حیا در معارف و سیره سجادی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2026-05-24T07:49:48Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۱۹
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	واژه [[حیا]] را به معنای ~~[[آزرم]]،~~ حُجب، خجلت و [[شرمساری]] دانسته‌اند<ref>فرهنگ واژگان مترادف.</ref>. [[قرآن کریم]]، [[راه رفتن]] یکی از [[دختران شعیب]] برای [[دعوت]] [[حضرت موسی]] {{ع}} را سرشار از حیا معرفی کرده است<ref>{{متن قرآن\|فَجَاءَتْهُ إِحْدَاهُمَا تَمْشِي عَلَى اسْتِحْيَاءٍ قَالَتْ إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا فَلَمَّا جَاءَهُ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ قَالَ لَا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ}} «آنگاه یکی از آن دو که با شرم گام برمی‌داشت نزد او آمد، گفت: پدرم تو را فرا می‌خواند تا مزد آبی را که برای ما (به گوسفندان) دادی به تو بپردازد و چون (موسی) نزد او آمد و داستان (خود) را برای او بازگفت، (شعیب) گفت: مهراس که از گروه ستمکاران رهایی یافتی» سوره قصص، آیه ۲۵.</ref>.		واژه [[حیا]] را به معنای آزرم، حُجب، خجلت و [[شرمساری]] دانسته‌اند<ref>فرهنگ واژگان مترادف.</ref>. [[قرآن کریم]]، راه رفتن یکی از [[دختران شعیب]] برای [[دعوت]] [[حضرت موسی]] {{ع}} را سرشار از حیا معرفی کرده است<ref>{{متن قرآن\|فَجَاءَتْهُ إِحْدَاهُمَا تَمْشِي عَلَى اسْتِحْيَاءٍ قَالَتْ إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا فَلَمَّا جَاءَهُ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ قَالَ لَا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ}} «آنگاه یکی از آن دو که با شرم گام برمی‌داشت نزد او آمد، گفت: پدرم تو را فرا می‌خواند تا مزد آبی را که برای ما (به گوسفندان) دادی به تو بپردازد و چون (موسی) نزد او آمد و داستان (خود) را برای او بازگفت، (شعیب) گفت: مهراس که از گروه ستمکاران رهایی یافتی» سوره قصص، آیه ۲۵.</ref>.

	[[رسول خدا]] {{صل}}، حیای عاقلانه را [[علم]]، و حیای جاهلانه را [[حماقت]] خوانده است<ref>اصول کافی، ج۲، ص۱۰۶.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} نیز [[ایمان]] و حیا را لازم و ملزوم یکدیگر دانسته است<ref>بحارالانوار، ج۴۷، ص۴۵.</ref>. [[امام سجاد]] {{ع}} فرمود: «[[انسان]] [[مؤمن]]، هیچ کار حقی را به خاطر [[ریا]] انجام نمی‌دهد و به خاطر حیا ترک نمی‌کند»<ref>بحارالانوار، ج۶۴، ص۴۹۱.</ref>. بنابراین حیای عاقلانه که توأم با ایمان است، خصلتی [[پسندیده]] است که [[آدمی]] را از [[بی‌باکی]] در [[معصیت]] و هتاکی [[بی‌آبرویی]] [[حفظ]] می‌کند؛ اما [[احساس]] انفعالی که موجب ترک [[طاعت الهی]] و طرح سؤال و [[کسب علم]] شود حیای احمقانه است.		[[رسول خدا]] {{صل}}، حیای عاقلانه را [[علم]]، و حیای جاهلانه را حماقت خوانده است<ref>اصول کافی، ج۲، ص۱۰۶.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} نیز [[ایمان]] و حیا را لازم و ملزوم یکدیگر دانسته است<ref>بحارالانوار، ج۴۷، ص۴۵.</ref>. [[امام سجاد]] {{ع}} فرمود: «[[انسان]] [[مؤمن]]، هیچ کار حقی را به خاطر [[ریا]] انجام نمی‌دهد و به خاطر حیا ترک نمی‌کند»<ref>بحارالانوار، ج۶۴، ص۴۹۱.</ref>. بنابراین حیای عاقلانه که توأم با ایمان است، خصلتی پسندیده است که [[آدمی]] را از بی‌باکی در [[معصیت]] و هتاکی [[بی‌آبرویی]] [[حفظ]] می‌کند؛ اما [[احساس]] انفعالی که موجب ترک [[طاعت الهی]] و طرح سؤال و [[کسب علم]] شود حیای احمقانه است.

	آموزه‌های [[صحیفه سجادیه]] در مورد حیا بر رابطه انسان با [[خداوند]] مبتنی است و بی‌پروایی انسان در [[ارتکاب گناه]]، [[نافرمانی]] از خداوند و قدرنشناسی نعمت‌های او را [[یادآوری]] می‌کند.		آموزه‌های [[صحیفه سجادیه]] در مورد حیا بر رابطه انسان با [[خداوند]] مبتنی است و بی‌پروایی انسان در [[ارتکاب گناه]]، [[نافرمانی]] از خداوند و قدرنشناسی نعمت‌های او را یادآوری می‌کند.

	از منظر [[امام زین‌العابدین]] {{ع}}، بسیاری از توقعات انسان از خداوند نامعقول و ناشی از [[جهل]] او به [[عظمت]] [[خالق]] یگانه هستی و [[ضعف]] و [[ناتوانی]] در [[انجام وظیفه]] [[شکرگزاری]] نسبت به [[آفریدگار]] بی‌همتاست: «بار خدایا! من [نسبت به تو] از [[شرم]] و حیا بهره‌ای چندان نبرده‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هفتم.</ref>.		از منظر [[امام زین‌العابدین]] {{ع}}، بسیاری از توقعات انسان از خداوند نامعقول و ناشی از [[جهل]] او به عظمت [[خالق]] یگانه هستی و [[ضعف]] و [[ناتوانی]] در انجام وظیفه [[شکرگزاری]] نسبت به [[آفریدگار]] بی‌همتاست: «بار خدایا! من [نسبت به تو] از [[شرم]] و حیا بهره‌ای چندان نبرده‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هفتم.</ref>.

	اندکی درنگ، موجب می‌شود تا انسان [[شرمندگی]] خود را نسبت به خداوند [[درک]] کند و از [[سستی]] خود در [[عبادت]] [[احساس]] ناخرسندی کند: «خداوندا! این [[جایگاه]] کسی است که به سبب [[اعمال]] خود، از تو شرمنده، بر خود [[خشمگین]] واز تو [[خشنود]] است»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>.		اندکی درنگ، موجب می‌شود تا انسان شرمندگی خود را نسبت به خداوند [[درک]] کند و از [[سستی]] خود در [[عبادت]] [[احساس]] ناخرسندی کند: «خداوندا! این [[جایگاه]] کسی است که به سبب [[اعمال]] خود، از تو شرمنده، بر خود [[خشمگین]] واز تو [[خشنود]] است»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>.

	[[انسان]] [[عاقل]] خود به خوبی احساس می‌کند که در صورت [[ارتکاب گناه]] نمی‌تواند سر خود را به سوی [[آسمان]] بلند کند و از [[خداوند عزیز]] درخواست [[اجابت دعا]] نماید. [[امام]] عرضه می‌دارد: «ای خداوند، اگر چنان بگریم که مژگانم فرو ریزد... و از [[شرم]] تو دیده به سوی آسمان بر نکنم، [[شایسته]] آن نیستم که حتی یک [[گناه]] از گناهانم را از [[نامه]] عملم محو کنی»<ref>نیایش شانزدهم.</ref>.		[[انسان]] [[عاقل]] خود به خوبی احساس می‌کند که در صورت [[ارتکاب گناه]] نمی‌تواند سر خود را به سوی [[آسمان]] بلند کند و از [[خداوند عزیز]] درخواست [[اجابت دعا]] نماید. [[امام]] عرضه می‌دارد: «ای خداوند، اگر چنان بگریم که مژگانم فرو ریزد... و از [[شرم]] تو دیده به سوی آسمان بر نکنم، شایسته آن نیستم که حتی یک [[گناه]] از گناهانم را از نامه عملم محو کنی»<ref>نیایش شانزدهم.</ref>.

	از منظر [[امام سجاد]] {{ع}}، با اینکه انسان نسبت به خداوند، [[نافرمانی]] و [[عصیان]] کرده است، اما پناهگاهی جز او ندارد و اگر لحظه‌ای از [[نعمت]] و [[عنایت خداوند]] [[محروم]] شود، هلاک خواهد شد، از این‌رو با سرافکندگی دست نیاز به سوی [[خالق]] [[بی‌نیاز]] دراز می‌کند: «بارالها! در عین شرم‌زدگی، همانند بینوایان عیالمند دست نیاز به سوی تو دراز کرده‌ام و [[اقرار]] می‌کنم که به [[تسلیم]] در [[احسان]] تو کاری نکرده‌ام جز آن‌که از عصیان تو چشم پوشیده‌ام و در همه حال از نعمت‌های تو بی‌بهره نبوده‌ام»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. «خداوندا! اینک در جایگاه [[ندامت]] ایستاده‌ام و به درگاه تو [[توبه]] می‌کنم؛ توبه کسی که از [[افراط]] در گناه پشیمان و از بار گران [[معاصی]] ترسان و از ورطه‌ای که در آن افتاده سخت شرمنده است»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>.		از منظر [[امام سجاد]] {{ع}}، با اینکه انسان نسبت به خداوند، [[نافرمانی]] و [[عصیان]] کرده است، اما پناهگاهی جز او ندارد و اگر لحظه‌ای از [[نعمت]] و عنایت خداوند [[محروم]] شود، هلاک خواهد شد، از این‌رو با سرافکندگی دست نیاز به سوی [[خالق]] بی‌نیاز دراز می‌کند: «بارالها! در عین شرم‌زدگی، همانند بینوایان عیالمند دست نیاز به سوی تو دراز کرده‌ام و [[اقرار]] می‌کنم که به [[تسلیم]] در [[احسان]] تو کاری نکرده‌ام جز آن‌که از عصیان تو چشم پوشیده‌ام و در همه حال از نعمت‌های تو بی‌بهره نبوده‌ام»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. «خداوندا! اینک در جایگاه [[ندامت]] ایستاده‌ام و به درگاه تو [[توبه]] می‌کنم؛ توبه کسی که از [[افراط]] در گناه پشیمان و از بار گران [[معاصی]] ترسان و از ورطه‌ای که در آن افتاده سخت شرمنده است»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>.

	از منظر [[امام چهارم]] {{ع}}، توجه انسان به رفتارهای ناشایستی که مرتکب شده است چنان او را شرمنده می‌کند که نمی‌تواند صدای خود را برای درخواست از درگاه خداوند بلند کند و [[زبان]] او به [[مناجات]] با [[حضرت حق]] باز نمی‌شود: {{متن حدیث\|كُلُّ ذَلِكَ حَيَاءٌ مِنْكَ لِسُوءِ عَمَلِي، وَ لِذَاكَ خَمَدَ صَوْتِي‏ عَنِ‏ الْجَأْرِ إِلَيْكَ، وَ كَلَّ لِسَانِي عَنْ مُنَاجَاتِكَ}}<ref>دعای ۱۶.</ref>؛ «[خداوندا!] از کردارهای [[ناپسند]] خود شرمنده‌ام؛ زیرا در اثر گناه، صدایم به درخواست بلند نمی‌شود و زبانم توان[[راز]] و نجوای با تو را ندارد».<ref>اصول کافی، محمد بن یعقوب کلینی، اسلامیه، تهران، ۱۳۶۲؛ بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، دارالوفا، بیروت، ۱۴۰۴؛ الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین {{ع}}، نشر الهادی، قم، ۱۴۱۸؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه آیت‌الله ناصر مکارم شیرازی، دارالقرآن الکریم، قم، ۱۳۷۳؛ واژگان مترادف و متضاد (الکترونیکی)، فرج‌الله خداپرستی، دانشنامه فارس، شیراز، ۱۳۹۲</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «حیا»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۹۳.</ref>		از منظر [[امام چهارم]] {{ع}}، توجه انسان به رفتارهای ناشایستی که مرتکب شده است چنان او را شرمنده می‌کند که نمی‌تواند صدای خود را برای درخواست از درگاه خداوند بلند کند و [[زبان]] او به [[مناجات]] با [[حضرت حق]] باز نمی‌شود: {{متن حدیث\|كُلُّ ذَلِكَ حَيَاءٌ مِنْكَ لِسُوءِ عَمَلِي، وَ لِذَاكَ خَمَدَ صَوْتِي‏ عَنِ‏ الْجَأْرِ إِلَيْكَ، وَ كَلَّ لِسَانِي عَنْ مُنَاجَاتِكَ}}<ref>دعای ۱۶.</ref>؛ «[خداوندا!] از کردارهای ناپسند خود شرمنده‌ام؛ زیرا در اثر گناه، صدایم به درخواست بلند نمی‌شود و زبانم توان راز و نجوای با تو را ندارد»<ref>اصول کافی، محمد بن یعقوب کلینی، اسلامیه، تهران، ۱۳۶۲؛ بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، دارالوفا، بیروت، ۱۴۰۴؛ الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین {{ع}}، نشر الهادی، قم، ۱۴۱۸؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه آیت‌الله ناصر مکارم شیرازی، دارالقرآن الکریم، قم، ۱۳۷۳؛ واژگان مترادف و متضاد (الکترونیکی)، فرج‌الله خداپرستی، دانشنامه فارس، شیراز، ۱۳۹۲</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «حیا»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۹۳.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari در ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۳۴

2026-04-28T05:34:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۰۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = حیا		\| موضوع مرتبط = حیا
	\| عنوان مدخل = [[حیا]]		\| عنوان مدخل = حیا
	\| مداخل مرتبط = [[حیا در قرآن]] - [[حیا در فقه اسلامی]] - [[حیا در حدیث]] - [[حیا در نهج البلاغه]] - [[حیا در معارف دعا و زیارات]] - [[حیا در معارف و سیره ~~سجادی~~]] - [[حیا در معارف و سیره ~~نبوی~~]]		\| مداخل مرتبط = [[حیا در قرآن]] - [[حیا در فقه اسلامی]] - [[حیا در حدیث]] - [[حیا در نهج البلاغه]] - [[حیا در معارف دعا و زیارات]] - [[حیا در معارف و سیره نبوی]] - [[حیا در معارف و سیره فاطمی]] - [[حیا در معارف و سیره سجادی]] - [[حیا در عرفان اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'محمدبن' به 'محمد بن'

2023-06-12T10:40:05Z

جایگزینی متن - 'محمدبن' به 'محمد بن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۰
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	از منظر [[امام سجاد]] {{ع}}، با اینکه انسان نسبت به خداوند، [[نافرمانی]] و [[عصیان]] کرده است، اما پناهگاهی جز او ندارد و اگر لحظه‌ای از [[نعمت]] و [[عنایت خداوند]] [[محروم]] شود، هلاک خواهد شد، از این‌رو با سرافکندگی دست نیاز به سوی [[خالق]] [[بی‌نیاز]] دراز می‌کند: «بارالها! در عین شرم‌زدگی، همانند بینوایان عیالمند دست نیاز به سوی تو دراز کرده‌ام و [[اقرار]] می‌کنم که به [[تسلیم]] در [[احسان]] تو کاری نکرده‌ام جز آن‌که از عصیان تو چشم پوشیده‌ام و در همه حال از نعمت‌های تو بی‌بهره نبوده‌ام»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. «خداوندا! اینک در جایگاه [[ندامت]] ایستاده‌ام و به درگاه تو [[توبه]] می‌کنم؛ توبه کسی که از [[افراط]] در گناه پشیمان و از بار گران [[معاصی]] ترسان و از ورطه‌ای که در آن افتاده سخت شرمنده است»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>.		از منظر [[امام سجاد]] {{ع}}، با اینکه انسان نسبت به خداوند، [[نافرمانی]] و [[عصیان]] کرده است، اما پناهگاهی جز او ندارد و اگر لحظه‌ای از [[نعمت]] و [[عنایت خداوند]] [[محروم]] شود، هلاک خواهد شد، از این‌رو با سرافکندگی دست نیاز به سوی [[خالق]] [[بی‌نیاز]] دراز می‌کند: «بارالها! در عین شرم‌زدگی، همانند بینوایان عیالمند دست نیاز به سوی تو دراز کرده‌ام و [[اقرار]] می‌کنم که به [[تسلیم]] در [[احسان]] تو کاری نکرده‌ام جز آن‌که از عصیان تو چشم پوشیده‌ام و در همه حال از نعمت‌های تو بی‌بهره نبوده‌ام»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. «خداوندا! اینک در جایگاه [[ندامت]] ایستاده‌ام و به درگاه تو [[توبه]] می‌کنم؛ توبه کسی که از [[افراط]] در گناه پشیمان و از بار گران [[معاصی]] ترسان و از ورطه‌ای که در آن افتاده سخت شرمنده است»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>.

	از منظر [[امام چهارم]] {{ع}}، توجه انسان به رفتارهای ناشایستی که مرتکب شده است چنان او را شرمنده می‌کند که نمی‌تواند صدای خود را برای درخواست از درگاه خداوند بلند کند و [[زبان]] او به [[مناجات]] با [[حضرت حق]] باز نمی‌شود: {{متن حدیث\|كُلُّ ذَلِكَ حَيَاءٌ مِنْكَ لِسُوءِ عَمَلِي، وَ لِذَاكَ خَمَدَ صَوْتِي‏ عَنِ‏ الْجَأْرِ إِلَيْكَ، وَ كَلَّ لِسَانِي عَنْ مُنَاجَاتِكَ}}<ref>دعای ۱۶.</ref>؛ «[خداوندا!] از کردارهای [[ناپسند]] خود شرمنده‌ام؛ زیرا در اثر گناه، صدایم به درخواست بلند نمی‌شود و زبانم توان[[راز]] و نجوای با تو را ندارد».<ref>اصول کافی، ~~محمدبن~~ یعقوب کلینی، اسلامیه، تهران، ۱۳۶۲؛ بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، دارالوفا، بیروت، ۱۴۰۴؛ الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین {{ع}}، نشر الهادی، قم، ۱۴۱۸؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه آیت‌الله ناصر مکارم شیرازی، دارالقرآن الکریم، قم، ۱۳۷۳؛ واژگان مترادف و متضاد (الکترونیکی)، فرج‌الله خداپرستی، دانشنامه فارس، شیراز، ۱۳۹۲</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «حیا»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۹۳.</ref>		از منظر [[امام چهارم]] {{ع}}، توجه انسان به رفتارهای ناشایستی که مرتکب شده است چنان او را شرمنده می‌کند که نمی‌تواند صدای خود را برای درخواست از درگاه خداوند بلند کند و [[زبان]] او به [[مناجات]] با [[حضرت حق]] باز نمی‌شود: {{متن حدیث\|كُلُّ ذَلِكَ حَيَاءٌ مِنْكَ لِسُوءِ عَمَلِي، وَ لِذَاكَ خَمَدَ صَوْتِي‏ عَنِ‏ الْجَأْرِ إِلَيْكَ، وَ كَلَّ لِسَانِي عَنْ مُنَاجَاتِكَ}}<ref>دعای ۱۶.</ref>؛ «[خداوندا!] از کردارهای [[ناپسند]] خود شرمنده‌ام؛ زیرا در اثر گناه، صدایم به درخواست بلند نمی‌شود و زبانم توان[[راز]] و نجوای با تو را ندارد».<ref>اصول کافی، محمد بن یعقوب کلینی، اسلامیه، تهران، ۱۳۶۲؛ بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، دارالوفا، بیروت، ۱۴۰۴؛ الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین {{ع}}، نشر الهادی، قم، ۱۴۱۸؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه آیت‌الله ناصر مکارم شیرازی، دارالقرآن الکریم، قم، ۱۳۷۳؛ واژگان مترادف و متضاد (الکترونیکی)، فرج‌الله خداپرستی، دانشنامه فارس، شیراز، ۱۳۹۲</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «حیا»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۹۳.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'خداوند عزیز' به 'خداوند عزیز'

2022-08-28T06:48:37Z

جایگزینی متن - 'خداوند عزیز' به 'خداوند عزیز'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۸
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	اندکی درنگ، موجب می‌شود تا انسان [[شرمندگی]] خود را نسبت به خداوند [[درک]] کند و از [[سستی]] خود در [[عبادت]] [[احساس]] ناخرسندی کند: «خداوندا! این [[جایگاه]] کسی است که به سبب [[اعمال]] خود، از تو شرمنده، بر خود [[خشمگین]] واز تو [[خشنود]] است»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>.		اندکی درنگ، موجب می‌شود تا انسان [[شرمندگی]] خود را نسبت به خداوند [[درک]] کند و از [[سستی]] خود در [[عبادت]] [[احساس]] ناخرسندی کند: «خداوندا! این [[جایگاه]] کسی است که به سبب [[اعمال]] خود، از تو شرمنده، بر خود [[خشمگین]] واز تو [[خشنود]] است»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>.

	[[انسان]] [[عاقل]] خود به خوبی احساس می‌کند که در صورت [[ارتکاب گناه]] نمی‌تواند سر خود را به سوی [[آسمان]] بلند کند و از [[خداوند~~]] [[~~عزیز]] درخواست [[اجابت دعا]] نماید. [[امام]] عرضه می‌دارد: «ای خداوند، اگر چنان بگریم که مژگانم فرو ریزد... و از [[شرم]] تو دیده به سوی آسمان بر نکنم، [[شایسته]] آن نیستم که حتی یک [[گناه]] از گناهانم را از [[نامه]] عملم محو کنی»<ref>نیایش شانزدهم.</ref>.		[[انسان]] [[عاقل]] خود به خوبی احساس می‌کند که در صورت [[ارتکاب گناه]] نمی‌تواند سر خود را به سوی [[آسمان]] بلند کند و از [[خداوند عزیز]] درخواست [[اجابت دعا]] نماید. [[امام]] عرضه می‌دارد: «ای خداوند، اگر چنان بگریم که مژگانم فرو ریزد... و از [[شرم]] تو دیده به سوی آسمان بر نکنم، [[شایسته]] آن نیستم که حتی یک [[گناه]] از گناهانم را از [[نامه]] عملم محو کنی»<ref>نیایش شانزدهم.</ref>.

	از منظر [[امام سجاد]] {{ع}}، با اینکه انسان نسبت به خداوند، [[نافرمانی]] و [[عصیان]] کرده است، اما پناهگاهی جز او ندارد و اگر لحظه‌ای از [[نعمت]] و [[عنایت خداوند]] [[محروم]] شود، هلاک خواهد شد، از این‌رو با سرافکندگی دست نیاز به سوی [[خالق]] [[بی‌نیاز]] دراز می‌کند: «بارالها! در عین شرم‌زدگی، همانند بینوایان عیالمند دست نیاز به سوی تو دراز کرده‌ام و [[اقرار]] می‌کنم که به [[تسلیم]] در [[احسان]] تو کاری نکرده‌ام جز آن‌که از عصیان تو چشم پوشیده‌ام و در همه حال از نعمت‌های تو بی‌بهره نبوده‌ام»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. «خداوندا! اینک در جایگاه [[ندامت]] ایستاده‌ام و به درگاه تو [[توبه]] می‌کنم؛ توبه کسی که از [[افراط]] در گناه پشیمان و از بار گران [[معاصی]] ترسان و از ورطه‌ای که در آن افتاده سخت شرمنده است»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>.		از منظر [[امام سجاد]] {{ع}}، با اینکه انسان نسبت به خداوند، [[نافرمانی]] و [[عصیان]] کرده است، اما پناهگاهی جز او ندارد و اگر لحظه‌ای از [[نعمت]] و [[عنایت خداوند]] [[محروم]] شود، هلاک خواهد شد، از این‌رو با سرافکندگی دست نیاز به سوی [[خالق]] [[بی‌نیاز]] دراز می‌کند: «بارالها! در عین شرم‌زدگی، همانند بینوایان عیالمند دست نیاز به سوی تو دراز کرده‌ام و [[اقرار]] می‌کنم که به [[تسلیم]] در [[احسان]] تو کاری نکرده‌ام جز آن‌که از عصیان تو چشم پوشیده‌ام و در همه حال از نعمت‌های تو بی‌بهره نبوده‌ام»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. «خداوندا! اینک در جایگاه [[ندامت]] ایستاده‌ام و به درگاه تو [[توبه]] می‌کنم؛ توبه کسی که از [[افراط]] در گناه پشیمان و از بار گران [[معاصی]] ترسان و از ورطه‌ای که در آن افتاده سخت شرمنده است»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:21:12Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۵۱
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	واژه [[حیا]] را به معنای [[آزرم]]، حُجب، خجلت و [[شرمساری]] دانسته‌اند<ref>فرهنگ واژگان مترادف.</ref>. [[قرآن کریم]]، [[راه رفتن]] یکی از [[دختران شعیب]] برای [[دعوت]] [[حضرت موسی]]{{ع}} را سرشار از حیا معرفی کرده است<ref>{{متن قرآن\|فَجَاءَتْهُ إِحْدَاهُمَا تَمْشِي عَلَى اسْتِحْيَاءٍ قَالَتْ إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا فَلَمَّا جَاءَهُ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ قَالَ لَا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ}} «آنگاه یکی از آن دو که با شرم گام برمی‌داشت نزد او آمد، گفت: پدرم تو را فرا می‌خواند تا مزد آبی را که برای ما (به گوسفندان) دادی به تو بپردازد و چون (موسی) نزد او آمد و داستان (خود) را برای او بازگفت، (شعیب) گفت: مهراس که از گروه ستمکاران رهایی یافتی» سوره قصص، آیه ۲۵.</ref>.		واژه [[حیا]] را به معنای [[آزرم]]، حُجب، خجلت و [[شرمساری]] دانسته‌اند<ref>فرهنگ واژگان مترادف.</ref>. [[قرآن کریم]]، [[راه رفتن]] یکی از [[دختران شعیب]] برای [[دعوت]] [[حضرت موسی]] {{ع}} را سرشار از حیا معرفی کرده است<ref>{{متن قرآن\|فَجَاءَتْهُ إِحْدَاهُمَا تَمْشِي عَلَى اسْتِحْيَاءٍ قَالَتْ إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا فَلَمَّا جَاءَهُ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ قَالَ لَا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ}} «آنگاه یکی از آن دو که با شرم گام برمی‌داشت نزد او آمد، گفت: پدرم تو را فرا می‌خواند تا مزد آبی را که برای ما (به گوسفندان) دادی به تو بپردازد و چون (موسی) نزد او آمد و داستان (خود) را برای او بازگفت، (شعیب) گفت: مهراس که از گروه ستمکاران رهایی یافتی» سوره قصص، آیه ۲۵.</ref>.

	[[رسول خدا]]{{صل}}، حیای عاقلانه را [[علم]]، و حیای جاهلانه را [[حماقت]] خوانده است<ref>اصول کافی، ج۲، ص۱۰۶.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز [[ایمان]] و حیا را لازم و ملزوم یکدیگر دانسته است<ref>بحارالانوار، ج۴۷، ص۴۵.</ref>. [[امام سجاد]]{{ع}} فرمود: «[[انسان]] [[مؤمن]]، هیچ کار حقی را به خاطر [[ریا]] انجام نمی‌دهد و به خاطر حیا ترک نمی‌کند»<ref>بحارالانوار، ج۶۴، ص۴۹۱.</ref>. بنابراین حیای عاقلانه که توأم با ایمان است، خصلتی [[پسندیده]] است که [[آدمی]] را از [[بی‌باکی]] در [[معصیت]] و هتاکی [[بی‌آبرویی]] [[حفظ]] می‌کند؛ اما [[احساس]] انفعالی که موجب ترک [[طاعت الهی]] و طرح سؤال و [[کسب علم]] شود حیای احمقانه است.		[[رسول خدا]] {{صل}}، حیای عاقلانه را [[علم]]، و حیای جاهلانه را [[حماقت]] خوانده است<ref>اصول کافی، ج۲، ص۱۰۶.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} نیز [[ایمان]] و حیا را لازم و ملزوم یکدیگر دانسته است<ref>بحارالانوار، ج۴۷، ص۴۵.</ref>. [[امام سجاد]] {{ع}} فرمود: «[[انسان]] [[مؤمن]]، هیچ کار حقی را به خاطر [[ریا]] انجام نمی‌دهد و به خاطر حیا ترک نمی‌کند»<ref>بحارالانوار، ج۶۴، ص۴۹۱.</ref>. بنابراین حیای عاقلانه که توأم با ایمان است، خصلتی [[پسندیده]] است که [[آدمی]] را از [[بی‌باکی]] در [[معصیت]] و هتاکی [[بی‌آبرویی]] [[حفظ]] می‌کند؛ اما [[احساس]] انفعالی که موجب ترک [[طاعت الهی]] و طرح سؤال و [[کسب علم]] شود حیای احمقانه است.

	آموزه‌های [[صحیفه سجادیه]] در مورد حیا بر رابطه انسان با [[خداوند]] مبتنی است و بی‌پروایی انسان در [[ارتکاب گناه]]، [[نافرمانی]] از خداوند و قدرنشناسی نعمت‌های او را [[یادآوری]] می‌کند.		آموزه‌های [[صحیفه سجادیه]] در مورد حیا بر رابطه انسان با [[خداوند]] مبتنی است و بی‌پروایی انسان در [[ارتکاب گناه]]، [[نافرمانی]] از خداوند و قدرنشناسی نعمت‌های او را [[یادآوری]] می‌کند.

	از منظر [[امام زین‌العابدین]]{{ع}}، بسیاری از توقعات انسان از خداوند نامعقول و ناشی از [[جهل]] او به [[عظمت]] [[خالق]] یگانه هستی و [[ضعف]] و [[ناتوانی]] در [[انجام وظیفه]] [[شکرگزاری]] نسبت به [[آفریدگار]] بی‌همتاست: «بار خدایا! من [نسبت به تو] از [[شرم]] و حیا بهره‌ای چندان نبرده‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هفتم.</ref>.		از منظر [[امام زین‌العابدین]] {{ع}}، بسیاری از توقعات انسان از خداوند نامعقول و ناشی از [[جهل]] او به [[عظمت]] [[خالق]] یگانه هستی و [[ضعف]] و [[ناتوانی]] در [[انجام وظیفه]] [[شکرگزاری]] نسبت به [[آفریدگار]] بی‌همتاست: «بار خدایا! من [نسبت به تو] از [[شرم]] و حیا بهره‌ای چندان نبرده‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هفتم.</ref>.

	اندکی درنگ، موجب می‌شود تا انسان [[شرمندگی]] خود را نسبت به خداوند [[درک]] کند و از [[سستی]] خود در [[عبادت]] [[احساس]] ناخرسندی کند: «خداوندا! این [[جایگاه]] کسی است که به سبب [[اعمال]] خود، از تو شرمنده، بر خود [[خشمگین]] واز تو [[خشنود]] است»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>.		اندکی درنگ، موجب می‌شود تا انسان [[شرمندگی]] خود را نسبت به خداوند [[درک]] کند و از [[سستی]] خود در [[عبادت]] [[احساس]] ناخرسندی کند: «خداوندا! این [[جایگاه]] کسی است که به سبب [[اعمال]] خود، از تو شرمنده، بر خود [[خشمگین]] واز تو [[خشنود]] است»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>.
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	[[انسان]] [[عاقل]] خود به خوبی احساس می‌کند که در صورت [[ارتکاب گناه]] نمی‌تواند سر خود را به سوی [[آسمان]] بلند کند و از [[خداوند]] [[عزیز]] درخواست [[اجابت دعا]] نماید. [[امام]] عرضه می‌دارد: «ای خداوند، اگر چنان بگریم که مژگانم فرو ریزد... و از [[شرم]] تو دیده به سوی آسمان بر نکنم، [[شایسته]] آن نیستم که حتی یک [[گناه]] از گناهانم را از [[نامه]] عملم محو کنی»<ref>نیایش شانزدهم.</ref>.		[[انسان]] [[عاقل]] خود به خوبی احساس می‌کند که در صورت [[ارتکاب گناه]] نمی‌تواند سر خود را به سوی [[آسمان]] بلند کند و از [[خداوند]] [[عزیز]] درخواست [[اجابت دعا]] نماید. [[امام]] عرضه می‌دارد: «ای خداوند، اگر چنان بگریم که مژگانم فرو ریزد... و از [[شرم]] تو دیده به سوی آسمان بر نکنم، [[شایسته]] آن نیستم که حتی یک [[گناه]] از گناهانم را از [[نامه]] عملم محو کنی»<ref>نیایش شانزدهم.</ref>.

	از منظر [[امام سجاد]]{{ع}}، با اینکه انسان نسبت به خداوند، [[نافرمانی]] و [[عصیان]] کرده است، اما پناهگاهی جز او ندارد و اگر لحظه‌ای از [[نعمت]] و [[عنایت خداوند]] [[محروم]] شود، هلاک خواهد شد، از این‌رو با سرافکندگی دست نیاز به سوی [[خالق]] [[بی‌نیاز]] دراز می‌کند: «بارالها! در عین شرم‌زدگی، همانند بینوایان عیالمند دست نیاز به سوی تو دراز کرده‌ام و [[اقرار]] می‌کنم که به [[تسلیم]] در [[احسان]] تو کاری نکرده‌ام جز آن‌که از عصیان تو چشم پوشیده‌ام و در همه حال از نعمت‌های تو بی‌بهره نبوده‌ام»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. «خداوندا! اینک در جایگاه [[ندامت]] ایستاده‌ام و به درگاه تو [[توبه]] می‌کنم؛ توبه کسی که از [[افراط]] در گناه پشیمان و از بار گران [[معاصی]] ترسان و از ورطه‌ای که در آن افتاده سخت شرمنده است»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>.		از منظر [[امام سجاد]] {{ع}}، با اینکه انسان نسبت به خداوند، [[نافرمانی]] و [[عصیان]] کرده است، اما پناهگاهی جز او ندارد و اگر لحظه‌ای از [[نعمت]] و [[عنایت خداوند]] [[محروم]] شود، هلاک خواهد شد، از این‌رو با سرافکندگی دست نیاز به سوی [[خالق]] [[بی‌نیاز]] دراز می‌کند: «بارالها! در عین شرم‌زدگی، همانند بینوایان عیالمند دست نیاز به سوی تو دراز کرده‌ام و [[اقرار]] می‌کنم که به [[تسلیم]] در [[احسان]] تو کاری نکرده‌ام جز آن‌که از عصیان تو چشم پوشیده‌ام و در همه حال از نعمت‌های تو بی‌بهره نبوده‌ام»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. «خداوندا! اینک در جایگاه [[ندامت]] ایستاده‌ام و به درگاه تو [[توبه]] می‌کنم؛ توبه کسی که از [[افراط]] در گناه پشیمان و از بار گران [[معاصی]] ترسان و از ورطه‌ای که در آن افتاده سخت شرمنده است»<ref>نیایش دوازدهم.</ref>.

	از منظر [[امام چهارم]]{{ع}}، توجه انسان به رفتارهای ناشایستی که مرتکب شده است چنان او را شرمنده می‌کند که نمی‌تواند صدای خود را برای درخواست از درگاه خداوند بلند کند و [[زبان]] او به [[مناجات]] با [[حضرت حق]] باز نمی‌شود: {{متن حدیث\|كُلُّ ذَلِكَ حَيَاءٌ مِنْكَ لِسُوءِ عَمَلِي، وَ لِذَاكَ خَمَدَ صَوْتِي‏ عَنِ‏ الْجَأْرِ إِلَيْكَ، وَ كَلَّ لِسَانِي عَنْ مُنَاجَاتِكَ}}<ref>دعای ۱۶.</ref>؛ «[خداوندا!] از کردارهای [[ناپسند]] خود شرمنده‌ام؛ زیرا در اثر گناه، صدایم به درخواست بلند نمی‌شود و زبانم توان[[راز]] و نجوای با تو را ندارد».<ref>اصول کافی، محمدبن یعقوب کلینی، اسلامیه، تهران، ۱۳۶۲؛ بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، دارالوفا، بیروت، ۱۴۰۴؛ الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین{{ع}}، نشر الهادی، قم، ۱۴۱۸؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه آیت‌الله ناصر مکارم شیرازی، دارالقرآن الکریم، قم، ۱۳۷۳؛ واژگان مترادف و متضاد (الکترونیکی)، فرج‌الله خداپرستی، دانشنامه فارس، شیراز، ۱۳۹۲</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «حیا»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۹۳.</ref>		از منظر [[امام چهارم]] {{ع}}، توجه انسان به رفتارهای ناشایستی که مرتکب شده است چنان او را شرمنده می‌کند که نمی‌تواند صدای خود را برای درخواست از درگاه خداوند بلند کند و [[زبان]] او به [[مناجات]] با [[حضرت حق]] باز نمی‌شود: {{متن حدیث\|كُلُّ ذَلِكَ حَيَاءٌ مِنْكَ لِسُوءِ عَمَلِي، وَ لِذَاكَ خَمَدَ صَوْتِي‏ عَنِ‏ الْجَأْرِ إِلَيْكَ، وَ كَلَّ لِسَانِي عَنْ مُنَاجَاتِكَ}}<ref>دعای ۱۶.</ref>؛ «[خداوندا!] از کردارهای [[ناپسند]] خود شرمنده‌ام؛ زیرا در اثر گناه، صدایم به درخواست بلند نمی‌شود و زبانم توان[[راز]] و نجوای با تو را ندارد».<ref>اصول کافی، محمدبن یعقوب کلینی، اسلامیه، تهران، ۱۳۶۲؛ بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، دارالوفا، بیروت، ۱۴۰۴؛ الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین {{ع}}، نشر الهادی، قم، ۱۴۱۸؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه آیت‌الله ناصر مکارم شیرازی، دارالقرآن الکریم، قم، ۱۳۷۳؛ واژگان مترادف و متضاد (الکترونیکی)، فرج‌الله خداپرستی، دانشنامه فارس، شیراز، ۱۳۹۲</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «حیا»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۹۳.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:49:56Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = حیا		\| موضوع مرتبط = حیا
خط ۳۳:		خط ۳۲:

	[[رده:حیا]]		[[رده:حیا]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T07:00:02Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''~~[[حیا]]~~''' است. "'''[[حیا]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[حیا در قرآن]] - [[حیا در فقه اسلامی]] - [[حیا در حدیث]] - [[حیا در نهج البلاغه]] - [[حیا در معارف دعا و زیارات]] - [[حیا در معارف و سیره سجادی]] - [[حیا در معارف و سیره نبوی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = حیا
			\| عنوان مدخل = [[حیا]]
			\| مداخل مرتبط = [[حیا در قرآن]] - [[حیا در فقه اسلامی]] - [[حیا در حدیث]] - [[حیا در نهج البلاغه]] - [[حیا در معارف دعا و زیارات]] - [[حیا در معارف و سیره سجادی]] - [[حیا در معارف و سیره نبوی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-17T20:23:02Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۵۳
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:حیا]]		[[رده:حیا]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T18:13:15Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۴۳
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	از منظر [[امام چهارم]]{{ع}}، توجه انسان به رفتارهای ناشایستی که مرتکب شده است چنان او را شرمنده می‌کند که نمی‌تواند صدای خود را برای درخواست از درگاه خداوند بلند کند و [[زبان]] او به [[مناجات]] با [[حضرت حق]] باز نمی‌شود: {{متن حدیث\|كُلُّ ذَلِكَ حَيَاءٌ مِنْكَ لِسُوءِ عَمَلِي، وَ لِذَاكَ خَمَدَ صَوْتِي‏ عَنِ‏ الْجَأْرِ إِلَيْكَ، وَ كَلَّ لِسَانِي عَنْ مُنَاجَاتِكَ}}<ref>دعای ۱۶.</ref>؛ «[خداوندا!] از کردارهای [[ناپسند]] خود شرمنده‌ام؛ زیرا در اثر گناه، صدایم به درخواست بلند نمی‌شود و زبانم توان[[راز]] و نجوای با تو را ندارد».<ref>اصول کافی، محمدبن یعقوب کلینی، اسلامیه، تهران، ۱۳۶۲؛ بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، دارالوفا، بیروت، ۱۴۰۴؛ الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین{{ع}}، نشر الهادی، قم، ۱۴۱۸؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه آیت‌الله ناصر مکارم شیرازی، دارالقرآن الکریم، قم، ۱۳۷۳؛ واژگان مترادف و متضاد (الکترونیکی)، فرج‌الله خداپرستی، دانشنامه فارس، شیراز، ۱۳۹۲</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «حیا»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۹۳.</ref>		از منظر [[امام چهارم]]{{ع}}، توجه انسان به رفتارهای ناشایستی که مرتکب شده است چنان او را شرمنده می‌کند که نمی‌تواند صدای خود را برای درخواست از درگاه خداوند بلند کند و [[زبان]] او به [[مناجات]] با [[حضرت حق]] باز نمی‌شود: {{متن حدیث\|كُلُّ ذَلِكَ حَيَاءٌ مِنْكَ لِسُوءِ عَمَلِي، وَ لِذَاكَ خَمَدَ صَوْتِي‏ عَنِ‏ الْجَأْرِ إِلَيْكَ، وَ كَلَّ لِسَانِي عَنْ مُنَاجَاتِكَ}}<ref>دعای ۱۶.</ref>؛ «[خداوندا!] از کردارهای [[ناپسند]] خود شرمنده‌ام؛ زیرا در اثر گناه، صدایم به درخواست بلند نمی‌شود و زبانم توان[[راز]] و نجوای با تو را ندارد».<ref>اصول کافی، محمدبن یعقوب کلینی، اسلامیه، تهران، ۱۳۶۲؛ بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، دارالوفا، بیروت، ۱۴۰۴؛ الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین{{ع}}، نشر الهادی، قم، ۱۴۱۸؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه آیت‌الله ناصر مکارم شیرازی، دارالقرآن الکریم، قم، ۱۳۷۳؛ واژگان مترادف و متضاد (الکترونیکی)، فرج‌الله خداپرستی، دانشنامه فارس، شیراز، ۱۳۹۲</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «حیا»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۲۹۳.</ref>

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «حیا»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «حیا»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Jaafari در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۲۲

2021-10-30T08:22:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۵۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[حیا]]''' است. "'''[[حیا]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[حیا]]''' است. "'''[[حیا]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[حیا در قرآن]] - [[حیا در فقه اسلامی]] - [[حیا در حدیث]] - [[حیا در نهج البلاغه~~]] - [[حیا در سیره پیامبر خاتم~~]] - [[حیا در معارف دعا و زیارات]] - [[حیا در معارف و سیره سجادی]] - [[حیا در معارف و سیره نبوی]]</div>		<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[حیا در قرآن]] - [[حیا در فقه اسلامی]] - [[حیا در حدیث]] - [[حیا در نهج البلاغه]] - [[حیا در معارف دعا و زیارات]] - [[حیا در معارف و سیره سجادی]] - [[حیا در معارف و سیره نبوی]]</div>

	==مقدمه==		==مقدمه==