حمس - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2025-11-17T07:45:53Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۵
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	# نزول از دیوار. در ایام [[منی]] از دیوار و پشت بام‌ها وارد [[خانه]] می‌شدند، نه از درب خانه.		# نزول از دیوار. در ایام [[منی]] از دیوار و پشت بام‌ها وارد [[خانه]] می‌شدند، نه از درب خانه.
	# [[سکونت]] در [[خیمه]]. در ایام منی در حال [[احرام]] در خیمه‌هایی از چرم سرخ رنگ سکونت می‌کردند و داخل شدن در چادرهای پشمی و مویی را [[حرام]] می‌شمردند.		# [[سکونت]] در [[خیمه]]. در ایام منی در حال [[احرام]] در خیمه‌هایی از چرم سرخ رنگ سکونت می‌کردند و داخل شدن در چادرهای پشمی و مویی را [[حرام]] می‌شمردند.
	# خوراک خاص. آنها روغن داغ نمی‌کردند و «اقط» (شیر خشکانده) نمی‌پختند و گوشت نمی‌خوردند و از [[گیاه]] حرم [[مصرف]] نمی‌کردند (و غیر از اهل حرم می‌بایست از طعام اهل حرم بخورند بر وجه مهمانی یا از راه خریدن).		# خوراک خاص. آنها روغن داغ نمی‌کردند و «اقط» (شیر خشکانده) نمی‌پختند و گوشت نمی‌خوردند و از گیاه حرم [[مصرف]] نمی‌کردند (و غیر از اهل حرم می‌بایست از طعام اهل حرم بخورند بر وجه مهمانی یا از راه خریدن).
	# [[لباس]] خاص. آنها از مو و پشم شتر و گوسفند و بز و پنبه پارچه نمی‌بافتند و لباس جدید بر تن می‌کردند و [[طواف]] بایست در لباس حمس انجام شود. به این نحو هر کس (که اول بار به [[حج]] یا [[عمره]] می‌آمد) می‌بایست اولین طواف خود را در جامه‌ای انجام دهد که حمس (به عاریه یا به [[اجاره]]) گرفته باشد و اگر کسی از آن لباس نمی‌یافت و با لباس غیر حمس طواف می‌کرد بایست به طور حتم پس از طواف لباس را در مکانی نزدیک [[مکه]] به دور افکند نه خود [[حق]] استفاده مجدد از آن را داشت و نه دیگران (و این لباس‌ها «ثیاب لقی» معروف بود) و چنان چه کسی نمی‌خواست از لباس خود چشم بپوشد و آن را دور افکند می‌بایست برهنه طواف نماید<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۵۳.</ref>.		# [[لباس]] خاص. آنها از مو و پشم شتر و گوسفند و بز و پنبه پارچه نمی‌بافتند و لباس جدید بر تن می‌کردند و [[طواف]] بایست در لباس حمس انجام شود. به این نحو هر کس (که اول بار به [[حج]] یا [[عمره]] می‌آمد) می‌بایست اولین طواف خود را در جامه‌ای انجام دهد که حمس (به عاریه یا به [[اجاره]]) گرفته باشد و اگر کسی از آن لباس نمی‌یافت و با لباس غیر حمس طواف می‌کرد بایست به طور حتم پس از طواف لباس را در مکانی نزدیک [[مکه]] به دور افکند نه خود [[حق]] استفاده مجدد از آن را داشت و نه دیگران (و این لباس‌ها «ثیاب لقی» معروف بود) و چنان چه کسی نمی‌خواست از لباس خود چشم بپوشد و آن را دور افکند می‌بایست برهنه طواف نماید<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۵۳.</ref>.

Bahmani در ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۴

2025-11-17T07:44:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط = حج
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =
خط ۸:		خط ۸:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	حُمس به کسانی گفته می‌شود که در [[دین]] پشتکاری سخت دارند و [[قریش]]، [[کنانه]]، [[بنی جدیله]] و پیرامون آنان را از آن جهت «حمس» خوانده‌اند که در دین سخت‌گیر بودند. آنان خود را [[اهل]] حمس و صاحبان [[بیت]] و [[حرم]] می‌دانسته‌اند در مقابل خمسیان اهل حل یا جلیان، یعنی کسانی که در خارج از حرم [[زندگی]] می‌کردند قرار داشتند<ref>سیرة النبویه، ابن هشام، ج۱، ص۱۹۹.</ref>. [[قبیله قریش]] در دوران [[جاهلی]] و آغاز [[اسلام]] در [[عرفات]] وقوف نمی‌کردند؛ زیرا [[معتقد]] بودند اهل حرم هستند و باید بر خلاف سایر [[مردم]] در داخل حرم وقوف کنند، یعنی آنان خود را «حمس» می‌دانستند، ولی [[پیامبر اکرم]]{{صل}} که خود از قریش بودند همراه سایر مردم در عرفات وقوف می‌کردند. [[خداوند]] در [[قرآن کریم]] این ارزش‌های جاهلی را مطرود دانسته و ایشان را [[مأمور]] ساخته تا هر جا که [[مسلمانان]] وقوف می‌کنند، وقوف داشته باشند<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه و مدینه، اصغر قائدان، ج۱، ص۱۹۹.</ref>.		حُمس به کسانی گفته می‌شود که در [[دین]] پشتکاری سخت دارند و [[قریش]]، [[کنانه]]، [[بنی جدیله]] و پیرامون آنان را از آن جهت «حمس» خوانده‌اند که در دین سخت‌گیر بودند. آنان خود را [[اهل]] حمس و صاحبان [[بیت]] و [[حرم]] می‌دانسته‌اند در مقابل خمسیان اهل حل یا جلیان، یعنی کسانی که در خارج از حرم [[زندگی]] می‌کردند قرار داشتند<ref>سیرة النبویه، ابن هشام، ج۱، ص۱۹۹.</ref>. [[قبیله قریش]] در دوران [[جاهلی]] و آغاز [[اسلام]] در [[عرفات]] وقوف نمی‌کردند؛ زیرا [[معتقد]] بودند اهل حرم هستند و باید بر خلاف سایر [[مردم]] در داخل حرم وقوف کنند، یعنی آنان خود را «حمس» می‌دانستند، ولی [[پیامبر اکرم]]{{صل}} که خود از قریش بودند همراه سایر مردم در عرفات وقوف می‌کردند. [[خداوند]] در [[قرآن کریم]] این ارزش‌های جاهلی را مطرود دانسته و ایشان را [[مأمور]] ساخته تا هر جا که [[مسلمانان]] وقوف می‌کنند، وقوف داشته باشند<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه و مدینه، اصغر قائدان، ج۱، ص۱۹۹.</ref>.
	امتیازات حمس [[طوایف]] قریش از آنجا که خود را [[اولاد]] [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و اهل حرم و [[والیان]] [[کعبه]] می‌دانستند در [[مراسم حج]] برای خود نسبت به سایرین امتیازاتی قائل بودند چون:
	#ترک وقوف و [[افاضه]]. آنان از منطقه حرم بیرون نرفته و در عرفات وقوف نمی‌کردند و حداکثر تا مسافتی مانده به [[مزدلفه]] بایست بیشتر می‌رفتند (و چون حج‌کنندگان در [[عرفه]] قرار می‌گرفتند اینان در اطراف حرم وقوف می‌کردند و شامگاهان به مزدلفه می‌رفتند).		امتیازات حمس طوایف قریش از آنجا که خود را [[اولاد]] [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و اهل حرم و والیان [[کعبه]] می‌دانستند در [[مراسم حج]] برای خود نسبت به سایرین امتیازاتی قائل بودند چون:
	#[[نزول]] از [[دیوار]]. در ایام [[منی]] از دیوار و پشت بام‌ها وارد [[خانه]] می‌شدند، نه از درب خانه.		# ترک وقوف و افاضه. آنان از منطقه حرم بیرون نرفته و در عرفات وقوف نمی‌کردند و حداکثر تا مسافتی مانده به [[مزدلفه]] بایست بیشتر می‌رفتند (و چون حج‌کنندگان در [[عرفه]] قرار می‌گرفتند اینان در اطراف حرم وقوف می‌کردند و شامگاهان به مزدلفه می‌رفتند).
	#[[سکونت]] در [[خیمه]]. در ایام منی در [[حال]] [[احرام]] در خیمه‌هایی از چرم سرخ رنگ سکونت می‌کردند و داخل شدن در چادرهای پشمی و مویی را [[حرام]] می‌شمردند.		# نزول از دیوار. در ایام [[منی]] از دیوار و پشت بام‌ها وارد [[خانه]] می‌شدند، نه از درب خانه.
	#[[خوراک]] خاص. آنها روغن داغ نمی‌کردند و «اقط» (شیر خشکانده) نمی‌پختند و گوشت نمی‌خوردند و از [[گیاه]] حرم [[مصرف]] نمی‌کردند (و غیر از اهل حرم می‌بایست از طعام اهل حرم بخورند بر وجه مهمانی یا از راه خریدن).		# [[سکونت]] در [[خیمه]]. در ایام منی در حال [[احرام]] در خیمه‌هایی از چرم سرخ رنگ سکونت می‌کردند و داخل شدن در چادرهای پشمی و مویی را [[حرام]] می‌شمردند.
	#[[لباس]] خاص. آنها از مو و پشم شتر و گوسفند و بز و پنبه پارچه نمی‌بافتند و لباس جدید بر تن می‌کردند و [[طواف]] بایست در لباس حمس انجام شود. به این نحو هر کس (که اول بار به [[حج]] یا [[عمره]] می‌آمد) می‌بایست اولین طواف خود را در جامه‌ای انجام دهد که حمس (به عاریه یا به [[اجاره]]) گرفته باشد و اگر کسی از آن لباس نمی‌یافت و با لباس غیر حمس طواف می‌کرد بایست به [[طور]] حتم پس از طواف لباس را در مکانی نزدیک [[مکه]] به دور افکند نه خود [[حق]] استفاده [[مجدد]] از آن را داشت و نه دیگران (و این لباس‌ها «ثیاب لقی» معروف بود) و چنان چه کسی نمی‌خواست از لباس خود چشم بپوشد و آن را دور افکند می‌بایست برهنه طواف نماید.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۵۳.</ref>		# خوراک خاص. آنها روغن داغ نمی‌کردند و «اقط» (شیر خشکانده) نمی‌پختند و گوشت نمی‌خوردند و از [[گیاه]] حرم [[مصرف]] نمی‌کردند (و غیر از اهل حرم می‌بایست از طعام اهل حرم بخورند بر وجه مهمانی یا از راه خریدن).
			# [[لباس]] خاص. آنها از مو و پشم شتر و گوسفند و بز و پنبه پارچه نمی‌بافتند و لباس جدید بر تن می‌کردند و [[طواف]] بایست در لباس حمس انجام شود. به این نحو هر کس (که اول بار به [[حج]] یا [[عمره]] می‌آمد) می‌بایست اولین طواف خود را در جامه‌ای انجام دهد که حمس (به عاریه یا به [[اجاره]]) گرفته باشد و اگر کسی از آن لباس نمی‌یافت و با لباس غیر حمس طواف می‌کرد بایست به طور حتم پس از طواف لباس را در مکانی نزدیک [[مکه]] به دور افکند نه خود [[حق]] استفاده مجدد از آن را داشت و نه دیگران (و این لباس‌ها «ثیاب لقی» معروف بود) و چنان چه کسی نمی‌خواست از لباس خود چشم بپوشد و آن را دور افکند می‌بایست برهنه طواف نماید<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۵۳.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۲:		خط ۲۳:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:حج]]

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == حُمس به کسانی گفته می‌شود که در دین پشتکاری سخت دارند و قریش، کنانه، بنی جدیله و پیرامون آنان را از آن جهت «حمس» خوانده‌اند که در دین سخت‌گیر بودند. آن...» ایجاد کرد

2024-06-18T06:41:45Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == حُمس به کسانی گفته می‌شود که در دین پشتکاری سخت دارند و قریش، کنانه، بنی جدیله و پیرامون آنان را از آن جهت «حمس» خوانده‌اند که در دین سخت‌گیر بودند. آن...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

== مقدمه ==
حُمس به کسانی گفته می‌شود که در [[دین]] پشتکاری سخت دارند و [[قریش]]، [[کنانه]]، [[بنی جدیله]] و پیرامون آنان را از آن جهت «حمس» خوانده‌اند که در دین سخت‌گیر بودند. آنان خود را [[اهل]] حمس و صاحبان [[بیت]] و [[حرم]] می‌دانسته‌اند در مقابل خمسیان اهل حل یا جلیان، یعنی کسانی که در خارج از حرم [[زندگی]] می‌کردند قرار داشتند<ref>سیرة النبویه، ابن هشام، ج۱، ص۱۹۹.</ref>. [[قبیله قریش]] در دوران [[جاهلی]] و آغاز [[اسلام]] در [[عرفات]] وقوف نمی‌کردند؛ زیرا [[معتقد]] بودند اهل حرم هستند و باید بر خلاف سایر [[مردم]] در داخل حرم وقوف کنند، یعنی آنان خود را «حمس» می‌دانستند، ولی [[پیامبر اکرم]]{{صل}} که خود از قریش بودند همراه سایر مردم در عرفات وقوف می‌کردند. [[خداوند]] در [[قرآن کریم]] این ارزش‌های جاهلی را مطرود دانسته و ایشان را [[مأمور]] ساخته تا هر جا که [[مسلمانان]] وقوف می‌کنند، وقوف داشته باشند<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه و مدینه، اصغر قائدان، ج۱، ص۱۹۹.</ref>.
امتیازات حمس [[طوایف]] قریش از آنجا که خود را [[اولاد]] [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و اهل حرم و [[والیان]] [[کعبه]] می‌دانستند در [[مراسم حج]] برای خود نسبت به سایرین امتیازاتی قائل بودند چون:
#ترک وقوف و [[افاضه]]. آنان از منطقه حرم بیرون نرفته و در عرفات وقوف نمی‌کردند و حداکثر تا مسافتی مانده به [[مزدلفه]] بایست بیشتر می‌رفتند (و چون حج‌کنندگان در [[عرفه]] قرار می‌گرفتند اینان در اطراف حرم وقوف می‌کردند و شامگاهان به مزدلفه می‌رفتند).
#[[نزول]] از [[دیوار]]. در ایام [[منی]] از دیوار و پشت بام‌ها وارد [[خانه]] می‌شدند، نه از درب خانه.
#[[سکونت]] در [[خیمه]]. در ایام منی در [[حال]] [[احرام]] در خیمه‌هایی از چرم سرخ رنگ سکونت می‌کردند و داخل شدن در چادرهای پشمی و مویی را [[حرام]] می‌شمردند.
#[[خوراک]] خاص. آنها روغن داغ نمی‌کردند و «اقط» (شیر خشکانده) نمی‌پختند و گوشت نمی‌خوردند و از [[گیاه]] حرم [[مصرف]] نمی‌کردند (و غیر از اهل حرم می‌بایست از طعام اهل حرم بخورند بر وجه مهمانی یا از راه خریدن).
#[[لباس]] خاص. آنها از مو و پشم شتر و گوسفند و بز و پنبه پارچه نمی‌بافتند و لباس جدید بر تن می‌کردند و [[طواف]] بایست در لباس حمس انجام شود. به این نحو هر کس (که اول بار به [[حج]] یا [[عمره]] می‌آمد) می‌بایست اولین طواف خود را در جامه‌ای انجام دهد که حمس (به عاریه یا به [[اجاره]]) گرفته باشد و اگر کسی از آن لباس نمی‌یافت و با لباس غیر حمس طواف می‌کرد بایست به [[طور]] حتم پس از طواف لباس را در مکانی نزدیک [[مکه]] به دور افکند نه خود [[حق]] استفاده [[مجدد]] از آن را داشت و نه دیگران (و این لباس‌ها «ثیاب لقی» معروف بود) و چنان چه کسی نمی‌خواست از لباس خود چشم بپوشد و آن را دور افکند می‌بایست برهنه طواف نماید.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۵۳.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010703.jpg|22px]] [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|'''محمدنامه''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}