حکومت اسلامی در غیبت کبری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:20:19Z

Wasity: جایگزینی متن - ']]' به ' [['

2022-08-17T10:49:42Z

جایگزینی متن - ']]' به ' [['

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۱۹
خط ۵۵:		خط ۵۵:
	علاوه بر این، در ابواب مختلف [[فقهی]]، احکامی آمده است که با نگرشی به آنها درمی‌یابیم [[امامت]] و [[حکومت]] به مثابه [[جان]] و [[روح]] آنهاست. به طور مثال: در خطبه‌های [[نماز جمعه]] که یکی از شرایط آن "[[جماعت]]" است، علاوه بر [[موعظه]] و نصحیت [[مردم]] و [[ترغیب]] آنان به [[تقوا]]، می‌باید مسائل [[سیاسی]] و [[اجتماعی]] و [[امور حکومتی]] را به [[مردم]] گوشزد کرد و در واقع نمازی است که ترکیبی از [[عبادت]] و [[سیاست]] است و یا جمع‌آوری [[زکات]]، اداره و [[نظارت]] بر [[زکات]] و به [[مصرف]] رساندن آن از [[وظایف]] [[حاکم اسلامی]] است و لذا هنگامی که از [[امام صادق]]{{ع}} درباره [[حقوق]] کسی که [[زکات]] جمع‌آوری می‌کند، سؤال کردند، حضرت فرمود: "هر چه [[امام]] و [[حاکم مسلمین]] نظر بدهد و [[قدر]] معینی مشخص نشده است"<ref>{{متن حدیث\|مَا يَرَى الْإِمَامُ وَ لَا يُقَدَّرُ لَهُ شَيْ‏ءٌ}}؛ وسایل الشیعه، ج۶، ص۱۴۴، روایات ۱ و ۴.</ref>.		علاوه بر این، در ابواب مختلف [[فقهی]]، احکامی آمده است که با نگرشی به آنها درمی‌یابیم [[امامت]] و [[حکومت]] به مثابه [[جان]] و [[روح]] آنهاست. به طور مثال: در خطبه‌های [[نماز جمعه]] که یکی از شرایط آن "[[جماعت]]" است، علاوه بر [[موعظه]] و نصحیت [[مردم]] و [[ترغیب]] آنان به [[تقوا]]، می‌باید مسائل [[سیاسی]] و [[اجتماعی]] و [[امور حکومتی]] را به [[مردم]] گوشزد کرد و در واقع نمازی است که ترکیبی از [[عبادت]] و [[سیاست]] است و یا جمع‌آوری [[زکات]]، اداره و [[نظارت]] بر [[زکات]] و به [[مصرف]] رساندن آن از [[وظایف]] [[حاکم اسلامی]] است و لذا هنگامی که از [[امام صادق]]{{ع}} درباره [[حقوق]] کسی که [[زکات]] جمع‌آوری می‌کند، سؤال کردند، حضرت فرمود: "هر چه [[امام]] و [[حاکم مسلمین]] نظر بدهد و [[قدر]] معینی مشخص نشده است"<ref>{{متن حدیث\|مَا يَرَى الْإِمَامُ وَ لَا يُقَدَّرُ لَهُ شَيْ‏ءٌ}}؛ وسایل الشیعه، ج۶، ص۱۴۴، روایات ۱ و ۴.</ref>.

	یا در باب [[خمس]]، روایاتی آمده که اداره و [[نظارت]] آن بر عهده [[حاکم]] و [[والی]] [[مسلمانان]] است و نیز مسئله [[اجتماع]] [[مردم]] در [[فریضه]] مهم [[حج]]، که یک مجمع [[عظیم]] [[مسلمانان]] از اقصی نقاط عالم است، به گونه‌ای آشکار و ملموس با [[حاکم]] و [[حکومت اسلامی]] [[ارتباط]] دارد؛ چنانکه در این مورد وقتی از [[امام صادق]]{{ع}} سؤال شد، حضرت فرمود: هر گاه [[مردم]][[حج]] را تعطیل کنند، بر [[امام]] [[واجب]] است که آنان را به انجام [[حج]] وادار کند<ref>وسایل الشیعه، ج۸، ص۸۴.</ref>.		یا در باب [[خمس]]، روایاتی آمده که اداره و [[نظارت]] آن بر عهده [[حاکم]] و [[والی]] [[مسلمانان]] است و نیز مسئله [[اجتماع]] [[مردم]] در [[فریضه]] مهم [[حج]]، که یک مجمع [[عظیم]] [[مسلمانان]] از اقصی نقاط عالم است، به گونه‌ای آشکار و ملموس با [[حاکم]] و [[حکومت اسلامی]] [[ارتباط]] دارد؛ چنانکه در این مورد وقتی از [[امام صادق]]{{ع}} سؤال شد، حضرت فرمود: هر گاه [[مردم]] [[حج]] را تعطیل کنند، بر [[امام]] [[واجب]] است که آنان را به انجام [[حج]] وادار کند<ref>وسایل الشیعه، ج۸، ص۸۴.</ref>.

	همچنین در مسئله [[امر به معروف و نهی از منکر]] [[روایات]] متعددی آمده است که [[ارتباط]] تنگاتنگ آن را با [[حکومت اسلامی]] بیان می‌کند و در اغلب موارد اجرای این مهم را تحت [[نظارت]] [[حکومت]] می‌داند زیرا به‌طور غالب این دو امر به ایجاد شرایط و زمینه‌هایی نیاز دارد که یکی از آنها [[قدرت]] است و وجود [[حکومت]] به منزله ناظر و مجری و پشتوانه اجرایی [[امر به معروف و نهی از منکر]] است و بسیاری از [[فقها]]<ref>همچون امام خمینی در تحریر الوسیله، ج۱، کتاب الامر بالمعروف و النهی عن المنکر، ح۴۳۳.</ref> مسئله ([[ولایت فقیه]]) را در [[کتاب]] [[امر به معروف و نهی از منکر]] مورد بررسی قرار داده‌اند و این نکته نمایانگر [[ارتباط]] فوق العاده [[حکومت]] و [[ولایت]] با این مسئله است و یا در باب [[قضاوت]] که یکی از [[شئون]] [[حکومت]] است، مسائلی را می‌بینیم که جز در پرتو [[حاکم]] و [[حکومت اسلامی]] حاصل نمی‌شود. به‌ طوری‌ که می‌توان گفت وجود [[قضاوت]] و [[احکام]] مربوط به آن در [[فرهنگ اسلامی]]، به [[تنهایی]] دلیلی روشن بر [[لزوم]] [[حکومت]] و [[ولایت]] است. به همین شیوه، در ابواب دیگر [[فقهی]]، میتوان رابطه مستحکم [[حکومت]] با [[احکام فقهی]] را دریافت<ref>[[عبدالله ابراهیم‌زاده آملی\|ابراهیم‌زاده آملی، عبدالله]]، [[امامت و رهبری - ابراهیم‌زاده آملی (کتاب)\| امامت و رهبری]]، ص۱۴۳-۱۴۶.</ref>.		همچنین در مسئله [[امر به معروف و نهی از منکر]] [[روایات]] متعددی آمده است که [[ارتباط]] تنگاتنگ آن را با [[حکومت اسلامی]] بیان می‌کند و در اغلب موارد اجرای این مهم را تحت [[نظارت]] [[حکومت]] می‌داند زیرا به‌طور غالب این دو امر به ایجاد شرایط و زمینه‌هایی نیاز دارد که یکی از آنها [[قدرت]] است و وجود [[حکومت]] به منزله ناظر و مجری و پشتوانه اجرایی [[امر به معروف و نهی از منکر]] است و بسیاری از [[فقها]]<ref>همچون امام خمینی در تحریر الوسیله، ج۱، کتاب الامر بالمعروف و النهی عن المنکر، ح۴۳۳.</ref> مسئله ([[ولایت فقیه]]) را در [[کتاب]] [[امر به معروف و نهی از منکر]] مورد بررسی قرار داده‌اند و این نکته نمایانگر [[ارتباط]] فوق العاده [[حکومت]] و [[ولایت]] با این مسئله است و یا در باب [[قضاوت]] که یکی از [[شئون]] [[حکومت]] است، مسائلی را می‌بینیم که جز در پرتو [[حاکم]] و [[حکومت اسلامی]] حاصل نمی‌شود. به‌ طوری‌ که می‌توان گفت وجود [[قضاوت]] و [[احکام]] مربوط به آن در [[فرهنگ اسلامی]]، به [[تنهایی]] دلیلی روشن بر [[لزوم]] [[حکومت]] و [[ولایت]] است. به همین شیوه، در ابواب دیگر [[فقهی]]، میتوان رابطه مستحکم [[حکومت]] با [[احکام فقهی]] را دریافت<ref>[[عبدالله ابراهیم‌زاده آملی\|ابراهیم‌زاده آملی، عبدالله]]، [[امامت و رهبری - ابراهیم‌زاده آملی (کتاب)\| امامت و رهبری]]، ص۱۴۳-۱۴۶.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:49:06Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۵۲

2022-06-25T06:52:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۲
خط ۶:		خط ۶:
	\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)
	}}		}}
	'''[[تشکیل حکومت اسلامی]]''' در عصر [[غیبت کبری]] بر اساس [[موازین]] و [[احکام]] [[شرع اسلام]]، برای اجرایی کردن [[احکام]] و [[قوانین]] آن ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است، تا [[جامعه اسلامی]] رنگ و بوی [[دینی]] پیدا کند و [[احکام اسلامی]] تعطیل نشود و به جای [[حاکمان]] فقیه عادل و صالح، [[ظالمان]] و [[طاغوت‌ها]] بر گرده [[مردم]] سوار نشوند. در این زمینه به دلایل عقلی و نقلی و [[سیره پیامبر اکرم]]{{صل}} و [[امام علی]]{{ع}} استدلال شده است.		'''[[تشکیل حکومت اسلامی]]''' در عصر [[غیبت کبری]]، بر اساس [[موازین]] و [[احکام]] [[شرع اسلام]]، برای اجرایی کردن [[احکام]] و [[قوانین]] آن ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است، تا [[جامعه اسلامی]] رنگ و بوی [[دینی]] پیدا کند و [[احکام اسلامی]] تعطیل نشود و به جای [[حاکمان]] فقیه عادل و صالح، [[ظالمان]] و [[طاغوت‌ها]] بر گرده [[مردم]] سوار نشوند. در این زمینه به دلایل عقلی و نقلی و [[سیره پیامبر اکرم]]{{صل}} و [[امام علی]]{{ع}} استدلال شده است.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani در ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۵۱

2022-06-25T06:51:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۱
خط ۶:		خط ۶:
	\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)
	}}		}}
			'''[[تشکیل حکومت اسلامی]]''' در عصر [[غیبت کبری]] بر اساس [[موازین]] و [[احکام]] [[شرع اسلام]]، برای اجرایی کردن [[احکام]] و [[قوانین]] آن ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است، تا [[جامعه اسلامی]] رنگ و بوی [[دینی]] پیدا کند و [[احکام اسلامی]] تعطیل نشود و به جای [[حاکمان]] فقیه عادل و صالح، [[ظالمان]] و [[طاغوت‌ها]] بر گرده [[مردم]] سوار نشوند. در این زمینه به دلایل عقلی و نقلی و [[سیره پیامبر اکرم]]{{صل}} و [[امام علی]]{{ع}} استدلال شده است.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	بیشتر فقهای [[شیعه]]، [[تشکیل حکومت اسلامی]] را در دوره [[غیبت]] ضروری می‌دانند و بر این باورند که فقهای [[عادل]]، باید به این مهم [[اقدام]] کنند و اگر یکی از آنان [[تشکیل حکومت]] داد، بر دیگران [[واجب]] است از او [[پیروی]] کنند. در مقابل، شماری اندک برآنند که [[اقامه حکومت]] از [[شؤون]] [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} است، بنابراین در [[عصر غیبت]] [[تشکیل حکومت]] جایز نیست. این [[تفکر]] که نخست به صورت یک اختلاف‌نظر [[فقهی]] [[کلامی]] مطرح بود، در این اواخر رنگ [[سیاسی]] به خود گرفت. این [[تفکر]]، چون تضادّی با خودکامگی [[حکام]] نداشت، بلکه غیر مستقیم، توجیه‌گر [[اعمال]] آنان نیز بود، از سوی آنان [[حمایت]] و [[ترویج]] شد، تا جایی که پیش از [[انقلاب اسلامی]]، هواداران این [[اندیشه]] به صورت تشکیلاتی منسجم درآمدند. با نگاهی به گفته‌ها و نوشته‌های طرفداران این نظریه و دلایلی که بدان استناد کرده‌اند، می‌توان گفت که این [[باور]] [[انحرافی]] از سه راه سرچشمه گرفته است:		بیشتر فقهای [[شیعه]]، [[تشکیل حکومت اسلامی]] را در دوره [[غیبت]] ضروری می‌دانند و بر این باورند که فقهای [[عادل]]، باید به این مهم [[اقدام]] کنند و اگر یکی از آنان [[تشکیل حکومت]] داد، بر دیگران [[واجب]] است از او [[پیروی]] کنند. در مقابل، شماری اندک برآنند که [[اقامه حکومت]] از [[شؤون]] [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} است، بنابراین در [[عصر غیبت]] [[تشکیل حکومت]] جایز نیست. این [[تفکر]] که نخست به صورت یک اختلاف‌نظر [[فقهی]] [[کلامی]] مطرح بود، در این اواخر رنگ [[سیاسی]] به خود گرفت. این [[تفکر]]، چون تضادّی با خودکامگی [[حکام]] نداشت، بلکه غیر مستقیم، توجیه‌گر [[اعمال]] آنان نیز بود، از سوی آنان [[حمایت]] و [[ترویج]] شد، تا جایی که پیش از [[انقلاب اسلامی]]، هواداران این [[اندیشه]] به صورت تشکیلاتی منسجم درآمدند. با نگاهی به گفته‌ها و نوشته‌های طرفداران این نظریه و دلایلی که بدان استناد کرده‌اند، می‌توان گفت که این [[باور]] [[انحرافی]] از سه راه سرچشمه گرفته است:

Bahmani در ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۴۰

2022-06-25T06:40:33Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۲۳

2022-06-25T06:23:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۳
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = امام مهدی		\| موضوع مرتبط = امام مهدی
	\| عنوان مدخل = ~~امام مهدی~~		\| عنوان مدخل = حکومت اسلامی در غیبت کبری
	\| مداخل مرتبط = ~~[[امام مهدی در قرآن]] - [[امام مهدی در حدیث]] - [[امام مهدی در کلام اسلامی]]~~		\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)
	}}		}}

	==مقدمه==		==مقدمه==
	بیشتر فقهای [[شیعه]]، [[تشکیل حکومت اسلامی]] را در دوره [[غیبت]] ضروری می‌دانند و بر این باورند که فقهای [[عادل]]، باید به این مهم [[اقدام]] کنند و اگر یکی از آنان [[تشکیل حکومت]] داد، بر دیگران [[واجب]] است که از او [[پیروی]] کنند. در مقابل، شماری اندک برآنند که [[اقامه حکومت]] از [[شؤون]] [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} است، بنابراین در [[عصر غیبت]] [[تشکیل حکومت]] جایز نیست. این [[تفکر]]، که نخست به صورت یک اختلاف‌نظر [[فقهی]] [[کلامی]] مطرح بود، در این اواخر رنگ [[سیاسی]] به خود گرفت. این [[تفکر]]، چون تضادّی با خودکامگی [[حکام]] نداشت، بلکه غیر مستقیم، توجیه‌گر [[اعمال]] آنان نیز بود، از سوی آنان [[حمایت]] و [[ترویج]] شد، تا جایی که پیش از [[انقلاب اسلامی]]، هواداران این [[اندیشه]] به صورت تشکیلاتی منسجم درآمدند. با نگاهی به گفته‌ها و نوشته‌های طرفداران این نظریه و دلایلی که بدان استناد کرده‌اند، می‌توان گفت که این [[باور]] [[انحرافی]] از سه راه سرچشمه گرفته است:		بیشتر فقهای [[شیعه]]، [[تشکیل حکومت اسلامی]] را در دوره [[غیبت]] ضروری می‌دانند و بر این باورند که فقهای [[عادل]]، باید به این مهم [[اقدام]] کنند و اگر یکی از آنان [[تشکیل حکومت]] داد، بر دیگران [[واجب]] است که از او [[پیروی]] کنند. در مقابل، شماری اندک برآنند که [[اقامه حکومت]] از [[شؤون]] [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} است، بنابراین در [[عصر غیبت]] [[تشکیل حکومت]] جایز نیست. این [[تفکر]]، که نخست به صورت یک اختلاف‌نظر [[فقهی]] [[کلامی]] مطرح بود، در این اواخر رنگ [[سیاسی]] به خود گرفت. این [[تفکر]]، چون تضادّی با خودکامگی [[حکام]] نداشت، بلکه غیر مستقیم، توجیه‌گر [[اعمال]] آنان نیز بود، از سوی آنان [[حمایت]] و [[ترویج]] شد، تا جایی که پیش از [[انقلاب اسلامی]]، هواداران این [[اندیشه]] به صورت تشکیلاتی منسجم درآمدند. با نگاهی به گفته‌ها و نوشته‌های طرفداران این نظریه و دلایلی که بدان استناد کرده‌اند، می‌توان گفت که این [[باور]] [[انحرافی]] از سه راه سرچشمه گرفته است:
خط ۷۸:		خط ۷۷:
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده:امام مهدی]]		[[رده:امام مهدی]]
	[[رده:حکومت ~~امام مهدی~~]]		[[رده:حکومت]]
	[[رده:مدخل موعودنامه]]		[[رده:مدخل موعودنامه]]

Bahmani: /* ضرورت حکومت اسلامی در زمان غیبت */

2022-06-25T06:22:40Z

ضرورت حکومت اسلامی در زمان غیبت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۲
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	[[امامت]] در نگاه [[اسلام ناب]] [[شیعی]]، دو [[ساحت]] و دو سویه دارد: [[ساحت]] و سویه ملکوتی و [[ساحت]] و سویه مُلکی. مراد از [[ساحت]] و سویه ملکوتی یا [[معنوی]] و [[باطنی]] همان است که از آن به "[[ولایت تکوینی]]" یاد می‌شود. [[امامت]] و [[ولایت]] ملکوتی یا [[باطنی]] و [[تکوینی]]، همان رتبه وجودی و کمال [[معنوی]] [[پیامبر]] و [[ائمه]]{{عم}} است که کسب کرده‌اند. گرچه قابل [[الگوگیری]] و تأسّی است ولی قابل انتقال و [[تفویض]] به غیر نیست و اختصاص به خودشان دارد.		[[امامت]] در نگاه [[اسلام ناب]] [[شیعی]]، دو [[ساحت]] و دو سویه دارد: [[ساحت]] و سویه ملکوتی و [[ساحت]] و سویه مُلکی. مراد از [[ساحت]] و سویه ملکوتی یا [[معنوی]] و [[باطنی]] همان است که از آن به "[[ولایت تکوینی]]" یاد می‌شود. [[امامت]] و [[ولایت]] ملکوتی یا [[باطنی]] و [[تکوینی]]، همان رتبه وجودی و کمال [[معنوی]] [[پیامبر]] و [[ائمه]]{{عم}} است که کسب کرده‌اند. گرچه قابل [[الگوگیری]] و تأسّی است ولی قابل انتقال و [[تفویض]] به غیر نیست و اختصاص به خودشان دارد.

	ولی [[ولایت]] مُلکی یا ظاهری همان "[[ولایت تشریعی]]" است که امری اعتباری و اعطایی است که از سوی [[خداوند]] به آنها به [[دلیل]] داشتن [[لیاقت]] و [[شایستگی]] لازم، اعطا شده و آنها را به [[مناصب]] [[الهی]] [[نبوّت]] و [[امامت]] [[برگزیده]] است. این قسم [[ولایت]] و [[امامت]] نیز گرچه دارای ابعاد و شئونی است که به مهم‌ترین آن پیش‌تر اشاره شد، ولی مهم‌ترین آنها، همان [[امامت]] و [[رهبری]] در [[جامعه اسلامی]] و به تعبیری، [[تشکیل حکومت]] دینیِ و [[اعمال]] [[ولایت]] و [[حاکمیت]] بر [[مردم]] بر اساس [[موازین شرع]] [[مقدس]] است، آن هم برای سامان دادن [[زندگی]] [[مردم]]، براساس [[تعالیم]] و [[آموزه‌های اسلام]] [[ناب]] و [[ارشاد]] و [[رهبری]] [[معنوی]] آنها در جهت [[اصلاح]] [[عقیده]] و عمل و ارتقای کمال [[معنوی]] در آنها، برای رساندنشان به [[رستگاری]] [[حقیقی]] در [[دنیا]] و [[آخرت]].		ولی [[ولایت]] مُلکی یا ظاهری همان "[[ولایت تشریعی]]" است که امری اعتباری و اعطایی است که از سوی [[خداوند]] به آنها به [[دلیل]] داشتن [[لیاقت]] و [[شایستگی]] لازم، اعطا شده و آنها را به [[مناصب]] [[الهی]] [[نبوّت]] و [[امامت]] [[برگزیده]] است. این قسم [[ولایت]] و [[امامت]] نیز گرچه دارای ابعاد و شئونی است که به مهم‌ترین آن پیش‌تر اشاره شد، ولی مهم‌ترین آنها، همان [[امامت]] و [[رهبری]] در [[جامعه اسلامی]] و به تعبیری، [[تشکیل حکومت]] دینیِ و [[اعمال]] [[ولایت]] و [[حاکمیت]] بر [[مردم]] بر اساس [[موازین شرع]] [[مقدس]] است، آن هم برای سامان دادن [[زندگی]] [[مردم]]، براساس [[تعالیم]] و [[آموزه‌های اسلام]] [[ناب]] و [[ارشاد]] و [[رهبری]] [[معنوی]] آنها در جهت [[اصلاح]] [[عقیده]] و عمل و ارتقای کمال [[معنوی]] در آنها، برای رساندنشان به [[رستگاری]] [[حقیقی]] در [[دنیا]] و [[آخرت]].
	*اما سخن در این است، اکنون که ما در عصر [[غیبت امام]] [[معصوم]]{{ع}} بسر می‌بریم و دست ما از آن [[حضرت]] برای [[اعمال]] [[امامت]] و [[ولایت]] همه جانبه به ویژه [[اعمال]] [[حاکمیت سیاسی]] ـ با [[تشکیل حکومت اسلامی]] ـ کوتاه است، باید از [[حکومت اسلامی]] [[محروم]] باشیم و به [[حاکمیت]] [[طاغوت‌ها]] تن بدهیم؟ در حالی که چنین کاری هرگز با [[مبانی دینی]] و [[آموزه‌های قرآنی]] ما سازگار نیست؛ چرا که آموزه‌های مترقی [[اسلام]] در [[متون دینی]] ـ [[قرآن]] و [[روایات]] ـ اقتضا دارد که [[حکومت]] در [[جامعه اسلامی]]، چه ساختار محتوایی و چه ظاهری آن کاملاً [[اسلامی]] بوده و بر پایه [[آموزه‌های اسلامی]] باشد و [[حاکمیت]] آن نیز به دست [[رهبران]] [[فقیه]] [[شایسته]] و [[عادل]] و [[آگاه به زمان]] باشد.
			اما سخن در این است، اکنون که ما در عصر [[غیبت امام]] [[معصوم]]{{ع}} بسر می‌بریم و دست ما از آن [[حضرت]] برای [[اعمال]] [[امامت]] و [[ولایت]] همه جانبه به ویژه [[اعمال]] [[حاکمیت سیاسی]] ـ با [[تشکیل حکومت اسلامی]] ـ کوتاه است، باید از [[حکومت اسلامی]] [[محروم]] باشیم و به [[حاکمیت]] [[طاغوت‌ها]] تن بدهیم؟ در حالی که چنین کاری هرگز با [[مبانی دینی]] و [[آموزه‌های قرآنی]] ما سازگار نیست؛ چرا که آموزه‌های مترقی [[اسلام]] در [[متون دینی]] ـ [[قرآن]] و [[روایات]] ـ اقتضا دارد که [[حکومت]] در [[جامعه اسلامی]]، چه ساختار محتوایی و چه ظاهری آن کاملاً [[اسلامی]] بوده و بر پایه [[آموزه‌های اسلامی]] باشد و [[حاکمیت]] آن نیز به دست [[رهبران]] [[فقیه]] [[شایسته]] و [[عادل]] و [[آگاه به زمان]] باشد.

	یکی از بزرگان معاصر در این زمینه می‌نویسد: مسئله [[ولایت]]، مسئله‌ای است که هیچ [[اجتماعی]] در هیچ شرایطی نمی‌تواند از آن بی‌نیاز باشد و هر [[انسانی]] با [[ذهن]] عادی خود [[نیازمندی]] [[جامعه]] را هر چه کوچک هم باشد به وجود [[ولایت]] و [[رهبری]] [[درک]] می‌کند؛ و از این روی [[حکم]] [[ولایت]] یک [[حکم ثابت]] و غیر قابل [[انکار]] [[فطری]] است... [[اسلام]] نیز که پایه و اساس خود را روی [[فطرت]] گذاشته، نهاد [[خدادادی]] [[انسان]] را [[مرجع]] کلیات [[احکام]] خود قرار داده است و اولیات [[احکام فطرت]] را هرگز الغا نکرده، در اعتبار مسئله [[ولایت]] که مورد نیاز بودن آن را هر [[کودک]] خردسالی نیز می‌فهمد، [[مسامحه]] روا نخواهد داشت... این نمی‌شود که در [[عصر غیبت]]، مانند عصری که ما در آن [[زندگی]] می‌کنیم، [[جامعه اسلام]] بی‌سرپرست مانده، مانند [[گله]] بی‌شبان متفرّق شده، با [[سرگردانی]] بسر برند... الغای آن ([[ولایت]] و [[رهبری]])، الغای [[فطرت]] است و الغای [[فطرت]]، الغای اصل [[اسلام]] است<ref>معنویت تشیع، علامه سید محمدحسین طباطبائی، ص۵۵ - ۷۹.</ref>.		یکی از بزرگان معاصر در این زمینه می‌نویسد: مسئله [[ولایت]]، مسئله‌ای است که هیچ [[اجتماعی]] در هیچ شرایطی نمی‌تواند از آن بی‌نیاز باشد و هر [[انسانی]] با [[ذهن]] عادی خود [[نیازمندی]] [[جامعه]] را هر چه کوچک هم باشد به وجود [[ولایت]] و [[رهبری]] [[درک]] می‌کند؛ و از این روی [[حکم]] [[ولایت]] یک [[حکم ثابت]] و غیر قابل [[انکار]] [[فطری]] است... [[اسلام]] نیز که پایه و اساس خود را روی [[فطرت]] گذاشته، نهاد [[خدادادی]] [[انسان]] را [[مرجع]] کلیات [[احکام]] خود قرار داده است و اولیات [[احکام فطرت]] را هرگز الغا نکرده، در اعتبار مسئله [[ولایت]] که مورد نیاز بودن آن را هر [[کودک]] خردسالی نیز می‌فهمد، [[مسامحه]] روا نخواهد داشت... این نمی‌شود که در [[عصر غیبت]]، مانند عصری که ما در آن [[زندگی]] می‌کنیم، [[جامعه اسلام]] بی‌سرپرست مانده، مانند [[گله]] بی‌شبان متفرّق شده، با [[سرگردانی]] بسر برند... الغای آن ([[ولایت]] و [[رهبری]])، الغای [[فطرت]] است و الغای [[فطرت]]، الغای اصل [[اسلام]] است<ref>معنویت تشیع، علامه سید محمدحسین طباطبائی، ص۵۵ - ۷۹.</ref>.

Bahmani: /* پانویس */

2022-06-22T07:01:21Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۱
خط ۷۷:		خط ۷۷:
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده:امام مهدی]]		[[رده:امام مهدی]]
	[[رده:حکومت ~~اسلامی در غیبت کبری~~]]		[[رده:حکومت امام مهدی]]
	[[رده:مدخل موعودنامه]]		[[رده:مدخل موعودنامه]]

Bahmani: /* پرسش‌های وابسته */

2022-06-22T07:01:07Z

پرسش‌های وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۱
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	== پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==
	{{پرسش وابسته}}		{{پرسش وابسته}}
			* [[آیا روایت صحیحی داریم که بگوید هر پرچمی یا حکومتی که قبل از قیام امام مهدی برپا شود باطل یا طاغوت است؟ (پرسش)]]
	* [[آیا تشکیل حکومت اسلامی در عصر غیبت ضروری است؟ (پرسش)]]		* [[آیا تشکیل حکومت اسلامی در عصر غیبت ضروری است؟ (پرسش)]]
	{{پایان پرسش وابسته}}		{{پایان پرسش وابسته}}