حفی (اسم الهی) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:15:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۴۵
خط ۸:		خط ۸:
	«[[حفی]]» بر وزن فعیل از ریشه «ح ـ ف ـ ی» یا «ح ـ ف ـ و» به معنای [[مبالغه]] در اموری چون [[حاجت خواستن]]، [[نیکی]] و [[اکرام]]، پرس و جو از حال شخص یا چیزی است.<ref>مفردات، ص۲۴۶، «حفی»؛ لسان العرب، ج ۳، ص۲۵۰ - ۲۵۱، «صفا»؛ مجمع‌البحرین، ج ۱، ص۵۴۲.</ref> برای واژه حفی معانی گوناگونی نظیر [[مهربان]]، [[نیکوکار]]، [[دانا]]، [[پرسشگر]] و... ذکر شده‌اند <ref>مفردات، ص۲۴۶؛ مجمع البحرین، ج ۱، ص۵۴۲؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۱۸۱، «حفی».</ref> که در همه آنها باید مبالغه و [[اصرار]] باشد.		«[[حفی]]» بر وزن فعیل از ریشه «ح ـ ف ـ ی» یا «ح ـ ف ـ و» به معنای [[مبالغه]] در اموری چون [[حاجت خواستن]]، [[نیکی]] و [[اکرام]]، پرس و جو از حال شخص یا چیزی است.<ref>مفردات، ص۲۴۶، «حفی»؛ لسان العرب، ج ۳، ص۲۵۰ - ۲۵۱، «صفا»؛ مجمع‌البحرین، ج ۱، ص۵۴۲.</ref> برای واژه حفی معانی گوناگونی نظیر [[مهربان]]، [[نیکوکار]]، [[دانا]]، [[پرسشگر]] و... ذکر شده‌اند <ref>مفردات، ص۲۴۶؛ مجمع البحرین، ج ۱، ص۵۴۲؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۱۸۱، «حفی».</ref> که در همه آنها باید مبالغه و [[اصرار]] باشد.

	به گفته برخی، اصل واحد در ماده این کلمه، [[دست]] برداشتن از دلبستگی‌ها و دور ریختن حجاب‌ها و ظاهر شدن خصوصیت، [[خلوص]] و صفاست، از این رو در معانی کندن [[کفش]] و پابرهنه [[راه رفتن]]، چیدن شارب و... به کار رفته است.<ref> التحقیق، ج ۲، ص۲۵۷، «حفی».</ref> «حفی» از [[صفات خدا]] <ref>دایرة المعارف تشیع، ج ۲، ص۳۸۸.</ref> و [[اسماء]] حسنای او <ref>تجلیات فی الاسماء الحسنی، ص۱۱۳؛ موسوعة له الاسماء الحسنی، ج ۲، ص۱۱۱.</ref> و به معنای نیکوکار [[مهربانی]] است که به دقیق‌ترین [[خواسته‌ها]] می‌نگرد وهمه آنها را به نیکویی برمی‌آورد.<ref> المیزان، ج ۱۴، ص۵۹.</ref> به گفته برخی، [[مداومت]] بر اسم یادشده برای [[آگاهی]] به نیات و [[افکار]] دیگران و ۹۸ بار (عدد اسم حفیّ به حساب حروف ابجد) تکرارآن برای دستیابی به [[محبت]] و [[دوستی]] (نزد دیگران) سودمند است.<ref>خواص اسماء اللّه‌ الحسنی، ص۸۷.</ref> واژه «حفی» به شکل اسم و [[صفت خدا]] تنها یک بار در [[قرآن]] به کار رفته است؛ آنجا که از زبان [[ابراهیم]]{{ع}} چنین گزارش می‌کند: {{متن قرآن\| إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيًّا}}<ref>«او با من مهربان است» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref> از [[سیاق آیات]] برداشت می‌شود که {{متن قرآن\| إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيًّا}}<ref>«او با من مهربان است» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref> تعلیلی برای مضمون مطلب پیشین (امیدبخشیده شدن [[آزر]]) است،<ref>روح المعانی، ج ۹، ص۱۴۸؛ التحریر و التنویر، ج ۱۶، ص۱۲۲.</ref> چون ابراهیم{{ع}} آزر را با دلیل و [[منطق]] از [[بت‌پرستی]] باز می‌دارد: {{متن قرآن\|إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ يَا أَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِي عَنْكَ شَيْئًا}}<ref>«هنگامی که به پدر خویش گفت: ای پدر! چرا چیزی را می‌پرستی که نه می‌شنود و نه می‌بیند و نه هیچ به کار تو می‌آید؟» سوره مریم، آیه ۴۲.</ref> و با [[مهرورزی]] <ref>قصص الانبیاء، ج ۱، ص۴۶۹.</ref> و [[احترام]] <ref>الکشاف، ج ۳، ص۲۱.</ref> [[علم]] خود را به او گوشزد می‌کند: {{متن قرآن\|يَا أَبَتِ إِنِّي قَدْ جَاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِي أَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا}}<ref>«ای پدر! بی‌گمان من به چیزی از دانش دست یافته‌ام که تو بدان دست ~~نیافته‌ای ؛~~ بنابراین از من پیروی کن تا تو را به راهی درست رهنمون گردم» سوره مریم، آیه ۴۳.</ref> و وی را به [[پیروی]] از خویش برای [[هدایت]] به [[راه راست]] فرامی‌خواند. و به او درخواست [[آمرزش]] را [[وعده]] می‌دهد: {{متن قرآن\|َ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي}}<ref>«از پروردگارم برای تو آمرزش خواهم خواست» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref>؛ نیز {{متن قرآن\|قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ}}<ref>«بی‌گمان برای شما ابراهیم و همراهان وی نمونه‌ای نیکویند آنگاه که به قوم خود گفتند: ما از شما و آنچه به جای خداوند می‌پرستید بیزاریم، شما را انکار می‌کنیم و میان ما و شما جاودانه دشمنی و کینه پدید آمده است تا زمانی که به خداوند یگانه ایمان آورید؛ جز (این) گفتار ابراهیم که به پدرش گفت: برای تو از خداوند آمرزش خواهم خواست و من برای تو در برابر خداوند هیچ اختیاری ندارم؛ پروردگارا! ما بر تو توکل داریم و به سوی تو روی می‌آوریم و بازگشت (هر چیز) به سوی توست» سوره ممتحنه، آیه ۴.</ref> و سرانجام می‌فرماید [[خدا]] به من بسیار [[مهربان]] است و [[امید]] می‌رود دعای مرا [[اجابت]] کند و تو را بیامرزد.		به گفته برخی، اصل واحد در ماده این کلمه، [[دست]] برداشتن از دلبستگی‌ها و دور ریختن حجاب‌ها و ظاهر شدن خصوصیت، [[خلوص]] و صفاست، از این رو در معانی کندن [[کفش]] و پابرهنه [[راه رفتن]]، چیدن شارب و... به کار رفته است.<ref> التحقیق، ج ۲، ص۲۵۷، «حفی».</ref> «حفی» از [[صفات خدا]] <ref>دایرة المعارف تشیع، ج ۲، ص۳۸۸.</ref> و [[اسماء]] حسنای او <ref>تجلیات فی الاسماء الحسنی، ص۱۱۳؛ موسوعة له الاسماء الحسنی، ج ۲، ص۱۱۱.</ref> و به معنای نیکوکار [[مهربانی]] است که به دقیق‌ترین [[خواسته‌ها]] می‌نگرد وهمه آنها را به نیکویی برمی‌آورد.<ref> المیزان، ج ۱۴، ص۵۹.</ref> به گفته برخی، [[مداومت]] بر اسم یادشده برای [[آگاهی]] به نیات و [[افکار]] دیگران و ۹۸ بار (عدد اسم حفیّ به حساب حروف ابجد) تکرارآن برای دستیابی به [[محبت]] و [[دوستی]] (نزد دیگران) سودمند است.<ref>خواص اسماء اللّه‌ الحسنی، ص۸۷.</ref> واژه «حفی» به شکل اسم و [[صفت خدا]] تنها یک بار در [[قرآن]] به کار رفته است؛ آنجا که از زبان [[ابراهیم]] {{ع}} چنین گزارش می‌کند: {{متن قرآن\| إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيًّا}}<ref>«او با من مهربان است» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref> از [[سیاق آیات]] برداشت می‌شود که {{متن قرآن\| إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيًّا}}<ref>«او با من مهربان است» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref> تعلیلی برای مضمون مطلب پیشین (امیدبخشیده شدن [[آزر]]) است،<ref>روح المعانی، ج ۹، ص۱۴۸؛ التحریر و التنویر، ج ۱۶، ص۱۲۲.</ref> چون ابراهیم {{ع}} آزر را با دلیل و [[منطق]] از [[بت‌پرستی]] باز می‌دارد: {{متن قرآن\|إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ يَا أَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِي عَنْكَ شَيْئًا}}<ref>«هنگامی که به پدر خویش گفت: ای پدر! چرا چیزی را می‌پرستی که نه می‌شنود و نه می‌بیند و نه هیچ به کار تو می‌آید؟» سوره مریم، آیه ۴۲.</ref> و با [[مهرورزی]] <ref>قصص الانبیاء، ج ۱، ص۴۶۹.</ref> و [[احترام]] <ref>الکشاف، ج ۳، ص۲۱.</ref> [[علم]] خود را به او گوشزد می‌کند: {{متن قرآن\|يَا أَبَتِ إِنِّي قَدْ جَاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِي أَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا}}<ref>«ای پدر! بی‌گمان من به چیزی از دانش دست یافته‌ام که تو بدان دست نیافته‌ای؛ بنابراین از من پیروی کن تا تو را به راهی درست رهنمون گردم» سوره مریم، آیه ۴۳.</ref> و وی را به [[پیروی]] از خویش برای [[هدایت]] به [[راه راست]] فرامی‌خواند. و به او درخواست [[آمرزش]] را [[وعده]] می‌دهد: {{متن قرآن\|َ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي}}<ref>«از پروردگارم برای تو آمرزش خواهم خواست» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref>؛ نیز {{متن قرآن\|قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ}}<ref>«بی‌گمان برای شما ابراهیم و همراهان وی نمونه‌ای نیکویند آنگاه که به قوم خود گفتند: ما از شما و آنچه به جای خداوند می‌پرستید بیزاریم، شما را انکار می‌کنیم و میان ما و شما جاودانه دشمنی و کینه پدید آمده است تا زمانی که به خداوند یگانه ایمان آورید؛ جز (این) گفتار ابراهیم که به پدرش گفت: برای تو از خداوند آمرزش خواهم خواست و من برای تو در برابر خداوند هیچ اختیاری ندارم؛ پروردگارا! ما بر تو توکل داریم و به سوی تو روی می‌آوریم و بازگشت (هر چیز) به سوی توست» سوره ممتحنه، آیه ۴.</ref> و سرانجام می‌فرماید [[خدا]] به من بسیار [[مهربان]] است و [[امید]] می‌رود دعای مرا [[اجابت]] کند و تو را بیامرزد.

	[[ابراهیم]]{{ع}} با این سخن خویش که نشان دهنده امید برای پذیرش خواسته وی از سوی خداست، به [[آزر]] فهماند که به آمرزش وی [[امیدوار]] است.<ref>المیزان، ج ۱۴، ص۶۰.</ref> به سخن دیگر، به آزر توجه داد که آمرزش او را از [[سعادت]] خود می‌داند؛ زیرا صاحب این گفتار [[معتقد]] است که [[حفی]] بودن برای کسی به معنای فراهم ساختن هر چیزی برای [[خوشبختی]] اوست.<ref>قصص الانبیاء، ج ۱، ص۴۶۹.</ref> ابراهیم{{ع}} بیشتر [[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] یادشده در بیان معنای «حفی» واژه «لطیف» را یاد کرده‌اند که گاهی به [[تنهایی]] و زمانی همراه کلماتی نظیر، [[احسان]]، [[اکرام]] و [[برّ]] به کار رفته است.<ref>جامع‌البیان، ج ۱۶، ص۱۱۶؛ الدرالمنثور، ج ۵، ص۵۱۴؛ روض الجنان، ج ۱۳، ص۹۱؛ اضواء البیان، ج ۴، ص۲۱۹.</ref> برخی گفته‌اند: [[لطف]] و [[نیکی]] وقتی به کمال خود رسید یا اندازه آن شدت یافت،<ref> التحریر و التنویر، ج ۱۶، ص۱۲۲.</ref> معنای حفی عملی می‌شود، چنان‌که برخی دیگر حفی را به «[[بلیغ]] در نیکی و [[عطوفت]]» معنا کرده‌اند<ref> الاصفی، ج ۲، ص۷۴۲؛ روح المعانی، ج ۹، ص۱۴۸.</ref>.<ref>[[ابوالفضل یغمائی\|یغمائی، ابوالفضل]]، [[حفی - یغمائی (مقاله)\|مقاله «حفی»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۱ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۱، ص ۱۳۴- ۱۳۶</ref>		[[ابراهیم]] {{ع}} با این سخن خویش که نشان دهنده امید برای پذیرش خواسته وی از سوی خداست، به [[آزر]] فهماند که به آمرزش وی [[امیدوار]] است.<ref>المیزان، ج ۱۴، ص۶۰.</ref> به سخن دیگر، به آزر توجه داد که آمرزش او را از [[سعادت]] خود می‌داند؛ زیرا صاحب این گفتار [[معتقد]] است که [[حفی]] بودن برای کسی به معنای فراهم ساختن هر چیزی برای [[خوشبختی]] اوست.<ref>قصص الانبیاء، ج ۱، ص۴۶۹.</ref> ابراهیم {{ع}} بیشتر [[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] یادشده در بیان معنای «حفی» واژه «لطیف» را یاد کرده‌اند که گاهی به [[تنهایی]] و زمانی همراه کلماتی نظیر، [[احسان]]، [[اکرام]] و [[برّ]] به کار رفته است.<ref>جامع‌البیان، ج ۱۶، ص۱۱۶؛ الدرالمنثور، ج ۵، ص۵۱۴؛ روض الجنان، ج ۱۳، ص۹۱؛ اضواء البیان، ج ۴، ص۲۱۹.</ref> برخی گفته‌اند: [[لطف]] و [[نیکی]] وقتی به کمال خود رسید یا اندازه آن شدت یافت،<ref> التحریر و التنویر، ج ۱۶، ص۱۲۲.</ref> معنای حفی عملی می‌شود، چنان‌که برخی دیگر حفی را به «[[بلیغ]] در نیکی و [[عطوفت]]» معنا کرده‌اند<ref> الاصفی، ج ۲، ص۷۴۲؛ روح المعانی، ج ۹، ص۱۴۸.</ref>.<ref>[[ابوالفضل یغمائی\|یغمائی، ابوالفضل]]، [[حفی - یغمائی (مقاله)\|مقاله «حفی»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۱ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۱، ص ۱۳۴- ۱۳۶</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:42:36Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اسم الهی		\| موضوع مرتبط = اسم الهی
خط ۹:		خط ۸:
	«[[حفی]]» بر وزن فعیل از ریشه «ح ـ ف ـ ی» یا «ح ـ ف ـ و» به معنای [[مبالغه]] در اموری چون [[حاجت خواستن]]، [[نیکی]] و [[اکرام]]، پرس و جو از حال شخص یا چیزی است.<ref>مفردات، ص۲۴۶، «حفی»؛ لسان العرب، ج ۳، ص۲۵۰ - ۲۵۱، «صفا»؛ مجمع‌البحرین، ج ۱، ص۵۴۲.</ref> برای واژه حفی معانی گوناگونی نظیر [[مهربان]]، [[نیکوکار]]، [[دانا]]، [[پرسشگر]] و... ذکر شده‌اند <ref>مفردات، ص۲۴۶؛ مجمع البحرین، ج ۱، ص۵۴۲؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۱۸۱، «حفی».</ref> که در همه آنها باید مبالغه و [[اصرار]] باشد.		«[[حفی]]» بر وزن فعیل از ریشه «ح ـ ف ـ ی» یا «ح ـ ف ـ و» به معنای [[مبالغه]] در اموری چون [[حاجت خواستن]]، [[نیکی]] و [[اکرام]]، پرس و جو از حال شخص یا چیزی است.<ref>مفردات، ص۲۴۶، «حفی»؛ لسان العرب، ج ۳، ص۲۵۰ - ۲۵۱، «صفا»؛ مجمع‌البحرین، ج ۱، ص۵۴۲.</ref> برای واژه حفی معانی گوناگونی نظیر [[مهربان]]، [[نیکوکار]]، [[دانا]]، [[پرسشگر]] و... ذکر شده‌اند <ref>مفردات، ص۲۴۶؛ مجمع البحرین، ج ۱، ص۵۴۲؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۱۸۱، «حفی».</ref> که در همه آنها باید مبالغه و [[اصرار]] باشد.

	به گفته برخی، اصل واحد در ماده این کلمه، [[دست]] برداشتن از دلبستگی‌ها و دور ریختن حجاب‌ها و ظاهر شدن خصوصیت، [[خلوص]] و صفاست، از این رو در معانی کندن [[کفش]] و پابرهنه [[راه رفتن]]، چیدن شارب و... به کار رفته است.<ref> التحقیق، ج ۲، ص۲۵۷، «حفی».</ref> «حفی» از [[صفات خدا]] <ref>دایرة المعارف تشیع، ج ۲، ص۳۸۸.</ref> و [[اسماء]] حسنای او <ref>تجلیات فی الاسماء الحسنی، ص۱۱۳؛ موسوعة له الاسماء الحسنی، ج ۲، ص۱۱۱.</ref> و به معنای نیکوکار [[مهربانی]] است که به دقیق‌ترین [[خواسته‌ها]] می‌نگرد وهمه آنها را به نیکویی برمی‌آورد.<ref> المیزان، ج ۱۴، ص۵۹.</ref> به گفته برخی، [[مداومت]] بر اسم یادشده برای [[آگاهی]] به نیات و [[افکار]] دیگران و ۹۸ بار (عدد اسم حفیّ به حساب حروف ابجد) تکرارآن برای دستیابی به [[محبت]] و [[دوستی]] (نزد دیگران) سودمند است.<ref>خواص اسماء اللّه‌ الحسنی، ص۸۷.</ref> واژه «حفی» به شکل اسم و [[صفت خدا]] تنها یک بار در [[قرآن]] به کار رفته است؛ آنجا که از زبان [[ابراهیم]]{{ع}} چنین گزارش می‌کند: {{متن قرآن\| إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيًّا}}<ref>~~« او~~ با من مهربان است» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref> از [[سیاق آیات]] برداشت می‌شود که {{متن قرآن\| إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيًّا}}<ref>~~« او~~ با من مهربان است» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref> تعلیلی برای مضمون مطلب پیشین (امیدبخشیده شدن [[آزر]]) است،<ref>روح المعانی، ج ۹، ص۱۴۸؛ التحریر و التنویر، ج ۱۶، ص۱۲۲.</ref> چون ابراهیم{{ع}} آزر را با دلیل و [[منطق]] از [[بت‌پرستی]] باز می‌دارد: {{متن قرآن\|إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ يَا أَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِي عَنْكَ شَيْئًا}}<ref>«هنگامی که به پدر خویش گفت: ای پدر! چرا چیزی را می‌پرستی که نه می‌شنود و نه می‌بیند و نه هیچ به کار تو می‌آید؟» سوره مریم، آیه ۴۲.</ref> و با [[مهرورزی]] <ref>قصص الانبیاء، ج ۱، ص۴۶۹.</ref> و [[احترام]] <ref>الکشاف، ج ۳، ص۲۱.</ref> [[علم]] خود را به او گوشزد می‌کند: {{متن قرآن\|يَا أَبَتِ إِنِّي قَدْ جَاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِي أَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا}}<ref>«ای پدر! بی‌گمان من به چیزی از دانش دست یافته‌ام که تو بدان دست نیافته‌ای ؛ بنابراین از من پیروی کن تا تو را به راهی درست رهنمون گردم» سوره مریم، آیه ۴۳.</ref> و وی را به [[پیروی]] از خویش برای [[هدایت]] به [[راه راست]] فرامی‌خواند. و به او درخواست [[آمرزش]] را [[وعده]] می‌دهد: {{متن قرآن\|َ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي}}<ref>~~« از~~ پروردگارم برای تو آمرزش خواهم خواست» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref>؛ نیز {{متن قرآن\|قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ}}<ref>«بی‌گمان برای شما ابراهیم و همراهان وی نمونه‌ای نیکویند آنگاه که به قوم خود گفتند: ما از شما و آنچه به جای خداوند می‌پرستید بیزاریم، شما را انکار می‌کنیم و میان ما و شما جاودانه دشمنی و کینه پدید آمده است تا زمانی که به خداوند یگانه ایمان آورید؛ جز (این) گفتار ابراهیم که به پدرش گفت: برای تو از خداوند آمرزش خواهم خواست و من برای تو در برابر خداوند هیچ اختیاری ندارم؛ پروردگارا! ما بر تو توکل داریم و به سوی تو روی می‌آوریم و بازگشت (هر چیز) به سوی توست» سوره ممتحنه، آیه ۴.</ref> و سرانجام می‌فرماید [[خدا]] به من بسیار [[مهربان]] است و [[امید]] می‌رود دعای مرا [[اجابت]] کند و تو را بیامرزد.		به گفته برخی، اصل واحد در ماده این کلمه، [[دست]] برداشتن از دلبستگی‌ها و دور ریختن حجاب‌ها و ظاهر شدن خصوصیت، [[خلوص]] و صفاست، از این رو در معانی کندن [[کفش]] و پابرهنه [[راه رفتن]]، چیدن شارب و... به کار رفته است.<ref> التحقیق، ج ۲، ص۲۵۷، «حفی».</ref> «حفی» از [[صفات خدا]] <ref>دایرة المعارف تشیع، ج ۲، ص۳۸۸.</ref> و [[اسماء]] حسنای او <ref>تجلیات فی الاسماء الحسنی، ص۱۱۳؛ موسوعة له الاسماء الحسنی، ج ۲، ص۱۱۱.</ref> و به معنای نیکوکار [[مهربانی]] است که به دقیق‌ترین [[خواسته‌ها]] می‌نگرد وهمه آنها را به نیکویی برمی‌آورد.<ref> المیزان، ج ۱۴، ص۵۹.</ref> به گفته برخی، [[مداومت]] بر اسم یادشده برای [[آگاهی]] به نیات و [[افکار]] دیگران و ۹۸ بار (عدد اسم حفیّ به حساب حروف ابجد) تکرارآن برای دستیابی به [[محبت]] و [[دوستی]] (نزد دیگران) سودمند است.<ref>خواص اسماء اللّه‌ الحسنی، ص۸۷.</ref> واژه «حفی» به شکل اسم و [[صفت خدا]] تنها یک بار در [[قرآن]] به کار رفته است؛ آنجا که از زبان [[ابراهیم]]{{ع}} چنین گزارش می‌کند: {{متن قرآن\| إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيًّا}}<ref>«او با من مهربان است» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref> از [[سیاق آیات]] برداشت می‌شود که {{متن قرآن\| إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيًّا}}<ref>«او با من مهربان است» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref> تعلیلی برای مضمون مطلب پیشین (امیدبخشیده شدن [[آزر]]) است،<ref>روح المعانی، ج ۹، ص۱۴۸؛ التحریر و التنویر، ج ۱۶، ص۱۲۲.</ref> چون ابراهیم{{ع}} آزر را با دلیل و [[منطق]] از [[بت‌پرستی]] باز می‌دارد: {{متن قرآن\|إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ يَا أَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِي عَنْكَ شَيْئًا}}<ref>«هنگامی که به پدر خویش گفت: ای پدر! چرا چیزی را می‌پرستی که نه می‌شنود و نه می‌بیند و نه هیچ به کار تو می‌آید؟» سوره مریم، آیه ۴۲.</ref> و با [[مهرورزی]] <ref>قصص الانبیاء، ج ۱، ص۴۶۹.</ref> و [[احترام]] <ref>الکشاف، ج ۳، ص۲۱.</ref> [[علم]] خود را به او گوشزد می‌کند: {{متن قرآن\|يَا أَبَتِ إِنِّي قَدْ جَاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِي أَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا}}<ref>«ای پدر! بی‌گمان من به چیزی از دانش دست یافته‌ام که تو بدان دست نیافته‌ای ؛ بنابراین از من پیروی کن تا تو را به راهی درست رهنمون گردم» سوره مریم، آیه ۴۳.</ref> و وی را به [[پیروی]] از خویش برای [[هدایت]] به [[راه راست]] فرامی‌خواند. و به او درخواست [[آمرزش]] را [[وعده]] می‌دهد: {{متن قرآن\|َ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي}}<ref>«از پروردگارم برای تو آمرزش خواهم خواست» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref>؛ نیز {{متن قرآن\|قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ}}<ref>«بی‌گمان برای شما ابراهیم و همراهان وی نمونه‌ای نیکویند آنگاه که به قوم خود گفتند: ما از شما و آنچه به جای خداوند می‌پرستید بیزاریم، شما را انکار می‌کنیم و میان ما و شما جاودانه دشمنی و کینه پدید آمده است تا زمانی که به خداوند یگانه ایمان آورید؛ جز (این) گفتار ابراهیم که به پدرش گفت: برای تو از خداوند آمرزش خواهم خواست و من برای تو در برابر خداوند هیچ اختیاری ندارم؛ پروردگارا! ما بر تو توکل داریم و به سوی تو روی می‌آوریم و بازگشت (هر چیز) به سوی توست» سوره ممتحنه، آیه ۴.</ref> و سرانجام می‌فرماید [[خدا]] به من بسیار [[مهربان]] است و [[امید]] می‌رود دعای مرا [[اجابت]] کند و تو را بیامرزد.

	[[ابراهیم]]{{ع}} با این سخن خویش که نشان دهنده امید برای پذیرش خواسته وی از سوی خداست، به [[آزر]] فهماند که به آمرزش وی [[امیدوار]] است.<ref>المیزان، ج ۱۴، ص۶۰.</ref> به سخن دیگر، به آزر توجه داد که آمرزش او را از [[سعادت]] خود می‌داند؛ زیرا صاحب این گفتار [[معتقد]] است که [[حفی]] بودن برای کسی به معنای فراهم ساختن هر چیزی برای [[خوشبختی]] اوست.<ref>قصص الانبیاء، ج ۱، ص۴۶۹.</ref> ابراهیم{{ع}} بیشتر [[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] یادشده در بیان معنای «حفی» واژه «لطیف» را یاد کرده‌اند که گاهی به [[تنهایی]] و زمانی همراه کلماتی نظیر، [[احسان]]، [[اکرام]] و [[برّ]] به کار رفته است.<ref>جامع‌البیان، ج ۱۶، ص۱۱۶؛ الدرالمنثور، ج ۵، ص۵۱۴؛ روض الجنان، ج ۱۳، ص۹۱؛ اضواء البیان، ج ۴، ص۲۱۹.</ref> برخی گفته‌اند: [[لطف]] و [[نیکی]] وقتی به کمال خود رسید یا اندازه آن شدت یافت،<ref> التحریر و التنویر، ج ۱۶، ص۱۲۲.</ref> معنای حفی عملی می‌شود، چنان‌که برخی دیگر حفی را به «[[بلیغ]] در نیکی و [[عطوفت]]» معنا کرده‌اند<ref> الاصفی، ج ۲، ص۷۴۲؛ روح المعانی، ج ۹، ص۱۴۸.</ref>.<ref>[[ابوالفضل یغمائی\|یغمائی، ابوالفضل]]، [[حفی - یغمائی (مقاله)\|مقاله «حفی»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۱ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۱، ص ۱۳۴- ۱۳۶</ref>		[[ابراهیم]]{{ع}} با این سخن خویش که نشان دهنده امید برای پذیرش خواسته وی از سوی خداست، به [[آزر]] فهماند که به آمرزش وی [[امیدوار]] است.<ref>المیزان، ج ۱۴، ص۶۰.</ref> به سخن دیگر، به آزر توجه داد که آمرزش او را از [[سعادت]] خود می‌داند؛ زیرا صاحب این گفتار [[معتقد]] است که [[حفی]] بودن برای کسی به معنای فراهم ساختن هر چیزی برای [[خوشبختی]] اوست.<ref>قصص الانبیاء، ج ۱، ص۴۶۹.</ref> ابراهیم{{ع}} بیشتر [[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] یادشده در بیان معنای «حفی» واژه «لطیف» را یاد کرده‌اند که گاهی به [[تنهایی]] و زمانی همراه کلماتی نظیر، [[احسان]]، [[اکرام]] و [[برّ]] به کار رفته است.<ref>جامع‌البیان، ج ۱۶، ص۱۱۶؛ الدرالمنثور، ج ۵، ص۵۱۴؛ روض الجنان، ج ۱۳، ص۹۱؛ اضواء البیان، ج ۴، ص۲۱۹.</ref> برخی گفته‌اند: [[لطف]] و [[نیکی]] وقتی به کمال خود رسید یا اندازه آن شدت یافت،<ref> التحریر و التنویر، ج ۱۶، ص۱۲۲.</ref> معنای حفی عملی می‌شود، چنان‌که برخی دیگر حفی را به «[[بلیغ]] در نیکی و [[عطوفت]]» معنا کرده‌اند<ref> الاصفی، ج ۲، ص۷۴۲؛ روح المعانی، ج ۹، ص۱۴۸.</ref>.<ref>[[ابوالفضل یغمائی\|یغمائی، ابوالفضل]]، [[حفی - یغمائی (مقاله)\|مقاله «حفی»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۱ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۱، ص ۱۳۴- ۱۳۶</ref>
خط ۲۲:		خط ۲۱:

	[[رده:حفی (اسم الهی)]]		[[رده:حفی (اسم الهی)]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Wasity در ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۱۹

2022-06-17T19:19:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۴۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~صفات~~ الهی		\| موضوع مرتبط = اسم الهی
	\| عنوان مدخل = حفی		\| عنوان مدخل = حفی
	\| مداخل مرتبط = [[حفی در قرآن]]		\| مداخل مرتبط = [[حفی در قرآن]]

Msadeq در ‏۹ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۳

2022-06-09T08:03:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۳:		خط ۳:
	\| موضوع مرتبط = صفات الهی		\| موضوع مرتبط = صفات الهی
	\| عنوان مدخل = حفی		\| عنوان مدخل = حفی
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط = [[حفی در قرآن]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: /* منابع */

2022-06-06T12:31:47Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۰۱
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:000061.jpg\|22px]] [[ابوالفضل یغمائی\|یغمائی، ابوالفضل]]، [[~~حفیظ~~ - ~~اسحاق‌نیا تربتی~~ (مقاله)\|مقاله ~~«حفیظ»~~]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۱ (کتاب)\|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۱''']]		# [[پرونده:000061.jpg\|22px]] [[ابوالفضل یغمائی\|یغمائی، ابوالفضل]]، [[حفی - یغمائی (مقاله)\|مقاله «حفی»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۱ (کتاب)\|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Msadeq در ‏۶ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۴

2022-06-06T09:34:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۰۴
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:000061.jpg\|22px]] [[ابوالفضل یغمائی\|یغمائی، ابوالفضل]]، [[حفیظ - اسحاق‌نیا تربتی (مقاله)\|مقاله «حفیظ»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۱ (کتاب)\|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ~~ج۱۰~~''']]		# [[پرونده:000061.jpg\|22px]] [[ابوالفضل یغمائی\|یغمائی، ابوالفضل]]، [[حفیظ - اسحاق‌نیا تربتی (مقاله)\|مقاله «حفیظ»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۱ (کتاب)\|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = صفات الهی | عنوان مدخل = حفی | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == «حفی» بر وزن فعیل از ریشه «ح ـ ف ـ ی» یا «ح ـ ف ـ و» به معنای مبالغه در اموری چون حاجت خواستن، نیکی و اکرام، پرس و جو از حال شخص یا چی...» ایجاد کرد

2022-06-06T09:34:04Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = صفات الهی | عنوان مدخل = حفی | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == «حفی» بر وزن فعیل از ریشه «ح ـ ف ـ ی» یا «ح ـ ف ـ و» به معنای مبالغه در اموری چون حاجت خواستن، نیکی و اکرام، پرس و جو از حال شخص یا چی...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{امامت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = صفات الهی
| عنوان مدخل = حفی
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}
== مقدمه ==
«[[حفی]]» بر وزن فعیل از ریشه «ح ـ ف ـ ی» یا «ح ـ ف ـ و» به معنای [[مبالغه]] در اموری چون [[حاجت خواستن]]، [[نیکی]] و [[اکرام]]، پرس و جو از حال شخص یا چیزی است.<ref>مفردات، ص۲۴۶، «حفی»؛ لسان العرب، ج ۳، ص۲۵۰ - ۲۵۱، «صفا»؛ مجمع‌البحرین، ج ۱، ص۵۴۲.</ref> برای واژه حفی معانی گوناگونی نظیر [[مهربان]]، [[نیکوکار]]، [[دانا]]، [[پرسشگر]] و... ذکر شده‌اند <ref>مفردات، ص۲۴۶؛ مجمع البحرین، ج ۱، ص۵۴۲؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۱۸۱، «حفی».</ref> که در همه آنها باید مبالغه و [[اصرار]] باشد.

به گفته برخی، اصل واحد در ماده این کلمه، [[دست]] برداشتن از دلبستگی‌ها و دور ریختن حجاب‌ها و ظاهر شدن خصوصیت، [[خلوص]] و صفاست، از این رو در معانی کندن [[کفش]] و پابرهنه [[راه رفتن]]، چیدن شارب و... به کار رفته است.<ref> التحقیق، ج ۲، ص۲۵۷، «حفی».</ref> «حفی» از [[صفات خدا]] <ref>دایرة المعارف تشیع، ج ۲، ص۳۸۸.</ref> و [[اسماء]] حسنای او <ref>تجلیات فی الاسماء الحسنی، ص۱۱۳؛ موسوعة له الاسماء الحسنی، ج ۲، ص۱۱۱.</ref> و به معنای نیکوکار [[مهربانی]] است که به دقیق‌ترین [[خواسته‌ها]] می‌نگرد وهمه آنها را به نیکویی برمی‌آورد.<ref> المیزان، ج ۱۴، ص۵۹.</ref> به گفته برخی، [[مداومت]] بر اسم یادشده برای [[آگاهی]] به نیات و [[افکار]] دیگران و ۹۸ بار (عدد اسم حفیّ به حساب حروف ابجد) تکرارآن برای دستیابی به [[محبت]] و [[دوستی]] (نزد دیگران) سودمند است.<ref>خواص اسماء اللّه‌ الحسنی، ص۸۷.</ref> واژه «حفی» به شکل اسم و [[صفت خدا]] تنها یک بار در [[قرآن]] به کار رفته است؛ آنجا که از زبان [[ابراهیم]]{{ع}} چنین گزارش می‌کند: {{متن قرآن| إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيًّا}}<ref>« او با من مهربان است» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref> از [[سیاق آیات]] برداشت می‌شود که {{متن قرآن| إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيًّا}}<ref>« او با من مهربان است» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref> تعلیلی برای مضمون مطلب پیشین (امیدبخشیده شدن [[آزر]]) است،<ref>روح المعانی، ج ۹، ص۱۴۸؛ التحریر و التنویر، ج ۱۶، ص۱۲۲.</ref> چون ابراهیم{{ع}} آزر را با دلیل و [[منطق]] از [[بت‌پرستی]] باز می‌دارد: {{متن قرآن|إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ يَا أَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِي عَنْكَ شَيْئًا}}<ref>«هنگامی که به پدر خویش گفت: ای پدر! چرا چیزی را می‌پرستی که نه می‌شنود و نه می‌بیند و نه هیچ به کار تو می‌آید؟» سوره مریم، آیه ۴۲.</ref> و با [[مهرورزی]] <ref>قصص الانبیاء، ج ۱، ص۴۶۹.</ref> و [[احترام]] <ref>الکشاف، ج ۳، ص۲۱.</ref> [[علم]] خود را به او گوشزد می‌کند: {{متن قرآن|يَا أَبَتِ إِنِّي قَدْ جَاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِي أَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا}}<ref>«ای پدر! بی‌گمان من به چیزی از دانش دست یافته‌ام که تو بدان دست نیافته‌ای ؛ بنابراین از من پیروی کن تا تو را به راهی درست رهنمون گردم» سوره مریم، آیه ۴۳.</ref> و وی را به [[پیروی]] از خویش برای [[هدایت]] به [[راه راست]] فرامی‌خواند. و به او درخواست [[آمرزش]] را [[وعده]] می‌دهد: {{متن قرآن|َ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي}}<ref>« از پروردگارم برای تو آمرزش خواهم خواست» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref>؛ نیز {{متن قرآن|قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ}}<ref>«بی‌گمان برای شما ابراهیم و همراهان وی نمونه‌ای نیکویند آنگاه که به قوم خود گفتند: ما از شما و آنچه به جای خداوند می‌پرستید بیزاریم، شما را انکار می‌کنیم و میان ما و شما جاودانه دشمنی و کینه پدید آمده است تا زمانی که به خداوند یگانه ایمان آورید؛ جز (این) گفتار ابراهیم که به پدرش گفت: برای تو از خداوند آمرزش خواهم خواست و من برای تو در برابر خداوند هیچ اختیاری ندارم؛ پروردگارا! ما بر تو توکل داریم و به سوی تو روی می‌آوریم و بازگشت (هر چیز) به سوی توست» سوره ممتحنه، آیه ۴.</ref> و سرانجام می‌فرماید [[خدا]] به من بسیار [[مهربان]] است و [[امید]] می‌رود دعای مرا [[اجابت]] کند و تو را بیامرزد.

[[ابراهیم]]{{ع}} با این سخن خویش که نشان دهنده امید برای پذیرش خواسته وی از سوی خداست، به [[آزر]] فهماند که به آمرزش وی [[امیدوار]] است.<ref>المیزان، ج ۱۴، ص۶۰.</ref> به سخن دیگر، به آزر توجه داد که آمرزش او را از [[سعادت]] خود می‌داند؛ زیرا صاحب این گفتار [[معتقد]] است که [[حفی]] بودن برای کسی به معنای فراهم ساختن هر چیزی برای [[خوشبختی]] اوست.<ref>قصص الانبیاء، ج ۱، ص۴۶۹.</ref> ابراهیم{{ع}} بیشتر [[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] یادشده در بیان معنای «حفی» واژه «لطیف» را یاد کرده‌اند که گاهی به [[تنهایی]] و زمانی همراه کلماتی نظیر، [[احسان]]، [[اکرام]] و [[برّ]] به کار رفته است.<ref>جامع‌البیان، ج ۱۶، ص۱۱۶؛ الدرالمنثور، ج ۵، ص۵۱۴؛ روض الجنان، ج ۱۳، ص۹۱؛ اضواء البیان، ج ۴، ص۲۱۹.</ref> برخی گفته‌اند: [[لطف]] و [[نیکی]] وقتی به کمال خود رسید یا اندازه آن شدت یافت،<ref> التحریر و التنویر، ج ۱۶، ص۱۲۲.</ref> معنای حفی عملی می‌شود، چنان‌که برخی دیگر حفی را به «[[بلیغ]] در نیکی و [[عطوفت]]» معنا کرده‌اند<ref> الاصفی، ج ۲، ص۷۴۲؛ روح المعانی، ج ۹، ص۱۴۸.</ref>.<ref>[[ابوالفضل یغمائی|یغمائی، ابوالفضل]]، [[حفی - یغمائی (مقاله)|مقاله «حفی»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۱ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۱، ص ۱۳۴- ۱۳۶</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:000061.jpg|22px]] [[ابوالفضل یغمائی|یغمائی، ابوالفضل]]، [[حفیظ - اسحاق‌نیا تربتی (مقاله)|مقاله «حفیظ»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۱ (کتاب)|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۰''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:حفی (اسم الهی)]]
[[رده:مدخل]]