حکومت حزبی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-08-21T13:05:36Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۳۵
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	«حکومت حزبی»، به رژیم‌هایی گفته می‌شود که در آن [[احزاب سیاسی]] زیربنای [[سازمان]] و [[نهادهای سیاسی]] [[کشور]] محسوب می‌شوند و نقش تعیین‌کننده در [[اداره امور]] [[جامعه]] دارند.		«حکومت حزبی»، به رژیم‌هایی گفته می‌شود که در آن احزاب سیاسی زیربنای [[سازمان]] و نهادهای سیاسی [[کشور]] محسوب می‌شوند و نقش تعیین‌کننده در [[اداره امور]] [[جامعه]] دارند.

	در قلمروی [[حکومت]] اگر مسائل به دو جریان روبنایی و زیربنایی، قابل تقسیم باشد، بی‌شک احزاب سیاسی، قسمت عمده جریان‌های زیربنایی را تشکیل می‌دهند.		در قلمروی [[حکومت]] اگر مسائل به دو جریان روبنایی و زیربنایی، قابل تقسیم باشد، بی‌شک احزاب سیاسی، قسمت عمده جریان‌های زیربنایی را تشکیل می‌دهند.

Bahmani در ‏۲۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۵

2024-08-21T13:05:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۳۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط = حکومت
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =
خط ۸:		خط ۸:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	«حکومت حزبی»، به رژیم‌هایی گفته می‌شود که در آن [[احزاب سیاسی]] زیربنای [[سازمان]] و [[نهادهای سیاسی]] [[کشور]] محسوب می‌شوند و نقش تعیین‌کننده در [[اداره امور]] [[جامعه]] دارند.		«حکومت حزبی»، به رژیم‌هایی گفته می‌شود که در آن [[احزاب سیاسی]] زیربنای [[سازمان]] و [[نهادهای سیاسی]] [[کشور]] محسوب می‌شوند و نقش تعیین‌کننده در [[اداره امور]] [[جامعه]] دارند.

	در قلمروی [[حکومت]] اگر مسائل به دو جریان روبنایی و زیربنایی، قابل تقسیم باشد، بی‌شک احزاب سیاسی، قسمت عمده جریان‌های زیربنایی را تشکیل می‌دهند.		در قلمروی [[حکومت]] اگر مسائل به دو جریان روبنایی و زیربنایی، قابل تقسیم باشد، بی‌شک احزاب سیاسی، قسمت عمده جریان‌های زیربنایی را تشکیل می‌دهند.
	احزاب سیاسی، در [[انتخابات]] عمومی و در تعیین [[زمامدار]] تأثیر بسیاری دارند، و در همه رژیم‌ها چه [[دموکراتیک]] و چه [[استبدادی]]، زیربنای سازمان و نهادهای سیاسی کشور محسوب می‌شوند. رژیم‌های استبدادی و [[دیکتاتوری]] نیز متکی بر تک حزبی است و [[حزب]] [[حاکم]] نقش تعیین‌کننده را بر عهده دارد. از این نظر [[حکومت‌ها]] را می‌توان به سه شکل طبقه‌بندی کرد:		احزاب سیاسی، در [[انتخابات]] عمومی و در تعیین [[زمامدار]] تأثیر بسیاری دارند، و در همه رژیم‌ها چه [[دموکراتیک]] و چه [[استبدادی]]، زیربنای سازمان و نهادهای سیاسی کشور محسوب می‌شوند. رژیم‌های استبدادی و [[دیکتاتوری]] نیز متکی بر تک حزبی است و [[حزب]] [[حاکم]] نقش تعیین‌کننده را بر عهده دارد. از این نظر [[حکومت‌ها]] را می‌توان به سه شکل طبقه‌بندی کرد:
	#رژیم‌های تک حزبی، که اساس، [[ایدئولوژی]]، [[سیاست]] کلی و بافت [[دولت]] با دیدگاه‌ها و خاستگاه‎های حزب حاکم مشخص می‌شود. در این رژیم‌ها، حزب، ضمن فعالیت در جهت گسترش اصول و مبانی خود و جذب هر چه بیشتر نیروها، سعی بر آن دارد که به جمع‌آوری وفادار‌ترین افراد نسبت به [[مبانی سیاسی]] خود بپردازد و از آنان بافت دولت را تشکیل دهد. ورود به حزب حاکم با مقررات خاص انجام می‌شود و اغلب دارای سلسله مراتب و مراحل تدریجی است. ارتقا به مدارج عالیه حزب با [[سرنوشت]] حکومت و بالاخره خود حزب بستگی دارد. حزب حاکم از یک سو سعی می‌کند از راه انتقال [[خواسته‌ها]] و [[آرای مردم]] به دولت، [[ملت]] را به دولت نزدیک کند، ولی از سوی دیگر خواست نهایی او [[اعمال]] مقاصد حزبی و اجرای [[سیاست‌های کلی]] و عملی ساختن اهداف و اصول حزبی است. در حکومت‌های تک حزبی، [[جریان سیاسی]] به تمرکز اقتدارات می‌انجامد و نوعی دیکتاتوری بر [[نظام]]، حاکم می‌شود. به طور معمول رژیم‌های [[مارکسیستی]] را به عنوان مثال برای حکومت‌های تک حزبی ذکر می‌کنند؛		# رژیم‌های تک حزبی، که اساس، [[ایدئولوژی]]، [[سیاست]] کلی و بافت [[دولت]] با دیدگاه‌ها و خاستگاه‎های حزب حاکم مشخص می‌شود. در این رژیم‌ها، حزب، ضمن فعالیت در جهت گسترش اصول و مبانی خود و جذب هر چه بیشتر نیروها، سعی بر آن دارد که به جمع‌آوری وفادار‌ترین افراد نسبت به [[مبانی سیاسی]] خود بپردازد و از آنان بافت دولت را تشکیل دهد. ورود به حزب حاکم با مقررات خاص انجام می‌شود و اغلب دارای سلسله مراتب و مراحل تدریجی است. ارتقا به مدارج عالیه حزب با [[سرنوشت]] حکومت و بالاخره خود حزب بستگی دارد. حزب حاکم از یک سو سعی می‌کند از راه انتقال [[خواسته‌ها]] و [[آرای مردم]] به دولت، [[ملت]] را به دولت نزدیک کند، ولی از سوی دیگر خواست نهایی او [[اعمال]] مقاصد حزبی و اجرای [[سیاست‌های کلی]] و عملی ساختن اهداف و اصول حزبی است. در حکومت‌های تک حزبی، [[جریان سیاسی]] به تمرکز اقتدارات می‌انجامد و نوعی دیکتاتوری بر [[نظام]]، حاکم می‌شود. به طور معمول رژیم‌های [[مارکسیستی]] را به عنوان مثال برای حکومت‌های تک حزبی ذکر می‌کنند؛
	#حکومت‌های دو حزبی، که تمرکز اقتدارات در آنها، به شدت رژیم‌های تک حزبی نیست، ولی اقتدارات نیز به آن گونه که در [[قوانین]] اساسی تفکیک می‌شود، نیست. در [[رژیم]] بریتانیا که مثال جالبی برای حکومت‌های دو حزبی است، حزبی که در [[انتخابات]]، [[اکثریت]] آرای را به دست می‌آورد، در [[حقیقت]] همان [[حزب]] [[حاکم]] است و حزب [[اقلیت]] کاری جز [[انتقاد]] نمی‌کند و این نقش حزب اقلیت، خود به نفع حزب اکثریت است؛ زیرا او از یک سو با انتقاداتش تحقق [[آزادی]] در [[جامعه]] را تأمین می‌کند و از سوی دیگر عواملی در [[اختیار]] حزب اکثریت می‌گذارد، که برای او حایز اهمیت فراوان است. [[انتخاب]] نخست‌وزیر که [[رهبر]] اکثریت پارلمانی هم هست، توسط حزب پیروزبین [[قوه مجریه]] و [[قوه مقننه]]، پیوندی محکم ایجاد می‌کند و [[کابینه]] متکی به حزب اکثریت نیز از راه مجلس [[عوام]] و نه جانب مجلس لردها، در عمل قابل [[سقوط]] نیست.		# حکومت‌های دو حزبی، که تمرکز اقتدارات در آنها، به شدت رژیم‌های تک حزبی نیست، ولی اقتدارات نیز به آن گونه که در [[قوانین]] اساسی تفکیک می‌شود، نیست. در [[رژیم]] بریتانیا که مثال جالبی برای حکومت‌های دو حزبی است، حزبی که در [[انتخابات]]، [[اکثریت]] آرای را به دست می‌آورد، در [[حقیقت]] همان [[حزب]] [[حاکم]] است و حزب [[اقلیت]] کاری جز [[انتقاد]] نمی‌کند و این نقش حزب اقلیت، خود به نفع حزب اکثریت است؛ زیرا او از یک سو با انتقاداتش تحقق [[آزادی]] در [[جامعه]] را تأمین می‌کند و از سوی دیگر عواملی در [[اختیار]] حزب اکثریت می‌گذارد، که برای او حایز اهمیت فراوان است. [[انتخاب]] نخست‌وزیر که [[رهبر]] اکثریت پارلمانی هم هست، توسط حزب پیروزبین [[قوه مجریه]] و [[قوه مقننه]]، پیوندی محکم ایجاد می‌کند و [[کابینه]] متکی به حزب اکثریت نیز از راه مجلس [[عوام]] و نه جانب مجلس لردها، در عمل قابل [[سقوط]] نیست.
	#کشورهای چند حزبی، که با سه حزب یا بیشتر اداره می‌شوند و [[احزاب]] که اغلب فاقد اکثریت هستند، مجبور به ائتلافاتی ناهماهنگ و [[تغییر]] پذیرند. و به این ترتیب [[قوای سه‌گانه]]، فاقد [[استحکام]] و استقرار بوده و [[دولت‌ها]] پی در پی، سقوط می‌کنند و به دلیل رقابت‌های ناسالمی که پیش می‌آید، همواره [[بحران]]، دولت‌ها را [[دانشنامه]] [[فقه سیاسی]] [[تهدید]] می‌کند و انتخابات نیز در این کشورها معمولاً دو مرحله‌ای و مبتنی بر اکثریت نسبی است. [[دولت]] فرانسه می‌تواند نمونه جالبی برای [[حکومت]] چند حزبی باشد.<ref>درآمدی بر فقه سیاسی، ص۲۷۶-۲۷۷؛ فقه سیاسی، ج۱، ص۸۹-۹۰.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۷۶۹.</ref>		# کشورهای چند حزبی، که با سه حزب یا بیشتر اداره می‌شوند و [[احزاب]] که اغلب فاقد اکثریت هستند، مجبور به ائتلافاتی ناهماهنگ و [[تغییر]] پذیرند. و به این ترتیب [[قوای سه‌گانه]]، فاقد [[استحکام]] و استقرار بوده و [[دولت‌ها]] پی در پی، سقوط می‌کنند و به دلیل رقابت‌های ناسالمی که پیش می‌آید، همواره [[بحران]]، دولت‌ها را [[دانشنامه]] [[فقه سیاسی]] [[تهدید]] می‌کند و انتخابات نیز در این کشورها معمولاً دو مرحله‌ای و مبتنی بر اکثریت نسبی است. [[دولت]] فرانسه می‌تواند نمونه جالبی برای [[حکومت]] چند حزبی باشد.<ref>درآمدی بر فقه سیاسی، ص۲۷۶-۲۷۷؛ فقه سیاسی، ج۱، ص۸۹-۹۰.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی ج۱]]، ص ۷۶۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۳۹

2023-02-19T06:39:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۹
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:حکومت]]

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== «حکومت حزبی»، به رژیم‌هایی گفته می‌شود که در آن احزاب سیاسی زیربنای سازمان و نهادهای سیاسی کشور محسوب می‌شوند و نقش تعیین‌کننده در اداره امور جامع...» ایجاد کرد

2023-02-19T06:28:48Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== «حکومت حزبی»، به رژیم‌هایی گفته می‌شود که در آن احزاب سیاسی زیربنای سازمان و نهادهای سیاسی کشور محسوب می‌شوند و نقش تعیین‌کننده در اداره امور جامع...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
«حکومت حزبی»، به رژیم‌هایی گفته می‌شود که در آن [[احزاب سیاسی]] زیربنای [[سازمان]] و [[نهادهای سیاسی]] [[کشور]] محسوب می‌شوند و نقش تعیین‌کننده در [[اداره امور]] [[جامعه]] دارند.
در قلمروی [[حکومت]] اگر مسائل به دو جریان روبنایی و زیربنایی، قابل تقسیم باشد، بی‌شک احزاب سیاسی، قسمت عمده جریان‌های زیربنایی را تشکیل می‌دهند.
احزاب سیاسی، در [[انتخابات]] عمومی و در تعیین [[زمامدار]] تأثیر بسیاری دارند، و در همه رژیم‌ها چه [[دموکراتیک]] و چه [[استبدادی]]، زیربنای سازمان و نهادهای سیاسی کشور محسوب می‌شوند. رژیم‌های استبدادی و [[دیکتاتوری]] نیز متکی بر تک حزبی است و [[حزب]] [[حاکم]] نقش تعیین‌کننده را بر عهده دارد. از این نظر [[حکومت‌ها]] را می‌توان به سه شکل طبقه‌بندی کرد:
#رژیم‌های تک حزبی، که اساس، [[ایدئولوژی]]، [[سیاست]] کلی و بافت [[دولت]] با دیدگاه‌ها و خاستگاه‎های حزب حاکم مشخص می‌شود. در این رژیم‌ها، حزب، ضمن فعالیت در جهت گسترش اصول و مبانی خود و جذب هر چه بیشتر نیروها، سعی بر آن دارد که به جمع‌آوری وفادار‌ترین افراد نسبت به [[مبانی سیاسی]] خود بپردازد و از آنان بافت دولت را تشکیل دهد. ورود به حزب حاکم با مقررات خاص انجام می‌شود و اغلب دارای سلسله مراتب و مراحل تدریجی است. ارتقا به مدارج عالیه حزب با [[سرنوشت]] حکومت و بالاخره خود حزب بستگی دارد. حزب حاکم از یک سو سعی می‌کند از راه انتقال [[خواسته‌ها]] و [[آرای مردم]] به دولت، [[ملت]] را به دولت نزدیک کند، ولی از سوی دیگر خواست نهایی او [[اعمال]] مقاصد حزبی و اجرای [[سیاست‌های کلی]] و عملی ساختن اهداف و اصول حزبی است. در حکومت‌های تک حزبی، [[جریان سیاسی]] به تمرکز اقتدارات می‌انجامد و نوعی دیکتاتوری بر [[نظام]]، حاکم می‌شود. به طور معمول رژیم‌های [[مارکسیستی]] را به عنوان مثال برای حکومت‌های تک حزبی ذکر می‌کنند؛
#حکومت‌های دو حزبی، که تمرکز اقتدارات در آنها، به شدت رژیم‌های تک حزبی نیست، ولی اقتدارات نیز به آن گونه که در [[قوانین]] اساسی تفکیک می‌شود، نیست. در [[رژیم]] بریتانیا که مثال جالبی برای حکومت‌های دو حزبی است، حزبی که در [[انتخابات]]، [[اکثریت]] آرای را به دست می‌آورد، در [[حقیقت]] همان [[حزب]] [[حاکم]] است و حزب [[اقلیت]] کاری جز [[انتقاد]] نمی‌کند و این نقش حزب اقلیت، خود به نفع حزب اکثریت است؛ زیرا او از یک سو با انتقاداتش تحقق [[آزادی]] در [[جامعه]] را تأمین می‌کند و از سوی دیگر عواملی در [[اختیار]] حزب اکثریت می‌گذارد، که برای او حایز اهمیت فراوان است. [[انتخاب]] نخست‌وزیر که [[رهبر]] اکثریت پارلمانی هم هست، توسط حزب پیروزبین [[قوه مجریه]] و [[قوه مقننه]]، پیوندی محکم ایجاد می‌کند و [[کابینه]] متکی به حزب اکثریت نیز از راه مجلس [[عوام]] و نه جانب مجلس لردها، در عمل قابل [[سقوط]] نیست.
#کشورهای چند حزبی، که با سه حزب یا بیشتر اداره می‌شوند و [[احزاب]] که اغلب فاقد اکثریت هستند، مجبور به ائتلافاتی ناهماهنگ و [[تغییر]] پذیرند. و به این ترتیب [[قوای سه‌گانه]]، فاقد [[استحکام]] و استقرار بوده و [[دولت‌ها]] پی در پی، سقوط می‌کنند و به دلیل رقابت‌های ناسالمی که پیش می‌آید، همواره [[بحران]]، دولت‌ها را [[دانشنامه]] [[فقه سیاسی]] [[تهدید]] می‌کند و انتخابات نیز در این کشورها معمولاً دو مرحله‌ای و مبتنی بر اکثریت نسبی است. [[دولت]] فرانسه می‌تواند نمونه جالبی برای [[حکومت]] چند حزبی باشد.<ref>درآمدی بر فقه سیاسی، ص۲۷۶-۲۷۷؛ فقه سیاسی، ج۱، ص۸۹-۹۰.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۷۶۹.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده: 1100699.jpg|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}