حق‌محوری و حق‌مداری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۲ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۵۴

2024-03-12T04:54:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۴
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = حق		\| موضوع مرتبط = حق
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط = [[حق‌محوری و حق‌مداری در معارف و سیره علوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Jaafari: /* پانویس */

2023-12-12T07:37:19Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۷
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:حق]]

Jaafari در ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۳۷

2023-12-12T07:37:03Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 ==راهکار فسادستیزی==
 {{همچنین|فسادستیزی}}
@@ خط ۱۹: / خط ۲۶: @@
 {{همچنین|قانون}}
 اگر حق به معنای قانون باشد، علی{{ع}} الگوی [[قانون‌مداری]] و [[پایبندی]] به قانون است. آن حضرت پایمال شدن حق و [[عدالت]] را با هیچ عذری نمی‌پذیرد؛ از این رو به [[مالک اشتر]] [[نخعی]] می‌فرماید: «به [[مردم]] نگو، به من [[فرمان]] دادند، من نیز فرمان می‌دهم پس باید [[اطاعت]] شود»<ref>دشتی، محمد، ترجمه نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>. [[امام علی]]{{ع}}، [[فلسفه]] [[حکومت]] خود را [[اقامه حق]] می‌دانست و با [[مداهنه]] و [[سازش‌کاری]] در [[اداره امور]] مردم، که [[سیاست]] [[اموی]] است، به شدت مخالف بود. حکایت مشهور [[برتری]] دادن نعلین وصله کرده<ref>نهج البلاغه، خطبه ۳۳.</ref>، بر [[حکمرانی]] ناظر و [[شاهد]] بر این معناست. همچنین ماجرای حضرت با دخترش و بازگرداندن گردنبند به [[بیت المال]]<ref>بحارالانوار، ج۴۰، ص۳۳۸.</ref> در صورتی که آن را با [[اجازه]] [[مسئول]] آن بخش به عاریه گرفته بودند، نمونه دیگری از [[حق‌محوری]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است که با وجود مهر و عطوفتی که نسبت به همه مردم، به خصوص [[خویشان]] و نزدیکانشان داشتند، ولی هرگز حاضر نشدند تا این حق‌محوری را فدای مهر و [[محبت]] [[خویشاوندی]] نمایند.<ref>[[امید چناری|چناری، امید]]، [[وظایف نهادهای حاکمیتی در قبال مفاسد اقتصادی (کتاب)|وظایف نهادهای حاکمیتی در قبال مفاسد اقتصادی]] ص ۲۳.</ref>

Wasity: /* راهکار فسادستیزی */

2023-12-12T05:58:25Z

راهکار فسادستیزی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
	==راهکار فسادستیزی==		==راهکار فسادستیزی==
			{{همچنین\|فسادستیزی}}
	یکی دیگر از طریقه‌های دفع [[فساد اقتصادی]] از دیدگاه [[امام علی]]{{ع}} حق‌محوری است، برای کلمه «[[حق]]» معانی مختلفی مطرح شده است؛ از این رو باید به چگونگی [[حق‌مداری]] بر اساس معانی چهارگانه آن در [[سیاست]] [[مولی]] الموحدین{{ع}} پرداخت:		یکی دیگر از طریقه‌های دفع [[فساد اقتصادی]] از دیدگاه [[امام علی]]{{ع}} حق‌محوری است، برای کلمه «[[حق]]» معانی مختلفی مطرح شده است؛ از این رو باید به چگونگی [[حق‌مداری]] بر اساس معانی چهارگانه آن در [[سیاست]] [[مولی]] الموحدین{{ع}} پرداخت:

Wasity: صفحه‌ای تازه حاوی «==راهکار فسادستیزی== یکی دیگر از طریقه‌های دفع فساد اقتصادی از دیدگاه امام علی{{ع}} حق‌محوری است، برای کلمه «حق» معانی مختلفی مطرح شده است؛ از این رو باید به چگونگی حق‌مداری بر اساس معانی چهارگانه آن در سیاست مولی الموحدین{{ع}} پرد...» ایجاد کرد

2023-12-12T05:57:20Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==راهکار فسادستیزی== یکی دیگر از طریقه‌های دفع فساد اقتصادی از دیدگاه امام علی{{ع}} حق‌محوری است، برای کلمه «حق» معانی مختلفی مطرح شده است؛ از این رو باید به چگونگی حق‌مداری بر اساس معانی چهارگانه آن در سیاست مولی الموحدین{{ع}} پرد...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==راهکار فسادستیزی==
یکی دیگر از طریقه‌های دفع [[فساد اقتصادی]] از دیدگاه [[امام علی]]{{ع}} حق‌محوری است، برای کلمه «[[حق]]» معانی مختلفی مطرح شده است؛ از این رو باید به چگونگی [[حق‌مداری]] بر اساس معانی چهارگانه آن در [[سیاست]] [[مولی]] الموحدین{{ع}} پرداخت:

===نخست: حق به معنای خدا===
{{همچنین|خدا}}
اگر حق به معنای خدا باشد، [[حضرت علی]] فانی در خداست، در [[رفتار]]، [[کردار]]، گفتار و نیات، که [[جنگ خندق]] شاهدی بر این ادعاست. حضرت{{ع}} در این باره می‌فرماید:
به خدا [[سوگند]] اگر هفت اقلیم را با آنچه در زیر آسمان‌هاست به من دهند تا خدا را [[نافرمانی]] کنم در اینکه پوست جوی را از مورچه‌ای ناروا بگیریم، چنین نخواهم کرد<ref>دشتی، محمد، ترجمه نهج البلاغه، خطبه ۲۲۴.</ref>. بر پایه همین اصل، اساس نگاه خود و دیگران به [[سیاست]] را چنین تبیین می‌کند: شما را برای [[خدا]] می‌خواهم، شما مرا برای خودتان می‌خواهید<ref>دشتی، محمد، ترجمه نهج البلاغه، خطبه ۱۳۶.</ref> و نیز می‌فرماید: هیچ اطاعتی از مخلوق، در [[نافرمانی]] [[پروردگار]] روا نیست<ref>دشتی، محمد، ترجمه نهج البلاغه، حکمت ۱۶۵.</ref>.

===دوم: حق به معنای قرآن===
{{همچنین|قرآن}}
اگر حق به معنای قرآن باشد، باز [[حضرت علی]]{{ع}} از همگان حق‌محورتر (قرآنی‌تر) می‌باشد و این اساس را در جریان [[حکمیت]] [[اثبات]] فرمود: اگر به آن دو نفر ([[ابوموسی]] و [[عمرو عاص]]) [[رأی]] به [[داوری]] داده شد، تنها برای این بود که آنچه را قرآن زنده کرد، زنده سازند، و آنچه را قرآن مرده خواند، بمیرانند؛ [[زنده کردن]] قرآن این است که دست [[وحدت]] به هم دهند و به آن عمل کنند و [[میراندن]]، از بین بردن پراکندگی و جدایی است؛ پس اگر قرآن ما را پس به سوی آنان بکشاند آنان را [[پیروی]] می‌کنیم و اگر آنان را به سوی ما سوق داد باید [[اطاعت]] کنند<ref>دشتی، محمد، ترجمه نهج البلاغه، خطبه ۱۲۷.</ref>.

===سوم: حق به معنای مصطلح و رایج حقوقی===
اگر حق به معنای مصطلح و رایج حقوقی باشد باز هم علی{{ع}} به هیچ قیمتی و حتی به اندازه ذره‌ای از آن [[عدول]] نمی‌کند. جریان [[نامه]] شدیداللحن [[امام]] به یکی از [[فرمانداران]] و همچنین قضیه برخورد با برادرش [[عقیل]]<ref>دشتی، محمد، ترجمه نهج البلاغه، خطبه ۲۲۴.</ref> بهترین [[شاهد]] بر این مدعاست. به امام{{ع}} خبر دادند که [[فرماندار بصره]] ([[ابن عباس]]) مقداری از [[بیت المال مسلمانان]] را برداشته، به [[مکه]] گریخته و به ناحق خورده است، [[امام نامه]] شدیداللحنی به او نوشتند:
پس از خدا بترس، و [[اموال]] آنان را بازگردان، و اگر چنین نکنی، و خدا مرا [[فرصت]] دهد تا بر تو دست یابم، تو را [[کیفر]] خواهم کرد، که نزد خدا عذرخواه من باشد، و با شمشیری تو را می‌زنم که به هر کس زدم وارد [[دوزخ]] گردید. [[سوگند]] به [[خدا]] اگر حسن و حسین چنان می‌کردند که تو انجام دادی، از من [[روی خوش]] نمی‌دیدند و به [[آرزو]] نمی‌رسیدند تا آنکه [[حق]] را از آنان بازپس ستانم<ref>دشتی، محمد، ترجمه نهج البلاغه، نامه ۴۱.</ref>.

===چهارم: حق به معنای قانون===
{{همچنین|قانون}}
اگر حق به معنای قانون باشد، علی{{ع}} الگوی [[قانون‌مداری]] و [[پایبندی]] به قانون است. آن حضرت پایمال شدن حق و [[عدالت]] را با هیچ عذری نمی‌پذیرد؛ از این رو به [[مالک اشتر]] [[نخعی]] می‌فرماید: «به [[مردم]] نگو، به من [[فرمان]] دادند، من نیز فرمان می‌دهم پس باید [[اطاعت]] شود»<ref>دشتی، محمد، ترجمه نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>. [[امام علی]]{{ع}}، [[فلسفه]] [[حکومت]] خود را [[اقامه حق]] می‌دانست و با [[مداهنه]] و [[سازش‌کاری]] در [[اداره امور]] مردم، که [[سیاست]] [[اموی]] است، به شدت مخالف بود. حکایت مشهور [[برتری]] دادن نعلین وصله کرده<ref>نهج البلاغه، خطبه ۳۳.</ref>، بر [[حکمرانی]] ناظر و [[شاهد]] بر این معناست. همچنین ماجرای حضرت با دخترش و بازگرداندن گردنبند به [[بیت المال]]<ref>بحارالانوار، ج۴۰، ص۳۳۸.</ref> در صورتی که آن را با [[اجازه]] [[مسئول]] آن بخش به عاریه گرفته بودند، نمونه دیگری از [[حق‌محوری]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است که با وجود مهر و عطوفتی که نسبت به همه مردم، به خصوص [[خویشان]] و نزدیکانشان داشتند، ولی هرگز حاضر نشدند تا این حق‌محوری را فدای مهر و [[محبت]] [[خویشاوندی]] نمایند.<ref>[[امید چناری|چناری، امید]]، [[وظایف نهادهای حاکمیتی در قبال مفاسد اقتصادی (کتاب)|وظایف نهادهای حاکمیتی در قبال مفاسد اقتصادی]] ص ۲۳.</ref>