حضرت عیسی علیه السلام - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۶

2024-12-28T06:36:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش ۲\|ماه=[[دی]]\|روز=[[8]]\|سال=[[۱۴۰۳]]\|کاربر=Bahmani}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = پیامبران \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عیسی بن مریم در قرآن]] - [[عیسی بن مریم در علوم قرآنی]] - [[عیسی بن مریم در معارف مهدویت]] - [[عیسی بن مریم در نهج البلاعه]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = پیامبران \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عیسی بن مریم در قرآن]] - [[عیسی بن مریم در علوم قرآنی]] - [[عیسی بن مریم در معارف مهدویت]] - [[عیسی بن مریم در نهج البلاعه]] \| پرسش مرتبط = }}

			'''حضرت عیسی بن مریم{{ع}}'''، از پیامبران اولوالعزم است که حدود ۶ [[قرن]] قبل از [[اسلام]] به ظرز شگفت‌انگیزی تولد و [[مبعوث]] شد. در [[بیت المقدس]] به [[دنیا]] آمد و به [[تبلیغ]] و هدایت [[قوم]] خود پرداخت. [[کتاب آسمانی]] او [[انجیل]] بود و به [[آیین]] او [[مسیحیت]] یا [[نصرانیت]] گفته می‌شود. [[قرآن]] در سوره‌های بسیاری از او و دعوت‌هایش و از [[پاکی]] مادرش [[مریم]] [[مقدس]] یاد کرده است. از دیدگاه اسلام حضرت عیسی{{ع}} کشته نشد، بلکه به آسمان عروج کرده و زمان [[ظهور امام زمان]]{{ع}} باز خواهد گشت.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani: /* منابع */

2024-12-28T06:28:34Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۸
خط ۱۷۹:		خط ۱۷۹:
	# [[پرونده:13681351.jpg\|22px]] [[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|'''تاریخ انبیاء''']]		# [[پرونده:13681351.jpg\|22px]] [[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|'''تاریخ انبیاء''']]
	# [[پرونده:1100842.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|'''قصه‌های قرآن''']]		# [[پرونده:1100842.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|'''قصه‌های قرآن''']]
			# [[پرونده:29873800.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)\|'''موعودنامه''']]
			# [[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2024-12-28T06:28:07Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۸
خط ۱۶۱:		خط ۱۶۱:

	مجموع آنچه گفته شد قرائنی است که گفتۀ [[قرآن]] را در مورد [[اشتباه]] در [[قتل]] و صلب مسیح روشن می‌سازد<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]]، ص۴۴۷.</ref>.		مجموع آنچه گفته شد قرائنی است که گفتۀ [[قرآن]] را در مورد [[اشتباه]] در [[قتل]] و صلب مسیح روشن می‌سازد<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]]، ص۴۴۷.</ref>.

			== حضرت عیسی{{ع}} در عصر ظهور ==
			{{اصلی\|عیسی بن مریم در معارف مهدویت}}
			در [[روایات]] [[آخرالزمان]] در بسیاری از [[احادیث]] از بازگشت [[حضرت عیسی]]{{ع}} در آخرالزمان و [[پیکار]] در [[لشکر]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} خبر داده شده است. از حضرت عیسی{{ع}} در [[روایات]]، با واژه‌های گوناگون مانند [[وزیر]]، [[جانشین]]، فرمانده و مسؤول در [[حکومت حضرت مهدی]]{{ع}} یاد شده است. حضرت عیسی{{ع}} به [[مهدی]]{{ع}} می‌گوید: من به‌عنوان وزیر فرستاده شده‌ام نه [[امیر]]<ref>ملاحم ابن طاووس، ص۸۳؛ فتن ابن حماد، ص۱۶۰.</ref>. حضرت عیسی{{ع}} وزیر [[حضرت مهدی]]{{ع}}، پرده‌دار و جانشین آن حضرت است<ref>غایة المرام، ص۶۹۷؛ حلیة الابرار، ج ۲، ص۶۲۰.</ref>. حضرت عیسی{{ع}} هنگام [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} از [[آسمان]] فرود می‌آید و در [[قدس]] پس از اعلام [[بیعت]] با حضرت مهدی{{ع}} پشت سر حضرت [[نماز]] می‌گذارد<ref>[[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۴۳۳؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۵۰۹.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* اختلاف در کیفیت حمل و مدت آن و مکان وضع حمل عیسی */

2024-12-28T06:20:51Z

اختلاف در کیفیت حمل و مدت آن و مکان وضع حمل عیسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۰
خط ۴۲:		خط ۴۲:

	== [[اختلاف]] در کیفیت حمل و مدت آن و مکان وضع حمل [[عیسی]] ==		== [[اختلاف]] در کیفیت حمل و مدت آن و مکان وضع حمل [[عیسی]] ==
	در کیفیت حمل و ماجراهای دیگری که به دنبال آن به وقوع پیوست، میان [[مفسران]] و همچنین [[روایات]] اختلاف است. درباره کیفیت حمل جمعی گفته‌اند: [[جبرئیل]] آستین مریم را گرفت و در آن دمید و همان [[ساعت]] مریم حامله شد و آثار [[آبستنی]] در وی ظاهر گردید. قول دیگر آن است که گریبان جامه‌اش را گرفت و در آن دمید. در [[حدیثی]] از حضرت [[ابوالحسن]]{{ع}} ـ که ظاهراً [[حضرت موسی بن جعفر]]{{ع}} است ـ [[روایت]] شده که فرمود: جبرئیل نوعی خرما از [[بهشت]] آورد و به مریم داد و مریم هفت دانه از آن خورد و همان سبب حاملگی او گردید.		در کیفیت حمل و ماجراهای دیگری که به دنبال آن به وقوع پیوست، میان [[مفسران]] و همچنین [[روایات]] اختلاف است. درباره کیفیت حمل جمعی گفته‌اند: [[جبرئیل]] آستین مریم را گرفت و در آن دمید و همان [[ساعت]] مریم حامله شد و آثار [[آبستنی]] در وی ظاهر گردید. قول دیگر آن است که گریبان جامه‌اش را گرفت و در آن دمید. در [[حدیثی]] از حضرت ابوالحسن{{ع}} ـ که ظاهراً [[حضرت موسی بن جعفر]]{{ع}} است ـ [[روایت]] شده که فرمود: جبرئیل نوعی خرما از [[بهشت]] آورد و به مریم داد و مریم هفت دانه از آن خورد و همان سبب حاملگی او گردید.

	در مدت حمل نیز اختلاف بسیاری است: برخی چون [[ابن عباس]] و دیگران گفته‌اند: مدت حمل و فاصله آن تا زایمان یک ساعت بود که در این یک ساعت عیسی{{ع}} به اندازه نه ماه پرورش یافت. بعضی چون [[مقاتل]] گفته‌اند: مدت حمل سه ساعت بود. برخی گفته‌اند: نه ساعت که هر ساعتی به مقدار یک ماه دیگران بود. در چند [[حدیث]] از [[امام صادق]]{{ع}} و [[اهل بیت]] روایت شده که فرمودند: فاصله مابین حمل و وضع آن شش ماه بود و هیچ مولودی جز عیسی و [[حسین بن علی]]{{عم}} [[شش ماهه]] به [[دنیا]] نیآمدند و در [[حدیث]] دیگری است که زنده نماندند؛ یعنی اگر هم [[شش ماهه]] به [[دنیا]] آمدند، [[زندگی]] نکردند و از [[جهان]] رفتند. قولی هم هست که [[عیسی]]{{ع}} هفت ماهه یا هشت ماهه به دنیا آمد. به هر صورت، ولادت او نیز غیر عادی بود.		در مدت حمل نیز اختلاف بسیاری است: برخی چون [[ابن عباس]] و دیگران گفته‌اند: مدت حمل و فاصله آن تا زایمان یک ساعت بود که در این یک ساعت عیسی{{ع}} به اندازه نه ماه پرورش یافت. بعضی چون [[مقاتل]] گفته‌اند: مدت حمل سه ساعت بود. برخی گفته‌اند: نه ساعت که هر ساعتی به مقدار یک ماه دیگران بود. در چند [[حدیث]] از [[امام صادق]]{{ع}} و [[اهل بیت]] روایت شده که فرمودند: فاصله مابین حمل و وضع آن شش ماه بود و هیچ مولودی جز عیسی و [[حسین بن علی]]{{عم}} [[شش ماهه]] به [[دنیا]] نیآمدند و در [[حدیث]] دیگری است که زنده نماندند؛ یعنی اگر هم [[شش ماهه]] به [[دنیا]] آمدند، [[زندگی]] نکردند و از [[جهان]] رفتند. قولی هم هست که [[عیسی]]{{ع}} هفت ماهه یا هشت ماهه به دنیا آمد. به هر صورت، ولادت او نیز غیر عادی بود.

	در جایی هم که عیسی{{ع}} متولد شد و درخت خرمایی که [[مریم]] به پای آن آمد و از آن رطب تازه خورد، [[اختلاف]] است: مشهور آن است که عیسی در [[بیت اللحم]] (نزدیکی [[شهر]] [[بیت‌المقدس]]) به دنیا آمد و هم اکنون بنای عظیم و [[زیبایی]] بدین نام در آن شهر برپاست که محل [[زیارت]] [[مسیحیان]] جهان است. قول دیگر آن است که مریم به [[مصر]] یا به [[دمشق]] آمد. در چند حدیث هم [[روایت]] شده که [[حضرت مریم]] به [[طی الارض]] به [[نینوا]] و [[سرزمین عراق]] رفت و کنار [[فرات]] یا نزدیکی [[بغداد]] در محله ~~«[[براثا]]»~~ وضع حمل کرد و سپس با عیسی به همان ترتیب به سرزمین بیت‌المقدس بازگشت<ref>طوسی، امالی، ص۱۲۴ و ۱۲۵.</ref>.		در جایی هم که عیسی{{ع}} متولد شد و درخت خرمایی که [[مریم]] به پای آن آمد و از آن رطب تازه خورد، [[اختلاف]] است: مشهور آن است که عیسی در بیت اللحم (نزدیکی [[شهر]] [[بیت‌المقدس]]) به دنیا آمد و هم اکنون بنای عظیم و [[زیبایی]] بدین نام در آن شهر برپاست که محل [[زیارت]] [[مسیحیان]] جهان است. قول دیگر آن است که مریم به [[مصر]] یا به [[دمشق]] آمد. در چند حدیث هم [[روایت]] شده که [[حضرت مریم]] به [[طی الارض]] به [[نینوا]] و [[سرزمین عراق]] رفت و کنار [[فرات]] یا نزدیکی [[بغداد]] در محله «براثا» وضع حمل کرد و سپس با عیسی به همان ترتیب به سرزمین بیت‌المقدس بازگشت<ref>طوسی، امالی، ص۱۲۴ و ۱۲۵.</ref>.

	با توجه به اینکه همه این امور از امور غیر عادی بوده و به صورت [[معجزه]] انجام شده، هیچ یک از آنها بعید به نظر نمی‌رسد و با [[اعتقاد]] به [[قدرت]] [[حق تعالی]] و انجام امور خارق‌العاده به وسیله [[انبیا]] و [[اولیای الهی]] و مقام مریم و عیسی در پیش‌گاه خدای عز وجل، همه آنها ممکن است و جای هیچ استبعادی نیست، چنان‌که داستان‌های دیگری هم که پس از آن پیش آمد، مانند سبز شدن درخت خرما و ریختن رطب تازه برای مریم همه از همین قبیل است.		با توجه به اینکه همه این امور از امور غیر عادی بوده و به صورت [[معجزه]] انجام شده، هیچ یک از آنها بعید به نظر نمی‌رسد و با [[اعتقاد]] به [[قدرت]] [[حق تعالی]] و انجام امور خارق‌العاده به وسیله [[انبیا]] و [[اولیای الهی]] و مقام مریم و عیسی در پیش‌گاه خدای عز وجل، همه آنها ممکن است و جای هیچ استبعادی نیست، چنان‌که داستان‌های دیگری هم که پس از آن پیش آمد، مانند سبز شدن درخت خرما و ریختن رطب تازه برای مریم همه از همین قبیل است.

	باری مریم{{س}} که دید با نداشتن شوهر و تماس نگرفتن با هیچ مردی باردار شده، از [[ترس]] آنکه [[مردم]] به او [[تهمت]] بزنند و یاوه‌گویان درباره‌اش یاوه بگویند، خود را به کناری کشید و دور از کسان خویش به سر می‌برد و چون هنگام وضع حمل فرا رسید، از روی ناچاری خود را به تنه درخت خرمایی رسانید و در آنجا نوزاد مبارک و بزرگوار خود را بر [[زمین]] نهاد<ref>در حدیثی است که عیسی{{ع}} روز بیست و پنجم ذی‌قعده به دنیا آمد.</ref>. در آن حال از شدت [[ناراحتی]] گفت: ای کاش نبودم و این وضع را بر خود نمی‌دیدم، چنان که [[خدای تعالی]] فرموده: «درد زاییبدن او را به سوی تنه [[نخل]] کشانید و گفت: ای کاش پیش از این مرده بودم و چیز حقیری بودم که فراموشم کرده بودند»<ref>{{متن قرآن\|فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا}} «آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم» سوره مریم، آیه ۲۳.</ref>.		باری مریم{{س}} که دید با نداشتن شوهر و تماس نگرفتن با هیچ مردی باردار شده، از [[ترس]] آنکه [[مردم]] به او [[تهمت]] بزنند و یاوه‌گویان درباره‌اش یاوه بگویند، خود را به کناری کشید و دور از کسان خویش به سر می‌برد و چون هنگام وضع حمل فرا رسید، از روی ناچاری خود را به تنه درخت خرمایی رسانید و در آنجا نوزاد مبارک و بزرگوار خود را بر [[زمین]] نهاد<ref>در حدیثی است که عیسی{{ع}} روز بیست و پنجم ذی‌قعده به دنیا آمد.</ref>. در آن حال از شدت [[ناراحتی]] گفت: ای کاش نبودم و این وضع را بر خود نمی‌دیدم، چنان که [[خدای تعالی]] فرموده: «درد زاییبدن او را به سوی تنه نخل کشانید و گفت: ای کاش پیش از این مرده بودم و چیز حقیری بودم که فراموشم کرده بودند»<ref>{{متن قرآن\|فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا}} «آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم» سوره مریم، آیه ۲۳.</ref>.

	از همین جمله، شدت [[اضطراب]] و ناراحتی [[مریم]] را از [[زخم زبان]] و [[تهمت]] [[مردمان]] می‌توان فهمید و [[راستی]] هم برای دختری همچون مریم که تا آن [[ساعت]] در کمال [[عفت]] و [[تقوا]] [[زندگی]] کرده و هیچ مردی او را لمس نکرده و از نظر [[خانوادگی]] هم از خاندانی اصیل و [[پاکدامن]] به [[دنیا]] آمده است، بسیار تلخ و ناگوار است که او را به آلودگی و بدکارگی متهم سازند و با توجه به این که [[زنان]] از نظر [[احساس]] و [[عواطف]] ضعیف‌تر از مردان هستند و پیش‌آمدهای ناگوار و [[ناملایمات]] زودتر آنها را تحت تأثیر قرار می‌دهد، می‌توان فهمید که آن ساعت‌ها چقدر برای مریم دشوار و سخت گذشته، اما [[خدای رحمان]] که همه جا او را با حمایت خود [[حفظ]] کرده و در هر [[دشواری]] او را به پناه خویش درآورده بود، در چنین وضعی نیز او را به حال خود نگذاشت و مورد نوازش و دل‌داری قرار داد. [[قرآن]] می‌گوید: «در این وقت از زیر پای خود ندایش داد: [[غم]] مخور که پروردگارت برای تو در زیر پایت [[نهر]] آبی قرار داد و تنه نخل را حرکت بده (یا به جانب خود بکش) تا خرمای تازه برای تو بریزد. پس بخور و بنوش و روشنی دیده گیر (یعنی [[خرسند]] باش و [[دل]] خوش دار) و اگر از [[آدمیان]] کسی را دیدی، بگو من برای [[خدا]] روزه‌ای [[نذر]] کرده‌ام و امروز با هیچ بشری سخن نگویم»<ref>{{متن قرآن\|فَنَادَاهَا مِنْ تَحْتِهَا أَلَّا تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا * وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا * فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَيْنًا فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا}} «پس او را از فرو دست وی ندا داد که: غمگین مباش، خداوند از بن (پای) تو جویباری روان کرده است * و تنه نخل را به سوی خود بتکان تا خرمایی چیده بر تو فرو ریزد * پس (از این خرما) بخور و (از آب آن جویبار) بنوش و دیده (به فرزند) روشن دار و اگر از مردم کسی را دیدی بگو برای (خداوند) بخشنده روزه‌ای نذر کرده‌ام و امروز به هیچ روی با کسی سخن نمی‌گویم» سوره مریم، آیه ۲۴-۲۶.</ref>.		از همین جمله، شدت [[اضطراب]] و ناراحتی [[مریم]] را از زخم زبان و [[تهمت]] [[مردمان]] می‌توان فهمید و [[راستی]] هم برای دختری همچون مریم که تا آن [[ساعت]] در کمال [[عفت]] و [[تقوا]] [[زندگی]] کرده و هیچ مردی او را لمس نکرده و از نظر [[خانوادگی]] هم از خاندانی اصیل و [[پاکدامن]] به [[دنیا]] آمده است، بسیار تلخ و ناگوار است که او را به آلودگی و بدکارگی متهم سازند و با توجه به این که [[زنان]] از نظر [[احساس]] و [[عواطف]] ضعیف‌تر از مردان هستند و پیش‌آمدهای ناگوار و [[ناملایمات]] زودتر آنها را تحت تأثیر قرار می‌دهد، می‌توان فهمید که آن ساعت‌ها چقدر برای مریم دشوار و سخت گذشته، اما [[خدای رحمان]] که همه جا او را با حمایت خود [[حفظ]] کرده و در هر [[دشواری]] او را به پناه خویش درآورده بود، در چنین وضعی نیز او را به حال خود نگذاشت و مورد نوازش و دل‌داری قرار داد. [[قرآن]] می‌گوید: «در این وقت از زیر پای خود ندایش داد: [[غم]] مخور که پروردگارت برای تو در زیر پایت [[نهر]] آبی قرار داد و تنه نخل را حرکت بده (یا به جانب خود بکش) تا خرمای تازه برای تو بریزد. پس بخور و بنوش و روشنی دیده گیر (یعنی [[خرسند]] باش و [[دل]] خوش دار) و اگر از [[آدمیان]] کسی را دیدی، بگو من برای [[خدا]] روزه‌ای [[نذر]] کرده‌ام و امروز با هیچ بشری سخن نگویم»<ref>{{متن قرآن\|فَنَادَاهَا مِنْ تَحْتِهَا أَلَّا تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا * وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا * فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَيْنًا فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا}} «پس او را از فرو دست وی ندا داد که: غمگین مباش، خداوند از بن (پای) تو جویباری روان کرده است * و تنه نخل را به سوی خود بتکان تا خرمایی چیده بر تو فرو ریزد * پس (از این خرما) بخور و (از آب آن جویبار) بنوش و دیده (به فرزند) روشن دار و اگر از مردم کسی را دیدی بگو برای (خداوند) بخشنده روزه‌ای نذر کرده‌ام و امروز به هیچ روی با کسی سخن نمی‌گویم» سوره مریم، آیه ۲۴-۲۶.</ref>.

	این ندای [[جان]] بخش که به گفته بسیاری از [[مفسران]] از دهان فرزندش [[عیسی]]{{ع}} خارج شد و آن نوزاد به سخن آمده و این سخنان را به مادر گفت دل او را آرام کرد و اندوهش را بر طرف ساخت؛ زیرا احتیاجش را از نظر آب و غذا برطرف ساخت و راه رو به رو شدن با [[مردم]] را نیز به وی یاد داد. [[مریم]] [[دست]] به آن درخت خشکیده گرفت و حرکت داد، [[نخل]] سبز شد و خرمای تازه برایش ریخت و به گفته جمعی [[نهر]] آبی نیز به [[معجزه]] فرزندش عیسی پدیدار گشت که پای خود را بر [[زمین]] کوبید و نهری گوارا از آب جوشش کرد.		این ندای [[جان]] بخش که به گفته بسیاری از [[مفسران]] از دهان فرزندش [[عیسی]]{{ع}} خارج شد و آن نوزاد به سخن آمده و این سخنان را به مادر گفت دل او را آرام کرد و اندوهش را بر طرف ساخت؛ زیرا احتیاجش را از نظر آب و غذا برطرف ساخت و راه رو به رو شدن با [[مردم]] را نیز به وی یاد داد. [[مریم]] [[دست]] به آن درخت خشکیده گرفت و حرکت داد، نخل سبز شد و خرمای تازه برایش ریخت و به گفته جمعی [[نهر]] آبی نیز به [[معجزه]] فرزندش عیسی پدیدار گشت که پای خود را بر [[زمین]] کوبید و نهری گوارا از آب جوشش کرد.

	مریم کودک عزیز و [[بزرگوار]] خود را به نزد [[قوم]] خود آورد و همان طور که پیش‌بینی می‌کرد، آنها به [[تهمت]] زبان گشودند و گفتند: «ای مریم! چیز شگفت‌انگیزی آورده‌ای؟»<ref>{{متن قرآن\|فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يَا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئًا فَرِيًّا}} «سپس در حالی که او را در آغوش داشت نزد قوم خویش آوردش گفتند: ای مریم! بی‌گمان چیز ناپسند شگفتی پیش آورده‌ای» سوره مریم، آیه ۲۷.</ref> و به دنبال آن از روی سرزنش بدو گفتند: «ای [[خواهر]] [[هارون]]!<ref>مرحوم طبرسی در مجمع البیان گوید: در معنای این جمله که به مریم گفتند: «ای خواهر هارون»... مفسران چهار وجه گفتند: ۱. هارون نام مرد صالحی در بنی‌اسرائیل بود که هر شخص صالحی را به او تشبیه می‌کردند و روی این قول معنای جمله این گونه است که «ای شبیه و مانند هارون»...؛ ۲. کلبی گفته: هارون نام برادر پدری مریم بوده که به خیر و صلاح معروف بوده است؛ ۳. منظور از هارون برادر حضرت موسی{{ع}} است که نسب مریم بدو می‌رسید و در عرب رسم است که هر کس از تیره کسی باشد به لفظ «أخ» یا «اُخت» او را به آن شخص نسبت می‌دهند، چنان که می‌گویند «یا أخاتمیم»؛ ۴. هارون نام مرد فاسقی بود که به فساد و زنا مشهور بود و منظورشان سرزنش مریم و تشبیه کردن او به آن مرد در انجام عمل زشت زنا بوده است. مجمع البیان، ج۶، ص۵۱۲.</ref> پدرت مردی بد و مادرت هم [[بدکار]] نبود و با این اصالتی که از نظر [[خانوادگی]] داری این کودک را از کجا آورده‌ای و بی‌شوهر، چگونه به این فرزند آبستن شدی؟»		مریم کودک عزیز و [[بزرگوار]] خود را به نزد [[قوم]] خود آورد و همان طور که پیش‌بینی می‌کرد، آنها به [[تهمت]] زبان گشودند و گفتند: «ای مریم! چیز شگفت‌انگیزی آورده‌ای؟»<ref>{{متن قرآن\|فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يَا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئًا فَرِيًّا}} «سپس در حالی که او را در آغوش داشت نزد قوم خویش آوردش گفتند: ای مریم! بی‌گمان چیز ناپسند شگفتی پیش آورده‌ای» سوره مریم، آیه ۲۷.</ref> و به دنبال آن از روی سرزنش بدو گفتند: «ای خواهر [[هارون]]!<ref>مرحوم طبرسی در مجمع البیان گوید: در معنای این جمله که به مریم گفتند: «ای خواهر هارون»... مفسران چهار وجه گفتند: ۱. هارون نام مرد صالحی در بنی‌اسرائیل بود که هر شخص صالحی را به او تشبیه می‌کردند و روی این قول معنای جمله این گونه است که «ای شبیه و مانند هارون»...؛ ۲. کلبی گفته: هارون نام برادر پدری مریم بوده که به خیر و صلاح معروف بوده است؛ ۳. منظور از هارون برادر حضرت موسی{{ع}} است که نسب مریم بدو می‌رسید و در عرب رسم است که هر کس از تیره کسی باشد به لفظ «أخ» یا «اُخت» او را به آن شخص نسبت می‌دهند، چنان که می‌گویند «یا أخاتمیم»؛ ۴. هارون نام مرد فاسقی بود که به فساد و زنا مشهور بود و منظورشان سرزنش مریم و تشبیه کردن او به آن مرد در انجام عمل زشت زنا بوده است. مجمع البیان، ج۶، ص۵۱۲.</ref> پدرت مردی بد و مادرت هم بدکار نبود و با این اصالتی که از نظر [[خانوادگی]] داری این کودک را از کجا آورده‌ای و بی‌شوهر، چگونه به این فرزند آبستن شدی؟»

	[[مریم]] که طبق دستور قبلی، خود را برای چنین پیش آمد و سؤالی آماده کرده بود، به سوی کودک اشاره کرد و آنها را به گفت‌و‌گو و تکلم با کودک خود [[راهنمایی]] فرمود تا ضمن گفت‌وگوی با او، [[پاک‌دامنی]] وی نیز برای آنان روشن شود.		[[مریم]] که طبق دستور قبلی، خود را برای چنین پیش آمد و سؤالی آماده کرده بود، به سوی کودک اشاره کرد و آنها را به گفت‌و‌گو و تکلم با کودک خود [[راهنمایی]] فرمود تا ضمن گفت‌وگوی با او، [[پاک‌دامنی]] وی نیز برای آنان روشن شود.

Bahmani: /* مریم در کشاکش سخت‌ترین طوفان‌های زندگی */

2024-12-28T06:19:15Z

مریم در کشاکش سخت‌ترین طوفان‌های زندگی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۴۹
خط ۴۰:		خط ۴۰:

	گرچه در این حالت زنان به آشنایان و [[دوستان]] خود پناه می‌برند تا برای تولد فرزند به آنها کمک کنند، ولی چون وضع مریم یک وضع استثنائی بود و هرگز نمی‌خواست کسی وضع حمل او را ببیند، با آغاز درد زائیدن، راه بیابان را پیش گرفت. قرآن در این زمینه می‌گوید: «درد وضع حمل، او را به کنار تنۀ درخت خرمائی کشاند»<ref>{{متن قرآن\|فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا}} «آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم» سوره مریم، آیه ۲۳.</ref>. این تعبیر «تنۀ درخت» نشان می‌دهد که تنها بدنه‌ای از آن درخت باقی مانده بود یعنی درخت خشکیده بود<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]]، ص۴۳۰.</ref>.		گرچه در این حالت زنان به آشنایان و [[دوستان]] خود پناه می‌برند تا برای تولد فرزند به آنها کمک کنند، ولی چون وضع مریم یک وضع استثنائی بود و هرگز نمی‌خواست کسی وضع حمل او را ببیند، با آغاز درد زائیدن، راه بیابان را پیش گرفت. قرآن در این زمینه می‌گوید: «درد وضع حمل، او را به کنار تنۀ درخت خرمائی کشاند»<ref>{{متن قرآن\|فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا}} «آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم» سوره مریم، آیه ۲۳.</ref>. این تعبیر «تنۀ درخت» نشان می‌دهد که تنها بدنه‌ای از آن درخت باقی مانده بود یعنی درخت خشکیده بود<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]]، ص۴۳۰.</ref>.

			== [[اختلاف]] در کیفیت حمل و مدت آن و مکان وضع حمل [[عیسی]] ==
			در کیفیت حمل و ماجراهای دیگری که به دنبال آن به وقوع پیوست، میان [[مفسران]] و همچنین [[روایات]] اختلاف است. درباره کیفیت حمل جمعی گفته‌اند: [[جبرئیل]] آستین مریم را گرفت و در آن دمید و همان [[ساعت]] مریم حامله شد و آثار [[آبستنی]] در وی ظاهر گردید. قول دیگر آن است که گریبان جامه‌اش را گرفت و در آن دمید. در [[حدیثی]] از حضرت [[ابوالحسن]]{{ع}} ـ که ظاهراً [[حضرت موسی بن جعفر]]{{ع}} است ـ [[روایت]] شده که فرمود: جبرئیل نوعی خرما از [[بهشت]] آورد و به مریم داد و مریم هفت دانه از آن خورد و همان سبب حاملگی او گردید.

			در مدت حمل نیز اختلاف بسیاری است: برخی چون [[ابن عباس]] و دیگران گفته‌اند: مدت حمل و فاصله آن تا زایمان یک ساعت بود که در این یک ساعت عیسی{{ع}} به اندازه نه ماه پرورش یافت. بعضی چون [[مقاتل]] گفته‌اند: مدت حمل سه ساعت بود. برخی گفته‌اند: نه ساعت که هر ساعتی به مقدار یک ماه دیگران بود. در چند [[حدیث]] از [[امام صادق]]{{ع}} و [[اهل بیت]] روایت شده که فرمودند: فاصله مابین حمل و وضع آن شش ماه بود و هیچ مولودی جز عیسی و [[حسین بن علی]]{{عم}} [[شش ماهه]] به [[دنیا]] نیآمدند و در [[حدیث]] دیگری است که زنده نماندند؛ یعنی اگر هم [[شش ماهه]] به [[دنیا]] آمدند، [[زندگی]] نکردند و از [[جهان]] رفتند. قولی هم هست که [[عیسی]]{{ع}} هفت ماهه یا هشت ماهه به دنیا آمد. به هر صورت، ولادت او نیز غیر عادی بود.

			در جایی هم که عیسی{{ع}} متولد شد و درخت خرمایی که [[مریم]] به پای آن آمد و از آن رطب تازه خورد، [[اختلاف]] است: مشهور آن است که عیسی در [[بیت اللحم]] (نزدیکی [[شهر]] [[بیت‌المقدس]]) به دنیا آمد و هم اکنون بنای عظیم و [[زیبایی]] بدین نام در آن شهر برپاست که محل [[زیارت]] [[مسیحیان]] جهان است. قول دیگر آن است که مریم به [[مصر]] یا به [[دمشق]] آمد. در چند حدیث هم [[روایت]] شده که [[حضرت مریم]] به [[طی الارض]] به [[نینوا]] و [[سرزمین عراق]] رفت و کنار [[فرات]] یا نزدیکی [[بغداد]] در محله «[[براثا]]» وضع حمل کرد و سپس با عیسی به همان ترتیب به سرزمین بیت‌المقدس بازگشت<ref>طوسی، امالی، ص۱۲۴ و ۱۲۵.</ref>.

			با توجه به اینکه همه این امور از امور غیر عادی بوده و به صورت [[معجزه]] انجام شده، هیچ یک از آنها بعید به نظر نمی‌رسد و با [[اعتقاد]] به [[قدرت]] [[حق تعالی]] و انجام امور خارق‌العاده به وسیله [[انبیا]] و [[اولیای الهی]] و مقام مریم و عیسی در پیش‌گاه خدای عز وجل، همه آنها ممکن است و جای هیچ استبعادی نیست، چنان‌که داستان‌های دیگری هم که پس از آن پیش آمد، مانند سبز شدن درخت خرما و ریختن رطب تازه برای مریم همه از همین قبیل است.

			باری مریم{{س}} که دید با نداشتن شوهر و تماس نگرفتن با هیچ مردی باردار شده، از [[ترس]] آنکه [[مردم]] به او [[تهمت]] بزنند و یاوه‌گویان درباره‌اش یاوه بگویند، خود را به کناری کشید و دور از کسان خویش به سر می‌برد و چون هنگام وضع حمل فرا رسید، از روی ناچاری خود را به تنه درخت خرمایی رسانید و در آنجا نوزاد مبارک و بزرگوار خود را بر [[زمین]] نهاد<ref>در حدیثی است که عیسی{{ع}} روز بیست و پنجم ذی‌قعده به دنیا آمد.</ref>. در آن حال از شدت [[ناراحتی]] گفت: ای کاش نبودم و این وضع را بر خود نمی‌دیدم، چنان که [[خدای تعالی]] فرموده: «درد زاییبدن او را به سوی تنه [[نخل]] کشانید و گفت: ای کاش پیش از این مرده بودم و چیز حقیری بودم که فراموشم کرده بودند»<ref>{{متن قرآن\|فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا}} «آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم» سوره مریم، آیه ۲۳.</ref>.

			از همین جمله، شدت [[اضطراب]] و ناراحتی [[مریم]] را از [[زخم زبان]] و [[تهمت]] [[مردمان]] می‌توان فهمید و [[راستی]] هم برای دختری همچون مریم که تا آن [[ساعت]] در کمال [[عفت]] و [[تقوا]] [[زندگی]] کرده و هیچ مردی او را لمس نکرده و از نظر [[خانوادگی]] هم از خاندانی اصیل و [[پاکدامن]] به [[دنیا]] آمده است، بسیار تلخ و ناگوار است که او را به آلودگی و بدکارگی متهم سازند و با توجه به این که [[زنان]] از نظر [[احساس]] و [[عواطف]] ضعیف‌تر از مردان هستند و پیش‌آمدهای ناگوار و [[ناملایمات]] زودتر آنها را تحت تأثیر قرار می‌دهد، می‌توان فهمید که آن ساعت‌ها چقدر برای مریم دشوار و سخت گذشته، اما [[خدای رحمان]] که همه جا او را با حمایت خود [[حفظ]] کرده و در هر [[دشواری]] او را به پناه خویش درآورده بود، در چنین وضعی نیز او را به حال خود نگذاشت و مورد نوازش و دل‌داری قرار داد. [[قرآن]] می‌گوید: «در این وقت از زیر پای خود ندایش داد: [[غم]] مخور که پروردگارت برای تو در زیر پایت [[نهر]] آبی قرار داد و تنه نخل را حرکت بده (یا به جانب خود بکش) تا خرمای تازه برای تو بریزد. پس بخور و بنوش و روشنی دیده گیر (یعنی [[خرسند]] باش و [[دل]] خوش دار) و اگر از [[آدمیان]] کسی را دیدی، بگو من برای [[خدا]] روزه‌ای [[نذر]] کرده‌ام و امروز با هیچ بشری سخن نگویم»<ref>{{متن قرآن\|فَنَادَاهَا مِنْ تَحْتِهَا أَلَّا تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا * وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا * فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَيْنًا فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا}} «پس او را از فرو دست وی ندا داد که: غمگین مباش، خداوند از بن (پای) تو جویباری روان کرده است * و تنه نخل را به سوی خود بتکان تا خرمایی چیده بر تو فرو ریزد * پس (از این خرما) بخور و (از آب آن جویبار) بنوش و دیده (به فرزند) روشن دار و اگر از مردم کسی را دیدی بگو برای (خداوند) بخشنده روزه‌ای نذر کرده‌ام و امروز به هیچ روی با کسی سخن نمی‌گویم» سوره مریم، آیه ۲۴-۲۶.</ref>.

			این ندای [[جان]] بخش که به گفته بسیاری از [[مفسران]] از دهان فرزندش [[عیسی]]{{ع}} خارج شد و آن نوزاد به سخن آمده و این سخنان را به مادر گفت دل او را آرام کرد و اندوهش را بر طرف ساخت؛ زیرا احتیاجش را از نظر آب و غذا برطرف ساخت و راه رو به رو شدن با [[مردم]] را نیز به وی یاد داد. [[مریم]] [[دست]] به آن درخت خشکیده گرفت و حرکت داد، [[نخل]] سبز شد و خرمای تازه برایش ریخت و به گفته جمعی [[نهر]] آبی نیز به [[معجزه]] فرزندش عیسی پدیدار گشت که پای خود را بر [[زمین]] کوبید و نهری گوارا از آب جوشش کرد.

			مریم کودک عزیز و [[بزرگوار]] خود را به نزد [[قوم]] خود آورد و همان طور که پیش‌بینی می‌کرد، آنها به [[تهمت]] زبان گشودند و گفتند: «ای مریم! چیز شگفت‌انگیزی آورده‌ای؟»<ref>{{متن قرآن\|فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يَا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئًا فَرِيًّا}} «سپس در حالی که او را در آغوش داشت نزد قوم خویش آوردش گفتند: ای مریم! بی‌گمان چیز ناپسند شگفتی پیش آورده‌ای» سوره مریم، آیه ۲۷.</ref> و به دنبال آن از روی سرزنش بدو گفتند: «ای [[خواهر]] [[هارون]]!<ref>مرحوم طبرسی در مجمع البیان گوید: در معنای این جمله که به مریم گفتند: «ای خواهر هارون»... مفسران چهار وجه گفتند: ۱. هارون نام مرد صالحی در بنی‌اسرائیل بود که هر شخص صالحی را به او تشبیه می‌کردند و روی این قول معنای جمله این گونه است که «ای شبیه و مانند هارون»...؛ ۲. کلبی گفته: هارون نام برادر پدری مریم بوده که به خیر و صلاح معروف بوده است؛ ۳. منظور از هارون برادر حضرت موسی{{ع}} است که نسب مریم بدو می‌رسید و در عرب رسم است که هر کس از تیره کسی باشد به لفظ «أخ» یا «اُخت» او را به آن شخص نسبت می‌دهند، چنان که می‌گویند «یا أخاتمیم»؛ ۴. هارون نام مرد فاسقی بود که به فساد و زنا مشهور بود و منظورشان سرزنش مریم و تشبیه کردن او به آن مرد در انجام عمل زشت زنا بوده است. مجمع البیان، ج۶، ص۵۱۲.</ref> پدرت مردی بد و مادرت هم [[بدکار]] نبود و با این اصالتی که از نظر [[خانوادگی]] داری این کودک را از کجا آورده‌ای و بی‌شوهر، چگونه به این فرزند آبستن شدی؟»

			[[مریم]] که طبق دستور قبلی، خود را برای چنین پیش آمد و سؤالی آماده کرده بود، به سوی کودک اشاره کرد و آنها را به گفت‌و‌گو و تکلم با کودک خود [[راهنمایی]] فرمود تا ضمن گفت‌وگوی با او، [[پاک‌دامنی]] وی نیز برای آنان روشن شود.

			[[مردم]] با کمال [[تعجب]] گفتند: «چگونه با کودکی که در گهواره است سخن گوییم» و این نوزاد گهواره‌ای چگونه می‌تواند پاسخ سؤال ما را بدهد و دامن تو را [[پاک]] کند؟ ناگاه دیدند کودک به سخن آمد و گفت: من [[بنده]] خدایم که مرا کتاب داده و [[پیغمبر]] قرار داده و هر جا که باشم با برکتم کرده (که از راه [[تعلیم]] و [[ارشاد]] نفعم به دیگران برسد) و به [[نماز]] و [[زکات]] تا وقتی زنده باشم سفارشم کرده است و به مادرم ([[مریم]]) نیکوکارم کرده و گردن کش و نافرمانم نکرده است و [[سلامت]] [[خدا]] بر من است روزی که تولد یافته‌ام و روزی که بمیرم و روزی که زنده برانگیخته شوم»<ref>{{متن قرآن\|يَا أُخْتَ هَارُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا * فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا * قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا * وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا * وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا * وَالسَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا}} «ای خواهر هارون! نه پدرت مردی بد و نه مادرت بدکاره بود * (مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! * (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است * و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است * و (مرا) با مادرم نیکوکار کرده و مرا گردنکشی سنگدل نگردانیده است * و بر من روزی که زاده شدم و روزی که درگذرم و روزی که زنده برانگیخته گردم درود باد» سوره مریم، آیه ۲۸-۳۳.</ref>.<ref>[[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|تاریخ انبیاء]] ص۵۸۳.</ref>

	== دوران کودکی و [[نبوت]] [[عیسی]]{{ع}} ==		== دوران کودکی و [[نبوت]] [[عیسی]]{{ع}} ==

Bahmani: /* دوران کودکی و نبوت عیسی{{ع}} */

2024-12-28T06:13:51Z

دوران کودکی و نبوت عیسی{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۴۳
خط ۴۲:		خط ۴۲:

	== دوران کودکی و [[نبوت]] [[عیسی]]{{ع}} ==		== دوران کودکی و [[نبوت]] [[عیسی]]{{ع}} ==
	درباره [[تاریخ]] زندگی [[حضرت عیسی]]{{ع}} در [[تواریخ]] [[اختلاف]] زیادی دیده می‌شود و گفتار مورخان [[اسلامی]] با مندرجات [[اناجیل]] مخلوط گشته و تمیز دادن آنها نیز کار مشکلی است و در [[روایات اهل بیت]]{{عم}} نیز تا آنجا که به دست ما رسیده برخی از این [[اختلافات]] مشاهده می‌شود، گذشته از اینکه روایاتی که در این باره به ما رسیده بسیار اندک است.		درباره [[تاریخ]] زندگی [[حضرت عیسی]]{{ع}} در [[تواریخ]] [[اختلاف]] زیادی دیده می‌شود و گفتار مورخان [[اسلامی]] با مندرجات [[اناجیل]] مخلوط گشته و تمیز دادن آنها نیز کار مشکلی است و در روایات اهل بیت{{عم}} نیز تا آنجا که به دست ما رسیده برخی از این [[اختلافات]] مشاهده می‌شود، گذشته از اینکه روایاتی که در این باره به ما رسیده بسیار اندک است.

	مورخان عموماً نوشته‌اند: [[عیسی]] در سی سالگی<ref>کامل التواریخ، ج۱، ص۳۰۷.</ref> [[نبوت]] خود را اظهار کرد و این قول موافق با برخی از اناجیل موجود است. برخی هم گفته‌اند: در سی سالگی [[فرشته وحی]] بر او نازل و دوره نبوت و رسالتش آغاز گردید، ولی در پاره‌ای از روایات اهل بیت آمده که آن حضرت در سن هفت یا هشت سالگی نبوت خود را اظهار فرمود، چنان که در روایتی [[کلینی]] از [[امام باقر]]{{ع}} [[روایت]] کرده که وقتی عیسی{{ع}} به هفت سالگی رسید، [[خدای تعالی]] بدو [[وحی]] کرد و نبوت و [[رسالت]] خویش را اظهار فرمود<ref>اصول کافی، ج۱، ص۳۸۲ و ۳۸۳.</ref>.		مورخان عموماً نوشته‌اند: [[عیسی]] در سی سالگی<ref>کامل التواریخ، ج۱، ص۳۰۷.</ref> [[نبوت]] خود را اظهار کرد و این قول موافق با برخی از اناجیل موجود است. برخی هم گفته‌اند: در سی سالگی فرشته وحی بر او نازل و دوره نبوت و رسالتش آغاز گردید، ولی در پاره‌ای از روایات اهل بیت آمده که آن حضرت در سن هفت یا هشت سالگی نبوت خود را اظهار فرمود، چنان که در روایتی [[کلینی]] از [[امام باقر]]{{ع}} [[روایت]] کرده که وقتی عیسی{{ع}} به هفت سالگی رسید، [[خدای تعالی]] بدو [[وحی]] کرد و نبوت و [[رسالت]] خویش را اظهار فرمود<ref>اصول کافی، ج۱، ص۳۸۲ و ۳۸۳.</ref>.

	با این بیان [[امام]]{{ع}} دیگر جای این احتمال هم که بعضی داده‌اند و خواسته‌اند میان [[زمان]] نبوت و رسالت آن حضرت فرق بگذارند باقی نمی‌ماند؛ زیرا امام طبق این [[حدیث]] اظهار رسالت آن حضرت را نیز در همین سنین کودکی‌اش ذکر فرموده است و بلکه در چند حدیث، [[ائمه اطهار]] نبوت عیسی{{ع}} و یحیی را در کودکی دلیل بر امامت [[امامان]] بزرگواری چون [[حضرت جواد]]{{ع}} ـ که در سن کودکی به [[امامت]] رسیدند ـ دانسته و بدان [[استشهاد]] کرده‌اند؛ مانند [[حدیثی]] که کلینی در [[اصول کافی]] از [[خیرانی]] از پدرش روایت کرده که گوید: من نزد [[امام هشتم]] در [[خراسان]] ایستاده بودم که شخصی به آن حضرت عرض کرد: ای آقای من! اگر پیش‌آمدی روی داد (و شما از [[دنیا]] رفتید) ما به چه کسی باید رجوع کنیم (و امام بعد از شما کیست؟) حضرت فرمود: به فرزندم ابی‌جعفر. در این جا مثل اینکه آن شخص سنّ ابی‌جعفر ([[حضرت جواد]]) را کم دانست (و [[تعجب]] کرد.) پس [[حضرت رضا]]{{ع}} فرمود: [[خدای تبارک و تعالی]] [[عیسی بن مریم]] را به [[رسالت]] و [[پیغمبری]] و [[شریعت]] تازه‌ای برانگیخت، در [[سنی]] کمتر از آن‌چه ابی‌جعفر در آن است<ref>اصول کافی، ج۱، ص۳۸۴.</ref>.		با این بیان [[امام]]{{ع}} دیگر جای این احتمال هم که بعضی داده‌اند و خواسته‌اند میان [[زمان]] نبوت و رسالت آن حضرت فرق بگذارند باقی نمی‌ماند؛ زیرا امام طبق این [[حدیث]] اظهار رسالت آن حضرت را نیز در همین سنین کودکی‌اش ذکر فرموده است و بلکه در چند حدیث، [[ائمه اطهار]] نبوت عیسی{{ع}} و یحیی را در کودکی دلیل بر امامت [[امامان]] بزرگواری چون [[حضرت جواد]]{{ع}} ـ که در سن کودکی به [[امامت]] رسیدند ـ دانسته و بدان استشهاد کرده‌اند؛ مانند [[حدیثی]] که کلینی در [[اصول کافی]] از خیرانی از پدرش روایت کرده که گوید: من نزد [[امام هشتم]] در [[خراسان]] ایستاده بودم که شخصی به آن حضرت عرض کرد: ای آقای من! اگر پیش‌آمدی روی داد (و شما از [[دنیا]] رفتید) ما به چه کسی باید رجوع کنیم (و امام بعد از شما کیست؟) حضرت فرمود: به فرزندم ابی‌جعفر. در این جا مثل اینکه آن شخص سنّ ابی‌جعفر ([[حضرت جواد]]) را کم دانست (و [[تعجب]] کرد.) پس [[حضرت رضا]]{{ع}} فرمود: [[خدای تبارک و تعالی]] [[عیسی بن مریم]] را به [[رسالت]] و [[پیغمبری]] و [[شریعت]] تازه‌ای برانگیخت، در [[سنی]] کمتر از آن‌چه ابی‌جعفر در آن است<ref>اصول کافی، ج۱، ص۳۸۴.</ref>.

	آن‌چه [[قرآن کریم]] نیز از [[عیسی]]{{ع}} حکایت می‌کند که در [[زمان]] کودکی گفت: «من [[بنده]] خدایم و [[خدا]] به من کتاب داده و مرا [[پیغمبر]] قرار داده...»<ref>{{متن قرآن\|قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا}} «(نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است» سوره مریم، آیه ۳۰.</ref> مؤید همین قول است. به هر صورت گفتار آن دسته که گفته‌اند: [[حضرت عیسی]]{{ع}} در سی سالگی به [[نبوت]] [[مبعوث]] شد، از نظر [[قرآن]] و ~~[[حدیث~~ شاهد]] و دلیلی ندارد، بلکه قرآن و [[حدیث]] دلالت دارند بر اینکه آن [[بزرگوار]] در سنین کودکی به [[مقام نبوت]] و رسالت مفتخر گردید. همچنین مورخان نوشته‌اند که حضرت عیسی در همان کودکی دارای [[نبوغ]] و [[استعداد]] فوق العاده‌ای بود و غالباً در جلسات بحث [[احبار]] و علمای [[بنی‌اسرائیل]] شرکت می‌کرد و با آنها در مسائل مذهبی گفت‌و‌گو می‌نمود.		آن‌چه [[قرآن کریم]] نیز از [[عیسی]]{{ع}} حکایت می‌کند که در [[زمان]] کودکی گفت: «من [[بنده]] خدایم و [[خدا]] به من کتاب داده و مرا [[پیغمبر]] قرار داده...»<ref>{{متن قرآن\|قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا}} «(نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است» سوره مریم، آیه ۳۰.</ref> مؤید همین قول است. به هر صورت گفتار آن دسته که گفته‌اند: [[حضرت عیسی]]{{ع}} در سی سالگی به [[نبوت]] [[مبعوث]] شد، از نظر [[قرآن]] و حدیث، شاهد و دلیلی ندارد، بلکه قرآن و [[حدیث]] دلالت دارند بر اینکه آن [[بزرگوار]] در سنین کودکی به [[مقام نبوت]] و رسالت مفتخر گردید. همچنین مورخان نوشته‌اند که حضرت عیسی در همان کودکی دارای نبوغ و [[استعداد]] فوق العاده‌ای بود و غالباً در جلسات بحث [[احبار]] و علمای [[بنی‌اسرائیل]] شرکت می‌کرد و با آنها در مسائل مذهبی گفت‌و‌گو می‌نمود.

	در [[روایات ائمه اهل بیت]]{{عم}} نیز داستان‌های عجیبی از دوران کودکی عیسی{{ع}} نقل شده، مانند [[تفسیر]] ابجد ـ که [[صدوق]] در [[معانی الاخبار]] شرحش را [[روایت]] کرده ـ و در روایت است که روزی [[مریم]]{{س}} آن حضرت را به صباغی ـ که پارچه و جامه‌ها را رنگ می‌کرد ـ سپرد تا [[شغل]] رنگرزی را به او یاد دهد. رنگرز به او گفت: این ظرف جای رنگ قرمز است و این یکی مخصوص رنگ زرد و آن دیگری برای رنگ سیاه. عیسی همه لباس‌ها را در یک ظرفی ریخت. صباغ بر او فریاد زد، ولی عیسی فرمود که چیزی نیست من همان طور که میل توست، این جامه‌ها را به رنگ‌های مختلف بیرون می‌آورم و هر کدام را به رنگ خود رنگ می‌کنم. رنگرز که آن واقعه را مشاهده کرد، با [[تعجب]] گفت: «من شایستگی آن را ندارم که استاد تو باشم و تو شاگرد من باشی»<ref>معانی الاخبار، ص۱۸؛ توحید صدوق، ص۲۳۸ و ۲۳۹؛ امالی صدوق، ص۱۹۰ و ۱۹۱.</ref>.		در روایات ائمه اهل بیت{{عم}} نیز داستان‌های عجیبی از دوران کودکی عیسی{{ع}} نقل شده، مانند [[تفسیر]] ابجد ـ که [[صدوق]] در [[معانی الاخبار]] شرحش را [[روایت]] کرده ـ و در روایت است که روزی [[مریم]]{{س}} آن حضرت را به صباغی ـ که پارچه و جامه‌ها را رنگ می‌کرد ـ سپرد تا [[شغل]] رنگرزی را به او یاد دهد. رنگرز به او گفت: این ظرف جای رنگ قرمز است و این یکی مخصوص رنگ زرد و آن دیگری برای رنگ سیاه. عیسی همه لباس‌ها را در یک ظرفی ریخت. صباغ بر او فریاد زد، ولی عیسی فرمود که چیزی نیست من همان طور که میل توست، این جامه‌ها را به رنگ‌های مختلف بیرون می‌آورم و هر کدام را به رنگ خود رنگ می‌کنم. رنگرز که آن واقعه را مشاهده کرد، با [[تعجب]] گفت: «من شایستگی آن را ندارم که استاد تو باشم و تو شاگرد من باشی»<ref>معانی الاخبار، ص۱۸؛ توحید صدوق، ص۲۳۸ و ۲۳۹؛ امالی صدوق، ص۱۹۰ و ۱۹۱.</ref>.

	[[ابن اثیر]] در [[تاریخ]] خود داستان فوق را با شرح بیشتری نقل کرده و گفته است: صباغ مزبور از آن پس در زمره حواریین [[عیسی]] درآمد<ref>کامل التواریخ، ج۱، ص۳۱۴.</ref>. همچنین نقل شده است که [[مریم]]، عیسی را از [[ترس]] [[پادشاهی]] به نام هیرودیس به [[مصر]] برد و دوازده [[سال]] در آنجا بودند تا وقتی که هیرودیس از [[جهان]] رخت بر بست و سپس به [[شام]] بازگشتند.		[[ابن اثیر]] در [[تاریخ]] خود داستان فوق را با شرح بیشتری نقل کرده و گفته است: صباغ مزبور از آن پس در زمره حواریین [[عیسی]] درآمد<ref>کامل التواریخ، ج۱، ص۳۱۴.</ref>. همچنین نقل شده است که [[مریم]]، عیسی را از [[ترس]] [[پادشاهی]] به نام هیرودیس به [[مصر]] برد و دوازده [[سال]] در آنجا بودند تا وقتی که هیرودیس از [[جهان]] رخت بر بست و سپس به [[شام]] بازگشتند.

	هنگامی که در مصر بودند، چنین اتفاق افتاد که مریم به [[خانه]] دهقانی رفت که [[فقرا]] و [[مساکین]] بدان خانه می‌رفتند. روزی از خانه [[دهقان]] [[مالی]] به [[سرقت]] رفت و دهقان [[مسکینان]] را متهم ساخت. مریم از این پیش‌آمد غمناک شد. وقتی عیسی دید که مادرش [[غمگین]] است، بدو گفت: می‌خواهی دزد را به تو معرفی کنم؟ مریم گفت: آری. عیسی فرمود: آن شخص کور و آن دیگری که زمین‌گیر است، هر دو به کمک یکدیگر [[مال]] را دزدیده‌اند، بدین ترتیب که آن شخص کور، [[رفیق]] خود را که زمین‌گیر است به دوش خود سوار کرده و او مال را برداشته است. به دنبال گفتار عیسی به نزد آن کور آمدند و گفتند: زمین‌گیر را بر دوش خود سوار کن. گفت: نمی‌توانم. عیسی{{ع}} فرمود: چگونه دیروز که می‌خواستید فلان مال را بردارید توانستی او را بر دوش خود سوار کنی؟ کور که این سخن را شنید به کار خود اعتراف کرده و مال را برگرداند.		هنگامی که در مصر بودند، چنین اتفاق افتاد که مریم به [[خانه]] دهقانی رفت که [[فقرا]] و [[مساکین]] بدان خانه می‌رفتند. روزی از خانه دهقان [[مالی]] به [[سرقت]] رفت و دهقان [[مسکینان]] را متهم ساخت. مریم از این پیش‌آمد غمناک شد. وقتی عیسی دید که مادرش [[غمگین]] است، بدو گفت: می‌خواهی دزد را به تو معرفی کنم؟ مریم گفت: آری. عیسی فرمود: آن شخص کور و آن دیگری که زمین‌گیر است، هر دو به کمک یکدیگر [[مال]] را دزدیده‌اند، بدین ترتیب که آن شخص کور، رفیق خود را که زمین‌گیر است به دوش خود سوار کرده و او مال را برداشته است. به دنبال گفتار عیسی به نزد آن کور آمدند و گفتند: زمین‌گیر را بر دوش خود سوار کن. گفت: نمی‌توانم. عیسی{{ع}} فرمود: چگونه دیروز که می‌خواستید فلان مال را بردارید توانستی او را بر دوش خود سوار کنی؟ کور که این سخن را شنید به کار خود اعتراف کرده و مال را برگرداند.

	پس از اینکه دوازده سال از توقفشان در مصر گذشت و خبر [[مرگ]] هیرودیس به آنها رسید، به سوی شام بازگشتند و در روستایی که نامش ~~«[[ناصره]]»~~ بود ماندند، تا وقتی که سی سال از عمر [[عیسی]] گذشت و آن حضرت مأمور شد [[نبوت]] خود را اظهار کند. وی گوید: به خاطر همین انتساب به ناصره، [[پیروان]] عیسی{{ع}} را [[نصاری]] گویند. [[ثعلبی]] و دیگران نیز همین مطلب را در کتاب‌های خود ذکر کرده‌اند<ref>[[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|تاریخ انبیاء]] ص۵۸۷.</ref>.		پس از اینکه دوازده سال از توقفشان در مصر گذشت و خبر [[مرگ]] هیرودیس به آنها رسید، به سوی شام بازگشتند و در روستایی که نامش «ناصره» بود ماندند، تا وقتی که سی سال از عمر [[عیسی]] گذشت و آن حضرت مأمور شد [[نبوت]] خود را اظهار کند. وی گوید: به خاطر همین انتساب به ناصره، [[پیروان]] عیسی{{ع}} را [[نصاری]] گویند. [[ثعلبی]] و دیگران نیز همین مطلب را در کتاب‌های خود ذکر کرده‌اند<ref>[[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|تاریخ انبیاء]] ص۵۸۷.</ref>.

	== [[معجزات]] [[عیسی]]{{ع}} ==		== [[معجزات]] [[عیسی]]{{ع}} ==

Bahmani: /* معجزات عیسی{{ع}} */

2024-12-28T06:11:37Z

معجزات عیسی{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۴۱
خط ۶۹:		خط ۶۹:
	[[ابن اثیر]] نیز در کامل التواریخ گفته است: علم طب در [[زمان]] [[عیسی]]{{ع}} بر مردم آن زمان غالب بود و عیسی معجزه‌ای آورد که کور مادر زاد و [[بیمار]] برص دار را شفا می‌داد و [[مردگان]] را زنده می‌کرد، تا عجز آنها را نشان دهد...<ref>کامل التواریخ، ج۱، ص۳۱۵.</ref>.		[[ابن اثیر]] نیز در کامل التواریخ گفته است: علم طب در [[زمان]] [[عیسی]]{{ع}} بر مردم آن زمان غالب بود و عیسی معجزه‌ای آورد که کور مادر زاد و [[بیمار]] برص دار را شفا می‌داد و [[مردگان]] را زنده می‌کرد، تا عجز آنها را نشان دهد...<ref>کامل التواریخ، ج۱، ص۳۱۵.</ref>.

	به دنبال این گفتار نام عده‌ای از افرادی را که به دعای عیسی{{ع}} زنده شدند مانند [[سام بن ~~نوح]]،~~ یحیی و دیگران را به طور اجمال نقل کرده که ما تفصیل آن را از روی [[روایات]] برای شما ذکر می‌کنیم: [[عیاشی]] در [[تفسیر]] خود در [[حدیث]] مرفوعی [[روایت]] کرده که [[اصحاب]] عیسی{{ع}} از وی خواستند تا مرده‌ای را برای آنها زنده کند. عیسی{{ع}} آنها را کنار [[قبر]] سام بن نوح آورد و بدو گفت: ای [[سام]]! به اذن خدا برخیز. در این وقت قبر شکافته شد. عیسی برای بار دوم همان سخن را تکرار کرد و سام حرکتی کرد. وقتی بار سوم آن کلمات را گفت، سام از جا برخاست و از قبر بیرون آمد. عیسی{{ع}} بدو فرمود: آیا [[دوست]] داری در [[دنیا]] بمانی یا می‌خواهی به حال خود بازگردی؟ سام عرض کرد: نه یا [[روح ~~اللّه]]~~ می‌خواهم برگردم؛ زیرا هنوز [[سختی]] [[مرگ]] در کام من است و تا به امروز تلخی آن برطرف نشده است<ref>بحارالانوار، ج۱۴، ص۲۳۳؛ تفسیر عیاشی، ج۱، ص۱۷۴.</ref>.		به دنبال این گفتار نام عده‌ای از افرادی را که به دعای عیسی{{ع}} زنده شدند مانند سام بن نوح، یحیی و دیگران را به طور اجمال نقل کرده که ما تفصیل آن را از روی [[روایات]] برای شما ذکر می‌کنیم: [[عیاشی]] در [[تفسیر]] خود در [[حدیث]] مرفوعی [[روایت]] کرده که [[اصحاب]] عیسی{{ع}} از وی خواستند تا مرده‌ای را برای آنها زنده کند. عیسی{{ع}} آنها را کنار [[قبر]] سام بن نوح آورد و بدو گفت: ای سام! به اذن خدا برخیز. در این وقت قبر شکافته شد. عیسی برای بار دوم همان سخن را تکرار کرد و سام حرکتی کرد. وقتی بار سوم آن کلمات را گفت، سام از جا برخاست و از قبر بیرون آمد. عیسی{{ع}} بدو فرمود: آیا [[دوست]] داری در [[دنیا]] بمانی یا می‌خواهی به حال خود بازگردی؟ سام عرض کرد: نه یا روح الله می‌خواهم برگردم؛ زیرا هنوز [[سختی]] [[مرگ]] در کام من است و تا به امروز تلخی آن برطرف نشده است<ref>بحارالانوار، ج۱۴، ص۲۳۳؛ تفسیر عیاشی، ج۱، ص۱۷۴.</ref>.

	ابن اثیر داستان را این گونه نقل کرده که روزی [[حضرت عیسی]]{{ع}} با حواریان بود و داستان نوح و کشتی را برای آنها نقل کرد. حواریان عرض کردند: چه خوب بود کسی را به ما نشان می‌دادی که خود [[شاهد]] آن ماجرا بوده و در آن زمان حضور داشته است. عیسی{{ع}} به کنار تلی آمد و فرمود: این قبر سام بن نوح است. آن‌گاه [[دعا]] کرد و سام زنده شد و فریاد زد: [[قیامت]] برپا شده؟ [[عیسی]]{{ع}} فرمود: نه، اما من دعا کردم تا [[خدا]] تو را زنده کند. سپس حواریان داستان غرق شدن [[مردم]] [[زمان]] نوح و کشتی را از او پرسیدند و او به آنها خبر داد و دوباره به حال خود بازگشت<ref>کامل التواریخ، ج۱، ص۳۱۵.</ref>.		ابن اثیر داستان را این گونه نقل کرده که روزی [[حضرت عیسی]]{{ع}} با حواریان بود و داستان نوح و کشتی را برای آنها نقل کرد. حواریان عرض کردند: چه خوب بود کسی را به ما نشان می‌دادی که خود [[شاهد]] آن ماجرا بوده و در آن زمان حضور داشته است. عیسی{{ع}} به کنار تلی آمد و فرمود: این قبر سام بن نوح است. آن‌گاه [[دعا]] کرد و سام زنده شد و فریاد زد: [[قیامت]] برپا شده؟ [[عیسی]]{{ع}} فرمود: نه، اما من دعا کردم تا [[خدا]] تو را زنده کند. سپس حواریان داستان غرق شدن [[مردم]] [[زمان]] نوح و کشتی را از او پرسیدند و او به آنها خبر داد و دوباره به حال خود بازگشت<ref>کامل التواریخ، ج۱، ص۳۱۵.</ref>.

Bahmani: /* مریم در کشاکش سخت‌ترین طوفان‌های زندگی */

2024-12-28T06:10:28Z

مریم در کشاکش سخت‌ترین طوفان‌های زندگی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۴۰
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	در اینکه دوران حمل [[مریم]] چه اندازه بود، گفتگو است هر چند در [[قرآن]] به صورت سربسته بیان شده است، بعضی آن را یک [[ساعت]] و بعضی ۹ ساعت و بعضی شش ماه و بعضی هفت ماه و بعضی هشت ماه و بعضی نه ماه مانند سایر [[زنان]] دانسته‌اند، ولی این موضوع تأثیر چندانی در [[هدف]] این داستان ندارد و [[روایات]] در این زمینه نیز مختلف است. در اینکه این مکان (دور دست) کجا بوده بسیاری معتقدند [[شهر]] «ناصره» بوده است و شاید در آن شهر نیز پیوسته در [[خانه]] می‌ماند و کمتر قدم بیرون می‌گذاشت.		در اینکه دوران حمل [[مریم]] چه اندازه بود، گفتگو است هر چند در [[قرآن]] به صورت سربسته بیان شده است، بعضی آن را یک [[ساعت]] و بعضی ۹ ساعت و بعضی شش ماه و بعضی هفت ماه و بعضی هشت ماه و بعضی نه ماه مانند سایر [[زنان]] دانسته‌اند، ولی این موضوع تأثیر چندانی در [[هدف]] این داستان ندارد و [[روایات]] در این زمینه نیز مختلف است. در اینکه این مکان (دور دست) کجا بوده بسیاری معتقدند [[شهر]] «ناصره» بوده است و شاید در آن شهر نیز پیوسته در [[خانه]] می‌ماند و کمتر قدم بیرون می‌گذاشت.

	هر چه بود دوران حمل پایان گرفت و لحظات طوفانی [[زندگی]] مریم شروع شد، درد سخت زائیدن به او دست داد آنچنان که او را از [[آبادی]] به بیابان کشاند، بیابانی خالی از [[انسان‌ها]] و خشک و بی‌آب و بی‌پناه!		هر چه بود دوران حمل پایان گرفت و لحظات طوفانی [[زندگی]] مریم شروع شد، درد سخت زائیدن به او دست داد آنچنان که او را از آبادی به بیابان کشاند، بیابانی خالی از [[انسان‌ها]] و خشک و بی‌آب و بی‌پناه!

	گرچه در این حالت زنان به آشنایان و [[دوستان]] خود پناه می‌برند تا برای تولد فرزند به آنها کمک کنند، ولی چون وضع مریم یک وضع استثنائی بود و هرگز نمی‌خواست کسی وضع حمل او را ببیند، با آغاز درد زائیدن، راه بیابان را پیش گرفت. قرآن در این زمینه می‌گوید: «درد وضع حمل، او را به کنار تنۀ درخت خرمائی کشاند»<ref>{{متن قرآن\|فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا}} «آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم» سوره مریم، آیه ۲۳.</ref>. این تعبیر «تنۀ درخت» نشان می‌دهد که تنها بدنه‌ای از آن درخت باقی مانده بود یعنی درخت خشکیده بود<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]]، ص۴۳۰.</ref>.		گرچه در این حالت زنان به آشنایان و [[دوستان]] خود پناه می‌برند تا برای تولد فرزند به آنها کمک کنند، ولی چون وضع مریم یک وضع استثنائی بود و هرگز نمی‌خواست کسی وضع حمل او را ببیند، با آغاز درد زائیدن، راه بیابان را پیش گرفت. قرآن در این زمینه می‌گوید: «درد وضع حمل، او را به کنار تنۀ درخت خرمائی کشاند»<ref>{{متن قرآن\|فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا}} «آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم» سوره مریم، آیه ۲۳.</ref>. این تعبیر «تنۀ درخت» نشان می‌دهد که تنها بدنه‌ای از آن درخت باقی مانده بود یعنی درخت خشکیده بود<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]]، ص۴۳۰.</ref>.

Bahmani: /* مریم در کشاکش سخت‌ترین طوفان‌های زندگی */

2024-12-28T06:10:05Z

مریم در کشاکش سخت‌ترین طوفان‌های زندگی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۴۰
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	«سرانجام مریم باردار شد»<ref>{{متن قرآن\|فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا}} «پس (مریم) بدو باردار شد و با او در جایگاهی دور گوشه گزید» سوره مریم، آیه ۲۲.</ref> و آن فرزند [[موعود]] در رحم او جای گرفت. در اینکه چگونه این فرزند به وجود آمد آیا [[جبرئیل]] در پیراهن او دمید یا در دهان او، در [[قرآن]] سخنی از آن به میان نیامده است؛ چراکه نیازی به آن نبوده، هرچند کلمات [[مفسرین]] در این باره مختلف است. به هر حال «این امر سبب شد که او از [[بیت المقدس]] به مکان دوردستی برود»<ref>{{متن قرآن\|فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا}} «پس (مریم) بدو باردار شد و با او در جایگاهی دور گوشه گزید» سوره مریم، آیه ۲۲.</ref>.		«سرانجام مریم باردار شد»<ref>{{متن قرآن\|فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا}} «پس (مریم) بدو باردار شد و با او در جایگاهی دور گوشه گزید» سوره مریم، آیه ۲۲.</ref> و آن فرزند [[موعود]] در رحم او جای گرفت. در اینکه چگونه این فرزند به وجود آمد آیا [[جبرئیل]] در پیراهن او دمید یا در دهان او، در [[قرآن]] سخنی از آن به میان نیامده است؛ چراکه نیازی به آن نبوده، هرچند کلمات [[مفسرین]] در این باره مختلف است. به هر حال «این امر سبب شد که او از [[بیت المقدس]] به مکان دوردستی برود»<ref>{{متن قرآن\|فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا}} «پس (مریم) بدو باردار شد و با او در جایگاهی دور گوشه گزید» سوره مریم، آیه ۲۲.</ref>.

	او در این حالت در میان یک [[بیم و ~~امید]]،~~ یک حالت نگرانی توأم با سرور به سر می‌برد، گاهی به این می‌اندیشید که این حمل سرانجام فاش خواهد شد، گیرم چند [[روز]] یا چند ماهی از آنها که مرا می‌شناسند دور بمانم و در این نقطه به صورت ناشناس [[زندگی]] کنم آخر چه خواهد شد؟!		او در این حالت در میان یک بیم و امید، یک حالت نگرانی توأم با سرور به سر می‌برد، گاهی به این می‌اندیشید که این حمل سرانجام فاش خواهد شد، گیرم چند [[روز]] یا چند ماهی از آنها که مرا می‌شناسند دور بمانم و در این نقطه به صورت ناشناس [[زندگی]] کنم آخر چه خواهد شد؟!

	چه کسی از من قبول می‌کند زنی بدون داشتن [[همسر]] باردار شود مگر اینکه [[آلوده]] دامان باشد، من با این [[اتهام]] چه کنم؟ و [[راستی]] برای دختری که سال‌ها سنبل [[پاکی]] و [[عفت]] و [[تقوا]] و [[پرهیزکاری]]، و نمونه‌ای در [[عبادت]] و [[بندگی خدا]] بوده، زاهدان و [[عابدان]] [[بنی‌اسرائیل]] به [[کفالت]] او از طفولیت افتخار می‌کردند و زیر نظر [[پیامبر]] بزرگی پرورش یافته و خلاصه [[سجایای اخلاقی]] و آوازۀ [[قداست]] او همه جا پیچیده است، بسیار دردناک است که یک روز [[احساس]] کند همۀ این سرمایۀ معنویش به خطر افتاده است، و در گرداب اتهامی قرار گرفته که بدترین اتهامات محسوب می‌شود و این سومین لرزه‌ای بود که بر پیکر او افتاد.		چه کسی از من قبول می‌کند زنی بدون داشتن [[همسر]] باردار شود مگر اینکه [[آلوده]] دامان باشد، من با این [[اتهام]] چه کنم؟ و [[راستی]] برای دختری که سال‌ها سنبل [[پاکی]] و [[عفت]] و [[تقوا]] و [[پرهیزکاری]]، و نمونه‌ای در [[عبادت]] و [[بندگی خدا]] بوده، زاهدان و [[عابدان]] [[بنی‌اسرائیل]] به کفالت او از طفولیت افتخار می‌کردند و زیر نظر [[پیامبر]] بزرگی پرورش یافته و خلاصه سجایای اخلاقی و آوازۀ [[قداست]] او همه جا پیچیده است، بسیار دردناک است که یک روز [[احساس]] کند همۀ این سرمایۀ معنویش به خطر افتاده است، و در گرداب اتهامی قرار گرفته که بدترین اتهامات محسوب می‌شود و این سومین لرزه‌ای بود که بر پیکر او افتاد.

	اما از سوی دیگر، احساس می‌کرد که این فرزند، پیامبر موعود [[الهی]] است یک تحفۀ بزرگ آسمانی می‌باشد، خداوندی که مرا به چنین [[فرزندی]] [[بشارت]] داده و با چنین کیفیت معجزآسائی او را [[آفریده]] چگونه تنهایم خواهد گذاشت؟ آیا ممکن است در برابر چنین اتهامی از من [[دفاع]] نکند؟ من که [[لطف]] او را همیشه آزموده‌ام و دست رحمتش بر سر خود دیده‌ام.		اما از سوی دیگر، احساس می‌کرد که این فرزند، پیامبر موعود [[الهی]] است یک تحفۀ بزرگ آسمانی می‌باشد، خداوندی که مرا به چنین [[فرزندی]] [[بشارت]] داده و با چنین کیفیت معجزآسائی او را [[آفریده]] چگونه تنهایم خواهد گذاشت؟ آیا ممکن است در برابر چنین اتهامی از من [[دفاع]] نکند؟ من که [[لطف]] او را همیشه آزموده‌ام و دست رحمتش بر سر خود دیده‌ام.

	در اینکه دوران حمل [[مریم]] چه اندازه بود، [[گفتگو]] است هر چند در [[قرآن]] به صورت سربسته بیان شده است، بعضی آن را یک [[ساعت]] و بعضی ۹ ساعت و بعضی شش ماه و بعضی هفت ماه و بعضی هشت ماه و بعضی نه ماه مانند سایر [[زنان]] دانسته‌اند، ولی این موضوع تأثیر چندانی در [[هدف]] این داستان ندارد و [[روایات]] در این زمینه نیز مختلف است.		در اینکه دوران حمل [[مریم]] چه اندازه بود، گفتگو است هر چند در [[قرآن]] به صورت سربسته بیان شده است، بعضی آن را یک [[ساعت]] و بعضی ۹ ساعت و بعضی شش ماه و بعضی هفت ماه و بعضی هشت ماه و بعضی نه ماه مانند سایر [[زنان]] دانسته‌اند، ولی این موضوع تأثیر چندانی در [[هدف]] این داستان ندارد و [[روایات]] در این زمینه نیز مختلف است. در اینکه این مکان (دور دست) کجا بوده بسیاری معتقدند [[شهر]] «ناصره» بوده است و شاید در آن شهر نیز پیوسته در [[خانه]] می‌ماند و کمتر قدم بیرون می‌گذاشت.
	در اینکه این مکان (دور دست) کجا بوده بسیاری معتقدند [[شهر]] ~~«[[ناصره]]»~~ بوده است و شاید در آن شهر نیز پیوسته در [[خانه]] می‌ماند و کمتر قدم بیرون می‌گذاشت.

	هر چه بود دوران حمل پایان گرفت و لحظات طوفانی [[زندگی]] مریم شروع شد، [[درد]] سخت زائیدن به او دست داد آنچنان که او را از [[آبادی]] به بیابان کشاند، بیابانی خالی از [[انسان‌ها]] و خشک و بی‌آب و بی‌پناه!		هر چه بود دوران حمل پایان گرفت و لحظات طوفانی [[زندگی]] مریم شروع شد، درد سخت زائیدن به او دست داد آنچنان که او را از [[آبادی]] به بیابان کشاند، بیابانی خالی از [[انسان‌ها]] و خشک و بی‌آب و بی‌پناه!

	گرچه در این حالت زنان به آشنایان و [[دوستان]] خود پناه می‌برند تا برای تولد فرزند به آنها کمک کنند، ولی چون وضع مریم یک وضع استثنائی بود و هرگز نمی‌خواست کسی وضع حمل او را ببیند، با آغاز درد زائیدن، راه بیابان را پیش گرفت. قرآن در این زمینه می‌گوید: «درد وضع حمل، او را به کنار تنۀ درخت خرمائی کشاند»<ref>{{متن قرآن\|فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا}} «آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم» سوره مریم، آیه ۲۳.</ref>. این تعبیر «تنۀ درخت» نشان می‌دهد که تنها بدنه‌ای از آن درخت باقی مانده بود یعنی درخت خشکیده بود<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]]، ص۴۳۰.</ref>.		گرچه در این حالت زنان به آشنایان و [[دوستان]] خود پناه می‌برند تا برای تولد فرزند به آنها کمک کنند، ولی چون وضع مریم یک وضع استثنائی بود و هرگز نمی‌خواست کسی وضع حمل او را ببیند، با آغاز درد زائیدن، راه بیابان را پیش گرفت. قرآن در این زمینه می‌گوید: «درد وضع حمل، او را به کنار تنۀ درخت خرمائی کشاند»<ref>{{متن قرآن\|فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا}} «آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم» سوره مریم، آیه ۲۳.</ref>. این تعبیر «تنۀ درخت» نشان می‌دهد که تنها بدنه‌ای از آن درخت باقی مانده بود یعنی درخت خشکیده بود<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]]، ص۴۳۰.</ref>.

Bahmani: /* تولد مسیح{{ع}} */

2024-12-28T06:07:21Z

تولد مسیح{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۷
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	اما به زودی طوفان این نگرانی مجدد با شنیدن سخن دیگری از پیک [[پروردگار]] فرو نشست او با صراحت به [[مریم]] گفت: مطلب همین است پروردگارت فرموده: «این کار بر من سهل و آسان است»<ref>{{متن قرآن\|قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَقْضِيًّا}} «گفت: چنین است؛ پروردگارت می‌فرماید که آن (کار) بر من آسان است و (بر آنیم) تا او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از سوی خویش گردانیم و این کاری انجام شدنی است» سوره مریم، آیه ۲۱.</ref>.		اما به زودی طوفان این نگرانی مجدد با شنیدن سخن دیگری از پیک [[پروردگار]] فرو نشست او با صراحت به [[مریم]] گفت: مطلب همین است پروردگارت فرموده: «این کار بر من سهل و آسان است»<ref>{{متن قرآن\|قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَقْضِيًّا}} «گفت: چنین است؛ پروردگارت می‌فرماید که آن (کار) بر من آسان است و (بر آنیم) تا او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از سوی خویش گردانیم و این کاری انجام شدنی است» سوره مریم، آیه ۲۱.</ref>.

	تقریباً همۀ [[مفسران]] معروف، [[روح]] را در اینجا به [[جبرئیل]] فرشتۀ بزرگ [[خدا]] [[تفسیر]] کرده‌اند و تعبیر «[[روح]]» از او به خاطر آن است که هم [[روحانی]] است و هم وجودی است حیات بخش؛ چراکه حامل [[رسالت الهی]] به [[پیامبران]] است که احیاءکننده همۀ انسان‌های لایق می‌باشد و اضافۀ روح در اینجا به خدا دلیل بر عظمت و [[شرافت]] این روح است، که یکی از اقسام اضافه، اضافۀ تشریفیه است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]]، ~~ص۴۲۷~~.</ref>.		تقریباً همۀ [[مفسران]] معروف، [[روح]] را در اینجا به [[جبرئیل]] فرشتۀ بزرگ [[خدا]] [[تفسیر]] کرده‌اند و تعبیر «[[روح]]» از او به خاطر آن است که هم [[روحانی]] است و هم وجودی است حیات بخش؛ چراکه حامل [[رسالت الهی]] به [[پیامبران]] است که احیاءکننده همۀ انسان‌های لایق می‌باشد و اضافۀ روح در اینجا به خدا دلیل بر عظمت و [[شرافت]] این روح است، که یکی از اقسام اضافه، اضافۀ تشریفیه است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]]، ص۴۲۷؛ [[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|تاریخ انبیاء]] ص۵۸۱.</ref>.

	== مریم در کشاکش سخت‌ترین طوفان‌های [[زندگی]] ==		== مریم در کشاکش سخت‌ترین طوفان‌های [[زندگی]] ==