حضور امام در حج‌ - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: تغییر هدف تغییرمسیر از حضور امام مهدی در حج به حضور امام مهدی در حج‌

2024-04-22T07:18:33Z

تغییر هدف تغییرمسیر از حضور امام مهدی در حج به حضور امام مهدی در حج‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۸
خط ۱:		خط ۱:
	#تغییر_مسیر [[حضور امام مهدی در حج]]		#تغییر_مسیر [[حضور امام مهدی در حج‌]]

Bahmani: تغییرمسیر به حضور امام مهدی در حج

2024-04-22T07:17:09Z

تغییرمسیر به حضور امام مهدی در حج

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		#تغییر_مسیر [[حضور امام مهدی در حج]]
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[امام]]''' و '''[[حج]]''' است. </div>

	~~== رابطه [[حضور امام]] در [[حج]] با [[زیارت]] ==~~
	وقتی [[دیدار]] با [[امام]] در موسم [[حج]]، ضرورتی بزرگ و تکلیفی کامل کننده [[فریضه]] [[حج]] باشد، طبیعتاً باید امکان این [[دیدار]] هم باشد و [[امام]] هم در [[حج]] حضور داشته باشد. هم حضور [[فکری]] و [[فرهنگی]] و [[تبلیغی]]، هم حضور شخصی و [[عینی]]. حضور یافتن [[ائمه]] در مراسم [[حج]]، نشانه دیگری از اهمیت [[سیاسی]] این تجمع [[عبادی]] است.

	~~بهره‌گیری از فرصت‌های کم نظیر این ایام هم با حضور آنان، بهتر و بیشتر میسّر است. [[امامان]] [[شیعه]] {{عم}} در مراسم~~ [[~~حج]]، فراوان~~ حضور می‌یافتند. سفرهای متعدّد و پیاده [[امام حسن\|امام حسن مجتبی]] {{ع}} به [[زیارت]] [[خانه خدا]]<ref>کشف الغمه، اربلی، ج۲، ص۱۸۳؛ سفینه البحار، ج۲، ماده "حسن".</ref> و حضور [[امام سجاد\|امام زین العابدین]] {{ع}} در [[حج]] و [[شعر]] معروف [[فرزدق]] درباره آن [[حضرت]]، در پیش روی [[خلیفه]] [[فاسق]]، هشام بن [[عبدالملک]]، و همچنین مسافرت‌های [[ائمه]] دیگر و حضورشان در [[حج]]، زمینه این [[دیدارها]] را فراهم می‌‌کرده است<ref> اعیان الشیعه چاپ بیروت، ج۱۰، ص۲۶۹.</ref> <ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

	"[[یحیی بن یسار]]" [[نقل]] می‌‌کند که: "ما [[حج]] گزاردیم، گذارمان به [[امام صادق]] {{ع}} افتاد. آن [[حضرت]] فرمود: ای حاجیانِ [[خانه خدا]]! ای [[زائران]] [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|رسول الله]] {{صل}}! ای [[پیروان]] [[آل]] [[محمّد]]!.. گوارایتان باد!»..<ref> وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۶۱ {{عربی\|«حاجّ بیت الله و زوار قبر نبیّه و شیعه آل محمد! هنیئاً لکم»}}</ref>. که می‌‌رساند [[امام]]، علاوه بر حضور، برخوردهای [[تبلیغی]] هم داشته است. علاوه بر [[عصر حضور]] [[ائمه]]، در [[عصر غیبت]] هم- بنا به برخی [[روایات]]- [[حضرت]] [[حجّت]] همه ساله در مراسم شرکت می‌کند، هرچند به صورتی ناشناس که [[مردم]] عادی متوجه آن نمی‌شوند. [[محمد بن عثمان]]- یکی از [[سفرای چهارگانه]] و [[نایب خاص]] [[امام مهدی\|امام زمان]] {{ع}}- گفته است: {{عربی\|"واللّه إنّ صاحبَ هذا الأمر یحضُر الموسِمَ کلّ سَنهٍ فَیری الناسَ وَیعرِفهم ویَرونَهُ ولایَعرفونه"}}<ref> بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۲، حدیث۴.</ref>. که گویای حضور همه ساله [[امام مهدی\| امام عصر]] {{ع}} در موسم [[حج]] است، به نحوی که [[مردم]] را می‌بیند و می‌شناسد و [[مردم]] او را می‌بینند ولی نمی‌شناسند. [[امام صادق]] {{ع}} فرموده است: {{عربی\|«یَفقدُ الناسُ امامهم، یَشهدُ الموسم فَیراهُم وَلا یَرَونَهُ»}} آن را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]] {{ع}} این‌گونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص ۳۳۷و ۳۳۹، حدیث۶؛ بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۱؛ غیبت نعمانی ترجمه، چاپ دارالکتب الاسلامیه ۱۳۶۲شمسی، ص ۲۰۴.</ref>. [[مردم]] [[امام]] خویش را از دست می‌‌دهند- در [[عصر غیبت]]- و او در موسم حضور می‌یابد و آنان را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]] {{ع}} اینگونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>بحار الأنوار، ج۵۲، ص۱۵۶، حدیث۱۶.</ref> که به همان معناست<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

	~~تماس با [[امام]] در [[حج]]، اگر به عنوانِ متمّم [[~~حج]] و مایه تمامیت و کمال این [[فریضه الهی]] بزرگ شمرده شده است، باید با فراهم بودن زمینه‌اش از سوی خود [[ائمه]] باشد. اینکه [[امام باقر]] {{ع}} فرموده است: {{عربی\|«تمامُ الحجِّ لقاء الامام»}}<ref>وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۵۴، حدیث ۸ و ۱۲؛ نور الثقلین، ج ۱، ص ۱۸۳؛ بحار الأنوار، ج۹۶، ص ۳۷۴.</ref> خود آن [[حضرت]] هم در مراسم و مواقف [[حج]]، حضور می‌یافته است تا امکان این برخورد و [[دیدار]]، میسّر باشد. گرچه عملًا، به خاطر شرایط خاص [[اجتماعی]] و [[سیاسی]]، این عمل به صورت ایده‌آل و مطلوب انجام نمی‌گرفت. خودِ همین تماس، چه بسا زمینه ساز پایه ریزی تشکیلات بوده، و برخوردها و رابطه‌ها و [[شناخت]] نیروها و به‌کارگیری عناصر مفید را در جهت برنامه‌ها، از فواید جنبی یا اصلی این «[[لقاء]] الامام» بوده است. این ایجاد رابطه، حتی به صورتِ غیرمستقیم و با واسطه هم [[زمینه‌سازی]] می‌‌شد و پیوند غیرحضوری با [[مکتب]] [[اهل بیت]] {{عم}} و خطّ [[فکری]] [[ائمه]]، فراهم می‌گشت. مردمی که از اقصی نقاط [[ممالک اسلامی]] آمده‌اند، می‌بایست در آن ازدحام و شلوغی و حال و هوای [[مناجات]] و [[عبادت]] و [[مناسک]] و... راهی هم به خطّ [[ائمه]] پیدا کنند، که تصحیح کننده [[نظام فکری]] و [[عقیدتی]]، و جهت بخشِ [[ایمان]] و عمل [[مردم]] در مسیر [[حق]] است. [[وصیّت]] [[امام باقر]] {{ع}} را برای اقامه [[عزاداری]] و [[ندبه]] بر آن [[حضرت]] به مدّت ده سال در [[منا]]، نشان دهنده حضور [[ائمه]]، حتی در این شکل، در [[فریضه]] [[حج]] و [[هدایت]] و [[رهبری فکری]]- مرامی مردمی است. یعنی نشان دادن راه، و [[نصب]] علامت و چراغ [[راهنما]] و یادآوریِ اینکه چگونه می‌توان سراغ [[ائمه]] رفت و آنان را فراموش نکرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

	ایام [[منا]]، که روز [[عید]] و [[سرور]] و [[برکت]] است، نه [[گریه]] و [[اندوه]] و [[اشک]]، وقتی در جمع [[حجاج]]، [[گریه]] سر داده می‌شود، توجه‌ها به سوی آن کانون جلب می‌شود. و «... این خبر را [[مردم]]، پس از بازگشت به محل‌های خود، به آنها که از این مواقف دورند [[نقل]] می‌کنند و از این طریق، به غائبین هم می‌رسد و [[حجت]] بر [[مردم]] تمام می‌شود. دیگر کسی نمی‌تواند عذر و بهانه آورد که نمی‌توانسته به شهری که اقامتگاه [[حجت خدا]] است دسترسی پیدا کند، یا کسی از [[حجت خدا]] به او خبری بدهد، یا بگوید که [[دعوت]] [[امام]] و [[گمراهی]] مخالفانش را نشناختم. در این حال اغلب چنین است که دیگر [[جاهل]] قاصر و بی خبری باقی نمی‌ماند...»<ref>مقتل الحسین، عبدالرزاق المقرّم، ص۱۰۷.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	~~# [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]~~
	~~{{پایان منابع}}~~

	~~== پانویس ==~~
	~~{{پانویس}}~~

	~~{{زیارت}}~~

	~~[[رده:زیارت]]~~
	~~[[رده:حضور امام در حج]]~~
	~~[[رده:مدخل فرهنگ زیارت~~]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:15:05Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۴۵
خط ۲:		خط ۲:
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[امام]]''' و '''[[حج]]''' است. </div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[امام]]''' و '''[[حج]]''' است. </div>

	==رابطه [[حضور امام]] در [[حج]] با [[زیارت]]==		== رابطه [[حضور امام]] در [[حج]] با [[زیارت]] ==
	وقتی [[دیدار]] با [[امام]] در موسم [[حج]]، ضرورتی بزرگ و تکلیفی کامل کننده [[فریضه]] [[حج]] باشد، طبیعتاً باید امکان این [[دیدار]] هم باشد و [[امام]] هم در [[حج]] حضور داشته باشد. هم حضور [[فکری]] و [[فرهنگی]] و [[تبلیغی]]، هم حضور شخصی و [[عینی]]. حضور یافتن [[ائمه]] در مراسم [[حج]]، نشانه دیگری از اهمیت [[سیاسی]] این تجمع [[عبادی]] است.		وقتی [[دیدار]] با [[امام]] در موسم [[حج]]، ضرورتی بزرگ و تکلیفی کامل کننده [[فریضه]] [[حج]] باشد، طبیعتاً باید امکان این [[دیدار]] هم باشد و [[امام]] هم در [[حج]] حضور داشته باشد. هم حضور [[فکری]] و [[فرهنگی]] و [[تبلیغی]]، هم حضور شخصی و [[عینی]]. حضور یافتن [[ائمه]] در مراسم [[حج]]، نشانه دیگری از اهمیت [[سیاسی]] این تجمع [[عبادی]] است.

	بهره‌گیری از فرصت‌های کم نظیر این ایام هم با حضور آنان، بهتر و بیشتر میسّر است. [[امامان]] [[شیعه]]{{عم}} در مراسم [[حج]]، فراوان حضور می‌یافتند. سفرهای متعدّد و پیاده [[امام حسن\|امام حسن مجتبی]]{{ع}} به [[زیارت]] [[خانه خدا]]<ref>کشف الغمه، اربلی، ج۲، ص۱۸۳؛ سفینه البحار، ج۲، ماده "حسن".</ref> و حضور [[امام سجاد\|امام زین العابدین]]{{ع}} در [[حج]] و [[شعر]] معروف [[فرزدق]] درباره آن [[حضرت]]، در پیش روی [[خلیفه]] [[فاسق]]، هشام بن [[عبدالملک]]، و همچنین مسافرت‌های [[ائمه]] دیگر و حضورشان در [[حج]]، زمینه این [[دیدارها]] را فراهم می‌‌کرده است<ref> اعیان الشیعه چاپ بیروت، ج۱۰، ص۲۶۹.</ref> <ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.		بهره‌گیری از فرصت‌های کم نظیر این ایام هم با حضور آنان، بهتر و بیشتر میسّر است. [[امامان]] [[شیعه]] {{عم}} در مراسم [[حج]]، فراوان حضور می‌یافتند. سفرهای متعدّد و پیاده [[امام حسن\|امام حسن مجتبی]] {{ع}} به [[زیارت]] [[خانه خدا]]<ref>کشف الغمه، اربلی، ج۲، ص۱۸۳؛ سفینه البحار، ج۲، ماده "حسن".</ref> و حضور [[امام سجاد\|امام زین العابدین]] {{ع}} در [[حج]] و [[شعر]] معروف [[فرزدق]] درباره آن [[حضرت]]، در پیش روی [[خلیفه]] [[فاسق]]، هشام بن [[عبدالملک]]، و همچنین مسافرت‌های [[ائمه]] دیگر و حضورشان در [[حج]]، زمینه این [[دیدارها]] را فراهم می‌‌کرده است<ref> اعیان الشیعه چاپ بیروت، ج۱۰، ص۲۶۹.</ref> <ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

	"[[یحیی بن یسار]]" [[نقل]] می‌‌کند که: "ما [[حج]] گزاردیم، گذارمان به [[امام صادق]]{{ع}} افتاد. آن [[حضرت]] فرمود: ای حاجیانِ [[خانه خدا]]! ای [[زائران]] [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|رسول الله]]{{صل}}! ای [[پیروان]] [[آل]] [[محمّد]]!.. گوارایتان باد!»..<ref> وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۶۱ {{عربی\|«حاجّ بیت الله و زوار قبر نبیّه و شیعه آل محمد! هنیئاً لکم»}}</ref>. که می‌‌رساند [[امام]]، علاوه بر حضور، برخوردهای [[تبلیغی]] هم داشته است. علاوه بر [[عصر حضور]] [[ائمه]]، در [[عصر غیبت]] هم- بنا به برخی [[روایات]]- [[حضرت]] [[حجّت]] همه ساله در مراسم شرکت می‌کند، هرچند به صورتی ناشناس که [[مردم]] عادی متوجه آن نمی‌شوند. [[محمد بن عثمان]]- یکی از [[سفرای چهارگانه]] و [[نایب خاص]] [[امام مهدی\|امام زمان]]{{ع}}- گفته است: {{عربی\|"واللّه إنّ صاحبَ هذا الأمر یحضُر الموسِمَ کلّ سَنهٍ فَیری الناسَ وَیعرِفهم ویَرونَهُ ولایَعرفونه"}}<ref> بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۲، حدیث۴.</ref>. که گویای حضور همه ساله [[امام مهدی\| امام عصر]]{{ع}} در موسم [[حج]] است، به نحوی که [[مردم]] را می‌بیند و می‌شناسد و [[مردم]] او را می‌بینند ولی نمی‌شناسند. [[امام صادق]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«یَفقدُ الناسُ امامهم، یَشهدُ الموسم فَیراهُم وَلا یَرَونَهُ»}} آن را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} این‌گونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص ۳۳۷و ۳۳۹، حدیث۶؛ بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۱؛ غیبت نعمانی ترجمه، چاپ دارالکتب الاسلامیه ۱۳۶۲شمسی، ص ۲۰۴.</ref>. [[مردم]] [[امام]] خویش را از دست می‌‌دهند- در [[عصر غیبت]]- و او در موسم حضور می‌یابد و آنان را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} اینگونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>بحار الأنوار، ج۵۲، ص۱۵۶، حدیث۱۶.</ref> که به همان معناست<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.		"[[یحیی بن یسار]]" [[نقل]] می‌‌کند که: "ما [[حج]] گزاردیم، گذارمان به [[امام صادق]] {{ع}} افتاد. آن [[حضرت]] فرمود: ای حاجیانِ [[خانه خدا]]! ای [[زائران]] [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|رسول الله]] {{صل}}! ای [[پیروان]] [[آل]] [[محمّد]]!.. گوارایتان باد!»..<ref> وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۶۱ {{عربی\|«حاجّ بیت الله و زوار قبر نبیّه و شیعه آل محمد! هنیئاً لکم»}}</ref>. که می‌‌رساند [[امام]]، علاوه بر حضور، برخوردهای [[تبلیغی]] هم داشته است. علاوه بر [[عصر حضور]] [[ائمه]]، در [[عصر غیبت]] هم- بنا به برخی [[روایات]]- [[حضرت]] [[حجّت]] همه ساله در مراسم شرکت می‌کند، هرچند به صورتی ناشناس که [[مردم]] عادی متوجه آن نمی‌شوند. [[محمد بن عثمان]]- یکی از [[سفرای چهارگانه]] و [[نایب خاص]] [[امام مهدی\|امام زمان]] {{ع}}- گفته است: {{عربی\|"واللّه إنّ صاحبَ هذا الأمر یحضُر الموسِمَ کلّ سَنهٍ فَیری الناسَ وَیعرِفهم ویَرونَهُ ولایَعرفونه"}}<ref> بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۲، حدیث۴.</ref>. که گویای حضور همه ساله [[امام مهدی\| امام عصر]] {{ع}} در موسم [[حج]] است، به نحوی که [[مردم]] را می‌بیند و می‌شناسد و [[مردم]] او را می‌بینند ولی نمی‌شناسند. [[امام صادق]] {{ع}} فرموده است: {{عربی\|«یَفقدُ الناسُ امامهم، یَشهدُ الموسم فَیراهُم وَلا یَرَونَهُ»}} آن را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]] {{ع}} این‌گونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص ۳۳۷و ۳۳۹، حدیث۶؛ بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۱؛ غیبت نعمانی ترجمه، چاپ دارالکتب الاسلامیه ۱۳۶۲شمسی، ص ۲۰۴.</ref>. [[مردم]] [[امام]] خویش را از دست می‌‌دهند- در [[عصر غیبت]]- و او در موسم حضور می‌یابد و آنان را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]] {{ع}} اینگونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>بحار الأنوار، ج۵۲، ص۱۵۶، حدیث۱۶.</ref> که به همان معناست<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

	تماس با [[امام]] در [[حج]]، اگر به عنوانِ متمّم [[حج]] و مایه تمامیت و کمال این [[فریضه الهی]] بزرگ شمرده شده است، باید با فراهم بودن زمینه‌اش از سوی خود [[ائمه]] باشد. اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«تمامُ الحجِّ لقاء الامام»}}<ref>وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۵۴، حدیث ۸ و ۱۲؛ نور الثقلین، ج ۱، ص ۱۸۳؛ بحار الأنوار، ج۹۶، ص ۳۷۴.</ref> خود آن [[حضرت]] هم در مراسم و مواقف [[حج]]، حضور می‌یافته است تا امکان این برخورد و [[دیدار]]، میسّر باشد. گرچه عملًا، به خاطر شرایط خاص [[اجتماعی]] و [[سیاسی]]، این عمل به صورت ایده‌آل و مطلوب انجام نمی‌گرفت. خودِ همین تماس، چه بسا زمینه ساز پایه ریزی تشکیلات بوده، و برخوردها و رابطه‌ها و [[شناخت]] نیروها و به‌کارگیری عناصر مفید را در جهت برنامه‌ها، از فواید جنبی یا اصلی این «[[لقاء]] الامام» بوده است. این ایجاد رابطه، حتی به صورتِ غیرمستقیم و با واسطه هم [[زمینه‌سازی]] می‌‌شد و پیوند غیرحضوری با [[مکتب]] [[اهل بیت]]{{عم}} و خطّ [[فکری]] [[ائمه]]، فراهم می‌گشت. مردمی که از اقصی نقاط [[ممالک اسلامی]] آمده‌اند، می‌بایست در آن ازدحام و شلوغی و حال و هوای [[مناجات]] و [[عبادت]] و [[مناسک]] و... راهی هم به خطّ [[ائمه]] پیدا کنند، که تصحیح کننده [[نظام فکری]] و [[عقیدتی]]، و جهت بخشِ [[ایمان]] و عمل [[مردم]] در مسیر [[حق]] است. [[وصیّت]] [[امام باقر]]{{ع}} را برای اقامه [[عزاداری]] و [[ندبه]] بر آن [[حضرت]] به مدّت ده سال در [[منا]]، نشان دهنده حضور [[ائمه]]، حتی در این شکل، در [[فریضه]] [[حج]] و [[هدایت]] و [[رهبری فکری]]- مرامی مردمی است. یعنی نشان دادن راه، و [[نصب]] علامت و چراغ [[راهنما]] و یادآوریِ اینکه چگونه می‌توان سراغ [[ائمه]] رفت و آنان را فراموش نکرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.		تماس با [[امام]] در [[حج]]، اگر به عنوانِ متمّم [[حج]] و مایه تمامیت و کمال این [[فریضه الهی]] بزرگ شمرده شده است، باید با فراهم بودن زمینه‌اش از سوی خود [[ائمه]] باشد. اینکه [[امام باقر]] {{ع}} فرموده است: {{عربی\|«تمامُ الحجِّ لقاء الامام»}}<ref>وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۵۴، حدیث ۸ و ۱۲؛ نور الثقلین، ج ۱، ص ۱۸۳؛ بحار الأنوار، ج۹۶، ص ۳۷۴.</ref> خود آن [[حضرت]] هم در مراسم و مواقف [[حج]]، حضور می‌یافته است تا امکان این برخورد و [[دیدار]]، میسّر باشد. گرچه عملًا، به خاطر شرایط خاص [[اجتماعی]] و [[سیاسی]]، این عمل به صورت ایده‌آل و مطلوب انجام نمی‌گرفت. خودِ همین تماس، چه بسا زمینه ساز پایه ریزی تشکیلات بوده، و برخوردها و رابطه‌ها و [[شناخت]] نیروها و به‌کارگیری عناصر مفید را در جهت برنامه‌ها، از فواید جنبی یا اصلی این «[[لقاء]] الامام» بوده است. این ایجاد رابطه، حتی به صورتِ غیرمستقیم و با واسطه هم [[زمینه‌سازی]] می‌‌شد و پیوند غیرحضوری با [[مکتب]] [[اهل بیت]] {{عم}} و خطّ [[فکری]] [[ائمه]]، فراهم می‌گشت. مردمی که از اقصی نقاط [[ممالک اسلامی]] آمده‌اند، می‌بایست در آن ازدحام و شلوغی و حال و هوای [[مناجات]] و [[عبادت]] و [[مناسک]] و... راهی هم به خطّ [[ائمه]] پیدا کنند، که تصحیح کننده [[نظام فکری]] و [[عقیدتی]]، و جهت بخشِ [[ایمان]] و عمل [[مردم]] در مسیر [[حق]] است. [[وصیّت]] [[امام باقر]] {{ع}} را برای اقامه [[عزاداری]] و [[ندبه]] بر آن [[حضرت]] به مدّت ده سال در [[منا]]، نشان دهنده حضور [[ائمه]]، حتی در این شکل، در [[فریضه]] [[حج]] و [[هدایت]] و [[رهبری فکری]]- مرامی مردمی است. یعنی نشان دادن راه، و [[نصب]] علامت و چراغ [[راهنما]] و یادآوریِ اینکه چگونه می‌توان سراغ [[ائمه]] رفت و آنان را فراموش نکرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

	ایام [[منا]]، که روز [[عید]] و [[سرور]] و [[برکت]] است، نه [[گریه]] و [[اندوه]] و [[اشک]]، وقتی در جمع [[حجاج]]، [[گریه]] سر داده می‌شود، توجه‌ها به سوی آن کانون جلب می‌شود. و «... این خبر را [[مردم]]، پس از بازگشت به محل‌های خود، به آنها که از این مواقف دورند [[نقل]] می‌کنند و از این طریق، به غائبین هم می‌رسد و [[حجت]] بر [[مردم]] تمام می‌شود. دیگر کسی نمی‌تواند عذر و بهانه آورد که نمی‌توانسته به شهری که اقامتگاه [[حجت خدا]] است دسترسی پیدا کند، یا کسی از [[حجت خدا]] به او خبری بدهد، یا بگوید که [[دعوت]] [[امام]] و [[گمراهی]] مخالفانش را نشناختم. در این حال اغلب چنین است که دیگر [[جاهل]] قاصر و بی خبری باقی نمی‌ماند...»<ref>مقتل الحسین، عبدالرزاق المقرّم، ص۱۰۷.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.		ایام [[منا]]، که روز [[عید]] و [[سرور]] و [[برکت]] است، نه [[گریه]] و [[اندوه]] و [[اشک]]، وقتی در جمع [[حجاج]]، [[گریه]] سر داده می‌شود، توجه‌ها به سوی آن کانون جلب می‌شود. و «... این خبر را [[مردم]]، پس از بازگشت به محل‌های خود، به آنها که از این مواقف دورند [[نقل]] می‌کنند و از این طریق، به غائبین هم می‌رسد و [[حجت]] بر [[مردم]] تمام می‌شود. دیگر کسی نمی‌تواند عذر و بهانه آورد که نمی‌توانسته به شهری که اقامتگاه [[حجت خدا]] است دسترسی پیدا کند، یا کسی از [[حجت خدا]] به او خبری بدهد، یا بگوید که [[دعوت]] [[امام]] و [[گمراهی]] مخالفانش را نشناختم. در این حال اغلب چنین است که دیگر [[جاهل]] قاصر و بی خبری باقی نمی‌ماند...»<ref>مقتل الحسین، عبدالرزاق المقرّم، ص۱۰۷.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:42:11Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۲
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	#[[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]		# [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:24:34Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۴
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	ایام [[منا]]، که روز [[عید]] و [[سرور]] و [[برکت]] است، نه [[گریه]] و [[اندوه]] و [[اشک]]، وقتی در جمع [[حجاج]]، [[گریه]] سر داده می‌شود، توجه‌ها به سوی آن کانون جلب می‌شود. و «... این خبر را [[مردم]]، پس از بازگشت به محل‌های خود، به آنها که از این مواقف دورند [[نقل]] می‌کنند و از این طریق، به غائبین هم می‌رسد و [[حجت]] بر [[مردم]] تمام می‌شود. دیگر کسی نمی‌تواند عذر و بهانه آورد که نمی‌توانسته به شهری که اقامتگاه [[حجت خدا]] است دسترسی پیدا کند، یا کسی از [[حجت خدا]] به او خبری بدهد، یا بگوید که [[دعوت]] [[امام]] و [[گمراهی]] مخالفانش را نشناختم. در این حال اغلب چنین است که دیگر [[جاهل]] قاصر و بی خبری باقی نمی‌ماند...»<ref>مقتل الحسین، عبدالرزاق المقرّم، ص۱۰۷.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.		ایام [[منا]]، که روز [[عید]] و [[سرور]] و [[برکت]] است، نه [[گریه]] و [[اندوه]] و [[اشک]]، وقتی در جمع [[حجاج]]، [[گریه]] سر داده می‌شود، توجه‌ها به سوی آن کانون جلب می‌شود. و «... این خبر را [[مردم]]، پس از بازگشت به محل‌های خود، به آنها که از این مواقف دورند [[نقل]] می‌کنند و از این طریق، به غائبین هم می‌رسد و [[حجت]] بر [[مردم]] تمام می‌شود. دیگر کسی نمی‌تواند عذر و بهانه آورد که نمی‌توانسته به شهری که اقامتگاه [[حجت خدا]] است دسترسی پیدا کند، یا کسی از [[حجت خدا]] به او خبری بدهد، یا بگوید که [[دعوت]] [[امام]] و [[گمراهی]] مخالفانش را نشناختم. در این حال اغلب چنین است که دیگر [[جاهل]] قاصر و بی خبری باقی نمی‌ماند...»<ref>مقتل الحسین، عبدالرزاق المقرّم، ص۱۰۷.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Msadeq: /* رابطه حضور امام در حج با زیارت */

2022-03-28T07:18:31Z

رابطه حضور امام در حج با زیارت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۸
خط ۷:		خط ۷:
	بهره‌گیری از فرصت‌های کم نظیر این ایام هم با حضور آنان، بهتر و بیشتر میسّر است. [[امامان]] [[شیعه]]{{عم}} در مراسم [[حج]]، فراوان حضور می‌یافتند. سفرهای متعدّد و پیاده [[امام حسن\|امام حسن مجتبی]]{{ع}} به [[زیارت]] [[خانه خدا]]<ref>کشف الغمه، اربلی، ج۲، ص۱۸۳؛ سفینه البحار، ج۲، ماده "حسن".</ref> و حضور [[امام سجاد\|امام زین العابدین]]{{ع}} در [[حج]] و [[شعر]] معروف [[فرزدق]] درباره آن [[حضرت]]، در پیش روی [[خلیفه]] [[فاسق]]، هشام بن [[عبدالملک]]، و همچنین مسافرت‌های [[ائمه]] دیگر و حضورشان در [[حج]]، زمینه این [[دیدارها]] را فراهم می‌‌کرده است<ref> اعیان الشیعه چاپ بیروت، ج۱۰، ص۲۶۹.</ref> <ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.		بهره‌گیری از فرصت‌های کم نظیر این ایام هم با حضور آنان، بهتر و بیشتر میسّر است. [[امامان]] [[شیعه]]{{عم}} در مراسم [[حج]]، فراوان حضور می‌یافتند. سفرهای متعدّد و پیاده [[امام حسن\|امام حسن مجتبی]]{{ع}} به [[زیارت]] [[خانه خدا]]<ref>کشف الغمه، اربلی، ج۲، ص۱۸۳؛ سفینه البحار، ج۲، ماده "حسن".</ref> و حضور [[امام سجاد\|امام زین العابدین]]{{ع}} در [[حج]] و [[شعر]] معروف [[فرزدق]] درباره آن [[حضرت]]، در پیش روی [[خلیفه]] [[فاسق]]، هشام بن [[عبدالملک]]، و همچنین مسافرت‌های [[ائمه]] دیگر و حضورشان در [[حج]]، زمینه این [[دیدارها]] را فراهم می‌‌کرده است<ref> اعیان الشیعه چاپ بیروت، ج۱۰، ص۲۶۹.</ref> <ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

	"[[یحیی بن یسار]]" [[نقل]] می‌‌کند که: "ما [[حج]] گزاردیم، گذارمان به [[امام صادق]]{{ع}} افتاد. آن [[حضرت]] فرمود: ای حاجیانِ [[خانه خدا]]! ای [[زائران]] [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|رسول الله]]{{صل}}! ای [[پیروان]] [[آل]] [[محمّد]]!.. گوارایتان باد!»..<ref> وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۶۱ {{عربی\|«حاجّ بیت الله و زوار قبر نبیّه و شیعه آل محمد! هنیئاً لکم»}}</ref>. که می‌‌رساند [[امام]]، علاوه بر حضور، برخوردهای [[تبلیغی]] هم داشته است. علاوه بر [[عصر حضور]] [[ائمه]]، در [[عصر غیبت]] هم- بنا به برخی [[روایات]]- [[حضرت]] [[حجّت]] همه ساله در مراسم شرکت می‌کند، هرچند به صورتی ناشناس که [[مردم]] عادی متوجه آن نمی‌شوند. [[محمد بن عثمان]]- یکی از [[سفرای چهارگانه]] و [[نایب خاص]] [[امام مهدی\|امام زمان]]{{ع}}- گفته است: {{عربی\|~~«واللّه~~ إنّ صاحبَ هذا الأمر یحضُر الموسِمَ کلّ سَنهٍ فَیری الناسَ وَیعرِفهم ویَرونَهُ ~~ولایَعرفونه»}~~}}<ref> بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۲، حدیث۴.</ref>. که گویای حضور همه ساله [[امام مهدی\| امام عصر]]{{ع}} در موسم [[حج]] است، به نحوی که [[مردم]] را می‌بیند و می‌شناسد و [[مردم]] او را می‌بینند ولی نمی‌شناسند. [[امام صادق]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«یَفقدُ الناسُ امامهم، یَشهدُ الموسم فَیراهُم وَلا یَرَونَهُ»}} آن را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} این‌گونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص ۳۳۷و ۳۳۹، حدیث۶؛ بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۱؛ غیبت نعمانی ترجمه، چاپ دارالکتب الاسلامیه ۱۳۶۲شمسی، ص ۲۰۴.</ref>. [[مردم]] [[امام]] خویش را از دست می‌‌دهند- در [[عصر غیبت]]- و او در موسم حضور می‌یابد و آنان را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} اینگونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>بحار الأنوار، ج۵۲، ص۱۵۶، حدیث۱۶.</ref> که به همان معناست<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.		"[[یحیی بن یسار]]" [[نقل]] می‌‌کند که: "ما [[حج]] گزاردیم، گذارمان به [[امام صادق]]{{ع}} افتاد. آن [[حضرت]] فرمود: ای حاجیانِ [[خانه خدا]]! ای [[زائران]] [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|رسول الله]]{{صل}}! ای [[پیروان]] [[آل]] [[محمّد]]!.. گوارایتان باد!»..<ref> وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۶۱ {{عربی\|«حاجّ بیت الله و زوار قبر نبیّه و شیعه آل محمد! هنیئاً لکم»}}</ref>. که می‌‌رساند [[امام]]، علاوه بر حضور، برخوردهای [[تبلیغی]] هم داشته است. علاوه بر [[عصر حضور]] [[ائمه]]، در [[عصر غیبت]] هم- بنا به برخی [[روایات]]- [[حضرت]] [[حجّت]] همه ساله در مراسم شرکت می‌کند، هرچند به صورتی ناشناس که [[مردم]] عادی متوجه آن نمی‌شوند. [[محمد بن عثمان]]- یکی از [[سفرای چهارگانه]] و [[نایب خاص]] [[امام مهدی\|امام زمان]]{{ع}}- گفته است: {{عربی\|"واللّه إنّ صاحبَ هذا الأمر یحضُر الموسِمَ کلّ سَنهٍ فَیری الناسَ وَیعرِفهم ویَرونَهُ ولایَعرفونه"}}<ref> بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۲، حدیث۴.</ref>. که گویای حضور همه ساله [[امام مهدی\| امام عصر]]{{ع}} در موسم [[حج]] است، به نحوی که [[مردم]] را می‌بیند و می‌شناسد و [[مردم]] او را می‌بینند ولی نمی‌شناسند. [[امام صادق]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«یَفقدُ الناسُ امامهم، یَشهدُ الموسم فَیراهُم وَلا یَرَونَهُ»}} آن را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} این‌گونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص ۳۳۷و ۳۳۹، حدیث۶؛ بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۱؛ غیبت نعمانی ترجمه، چاپ دارالکتب الاسلامیه ۱۳۶۲شمسی، ص ۲۰۴.</ref>. [[مردم]] [[امام]] خویش را از دست می‌‌دهند- در [[عصر غیبت]]- و او در موسم حضور می‌یابد و آنان را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} اینگونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>بحار الأنوار، ج۵۲، ص۱۵۶، حدیث۱۶.</ref> که به همان معناست<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

	تماس با [[امام]] در [[حج]]، اگر به عنوانِ متمّم [[حج]] و مایه تمامیت و کمال این [[فریضه الهی]] بزرگ شمرده شده است، باید با فراهم بودن زمینه‌اش از سوی خود [[ائمه]] باشد. اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«تمامُ الحجِّ لقاء الامام»}}<ref>وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۵۴، حدیث ۸ و ۱۲؛ نور الثقلین، ج ۱، ص ۱۸۳؛ بحار الأنوار، ج۹۶، ص ۳۷۴.</ref> خود آن [[حضرت]] هم در مراسم و مواقف [[حج]]، حضور می‌یافته است تا امکان این برخورد و [[دیدار]]، میسّر باشد. گرچه عملًا، به خاطر شرایط خاص [[اجتماعی]] و [[سیاسی]]، این عمل به صورت ایده‌آل و مطلوب انجام نمی‌گرفت. خودِ همین تماس، چه بسا زمینه ساز پایه ریزی تشکیلات بوده، و برخوردها و رابطه‌ها و [[شناخت]] نیروها و به‌کارگیری عناصر مفید را در جهت برنامه‌ها، از فواید جنبی یا اصلی این «[[لقاء]] الامام» بوده است. این ایجاد رابطه، حتی به صورتِ غیرمستقیم و با واسطه هم [[زمینه‌سازی]] می‌‌شد و پیوند غیرحضوری با [[مکتب]] [[اهل بیت]]{{عم}} و خطّ [[فکری]] [[ائمه]]، فراهم می‌گشت. مردمی که از اقصی نقاط [[ممالک اسلامی]] آمده‌اند، می‌بایست در آن ازدحام و شلوغی و حال و هوای [[مناجات]] و [[عبادت]] و [[مناسک]] و... راهی هم به خطّ [[ائمه]] پیدا کنند، که تصحیح کننده [[نظام فکری]] و [[عقیدتی]]، و جهت بخشِ [[ایمان]] و عمل [[مردم]] در مسیر [[حق]] است. [[وصیّت]] [[امام باقر]]{{ع}} را برای اقامه [[عزاداری]] و [[ندبه]] بر آن [[حضرت]] به مدّت ده سال در [[منا]]، نشان دهنده حضور [[ائمه]]، حتی در این شکل، در [[فریضه]] [[حج]] و [[هدایت]] و [[رهبری فکری]]- مرامی مردمی است. یعنی نشان دادن راه، و [[نصب]] علامت و چراغ [[راهنما]] و یادآوریِ اینکه چگونه می‌توان سراغ [[ائمه]] رفت و آنان را فراموش نکرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.		تماس با [[امام]] در [[حج]]، اگر به عنوانِ متمّم [[حج]] و مایه تمامیت و کمال این [[فریضه الهی]] بزرگ شمرده شده است، باید با فراهم بودن زمینه‌اش از سوی خود [[ائمه]] باشد. اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«تمامُ الحجِّ لقاء الامام»}}<ref>وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۵۴، حدیث ۸ و ۱۲؛ نور الثقلین، ج ۱، ص ۱۸۳؛ بحار الأنوار، ج۹۶، ص ۳۷۴.</ref> خود آن [[حضرت]] هم در مراسم و مواقف [[حج]]، حضور می‌یافته است تا امکان این برخورد و [[دیدار]]، میسّر باشد. گرچه عملًا، به خاطر شرایط خاص [[اجتماعی]] و [[سیاسی]]، این عمل به صورت ایده‌آل و مطلوب انجام نمی‌گرفت. خودِ همین تماس، چه بسا زمینه ساز پایه ریزی تشکیلات بوده، و برخوردها و رابطه‌ها و [[شناخت]] نیروها و به‌کارگیری عناصر مفید را در جهت برنامه‌ها، از فواید جنبی یا اصلی این «[[لقاء]] الامام» بوده است. این ایجاد رابطه، حتی به صورتِ غیرمستقیم و با واسطه هم [[زمینه‌سازی]] می‌‌شد و پیوند غیرحضوری با [[مکتب]] [[اهل بیت]]{{عم}} و خطّ [[فکری]] [[ائمه]]، فراهم می‌گشت. مردمی که از اقصی نقاط [[ممالک اسلامی]] آمده‌اند، می‌بایست در آن ازدحام و شلوغی و حال و هوای [[مناجات]] و [[عبادت]] و [[مناسک]] و... راهی هم به خطّ [[ائمه]] پیدا کنند، که تصحیح کننده [[نظام فکری]] و [[عقیدتی]]، و جهت بخشِ [[ایمان]] و عمل [[مردم]] در مسیر [[حق]] است. [[وصیّت]] [[امام باقر]]{{ع}} را برای اقامه [[عزاداری]] و [[ندبه]] بر آن [[حضرت]] به مدّت ده سال در [[منا]]، نشان دهنده حضور [[ائمه]]، حتی در این شکل، در [[فریضه]] [[حج]] و [[هدایت]] و [[رهبری فکری]]- مرامی مردمی است. یعنی نشان دادن راه، و [[نصب]] علامت و چراغ [[راهنما]] و یادآوریِ اینکه چگونه می‌توان سراغ [[ائمه]] رفت و آنان را فراموش نکرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

Msadeq در ‏۲۸ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۸

2022-03-28T07:18:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~این~~ مدخل از ~~چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[امام]]''' و '''[[حج]]''' است. </div>
	~~<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;"> \|~~ [[~~حضور~~ امام ~~در حج در حدیث~~]] ~~- [[حضور امام در حج در کلام اسلامی]] - [[حضور امام در حج در تاریخ اسلام]] - [[حضور امام در حج در زیارت]]</div>~~
	~~<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی~~ و ~~مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل~~ '''[[~~حضور امام در~~ حج ~~(پرسش)~~]]''' ~~قابل دسترسی خواهند بود~~.</div>

	==رابطه [[حضور امام]] در [[حج]] با [[زیارت]]==		==رابطه [[حضور امام]] در [[حج]] با [[زیارت]]==
	*وقتی [[دیدار]] با [[امام]] در موسم [[حج]]، ضرورتی بزرگ و تکلیفی کامل کننده [[فریضه]] [[حج]] باشد، طبیعتاً باید امکان این [[دیدار]] هم باشد و [[امام]] هم در [[حج]] حضور داشته باشد. هم حضور [[فکری]] و [[فرهنگی]] و [[تبلیغی]]، هم حضور شخصی و [[عینی]]. حضور یافتن [[ائمه]] در مراسم [[حج]]، نشانه دیگری از اهمیت [[سیاسی]] این تجمع [[عبادی]] است. بهره‌گیری از فرصت‌های کم نظیر این ایام هم با حضور آنان، بهتر و بیشتر میسّر است. [[امامان]] [[شیعه]]{{عم}} در مراسم [[حج]]، فراوان حضور می‌یافتند. سفرهای متعدّد و پیاده [[امام حسن\|امام حسن مجتبی]]{{ع}} به [[زیارت]] [[خانه خدا]]<ref>کشف الغمه، اربلی، ج۲، ص۱۸۳؛ سفینه البحار، ج۲، ماده "حسن".</ref> و حضور [[امام سجاد\|امام زین العابدین]]{{ع}} در [[حج]] و [[شعر]] معروف [[فرزدق]] درباره آن [[حضرت]]، در پیش روی [[خلیفه]] [[فاسق]]، هشام بن [[عبدالملک]]، و همچنین مسافرت‌های [[ائمه]] دیگر و حضورشان در [[حج]]، زمینه این [[دیدارها]] را فراهم می‌‌کرده است<ref> اعیان الشیعه چاپ بیروت، ج۱۰، ص۲۶۹.</ref> <ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.		وقتی [[دیدار]] با [[امام]] در موسم [[حج]]، ضرورتی بزرگ و تکلیفی کامل کننده [[فریضه]] [[حج]] باشد، طبیعتاً باید امکان این [[دیدار]] هم باشد و [[امام]] هم در [[حج]] حضور داشته باشد. هم حضور [[فکری]] و [[فرهنگی]] و [[تبلیغی]]، هم حضور شخصی و [[عینی]]. حضور یافتن [[ائمه]] در مراسم [[حج]]، نشانه دیگری از اهمیت [[سیاسی]] این تجمع [[عبادی]] است.
	*"[[یحیی]] بن [[یسار]]" [[نقل]] می‌‌کند که: "ما [[حج]] گزاردیم، گذارمان به [[امام صادق]]{{ع}} افتاد. آن [[حضرت]] فرمود: ای حاجیانِ [[خانه خدا]]! ای [[زائران]] [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|رسول الله]]{{صل}}! ای [[پیروان]] [[آل]] [[محمّد]]!.. گوارایتان باد!»..<ref> وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۶۱ {{عربی\|«حاجّ بیت الله و زوار قبر نبیّه و شیعه آل محمد! هنیئاً لکم»}}</ref>. که می‌‌رساند [[امام]]، علاوه بر حضور، برخوردهای [[تبلیغی]] هم داشته است. علاوه بر [[عصر حضور]] [[ائمه]]، در [[عصر غیبت]] هم- بنا به برخی [[روایات]]- [[حضرت]] [[حجّت]] همه ساله در مراسم شرکت می‌کند، هرچند به صورتی ناشناس که [[مردم]] عادی متوجه آن نمی‌شوند. [[محمد بن عثمان]]- یکی از [[سفرای چهارگانه]] و [[نایب خاص]] [[امام مهدی\|امام زمان]]{{ع}}- گفته است: {{عربی\|«واللّه إنّ صاحبَ هذا الأمر یحضُر الموسِمَ کلّ سَنهٍ فَیری الناسَ وَیعرِفهم ویَرونَهُ ولایَعرفونه»}}}<ref> بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۲، حدیث۴.</ref>. که گویای حضور همه ساله [[امام مهدی\| امام عصر]]{{ع}} در موسم [[حج]] است، به نحوی که [[مردم]] را می‌بیند و می‌شناسد و [[مردم]] او را می‌بینند ولی نمی‌شناسند. [[امام صادق]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«یَفقدُ الناسُ امامهم، یَشهدُ الموسم فَیراهُم وَلا یَرَونَهُ»}} آن را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} این‌گونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص ۳۳۷و ۳۳۹، حدیث۶؛ بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۱؛ غیبت نعمانی ترجمه، چاپ دارالکتب الاسلامیه ۱۳۶۲شمسی، ص ۲۰۴.</ref>. [[مردم]] [[امام]] خویش را از دست می‌‌دهند- در [[عصر غیبت]]- و او در موسم حضور می‌یابد و آنان را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} اینگونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>بحار الأنوار، ج۵۲، ص۱۵۶، حدیث۱۶.</ref> که به همان معناست<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.
	*تماس با [[امام]] در [[حج]]، اگر به عنوانِ متمّم [[حج]] و مایه تمامیت و کمال این [[فریضه الهی]] بزرگ شمرده شده است، باید با فراهم بودن زمینه‌اش از سوی خود [[ائمه]] باشد. اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«تمامُ الحجِّ لقاء الامام»}}<ref>وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۵۴، حدیث ۸ و ۱۲؛ نور الثقلین، ج ۱، ص ۱۸۳؛ بحار الأنوار، ج۹۶، ص ۳۷۴.</ref> خود آن [[حضرت]] هم در مراسم و مواقف [[حج]]، حضور می‌یافته است تا امکان این برخورد و [[دیدار]]، میسّر باشد. گرچه عملًا، به خاطر شرایط خاص [[اجتماعی]] و [[سیاسی]]، این عمل به صورت ایده‌آل و مطلوب انجام نمی‌گرفت. خودِ همین تماس، چه بسا زمینه ساز پایه ریزی تشکیلات بوده، و برخوردها و رابطه‌ها و [[شناخت]] نیروها و به‌کارگیری عناصر مفید را در جهت برنامه‌ها، از فواید جنبی یا اصلی این «[[لقاء]] الامام» بوده است. این ایجاد رابطه، حتی به صورتِ غیرمستقیم و با واسطه هم [[زمینه‌سازی]] می‌‌شد و پیوند غیرحضوری با [[مکتب]] [[اهل بیت]]{{عم}} و خطّ [[فکری]] [[ائمه]]، فراهم می‌گشت. مردمی که از اقصی نقاط [[ممالک اسلامی]] آمده‌اند، می‌بایست در آن ازدحام و شلوغی و حال و هوای [[مناجات]] و [[عبادت]] و [[مناسک]] و... راهی هم به خطّ [[ائمه]] پیدا کنند، که تصحیح کننده [[نظام فکری]] و [[عقیدتی]]، و جهت بخشِ [[ایمان]] و عمل [[مردم]] در مسیر [[حق]] است. [[وصیّت]] [[امام باقر]]{{ع}} را برای اقامه [[عزاداری]] و [[ندبه]] بر آن [[حضرت]] به مدّت ده سال در [[منا]]، نشان دهنده حضور [[ائمه]]، حتی در این شکل، در [[فریضه]] [[حج]] و [[هدایت]] و [[رهبری فکری]]- مرامی مردمی است. یعنی نشان دادن راه، و [[نصب]] علامت و چراغ [[راهنما]] و یادآوریِ اینکه چگونه می‌توان سراغ [[ائمه]] رفت و آنان را فراموش نکرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.		بهره‌گیری از فرصت‌های کم نظیر این ایام هم با حضور آنان، بهتر و بیشتر میسّر است. [[امامان]] [[شیعه]]{{عم}} در مراسم [[حج]]، فراوان حضور می‌یافتند. سفرهای متعدّد و پیاده [[امام حسن\|امام حسن مجتبی]]{{ع}} به [[زیارت]] [[خانه خدا]]<ref>کشف الغمه، اربلی، ج۲، ص۱۸۳؛ سفینه البحار، ج۲، ماده "حسن".</ref> و حضور [[امام سجاد\|امام زین العابدین]]{{ع}} در [[حج]] و [[شعر]] معروف [[فرزدق]] درباره آن [[حضرت]]، در پیش روی [[خلیفه]] [[فاسق]]، هشام بن [[عبدالملک]]، و همچنین مسافرت‌های [[ائمه]] دیگر و حضورشان در [[حج]]، زمینه این [[دیدارها]] را فراهم می‌‌کرده است<ref> اعیان الشیعه چاپ بیروت، ج۱۰، ص۲۶۹.</ref> <ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.
	*ایام [[منا]]، که روز [[عید]] و [[سرور]] و [[برکت]] است، نه [[گریه]] و [[اندوه]] و [[اشک]]، وقتی در جمع [[حجاج]]، [[گریه]] سر داده می‌شود، توجه‌ها به سوی آن کانون جلب می‌شود. و «... این خبر را [[مردم]]، پس از بازگشت به محل‌های خود، به آنها که از این مواقف دورند [[نقل]] می‌کنند و از این طریق، به غائبین هم می‌رسد و [[حجت]] بر [[مردم]] تمام می‌شود. دیگر کسی نمی‌تواند عذر و بهانه آورد که نمی‌توانسته به شهری که اقامتگاه [[حجت خدا]] است دسترسی پیدا کند، یا کسی از [[حجت خدا]] به او خبری بدهد، یا بگوید که [[دعوت]] [[امام]] و [[گمراهی]] مخالفانش را نشناختم. در این حال اغلب چنین است که دیگر [[جاهل]] قاصر و بی خبری باقی نمی‌ماند.»..<ref>مقتل الحسین، عبدالرزاق المقرّم، ص۱۰۷.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.
			"[[یحیی بن یسار]]" [[نقل]] می‌‌کند که: "ما [[حج]] گزاردیم، گذارمان به [[امام صادق]]{{ع}} افتاد. آن [[حضرت]] فرمود: ای حاجیانِ [[خانه خدا]]! ای [[زائران]] [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|رسول الله]]{{صل}}! ای [[پیروان]] [[آل]] [[محمّد]]!.. گوارایتان باد!»..<ref> وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۶۱ {{عربی\|«حاجّ بیت الله و زوار قبر نبیّه و شیعه آل محمد! هنیئاً لکم»}}</ref>. که می‌‌رساند [[امام]]، علاوه بر حضور، برخوردهای [[تبلیغی]] هم داشته است. علاوه بر [[عصر حضور]] [[ائمه]]، در [[عصر غیبت]] هم- بنا به برخی [[روایات]]- [[حضرت]] [[حجّت]] همه ساله در مراسم شرکت می‌کند، هرچند به صورتی ناشناس که [[مردم]] عادی متوجه آن نمی‌شوند. [[محمد بن عثمان]]- یکی از [[سفرای چهارگانه]] و [[نایب خاص]] [[امام مهدی\|امام زمان]]{{ع}}- گفته است: {{عربی\|«واللّه إنّ صاحبَ هذا الأمر یحضُر الموسِمَ کلّ سَنهٍ فَیری الناسَ وَیعرِفهم ویَرونَهُ ولایَعرفونه»}}}<ref> بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۲، حدیث۴.</ref>. که گویای حضور همه ساله [[امام مهدی\| امام عصر]]{{ع}} در موسم [[حج]] است، به نحوی که [[مردم]] را می‌بیند و می‌شناسد و [[مردم]] او را می‌بینند ولی نمی‌شناسند. [[امام صادق]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«یَفقدُ الناسُ امامهم، یَشهدُ الموسم فَیراهُم وَلا یَرَونَهُ»}} آن را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} این‌گونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص ۳۳۷و ۳۳۹، حدیث۶؛ بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۱؛ غیبت نعمانی ترجمه، چاپ دارالکتب الاسلامیه ۱۳۶۲شمسی، ص ۲۰۴.</ref>. [[مردم]] [[امام]] خویش را از دست می‌‌دهند- در [[عصر غیبت]]- و او در موسم حضور می‌یابد و آنان را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} اینگونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>بحار الأنوار، ج۵۲، ص۱۵۶، حدیث۱۶.</ref> که به همان معناست<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

			تماس با [[امام]] در [[حج]]، اگر به عنوانِ متمّم [[حج]] و مایه تمامیت و کمال این [[فریضه الهی]] بزرگ شمرده شده است، باید با فراهم بودن زمینه‌اش از سوی خود [[ائمه]] باشد. اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«تمامُ الحجِّ لقاء الامام»}}<ref>وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۵۴، حدیث ۸ و ۱۲؛ نور الثقلین، ج ۱، ص ۱۸۳؛ بحار الأنوار، ج۹۶، ص ۳۷۴.</ref> خود آن [[حضرت]] هم در مراسم و مواقف [[حج]]، حضور می‌یافته است تا امکان این برخورد و [[دیدار]]، میسّر باشد. گرچه عملًا، به خاطر شرایط خاص [[اجتماعی]] و [[سیاسی]]، این عمل به صورت ایده‌آل و مطلوب انجام نمی‌گرفت. خودِ همین تماس، چه بسا زمینه ساز پایه ریزی تشکیلات بوده، و برخوردها و رابطه‌ها و [[شناخت]] نیروها و به‌کارگیری عناصر مفید را در جهت برنامه‌ها، از فواید جنبی یا اصلی این «[[لقاء]] الامام» بوده است. این ایجاد رابطه، حتی به صورتِ غیرمستقیم و با واسطه هم [[زمینه‌سازی]] می‌‌شد و پیوند غیرحضوری با [[مکتب]] [[اهل بیت]]{{عم}} و خطّ [[فکری]] [[ائمه]]، فراهم می‌گشت. مردمی که از اقصی نقاط [[ممالک اسلامی]] آمده‌اند، می‌بایست در آن ازدحام و شلوغی و حال و هوای [[مناجات]] و [[عبادت]] و [[مناسک]] و... راهی هم به خطّ [[ائمه]] پیدا کنند، که تصحیح کننده [[نظام فکری]] و [[عقیدتی]]، و جهت بخشِ [[ایمان]] و عمل [[مردم]] در مسیر [[حق]] است. [[وصیّت]] [[امام باقر]]{{ع}} را برای اقامه [[عزاداری]] و [[ندبه]] بر آن [[حضرت]] به مدّت ده سال در [[منا]]، نشان دهنده حضور [[ائمه]]، حتی در این شکل، در [[فریضه]] [[حج]] و [[هدایت]] و [[رهبری فکری]]- مرامی مردمی است. یعنی نشان دادن راه، و [[نصب]] علامت و چراغ [[راهنما]] و یادآوریِ اینکه چگونه می‌توان سراغ [[ائمه]] رفت و آنان را فراموش نکرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

			ایام [[منا]]، که روز [[عید]] و [[سرور]] و [[برکت]] است، نه [[گریه]] و [[اندوه]] و [[اشک]]، وقتی در جمع [[حجاج]]، [[گریه]] سر داده می‌شود، توجه‌ها به سوی آن کانون جلب می‌شود. و «... این خبر را [[مردم]]، پس از بازگشت به محل‌های خود، به آنها که از این مواقف دورند [[نقل]] می‌کنند و از این طریق، به غائبین هم می‌رسد و [[حجت]] بر [[مردم]] تمام می‌شود. دیگر کسی نمی‌تواند عذر و بهانه آورد که نمی‌توانسته به شهری که اقامتگاه [[حجت خدا]] است دسترسی پیدا کند، یا کسی از [[حجت خدا]] به او خبری بدهد، یا بگوید که [[دعوت]] [[امام]] و [[گمراهی]] مخالفانش را نشناختم. در این حال اغلب چنین است که دیگر [[جاهل]] قاصر و بی خبری باقی نمی‌ماند...»<ref>مقتل الحسین، عبدالرزاق المقرّم، ص۱۰۷.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۱۴:		خط ۱۷:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]		#[[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T18:02:41Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۳۲
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]		* [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T15:52:28Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۹:۲۲
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]		* [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

2021-12-16T12:23:08Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۵۳
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	* [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]		* [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۸
خط ۷:		خط ۷:
	بهره‌گیری از فرصت‌های کم نظیر این ایام هم با حضور آنان، بهتر و بیشتر میسّر است. [[امامان]] [[شیعه]]{{عم}} در مراسم [[حج]]، فراوان حضور می‌یافتند. سفرهای متعدّد و پیاده [[امام حسن\|امام حسن مجتبی]]{{ع}} به [[زیارت]] [[خانه خدا]]<ref>کشف الغمه، اربلی، ج۲، ص۱۸۳؛ سفینه البحار، ج۲، ماده "حسن".</ref> و حضور [[امام سجاد\|امام زین العابدین]]{{ع}} در [[حج]] و [[شعر]] معروف [[فرزدق]] درباره آن [[حضرت]]، در پیش روی [[خلیفه]] [[فاسق]]، هشام بن [[عبدالملک]]، و همچنین مسافرت‌های [[ائمه]] دیگر و حضورشان در [[حج]]، زمینه این [[دیدارها]] را فراهم می‌‌کرده است<ref> اعیان الشیعه چاپ بیروت، ج۱۰، ص۲۶۹.</ref> <ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.		بهره‌گیری از فرصت‌های کم نظیر این ایام هم با حضور آنان، بهتر و بیشتر میسّر است. [[امامان]] [[شیعه]]{{عم}} در مراسم [[حج]]، فراوان حضور می‌یافتند. سفرهای متعدّد و پیاده [[امام حسن\|امام حسن مجتبی]]{{ع}} به [[زیارت]] [[خانه خدا]]<ref>کشف الغمه، اربلی، ج۲، ص۱۸۳؛ سفینه البحار، ج۲، ماده "حسن".</ref> و حضور [[امام سجاد\|امام زین العابدین]]{{ع}} در [[حج]] و [[شعر]] معروف [[فرزدق]] درباره آن [[حضرت]]، در پیش روی [[خلیفه]] [[فاسق]]، هشام بن [[عبدالملک]]، و همچنین مسافرت‌های [[ائمه]] دیگر و حضورشان در [[حج]]، زمینه این [[دیدارها]] را فراهم می‌‌کرده است<ref> اعیان الشیعه چاپ بیروت، ج۱۰، ص۲۶۹.</ref> <ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

	"[[یحیی بن یسار]]" [[نقل]] می‌‌کند که: "ما [[حج]] گزاردیم، گذارمان به [[امام صادق]]{{ع}} افتاد. آن [[حضرت]] فرمود: ای حاجیانِ [[خانه خدا]]! ای [[زائران]] [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|رسول الله]]{{صل}}! ای [[پیروان]] [[آل]] [[محمّد]]!.. گوارایتان باد!»..<ref> وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۶۱ {{عربی\|«حاجّ بیت الله و زوار قبر نبیّه و شیعه آل محمد! هنیئاً لکم»}}</ref>. که می‌‌رساند [[امام]]، علاوه بر حضور، برخوردهای [[تبلیغی]] هم داشته است. علاوه بر [[عصر حضور]] [[ائمه]]، در [[عصر غیبت]] هم- بنا به برخی [[روایات]]- [[حضرت]] [[حجّت]] همه ساله در مراسم شرکت می‌کند، هرچند به صورتی ناشناس که [[مردم]] عادی متوجه آن نمی‌شوند. [[محمد بن عثمان]]- یکی از [[سفرای چهارگانه]] و [[نایب خاص]] [[امام مهدی\|امام زمان]]{{ع}}- گفته است: {{عربی\|~~«واللّه~~ إنّ صاحبَ هذا الأمر یحضُر الموسِمَ کلّ سَنهٍ فَیری الناسَ وَیعرِفهم ویَرونَهُ ~~ولایَعرفونه»}~~}}<ref> بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۲، حدیث۴.</ref>. که گویای حضور همه ساله [[امام مهدی\| امام عصر]]{{ع}} در موسم [[حج]] است، به نحوی که [[مردم]] را می‌بیند و می‌شناسد و [[مردم]] او را می‌بینند ولی نمی‌شناسند. [[امام صادق]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«یَفقدُ الناسُ امامهم، یَشهدُ الموسم فَیراهُم وَلا یَرَونَهُ»}} آن را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} این‌گونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص ۳۳۷و ۳۳۹، حدیث۶؛ بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۱؛ غیبت نعمانی ترجمه، چاپ دارالکتب الاسلامیه ۱۳۶۲شمسی، ص ۲۰۴.</ref>. [[مردم]] [[امام]] خویش را از دست می‌‌دهند- در [[عصر غیبت]]- و او در موسم حضور می‌یابد و آنان را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} اینگونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>بحار الأنوار، ج۵۲، ص۱۵۶، حدیث۱۶.</ref> که به همان معناست<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.		"[[یحیی بن یسار]]" [[نقل]] می‌‌کند که: "ما [[حج]] گزاردیم، گذارمان به [[امام صادق]]{{ع}} افتاد. آن [[حضرت]] فرمود: ای حاجیانِ [[خانه خدا]]! ای [[زائران]] [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|رسول الله]]{{صل}}! ای [[پیروان]] [[آل]] [[محمّد]]!.. گوارایتان باد!»..<ref> وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۶۱ {{عربی\|«حاجّ بیت الله و زوار قبر نبیّه و شیعه آل محمد! هنیئاً لکم»}}</ref>. که می‌‌رساند [[امام]]، علاوه بر حضور، برخوردهای [[تبلیغی]] هم داشته است. علاوه بر [[عصر حضور]] [[ائمه]]، در [[عصر غیبت]] هم- بنا به برخی [[روایات]]- [[حضرت]] [[حجّت]] همه ساله در مراسم شرکت می‌کند، هرچند به صورتی ناشناس که [[مردم]] عادی متوجه آن نمی‌شوند. [[محمد بن عثمان]]- یکی از [[سفرای چهارگانه]] و [[نایب خاص]] [[امام مهدی\|امام زمان]]{{ع}}- گفته است: {{عربی\|"واللّه إنّ صاحبَ هذا الأمر یحضُر الموسِمَ کلّ سَنهٍ فَیری الناسَ وَیعرِفهم ویَرونَهُ ولایَعرفونه"}}<ref> بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۲، حدیث۴.</ref>. که گویای حضور همه ساله [[امام مهدی\| امام عصر]]{{ع}} در موسم [[حج]] است، به نحوی که [[مردم]] را می‌بیند و می‌شناسد و [[مردم]] او را می‌بینند ولی نمی‌شناسند. [[امام صادق]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«یَفقدُ الناسُ امامهم، یَشهدُ الموسم فَیراهُم وَلا یَرَونَهُ»}} آن را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} این‌گونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص ۳۳۷و ۳۳۹، حدیث۶؛ بحار الأنوار، ج۵۲، ص ۱۵۱؛ غیبت نعمانی ترجمه، چاپ دارالکتب الاسلامیه ۱۳۶۲شمسی، ص ۲۰۴.</ref>. [[مردم]] [[امام]] خویش را از دست می‌‌دهند- در [[عصر غیبت]]- و او در موسم حضور می‌یابد و آنان را می‌بیند و لی آنان وی را نمی‌بینند. و به عبارتی دیگر از [[امام صادق]]{{ع}} اینگونه [[نقل]] شده است: {{عربی\|«یَشْهَدُ المَواسِمَ، یَرَی النّاسَ ولا یَرَوْنَهُ»}}<ref>بحار الأنوار، ج۵۲، ص۱۵۶، حدیث۱۶.</ref> که به همان معناست<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.

	تماس با [[امام]] در [[حج]]، اگر به عنوانِ متمّم [[حج]] و مایه تمامیت و کمال این [[فریضه الهی]] بزرگ شمرده شده است، باید با فراهم بودن زمینه‌اش از سوی خود [[ائمه]] باشد. اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«تمامُ الحجِّ لقاء الامام»}}<ref>وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۵۴، حدیث ۸ و ۱۲؛ نور الثقلین، ج ۱، ص ۱۸۳؛ بحار الأنوار، ج۹۶، ص ۳۷۴.</ref> خود آن [[حضرت]] هم در مراسم و مواقف [[حج]]، حضور می‌یافته است تا امکان این برخورد و [[دیدار]]، میسّر باشد. گرچه عملًا، به خاطر شرایط خاص [[اجتماعی]] و [[سیاسی]]، این عمل به صورت ایده‌آل و مطلوب انجام نمی‌گرفت. خودِ همین تماس، چه بسا زمینه ساز پایه ریزی تشکیلات بوده، و برخوردها و رابطه‌ها و [[شناخت]] نیروها و به‌کارگیری عناصر مفید را در جهت برنامه‌ها، از فواید جنبی یا اصلی این «[[لقاء]] الامام» بوده است. این ایجاد رابطه، حتی به صورتِ غیرمستقیم و با واسطه هم [[زمینه‌سازی]] می‌‌شد و پیوند غیرحضوری با [[مکتب]] [[اهل بیت]]{{عم}} و خطّ [[فکری]] [[ائمه]]، فراهم می‌گشت. مردمی که از اقصی نقاط [[ممالک اسلامی]] آمده‌اند، می‌بایست در آن ازدحام و شلوغی و حال و هوای [[مناجات]] و [[عبادت]] و [[مناسک]] و... راهی هم به خطّ [[ائمه]] پیدا کنند، که تصحیح کننده [[نظام فکری]] و [[عقیدتی]]، و جهت بخشِ [[ایمان]] و عمل [[مردم]] در مسیر [[حق]] است. [[وصیّت]] [[امام باقر]]{{ع}} را برای اقامه [[عزاداری]] و [[ندبه]] بر آن [[حضرت]] به مدّت ده سال در [[منا]]، نشان دهنده حضور [[ائمه]]، حتی در این شکل، در [[فریضه]] [[حج]] و [[هدایت]] و [[رهبری فکری]]- مرامی مردمی است. یعنی نشان دادن راه، و [[نصب]] علامت و چراغ [[راهنما]] و یادآوریِ اینکه چگونه می‌توان سراغ [[ائمه]] رفت و آنان را فراموش نکرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.		تماس با [[امام]] در [[حج]]، اگر به عنوانِ متمّم [[حج]] و مایه تمامیت و کمال این [[فریضه الهی]] بزرگ شمرده شده است، باید با فراهم بودن زمینه‌اش از سوی خود [[ائمه]] باشد. اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرموده است: {{عربی\|«تمامُ الحجِّ لقاء الامام»}}<ref>وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۲۵۴، حدیث ۸ و ۱۲؛ نور الثقلین، ج ۱، ص ۱۸۳؛ بحار الأنوار، ج۹۶، ص ۳۷۴.</ref> خود آن [[حضرت]] هم در مراسم و مواقف [[حج]]، حضور می‌یافته است تا امکان این برخورد و [[دیدار]]، میسّر باشد. گرچه عملًا، به خاطر شرایط خاص [[اجتماعی]] و [[سیاسی]]، این عمل به صورت ایده‌آل و مطلوب انجام نمی‌گرفت. خودِ همین تماس، چه بسا زمینه ساز پایه ریزی تشکیلات بوده، و برخوردها و رابطه‌ها و [[شناخت]] نیروها و به‌کارگیری عناصر مفید را در جهت برنامه‌ها، از فواید جنبی یا اصلی این «[[لقاء]] الامام» بوده است. این ایجاد رابطه، حتی به صورتِ غیرمستقیم و با واسطه هم [[زمینه‌سازی]] می‌‌شد و پیوند غیرحضوری با [[مکتب]] [[اهل بیت]]{{عم}} و خطّ [[فکری]] [[ائمه]]، فراهم می‌گشت. مردمی که از اقصی نقاط [[ممالک اسلامی]] آمده‌اند، می‌بایست در آن ازدحام و شلوغی و حال و هوای [[مناجات]] و [[عبادت]] و [[مناسک]] و... راهی هم به خطّ [[ائمه]] پیدا کنند، که تصحیح کننده [[نظام فکری]] و [[عقیدتی]]، و جهت بخشِ [[ایمان]] و عمل [[مردم]] در مسیر [[حق]] است. [[وصیّت]] [[امام باقر]]{{ع}} را برای اقامه [[عزاداری]] و [[ندبه]] بر آن [[حضرت]] به مدّت ده سال در [[منا]]، نشان دهنده حضور [[ائمه]]، حتی در این شکل، در [[فریضه]] [[حج]] و [[هدایت]] و [[رهبری فکری]]- مرامی مردمی است. یعنی نشان دادن راه، و [[نصب]] علامت و چراغ [[راهنما]] و یادآوریِ اینکه چگونه می‌توان سراغ [[ائمه]] رفت و آنان را فراموش نکرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۱۴۵-۱۴۷.</ref>.