حی در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:21:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۵۱
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	[[قرآن کریم]]، زنده شدن [[زمین]] را به حرکت و [[رشد]] گیاهان میشمرد: {{متن قرآن\|وَمِنْ آيَاتِهِ أَنَّكَ تَرَى الْأَرْضَ خَاشِعَةً فَإِذَا أَنْزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاءَ اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ إِنَّ الَّذِي أَحْيَاهَا لَمُحْيِي الْمَوْتَى إِنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ}}<ref>«و از نشانه‌های او این است که زمین را پژمرده می‌بینی و چون بر آن آب فرو باریم می‌جنبد و می‌بالد، به راستی آن کس که آن را زنده کرد زندگی‌بخش مردگان است که او بر هر کاری تواناست» سوره فصلت، آیه ۳۹.</ref>.		[[قرآن کریم]]، زنده شدن [[زمین]] را به حرکت و [[رشد]] گیاهان میشمرد: {{متن قرآن\|وَمِنْ آيَاتِهِ أَنَّكَ تَرَى الْأَرْضَ خَاشِعَةً فَإِذَا أَنْزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاءَ اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ إِنَّ الَّذِي أَحْيَاهَا لَمُحْيِي الْمَوْتَى إِنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ}}<ref>«و از نشانه‌های او این است که زمین را پژمرده می‌بینی و چون بر آن آب فرو باریم می‌جنبد و می‌بالد، به راستی آن کس که آن را زنده کرد زندگی‌بخش مردگان است که او بر هر کاری تواناست» سوره فصلت، آیه ۳۹.</ref>.

	[[خداوند]] در قرآن کریم، پنج بار به صفت [[حی]] خوانده شده است. از این شمار، در سه [[آیه]]: {{متن قرآن\|اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ...}}<ref>«خداوند است که هیچ خدایی جز آن زنده پایدار نیست که او را چرت و خواب فرا نمی‌گیرد، همه آنچه در آسمان‌ها و زمین است از آن اوست» سوره بقره، آیه ۲۵۵.</ref>، {{متن قرآن\|اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ}}<ref>«خداوند است که هیچ خدایی جز آن زنده بر خویش استوار نیست» سوره آل عمران، آیه ۲.</ref>، {{متن قرآن\|وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا}}<ref>«چهره‌ها در برابر (خداوند) زنده بسیار پایدار فروتن می‌شود و هر کس (بار) ستمی بر دوش دارد نومید می‌گردد» سوره طه، آیه ۱۱۱.</ref>، {{متن قرآن\|الْحَيُّ الْقَيُّومُ}} و در {{متن قرآن\|الْحَيِّ الَّذِي لَا يَمُوتُ}}<ref>«و کار خود را به آن زنده نامیرا واگذار» سوره فرقان، آیه ۵۸.</ref> آمده است. از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل شده است که [[اسم اعظم]] [[الهی]] در سه [[سوره بقره]]، [[آل عمران]] و طه است<ref>الاسماء و الصفات، ج۱، ص۵۹.</ref> و نامی که تنها در این سه [[سوره]] یافت می‌شود، {{متن قرآن\|الْحَيُّ الْقَيُّومُ}} است، [[علامه مجلسی]] {{متن قرآن\|الْحَيّ}} را از نود و نه نام نیکوی [[خداوند]] شمرده است<ref>بحارالانوار، ج۴، ص۱۸۶.</ref>.		[[خداوند]] در قرآن کریم، پنج بار به صفت [[حی]] خوانده شده است. از این شمار، در سه [[آیه]]: {{متن قرآن\|اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ...}}<ref>«خداوند است که هیچ خدایی جز آن زنده پایدار نیست که او را چرت و خواب فرا نمی‌گیرد، همه آنچه در آسمان‌ها و زمین است از آن اوست» سوره بقره، آیه ۲۵۵.</ref>، {{متن قرآن\|اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ}}<ref>«خداوند است که هیچ خدایی جز آن زنده بر خویش استوار نیست» سوره آل عمران، آیه ۲.</ref>، {{متن قرآن\|وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا}}<ref>«چهره‌ها در برابر (خداوند) زنده بسیار پایدار فروتن می‌شود و هر کس (بار) ستمی بر دوش دارد نومید می‌گردد» سوره طه، آیه ۱۱۱.</ref>، {{متن قرآن\|الْحَيُّ الْقَيُّومُ}} و در {{متن قرآن\|الْحَيِّ الَّذِي لَا يَمُوتُ}}<ref>«و کار خود را به آن زنده نامیرا واگذار» سوره فرقان، آیه ۵۸.</ref> آمده است. از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} نقل شده است که [[اسم اعظم]] [[الهی]] در سه [[سوره بقره]]، [[آل عمران]] و طه است<ref>الاسماء و الصفات، ج۱، ص۵۹.</ref> و نامی که تنها در این سه [[سوره]] یافت می‌شود، {{متن قرآن\|الْحَيُّ الْقَيُّومُ}} است، [[علامه مجلسی]] {{متن قرآن\|الْحَيّ}} را از نود و نه نام نیکوی [[خداوند]] شمرده است<ref>بحارالانوار، ج۴، ص۱۸۶.</ref>.

	[[قرآن کریم]] در [[معنای حیات]] دو گونه [[تصرف]] می‌کند: از سویی برخی از آنچه [[مردم]] مرده میپندارند، زنده میشمرد؛ آن کس که در [[راه خدا]] کشته شده، زنده است. و [[جهان]] پس از [[مرگ]]، حیاتی متداوم و پرجنبش دارد. و از سویی دیگر، در معنای [[موت]] و [[حیات]] توسعه می‌دهد و حیات را به معنای [[هدایت]]، [[نیکوکاری]] و [[ایمان]] و [[رستگاری]] به کار می‌برد.		[[قرآن کریم]] در [[معنای حیات]] دو گونه [[تصرف]] می‌کند: از سویی برخی از آنچه [[مردم]] مرده میپندارند، زنده میشمرد؛ آن کس که در [[راه خدا]] کشته شده، زنده است. و [[جهان]] پس از [[مرگ]]، حیاتی متداوم و پرجنبش دارد. و از سویی دیگر، در معنای [[موت]] و [[حیات]] توسعه می‌دهد و حیات را به معنای [[هدایت]]، [[نیکوکاری]] و [[ایمان]] و [[رستگاری]] به کار می‌برد.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:49:50Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = حی		\| موضوع مرتبط = حی
خط ۳۳:		خط ۳۲:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	#[[پرونده:10524027.jpg\|22px]] [[محمد سلطانی\|سلطانی، محمد]]، [[حی - سلطانی (مقاله)\|مقاله «حی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]		# [[پرونده:10524027.jpg\|22px]] [[محمد سلطانی\|سلطانی، محمد]]، [[حی - سلطانی (مقاله)\|مقاله «حی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۳۹:		خط ۳۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:اسماء و صفات الهی]]		[[رده:اسماء و صفات الهی]]

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = حی | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = حی در قرآن | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == حی، صفت مشبهه بر وزن فَعِل (حَیِی) و از مصدر حیات است. بیشتر لغت‌شناسان حیات را به واسطه نقیض آن، موت (مرگ)، تعریف می‌کنند. محمد ا...» ایجاد کرد

2022-06-09T07:50:55Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = حی | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = حی در قرآن | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == حی، صفت مشبهه بر وزن فَعِل (حَیِی) و از مصدر حیات است. بیشتر لغت‌شناسان حیات را به واسطه نقیض آن، موت (مرگ)، تعریف می‌کنند. محمد ا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{امامت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = حی
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط = [[حی در قرآن]]
| پرسش مرتبط =
}}
== مقدمه ==
[[حی]]، صفت مشبهه بر وزن فَعِل (حَیِی) و از مصدر [[حیات]] است. بیشتر لغت‌شناسان حیات را به واسطه نقیض آن، [[موت]] ([[مرگ]])، تعریف می‌کنند. [[محمد ازهری]] [[حَی]] را سخنگوی [[اندیشمند]] ([[متکلم]] [[ناطق]]) می‌داند و زنده بودن [[گیاه]] را آن می‌داند که با طراوت و [[جنبش]] باشد<ref>تهذیب اللغه، ج۵، ص۱۸۶.</ref>. [[ابراهیم زجاج]] حی را به معنای تداوم وجود می‌شمرد و [[خداوند]] را از آن رو که همواره موجود بوده و هست، حی می‌داند<ref>تفسیر اسماء الله الحسنی، ج۱، ص۵۶.</ref>. [[زمخشری]] حی را این چنین معنا می‌کند: حی باقی است که فنایی در او راه ندارد<ref>الکشاف، ج۱، ص۳۲۷.</ref>.

[[فیلسوفان مسلمان]]، حی را مُدرک فعال می‌شمرند<ref>الشفاء، ص۳۶۸.</ref>. [[محمد غزالی]]، [[ضعف]] و شدت حیات را بسته به گستردگی و قوت [[درک]] و فعل می‌داند. به بیان غزالی، حیوانات [[پست‌ترین]] حد حیات را دارا هستند؛ زیرا تنها بر پایه حواس پنج‌گانه درک می‌کنند و بنابراین، [[حیوان]] تنها چیزهایی را می‌تواند درک کند که لمس نماید یا بدو نزدیک باشد. و [[کردار]] حیوانات نیز تنها بر پایه [[شهوت]] و [[غضب]] شکل میگیرد. غزالی، [[حیات]] [[فرشتگان]] را درجه [[برتر]] حیات می‌شمارد؛ زیرا نزدیکی و دوری در درک آنان تأثیری ندارد و کردارشان بر پایه [[تقرب به خداوند]] شکل می‌گیرد. در دیدگاه غزالی، [[حیات انسان]]، بسته به گونه درک و کردارش در طیفی بین حیوان و [[فرشته]] در حرکت است<ref>المقصد الاسنی، ص۴۷.</ref>.

عموم [[متکلمان]] [[مسلمان]]، حیات را آن ویژگی می‌دانند که زمینه را برای [[دانش]] و [[توانایی]] ایجاد می‌کند<ref>التبیان، ج۲، ص۳۰۶؛ المطالب العالیه، ج۳، ص۱۴۳.</ref>. [[علامه طباطبایی]] حیات را گونه وجودی می‌داند که توانایی و [[دانایی]] از آن ترشح می‌کند<ref> المیزان، ج۳، ص۱۸۸.</ref>. مفید حیات را گرد آمدن چهار ویژگی [[رشد]]، [[احساس]] و امکان توانایی و دانش می‌داند<ref>تصحیح اعتقادات الشیعه، ص۹۴.</ref>. [[راغب اصفهانی]]، حیات گیاهان را به رشد کردن، حیات حیوانات را به احساس نمودن و حیات ویژه [[آدمی]] را به داشتن [[عقل]] و [[علم]] و [[ایمان]] میشمرد<ref>مفردات، ص۲۶۸-۲۷۰.</ref>. [[تفسیر فخر رازی]] در کتب [[کلامی]] خویش، دیدگاه [[متکلمان]] را برمی‌گزیند، ولی در [[تفسیر]] خویش، [[سخن]] آنان را مورد [[نقد]] قرار می‌دهد و به دیدگاه زجاج نزدیک می‌شود.

[[قرآن کریم]]، زنده شدن [[زمین]] را به حرکت و [[رشد]] گیاهان میشمرد: {{متن قرآن|وَمِنْ آيَاتِهِ أَنَّكَ تَرَى الْأَرْضَ خَاشِعَةً فَإِذَا أَنْزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاءَ اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ إِنَّ الَّذِي أَحْيَاهَا لَمُحْيِي الْمَوْتَى إِنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ}}<ref>«و از نشانه‌های او این است که زمین را پژمرده می‌بینی و چون بر آن آب فرو باریم می‌جنبد و می‌بالد، به راستی آن کس که آن را زنده کرد زندگی‌بخش مردگان است که او بر هر کاری تواناست» سوره فصلت، آیه ۳۹.</ref>.

[[خداوند]] در قرآن کریم، پنج بار به صفت [[حی]] خوانده شده است. از این شمار، در سه [[آیه]]: {{متن قرآن|اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ...}}<ref>«خداوند است که هیچ خدایی جز آن زنده پایدار نیست که او را چرت و خواب فرا نمی‌گیرد، همه آنچه در آسمان‌ها و زمین است از آن اوست» سوره بقره، آیه ۲۵۵.</ref>، {{متن قرآن|اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ}}<ref>«خداوند است که هیچ خدایی جز آن زنده بر خویش استوار نیست» سوره آل عمران، آیه ۲.</ref>، {{متن قرآن|وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا}}<ref>«چهره‌ها در برابر (خداوند) زنده بسیار پایدار فروتن می‌شود و هر کس (بار) ستمی بر دوش دارد نومید می‌گردد» سوره طه، آیه ۱۱۱.</ref>، {{متن قرآن|الْحَيُّ الْقَيُّومُ}} و در {{متن قرآن|الْحَيِّ الَّذِي لَا يَمُوتُ}}<ref>«و کار خود را به آن زنده نامیرا واگذار» سوره فرقان، آیه ۵۸.</ref> آمده است. از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل شده است که [[اسم اعظم]] [[الهی]] در سه [[سوره بقره]]، [[آل عمران]] و طه است<ref>الاسماء و الصفات، ج۱، ص۵۹.</ref> و نامی که تنها در این سه [[سوره]] یافت می‌شود، {{متن قرآن|الْحَيُّ الْقَيُّومُ}} است، [[علامه مجلسی]] {{متن قرآن|الْحَيّ}} را از نود و نه نام نیکوی [[خداوند]] شمرده است<ref>بحارالانوار، ج۴، ص۱۸۶.</ref>.

[[قرآن کریم]] در [[معنای حیات]] دو گونه [[تصرف]] می‌کند: از سویی برخی از آنچه [[مردم]] مرده میپندارند، زنده میشمرد؛ آن کس که در [[راه خدا]] کشته شده، زنده است. و [[جهان]] پس از [[مرگ]]، حیاتی متداوم و پرجنبش دارد. و از سویی دیگر، در معنای [[موت]] و [[حیات]] توسعه می‌دهد و حیات را به معنای [[هدایت]]، [[نیکوکاری]] و [[ایمان]] و [[رستگاری]] به کار می‌برد.

صفت [[حی]] آن گاه که درباره خداوند به کار می‌رود با صفت [[قیوم]] (همواره [[پایدار]]) همراه است و موت از آن [[نفی]] می‌شود. در حالی که [[حیات آدمی]]، گیاهان و [[زمین]]، پی در پی همراه با موت است. [[حیات]] گیاهان به معنای حرکت و طراوت است و با واژه‌های {{متن قرآن|اهْتَزَّتْ}}، {{متن قرآن|رَبَتْ}} و {{متن قرآن|بَهِيجٍ}} همراه است. و حیات آدمی به معنای دریافت روزی و [[ادراک]] است و با واژه‌های [[رزق]] و [[سمع]] همراه می‌باشد. حیات آدمی به دو مرحله اصلی [[دنیا]] و [[آخرت]] تقسیم می‌شود. در منظومه [[حیات دنیوی]]، واژه‌های متاع (کالا)، قلیل (کَم)، زینة ([[زیور]])، [[غرور]] ([[فریب]])، عَرَض (ناپایدار)، لَعِب ([[بازی]])، لَهو ([[بیهودگی]]) و [[خِزی]] ([[خواری]]) قرار دارند. و در منظومه [[حیات اخروی]] واژه‌های دار ([[خانه]])، قَرار، [[ابقی]] (ماندگار)، حَیَوان ([[زندگی]] پرجنبش)، [[نور]]، [[خیر]] و [[عذاب]] یافت می‌شوند. حیات در همه گونه‌های خویش با موت متناقض است.

[[فخر رازی]] در [[تفسیر]] [[آیة الکرسی]] بیان می‌کند که اگر حی را به معنای موجودی بدانیم که بداند و بتواند، دیگر معنا ندارد که خداوند خود را بدین صفت [[مدح]] کند؛ زیرا [[پست‌ترین]] حیوانات نیز دارای این صفت هستند. بر این پایه، فخر رازی بر آن است که حیات در لغت به معنای کمال در صفات است. وی در [[اثبات]] این سخن به اصطلاح [[احیاء موات]] [[استدلال]] می‌کند. ساختن یا آباد کردن زمین بایر را [[احیاء]] ([[زنده کردن]]) گویند، [[زمین]] زنده شده؛ [[حس]]، حرکت، [[رشد]]، [[درک]] یا [[اندیشه]] ندارد، بلکه در ویژگی‌های یک [[زمین]] به کمال رسیده است. بنابراین [[حیات]] در اجسام نیز، از آن رو به معنای امکان [[دانایی]] و [[توانایی]] دانسته شده که کمال اجسام در دانایی و توانایی است. [[حیات]] [[خداوند]] نیز به معنای [[کمال مطلق]] خواهد بود و هنگامی که خداوند را [[حی]] می‌دانیم بدان معنا است که عدم به هیچ روی در وی راه ندارد. به این معنا که نه در ذات، نه در [[صفات]] [[حقیقی]] و نه در صفات نسبی و اضافی خداوند، عدم راه ندارد<ref>التفسیر الکبیر، ج۷، ص۹.</ref>.

سخن [[محمد غزالی]] در شدت و [[ضعف]] حیات می‌تواند پاسخ [[اعتراض]] [[فخر رازی]] به [[متکلمان]] باشد، غزالی در بیان [[معنای حیات]] خداوند می‌نویسد: زنده مطلق و کامل کسی است که همه مدرکات در [[ادراک]] وی درآید و همه هستی [[کردار]] وی باشد به گونه‌ای که از [[دانش]] وی هیچ [[درک]] شدنی پنهان نماند و هیچ کرده‌ای از کردارش خارج نیست و او همان خداوند است<ref>المقصد الاسنی، ص۴۷.</ref>. [[ملاصدرا]] نیز در پاسخ سخن رازی، حیات را دارای درجات می‌شمرد. به بیان وی، درک [[حیوان]] دریافت [[حسی]] است و کردار او بر پایه حرکت شکل میگیرد؛ در حالی‌که درک درباره خداوند به معنای دریافت تعقلی و [[فعل خداوند]] [[ابداع]] (هستی دادن بدانچه نیست) است<ref>تفسیر القرآن الکریم، ج۴، ص۷۹.</ref>. [[علامه طباطبایی]] بر آن است که حیات حقیقی آن است که هیچ مرگی بر او عارض نشود و حیات را از دیگری نگرفته باشد و به ذات خویش بداند و بتواند. بنابراین، [[حصر]] در [[آیه]] {{متن قرآن|اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ...}}<ref>«خداوند است که هیچ خدایی جز آن زنده پایدار نیست» سوره بقره، آیه ۲۵۵.</ref>، حصری حقیقی است و حیات حقیقی را که هیچ فناء و زوال بدان راه ندارد به خداوند انحصار دارد<ref>المیزان، ج۲، ص۱۸۹.</ref>.

متکلمان [[مسلمان]]، صفت حیات را یکی از هفت صفت ثبوتی خداوند شمرده‌اند. [[خواجه نصیرالدین طوسی]] برای [[اثبات]] آن‌که خداوند حی است، این‌گونه [[استدلال]] می‌کند: خداوند دانای توانا است و هر دانای [[توانایی]] بالضرور زنده است<ref>تجرید الاعتقاد، ص۱۹۲.</ref>. [[ملاصدرا]] برای [[اثبات]] [[حیات]] برای [[خداوند]]، طریقه دیگری را پیش می‌گیرد. به بیان وی، هر صفتی که برای موجود از آن رو که موجود است، کمال باشد؛ مبدأ وجود نیز آن صفت را دارا خواهد بود؛ زیرا آن‌گاه که هستی [[صفت کمالی]] دارد به طریق اولی هستی‌بخش دارای آن صفت کمال خواهد بود<ref>الحکمة المتعالیة، ج۶، ص۴۱۹.</ref>.

[[طوسی]] معنای دو صفت [[سمع]] و [[بصر]] را به صفت حیات ارجاع می‌دهد<ref>الاقتصاد، ص۵۷.</ref>. ملاصدرا بر آن است که نام [[حی]] همه نام‌های ذاتی خداوند را دربر می‌گیرد؛ صفات [[وجوب]] وجود، وجوب ایجاد، [[اراده]]، [[قدرت]]، [[بینایی]]، [[شنوایی]] و [[سخن گفتن]] لازمه صفت حیات است<ref>اسرار الآیات، ص۴۴.</ref>. [[ملاهادی سبزواری]] همچون دیگر [[فیلسوفان]]، [[حیات]] را [[درک]] و فعل می‌شمرد. وی می‌سراید: {{عربی|"والحي دراكا و فعالا بدا"}}<ref>شرح المنظومه، ج۳، ص۵۵۱.</ref>. وی حیات خداوند را کامل و تمام می‌شمرد، بدان معنا که همه چیز را به [[علم حضوری]] [[دانا]] است و به [[عنایت]] فاعل است<ref>شرح الاسماء الحسنی، سبزواری، ص۱۳۸.</ref>.

[[ابن عربی]] بر این [[باور]] است که مرتبه نام حی بر دیگر [[نام‌های خداوند]] مقدم است. این نام اصل است و دیگر صفات و نام‌ها همچون شاخه‌ها و برگ‌های آن هستند. [[حقیقت]] این نام [[الهی]] در تمام اجزای عالم سریان دارد<ref>الفتوحات، ج۳، ص۳۲۴.</ref>. وی بر این باور است که همه چیز در این [[جهان]] حی است؛ حیات برخی را درک می‌کنیم و حیات برخی دیگر جز به [[شهود]] [[کشف]] نمی‌شود. وی تسبیح‌گویی موجودات را، [[شاهد]] بر این حیات فراگیر می‌شمارد <ref>الفتوحات، ج۳، ص۵۵۷.</ref>.<ref>[[محمد سلطانی|سلطانی، محمد]]، [[حی - سلطانی (مقاله)|مقاله «حی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص ۶۶۰ - ۶۶۲.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
#[[پرونده:10524027.jpg|22px]] [[محمد سلطانی|سلطانی، محمد]]، [[حی - سلطانی (مقاله)|مقاله «حی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:مدخل]]
[[رده:اسماء و صفات الهی]]