کار گیرند و سعادت دنیا و [[آخرت]] خود را در [[تمسک به قرآن]] و عترت بدانند<ref>[[محمد حیدر مظفری\|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)\|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۱۱۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* ویژگی‌های حدیث ثقلین در روایت فاطمه{{س}} */

2024-08-02T05:59:02Z

ویژگی‌های حدیث ثقلین در روایت فاطمه{{س}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۹
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	=== ویژگی‌های [[حدیث ثقلین]] در [[روایت]] فاطمه{{س}} ===		=== ویژگی‌های [[حدیث ثقلین]] در [[روایت]] فاطمه{{س}} ===
	۱. [[جانشینی پیامبر]]{{صل}}: اولین ویژگی که در [[حدیث ثقلین]] وجود دارد، مسئله [[اثبات]] [[جانشینی]] [[عترت]] پس از [[پیامبر]]{{صل}} است. چنانکه در این [[روایت]] [[صدیقه طاهره]]{{س}} آمده است: {{متن حدیث\|أَلَا إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي}}. این جمله بر این نکته تصریح دارد که [[کتاب خدا]] و [[عترت پیامبر]]{{صل}}، در نبود آن حضرت [[جانشین]] ایشان در امر [[هدایت]] [[مسلمین]] خواهند بود.		۱. '''[[جانشینی پیامبر]]{{صل}}:''' اولین ویژگی که در [[حدیث ثقلین]] وجود دارد، مسئله [[اثبات]] [[جانشینی]] [[عترت]] پس از [[پیامبر]]{{صل}} است. چنانکه در این [[روایت]] [[صدیقه طاهره]]{{س}} آمده است: {{متن حدیث\|أَلَا إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي}}. این جمله بر این نکته تصریح دارد که [[کتاب خدا]] و [[عترت پیامبر]]{{صل}}، در نبود آن حضرت [[جانشین]] ایشان در امر [[هدایت]] [[مسلمین]] خواهند بود.

	۲. معرفی [[امیر المؤمنین]]{{ع}} به عنوان مصداق: در روایت صدیقه طاهره{{س}} این مسئله، بسیار مهم و قابل توجه است که [[رسول خدا]]{{صل}} در آخرین لحظات [[عمر]] [[مبارک]] خود پس از معرفی [[ثقلین]] دستان [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را گرفت و دو جمله «[[کتاب الله]]» و «عترتی» را [[تفسیر]] نمود و با مثالی عینی و اشاره مستقیم، تمام ابهامات احتمالی را از میان برداشت. {{متن حدیث\|أَخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ{{ع}} فَقَالَ: هَذَا عَلِيٌّ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَ عَلِيٍّ}} مصداق فعلی عترت؛ علی{{ع}} است.		۲. '''معرفی [[امیر المؤمنین]]{{ع}} به عنوان مصداق:''' در روایت صدیقه طاهره{{س}} این مسئله، بسیار مهم و قابل توجه است که [[رسول خدا]]{{صل}} در آخرین لحظات [[عمر]] [[مبارک]] خود پس از معرفی [[ثقلین]] دستان [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را گرفت و دو جمله «[[کتاب الله]]» و «عترتی» را [[تفسیر]] نمود و با مثالی عینی و اشاره مستقیم، تمام ابهامات احتمالی را از میان برداشت. {{متن حدیث\|أَخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ{{ع}} فَقَالَ: هَذَا عَلِيٌّ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَ عَلِيٍّ}} مصداق فعلی عترت؛ علی{{ع}} است.

	۳. جدایی‌ناپذیری [[قرآن و عترت]]: از دیگر ویژگی‌های ثقلین، عدم جدایی آنها تا [[روز قیامت]] و ورود بر [[حوض کوثر]] می‌باشد: {{متن حدیث\|لَا يَفْتَرِقَانِ حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ‌}}. همان‌گونه که [[خداوند]] درباره جداناپذیری ثقلین می‌فرماید: {{متن قرآن\|بَلْ هُوَ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ}}<ref>«اما آن (قرآن) آیاتی روشن است در سینه کسانی که به آنان دانش داده‌اند و آیات ما را جز ستمکاران انکار نمی‌کنند» سوره عنکبوت، آیه ۴۹.</ref>. اما آن ([[قرآن]]) آیاتی روشن است در سینه کسانی که به آنان [[دانش]] داده‌اند (یعنی حقیقتی که از [[آسمان]] نازل شده در سینه عترت پیامبر{{صل}} است و هرگز جدا ناشدنی است) همان‌گونه که پیامبر از قرآن جدا نبود.		۳. '''جدایی‌ناپذیری [[قرآن و عترت]]:''' از دیگر ویژگی‌های ثقلین، عدم جدایی آنها تا [[روز قیامت]] و ورود بر [[حوض کوثر]] می‌باشد: {{متن حدیث\|لَا يَفْتَرِقَانِ حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ‌}}. همان‌گونه که [[خداوند]] درباره جداناپذیری ثقلین می‌فرماید: {{متن قرآن\|بَلْ هُوَ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ}}<ref>«اما آن (قرآن) آیاتی روشن است در سینه کسانی که به آنان دانش داده‌اند و آیات ما را جز ستمکاران انکار نمی‌کنند» سوره عنکبوت، آیه ۴۹.</ref>. اما آن ([[قرآن]]) آیاتی روشن است در سینه کسانی که به آنان [[دانش]] داده‌اند (یعنی حقیقتی که از [[آسمان]] نازل شده در سینه عترت پیامبر{{صل}} است و هرگز جدا ناشدنی است) همان‌گونه که پیامبر از قرآن جدا نبود.

	۴. [[وعده]] بازخواست از [[رفتار]] [[امت]] با ثقلین: از عبارت {{متن حدیث\|فَأَسأَلُكُمْ مَا تَخلُفُونِي فِيهِمَا}} به روشنی [[مسئولیت]] خطیر در قبال قرآن و عترت استفاده می‌شود و بر اساس آن، [[مسلمانان]] [[وظیفه]] دارند [[حرمت]] این دو را [[پاس]] دارند و نسبت به قرآن و عترت [[رفتاری]] [[نیک]] و [[پسندیده]] را در پیش گیرند. [[مطیع]] عترت بوده و از آنان جدا نگردند. فراموش نکنند که [[اطاعت]] از [[عترت]] همان [[تمسک به ثقلین]] می‌باشد. همه [[توانایی]] [[علمی]] و عملی خود را برای اطاعت و [[تبعیت]] از عترت به کار گیرند و [[سعادت دنیا]] و [[آخرت]] خود را در [[تمسک به قرآن]] و عترت بدانند<ref>[[محمد حیدر مظفری\|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)\|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۱۱۵.</ref>.		۴. '''[[وعده]] بازخواست از [[رفتار]] [[امت]] با ثقلین:''' از عبارت {{متن حدیث\|فَأَسأَلُكُمْ مَا تَخلُفُونِي فِيهِمَا}} به روشنی [[مسئولیت]] خطیر در قبال قرآن و عترت استفاده می‌شود و بر اساس آن، [[مسلمانان]] [[وظیفه]] دارند [[حرمت]] این دو را پاس دارند و نسبت به قرآن و عترت [[رفتاری]] [[نیک]] و پسندیده را در پیش گیرند. [[مطیع]] عترت بوده و از آنان جدا نگردند. فراموش نکنند که [[اطاعت]] از [[عترت]] همان [[تمسک به ثقلین]] می‌باشد. همه توانایی [[علمی]] و عملی خود را برای اطاعت و [[تبعیت]] از عترت به کار گیرند و سعادت دنیا و [[آخرت]] خود را در [[تمسک به قرآن]] و عترت بدانند<ref>[[محمد حیدر مظفری\|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)\|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۱۱۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* اثبات امامت با حدیث ثقلین */

2024-08-02T05:58:08Z

اثبات امامت با حدیث ثقلین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۸
خط ۹:		خط ۹:
	{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در حدیث}}		{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در حدیث}}
	[[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\|سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ‌: أَلَا وَ‌إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي...}}<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴.</ref>؛		[[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\|سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ‌: أَلَا وَ‌إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي...}}<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴.</ref>؛
	[[حدیث ثقلین]] به طرُق فراوانی از بزرگان:چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}}<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۵؛ کلینی، کافی، ج٢، ص۴١۵؛ ابن أبی‌عاصم، کتاب السنة، ص۶٣١.</ref>، [[امام مجتبی]]{{ع}}<ref>خزاز، کفایة الأثر، ص١۶٢.</ref>، [[امام باقر]]{{ع}}<ref>صفار، بصائر الدرجات، ص۴٣٣؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٢١.</ref>، [[امام صادق]]{{ع}}<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٩٣؛ طوسی، أمالی، ص١۶١.</ref>، [[امام رضا]]{{ع}}<ref>صدوق، أمالی، ص۶١۵.</ref>، [[جابر بن عبد الله انصاری]]<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کمال الدین و تمام النعمة، ص۲۳۷.</ref>، [[عبد الله بن عباس]]<ref>مفید، أمالی، ص۴۵؛ مستدرک الوسائل، ج۱۱، ص۳۷۲.</ref>، [[زید بن ثابت]]<ref>أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ کتاب السنة، ص٣٣۶؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۵، ص١۵۴.</ref>، [[زید بن ارقم]]<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۴؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص١۶٩؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ صحیح مسلم، ج۷، ص۱۲۲؛ مسند احمد، ج۴، ص٣۶۶.</ref>، [[ابو سعید خدری]]<ref>معانی الأخبار، ص۸۹؛ مفید، أمالی، ص١٣۵؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۹۸؛ طوسی، امالی، ص۲۵۵؛ مسند احمد، ج۳، ص١۴؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[ابوذر غفاری]]<ref>کمال الدین وتمام النعمة، ص۲۳۹؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[حذیفه بن اسید]]<ref>کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۱۵۰؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۳، ص۶٧؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۴٢، ص٢١٩.</ref> و [[امّ‌سلمه]]<ref>طوسی، أمالی، ص۴٧٨.</ref>، در منابع حدیثی<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴١۵؛ صدوق، أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ ترمذی، سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۸؛ طحاوی، مشکل الآثار، ج۴، ص۳۱۰.</ref>، [[کلامی]]<ref>سید مرتضی الشافی فی الامامة، ج۳، ص۱۲۷؛ مفید، الإفصاح، ص۲۲۳؛ تفتازانی، شرح المقاصد فی علم الکلام، ج۲، ص٣٠٣.</ref> و [[تاریخی]]<ref>تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۱۱۲؛ السیرة الحلبیة، ج۳، ص٣٣۶؛ ابن کثیر، السیرة النبویة، ج۴، ص۴١۶.</ref> نقل شده است. یکی از راه‌های نقل این [[حدیث]]، از طریق [[فاطمه زهرا]]{{س}} است که آن حضرت از آخرین لحظات [[زندگانی رسول خدا]]{{صل}} نقل کرده است، از جهت محتوا یکی از روشن‌ترین [[احادیث]] در [[اثبات]] [[برتری]] و مرجعیت اهل بیت{{عم}} و در رأس همه [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است. این حدیث را [[ابن عقده]] از طریق عروه فرزند خارجه نقل نموده است که [[فاطمه]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\| سَمِعْتُ أَبِي فِي مَرَضِهِ الَّذِي قُبِضَ فِيهِ يَقُولُ وَ قَدِ امْتَلَأَتِ الْحُجْرَةُ مِنْ أَصْحَابِهِ أَيُّهَا النَّاسُ يُوشِكُ أَنْ أُقْبَضَ قَبْضاً سَرِيعاً فَيُنْطَلَقَ بِي وَ قَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمُ الْقَوْلَ مَعْذِرَةً إِلَيْكُمْ أَلَا إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ اللَّهِ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي ثُمَّ أَخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ{{ع}} فَرَفَعَهَا فَقَالَ هَذَا عَلِيٌّ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَ عَلِيٍّ خَلِيفَتَانِ نَصِيرَانِ لَا يفترقا [يَفْتَرِقَانِ‌] حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَأَسْأَلَهُمَا مَا ذَا خُلِّفْتُ فِيهِمَا}}<ref>الولایة ابن عقده کوفی، ص٢۴١؛ ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴؛ احقاق الحق، ج۹، ص٣۵۵؛ عبقات الانوار، ج١٩، ص۶۴۵.</ref>؛ از پدرم در بستر بیماریی که منجر به رحلتش گردید، در حالی‌که [[حجره]] مملو از جمعیت بود، شنیدم که فرمود: ای [[مردم]]! نزدیک است مرا به سرعت [[قبض]] ([[روح]]) کنند و برای برطرف شدن عذر شما، نزد [[خدا]] من گفتارم را برای شما تقدیم می‌کنم. [[آگاه]] باشید که من در میان شما دو [[جانشین]] از خود می‌گذارم؛ کتاب پروردگارم و عترتم که [[اهل بیت]] من هستند. سپس دست علی را گرفت و بلند کرد و گفت: این علی با [[قرآن]] است و قرآن با علی است و این دو تا از هم جدا نمی‌شوند تا در کنار [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند. پس آنجا از شما درباره آنچه که پس از من با آن دو کردید، بازخواست می‌کنم<ref>[[محمد حیدر مظفری\|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)\|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۱۱۳.</ref>.		[[حدیث ثقلین]] به طرُق فراوانی از بزرگان:چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}}<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۵؛ کلینی، کافی، ج٢، ص۴١۵؛ ابن أبی‌عاصم، کتاب السنة، ص۶٣١.</ref>، [[امام مجتبی]]{{ع}}<ref>خزاز، کفایة الأثر، ص١۶٢.</ref>، [[امام باقر]]{{ع}}<ref>صفار، بصائر الدرجات، ص۴٣٣؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٢١.</ref>، [[امام صادق]]{{ع}}<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٩٣؛ طوسی، أمالی، ص١۶١.</ref>، [[امام رضا]]{{ع}}<ref>صدوق، أمالی، ص۶١۵.</ref>، [[جابر بن عبد الله انصاری]]<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کمال الدین و تمام النعمة، ص۲۳۷.</ref>، [[عبد الله بن عباس]]<ref>مفید، أمالی، ص۴۵؛ مستدرک الوسائل، ج۱۱، ص۳۷۲.</ref>، [[زید بن ثابت]]<ref>أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ کتاب السنة، ص٣٣۶؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۵، ص١۵۴.</ref>، [[زید بن ارقم]]<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۴؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص١۶٩؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ صحیح مسلم، ج۷، ص۱۲۲؛ مسند احمد، ج۴، ص٣۶۶.</ref>، [[ابو سعید خدری]]<ref>معانی الأخبار، ص۸۹؛ مفید، أمالی، ص١٣۵؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۹۸؛ طوسی، امالی، ص۲۵۵؛ مسند احمد، ج۳، ص١۴؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[ابوذر غفاری]]<ref>کمال الدین وتمام النعمة، ص۲۳۹؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[حذیفه بن اسید]]<ref>کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۱۵۰؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۳، ص۶٧؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۴٢، ص٢١٩.</ref> و [[امّ‌سلمه]]<ref>طوسی، أمالی، ص۴٧٨.</ref>، در منابع حدیثی<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴١۵؛ صدوق، أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ ترمذی، سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۸؛ طحاوی، مشکل الآثار، ج۴، ص۳۱۰.</ref>، [[کلامی]]<ref>سید مرتضی الشافی فی الامامة، ج۳، ص۱۲۷؛ مفید، الإفصاح، ص۲۲۳؛ تفتازانی، شرح المقاصد فی علم الکلام، ج۲، ص٣٠٣.</ref> و [[تاریخی]]<ref>تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۱۱۲؛ السیرة الحلبیة، ج۳، ص٣٣۶؛ ابن کثیر، السیرة النبویة، ج۴، ص۴١۶.</ref> نقل شده است. یکی از راه‌های نقل این [[حدیث]]، از طریق [[فاطمه زهرا]]{{س}} است که آن حضرت از آخرین لحظات [[زندگانی رسول خدا]]{{صل}} نقل کرده است، از جهت محتوا یکی از روشن‌ترین [[احادیث]] در [[اثبات]] [[برتری]] و مرجعیت اهل بیت{{عم}} و در رأس همه [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است. این حدیث را [[ابن عقده]] از طریق عروه فرزند خارجه نقل نموده است که [[فاطمه]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\| سَمِعْتُ أَبِي فِي مَرَضِهِ الَّذِي قُبِضَ فِيهِ يَقُولُ وَ قَدِ امْتَلَأَتِ الْحُجْرَةُ مِنْ أَصْحَابِهِ أَيُّهَا النَّاسُ يُوشِكُ أَنْ أُقْبَضَ قَبْضاً سَرِيعاً فَيُنْطَلَقَ بِي وَ قَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمُ الْقَوْلَ مَعْذِرَةً إِلَيْكُمْ أَلَا إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ اللَّهِ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي ثُمَّ أَخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ{{ع}} فَرَفَعَهَا فَقَالَ هَذَا عَلِيٌّ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَ عَلِيٍّ خَلِيفَتَانِ نَصِيرَانِ لَا يفترقا [يَفْتَرِقَانِ‌] حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَأَسْأَلَهُمَا مَا ذَا خُلِّفْتُ فِيهِمَا}}<ref>الولایة ابن عقده کوفی، ص٢۴١؛ ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴؛ احقاق الحق، ج۹، ص٣۵۵؛ عبقات الانوار، ج١٩، ص۶۴۵.</ref>؛ از پدرم در بستر بیماریی که منجر به رحلتش گردید، در حالی‌که [[حجره]] مملو از جمعیت بود، شنیدم که فرمود: ای [[مردم]]! نزدیک است مرا به سرعت قبض ([[روح]]) کنند و برای برطرف شدن عذر شما، نزد [[خدا]] من گفتارم را برای شما تقدیم می‌کنم. [[آگاه]] باشید که من در میان شما دو [[جانشین]] از خود می‌گذارم؛ کتاب پروردگارم و عترتم که [[اهل بیت]] من هستند. سپس دست علی را گرفت و بلند کرد و گفت: این علی با [[قرآن]] است و قرآن با علی است و این دو تا از هم جدا نمی‌شوند تا در کنار [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند. پس آنجا از شما درباره آنچه که پس از من با آن دو کردید، بازخواست می‌کنم<ref>[[محمد حیدر مظفری\|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)\|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۱۱۳.</ref>.

	=== ویژگی‌های [[حدیث ثقلین]] در [[روایت]] فاطمه{{س}} ===		=== ویژگی‌های [[حدیث ثقلین]] در [[روایت]] فاطمه{{س}} ===

Bahmani: /* اثبات امامت با حدیث ثقلین */

2024-08-02T05:57:50Z

اثبات امامت با حدیث ثقلین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۷
خط ۹:		خط ۹:
	{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در حدیث}}		{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در حدیث}}
	[[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\|سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ‌: أَلَا وَ‌إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي...}}<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴.</ref>؛		[[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\|سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ‌: أَلَا وَ‌إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي...}}<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴.</ref>؛
	[[حدیث ثقلین]] به طرُق فراوانی از بزرگان:چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}}<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۵؛ کلینی، کافی، ج٢، ص۴١۵؛ ابن أبی‌عاصم، کتاب السنة، ص۶٣١.</ref>، [[امام مجتبی]]{{ع}}<ref>خزاز، کفایة الأثر، ص١۶٢.</ref>، [[امام باقر]]{{ع}}<ref>صفار، بصائر الدرجات، ص۴٣٣؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٢١.</ref>، [[امام صادق]]{{ع}}<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٩٣؛ طوسی، أمالی، ص١۶١.</ref>، [[امام رضا]]{{ع}}<ref>صدوق، أمالی، ص۶١۵.</ref>، [[جابر بن عبد الله انصاری]]<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کمال الدین و تمام النعمة، ص۲۳۷.</ref>، [[عبد الله بن عباس]]<ref>مفید، أمالی، ص۴۵؛ مستدرک الوسائل، ج۱۱، ص۳۷۲.</ref>، [[زید بن ثابت]]<ref>أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ کتاب السنة، ص٣٣۶؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۵، ص١۵۴.</ref>، [[زید بن ارقم]]<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۴؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص١۶٩؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ صحیح مسلم، ج۷، ص۱۲۲؛ مسند احمد، ج۴، ص٣۶۶.</ref>، [[ابو سعید خدری]]<ref>معانی الأخبار، ص۸۹؛ مفید، أمالی، ص١٣۵؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۹۸؛ طوسی، امالی، ص۲۵۵؛ مسند احمد، ج۳، ص١۴؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[ابوذر غفاری]]<ref>کمال الدین وتمام النعمة، ص۲۳۹؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[حذیفه بن اسید]]<ref>کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۱۵۰؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۳، ص۶٧؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۴٢، ص٢١٩.</ref> و [[امّ‌سلمه]]<ref>طوسی، أمالی، ص۴٧٨.</ref>، در [[منابع حدیثی]]<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴١۵؛ صدوق، أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ ترمذی، سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۸؛ طحاوی، مشکل الآثار، ج۴، ص۳۱۰.</ref>، [[کلامی]]<ref>سید مرتضی الشافی فی الامامة، ج۳، ص۱۲۷؛ مفید، الإفصاح، ص۲۲۳؛ تفتازانی، شرح المقاصد فی علم الکلام، ج۲، ص٣٠٣.</ref> و [[تاریخی]]<ref>تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۱۱۲؛ السیرة الحلبیة، ج۳، ص٣٣۶؛ ابن کثیر، السیرة النبویة، ج۴، ص۴١۶.</ref> نقل شده است. یکی از راه‌های نقل این [[حدیث]]، از طریق [[فاطمه زهرا]]{{س}} است که آن حضرت از آخرین لحظات [[زندگانی رسول خدا]]{{صل}} نقل کرده است، از جهت محتوا یکی از روشن‌ترین [[احادیث]] در [[اثبات]] [[برتری]] و [[مرجعیت اهل بیت]]{{عم}} و در رأس همه [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است. این حدیث را [[ابن عقده]] از طریق [[عروه]] فرزند [[خارجه]] نقل نموده است که [[فاطمه]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\| سَمِعْتُ أَبِي فِي مَرَضِهِ الَّذِي قُبِضَ فِيهِ يَقُولُ وَ قَدِ امْتَلَأَتِ الْحُجْرَةُ مِنْ أَصْحَابِهِ أَيُّهَا النَّاسُ يُوشِكُ أَنْ أُقْبَضَ قَبْضاً سَرِيعاً فَيُنْطَلَقَ بِي وَ قَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمُ الْقَوْلَ مَعْذِرَةً إِلَيْكُمْ أَلَا إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ اللَّهِ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي ثُمَّ أَخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ{{ع}} فَرَفَعَهَا فَقَالَ هَذَا عَلِيٌّ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَ عَلِيٍّ خَلِيفَتَانِ نَصِيرَانِ لَا يفترقا [يَفْتَرِقَانِ‌] حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَأَسْأَلَهُمَا مَا ذَا خُلِّفْتُ فِيهِمَا}}<ref>الولایة ابن عقده کوفی، ص٢۴١؛ ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴؛ احقاق الحق، ج۹، ص٣۵۵؛ عبقات الانوار، ج١٩، ص۶۴۵.</ref>؛ از پدرم در بستر بیماریی که منجر به رحلتش گردید، در حالی‌که [[حجره]] مملو از [[جمعیت]] بود، شنیدم که فرمود: ای [[مردم]]! نزدیک است مرا به سرعت [[قبض]] ([[روح]]) کنند و برای برطرف شدن عذر شما، نزد [[خدا]] من گفتارم را برای شما تقدیم می‌کنم. [[آگاه]] باشید که من در میان شما دو [[جانشین]] از خود می‌گذارم؛ کتاب پروردگارم و عترتم که [[اهل بیت]] من هستند. سپس دست علی را گرفت و بلند کرد و گفت: این علی با [[قرآن]] است و قرآن با علی است و این دو تا از هم جدا نمی‌شوند تا در کنار [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند. پس آنجا از شما درباره آنچه که پس از من با آن دو کردید، بازخواست می‌کنم<ref>[[محمد حیدر مظفری\|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)\|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۱۱۳.</ref>.		[[حدیث ثقلین]] به طرُق فراوانی از بزرگان:چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}}<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۵؛ کلینی، کافی، ج٢، ص۴١۵؛ ابن أبی‌عاصم، کتاب السنة، ص۶٣١.</ref>، [[امام مجتبی]]{{ع}}<ref>خزاز، کفایة الأثر، ص١۶٢.</ref>، [[امام باقر]]{{ع}}<ref>صفار، بصائر الدرجات، ص۴٣٣؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٢١.</ref>، [[امام صادق]]{{ع}}<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٩٣؛ طوسی، أمالی، ص١۶١.</ref>، [[امام رضا]]{{ع}}<ref>صدوق، أمالی، ص۶١۵.</ref>، [[جابر بن عبد الله انصاری]]<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کمال الدین و تمام النعمة، ص۲۳۷.</ref>، [[عبد الله بن عباس]]<ref>مفید، أمالی، ص۴۵؛ مستدرک الوسائل، ج۱۱، ص۳۷۲.</ref>، [[زید بن ثابت]]<ref>أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ کتاب السنة، ص٣٣۶؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۵، ص١۵۴.</ref>، [[زید بن ارقم]]<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۴؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص١۶٩؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ صحیح مسلم، ج۷، ص۱۲۲؛ مسند احمد، ج۴، ص٣۶۶.</ref>، [[ابو سعید خدری]]<ref>معانی الأخبار، ص۸۹؛ مفید، أمالی، ص١٣۵؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۹۸؛ طوسی، امالی، ص۲۵۵؛ مسند احمد، ج۳، ص١۴؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[ابوذر غفاری]]<ref>کمال الدین وتمام النعمة، ص۲۳۹؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[حذیفه بن اسید]]<ref>کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۱۵۰؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۳، ص۶٧؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۴٢، ص٢١٩.</ref> و [[امّ‌سلمه]]<ref>طوسی، أمالی، ص۴٧٨.</ref>، در منابع حدیثی<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴١۵؛ صدوق، أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ ترمذی، سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۸؛ طحاوی، مشکل الآثار، ج۴، ص۳۱۰.</ref>، [[کلامی]]<ref>سید مرتضی الشافی فی الامامة، ج۳، ص۱۲۷؛ مفید، الإفصاح، ص۲۲۳؛ تفتازانی، شرح المقاصد فی علم الکلام، ج۲، ص٣٠٣.</ref> و [[تاریخی]]<ref>تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۱۱۲؛ السیرة الحلبیة، ج۳، ص٣٣۶؛ ابن کثیر، السیرة النبویة، ج۴، ص۴١۶.</ref> نقل شده است. یکی از راه‌های نقل این [[حدیث]]، از طریق [[فاطمه زهرا]]{{س}} است که آن حضرت از آخرین لحظات [[زندگانی رسول خدا]]{{صل}} نقل کرده است، از جهت محتوا یکی از روشن‌ترین [[احادیث]] در [[اثبات]] [[برتری]] و مرجعیت اهل بیت{{عم}} و در رأس همه [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است. این حدیث را [[ابن عقده]] از طریق عروه فرزند خارجه نقل نموده است که [[فاطمه]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\| سَمِعْتُ أَبِي فِي مَرَضِهِ الَّذِي قُبِضَ فِيهِ يَقُولُ وَ قَدِ امْتَلَأَتِ الْحُجْرَةُ مِنْ أَصْحَابِهِ أَيُّهَا النَّاسُ يُوشِكُ أَنْ أُقْبَضَ قَبْضاً سَرِيعاً فَيُنْطَلَقَ بِي وَ قَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمُ الْقَوْلَ مَعْذِرَةً إِلَيْكُمْ أَلَا إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ اللَّهِ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي ثُمَّ أَخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ{{ع}} فَرَفَعَهَا فَقَالَ هَذَا عَلِيٌّ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَ عَلِيٍّ خَلِيفَتَانِ نَصِيرَانِ لَا يفترقا [يَفْتَرِقَانِ‌] حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَأَسْأَلَهُمَا مَا ذَا خُلِّفْتُ فِيهِمَا}}<ref>الولایة ابن عقده کوفی، ص٢۴١؛ ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴؛ احقاق الحق، ج۹، ص٣۵۵؛ عبقات الانوار، ج١٩، ص۶۴۵.</ref>؛ از پدرم در بستر بیماریی که منجر به رحلتش گردید، در حالی‌که [[حجره]] مملو از جمعیت بود، شنیدم که فرمود: ای [[مردم]]! نزدیک است مرا به سرعت [[قبض]] ([[روح]]) کنند و برای برطرف شدن عذر شما، نزد [[خدا]] من گفتارم را برای شما تقدیم می‌کنم. [[آگاه]] باشید که من در میان شما دو [[جانشین]] از خود می‌گذارم؛ کتاب پروردگارم و عترتم که [[اهل بیت]] من هستند. سپس دست علی را گرفت و بلند کرد و گفت: این علی با [[قرآن]] است و قرآن با علی است و این دو تا از هم جدا نمی‌شوند تا در کنار [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند. پس آنجا از شما درباره آنچه که پس از من با آن دو کردید، بازخواست می‌کنم<ref>[[محمد حیدر مظفری\|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)\|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۱۱۳.</ref>.

	=== ویژگی‌های [[حدیث ثقلین]] در [[روایت]] فاطمه{{س}} ===		=== ویژگی‌های [[حدیث ثقلین]] در [[روایت]] فاطمه{{س}} ===

Bahmani: /* پانویس */

2024-03-17T08:12:22Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۲
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~احادیث امامت]]~~		[[رده:حدیث ثقلین]]
	~~[[رده:احادیث نامدار~~]]

Bahmani: /* اثبات امامت با این حدیث */

2023-11-06T07:33:13Z

اثبات امامت با این حدیث

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۳
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	== اثبات امامت با ~~این~~ حدیث ==		== اثبات امامت با حدیث ثقلین ==
	{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در حدیث}}		{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در حدیث}}
	[[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\|سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ‌: أَلَا وَ‌إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي...}}<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴.</ref>؛		[[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\|سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ‌: أَلَا وَ‌إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي...}}<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴.</ref>؛

Wasity: /* استدلال حضرت زهرا {{س}} به حدیث ثقلین در اثبات امامت امیرالمؤمنین {{ع}} */

2023-04-29T10:24:42Z

استدلال حضرت زهرا {{س}} به حدیث ثقلین در اثبات امامت امیرالمؤمنین {{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۵۴
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	== ~~استدلال [[حضرت زهرا]]~~ {{س}} به [[~~حدیث ثقلین~~]] ~~در [[اثبات امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} ==~~		== اثبات امامت با این حدیث ==
	~~فاطمة~~{{س}}: {{متن حدیث\|سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ‌: أَلَا وَ‌إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي...}}<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴.</ref>؛		{{همچنین\|اثبات امامت امام علی در حدیث}}
			[[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\|سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ‌: أَلَا وَ‌إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي...}}<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴.</ref>؛
	[[حدیث ثقلین]] به طرُق فراوانی از بزرگان:چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}}<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۵؛ کلینی، کافی، ج٢، ص۴١۵؛ ابن أبی‌عاصم، کتاب السنة، ص۶٣١.</ref>، [[امام مجتبی]]{{ع}}<ref>خزاز، کفایة الأثر، ص١۶٢.</ref>، [[امام باقر]]{{ع}}<ref>صفار، بصائر الدرجات، ص۴٣٣؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٢١.</ref>، [[امام صادق]]{{ع}}<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٩٣؛ طوسی، أمالی، ص١۶١.</ref>، [[امام رضا]]{{ع}}<ref>صدوق، أمالی، ص۶١۵.</ref>، [[جابر بن عبد الله انصاری]]<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کمال الدین و تمام النعمة، ص۲۳۷.</ref>، [[عبد الله بن عباس]]<ref>مفید، أمالی، ص۴۵؛ مستدرک الوسائل، ج۱۱، ص۳۷۲.</ref>، [[زید بن ثابت]]<ref>أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ کتاب السنة، ص٣٣۶؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۵، ص١۵۴.</ref>، [[زید بن ارقم]]<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۴؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص١۶٩؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ صحیح مسلم، ج۷، ص۱۲۲؛ مسند احمد، ج۴، ص٣۶۶.</ref>، [[ابو سعید خدری]]<ref>معانی الأخبار، ص۸۹؛ مفید، أمالی، ص١٣۵؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۹۸؛ طوسی، امالی، ص۲۵۵؛ مسند احمد، ج۳، ص١۴؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[ابوذر غفاری]]<ref>کمال الدین وتمام النعمة، ص۲۳۹؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[حذیفه بن اسید]]<ref>کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۱۵۰؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۳، ص۶٧؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۴٢، ص٢١٩.</ref> و [[امّ‌سلمه]]<ref>طوسی، أمالی، ص۴٧٨.</ref>، در [[منابع حدیثی]]<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴١۵؛ صدوق، أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ ترمذی، سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۸؛ طحاوی، مشکل الآثار، ج۴، ص۳۱۰.</ref>، [[کلامی]]<ref>سید مرتضی الشافی فی الامامة، ج۳، ص۱۲۷؛ مفید، الإفصاح، ص۲۲۳؛ تفتازانی، شرح المقاصد فی علم الکلام، ج۲، ص٣٠٣.</ref> و [[تاریخی]]<ref>تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۱۱۲؛ السیرة الحلبیة، ج۳، ص٣٣۶؛ ابن کثیر، السیرة النبویة، ج۴، ص۴١۶.</ref> نقل شده است. یکی از راه‌های نقل این [[حدیث]]، از طریق [[فاطمه زهرا]]{{س}} است که آن حضرت از آخرین لحظات [[زندگانی رسول خدا]]{{صل}} نقل کرده است، از جهت محتوا یکی از روشن‌ترین [[احادیث]] در [[اثبات]] [[برتری]] و [[مرجعیت اهل بیت]]{{عم}} و در رأس همه [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است. این حدیث را [[ابن عقده]] از طریق [[عروه]] فرزند [[خارجه]] نقل نموده است که [[فاطمه]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\| سَمِعْتُ أَبِي فِي مَرَضِهِ الَّذِي قُبِضَ فِيهِ يَقُولُ وَ قَدِ امْتَلَأَتِ الْحُجْرَةُ مِنْ أَصْحَابِهِ أَيُّهَا النَّاسُ يُوشِكُ أَنْ أُقْبَضَ قَبْضاً سَرِيعاً فَيُنْطَلَقَ بِي وَ قَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمُ الْقَوْلَ مَعْذِرَةً إِلَيْكُمْ أَلَا إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ اللَّهِ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي ثُمَّ أَخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ{{ع}} فَرَفَعَهَا فَقَالَ هَذَا عَلِيٌّ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَ عَلِيٍّ خَلِيفَتَانِ نَصِيرَانِ لَا يفترقا [يَفْتَرِقَانِ‌] حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَأَسْأَلَهُمَا مَا ذَا خُلِّفْتُ فِيهِمَا}}<ref>الولایة ابن عقده کوفی، ص٢۴١؛ ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴؛ احقاق الحق، ج۹، ص٣۵۵؛ عبقات الانوار، ج١٩، ص۶۴۵.</ref>؛ از پدرم در بستر بیماریی که منجر به رحلتش گردید، در حالی‌که [[حجره]] مملو از [[جمعیت]] بود، شنیدم که فرمود: ای [[مردم]]! نزدیک است مرا به سرعت [[قبض]] ([[روح]]) کنند و برای برطرف شدن عذر شما، نزد [[خدا]] من گفتارم را برای شما تقدیم می‌کنم. [[آگاه]] باشید که من در میان شما دو [[جانشین]] از خود می‌گذارم؛ کتاب پروردگارم و عترتم که [[اهل بیت]] من هستند. سپس دست علی را گرفت و بلند کرد و گفت: این علی با [[قرآن]] است و قرآن با علی است و این دو تا از هم جدا نمی‌شوند تا در کنار [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند. پس آنجا از شما درباره آنچه که پس از من با آن دو کردید، بازخواست می‌کنم<ref>[[محمد حیدر مظفری\|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)\|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۱۱۳.</ref>.		[[حدیث ثقلین]] به طرُق فراوانی از بزرگان:چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}}<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۵؛ کلینی، کافی، ج٢، ص۴١۵؛ ابن أبی‌عاصم، کتاب السنة، ص۶٣١.</ref>، [[امام مجتبی]]{{ع}}<ref>خزاز، کفایة الأثر، ص١۶٢.</ref>، [[امام باقر]]{{ع}}<ref>صفار، بصائر الدرجات، ص۴٣٣؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٢١.</ref>، [[امام صادق]]{{ع}}<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٩٣؛ طوسی، أمالی، ص١۶١.</ref>، [[امام رضا]]{{ع}}<ref>صدوق، أمالی، ص۶١۵.</ref>، [[جابر بن عبد الله انصاری]]<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کمال الدین و تمام النعمة، ص۲۳۷.</ref>، [[عبد الله بن عباس]]<ref>مفید، أمالی، ص۴۵؛ مستدرک الوسائل، ج۱۱، ص۳۷۲.</ref>، [[زید بن ثابت]]<ref>أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ کتاب السنة، ص٣٣۶؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۵، ص١۵۴.</ref>، [[زید بن ارقم]]<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۴؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص١۶٩؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ صحیح مسلم، ج۷، ص۱۲۲؛ مسند احمد، ج۴، ص٣۶۶.</ref>، [[ابو سعید خدری]]<ref>معانی الأخبار، ص۸۹؛ مفید، أمالی، ص١٣۵؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۹۸؛ طوسی، امالی، ص۲۵۵؛ مسند احمد، ج۳، ص١۴؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[ابوذر غفاری]]<ref>کمال الدین وتمام النعمة، ص۲۳۹؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[حذیفه بن اسید]]<ref>کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۱۵۰؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۳، ص۶٧؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۴٢، ص٢١٩.</ref> و [[امّ‌سلمه]]<ref>طوسی، أمالی، ص۴٧٨.</ref>، در [[منابع حدیثی]]<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴١۵؛ صدوق، أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ ترمذی، سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۸؛ طحاوی، مشکل الآثار، ج۴، ص۳۱۰.</ref>، [[کلامی]]<ref>سید مرتضی الشافی فی الامامة، ج۳، ص۱۲۷؛ مفید، الإفصاح، ص۲۲۳؛ تفتازانی، شرح المقاصد فی علم الکلام، ج۲، ص٣٠٣.</ref> و [[تاریخی]]<ref>تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۱۱۲؛ السیرة الحلبیة، ج۳، ص٣٣۶؛ ابن کثیر، السیرة النبویة، ج۴، ص۴١۶.</ref> نقل شده است. یکی از راه‌های نقل این [[حدیث]]، از طریق [[فاطمه زهرا]]{{س}} است که آن حضرت از آخرین لحظات [[زندگانی رسول خدا]]{{صل}} نقل کرده است، از جهت محتوا یکی از روشن‌ترین [[احادیث]] در [[اثبات]] [[برتری]] و [[مرجعیت اهل بیت]]{{عم}} و در رأس همه [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است. این حدیث را [[ابن عقده]] از طریق [[عروه]] فرزند [[خارجه]] نقل نموده است که [[فاطمه]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث\| سَمِعْتُ أَبِي فِي مَرَضِهِ الَّذِي قُبِضَ فِيهِ يَقُولُ وَ قَدِ امْتَلَأَتِ الْحُجْرَةُ مِنْ أَصْحَابِهِ أَيُّهَا النَّاسُ يُوشِكُ أَنْ أُقْبَضَ قَبْضاً سَرِيعاً فَيُنْطَلَقَ بِي وَ قَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمُ الْقَوْلَ مَعْذِرَةً إِلَيْكُمْ أَلَا إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ اللَّهِ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي ثُمَّ أَخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ{{ع}} فَرَفَعَهَا فَقَالَ هَذَا عَلِيٌّ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَ عَلِيٍّ خَلِيفَتَانِ نَصِيرَانِ لَا يفترقا [يَفْتَرِقَانِ‌] حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَأَسْأَلَهُمَا مَا ذَا خُلِّفْتُ فِيهِمَا}}<ref>الولایة ابن عقده کوفی، ص٢۴١؛ ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴؛ احقاق الحق، ج۹، ص٣۵۵؛ عبقات الانوار، ج١٩، ص۶۴۵.</ref>؛ از پدرم در بستر بیماریی که منجر به رحلتش گردید، در حالی‌که [[حجره]] مملو از [[جمعیت]] بود، شنیدم که فرمود: ای [[مردم]]! نزدیک است مرا به سرعت [[قبض]] ([[روح]]) کنند و برای برطرف شدن عذر شما، نزد [[خدا]] من گفتارم را برای شما تقدیم می‌کنم. [[آگاه]] باشید که من در میان شما دو [[جانشین]] از خود می‌گذارم؛ کتاب پروردگارم و عترتم که [[اهل بیت]] من هستند. سپس دست علی را گرفت و بلند کرد و گفت: این علی با [[قرآن]] است و قرآن با علی است و این دو تا از هم جدا نمی‌شوند تا در کنار [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند. پس آنجا از شما درباره آنچه که پس از من با آن دو کردید، بازخواست می‌کنم<ref>[[محمد حیدر مظفری\|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)\|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۱۱۳.</ref>.

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = حدیث ثقلین | عنوان مدخل = حدیث ثقلین | مداخل مرتبط = حدیث ثقلین در کلام اسلامی - حدیث ثقلین در معارف مهدویت - حدیث ثقلین در علوم قرآنی - حدیث ثقلین در تاریخ اسلامی - حدیث ثقلین در معارف و سیره فاطمی - حدیث ثقلی...» ایجاد کرد

2023-04-29T07:05:40Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = حدیث ثقلین | عنوان مدخل = حدیث ثقلین | مداخل مرتبط = حدیث ثقلین در کلام اسلامی - حدیث ثقلین در معارف مهدویت - حدیث ثقلین در علوم قرآنی - حدیث ثقلین در تاریخ اسلامی - حدیث ثقلین در معارف و سیره فاطمی - حدیث ثقلی...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = حدیث ثقلین
| عنوان مدخل = حدیث ثقلین
| مداخل مرتبط = [[حدیث ثقلین در کلام اسلامی]] - [[حدیث ثقلین در معارف مهدویت]] - [[حدیث ثقلین در علوم قرآنی]] - [[حدیث ثقلین در تاریخ اسلامی]] - [[حدیث ثقلین در معارف و سیره فاطمی]] - [[حدیث ثقلین از دیدگاه اهل سنت]]
| پرسش مرتبط =
}}

== استدلال [[حضرت زهرا]] {{س}} به [[حدیث ثقلین]] در [[اثبات امامت امیرالمؤمنین]] {{ع}} ==
فاطمة{{س}}: {{متن حدیث|سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ‌: أَلَا وَ‌إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي...}}<ref>ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴.</ref>؛
[[حدیث ثقلین]] به طرُق فراوانی از بزرگان:چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}}<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۵؛ کلینی، کافی، ج٢، ص۴١۵؛ ابن أبی‌عاصم، کتاب السنة، ص۶٣١.</ref>، [[امام مجتبی]]{{ع}}<ref>خزاز، کفایة الأثر، ص١۶٢.</ref>، [[امام باقر]]{{ع}}<ref>صفار، بصائر الدرجات، ص۴٣٣؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٢١.</ref>، [[امام صادق]]{{ع}}<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کلینی، کافی، ج۲، ص۴٩٣؛ طوسی، أمالی، ص١۶١.</ref>، [[امام رضا]]{{ع}}<ref>صدوق، أمالی، ص۶١۵.</ref>، [[جابر بن عبد الله انصاری]]<ref>بصائر الدرجات، ص۴٣۴؛ کمال الدین و تمام النعمة، ص۲۳۷.</ref>، [[عبد الله بن عباس]]<ref>مفید، أمالی، ص۴۵؛ مستدرک الوسائل، ج۱۱، ص۳۷۲.</ref>، [[زید بن ثابت]]<ref>أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ کتاب السنة، ص٣٣۶؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۵، ص١۵۴.</ref>، [[زید بن ارقم]]<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص٢٣۴؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص١۶٩؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ صحیح مسلم، ج۷، ص۱۲۲؛ مسند احمد، ج۴، ص٣۶۶.</ref>، [[ابو سعید خدری]]<ref>معانی الأخبار، ص۸۹؛ مفید، أمالی، ص١٣۵؛ کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۹۸؛ طوسی، امالی، ص۲۵۵؛ مسند احمد، ج۳، ص١۴؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[ابوذر غفاری]]<ref>کمال الدین وتمام النعمة، ص۲۳۹؛ سنن الترمذی، ج۵، ص٣٢٧.</ref>، [[حذیفه بن اسید]]<ref>کوفی، مناقب الإمام أمیر المؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۱۵۰؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۷؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۳، ص۶٧؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۴٢، ص٢١٩.</ref> و [[امّ‌سلمه]]<ref>طوسی، أمالی، ص۴٧٨.</ref>، در [[منابع حدیثی]]<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴١۵؛ صدوق، أمالی، ص۵٠٠؛ مسند احمد، ج۵، ص۱۸۱؛ ترمذی، سنن الترمذی، ج۵، ص۳۲۸؛ طحاوی، مشکل الآثار، ج۴، ص۳۱۰.</ref>، [[کلامی]]<ref>سید مرتضی الشافی فی الامامة، ج۳، ص۱۲۷؛ مفید، الإفصاح، ص۲۲۳؛ تفتازانی، شرح المقاصد فی علم الکلام، ج۲، ص٣٠٣.</ref> و [[تاریخی]]<ref>تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۱۱۲؛ السیرة الحلبیة، ج۳، ص٣٣۶؛ ابن کثیر، السیرة النبویة، ج۴، ص۴١۶.</ref> نقل شده است. یکی از راه‌های نقل این [[حدیث]]، از طریق [[فاطمه زهرا]]{{س}} است که آن حضرت از آخرین لحظات [[زندگانی رسول خدا]]{{صل}} نقل کرده است، از جهت محتوا یکی از روشن‌ترین [[احادیث]] در [[اثبات]] [[برتری]] و [[مرجعیت اهل بیت]]{{عم}} و در رأس همه [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است. این حدیث را [[ابن عقده]] از طریق [[عروه]] فرزند [[خارجه]] نقل نموده است که [[فاطمه]]{{س}} فرمود: {{متن حدیث| سَمِعْتُ أَبِي فِي مَرَضِهِ الَّذِي قُبِضَ فِيهِ يَقُولُ وَ قَدِ امْتَلَأَتِ الْحُجْرَةُ مِنْ أَصْحَابِهِ أَيُّهَا النَّاسُ يُوشِكُ أَنْ أُقْبَضَ قَبْضاً سَرِيعاً فَيُنْطَلَقَ بِي وَ قَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمُ الْقَوْلَ مَعْذِرَةً إِلَيْكُمْ أَلَا إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ اللَّهِ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي ثُمَّ أَخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ{{ع}} فَرَفَعَهَا فَقَالَ هَذَا عَلِيٌّ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَ عَلِيٍّ خَلِيفَتَانِ نَصِيرَانِ لَا يفترقا [يَفْتَرِقَانِ‌] حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَأَسْأَلَهُمَا مَا ذَا خُلِّفْتُ فِيهِمَا}}<ref>الولایة ابن عقده کوفی، ص٢۴١؛ ینابیع المودة، ج۱، ص١٢۴؛ احقاق الحق، ج۹، ص٣۵۵؛ عبقات الانوار، ج١٩، ص۶۴۵.</ref>؛ از پدرم در بستر بیماریی که منجر به رحلتش گردید، در حالی‌که [[حجره]] مملو از [[جمعیت]] بود، شنیدم که فرمود: ای [[مردم]]! نزدیک است مرا به سرعت [[قبض]] ([[روح]]) کنند و برای برطرف شدن عذر شما، نزد [[خدا]] من گفتارم را برای شما تقدیم می‌کنم. [[آگاه]] باشید که من در میان شما دو [[جانشین]] از خود می‌گذارم؛ کتاب پروردگارم و عترتم که [[اهل بیت]] من هستند. سپس دست علی را گرفت و بلند کرد و گفت: این علی با [[قرآن]] است و قرآن با علی است و این دو تا از هم جدا نمی‌شوند تا در کنار [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند. پس آنجا از شما درباره آنچه که پس از من با آن دو کردید، بازخواست می‌کنم<ref>[[محمد حیدر مظفری|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۱۱۳.</ref>.

=== ویژگی‌های [[حدیث ثقلین]] در [[روایت]] فاطمه{{س}} ===
۱. [[جانشینی پیامبر]]{{صل}}: اولین ویژگی که در [[حدیث ثقلین]] وجود دارد، مسئله [[اثبات]] [[جانشینی]] [[عترت]] پس از [[پیامبر]]{{صل}} است. چنانکه در این [[روایت]] [[صدیقه طاهره]]{{س}} آمده است: {{متن حدیث|أَلَا إِنِّي مُخَلِّفٌ فِيكُمْ كِتَابَ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِتْرَتِي}}. این جمله بر این نکته تصریح دارد که [[کتاب خدا]] و [[عترت پیامبر]]{{صل}}، در نبود آن حضرت [[جانشین]] ایشان در امر [[هدایت]] [[مسلمین]] خواهند بود.

۲. معرفی [[امیر المؤمنین]]{{ع}} به عنوان مصداق: در روایت صدیقه طاهره{{س}} این مسئله، بسیار مهم و قابل توجه است که [[رسول خدا]]{{صل}} در آخرین لحظات [[عمر]] [[مبارک]] خود پس از معرفی [[ثقلین]] دستان [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را گرفت و دو جمله «[[کتاب الله]]» و «عترتی» را [[تفسیر]] نمود و با مثالی عینی و اشاره مستقیم، تمام ابهامات احتمالی را از میان برداشت. {{متن حدیث|أَخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ{{ع}} فَقَالَ: هَذَا عَلِيٌّ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَ عَلِيٍّ}} مصداق فعلی عترت؛ علی{{ع}} است.

۳. جدایی‌ناپذیری [[قرآن و عترت]]: از دیگر ویژگی‌های ثقلین، عدم جدایی آنها تا [[روز قیامت]] و ورود بر [[حوض کوثر]] می‌باشد: {{متن حدیث|لَا يَفْتَرِقَانِ حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ‌}}. همان‌گونه که [[خداوند]] درباره جداناپذیری ثقلین می‌فرماید: {{متن قرآن|بَلْ هُوَ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ}}<ref>«اما آن (قرآن) آیاتی روشن است در سینه کسانی که به آنان دانش داده‌اند و آیات ما را جز ستمکاران انکار نمی‌کنند» سوره عنکبوت، آیه ۴۹.</ref>. اما آن ([[قرآن]]) آیاتی روشن است در سینه کسانی که به آنان [[دانش]] داده‌اند (یعنی حقیقتی که از [[آسمان]] نازل شده در سینه عترت پیامبر{{صل}} است و هرگز جدا ناشدنی است) همان‌گونه که پیامبر از قرآن جدا نبود.

۴. [[وعده]] بازخواست از [[رفتار]] [[امت]] با ثقلین: از عبارت {{متن حدیث|فَأَسأَلُكُمْ مَا تَخلُفُونِي فِيهِمَا}} به روشنی [[مسئولیت]] خطیر در قبال قرآن و عترت استفاده می‌شود و بر اساس آن، [[مسلمانان]] [[وظیفه]] دارند [[حرمت]] این دو را [[پاس]] دارند و نسبت به قرآن و عترت [[رفتاری]] [[نیک]] و [[پسندیده]] را در پیش گیرند. [[مطیع]] عترت بوده و از آنان جدا نگردند. فراموش نکنند که [[اطاعت]] از [[عترت]] همان [[تمسک به ثقلین]] می‌باشد. همه [[توانایی]] [[علمی]] و عملی خود را برای اطاعت و [[تبعیت]] از عترت به کار گیرند و [[سعادت دنیا]] و [[آخرت]] خود را در [[تمسک به قرآن]] و عترت بدانند<ref>[[محمد حیدر مظفری|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)|امامت در بیان حضرت فاطمه]]، ص ۱۱۵.</ref>.

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010559.jpg|22px]] [[محمد حیدر مظفری|مظفری، محمد حیدر]]، [[امامت در بیان حضرت فاطمه (کتاب)|'''امامت در بیان حضرت فاطمه''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:احادیث امامت]]
[[رده:احادیث نامدار]]