حضرت مریم در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۵۲

2024-09-29T05:52:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = حضرت مریم\| عنوان مدخل = حضرت مریم\| مداخل مرتبط = [[حضرت مریم در قرآن]] - [[حضرت مریم در تاریخ اسلامی~~]] - [[حضرت مریم در معارف مهدویت~~]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = حضرت مریم\| عنوان مدخل = حضرت مریم\| مداخل مرتبط = [[حضرت مریم در قرآن]] - [[حضرت مریم در تاریخ اسلامی]] \| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[حضرت مریم]] از شخصیت‌هایی است که در [[تاریخ]] [[دعوت پیامبر]] و شیوه [[تبلیغ]] آن [[حضرت]] [[جایگاه]] ویژه ای دارد. سوره‌ای از [[قرآن]] به نام او اختصاص دارد و در چندین [[سوره]] از جمله: [[آل عمران]]، [[مائده]] و [[تحریم]] نام او بارها آمده و حتی گاه [[قرآن]] یاد [[پیامبر]] اولوالعزمی چون [[عیسی]] را با نام مادرش [[مریم]] مزین می‌کند، به این [[دلیل]]، [[مریم]] {{س}} الگویی فراجنسیتی است، که [[شناخت]] صحیح شخصیتی مثل [[مریم]] {{س}} بسیار لازم و تأثیرگذار در [[ترویج]] [[معنویت]] و [[اخلاق]] است. همچنین نقطه آغاز [[شناخت]] [[آیین مسیحیت]] از [[حضرت مریم]] {{س}} تا [[عیسی]] ناصری است. در سازمان [[مسیحیت]] رشته‌ای به نام مریم‌شناسی آمده و سرگذشت این بانوی [[مقدس]] که از [[طریق وحی]] برای [[پیامبر اسلام]] {{صل}} بیان شده تحقیق و بررسی انجام می‌شود. از سویی برای [[مریم]] در [[قرآن]]، مقامی بس منیع در حد [[انبیای الهی]] و [[ارتباط]] [[وحیانی]] برای جنس [[زن]] در نظر گرفته شده و از جهتی به عنوان الگوی [[تربیتی]] و چهره‌پردازی مثبت آمده است. به عبارت دیگر، اشاره به [[الگو]] و [[پیروی]] از آن، جزو نیازهای بشری است که در جهت [[کمال‌گرایی]] و نیل به [[تکامل]] به طور [[فطری]] در نهاد [[انسان]] قرار داده شده است. [[پیامبر]]، به این نیاز [[روانی]] [[بشر]] پاسخ داده و الگوهایی را در [[زن]] و مرد معرفی کرده است، که به طور کلّی به عنوان نمونۀ تجسم [[حقیقت]] و تحقق عینیت نیازهای [[معنوی]] است. نکته مهم این توصیف‌ها از فردی است که از نظر [[انسانی]] در جنس مؤنث قرار گرفته و در آن عصر [[تحقیر]] می‌شده است. ایشان به مخاطب خود می‌خواهد نشان دهد، که او در جنبۀ [[شخصیت]] [[روحی]] و [[روانی]] و [[اجتماعی]] [[فطرت]] انسانی‌اش به منصه [[ظهور]] و [[شکوفایی]] رسیده و از نظر [[اعتقادی]]، [[رفتاری]]، منطبق بر [[تعالیم]] و [[آموزه‌های دینی]] و در مراحل بالای [[انسانیت]] است و از این‌رو، [[پیروی]] از او سبب [[نیک]] بختی و [[سعادت]] و [[تکامل انسان]] می‌گردد.		[[حضرت مریم]] از شخصیت‌هایی است که در [[تاریخ]] [[دعوت پیامبر]] و شیوه [[تبلیغ]] آن [[حضرت]] [[جایگاه]] ویژه ای دارد. سوره‌ای از [[قرآن]] به نام او اختصاص دارد و در چندین [[سوره]] از جمله: [[آل عمران]]، [[مائده]] و [[تحریم]] نام او بارها آمده و حتی گاه [[قرآن]] یاد [[پیامبر]] اولوالعزمی چون [[عیسی]] را با نام مادرش [[مریم]] مزین می‌کند، به این [[دلیل]]، [[مریم]] {{س}} الگویی فراجنسیتی است، که [[شناخت]] صحیح شخصیتی مثل [[مریم]] {{س}} بسیار لازم و تأثیرگذار در [[ترویج]] [[معنویت]] و [[اخلاق]] است. همچنین نقطه آغاز [[شناخت]] [[آیین مسیحیت]] از [[حضرت مریم]] {{س}} تا [[عیسی]] ناصری است. در سازمان [[مسیحیت]] رشته‌ای به نام مریم‌شناسی آمده و سرگذشت این بانوی [[مقدس]] که از [[طریق وحی]] برای [[پیامبر اسلام]] {{صل}} بیان شده تحقیق و بررسی انجام می‌شود. از سویی برای [[مریم]] در [[قرآن]]، مقامی بس منیع در حد [[انبیای الهی]] و [[ارتباط]] [[وحیانی]] برای جنس [[زن]] در نظر گرفته شده و از جهتی به عنوان الگوی [[تربیتی]] و چهره‌پردازی مثبت آمده است. به عبارت دیگر، اشاره به [[الگو]] و [[پیروی]] از آن، جزو نیازهای بشری است که در جهت [[کمال‌گرایی]] و نیل به [[تکامل]] به طور [[فطری]] در نهاد [[انسان]] قرار داده شده است. [[پیامبر]]، به این نیاز [[روانی]] [[بشر]] پاسخ داده و الگوهایی را در [[زن]] و مرد معرفی کرده است، که به طور کلّی به عنوان نمونۀ تجسم [[حقیقت]] و تحقق عینیت نیازهای [[معنوی]] است. نکته مهم این توصیف‌ها از فردی است که از نظر [[انسانی]] در جنس مؤنث قرار گرفته و در آن عصر [[تحقیر]] می‌شده است. ایشان به مخاطب خود می‌خواهد نشان دهد، که او در جنبۀ [[شخصیت]] [[روحی]] و [[روانی]] و [[اجتماعی]] [[فطرت]] انسانی‌اش به منصه [[ظهور]] و [[شکوفایی]] رسیده و از نظر [[اعتقادی]]، [[رفتاری]]، منطبق بر [[تعالیم]] و [[آموزه‌های دینی]] و در مراحل بالای [[انسانیت]] است و از این‌رو، [[پیروی]] از او سبب [[نیک]] بختی و [[سعادت]] و [[تکامل انسان]] می‌گردد.

Bahmani: /* پانویس */

2024-09-29T05:50:42Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۰
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:مادران پیامبران]]

Msadeq در ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۷

2022-12-31T07:17:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۷
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	در [[قرآن کریم]] آمده است: «هر گاه که [[زکریا]] بر [[مریم]] وارد می‌‌شد، پیش او [[رزق و روزی]] می‌یافت، [[زکریا]] گفت: ای مریم! اینها از کجا برای تو می‌رسند؟ مریم گفت: از جانب [[خدا]] زیرا او هر کس را که بخواهد بی‌حساب روزی می‌دهد {{متن قرآن\|فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنْبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}<ref>«پس خداوند آن (دختر) را به نیکی پذیرفت و به نیکی (پروراند و) برآورد و زکریّا را سرپرست او کرد و هرگاه زکریّا در محراب (عبادت) نزد وی می‌رفت کنار او، رزقی می‌یافت و می‌پرسید: ای مریم! این از کجا برای تو آمده است؟ و او می‌گفت: از نزد خداوند؛ (آری) خداوند به هر که بخواهد بی‌حساب (و شمار) روزی می‌دهد» سوره آل عمران، آیه ۳۷.</ref>.		در [[قرآن کریم]] آمده است: «هر گاه که [[زکریا]] بر [[مریم]] وارد می‌‌شد، پیش او [[رزق و روزی]] می‌یافت، [[زکریا]] گفت: ای مریم! اینها از کجا برای تو می‌رسند؟ مریم گفت: از جانب [[خدا]] زیرا او هر کس را که بخواهد بی‌حساب روزی می‌دهد {{متن قرآن\|فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنْبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}<ref>«پس خداوند آن (دختر) را به نیکی پذیرفت و به نیکی (پروراند و) برآورد و زکریّا را سرپرست او کرد و هرگاه زکریّا در محراب (عبادت) نزد وی می‌رفت کنار او، رزقی می‌یافت و می‌پرسید: ای مریم! این از کجا برای تو آمده است؟ و او می‌گفت: از نزد خداوند؛ (آری) خداوند به هر که بخواهد بی‌حساب (و شمار) روزی می‌دهد» سوره آل عمران، آیه ۳۷.</ref>.

	در [[سوره مریم]]، از [[آیه]] ۱۶ به بعد، داستان مریم و زاده شدن [[عیسی]] این‌گونه آمده است: «پس [[روح]] خود را به سوی او فرستادیم تا به شکل بشری خوش‌اندام بر او نمایان شد. [مریم] گفت: اگر [[پرهیزکاری]]، من از تو به [[خدای رحمان]] [[پناه]] می‌برم. گفت: من فقط فرستاده [[پروردگار]] تو برای این که به تو پسری [[پاکیزه]] ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری باشد آنکه دست بشری به من نرسیده و [[بدکار]] نبوده‌ام، گفت: [[[فرمان]]] چنین است، پروردگار تو گفته که آن بر من آسان است، و تا او را نشانه‌ای برای [[مردم]] و رحمتی از جانب خویش قرار دهیم، و [این] [[دستوری]] [[قطعی]] بود پس مریم به او عیسی آبستن شد و با او به مکان دورافتاده‌ای پناه جست. تا درد زایمان، او را به سوی تنه درخت خرمایی کشانید. گفت: ای کاش، پیش از این مرده بودم و یکسر فراموش شده بودم، پس، از زیر پای او [[[فرشته]]]، وی را ندا داد که: [[غم]] مدار، پروردگارت زیر [پای] تو چشمه آبی پدید آورده است. و تنه درخت خرما را به طرف خود [بگیر] بتکان، تا بر تو خرمای تازه فرو ریزد. و بخور و بنوش و دیده روشن دار پس اگر کسی از [[آدمیان]] را دیدی بگوی: من برای [خدای] [[رحمان]] رور [[نذر]] کرده‌ام و امروز مطلقاً با [[انسانی]] [[سخن]] نخواهم گفت. پس مریم در حالی که او را در آغوش گرفته بود به نزد قومش آورد. گفتند: ای مریم به [[راستی]] کار بسیار ناپسندی مرتکب شده‌ای. ای [[خواهر]] [[هارون]]، پدرت مرد [[بدی]] نبود و مادرت [نیز] بدکاره نبود. [[مریم]] به سوی ([[عیسی]]) اشاره کرد. گفتند: چگونه با کسی که در گهواره و [[کودک]] است سخن بگوییم؟ [کودک] گفت: منم [[بنده خدا]]، به من کتاب داده و مرا [[پیامبر]] قرار داده است، هرجا که باشم مرا با [[برکت]] ساخته و تا زنده‌ام به [[نماز]] و [[زکات]] سفارش کرده است، و مرا نسبت به مادرم [[نیکوکار]] کرده و زورگور و نافرمانم نگردانیده است. و [[درود]] بر من، روزی که زاده شدم و روزی که می‌میرم و روزی که زنده برانگیخته می‌شوم» {{متن قرآن\| فَاتَّخَذَتْ مِن دُونِهِمْ حِجَابًا فَأَرْسَلْنَا إِلَيْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا قَالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمَن مِنكَ إِن كُنتَ تَقِيًّا قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلامًا زَكِيًّا قَالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَّقْضِيًّا فَحَمَلَتْهُ فَانتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنتُ نَسْيًا مَّنسِيًّا فَنَادَاهَا مِن تَحْتِهَا أَلاَّ تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَيْنًا فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنسِيًّا فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يَا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئًا فَرِيًّا يَا أُخْتَ هَارُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا وَالسَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا }}<ref>«و از چشم آنان پنهان شد و ما روح خود را به سوی او فرو فرستادیم که چون انسانی باندام، بر او پدیدار گشت. (مریم) گفت: من از تو، به (خداوند) بخشنده پناه می‌برم؛ اگر پرهیزگاری (از من دور شو). گفت: من، تنها فرستاده پروردگار تو هستم تا به تو پسری پاکیزه ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری تواند بود که بشری به من دست نزده است و بدکاره هم نبوده‌ام. گفت: چنین است؛ پروردگارت می‌فرماید که آن (کار) بر من آسان است و (بر آنیم) تا او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از سوی خویش گردانیم و این کاری انجام شدنی است. پس (مریم) بدو باردار شد و با او در جایگاهی دور گوشه گزید. آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم. پس او را از فرو دست وی ندا داد که: غمگین مباش، خداوند از بن (پای) تو جویباری روان کرده است. و تنه نخل را به سوی خود بتکان تا خرمایی چیده بر تو فرو ریزد. پس (از این خرما) بخور و (از آب آن جویبار) بنوش و دیده (به فرزند) روشن دار و اگر از مردم کسی را دیدی بگو برای (خداوند) بخشنده روزه‌ای نذر کرده‌ام و امروز به هیچ روی با کسی سخن نمی‌گویم. سپس در حالی که او را در آغوش داشت نزد قوم خویش آوردش گفتند: ای مریم! بی‌گمان چیز ناپسند شگفتی پیش آورده‌ای. ای خواهر هارون! نه پدرت مردی بد و نه مادرت بدکاره بود. (مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است. و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است و (مرا) با مادرم نیکوکار کرده و مرا گردنکشی سنگدل نگردانیده است. و بر من روزی که زاده شدم و روزی که درگذرم و روزی که زنده برانگیخته گردم درود باد» سوره مریم، آیه ۱۷-۳۳.</ref>		در [[سوره مریم]]، از [[آیه]] ۱۶ به بعد، داستان مریم و زاده شدن [[عیسی]] این‌گونه آمده است: «پس [[روح]] خود را به سوی او فرستادیم تا به شکل بشری خوش‌اندام بر او نمایان شد. [مریم] گفت: اگر [[پرهیزکاری]]، من از تو به [[خدای رحمان]] [[پناه]] می‌برم. گفت: من فقط فرستاده [[پروردگار]] تو برای این که به تو پسری [[پاکیزه]] ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری باشد آنکه دست بشری به من نرسیده و [[بدکار]] نبوده‌ام، گفت: [[فرمان]] چنین است، پروردگار تو گفته که آن بر من آسان است، و تا او را نشانه‌ای برای [[مردم]] و رحمتی از جانب خویش قرار دهیم، و [این] [[دستوری]] [[قطعی]] بود پس مریم به او عیسی آبستن شد و با او به مکان دورافتاده‌ای پناه جست. تا درد زایمان، او را به سوی تنه درخت خرمایی کشانید. گفت: ای کاش، پیش از این مرده بودم و یکسر فراموش شده بودم، پس، از زیر پای او [[فرشته]]، وی را ندا داد که: [[غم]] مدار، پروردگارت زیر [پای] تو چشمه آبی پدید آورده است. و تنه درخت خرما را به طرف خود بگیر بتکان، تا بر تو خرمای تازه فرو ریزد. و بخور و بنوش و دیده روشن دار پس اگر کسی از [[آدمیان]] را دیدی بگوی: من برای خدای [[رحمان]] رور [[نذر]] کرده‌ام و امروز مطلقاً با [[انسانی]] [[سخن]] نخواهم گفت. پس مریم در حالی که او را در آغوش گرفته بود به نزد قومش آورد. گفتند: ای مریم به [[راستی]] کار بسیار ناپسندی مرتکب شده‌ای. ای [[خواهر]] [[هارون]]، پدرت مرد [[بدی]] نبود و مادرت نیز بدکاره نبود. [[مریم]] به سوی ([[عیسی]]) اشاره کرد. گفتند: چگونه با کسی که در گهواره و [[کودک]] است سخن بگوییم؟ کودک گفت: منم [[بنده خدا]]، به من کتاب داده و مرا [[پیامبر]] قرار داده است، هرجا که باشم مرا با [[برکت]] ساخته و تا زنده‌ام به [[نماز]] و [[زکات]] سفارش کرده است، و مرا نسبت به مادرم [[نیکوکار]] کرده و زورگور و نافرمانم نگردانیده است. و [[درود]] بر من، روزی که زاده شدم و روزی که می‌میرم و روزی که زنده برانگیخته می‌شوم» {{متن قرآن\| فَاتَّخَذَتْ مِن دُونِهِمْ حِجَابًا فَأَرْسَلْنَا إِلَيْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا قَالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمَن مِنكَ إِن كُنتَ تَقِيًّا قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلامًا زَكِيًّا قَالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَّقْضِيًّا فَحَمَلَتْهُ فَانتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنتُ نَسْيًا مَّنسِيًّا فَنَادَاهَا مِن تَحْتِهَا أَلاَّ تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَيْنًا فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنسِيًّا فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يَا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئًا فَرِيًّا يَا أُخْتَ هَارُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا وَالسَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا }}<ref>«و از چشم آنان پنهان شد و ما روح خود را به سوی او فرو فرستادیم که چون انسانی باندام، بر او پدیدار گشت. (مریم) گفت: من از تو، به (خداوند) بخشنده پناه می‌برم؛ اگر پرهیزگاری (از من دور شو). گفت: من، تنها فرستاده پروردگار تو هستم تا به تو پسری پاکیزه ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری تواند بود که بشری به من دست نزده است و بدکاره هم نبوده‌ام. گفت: چنین است؛ پروردگارت می‌فرماید که آن (کار) بر من آسان است و (بر آنیم) تا او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از سوی خویش گردانیم و این کاری انجام شدنی است. پس (مریم) بدو باردار شد و با او در جایگاهی دور گوشه گزید. آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم. پس او را از فرو دست وی ندا داد که: غمگین مباش، خداوند از بن (پای) تو جویباری روان کرده است. و تنه نخل را به سوی خود بتکان تا خرمایی چیده بر تو فرو ریزد. پس (از این خرما) بخور و (از آب آن جویبار) بنوش و دیده (به فرزند) روشن دار و اگر از مردم کسی را دیدی بگو برای (خداوند) بخشنده روزه‌ای نذر کرده‌ام و امروز به هیچ روی با کسی سخن نمی‌گویم. سپس در حالی که او را در آغوش داشت نزد قوم خویش آوردش گفتند: ای مریم! بی‌گمان چیز ناپسند شگفتی پیش آورده‌ای. ای خواهر هارون! نه پدرت مردی بد و نه مادرت بدکاره بود. (مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است. و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است و (مرا) با مادرم نیکوکار کرده و مرا گردنکشی سنگدل نگردانیده است. و بر من روزی که زاده شدم و روزی که درگذرم و روزی که زنده برانگیخته گردم درود باد» سوره مریم، آیه ۱۷-۳۳.</ref>

	با این که [[حضرت مریم]] از جهت [[وحی]] و [[نبوت]] عنوانی ندارد اما از نظر [[تاریخی]] و [[معتقدات دینی]]، دارای [[مقام]] با اهمیتی است. [[قرآن]] از قول [[فرشتگان]] گزارش می‌کند که: [[خداوند]]، مریم را برگزید و [[پاکیزه]] ساخت و بر [[زنان]] [[جهان]] [[برتری]] داد {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَى نِسَاءِ الْعَالَمِينَ}}<ref>«و آنگاه فرشتگان گفتند: ای مریم! خداوند تو را برگزید و پاکیزه داشت و بر زنان جهان برتری داد» سوره آل عمران، آیه ۴۲.</ref>.		با این که [[حضرت مریم]] از جهت [[وحی]] و [[نبوت]] عنوانی ندارد اما از نظر [[تاریخی]] و [[معتقدات دینی]]، دارای [[مقام]] با اهمیتی است. [[قرآن]] از قول [[فرشتگان]] گزارش می‌کند که: [[خداوند]]، مریم را برگزید و [[پاکیزه]] ساخت و بر [[زنان]] [[جهان]] [[برتری]] داد {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَى نِسَاءِ الْعَالَمِينَ}}<ref>«و آنگاه فرشتگان گفتند: ای مریم! خداوند تو را برگزید و پاکیزه داشت و بر زنان جهان برتری داد» سوره آل عمران، آیه ۴۲.</ref>.

Msadeq در ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۶

2022-12-31T07:16:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۶
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	در [[قرآن کریم]] آمده است: «هر گاه که [[زکریا]] بر [[مریم]] وارد می‌‌شد، پیش او [[رزق و روزی]] می‌یافت، [[زکریا]] گفت: ای مریم! اینها از کجا برای تو می‌رسند؟ مریم گفت: از جانب [[خدا]] زیرا او هر کس را که بخواهد بی‌حساب روزی می‌دهد {{متن قرآن\|فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنْبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}<ref>«پس خداوند آن (دختر) را به نیکی پذیرفت و به نیکی (پروراند و) برآورد و زکریّا را سرپرست او کرد و هرگاه زکریّا در محراب (عبادت) نزد وی می‌رفت کنار او، رزقی می‌یافت و می‌پرسید: ای مریم! این از کجا برای تو آمده است؟ و او می‌گفت: از نزد خداوند؛ (آری) خداوند به هر که بخواهد بی‌حساب (و شمار) روزی می‌دهد» سوره آل عمران، آیه ۳۷.</ref>.		در [[قرآن کریم]] آمده است: «هر گاه که [[زکریا]] بر [[مریم]] وارد می‌‌شد، پیش او [[رزق و روزی]] می‌یافت، [[زکریا]] گفت: ای مریم! اینها از کجا برای تو می‌رسند؟ مریم گفت: از جانب [[خدا]] زیرا او هر کس را که بخواهد بی‌حساب روزی می‌دهد {{متن قرآن\|فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنْبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}<ref>«پس خداوند آن (دختر) را به نیکی پذیرفت و به نیکی (پروراند و) برآورد و زکریّا را سرپرست او کرد و هرگاه زکریّا در محراب (عبادت) نزد وی می‌رفت کنار او، رزقی می‌یافت و می‌پرسید: ای مریم! این از کجا برای تو آمده است؟ و او می‌گفت: از نزد خداوند؛ (آری) خداوند به هر که بخواهد بی‌حساب (و شمار) روزی می‌دهد» سوره آل عمران، آیه ۳۷.</ref>.

	در [[سوره مریم]]، از [[آیه]] ۱۶ به بعد، داستان مریم و زاده شدن [[عیسی]] این‌گونه آمده است: «پس [[روح]] خود را به سوی او فرستادیم تا به [شکل] بشری خوش‌اندام بر او نمایان شد. [مریم] گفت: اگر [[پرهیزکاری]]، من از تو به [[خدای رحمان]] [[پناه]] ~~میبرم~~. گفت: من فقط فرستاده [[پروردگار]] تو برای این که به تو پسری [[پاکیزه]] ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری باشد آنکه دست بشری به من نرسیده و [[بدکار]] نبوده‌ام، گفت: [[[فرمان]]] چنین است، پروردگار تو گفته که آن بر من آسان است، و تا او را نشانه‌ای برای [[مردم]] و رحمتی از جانب خویش قرار دهیم، و [این] [[دستوری]] [[قطعی]] بود پس [مریم] به او [= عیسی] آبستن شد و با او به مکان دورافتاده‌ای پناه جست. تا درد زایمان، او را به سوی تنه درخت خرمایی کشانید. گفت: ای کاش، پیش از این مرده بودم و یکسر فراموش شده بودم، پس، از زیر پای او [[[فرشته]]]، وی را ندا داد که: [[غم]] مدار، پروردگارت زیر [پای] تو چشمه آبی پدید آورده است. و تنه درخت خرما را به طرف خود [بگیر] بتکان، تا بر تو خرمای تازه فرو ریزد. و بخور و بنوش و دیده روشن دار پس اگر کسی از [[آدمیان]] را دیدی بگوی: من برای [خدای] [[رحمان]] رور [[نذر]] کرده‌ام و امروز مطلقاً با [[انسانی]] [[سخن]] نخواهم گفت. پس [مریم] در حالی که او را در آغوش گرفته بود به نزد قومش آورد. گفتند: ای مریم به [[راستی]] کار بسیار ناپسندی مرتکب شده‌ای. ای [[خواهر]] [[هارون]]، پدرت مرد [[بدی]] نبود و مادرت [نیز] بدکاره نبود. [[[مریم]]] به سوی ([[عیسی]]) اشاره کرد. گفتند: چگونه با کسی که در گهواره [و] [[کودک]] است سخن بگوییم؟ [کودک] گفت: منم [[بنده خدا]]، به من کتاب داده و مرا [[پیامبر]] قرار داده است، هرجا که باشم مرا با [[برکت]] ساخته و تا زنده‌ام به [[نماز]] و [[زکات]] سفارش کرده است، و مرا نسبت به مادرم [[نیکوکار]] کرده و زورگور و نافرمانم نگردانیده است. و [[درود]] بر من، روزی که زاده شدم و روزی که می‌میرم و روزی که زنده برانگیخته می‌شوم» {{متن قرآن\| فَاتَّخَذَتْ مِن دُونِهِمْ حِجَابًا فَأَرْسَلْنَا إِلَيْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا قَالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمَن مِنكَ إِن كُنتَ تَقِيًّا قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلامًا زَكِيًّا قَالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَّقْضِيًّا فَحَمَلَتْهُ فَانتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنتُ نَسْيًا مَّنسِيًّا فَنَادَاهَا مِن تَحْتِهَا أَلاَّ تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَيْنًا فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنسِيًّا فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يَا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئًا فَرِيًّا يَا أُخْتَ هَارُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا وَالسَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا }}<ref>«و از چشم آنان پنهان شد و ما روح خود را به سوی او فرو فرستادیم که چون انسانی باندام، بر او پدیدار گشت. (مریم) گفت: من از تو، به (خداوند) بخشنده پناه می‌برم؛ اگر پرهیزگاری (از من دور شو). گفت: من، تنها فرستاده پروردگار تو هستم تا به تو پسری پاکیزه ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری تواند بود که بشری به من دست نزده است و بدکاره هم نبوده‌ام. گفت: چنین است؛ پروردگارت می‌فرماید که آن (کار) بر من آسان است و (بر آنیم) تا او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از سوی خویش گردانیم و این کاری انجام شدنی است. پس (مریم) بدو باردار شد و با او در جایگاهی دور گوشه گزید. آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم. پس او را از فرو دست وی ندا داد که: غمگین مباش، خداوند از بن (پای) تو جویباری روان کرده است. و تنه نخل را به سوی خود بتکان تا خرمایی چیده بر تو فرو ریزد. پس (از این خرما) بخور و (از آب آن جویبار) بنوش و دیده (به فرزند) روشن دار و اگر از مردم کسی را دیدی بگو برای (خداوند) بخشنده روزه‌ای نذر کرده‌ام و امروز به هیچ روی با کسی سخن نمی‌گویم. سپس در حالی که او را در آغوش داشت نزد قوم خویش آوردش گفتند: ای مریم! بی‌گمان چیز ناپسند شگفتی پیش آورده‌ای. ای خواهر هارون! نه پدرت مردی بد و نه مادرت بدکاره بود. (مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است. و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است و (مرا) با مادرم نیکوکار کرده و مرا گردنکشی سنگدل نگردانیده است. و بر من روزی که زاده شدم و روزی که درگذرم و روزی که زنده برانگیخته گردم درود باد» سوره مریم، آیه ۱۷-۳۳.</ref>		در [[سوره مریم]]، از [[آیه]] ۱۶ به بعد، داستان مریم و زاده شدن [[عیسی]] این‌گونه آمده است: «پس [[روح]] خود را به سوی او فرستادیم تا به شکل بشری خوش‌اندام بر او نمایان شد. [مریم] گفت: اگر [[پرهیزکاری]]، من از تو به [[خدای رحمان]] [[پناه]] می‌برم. گفت: من فقط فرستاده [[پروردگار]] تو برای این که به تو پسری [[پاکیزه]] ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری باشد آنکه دست بشری به من نرسیده و [[بدکار]] نبوده‌ام، گفت: [[[فرمان]]] چنین است، پروردگار تو گفته که آن بر من آسان است، و تا او را نشانه‌ای برای [[مردم]] و رحمتی از جانب خویش قرار دهیم، و [این] [[دستوری]] [[قطعی]] بود پس مریم به او عیسی آبستن شد و با او به مکان دورافتاده‌ای پناه جست. تا درد زایمان، او را به سوی تنه درخت خرمایی کشانید. گفت: ای کاش، پیش از این مرده بودم و یکسر فراموش شده بودم، پس، از زیر پای او [[[فرشته]]]، وی را ندا داد که: [[غم]] مدار، پروردگارت زیر [پای] تو چشمه آبی پدید آورده است. و تنه درخت خرما را به طرف خود [بگیر] بتکان، تا بر تو خرمای تازه فرو ریزد. و بخور و بنوش و دیده روشن دار پس اگر کسی از [[آدمیان]] را دیدی بگوی: من برای [خدای] [[رحمان]] رور [[نذر]] کرده‌ام و امروز مطلقاً با [[انسانی]] [[سخن]] نخواهم گفت. پس مریم در حالی که او را در آغوش گرفته بود به نزد قومش آورد. گفتند: ای مریم به [[راستی]] کار بسیار ناپسندی مرتکب شده‌ای. ای [[خواهر]] [[هارون]]، پدرت مرد [[بدی]] نبود و مادرت [نیز] بدکاره نبود. [[مریم]] به سوی ([[عیسی]]) اشاره کرد. گفتند: چگونه با کسی که در گهواره و [[کودک]] است سخن بگوییم؟ [کودک] گفت: منم [[بنده خدا]]، به من کتاب داده و مرا [[پیامبر]] قرار داده است، هرجا که باشم مرا با [[برکت]] ساخته و تا زنده‌ام به [[نماز]] و [[زکات]] سفارش کرده است، و مرا نسبت به مادرم [[نیکوکار]] کرده و زورگور و نافرمانم نگردانیده است. و [[درود]] بر من، روزی که زاده شدم و روزی که می‌میرم و روزی که زنده برانگیخته می‌شوم» {{متن قرآن\| فَاتَّخَذَتْ مِن دُونِهِمْ حِجَابًا فَأَرْسَلْنَا إِلَيْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا قَالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمَن مِنكَ إِن كُنتَ تَقِيًّا قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلامًا زَكِيًّا قَالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَّقْضِيًّا فَحَمَلَتْهُ فَانتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنتُ نَسْيًا مَّنسِيًّا فَنَادَاهَا مِن تَحْتِهَا أَلاَّ تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَيْنًا فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنسِيًّا فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يَا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئًا فَرِيًّا يَا أُخْتَ هَارُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا وَالسَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا }}<ref>«و از چشم آنان پنهان شد و ما روح خود را به سوی او فرو فرستادیم که چون انسانی باندام، بر او پدیدار گشت. (مریم) گفت: من از تو، به (خداوند) بخشنده پناه می‌برم؛ اگر پرهیزگاری (از من دور شو). گفت: من، تنها فرستاده پروردگار تو هستم تا به تو پسری پاکیزه ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری تواند بود که بشری به من دست نزده است و بدکاره هم نبوده‌ام. گفت: چنین است؛ پروردگارت می‌فرماید که آن (کار) بر من آسان است و (بر آنیم) تا او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از سوی خویش گردانیم و این کاری انجام شدنی است. پس (مریم) بدو باردار شد و با او در جایگاهی دور گوشه گزید. آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم. پس او را از فرو دست وی ندا داد که: غمگین مباش، خداوند از بن (پای) تو جویباری روان کرده است. و تنه نخل را به سوی خود بتکان تا خرمایی چیده بر تو فرو ریزد. پس (از این خرما) بخور و (از آب آن جویبار) بنوش و دیده (به فرزند) روشن دار و اگر از مردم کسی را دیدی بگو برای (خداوند) بخشنده روزه‌ای نذر کرده‌ام و امروز به هیچ روی با کسی سخن نمی‌گویم. سپس در حالی که او را در آغوش داشت نزد قوم خویش آوردش گفتند: ای مریم! بی‌گمان چیز ناپسند شگفتی پیش آورده‌ای. ای خواهر هارون! نه پدرت مردی بد و نه مادرت بدکاره بود. (مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است. و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است و (مرا) با مادرم نیکوکار کرده و مرا گردنکشی سنگدل نگردانیده است. و بر من روزی که زاده شدم و روزی که درگذرم و روزی که زنده برانگیخته گردم درود باد» سوره مریم، آیه ۱۷-۳۳.</ref>

	با این که [[حضرت مریم]] از جهت [[وحی]] و [[نبوت]] عنوانی ندارد اما از نظر [[تاریخی]] و [[معتقدات دینی]]، دارای [[مقام]] با اهمیتی است. [[قرآن]] از قول [[فرشتگان]] گزارش می‌کند که: [[خداوند]]، مریم را برگزید و [[پاکیزه]] ساخت و بر [[زنان]] [[جهان]] [[برتری]] داد {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَى نِسَاءِ الْعَالَمِينَ}}<ref>«و آنگاه فرشتگان گفتند: ای مریم! خداوند تو را برگزید و پاکیزه داشت و بر زنان جهان برتری داد» سوره آل عمران، آیه ۴۲.</ref>.		با این که [[حضرت مریم]] از جهت [[وحی]] و [[نبوت]] عنوانی ندارد اما از نظر [[تاریخی]] و [[معتقدات دینی]]، دارای [[مقام]] با اهمیتی است. [[قرآن]] از قول [[فرشتگان]] گزارش می‌کند که: [[خداوند]]، مریم را برگزید و [[پاکیزه]] ساخت و بر [[زنان]] [[جهان]] [[برتری]] داد {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَى نِسَاءِ الْعَالَمِينَ}}<ref>«و آنگاه فرشتگان گفتند: ای مریم! خداوند تو را برگزید و پاکیزه داشت و بر زنان جهان برتری داد» سوره آل عمران، آیه ۴۲.</ref>.

Msadeq در ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۵

2022-12-31T07:15:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = حضرت مریم\| عنوان مدخل = حضرت مریم\| مداخل مرتبط = [[حضرت مریم در قرآن]] - [[حضرت مریم در تاریخ اسلامی]] - [[حضرت مریم در معارف مهدویت]]\| پرسش مرتبط = ~~حضرت مریم (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = حضرت مریم\| عنوان مدخل = حضرت مریم\| مداخل مرتبط = [[حضرت مریم در قرآن]] - [[حضرت مریم در تاریخ اسلامی]] - [[حضرت مریم در معارف مهدویت]]\| پرسش مرتبط = }}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[حضرت مریم]] از شخصیت‌هایی است که در [[تاریخ]] [[دعوت پیامبر]] و شیوه [[تبلیغ]] آن [[حضرت]] [[جایگاه]] ویژه ای دارد. سوره‌ای از [[قرآن]] به نام او اختصاص دارد و در چندین [[سوره]] از جمله: [[آل عمران]]، [[مائده]] و [[تحریم]] نام او بارها آمده و حتی گاه [[قرآن]] یاد [[پیامبر]] اولوالعزمی چون [[عیسی]] را با نام مادرش [[مریم]] مزین می‌کند، به این [[دلیل]]، [[مریم]] {{س}} الگویی فراجنسیتی است، که [[شناخت]] صحیح شخصیتی مثل [[مریم]] {{س}} بسیار لازم و تأثیرگذار در [[ترویج]] [[معنویت]] و [[اخلاق]] است. همچنین نقطه آغاز [[شناخت]] [[آیین مسیحیت]] از [[حضرت مریم]] {{س}} تا [[عیسی]] ناصری است. در سازمان [[مسیحیت]] رشته‌ای به نام مریم‌شناسی آمده و سرگذشت این بانوی [[مقدس]] که از [[طریق وحی]] برای [[پیامبر اسلام]] {{صل}} بیان شده تحقیق و بررسی انجام می‌شود. از سویی برای [[مریم]] در [[قرآن]]، مقامی بس منیع در حد [[انبیای الهی]] و [[ارتباط]] [[وحیانی]] برای جنس [[زن]] در نظر گرفته شده و از جهتی به عنوان الگوی [[تربیتی]] و چهره‌پردازی مثبت آمده است. به عبارت دیگر، اشاره به [[الگو]] و [[پیروی]] از آن، جزو نیازهای بشری است که در جهت [[کمال‌گرایی]] و نیل به [[تکامل]] به طور [[فطری]] در نهاد [[انسان]] قرار داده شده است. [[پیامبر]]، به این نیاز [[روانی]] [[بشر]] پاسخ داده و الگوهایی را در [[زن]] و مرد معرفی کرده است، که به طور کلّی به عنوان نمونۀ تجسم [[حقیقت]] و تحقق عینیت نیازهای [[معنوی]] است. نکته مهم این توصیف‌ها از فردی است که از نظر [[انسانی]] در جنس مؤنث قرار گرفته و در آن عصر [[تحقیر]] می‌شده است. ایشان به مخاطب خود می‌خواهد نشان دهد، که او در جنبۀ [[شخصیت]] [[روحی]] و [[روانی]] و [[اجتماعی]] [[فطرت]] انسانی‌اش به منصه [[ظهور]] و [[شکوفایی]] رسیده و از نظر [[اعتقادی]]، [[رفتاری]]، منطبق بر [[تعالیم]] و [[آموزه‌های دینی]] و در مراحل بالای [[انسانیت]] است و از این‌رو، [[پیروی]] از او سبب [[نیک]] بختی و [[سعادت]] و [[تکامل انسان]] می‌گردد.		[[حضرت مریم]] از شخصیت‌هایی است که در [[تاریخ]] [[دعوت پیامبر]] و شیوه [[تبلیغ]] آن [[حضرت]] [[جایگاه]] ویژه ای دارد. سوره‌ای از [[قرآن]] به نام او اختصاص دارد و در چندین [[سوره]] از جمله: [[آل عمران]]، [[مائده]] و [[تحریم]] نام او بارها آمده و حتی گاه [[قرآن]] یاد [[پیامبر]] اولوالعزمی چون [[عیسی]] را با نام مادرش [[مریم]] مزین می‌کند، به این [[دلیل]]، [[مریم]] {{س}} الگویی فراجنسیتی است، که [[شناخت]] صحیح شخصیتی مثل [[مریم]] {{س}} بسیار لازم و تأثیرگذار در [[ترویج]] [[معنویت]] و [[اخلاق]] است. همچنین نقطه آغاز [[شناخت]] [[آیین مسیحیت]] از [[حضرت مریم]] {{س}} تا [[عیسی]] ناصری است. در سازمان [[مسیحیت]] رشته‌ای به نام مریم‌شناسی آمده و سرگذشت این بانوی [[مقدس]] که از [[طریق وحی]] برای [[پیامبر اسلام]] {{صل}} بیان شده تحقیق و بررسی انجام می‌شود. از سویی برای [[مریم]] در [[قرآن]]، مقامی بس منیع در حد [[انبیای الهی]] و [[ارتباط]] [[وحیانی]] برای جنس [[زن]] در نظر گرفته شده و از جهتی به عنوان الگوی [[تربیتی]] و چهره‌پردازی مثبت آمده است. به عبارت دیگر، اشاره به [[الگو]] و [[پیروی]] از آن، جزو نیازهای بشری است که در جهت [[کمال‌گرایی]] و نیل به [[تکامل]] به طور [[فطری]] در نهاد [[انسان]] قرار داده شده است. [[پیامبر]]، به این نیاز [[روانی]] [[بشر]] پاسخ داده و الگوهایی را در [[زن]] و مرد معرفی کرده است، که به طور کلّی به عنوان نمونۀ تجسم [[حقیقت]] و تحقق عینیت نیازهای [[معنوی]] است. نکته مهم این توصیف‌ها از فردی است که از نظر [[انسانی]] در جنس مؤنث قرار گرفته و در آن عصر [[تحقیر]] می‌شده است. ایشان به مخاطب خود می‌خواهد نشان دهد، که او در جنبۀ [[شخصیت]] [[روحی]] و [[روانی]] و [[اجتماعی]] [[فطرت]] انسانی‌اش به منصه [[ظهور]] و [[شکوفایی]] رسیده و از نظر [[اعتقادی]]، [[رفتاری]]، منطبق بر [[تعالیم]] و [[آموزه‌های دینی]] و در مراحل بالای [[انسانیت]] است و از این‌رو، [[پیروی]] از او سبب [[نیک]] بختی و [[سعادت]] و [[تکامل انسان]] می‌گردد.

Msadeq در ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۴

2022-12-31T07:14:44Z

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-11T05:08:28Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۸
خط ۸:		خط ۸:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[حضرت مریم]] از شخصیت‌هایی است که در [[تاریخ]] [[دعوت پیامبر]] و شیوه [[تبلیغ]] آن [[حضرت]] [[جایگاه]] ویژه ای دارد. سوره‌ای از [[قرآن]] به نام او اختصاص دارد و در چندین [[سوره]] از جمله: [[آل عمران]]، [[مائده]] و [[تحریم]] نام او بارها آمده و حتی گاه [[قرآن]] یاد [[پیامبر]] اولوالعزمی چون [[عیسی]] را با نام مادرش [[مریم]] مزین می‌کند، به این [[دلیل]]، [[مریم]] {{س}} الگویی فراجنسیتی است، که [[شناخت]] صحیح شخصیتی مثل [[مریم]] {{س}} بسیار لازم و تأثیرگذار در [[ترویج]] [[معنویت]] و [[اخلاق]] است. همچنین نقطه آغاز [[شناخت]] [[آیین مسیحیت]] از [[حضرت مریم]] {{س}} تا [[عیسی]] ناصری است. در سازمان [[مسیحیت]] رشته‌ای به نام مریم‌شناسی آمده و سرگذشت این بانوی [[مقدس]] که از [[طریق وحی]] برای [[پیامبر اسلام]] {{صل}} بیان شده تحقیق و بررسی انجام می‌شود. از سویی برای [[مریم]] در [[قرآن]]، مقامی بس منیع در حد [[انبیای الهی]] و [[ارتباط]] [[وحیانی]] برای جنس [[زن]] در نظر گرفته شده و از جهتی به عنوان الگوی [[تربیتی]] و چهره‌پردازی مثبت آمده است. به عبارت دیگر، اشاره به [[الگو]] و [[پیروی]] از آن، جزو نیازهای بشری است که در جهت [[کمال‌گرایی]] و نیل به [[تکامل]] به طور [[فطری]] در نهاد [[انسان]] قرار داده شده است. [[پیامبر]]، به این نیاز [[روانی]] [[بشر]] پاسخ داده و الگوهایی را در [[زن]] و مرد معرفی کرده است، که به طور کلّی به عنوان نمونۀ تجسم [[حقیقت]] و تحقق عینیت نیازهای [[معنوی]] است. نکته مهم این توصیف‌ها از فردی است که از نظر [[انسانی]] در جنس مؤنث قرار گرفته و در آن عصر [[تحقیر]] می‌شده است. ایشان به مخاطب خود می‌خواهد نشان دهد، که او در جنبۀ [[شخصیت]] [[روحی]] و [[روانی]] و [[اجتماعی]] [[فطرت]] انسانی‌اش به منصه [[ظهور]] و [[شکوفایی]] رسیده و از نظر [[اعتقادی]]، [[رفتاری]]، منطبق بر [[تعالیم]] و [[آموزه‌های دینی]] و در مراحل بالای [[انسانیت]] است و از این‌رو، [[پیروی]] از او سبب [[نیک]] بختی و [[سعادت]] و [[تکامل انسان]] می‌گردد.		[[حضرت مریم]] از شخصیت‌هایی است که در [[تاریخ]] [[دعوت پیامبر]] و شیوه [[تبلیغ]] آن [[حضرت]] [[جایگاه]] ویژه ای دارد. سوره‌ای از [[قرآن]] به نام او اختصاص دارد و در چندین [[سوره]] از جمله: [[آل عمران]]، [[مائده]] و [[تحریم]] نام او بارها آمده و حتی گاه [[قرآن]] یاد [[پیامبر]] اولوالعزمی چون [[عیسی]] را با نام مادرش [[مریم]] مزین می‌کند، به این [[دلیل]]، [[مریم]] {{س}} الگویی فراجنسیتی است، که [[شناخت]] صحیح شخصیتی مثل [[مریم]] {{س}} بسیار لازم و تأثیرگذار در [[ترویج]] [[معنویت]] و [[اخلاق]] است. همچنین نقطه آغاز [[شناخت]] [[آیین مسیحیت]] از [[حضرت مریم]] {{س}} تا [[عیسی]] ناصری است. در سازمان [[مسیحیت]] رشته‌ای به نام مریم‌شناسی آمده و سرگذشت این بانوی [[مقدس]] که از [[طریق وحی]] برای [[پیامبر اسلام]] {{صل}} بیان شده تحقیق و بررسی انجام می‌شود. از سویی برای [[مریم]] در [[قرآن]]، مقامی بس منیع در حد [[انبیای الهی]] و [[ارتباط]] [[وحیانی]] برای جنس [[زن]] در نظر گرفته شده و از جهتی به عنوان الگوی [[تربیتی]] و چهره‌پردازی مثبت آمده است. به عبارت دیگر، اشاره به [[الگو]] و [[پیروی]] از آن، جزو نیازهای بشری است که در جهت [[کمال‌گرایی]] و نیل به [[تکامل]] به طور [[فطری]] در نهاد [[انسان]] قرار داده شده است. [[پیامبر]]، به این نیاز [[روانی]] [[بشر]] پاسخ داده و الگوهایی را در [[زن]] و مرد معرفی کرده است، که به طور کلّی به عنوان نمونۀ تجسم [[حقیقت]] و تحقق عینیت نیازهای [[معنوی]] است. نکته مهم این توصیف‌ها از فردی است که از نظر [[انسانی]] در جنس مؤنث قرار گرفته و در آن عصر [[تحقیر]] می‌شده است. ایشان به مخاطب خود می‌خواهد نشان دهد، که او در جنبۀ [[شخصیت]] [[روحی]] و [[روانی]] و [[اجتماعی]] [[فطرت]] انسانی‌اش به منصه [[ظهور]] و [[شکوفایی]] رسیده و از نظر [[اعتقادی]]، [[رفتاری]]، منطبق بر [[تعالیم]] و [[آموزه‌های دینی]] و در مراحل بالای [[انسانیت]] است و از این‌رو، [[پیروی]] از او سبب [[نیک]] بختی و [[سعادت]] و [[تکامل انسان]] می‌گردد.
	نام [[مریم]] ۳۴ بار در [[قرآن کریم]] ذکر شده و حدود ۲۰ [[آیه]] از آن مستقیماً درباره جریانات مربوط به خود [[حضرت مریم]] {{س}} می‌باشد. این در حالی است که نام [[حضرت مریم]] در [[انجیل]] ۱۹ مرتبه یاد شده و شگفت‌انگیزتر این که تنها زنی است که به نام در [[قرآن]] خوانده شده و یا [[عیسی]] به [[وصف]] مادرش یاد شده و سوره‌ای هم به نام او نام‌گذاری شده و باز سوره‌ای به نام [[خاندان]] او ([[آل عمران]]) و با تعبیرهای مختلف، مانند [[نزول]] [[فرشته وحی]]، [[سخن گفتن]] با او، انزال [[مائده]] آسمانی و [[مادر]] باکره، و از همه مهم‌تر [[مادر]] یکی از بزرگ‌ترین [[پیامبران اولوالعزم]] یعنی [[حضرت عیسی]] {{ع}} مورد [[تعظیم]] و [[تکریم]] قرار گرفته است.		نام [[مریم]] ۳۴ بار در [[قرآن کریم]] ذکر شده و حدود ۲۰ [[آیه]] از آن مستقیماً درباره جریانات مربوط به خود [[حضرت مریم]] {{س}} می‌باشد. این در حالی است که نام [[حضرت مریم]] در [[انجیل]] ۱۹ مرتبه یاد شده و شگفت‌انگیزتر این که تنها زنی است که به نام در [[قرآن]] خوانده شده و یا [[عیسی]] به وصف مادرش یاد شده و سوره‌ای هم به نام او نام‌گذاری شده و باز سوره‌ای به نام [[خاندان]] او ([[آل عمران]]) و با تعبیرهای مختلف، مانند [[نزول]] [[فرشته وحی]]، [[سخن گفتن]] با او، انزال [[مائده]] آسمانی و [[مادر]] باکره، و از همه مهم‌تر [[مادر]] یکی از بزرگ‌ترین [[پیامبران اولوالعزم]] یعنی [[حضرت عیسی]] {{ع}} مورد [[تعظیم]] و [[تکریم]] قرار گرفته است.

	از سوی دیگر [[عهد جدید]] و [[قرآن مجید]]، در باره [[زندگی]] و این [[شخصیت]]، دارای مشترکات زیادی است، اما از جنبه‌های مهمی نیز با یکدیگر متفاوت است. [[قرآن کریم]] در [[سورۀ آل‌عمران]]، در [[نقل]] جریانات مربوطه به [[حضرت عیسی]] {{ع}}، از [[حضرت مریم]] {{س}} شروع می‌کند و جریان مربوط به [[نذر]] [[مادر]] وی، نام‌گذاری [[مریم]] و [[پناه]] بردن وی به درگاه [[خداوند]]، [[سرپرستی]] [[حضرت]] [[زکریا]] {{ع}} برای [[مریم]] و [[کرامات]] و وقایعی را که برای [[مریم]] {{س}} رخ داده، بازگو می‌نماید. در آیاتی از [[سوره مریم]] به عنوان کتاب [[مریم]]، داستان حامله شدن خود وی را با تعبیر دیگری به شکل [[زیبا]] از طریق فرستادن [[روح]] خود به او بیان می‌کند. اما در جای دیگر از او به عنوان [[صدیقه]] یاد می‌کند، او را در زمره قانتین به شمار می‌آورد {{متن قرآن\|وَمَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرَانَ الَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيهِ مِنْ رُوحِنَا وَصَدَّقَتْ بِكَلِمَاتِ رَبِّهَا وَكُتُبِهِ وَكَانَتْ مِنَ الْقَانِتِينَ}}<ref>«و (نیز) مریم دختر عمران را که پاکدامن بود و ما از روح خویش در آن دمیدیم؛ و سخنان و کتاب‌های پروردگارش را باور داشت و از فرمانبرداران بود» سوره تحریم، آیه ۱۲.</ref> و وی را به همراه پسرش، [[عیسی بن مریم]] که بدون “تماس” [[مریم]] با [[بشر]] متولد می‌شود، [[معجزه]] و آیت برای جهانیان معرفی می‌کند و غلوکنندگان دربارۀ [[حضرت مسیح]] و مادرش را تخطئه و محکوم می‌نماید<ref>{{متن قرآن\|مَا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ وَأُمُّهُ صِدِّيقَةٌ كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ انْظُرْ كَيْفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ الْآيَاتِ ثُمَّ انْظُرْ أَنَّى يُؤْفَكُونَ}} «مسیح پسر مریم جز پیامبری نبود که پیش از او (نیز) پیامبران (بسیار) گذشتند و مادر او زنی بسیار راستکردار بود؛ هر دو غذا می‌خوردند؛ بنگر چگونه آیات (خویش) را برای آنان روشن می‌داریم سپس بنگر به کجا باز گردانده می‌شوند!» سوره مائده، آیه ۷۵.</ref>. در آیۀ ۱۱۶ [[سورۀ مائده]]<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَأَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ قَالَ سُبْحَانَكَ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ مَا لَيْسَ لِي بِحَقٍّ إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَلَا أَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِكَ إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ}} «و یاد کن که خداوند به عیسی پسر مریم فرمود: آیا تو به مردم گفتی که من و مادرم را دو خدا به جای خداوند بگزینید؟ گفت: پاکا که تویی، مرا نسزد که آنچه را حقّ من نیست بر زبان آورم، اگر آن را گفته باشم تو دانسته‌ای، تو آنچه در درون من است می‌دانی و من آنچه در ذات توست نمی‌دانم، بی‌گمان این تویی که بسیار داننده نهان‌هایی» سوره مائده، آیه ۱۱۶.</ref>، به عقیدۀ شرک‌آلودی اشاره می‌کند که بر اساس آن [[حضرت مسیح]] و مادرش - [[حضرت مریم]] - در [[مقام]] [[تقدیس]] تا حد [[پرستش]] بالا برده شده و هم‌ردیف [[خداوند]] تبارک و تعالی قرار داده شده‌اند، در حالی که [[حضرت مسیح]] {{ع}} [[خداوند]] را از داشتن هرگونه شریکی منزه دانسته، خود را از ادعای [[الوهیت]] مبرا ساخته است. [[قرآن کریم]] و [[کتاب]] [[عهد جدید]] هردو به باردار شدن [[حضرت مریم]] {{س}} در عین دوشیزگی تصریح می‌نمایند و [[نقل]] این جریان در [[انجیل لوقا]]، شباهت‌هایی نیز با [[قرآن]] دارد، ولی [[انجیل متی]] در این باره با [[قرآن]] و [[لوقا]] متفاوت است. [[قرآن کریم]] با تعبیرات مختلف [[عقاید]] مشرکانه دربارۀ [[حضرت مسیح]] و [[حضرت مریم]] را مردود و [[باطل]] دانسته، معتقدان به این نظر را [[سرزنش]] می‌نماید.		از سوی دیگر [[عهد جدید]] و [[قرآن مجید]]، در باره [[زندگی]] و این [[شخصیت]]، دارای مشترکات زیادی است، اما از جنبه‌های مهمی نیز با یکدیگر متفاوت است. [[قرآن کریم]] در [[سورۀ آل‌عمران]]، در [[نقل]] جریانات مربوطه به [[حضرت عیسی]] {{ع}}، از [[حضرت مریم]] {{س}} شروع می‌کند و جریان مربوط به [[نذر]] [[مادر]] وی، نام‌گذاری [[مریم]] و [[پناه]] بردن وی به درگاه [[خداوند]]، [[سرپرستی]] [[حضرت]] [[زکریا]] {{ع}} برای [[مریم]] و [[کرامات]] و وقایعی را که برای [[مریم]] {{س}} رخ داده، بازگو می‌نماید. در آیاتی از [[سوره مریم]] به عنوان کتاب [[مریم]]، داستان حامله شدن خود وی را با تعبیر دیگری به شکل [[زیبا]] از طریق فرستادن [[روح]] خود به او بیان می‌کند. اما در جای دیگر از او به عنوان [[صدیقه]] یاد می‌کند، او را در زمره قانتین به شمار می‌آورد {{متن قرآن\|وَمَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرَانَ الَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيهِ مِنْ رُوحِنَا وَصَدَّقَتْ بِكَلِمَاتِ رَبِّهَا وَكُتُبِهِ وَكَانَتْ مِنَ الْقَانِتِينَ}}<ref>«و (نیز) مریم دختر عمران را که پاکدامن بود و ما از روح خویش در آن دمیدیم؛ و سخنان و کتاب‌های پروردگارش را باور داشت و از فرمانبرداران بود» سوره تحریم، آیه ۱۲.</ref> و وی را به همراه پسرش، [[عیسی بن مریم]] که بدون “تماس” [[مریم]] با [[بشر]] متولد می‌شود، [[معجزه]] و آیت برای جهانیان معرفی می‌کند و غلوکنندگان دربارۀ [[حضرت مسیح]] و مادرش را تخطئه و محکوم می‌نماید<ref>{{متن قرآن\|مَا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ وَأُمُّهُ صِدِّيقَةٌ كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ انْظُرْ كَيْفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ الْآيَاتِ ثُمَّ انْظُرْ أَنَّى يُؤْفَكُونَ}} «مسیح پسر مریم جز پیامبری نبود که پیش از او (نیز) پیامبران (بسیار) گذشتند و مادر او زنی بسیار راستکردار بود؛ هر دو غذا می‌خوردند؛ بنگر چگونه آیات (خویش) را برای آنان روشن می‌داریم سپس بنگر به کجا باز گردانده می‌شوند!» سوره مائده، آیه ۷۵.</ref>. در آیۀ ۱۱۶ [[سورۀ مائده]]<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَأَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ قَالَ سُبْحَانَكَ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ مَا لَيْسَ لِي بِحَقٍّ إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَلَا أَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِكَ إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ}} «و یاد کن که خداوند به عیسی پسر مریم فرمود: آیا تو به مردم گفتی که من و مادرم را دو خدا به جای خداوند بگزینید؟ گفت: پاکا که تویی، مرا نسزد که آنچه را حقّ من نیست بر زبان آورم، اگر آن را گفته باشم تو دانسته‌ای، تو آنچه در درون من است می‌دانی و من آنچه در ذات توست نمی‌دانم، بی‌گمان این تویی که بسیار داننده نهان‌هایی» سوره مائده، آیه ۱۱۶.</ref>، به عقیدۀ شرک‌آلودی اشاره می‌کند که بر اساس آن [[حضرت مسیح]] و مادرش - [[حضرت مریم]] - در [[مقام]] [[تقدیس]] تا حد [[پرستش]] بالا برده شده و هم‌ردیف [[خداوند]] تبارک و تعالی قرار داده شده‌اند، در حالی که [[حضرت مسیح]] {{ع}} [[خداوند]] را از داشتن هرگونه شریکی منزه دانسته، خود را از ادعای [[الوهیت]] مبرا ساخته است. [[قرآن کریم]] و [[کتاب]] [[عهد جدید]] هردو به باردار شدن [[حضرت مریم]] {{س}} در عین دوشیزگی تصریح می‌نمایند و [[نقل]] این جریان در [[انجیل لوقا]]، شباهت‌هایی نیز با [[قرآن]] دارد، ولی [[انجیل متی]] در این باره با [[قرآن]] و [[لوقا]] متفاوت است. [[قرآن کریم]] با تعبیرات مختلف [[عقاید]] مشرکانه دربارۀ [[حضرت مسیح]] و [[حضرت مریم]] را مردود و [[باطل]] دانسته، معتقدان به این نظر را [[سرزنش]] می‌نماید.

Hosein: جایگزینی متن - '\=\=\sپانویس\s\=\=↵\{\{پانویس\}\}\n\n\[\[رده\:(.*)در\sقرآن\]\]' به '== پانویس == {{پانویس}}'

2022-09-07T18:09:20Z

جایگزینی متن - '\=\=\sپانویس\s\=\=↵\{\{پانویس\}\}\n\n\[\[رده\:(.*)در\sقرآن\]\]' به '== پانویس == {{پانویس}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۳۹
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:حضرت مریم در قرآن]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:14:46Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:41:51Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۱
خط ۳۹:		خط ۳۹:

	[[رده:حضرت مریم در قرآن]]		[[رده:حضرت مریم در قرآن]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۷
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	در [[قرآن کریم]] آمده است: «هر گاه که [[زکریا]] بر [[مریم]] وارد می‌‌شد، پیش او [[رزق و روزی]] می‌یافت، [[زکریا]] گفت: ای مریم! اینها از کجا برای تو می‌رسند؟ مریم گفت: از جانب [[خدا]] زیرا او هر کس را که بخواهد بی‌حساب روزی می‌دهد {{متن قرآن\|فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنْبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}<ref>«پس خداوند آن (دختر) را به نیکی پذیرفت و به نیکی (پروراند و) برآورد و زکریّا را سرپرست او کرد و هرگاه زکریّا در محراب (عبادت) نزد وی می‌رفت کنار او، رزقی می‌یافت و می‌پرسید: ای مریم! این از کجا برای تو آمده است؟ و او می‌گفت: از نزد خداوند؛ (آری) خداوند به هر که بخواهد بی‌حساب (و شمار) روزی می‌دهد» سوره آل عمران، آیه ۳۷.</ref>.		در [[قرآن کریم]] آمده است: «هر گاه که [[زکریا]] بر [[مریم]] وارد می‌‌شد، پیش او [[رزق و روزی]] می‌یافت، [[زکریا]] گفت: ای مریم! اینها از کجا برای تو می‌رسند؟ مریم گفت: از جانب [[خدا]] زیرا او هر کس را که بخواهد بی‌حساب روزی می‌دهد {{متن قرآن\|فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنْبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}<ref>«پس خداوند آن (دختر) را به نیکی پذیرفت و به نیکی (پروراند و) برآورد و زکریّا را سرپرست او کرد و هرگاه زکریّا در محراب (عبادت) نزد وی می‌رفت کنار او، رزقی می‌یافت و می‌پرسید: ای مریم! این از کجا برای تو آمده است؟ و او می‌گفت: از نزد خداوند؛ (آری) خداوند به هر که بخواهد بی‌حساب (و شمار) روزی می‌دهد» سوره آل عمران، آیه ۳۷.</ref>.

	در [[سوره مریم]]، از [[آیه]] ۱۶ به بعد، داستان مریم و زاده شدن [[عیسی]] این‌گونه آمده است: «پس [[روح]] خود را به سوی او فرستادیم تا به شکل بشری خوش‌اندام بر او نمایان شد. [مریم] گفت: اگر [[پرهیزکاری]]، من از تو به [[خدای رحمان]] [[پناه]] می‌برم. گفت: من فقط فرستاده [[پروردگار]] تو برای این که به تو پسری [[پاکیزه]] ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری باشد آنکه دست بشری به من نرسیده و [[بدکار]] نبوده‌ام، گفت: [[[فرمان]]] چنین است، پروردگار تو گفته که آن بر من آسان است، و تا او را نشانه‌ای برای [[مردم]] و رحمتی از جانب خویش قرار دهیم، و [این] [[دستوری]] [[قطعی]] بود پس مریم به او عیسی آبستن شد و با او به مکان دورافتاده‌ای پناه جست. تا درد زایمان، او را به سوی تنه درخت خرمایی کشانید. گفت: ای کاش، پیش از این مرده بودم و یکسر فراموش شده بودم، پس، از زیر پای او [[[فرشته]]]، وی را ندا داد که: [[غم]] مدار، پروردگارت زیر [پای] تو چشمه آبی پدید آورده است. و تنه درخت خرما را به طرف خود [بگیر] بتکان، تا بر تو خرمای تازه فرو ریزد. و بخور و بنوش و دیده روشن دار پس اگر کسی از [[آدمیان]] را دیدی بگوی: من برای [خدای] [[رحمان]] رور [[نذر]] کرده‌ام و امروز مطلقاً با [[انسانی]] [[سخن]] نخواهم گفت. پس مریم در حالی که او را در آغوش گرفته بود به نزد قومش آورد. گفتند: ای مریم به [[راستی]] کار بسیار ناپسندی مرتکب شده‌ای. ای [[خواهر]] [[هارون]]، پدرت مرد [[بدی]] نبود و مادرت [نیز] بدکاره نبود. [[مریم]] به سوی ([[عیسی]]) اشاره کرد. گفتند: چگونه با کسی که در گهواره و [[کودک]] است سخن بگوییم؟ [کودک] گفت: منم [[بنده خدا]]، به من کتاب داده و مرا [[پیامبر]] قرار داده است، هرجا که باشم مرا با [[برکت]] ساخته و تا زنده‌ام به [[نماز]] و [[زکات]] سفارش کرده است، و مرا نسبت به مادرم [[نیکوکار]] کرده و زورگور و نافرمانم نگردانیده است. و [[درود]] بر من، روزی که زاده شدم و روزی که می‌میرم و روزی که زنده برانگیخته می‌شوم» {{متن قرآن\| فَاتَّخَذَتْ مِن دُونِهِمْ حِجَابًا فَأَرْسَلْنَا إِلَيْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا قَالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمَن مِنكَ إِن كُنتَ تَقِيًّا قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلامًا زَكِيًّا قَالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَّقْضِيًّا فَحَمَلَتْهُ فَانتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنتُ نَسْيًا مَّنسِيًّا فَنَادَاهَا مِن تَحْتِهَا أَلاَّ تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَيْنًا فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنسِيًّا فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يَا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئًا فَرِيًّا يَا أُخْتَ هَارُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا وَالسَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا }}<ref>«و از چشم آنان پنهان شد و ما روح خود را به سوی او فرو فرستادیم که چون انسانی باندام، بر او پدیدار گشت. (مریم) گفت: من از تو، به (خداوند) بخشنده پناه می‌برم؛ اگر پرهیزگاری (از من دور شو). گفت: من، تنها فرستاده پروردگار تو هستم تا به تو پسری پاکیزه ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری تواند بود که بشری به من دست نزده است و بدکاره هم نبوده‌ام. گفت: چنین است؛ پروردگارت می‌فرماید که آن (کار) بر من آسان است و (بر آنیم) تا او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از سوی خویش گردانیم و این کاری انجام شدنی است. پس (مریم) بدو باردار شد و با او در جایگاهی دور گوشه گزید. آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم. پس او را از فرو دست وی ندا داد که: غمگین مباش، خداوند از بن (پای) تو جویباری روان کرده است. و تنه نخل را به سوی خود بتکان تا خرمایی چیده بر تو فرو ریزد. پس (از این خرما) بخور و (از آب آن جویبار) بنوش و دیده (به فرزند) روشن دار و اگر از مردم کسی را دیدی بگو برای (خداوند) بخشنده روزه‌ای نذر کرده‌ام و امروز به هیچ روی با کسی سخن نمی‌گویم. سپس در حالی که او را در آغوش داشت نزد قوم خویش آوردش گفتند: ای مریم! بی‌گمان چیز ناپسند شگفتی پیش آورده‌ای. ای خواهر هارون! نه پدرت مردی بد و نه مادرت بدکاره بود. (مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است. و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است و (مرا) با مادرم نیکوکار کرده و مرا گردنکشی سنگدل نگردانیده است. و بر من روزی که زاده شدم و روزی که درگذرم و روزی که زنده برانگیخته گردم درود باد» سوره مریم، آیه ۱۷-۳۳.</ref>		در [[سوره مریم]]، از [[آیه]] ۱۶ به بعد، داستان مریم و زاده شدن [[عیسی]] این‌گونه آمده است: «پس [[روح]] خود را به سوی او فرستادیم تا به شکل بشری خوش‌اندام بر او نمایان شد. [مریم] گفت: اگر [[پرهیزکاری]]، من از تو به [[خدای رحمان]] [[پناه]] می‌برم. گفت: من فقط فرستاده [[پروردگار]] تو برای این که به تو پسری [[پاکیزه]] ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری باشد آنکه دست بشری به من نرسیده و [[بدکار]] نبوده‌ام، گفت: [[فرمان]] چنین است، پروردگار تو گفته که آن بر من آسان است، و تا او را نشانه‌ای برای [[مردم]] و رحمتی از جانب خویش قرار دهیم، و [این] [[دستوری]] [[قطعی]] بود پس مریم به او عیسی آبستن شد و با او به مکان دورافتاده‌ای پناه جست. تا درد زایمان، او را به سوی تنه درخت خرمایی کشانید. گفت: ای کاش، پیش از این مرده بودم و یکسر فراموش شده بودم، پس، از زیر پای او [[فرشته]]، وی را ندا داد که: [[غم]] مدار، پروردگارت زیر [پای] تو چشمه آبی پدید آورده است. و تنه درخت خرما را به طرف خود بگیر بتکان، تا بر تو خرمای تازه فرو ریزد. و بخور و بنوش و دیده روشن دار پس اگر کسی از [[آدمیان]] را دیدی بگوی: من برای خدای [[رحمان]] رور [[نذر]] کرده‌ام و امروز مطلقاً با [[انسانی]] [[سخن]] نخواهم گفت. پس مریم در حالی که او را در آغوش گرفته بود به نزد قومش آورد. گفتند: ای مریم به [[راستی]] کار بسیار ناپسندی مرتکب شده‌ای. ای [[خواهر]] [[هارون]]، پدرت مرد [[بدی]] نبود و مادرت نیز بدکاره نبود. [[مریم]] به سوی ([[عیسی]]) اشاره کرد. گفتند: چگونه با کسی که در گهواره و [[کودک]] است سخن بگوییم؟ کودک گفت: منم [[بنده خدا]]، به من کتاب داده و مرا [[پیامبر]] قرار داده است، هرجا که باشم مرا با [[برکت]] ساخته و تا زنده‌ام به [[نماز]] و [[زکات]] سفارش کرده است، و مرا نسبت به مادرم [[نیکوکار]] کرده و زورگور و نافرمانم نگردانیده است. و [[درود]] بر من، روزی که زاده شدم و روزی که می‌میرم و روزی که زنده برانگیخته می‌شوم» {{متن قرآن\| فَاتَّخَذَتْ مِن دُونِهِمْ حِجَابًا فَأَرْسَلْنَا إِلَيْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا قَالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمَن مِنكَ إِن كُنتَ تَقِيًّا قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلامًا زَكِيًّا قَالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَّقْضِيًّا فَحَمَلَتْهُ فَانتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنتُ نَسْيًا مَّنسِيًّا فَنَادَاهَا مِن تَحْتِهَا أَلاَّ تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَيْنًا فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنسِيًّا فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يَا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئًا فَرِيًّا يَا أُخْتَ هَارُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا وَالسَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا }}<ref>«و از چشم آنان پنهان شد و ما روح خود را به سوی او فرو فرستادیم که چون انسانی باندام، بر او پدیدار گشت. (مریم) گفت: من از تو، به (خداوند) بخشنده پناه می‌برم؛ اگر پرهیزگاری (از من دور شو). گفت: من، تنها فرستاده پروردگار تو هستم تا به تو پسری پاکیزه ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری تواند بود که بشری به من دست نزده است و بدکاره هم نبوده‌ام. گفت: چنین است؛ پروردگارت می‌فرماید که آن (کار) بر من آسان است و (بر آنیم) تا او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از سوی خویش گردانیم و این کاری انجام شدنی است. پس (مریم) بدو باردار شد و با او در جایگاهی دور گوشه گزید. آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم. پس او را از فرو دست وی ندا داد که: غمگین مباش، خداوند از بن (پای) تو جویباری روان کرده است. و تنه نخل را به سوی خود بتکان تا خرمایی چیده بر تو فرو ریزد. پس (از این خرما) بخور و (از آب آن جویبار) بنوش و دیده (به فرزند) روشن دار و اگر از مردم کسی را دیدی بگو برای (خداوند) بخشنده روزه‌ای نذر کرده‌ام و امروز به هیچ روی با کسی سخن نمی‌گویم. سپس در حالی که او را در آغوش داشت نزد قوم خویش آوردش گفتند: ای مریم! بی‌گمان چیز ناپسند شگفتی پیش آورده‌ای. ای خواهر هارون! نه پدرت مردی بد و نه مادرت بدکاره بود. (مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است. و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است و (مرا) با مادرم نیکوکار کرده و مرا گردنکشی سنگدل نگردانیده است. و بر من روزی که زاده شدم و روزی که درگذرم و روزی که زنده برانگیخته گردم درود باد» سوره مریم، آیه ۱۷-۳۳.</ref>

	با این که [[حضرت مریم]] از جهت [[وحی]] و [[نبوت]] عنوانی ندارد اما از نظر [[تاریخی]] و [[معتقدات دینی]]، دارای [[مقام]] با اهمیتی است. [[قرآن]] از قول [[فرشتگان]] گزارش می‌کند که: [[خداوند]]، مریم را برگزید و [[پاکیزه]] ساخت و بر [[زنان]] [[جهان]] [[برتری]] داد {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَى نِسَاءِ الْعَالَمِينَ}}<ref>«و آنگاه فرشتگان گفتند: ای مریم! خداوند تو را برگزید و پاکیزه داشت و بر زنان جهان برتری داد» سوره آل عمران، آیه ۴۲.</ref>.		با این که [[حضرت مریم]] از جهت [[وحی]] و [[نبوت]] عنوانی ندارد اما از نظر [[تاریخی]] و [[معتقدات دینی]]، دارای [[مقام]] با اهمیتی است. [[قرآن]] از قول [[فرشتگان]] گزارش می‌کند که: [[خداوند]]، مریم را برگزید و [[پاکیزه]] ساخت و بر [[زنان]] [[جهان]] [[برتری]] داد {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَى نِسَاءِ الْعَالَمِينَ}}<ref>«و آنگاه فرشتگان گفتند: ای مریم! خداوند تو را برگزید و پاکیزه داشت و بر زنان جهان برتری داد» سوره آل عمران، آیه ۴۲.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۶
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	در [[قرآن کریم]] آمده است: «هر گاه که [[زکریا]] بر [[مریم]] وارد می‌‌شد، پیش او [[رزق و روزی]] می‌یافت، [[زکریا]] گفت: ای مریم! اینها از کجا برای تو می‌رسند؟ مریم گفت: از جانب [[خدا]] زیرا او هر کس را که بخواهد بی‌حساب روزی می‌دهد {{متن قرآن\|فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنْبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}<ref>«پس خداوند آن (دختر) را به نیکی پذیرفت و به نیکی (پروراند و) برآورد و زکریّا را سرپرست او کرد و هرگاه زکریّا در محراب (عبادت) نزد وی می‌رفت کنار او، رزقی می‌یافت و می‌پرسید: ای مریم! این از کجا برای تو آمده است؟ و او می‌گفت: از نزد خداوند؛ (آری) خداوند به هر که بخواهد بی‌حساب (و شمار) روزی می‌دهد» سوره آل عمران، آیه ۳۷.</ref>.		در [[قرآن کریم]] آمده است: «هر گاه که [[زکریا]] بر [[مریم]] وارد می‌‌شد، پیش او [[رزق و روزی]] می‌یافت، [[زکریا]] گفت: ای مریم! اینها از کجا برای تو می‌رسند؟ مریم گفت: از جانب [[خدا]] زیرا او هر کس را که بخواهد بی‌حساب روزی می‌دهد {{متن قرآن\|فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنْبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}<ref>«پس خداوند آن (دختر) را به نیکی پذیرفت و به نیکی (پروراند و) برآورد و زکریّا را سرپرست او کرد و هرگاه زکریّا در محراب (عبادت) نزد وی می‌رفت کنار او، رزقی می‌یافت و می‌پرسید: ای مریم! این از کجا برای تو آمده است؟ و او می‌گفت: از نزد خداوند؛ (آری) خداوند به هر که بخواهد بی‌حساب (و شمار) روزی می‌دهد» سوره آل عمران، آیه ۳۷.</ref>.

	در [[سوره مریم]]، از [[آیه]] ۱۶ به بعد، داستان مریم و زاده شدن [[عیسی]] این‌گونه آمده است: «پس [[روح]] خود را به سوی او فرستادیم تا به [شکل] بشری خوش‌اندام بر او نمایان شد. [مریم] گفت: اگر [[پرهیزکاری]]، من از تو به [[خدای رحمان]] [[پناه]] ~~میبرم~~. گفت: من فقط فرستاده [[پروردگار]] تو برای این که به تو پسری [[پاکیزه]] ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری باشد آنکه دست بشری به من نرسیده و [[بدکار]] نبوده‌ام، گفت: [[[فرمان]]] چنین است، پروردگار تو گفته که آن بر من آسان است، و تا او را نشانه‌ای برای [[مردم]] و رحمتی از جانب خویش قرار دهیم، و [این] [[دستوری]] [[قطعی]] بود پس [مریم] به او [= عیسی] آبستن شد و با او به مکان دورافتاده‌ای پناه جست. تا درد زایمان، او را به سوی تنه درخت خرمایی کشانید. گفت: ای کاش، پیش از این مرده بودم و یکسر فراموش شده بودم، پس، از زیر پای او [[[فرشته]]]، وی را ندا داد که: [[غم]] مدار، پروردگارت زیر [پای] تو چشمه آبی پدید آورده است. و تنه درخت خرما را به طرف خود [بگیر] بتکان، تا بر تو خرمای تازه فرو ریزد. و بخور و بنوش و دیده روشن دار پس اگر کسی از [[آدمیان]] را دیدی بگوی: من برای [خدای] [[رحمان]] رور [[نذر]] کرده‌ام و امروز مطلقاً با [[انسانی]] [[سخن]] نخواهم گفت. پس [مریم] در حالی که او را در آغوش گرفته بود به نزد قومش آورد. گفتند: ای مریم به [[راستی]] کار بسیار ناپسندی مرتکب شده‌ای. ای [[خواهر]] [[هارون]]، پدرت مرد [[بدی]] نبود و مادرت [نیز] بدکاره نبود. [[[مریم]]] به سوی ([[عیسی]]) اشاره کرد. گفتند: چگونه با کسی که در گهواره [و] [[کودک]] است سخن بگوییم؟ [کودک] گفت: منم [[بنده خدا]]، به من کتاب داده و مرا [[پیامبر]] قرار داده است، هرجا که باشم مرا با [[برکت]] ساخته و تا زنده‌ام به [[نماز]] و [[زکات]] سفارش کرده است، و مرا نسبت به مادرم [[نیکوکار]] کرده و زورگور و نافرمانم نگردانیده است. و [[درود]] بر من، روزی که زاده شدم و روزی که می‌میرم و روزی که زنده برانگیخته می‌شوم» {{متن قرآن\| فَاتَّخَذَتْ مِن دُونِهِمْ حِجَابًا فَأَرْسَلْنَا إِلَيْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا قَالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمَن مِنكَ إِن كُنتَ تَقِيًّا قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلامًا زَكِيًّا قَالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَّقْضِيًّا فَحَمَلَتْهُ فَانتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنتُ نَسْيًا مَّنسِيًّا فَنَادَاهَا مِن تَحْتِهَا أَلاَّ تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَيْنًا فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنسِيًّا فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يَا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئًا فَرِيًّا يَا أُخْتَ هَارُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا وَالسَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا }}<ref>«و از چشم آنان پنهان شد و ما روح خود را به سوی او فرو فرستادیم که چون انسانی باندام، بر او پدیدار گشت. (مریم) گفت: من از تو، به (خداوند) بخشنده پناه می‌برم؛ اگر پرهیزگاری (از من دور شو). گفت: من، تنها فرستاده پروردگار تو هستم تا به تو پسری پاکیزه ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری تواند بود که بشری به من دست نزده است و بدکاره هم نبوده‌ام. گفت: چنین است؛ پروردگارت می‌فرماید که آن (کار) بر من آسان است و (بر آنیم) تا او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از سوی خویش گردانیم و این کاری انجام شدنی است. پس (مریم) بدو باردار شد و با او در جایگاهی دور گوشه گزید. آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم. پس او را از فرو دست وی ندا داد که: غمگین مباش، خداوند از بن (پای) تو جویباری روان کرده است. و تنه نخل را به سوی خود بتکان تا خرمایی چیده بر تو فرو ریزد. پس (از این خرما) بخور و (از آب آن جویبار) بنوش و دیده (به فرزند) روشن دار و اگر از مردم کسی را دیدی بگو برای (خداوند) بخشنده روزه‌ای نذر کرده‌ام و امروز به هیچ روی با کسی سخن نمی‌گویم. سپس در حالی که او را در آغوش داشت نزد قوم خویش آوردش گفتند: ای مریم! بی‌گمان چیز ناپسند شگفتی پیش آورده‌ای. ای خواهر هارون! نه پدرت مردی بد و نه مادرت بدکاره بود. (مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است. و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است و (مرا) با مادرم نیکوکار کرده و مرا گردنکشی سنگدل نگردانیده است. و بر من روزی که زاده شدم و روزی که درگذرم و روزی که زنده برانگیخته گردم درود باد» سوره مریم، آیه ۱۷-۳۳.</ref>		در [[سوره مریم]]، از [[آیه]] ۱۶ به بعد، داستان مریم و زاده شدن [[عیسی]] این‌گونه آمده است: «پس [[روح]] خود را به سوی او فرستادیم تا به شکل بشری خوش‌اندام بر او نمایان شد. [مریم] گفت: اگر [[پرهیزکاری]]، من از تو به [[خدای رحمان]] [[پناه]] می‌برم. گفت: من فقط فرستاده [[پروردگار]] تو برای این که به تو پسری [[پاکیزه]] ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری باشد آنکه دست بشری به من نرسیده و [[بدکار]] نبوده‌ام، گفت: [[[فرمان]]] چنین است، پروردگار تو گفته که آن بر من آسان است، و تا او را نشانه‌ای برای [[مردم]] و رحمتی از جانب خویش قرار دهیم، و [این] [[دستوری]] [[قطعی]] بود پس مریم به او عیسی آبستن شد و با او به مکان دورافتاده‌ای پناه جست. تا درد زایمان، او را به سوی تنه درخت خرمایی کشانید. گفت: ای کاش، پیش از این مرده بودم و یکسر فراموش شده بودم، پس، از زیر پای او [[[فرشته]]]، وی را ندا داد که: [[غم]] مدار، پروردگارت زیر [پای] تو چشمه آبی پدید آورده است. و تنه درخت خرما را به طرف خود [بگیر] بتکان، تا بر تو خرمای تازه فرو ریزد. و بخور و بنوش و دیده روشن دار پس اگر کسی از [[آدمیان]] را دیدی بگوی: من برای [خدای] [[رحمان]] رور [[نذر]] کرده‌ام و امروز مطلقاً با [[انسانی]] [[سخن]] نخواهم گفت. پس مریم در حالی که او را در آغوش گرفته بود به نزد قومش آورد. گفتند: ای مریم به [[راستی]] کار بسیار ناپسندی مرتکب شده‌ای. ای [[خواهر]] [[هارون]]، پدرت مرد [[بدی]] نبود و مادرت [نیز] بدکاره نبود. [[مریم]] به سوی ([[عیسی]]) اشاره کرد. گفتند: چگونه با کسی که در گهواره و [[کودک]] است سخن بگوییم؟ [کودک] گفت: منم [[بنده خدا]]، به من کتاب داده و مرا [[پیامبر]] قرار داده است، هرجا که باشم مرا با [[برکت]] ساخته و تا زنده‌ام به [[نماز]] و [[زکات]] سفارش کرده است، و مرا نسبت به مادرم [[نیکوکار]] کرده و زورگور و نافرمانم نگردانیده است. و [[درود]] بر من، روزی که زاده شدم و روزی که می‌میرم و روزی که زنده برانگیخته می‌شوم» {{متن قرآن\| فَاتَّخَذَتْ مِن دُونِهِمْ حِجَابًا فَأَرْسَلْنَا إِلَيْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا قَالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمَن مِنكَ إِن كُنتَ تَقِيًّا قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلامًا زَكِيًّا قَالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَّقْضِيًّا فَحَمَلَتْهُ فَانتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنتُ نَسْيًا مَّنسِيًّا فَنَادَاهَا مِن تَحْتِهَا أَلاَّ تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَيْنًا فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنسِيًّا فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يَا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئًا فَرِيًّا يَا أُخْتَ هَارُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا وَالسَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا }}<ref>«و از چشم آنان پنهان شد و ما روح خود را به سوی او فرو فرستادیم که چون انسانی باندام، بر او پدیدار گشت. (مریم) گفت: من از تو، به (خداوند) بخشنده پناه می‌برم؛ اگر پرهیزگاری (از من دور شو). گفت: من، تنها فرستاده پروردگار تو هستم تا به تو پسری پاکیزه ببخشم. گفت: چگونه مرا پسری تواند بود که بشری به من دست نزده است و بدکاره هم نبوده‌ام. گفت: چنین است؛ پروردگارت می‌فرماید که آن (کار) بر من آسان است و (بر آنیم) تا او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از سوی خویش گردانیم و این کاری انجام شدنی است. پس (مریم) بدو باردار شد و با او در جایگاهی دور گوشه گزید. آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشاند؛ گفت: کاش پیش از این مرده و از یاد رفته بودم. پس او را از فرو دست وی ندا داد که: غمگین مباش، خداوند از بن (پای) تو جویباری روان کرده است. و تنه نخل را به سوی خود بتکان تا خرمایی چیده بر تو فرو ریزد. پس (از این خرما) بخور و (از آب آن جویبار) بنوش و دیده (به فرزند) روشن دار و اگر از مردم کسی را دیدی بگو برای (خداوند) بخشنده روزه‌ای نذر کرده‌ام و امروز به هیچ روی با کسی سخن نمی‌گویم. سپس در حالی که او را در آغوش داشت نزد قوم خویش آوردش گفتند: ای مریم! بی‌گمان چیز ناپسند شگفتی پیش آورده‌ای. ای خواهر هارون! نه پدرت مردی بد و نه مادرت بدکاره بود. (مریم) به او اشارت کرد؛ گفتند: چگونه با کودکی که در گاهواره است سخن بگوییم؟! (نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است. و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است و (مرا) با مادرم نیکوکار کرده و مرا گردنکشی سنگدل نگردانیده است. و بر من روزی که زاده شدم و روزی که درگذرم و روزی که زنده برانگیخته گردم درود باد» سوره مریم، آیه ۱۷-۳۳.</ref>

	با این که [[حضرت مریم]] از جهت [[وحی]] و [[نبوت]] عنوانی ندارد اما از نظر [[تاریخی]] و [[معتقدات دینی]]، دارای [[مقام]] با اهمیتی است. [[قرآن]] از قول [[فرشتگان]] گزارش می‌کند که: [[خداوند]]، مریم را برگزید و [[پاکیزه]] ساخت و بر [[زنان]] [[جهان]] [[برتری]] داد {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَى نِسَاءِ الْعَالَمِينَ}}<ref>«و آنگاه فرشتگان گفتند: ای مریم! خداوند تو را برگزید و پاکیزه داشت و بر زنان جهان برتری داد» سوره آل عمران، آیه ۴۲.</ref>.		با این که [[حضرت مریم]] از جهت [[وحی]] و [[نبوت]] عنوانی ندارد اما از نظر [[تاریخی]] و [[معتقدات دینی]]، دارای [[مقام]] با اهمیتی است. [[قرآن]] از قول [[فرشتگان]] گزارش می‌کند که: [[خداوند]]، مریم را برگزید و [[پاکیزه]] ساخت و بر [[زنان]] [[جهان]] [[برتری]] داد {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَى نِسَاءِ الْعَالَمِينَ}}<ref>«و آنگاه فرشتگان گفتند: ای مریم! خداوند تو را برگزید و پاکیزه داشت و بر زنان جهان برتری داد» سوره آل عمران، آیه ۴۲.</ref>.