حمران بن ابان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Ali در ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۲۴

2025-09-02T20:24:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۵۴
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = تابعین		\| موضوع مرتبط = تابعین
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط = [[حمران بن ابان در تاریخ اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - '،-' به ' -'

2025-05-29T20:32:40Z

جایگزینی متن - '،-' به ' -'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۲
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	[[ابن عساکر]] در این باره می‌نویسد: «[[سپاهیان اسلام]] در [[کنیسه]] [[یهود]] نوجوانانی را یافتند که در روستایی از روستاهای [[عین التمر]] به نام نقیره [[کتابت]] می‌آموختند که جمله آنان حمران بن ابان مولی عثمان بود»<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۲، ص۸۷؛ حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref>. کتاب «وضوء النبی» هم به نقل از [[ابن خلدون]] و [[ابن کثیر]] آورده است که: «پدر و مادر [[حمران]] [[یهودی]] بودند و خانواده‌اش از [[متعصبان]] این [[دین]] و بر [[نشر تعالیم]] آن [[حریص]]. آنان پسرشان طویدا (نام اصلی حمران) را به [[کنیسه]] [[یهود]] فرستادند تا در آن [[تعلیمات دینی]] بیاموزد»<ref>سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۱۲۴.</ref>. [[ختنه]] بودن حمران در [[زمان]] [[اسارت]]<ref>قول ابن عساکر و المزی و ابن خلکان و... که ولید چهل نوجوان را در عین التمر در حالی که ختنه شده بودند، به اسارت گرفت، دال بر یهودی بودن حمران بن ابان است؛ چراکه ختان سنت یهود است به خلاف نصارا که به آن معتقد نیستند.</ref>، [[اشتغال]] به تحصیل [[علوم]] یهود پیش از اسارت<ref>آقای شهرستانی بر این اعتقاد است که، نقل برخی منابع به این که این نوجوانان در حال تحصیل انجیل به اسارت در آمدند، حمل بر تسامح می‌‌شود. چون انجیل بواسطه در بر داشتن عهد قدیم(تورات) و عهد جدید(انجیل) بر کتاب یهود هم اطلاق می‌‌شود. (سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۲).</ref> و نیز به اسارت در آمدن در اطراف [[شهر]] «[[عین التمر]]» - که محل [[اجتماع]] [[مدارس]] یهود در آن زمان بود - هم، از دیگر دلایلی است که بر یهودی بودن حمران تأکید دارند<ref>سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۰-۲۴۲.</ref>.		[[ابن عساکر]] در این باره می‌نویسد: «[[سپاهیان اسلام]] در [[کنیسه]] [[یهود]] نوجوانانی را یافتند که در روستایی از روستاهای [[عین التمر]] به نام نقیره [[کتابت]] می‌آموختند که جمله آنان حمران بن ابان مولی عثمان بود»<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۲، ص۸۷؛ حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref>. کتاب «وضوء النبی» هم به نقل از [[ابن خلدون]] و [[ابن کثیر]] آورده است که: «پدر و مادر [[حمران]] [[یهودی]] بودند و خانواده‌اش از [[متعصبان]] این [[دین]] و بر [[نشر تعالیم]] آن [[حریص]]. آنان پسرشان طویدا (نام اصلی حمران) را به [[کنیسه]] [[یهود]] فرستادند تا در آن [[تعلیمات دینی]] بیاموزد»<ref>سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۱۲۴.</ref>. [[ختنه]] بودن حمران در [[زمان]] [[اسارت]]<ref>قول ابن عساکر و المزی و ابن خلکان و... که ولید چهل نوجوان را در عین التمر در حالی که ختنه شده بودند، به اسارت گرفت، دال بر یهودی بودن حمران بن ابان است؛ چراکه ختان سنت یهود است به خلاف نصارا که به آن معتقد نیستند.</ref>، [[اشتغال]] به تحصیل [[علوم]] یهود پیش از اسارت<ref>آقای شهرستانی بر این اعتقاد است که، نقل برخی منابع به این که این نوجوانان در حال تحصیل انجیل به اسارت در آمدند، حمل بر تسامح می‌‌شود. چون انجیل بواسطه در بر داشتن عهد قدیم(تورات) و عهد جدید(انجیل) بر کتاب یهود هم اطلاق می‌‌شود. (سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۲).</ref> و نیز به اسارت در آمدن در اطراف [[شهر]] «[[عین التمر]]» - که محل [[اجتماع]] [[مدارس]] یهود در آن زمان بود - هم، از دیگر دلایلی است که بر یهودی بودن حمران تأکید دارند<ref>سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۰-۲۴۲.</ref>.

	در مقابل قائلین به یهودی بودن حمران، برخی دیگر نیز، با استناد به مدارکی، از جمله اشتغال ورزی حمران و سی و نه تن دیگر از [[نوجوانان]] به [[آموزش]] [[انجیل]]، پیش از اسارت<ref>طبری، تاریخ، ج۳، ص۳۷۷؛ ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۳۹۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۶، ص۳۵۰؛ ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۱۰۷.</ref>، بر [[نصرانی]] بودن حمران بن ابان تأکید ورزیده، از انتساب او به [[عرب]] [[حمایت]] کردند. آنان با این [[استدلال]] که یهود بر خلاف نصرانی‌ها -که [[عهد قدیم]] ([[تورات]]) و [[عهد جدید]] (انجیل) را با هم ~~می‌آموزند،~~-انجیل نمی‌آموزند، این امر را تأکیدی بر [[مسیحی]] بودن این نوجوانان، - از جمله حمران بن ابان - در زمان اسارت تلقی کرده‌اند. بر [[دیانت]] [[نصرانی]] بودن [[عرب]] هم، دیگر دلیلی است که این دسته، بر [[مسیحی]] بودن [[حمران]] ارائه کرده‌اند. این دسته، با این [[اعتقاد]] که عرب، - خصوصاً [[قبیله]] [[نمر بن قاسط]]، - غالباً بر دیانت نصرانی بودند، به این نتیجه دست یافتند که اگر حمران عرب بود و از نمر بن قاسط، می‌بایست بر [[دین]] نصرانی باشد نه [[یهودی]]<ref>سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۳. آقای شهرستانی در ادامه، به رد این دلایل و اثبات یهودی بودن حمران، پرداخته است. (ر.ک: سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۳-۲۴۴).</ref>.		در مقابل قائلین به یهودی بودن حمران، برخی دیگر نیز، با استناد به مدارکی، از جمله اشتغال ورزی حمران و سی و نه تن دیگر از [[نوجوانان]] به [[آموزش]] [[انجیل]]، پیش از اسارت<ref>طبری، تاریخ، ج۳، ص۳۷۷؛ ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۳۹۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۶، ص۳۵۰؛ ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۱۰۷.</ref>، بر [[نصرانی]] بودن حمران بن ابان تأکید ورزیده، از انتساب او به [[عرب]] [[حمایت]] کردند. آنان با این [[استدلال]] که یهود بر خلاف نصرانی‌ها -که [[عهد قدیم]] ([[تورات]]) و [[عهد جدید]] (انجیل) را با هم می‌آموزند -انجیل نمی‌آموزند، این امر را تأکیدی بر [[مسیحی]] بودن این نوجوانان، - از جمله حمران بن ابان - در زمان اسارت تلقی کرده‌اند. بر [[دیانت]] [[نصرانی]] بودن [[عرب]] هم، دیگر دلیلی است که این دسته، بر [[مسیحی]] بودن [[حمران]] ارائه کرده‌اند. این دسته، با این [[اعتقاد]] که عرب، - خصوصاً [[قبیله]] [[نمر بن قاسط]]، - غالباً بر دیانت نصرانی بودند، به این نتیجه دست یافتند که اگر حمران عرب بود و از نمر بن قاسط، می‌بایست بر [[دین]] نصرانی باشد نه [[یهودی]]<ref>سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۳. آقای شهرستانی در ادامه، به رد این دلایل و اثبات یهودی بودن حمران، پرداخته است. (ر.ک: سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۳-۲۴۴).</ref>.

	علاوه بر اقوالی که از [[علماء]] در [[اثبات]] یهودی بودن حمران بن ابان، نقل شد، سخنانی از برخی بزرگان در دست است که ضمن تصریح بر عرب نبودن حمران، انتساب وی به [[بنی نمر بن قاسط]] را، صرفاً، ادعای حمران و فرزندانش برشمرده‌اند. از جمله این بزرگان، [[ابن قتیبه]]<ref>ابن قتیبه در کتابش، از ازدواج حمران با زنی عرب از تبار بنی سعد و در پی آن ازدواج فرزندانش در عرب سخن به میان آورده است. (ابن قتیبه دینوری، المعارف، ص۴۳۶).</ref> و ابن سعداند<ref>ابن سعد، انتساب به قبیله نمر بن قاسط بن ربیعه را ادعای فرزندان حمران ذکر کرده است. (ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۲۱۶).</ref>. [[بلاذری]] نیز، ضمن برشمردن حمران از اسرای [[عین التمر]]، از ادعای او در انتساب به نمر بن قاسط گفته، سپس در ادامه، به نقل ماجرای [[حجاج بن یوسف ثقفی]] و [[تهدید]] حمران از سوی او، پرداخته است<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۳، ص۳۶.</ref>. برخی هم، پا فراتر نهاده، حمران را نه از [[ملیت]] عرب، بلکه از تبار [[مردمان]] فارس<ref>ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۱۸۲.</ref> یا [[روم]]<ref>ابن عبدالبر، الاستذکار، ج۱، ص۱۹۶.</ref> معرفی کرده‌اند.		علاوه بر اقوالی که از [[علماء]] در [[اثبات]] یهودی بودن حمران بن ابان، نقل شد، سخنانی از برخی بزرگان در دست است که ضمن تصریح بر عرب نبودن حمران، انتساب وی به [[بنی نمر بن قاسط]] را، صرفاً، ادعای حمران و فرزندانش برشمرده‌اند. از جمله این بزرگان، [[ابن قتیبه]]<ref>ابن قتیبه در کتابش، از ازدواج حمران با زنی عرب از تبار بنی سعد و در پی آن ازدواج فرزندانش در عرب سخن به میان آورده است. (ابن قتیبه دینوری، المعارف، ص۴۳۶).</ref> و ابن سعداند<ref>ابن سعد، انتساب به قبیله نمر بن قاسط بن ربیعه را ادعای فرزندان حمران ذکر کرده است. (ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۲۱۶).</ref>. [[بلاذری]] نیز، ضمن برشمردن حمران از اسرای [[عین التمر]]، از ادعای او در انتساب به نمر بن قاسط گفته، سپس در ادامه، به نقل ماجرای [[حجاج بن یوسف ثقفی]] و [[تهدید]] حمران از سوی او، پرداخته است<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۳، ص۳۶.</ref>. برخی هم، پا فراتر نهاده، حمران را نه از [[ملیت]] عرب، بلکه از تبار [[مردمان]] فارس<ref>ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۱۸۲.</ref> یا [[روم]]<ref>ابن عبدالبر، الاستذکار، ج۱، ص۱۹۶.</ref> معرفی کرده‌اند.

Wasity: جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

2024-01-02T20:31:53Z

جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	== حمران و غلامی برای عثمان ==		== حمران و غلامی برای عثمان ==
	در ادامه ذکر شرح حال حمران بن ابان، برخی منابع، نام اصلی او را «طویدا»<ref>ابن قتیبه دینوری، المعارف، ص۴۳۶.</ref> ملقب به «طورط»<ref>ابن حجر، نزهة الالباب فی الالقاب، ج۱، ص۴۴۸؛ سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۲۴.</ref> دانسته‌اند و آورده‌اند که وی در سال ۱۲ هجری و در پی [[فتوحات اسلامی]] در [[عراق]]، همراه با ۳۹ تن دیگر از [[نوجوان]]<ref>ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۳۹۵؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۳. یعقوبی این تعداد را ۲۰ نوجوان برشمرده است. (یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۳۳).</ref>، در کنیسه‌ای در «[[عین التمر]]»<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۲۴۴؛ یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۳۳؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۲، ص۸۷.</ref> به [[اسارت]] سپاه [[خالد بن ولید]] در آمد<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۲، ص۸۷؛ حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref>. این گروه، اولین اسرایی بودند که بعد از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} وارد [[مدینه]] شدند<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۵، ص۱۷۵؛ صفدی، الوافی بالوفیات، ج۱۳، ص۱۰۳؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۳.</ref>. پس از ورود آنان به مدینه، [[عثمان]]، [[حمران]] را که در سهم [[مسیّب بن نجبه فزاری]] قرار داشت<ref>ابن قتیبه دینوری، المعارف، ص۴۳۵؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۱.</ref>، از مسیب خرید<ref>المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۱؛ ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۱۸۲.</ref> و او را کاتب خود قرار داد<ref>ابن قتیبه دینوری، المعارف، ص۴۳۶؛ ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۱۸۳.</ref>. مدتی بعد، کار حمران بن ابان در دستگاه عثمان بالا گرفت و توانست تا مقام حاجب مخصوص عثمان ارتقا یابد<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۷۳؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۱۲؛ ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۱۸۳.</ref>؛ او مورد [اعتماد عثمان قرار گرفت چندان که عثمان، [[انگشتر]] خود را به او سپرد و وی در اوقات [[نماز]]، آن را برای عثمان حاضر می‌کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۵۵.</ref>. ~~لیکن~~ دیری نپایید که حمران مغضوب عثمان واقع شد و به [[بصره]] فرستاده شد.		در ادامه ذکر شرح حال حمران بن ابان، برخی منابع، نام اصلی او را «طویدا»<ref>ابن قتیبه دینوری، المعارف، ص۴۳۶.</ref> ملقب به «طورط»<ref>ابن حجر، نزهة الالباب فی الالقاب، ج۱، ص۴۴۸؛ سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۲۴.</ref> دانسته‌اند و آورده‌اند که وی در سال ۱۲ هجری و در پی [[فتوحات اسلامی]] در [[عراق]]، همراه با ۳۹ تن دیگر از [[نوجوان]]<ref>ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۳۹۵؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۳. یعقوبی این تعداد را ۲۰ نوجوان برشمرده است. (یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۳۳).</ref>، در کنیسه‌ای در «[[عین التمر]]»<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۲۴۴؛ یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۳۳؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۲، ص۸۷.</ref> به [[اسارت]] سپاه [[خالد بن ولید]] در آمد<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۲، ص۸۷؛ حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref>. این گروه، اولین اسرایی بودند که بعد از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} وارد [[مدینه]] شدند<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۵، ص۱۷۵؛ صفدی، الوافی بالوفیات، ج۱۳، ص۱۰۳؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۳.</ref>. پس از ورود آنان به مدینه، [[عثمان]]، [[حمران]] را که در سهم [[مسیّب بن نجبه فزاری]] قرار داشت<ref>ابن قتیبه دینوری، المعارف، ص۴۳۵؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۱.</ref>، از مسیب خرید<ref>المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۱؛ ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۱۸۲.</ref> و او را کاتب خود قرار داد<ref>ابن قتیبه دینوری، المعارف، ص۴۳۶؛ ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۱۸۳.</ref>. مدتی بعد، کار حمران بن ابان در دستگاه عثمان بالا گرفت و توانست تا مقام حاجب مخصوص عثمان ارتقا یابد<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۷۳؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۹، ص۱۲؛ ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۱۸۳.</ref>؛ او مورد [اعتماد عثمان قرار گرفت چندان که عثمان، [[انگشتر]] خود را به او سپرد و وی در اوقات [[نماز]]، آن را برای عثمان حاضر می‌کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۵۵۵.</ref>. لکن دیری نپایید که حمران مغضوب عثمان واقع شد و به [[بصره]] فرستاده شد.

	در بیان علت [[خشم]] گرفتن عثمان بر حمران بن ابان، دلایلی در منابع مطرح شده که از جمله آن، [[ازدواج]] وی با زنی در ایام عده‌اش است<ref>طبری، تاریخ، ج۴، ص۳۲۷؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۱۴۵.</ref>. برخی هم، علت خشم عثمان را آن دانسته‌اند که عثمان او را جهت تفحص از حال [[فرماندار]] خود در [[کوفه]] - [[ولید بن عقبه]] - به این [[شهر]] فرستاد اما او به [[عثمان]] گزارش [[دروغ]] داد و با برملا شدن این دروغ، عثمان او را از جوار خود راند و به [[بصره]] فرستاد<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۵، ص۱۷۲.</ref>. در برخی [[نصوص]] هم، آمده، عثمان او را جهت پیگیری مسأله‌ای نزد ولید فرستاد اما [[حمران]] با دریافت [[رشوه]] از ولید، گفته‌های علیه ولید را [[تکذیب]] کرد و چون عثمان از [[صحت]] آن گفته‌ها مطلع شد او را از خود راند و وی را مخیر کرد که هر جا غیر از [[مدینه]] ساکن شود و او هم بصره را [[انتخاب]] کرد<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۳۴۲-۳۴۳.</ref>. اما آنچه که در این باره، صحیح‌تر به نظر می‌رسد، [[اخراج]] او به بصره به جهت افشای برخی [[اسرار]] است<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۷، ص۱۰۹.</ref>. گفته شده که عثمان، به [[بیماری]] [[سختی]] [[مبتلا]] شد و چون بیماری‌اش شدّت گرفت، حُمران بن اَبان را فرا خواند و عهدنامه‌ای برای [[جانشین]] پس از خود نوشت و از حمران خواست تا جای نام [خلیفه پس از خود] را خالی بگذارد. سپس [[نامه]] را از وی گرفت و با دست خود، نام «[[عبد الرحمان بن عوف]]» را نوشت و آن را بست و برای امّ حبیبه - دختر [[ابو سفیان]] - فرستاد. حمران، نامه را در میانه راه خواند. پس نزد عبد الرحمان رفت و او را از مضمون نامه باخبر کرد. عبدالرحمان از این عمل عثمان به شدّت برافروخت و گفت: «من او را آشکارا به [[خلافت]] می‌رسانم و او مرا پنهانی بر این کار می‌گمارد!» خبر در مدینه پخش شد و به همگان رسید و موجب [[عصبانیت]] [[بنی امیّه]] شد. عثمان پس از بهبودی، حمران را فرا خواند و بر او صد تازیانه نواخت و به بصره [[تبعید]] نمود<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۶۹. نیز با اختلاف ر.ک: ابن شبه النمیری، تاریخ المدینه، ج۳، ص۱۰۲۹-۱۰۳۰.</ref>.		در بیان علت [[خشم]] گرفتن عثمان بر حمران بن ابان، دلایلی در منابع مطرح شده که از جمله آن، [[ازدواج]] وی با زنی در ایام عده‌اش است<ref>طبری، تاریخ، ج۴، ص۳۲۷؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۱۴۵.</ref>. برخی هم، علت خشم عثمان را آن دانسته‌اند که عثمان او را جهت تفحص از حال [[فرماندار]] خود در [[کوفه]] - [[ولید بن عقبه]] - به این [[شهر]] فرستاد اما او به [[عثمان]] گزارش [[دروغ]] داد و با برملا شدن این دروغ، عثمان او را از جوار خود راند و به [[بصره]] فرستاد<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۵، ص۱۷۲.</ref>. در برخی [[نصوص]] هم، آمده، عثمان او را جهت پیگیری مسأله‌ای نزد ولید فرستاد اما [[حمران]] با دریافت [[رشوه]] از ولید، گفته‌های علیه ولید را [[تکذیب]] کرد و چون عثمان از [[صحت]] آن گفته‌ها مطلع شد او را از خود راند و وی را مخیر کرد که هر جا غیر از [[مدینه]] ساکن شود و او هم بصره را [[انتخاب]] کرد<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۳۴۲-۳۴۳.</ref>. اما آنچه که در این باره، صحیح‌تر به نظر می‌رسد، [[اخراج]] او به بصره به جهت افشای برخی [[اسرار]] است<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۷، ص۱۰۹.</ref>. گفته شده که عثمان، به [[بیماری]] [[سختی]] [[مبتلا]] شد و چون بیماری‌اش شدّت گرفت، حُمران بن اَبان را فرا خواند و عهدنامه‌ای برای [[جانشین]] پس از خود نوشت و از حمران خواست تا جای نام [خلیفه پس از خود] را خالی بگذارد. سپس [[نامه]] را از وی گرفت و با دست خود، نام «[[عبد الرحمان بن عوف]]» را نوشت و آن را بست و برای امّ حبیبه - دختر [[ابو سفیان]] - فرستاد. حمران، نامه را در میانه راه خواند. پس نزد عبد الرحمان رفت و او را از مضمون نامه باخبر کرد. عبدالرحمان از این عمل عثمان به شدّت برافروخت و گفت: «من او را آشکارا به [[خلافت]] می‌رسانم و او مرا پنهانی بر این کار می‌گمارد!» خبر در مدینه پخش شد و به همگان رسید و موجب [[عصبانیت]] [[بنی امیّه]] شد. عثمان پس از بهبودی، حمران را فرا خواند و بر او صد تازیانه نواخت و به بصره [[تبعید]] نمود<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۶۹. نیز با اختلاف ر.ک: ابن شبه النمیری، تاریخ المدینه، ج۳، ص۱۰۲۹-۱۰۳۰.</ref>.

Bahmani در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۳

2023-11-14T09:53:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۲۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط = تابعین
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =

Bahmani: /* پانویس */

2023-11-14T09:52:54Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۲۲
خط ۴۸:		خط ۴۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:اعلام]]		[[رده:تابعین]]
			[[رده:اعلام]]

Bahmani در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۱

2023-11-14T09:51:56Z

نمایش تغییرات

Jaafari: /* حُمران بن ابان */

2023-11-14T07:59:03Z

حُمران بن ابان

نمایش تغییرات

Jaafari در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۵۵

2023-11-14T07:55:33Z

نمایش تغییرات

Wasity: /* مقدمه */

2023-11-14T07:40:11Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۰
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	~~==مقدمه==~~
	محدث و فقیه، از اسرای ایرانی عین التمر. شمار اندکی از احادیث روایت کرده است.<ref>محمدالذهبی، شمس‌الدین، سیر اعلام النبلاء، ج۴، ص ۱۸۲.</ref>.<ref>[[سید غلام رضا تهامی\|تهامی، سید غلام رضا]]، [[فرهنگ اعلام تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)\|فرهنگ اعلام تاریخ اسلام ج۱]] ص ۹۴۶</ref>		محدث و فقیه، از اسرای ایرانی عین التمر. شمار اندکی از احادیث روایت کرده است.<ref>محمدالذهبی، شمس‌الدین، سیر اعلام النبلاء، ج۴، ص ۱۸۲.</ref>.<ref>[[سید غلام رضا تهامی\|تهامی، سید غلام رضا]]، [[فرهنگ اعلام تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)\|فرهنگ اعلام تاریخ اسلام ج۱]] ص ۹۴۶</ref>

Jaafari: /* حُمران بن ابان */

2023-11-13T08:03:31Z

حُمران بن ابان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==حُمران بن ابان==		==حُمران بن ابان==
	[[ابوزید]]<ref>ابن قتیبه دینوری، المعارف، ص۴۳۵؛ نووی از او با کنیه "ابویزید" نام برده است. (نووی، شرح مسلم، ج۱، ص۲۱۸).</ref> حُمران بن أبان بن خالد از [[موالیان]] [[عثمان]]<ref>ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۳، ص۲۶۵؛ بخاری، التاریخ الکبیر، ج۳، ص۸۰؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۲۱۵.</ref> و به [[نقلی]] از منتسبان [[قبیله]] [[بنی نمر بن قاسط]] است<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۹۷؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۰۱؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۵، ص۱۷۲.</ref> که [[نسب]] از أبان بن خالد بن عمرو بن عقیل بن عامر بن جَنْدَلة بن جَذِیمة بن کعب بن سعد بن أسلم بن أوس مناة بن نمِر بن قاسط بن هِنْب بن أفصی نمِری می‌‌برد<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۵، ص۱۷۲؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۱.</ref>. قائلین این نسب - که [[ابن کلبی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۹۷.</ref>، [[خلیفة بن خیاط]]<ref>خلیفة بن خیاط، طبقات، ص۳۴۳.</ref>، [[ابن عبد ربه]]<ref>ابن عبد ربه، العقد الفرید، ج۳، ص۳۱۰.</ref>، [[ابن حزم]]<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۰۱.</ref> و دیگران<ref>ابن عبدالبر، الاستذکار، ج۱، ص۱۹۶؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۵، ص۱۷۲؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۱؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۱۵۳.</ref> از جمله آنان‌اند، - [[حمران]] را از [[عرب]] برشمردند. اما برخی دیگر از بزرگان، حمران را از [[عجم]] و از [[نسل]] [[یهود]] دانسته‌اند. ایشان، از پدر حمران با نام [[عبری]] "ابیّ"<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۵، ص۱۷۲؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۱.</ref> یا "ابّا"<ref>المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۱؛ ر.ک: ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۱۸۳.</ref> یاد کرده، به ادله‌ای در [[اثبات]] [[غیر عرب]] بودن حمران بن ابان دست یازیدند که از جمله آن، خطاب [[مصعب بن زبیر]] به او در "[[یوم الجفره]]" ([[سال ۷۱ هجری]]) است. [[مصعب]] در این [[روز]]، در [[شماتت]] حمران، او را یهودی‌زاده‌ای خواند که در [[عین التمر]] به [[اسارت]] در آمده است<ref>«یا ابن الیهودیة إنما أنت علج نبطی سُبیت من عین التمر؛ ای یهودی زاده، تو یک کافر نبطی بودی که در عین التمر به اسارت گرفته شدی». بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۴۷۰؛ طبری، تاریخ، ج۶، ص۱۵۴؛ ابن اثیر، الکامل، ج۴، ص۳۰۸.</ref>. قول [[حجاج بن یوسف ثقفی]] در [[تهدید]] [[حمران]]، به این که اگر خود را منتسب به [[عرب]] کند و خود را [[غلام]] [[عثمان]] و به نقل [[بلاذری]]، "پسر ابیّ" معرفی نکند، گردنش را خواهد زد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۳، ص۳۶؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۷۴.</ref> و نیز [[مجادله]] عامر بن قیس با حمران و سخن او به حمران بن ابان، از دیگر [[ادله]] قائلین به [[یهودی]] بودن او معرفی شده است. عامر بن قیس در خطابش به حمران، در پاسخ به سخنان وی که از [[خدا]] خواسته بود، امثال عامر را زیاد نکند، گفت: «بلکه خدا امثال تو را در بین ما زیاد کند». چون به او گفتند: «آیا [[مردم]] را علیه خود و به نفع حمران می‌خوانی؟» با این سخن که: «بله؛ جاده‌های ما را جارو می‌کنند، صندل‌هایمان را بخیه می‌زنند و لباس‌هایمان را می‌بافند»<ref>«نعم؛ یکسحون طرقنا، و یخرزون خفافنا، و یحوکون ثیابنا»... ابن عبد ربه، العقد الفرید، ج۳، ص۳۶۱-۳۶۲.</ref>، ضمن اشاره به [[مشاغل]] [[یهودیان]] در آن [[زمان]]، با کنایه، از حمران در شمار یهودیان یاد کرده است. علاوه بر آن، اقوال بزرگانی چون [[ابن قتیبه]]<ref>ابن قتیبه دینوری، المعارف، ص۴۳۵.</ref> و [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، نزهه الالباب فی الالقاب، ج۱، ص۴۴۸.</ref> و نیز تصریح برخی دیگر از [[علما]] بر یهودی بودن حمران بن ابان، از دیگر ادله‌ای است که دلالت بر یهودی بودن او دارد. [[ابن عساکر]] در این باره می‌نویسد: «[[سپاهیان اسلام]] در [[کنیسه]] [[یهود]] نوجوانانی را یافتند که در روستایی از روستاهای [[عین التمر]] به نام نقیره [[کتابت]] می‌آموختند که جمله آنان حمران بن ابان [[مولی]] عثمان بود»<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۲، ص۸۷؛ حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref>. کتاب "وضوء النبی" هم به نقل از [[ابن خلدون]] و [[ابن کثیر]] آورده است که: «پدر و مادر [[حمران]] [[یهودی]] بودند و خانواده‌اش از [[متعصبان]] این [[دین]] و بر [[نشر تعالیم]] آن [[حریص]]. آنان پسرشان طویدا (نام اصلی حمران) را به [[کنیسه]] [[یهود]] فرستادند تا در آن [[تعلیمات دینی]] بیاموزد»<ref>سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۱۲۴.</ref>. [[ختنه]] بودن حمران در [[زمان]] [[اسارت]]<ref>قول ابن عساکر و المزی و ابن خلکان و... که ولید چهل نوجوان را در عین التمر در حالی که ختنه شده بودند، به اسارت گرفت، دال بر یهودی بودن حمران بن ابان است؛ چراکه ختان سنت یهود است به خلاف نصارا که به آن معتقد نیستند.</ref>، [[اشتغال]] به تحصیل [[علوم]] یهود پیش از اسارت<ref>آقای شهرستانی بر این اعتقاد است که، نقل برخی منابع به این که این نوجوانان در حال تحصیل انجیل به اسارت در آمدند، حمل بر تسامح می‌‌شود. چون انجیل بواسطه در بر داشتن عهد قدیم(تورات) و عهد جدید(انجیل) بر کتاب یهود هم اطلاق می‌‌شود. (سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۲).</ref> و نیز به اسارت در آمدن در اطراف [[شهر]] "[[عین التمر]]" - که محل [[اجتماع]] [[مدارس]] یهود در آن زمان بود - هم، از دیگر دلایلی است که بر یهودی بودن حمران تأکید دارند<ref>سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۰-۲۴۲.</ref>.		ابوزید<ref>ابن قتیبه دینوری، المعارف، ص۴۳۵؛ نووی از او با کنیه "ابویزید" نام برده است. (نووی، شرح مسلم، ج۱، ص۲۱۸).</ref> حُمران بن أبان بن خالد از [[موالیان]] [[عثمان]]<ref>ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۳، ص۲۶۵؛ بخاری، التاریخ الکبیر، ج۳، ص۸۰؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۲۱۵.</ref> و به [[نقلی]] از منتسبان [[قبیله]] [[بنی نمر بن قاسط]] است<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۹۷؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۰۱؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۵، ص۱۷۲.</ref> که [[نسب]] از أبان بن خالد بن عمرو بن عقیل بن عامر بن جَنْدَلة بن جَذِیمة بن کعب بن سعد بن أسلم بن أوس مناة بن نمِر بن قاسط بن هِنْب بن أفصی نمِری می‌‌برد<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۵، ص۱۷۲؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۱.</ref>. قائلین این نسب - که [[ابن کلبی]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۹۷.</ref>، [[خلیفة بن خیاط]]<ref>خلیفة بن خیاط، طبقات، ص۳۴۳.</ref>، [[ابن عبد ربه]]<ref>ابن عبد ربه، العقد الفرید، ج۳، ص۳۱۰.</ref>، [[ابن حزم]]<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۰۱.</ref> و دیگران<ref>ابن عبدالبر، الاستذکار، ج۱، ص۱۹۶؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۵، ص۱۷۲؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۱؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۱۵۳.</ref> از جمله آنان‌اند، - [[حمران]] را از [[عرب]] برشمردند. اما برخی دیگر از بزرگان، حمران را از [[عجم]] و از [[نسل]] [[یهود]] دانسته‌اند. ایشان، از پدر حمران با نام [[عبری]] "ابیّ"<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۵، ص۱۷۲؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۱.</ref> یا "ابّا"<ref>المزی، تهذیب الکمال، ج۷، ص۳۰۱؛ ر.ک: ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۱۸۳.</ref> یاد کرده، به ادله‌ای در [[اثبات]] [[غیر عرب]] بودن حمران بن ابان دست یازیدند که از جمله آن، خطاب [[مصعب بن زبیر]] به او در "[[یوم الجفره]]" ([[سال ۷۱ هجری]]) است. [[مصعب]] در این [[روز]]، در [[شماتت]] حمران، او را یهودی‌زاده‌ای خواند که در [[عین التمر]] به [[اسارت]] در آمده است<ref>«یا ابن الیهودیة إنما أنت علج نبطی سُبیت من عین التمر؛ ای یهودی زاده، تو یک کافر نبطی بودی که در عین التمر به اسارت گرفته شدی». بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۴۷۰؛ طبری، تاریخ، ج۶، ص۱۵۴؛ ابن اثیر، الکامل، ج۴، ص۳۰۸.</ref>. قول [[حجاج بن یوسف ثقفی]] در [[تهدید]] [[حمران]]، به این که اگر خود را منتسب به [[عرب]] کند و خود را [[غلام]] [[عثمان]] و به نقل [[بلاذری]]، "پسر ابیّ" معرفی نکند، گردنش را خواهد زد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۳، ص۳۶؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۷۴.</ref> و نیز [[مجادله]] عامر بن قیس با حمران و سخن او به حمران بن ابان، از دیگر [[ادله]] قائلین به [[یهودی]] بودن او معرفی شده است. عامر بن قیس در خطابش به حمران، در پاسخ به سخنان وی که از [[خدا]] خواسته بود، امثال عامر را زیاد نکند، گفت: «بلکه خدا امثال تو را در بین ما زیاد کند». چون به او گفتند: «آیا [[مردم]] را علیه خود و به نفع حمران می‌خوانی؟» با این سخن که: «بله؛ جاده‌های ما را جارو می‌کنند، صندل‌هایمان را بخیه می‌زنند و لباس‌هایمان را می‌بافند»<ref>«نعم؛ یکسحون طرقنا، و یخرزون خفافنا، و یحوکون ثیابنا»... ابن عبد ربه، العقد الفرید، ج۳، ص۳۶۱-۳۶۲.</ref>، ضمن اشاره به [[مشاغل]] [[یهودیان]] در آن [[زمان]]، با کنایه، از حمران در شمار یهودیان یاد کرده است. علاوه بر آن، اقوال بزرگانی چون [[ابن قتیبه]]<ref>ابن قتیبه دینوری، المعارف، ص۴۳۵.</ref> و [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، نزهه الالباب فی الالقاب، ج۱، ص۴۴۸.</ref> و نیز تصریح برخی دیگر از [[علما]] بر یهودی بودن حمران بن ابان، از دیگر ادله‌ای است که دلالت بر یهودی بودن او دارد. [[ابن عساکر]] در این باره می‌نویسد: «[[سپاهیان اسلام]] در [[کنیسه]] [[یهود]] نوجوانانی را یافتند که در روستایی از روستاهای [[عین التمر]] به نام نقیره [[کتابت]] می‌آموختند که جمله آنان حمران بن ابان [[مولی]] عثمان بود»<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۲، ص۸۷؛ حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref>. کتاب "وضوء النبی" هم به نقل از [[ابن خلدون]] و [[ابن کثیر]] آورده است که: «پدر و مادر [[حمران]] [[یهودی]] بودند و خانواده‌اش از [[متعصبان]] این [[دین]] و بر [[نشر تعالیم]] آن [[حریص]]. آنان پسرشان طویدا (نام اصلی حمران) را به [[کنیسه]] [[یهود]] فرستادند تا در آن [[تعلیمات دینی]] بیاموزد»<ref>سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۱۲۴.</ref>. [[ختنه]] بودن حمران در [[زمان]] [[اسارت]]<ref>قول ابن عساکر و المزی و ابن خلکان و... که ولید چهل نوجوان را در عین التمر در حالی که ختنه شده بودند، به اسارت گرفت، دال بر یهودی بودن حمران بن ابان است؛ چراکه ختان سنت یهود است به خلاف نصارا که به آن معتقد نیستند.</ref>، [[اشتغال]] به تحصیل [[علوم]] یهود پیش از اسارت<ref>آقای شهرستانی بر این اعتقاد است که، نقل برخی منابع به این که این نوجوانان در حال تحصیل انجیل به اسارت در آمدند، حمل بر تسامح می‌‌شود. چون انجیل بواسطه در بر داشتن عهد قدیم(تورات) و عهد جدید(انجیل) بر کتاب یهود هم اطلاق می‌‌شود. (سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۲).</ref> و نیز به اسارت در آمدن در اطراف [[شهر]] "[[عین التمر]]" - که محل [[اجتماع]] [[مدارس]] یهود در آن زمان بود - هم، از دیگر دلایلی است که بر یهودی بودن حمران تأکید دارند<ref>سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۰-۲۴۲.</ref>.

	در مقابل قائلین به یهودی بودن حمران، برخی دیگر نیز، با استناد به مدارکی، از جمله اشتغال ورزی حمران و سی و نه تن دیگر از [[نوجوانان]] به [[آموزش]] [[انجیل]]، پیش از اسارت<ref>طبری، تاریخ، ج۳، ص۳۷۷؛ ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۳۹۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۶، ص۳۵۰؛ ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۱۰۷.</ref>، بر [[نصرانی]] بودن حمران بن ابان تأکید ورزیده، از انتساب او به [[عرب]] [[حمایت]] کردند. آنان با این [[استدلال]] که یهود بر خلاف نصرانی‌ها -که [[عهد قدیم]] ([[تورات]]) و [[عهد جدید]] (انجیل) را با هم می‌آموزند،-انجیل نمی‌آموزند، این امر را تأکیدی بر [[مسیحی]] بودن این نوجوانان، - از جمله حمران بن ابان - در زمان اسارت تلقی کرده‌اند. بر [[دیانت]] [[نصرانی]] بودن [[عرب]] هم، دیگر دلیلی است که این دسته، بر [[مسیحی]] بودن [[حمران]] ارائه کرده‌اند. این دسته، با این [[اعتقاد]] که عرب، - خصوصاً [[قبیله]] [[نمر بن قاسط]]، - غالباً بر دیانت نصرانی بودند، به این نتیجه دست یافتند که اگر حمران عرب بود و از نمر بن قاسط، می‌بایست بر [[دین]] نصرانی باشد نه [[یهودی]]<ref>سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۳. آقای شهرستانی در ادامه، به رد این دلایل و اثبات یهودی بودن حمران، پرداخته است. (ر.ک: سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۳-۲۴۴).</ref>.		در مقابل قائلین به یهودی بودن حمران، برخی دیگر نیز، با استناد به مدارکی، از جمله اشتغال ورزی حمران و سی و نه تن دیگر از [[نوجوانان]] به [[آموزش]] [[انجیل]]، پیش از اسارت<ref>طبری، تاریخ، ج۳، ص۳۷۷؛ ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۳۹۵؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۶، ص۳۵۰؛ ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۱۰۷.</ref>، بر [[نصرانی]] بودن حمران بن ابان تأکید ورزیده، از انتساب او به [[عرب]] [[حمایت]] کردند. آنان با این [[استدلال]] که یهود بر خلاف نصرانی‌ها -که [[عهد قدیم]] ([[تورات]]) و [[عهد جدید]] (انجیل) را با هم می‌آموزند،-انجیل نمی‌آموزند، این امر را تأکیدی بر [[مسیحی]] بودن این نوجوانان، - از جمله حمران بن ابان - در زمان اسارت تلقی کرده‌اند. بر [[دیانت]] [[نصرانی]] بودن [[عرب]] هم، دیگر دلیلی است که این دسته، بر [[مسیحی]] بودن [[حمران]] ارائه کرده‌اند. این دسته، با این [[اعتقاد]] که عرب، - خصوصاً [[قبیله]] [[نمر بن قاسط]]، - غالباً بر دیانت نصرانی بودند، به این نتیجه دست یافتند که اگر حمران عرب بود و از نمر بن قاسط، می‌بایست بر [[دین]] نصرانی باشد نه [[یهودی]]<ref>سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۳. آقای شهرستانی در ادامه، به رد این دلایل و اثبات یهودی بودن حمران، پرداخته است. (ر.ک: سید علی شهرستانی، وضوء النبی، ج۴، ص۲۴۳-۲۴۴).</ref>.