حفی در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:15:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۴۵
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	گاه یک واژه بر مجموعه‌ای از معانی یا ترکیب چند حالت دلالت دارد، همان‌گونه که واژه شح بر [[حرص]] همراه با [[بخل]] دلالت دارد، حفی نیز به کسی گفته می‌شود که به حال [[آدمی]] [[آگاه]] باشد، به او [[نیکی]] کند، گرامی‌اش بدارد، همواره به او [[عنایت]] داشته باشد و یاریش کند. اگر نام (یا صفت) حفی را به معنای عالم یا [[رحیم]] بدانیم از صفات ذاتی [[خداوند]] خواهد بود و اگر به معنای [[نیکوکار]] بدانیم از صفات فعلی به شمار خواهد آمد. واژه‌های برگرفته از ماده «ح ف و» سه بار در [[قرآن]] آمده است. در یکی از این موارد، واژه [[حفی]] درباره [[خداوند]] به کار رفته است: {{متن قرآن\|قَالَ سَلَامٌ عَلَيْكَ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيًّا}}<ref>«گفت: درود بر تو، از پروردگارم برای تو آمرزش خواهم خواست که او با من مهربان است» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref>.		گاه یک واژه بر مجموعه‌ای از معانی یا ترکیب چند حالت دلالت دارد، همان‌گونه که واژه شح بر [[حرص]] همراه با [[بخل]] دلالت دارد، حفی نیز به کسی گفته می‌شود که به حال [[آدمی]] [[آگاه]] باشد، به او [[نیکی]] کند، گرامی‌اش بدارد، همواره به او [[عنایت]] داشته باشد و یاریش کند. اگر نام (یا صفت) حفی را به معنای عالم یا [[رحیم]] بدانیم از صفات ذاتی [[خداوند]] خواهد بود و اگر به معنای [[نیکوکار]] بدانیم از صفات فعلی به شمار خواهد آمد. واژه‌های برگرفته از ماده «ح ف و» سه بار در [[قرآن]] آمده است. در یکی از این موارد، واژه [[حفی]] درباره [[خداوند]] به کار رفته است: {{متن قرآن\|قَالَ سَلَامٌ عَلَيْكَ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيًّا}}<ref>«گفت: درود بر تو، از پروردگارم برای تو آمرزش خواهم خواست که او با من مهربان است» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref>.

	واژه حفی در سخنان [[معصوم]] نیز به معنای [[آگاه]]، [[مهربان]] و [[نیکوکار]] آمده است. [[امام علی]]{{ع}} در توصیف [[مؤمن]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|حَفِيٌّ بِأَهْلِ الْمَسْكَنَةِ}}<ref>الکافی، ج۲، ص۲۲۹.</ref>، «به تهیدستان آگاه و مهربان و نیکوکار است». [[امام حسین]]{{ع}} در [[دعای عرفه]] به خداوند چنین عرض می‌کند: {{متن حدیث\|أَمْ كَيْفَ أَخِيبُ وَ أَنْتَ الْحَفِيُّ بِي}}، «چگونه [[ناامید]] شوم، حال آنکه تو نسبت به من آگاه و [[نیکوکاری]]»<ref>بحارالانوار، ج۹۵، ص۲۲۵.</ref> و [[امام سجاد]]{{ع}} نیز خداوند را چنین میخواند: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ قَدْ تَعْلَمُ مَا يُصْلِحُنِي مِنْ أَمْرِ دُنْيَايَ وَ آخِرَتِي فَكُنْ بِحَوَائِجِي حَفِيّاً}}<ref>صحیفه سجادیه، دعای ۲۲.</ref>، «خداوندا، بی‌گمان آنچه را که کار [[دنیا]] و [[آخرت]] مرا [[اصلاح]] کند، می‌دانی؛ پس نیازهای مرا به [[نیکی]] برآور». نام حفی در برخی [[روایات]]، از نود و نه نام نیکوی خداوند ([[اسماء حسنی]]) شمرده شده است<ref>بحارالانوار، ج۴، ص۱۸۶.</ref>.		واژه حفی در سخنان [[معصوم]] نیز به معنای [[آگاه]]، [[مهربان]] و [[نیکوکار]] آمده است. [[امام علی]] {{ع}} در توصیف [[مؤمن]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|حَفِيٌّ بِأَهْلِ الْمَسْكَنَةِ}}<ref>الکافی، ج۲، ص۲۲۹.</ref>، «به تهیدستان آگاه و مهربان و نیکوکار است». [[امام حسین]] {{ع}} در [[دعای عرفه]] به خداوند چنین عرض می‌کند: {{متن حدیث\|أَمْ كَيْفَ أَخِيبُ وَ أَنْتَ الْحَفِيُّ بِي}}، «چگونه [[ناامید]] شوم، حال آنکه تو نسبت به من آگاه و [[نیکوکاری]]»<ref>بحارالانوار، ج۹۵، ص۲۲۵.</ref> و [[امام سجاد]] {{ع}} نیز خداوند را چنین میخواند: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ قَدْ تَعْلَمُ مَا يُصْلِحُنِي مِنْ أَمْرِ دُنْيَايَ وَ آخِرَتِي فَكُنْ بِحَوَائِجِي حَفِيّاً}}<ref>صحیفه سجادیه، دعای ۲۲.</ref>، «خداوندا، بی‌گمان آنچه را که کار [[دنیا]] و [[آخرت]] مرا [[اصلاح]] کند، می‌دانی؛ پس نیازهای مرا به [[نیکی]] برآور». نام حفی در برخی [[روایات]]، از نود و نه نام نیکوی خداوند ([[اسماء حسنی]]) شمرده شده است<ref>بحارالانوار، ج۴، ص۱۸۶.</ref>.

	[[مفسران]] قرآن، واژه حفی را درباره خداوند به معانی [[رحیم]] (مهربان)، عالم ([[دانا]])، لطیف ([[لطف]] کننده)، معتنی (اهمیت دهنده)، مُکرِم (گرامی دارنده)، معین ([[یاور]]) و بار (نیکوکار) دانسته‌اند. [[علامه طباطبایی]] در معنای این واژه می‌نویسد: حفی به معنای آن کس است که نیازهای ریز و درشت را پیگیری می‌کند و یک یک آنها را به نیکی برطرف می‌کند<ref>المیزان، ج۱۴، ص۳۱.</ref>.<ref>[[محمد سلطانی\|سلطانی، محمد]]، [[حفی - سلطانی (مقاله)\|مقاله «حفی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص ۶۳۹.</ref>		[[مفسران]] قرآن، واژه حفی را درباره خداوند به معانی [[رحیم]] (مهربان)، عالم ([[دانا]])، لطیف ([[لطف]] کننده)، معتنی (اهمیت دهنده)، مُکرِم (گرامی دارنده)، معین ([[یاور]]) و بار (نیکوکار) دانسته‌اند. [[علامه طباطبایی]] در معنای این واژه می‌نویسد: حفی به معنای آن کس است که نیازهای ریز و درشت را پیگیری می‌کند و یک یک آنها را به نیکی برطرف می‌کند<ref>المیزان، ج۱۴، ص۳۱.</ref>.<ref>[[محمد سلطانی\|سلطانی، محمد]]، [[حفی - سلطانی (مقاله)\|مقاله «حفی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص ۶۳۹.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:42:37Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = حفی		\| موضوع مرتبط = حفی
خط ۱۷:		خط ۱۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	#[[پرونده:10524027.jpg\|22px]] [[محمد سلطانی\|سلطانی، محمد]]، [[حفی - سلطانی (مقاله)\|مقاله «حفی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]		# [[پرونده:10524027.jpg\|22px]] [[محمد سلطانی\|سلطانی، محمد]]، [[حفی - سلطانی (مقاله)\|مقاله «حفی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۲۳:		خط ۲۲:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:اسماء و صفات الهی]]		[[رده:اسماء و صفات الهی]]

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = حفی | عنوان مدخل = حفی | مداخل مرتبط = حفی در قرآن | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == واژه حفی صفت مشبهه از ماده «ح ف و» است. این ماده دارای معانی متعددی است. ابن فارس بر آن است که ماده حف و، در سه معنای مستقل به کار م...» ایجاد کرد

2022-06-09T08:26:55Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = حفی | عنوان مدخل = حفی | مداخل مرتبط = حفی در قرآن | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == واژه حفی صفت مشبهه از ماده «ح ف و» است. این ماده دارای معانی متعددی است. ابن فارس بر آن است که ماده حف و، در سه معنای مستقل به کار م...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{امامت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = حفی
| عنوان مدخل = حفی
| مداخل مرتبط = [[حفی در قرآن]]
| پرسش مرتبط =
}}
== مقدمه ==
واژه [[حفی]] صفت مشبهه از ماده «ح ف و» است. این ماده دارای معانی متعددی است. ابن [[فارس]] بر آن است که ماده حف و، در سه معنای مستقل به کار می‌رود: منع و بازداشت، [[اصرار]] و پیگیری در [[پرسش]] و بدون [[کفش]] [[راه رفتن]]، معنای دوم گسترش پیدا می‌نماید و سفارش فراوان و [[دانش]] و [[اکرام]] فراگیر را نیز دربر میگیرد<ref>معجم مقاییس اللغه، ج۲، ص۶۶.</ref>. [[اسماعیل جوهری]] مصدرهای «حِفوَة»، «حِفیَة» و «حِفاوَة» را به معنای پابرهنه راه رفتن و مصدر «حَفاوة» را به معنای پیگیری در پرسش و درخواست و همچنین [[مبالغه]] در اکرام و [[لطف]] می‌داند<ref>الصحاح، ج۱، ص۱۳۹.</ref>. به نظر [[راغب اصفهانی]] معنای اصلی ماده حف و، [[راه رفتن]] بدون کفش و راه بردن [[حیوان]] بدون نعل است و از آنجا که پابرهنه راه رفتن به گونه‌ای اصرار در راه رفتن می‌انجامد؛ این ماده در معانی اصرار در پرسش، درخواست و [[شناخت]] نیز به کار می‌رود<ref>مفردات، ص۲۴۵- ۲۴۶.</ref>. [[زمخشری]] معنای اصلی ماده حف و را اصرار و [[الحاح]] (پیگیری) می‌داند. به نظر وی، اصرار در پرسش و درخواست و نتیجه این دو، دانش، اکرام و لطف فراگیر و کندن یا تراشیدن موی صورت، از معانی فرعی این ماده است <ref>الکشاف، ج۲، ص۳۱۹.</ref>. در معنای {{عربی|"حَفِيَ بِهِ"}} [[عبدالملک اصمعی]] گوید: آن گاه که فردی در جهت برطرف ساختن نیازهای کسی برخیزد و جایگاه وی را [[نیکو]] دارد، گویند: {{عربی|"حَفِيَ فلان بفلان"}}<ref>لسان العرب، ج۱۴، ص۱۸۶.</ref>.

گاه یک واژه بر مجموعه‌ای از معانی یا ترکیب چند حالت دلالت دارد، همان‌گونه که واژه شح بر [[حرص]] همراه با [[بخل]] دلالت دارد، حفی نیز به کسی گفته می‌شود که به حال [[آدمی]] [[آگاه]] باشد، به او [[نیکی]] کند، گرامی‌اش بدارد، همواره به او [[عنایت]] داشته باشد و یاریش کند. اگر نام (یا صفت) حفی را به معنای عالم یا [[رحیم]] بدانیم از صفات ذاتی [[خداوند]] خواهد بود و اگر به معنای [[نیکوکار]] بدانیم از صفات فعلی به شمار خواهد آمد. واژه‌های برگرفته از ماده «ح ف و» سه بار در [[قرآن]] آمده است. در یکی از این موارد، واژه [[حفی]] درباره [[خداوند]] به کار رفته است: {{متن قرآن|قَالَ سَلَامٌ عَلَيْكَ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيًّا}}<ref>«گفت: درود بر تو، از پروردگارم برای تو آمرزش خواهم خواست که او با من مهربان است» سوره مریم، آیه ۴۷.</ref>.

واژه حفی در سخنان [[معصوم]] نیز به معنای [[آگاه]]، [[مهربان]] و [[نیکوکار]] آمده است. [[امام علی]]{{ع}} در توصیف [[مؤمن]] می‌فرماید: {{متن حدیث|حَفِيٌّ بِأَهْلِ الْمَسْكَنَةِ}}<ref>الکافی، ج۲، ص۲۲۹.</ref>، «به تهیدستان آگاه و مهربان و نیکوکار است». [[امام حسین]]{{ع}} در [[دعای عرفه]] به خداوند چنین عرض می‌کند: {{متن حدیث|أَمْ كَيْفَ أَخِيبُ وَ أَنْتَ الْحَفِيُّ بِي}}، «چگونه [[ناامید]] شوم، حال آنکه تو نسبت به من آگاه و [[نیکوکاری]]»<ref>بحارالانوار، ج۹۵، ص۲۲۵.</ref> و [[امام سجاد]]{{ع}} نیز خداوند را چنین میخواند: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ قَدْ تَعْلَمُ مَا يُصْلِحُنِي مِنْ أَمْرِ دُنْيَايَ وَ آخِرَتِي فَكُنْ بِحَوَائِجِي حَفِيّاً}}<ref>صحیفه سجادیه، دعای ۲۲.</ref>، «خداوندا، بی‌گمان آنچه را که کار [[دنیا]] و [[آخرت]] مرا [[اصلاح]] کند، می‌دانی؛ پس نیازهای مرا به [[نیکی]] برآور». نام حفی در برخی [[روایات]]، از نود و نه نام نیکوی خداوند ([[اسماء حسنی]]) شمرده شده است<ref>بحارالانوار، ج۴، ص۱۸۶.</ref>.

[[مفسران]] قرآن، واژه حفی را درباره خداوند به معانی [[رحیم]] (مهربان)، عالم ([[دانا]])، لطیف ([[لطف]] کننده)، معتنی (اهمیت دهنده)، مُکرِم (گرامی دارنده)، معین ([[یاور]]) و بار (نیکوکار) دانسته‌اند. [[علامه طباطبایی]] در معنای این واژه می‌نویسد: حفی به معنای آن کس است که نیازهای ریز و درشت را پیگیری می‌کند و یک یک آنها را به نیکی برطرف می‌کند<ref>المیزان، ج۱۴، ص۳۱.</ref>.<ref>[[محمد سلطانی|سلطانی، محمد]]، [[حفی - سلطانی (مقاله)|مقاله «حفی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص ۶۳۹.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
#[[پرونده:10524027.jpg|22px]] [[محمد سلطانی|سلطانی، محمد]]، [[حفی - سلطانی (مقاله)|مقاله «حفی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:مدخل]]
[[رده:اسماء و صفات الهی]]