خاندان امام حسین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-07-04T13:20:36Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۰
خط ۳:		خط ۳:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	{{اصلی\|امام علی علیه‌السلام\|حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام)}}		{{اصلی\|امام علی علیه‌السلام\|حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام)}}
	[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. فرزانگان، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های فرهیخته دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]] {{ع}} و برادرش [[امام حسن]] {{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]] {{ع}} که از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین {{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]] {{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های غیرتمند و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا {{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۶۱.</ref>.		[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. فرزانگان، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های فرهیخته دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]] {{ع}} و برادرش [[امام حسن]] {{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]] {{ع}} که از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین {{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک خطابه حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]] {{ع}} میان کشته شدن یا پذیرفتن [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های غیرتمند و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا {{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۶۱.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* مقدمه */

2023-07-31T12:47:12Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۱۷
خط ۳:		خط ۳:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	{{اصلی\|امام علی علیه‌السلام\|حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام)}}		{{اصلی\|امام علی علیه‌السلام\|حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام)}}
			[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. فرزانگان، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های فرهیخته دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]] {{ع}} و برادرش [[امام حسن]] {{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]] {{ع}} که از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین {{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]] {{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های غیرتمند و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا {{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۶۱.</ref>.
	[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. ~~[[فرزانگان]]،~~ غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های [[فرهیخته]] دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]] {{ع}} و برادرش [[امام حسن]] {{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]] {{ع}} که از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین {{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]] {{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های [[غیرتمند]] و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا {{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۱.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:22:23Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۵۲
خط ۴:		خط ۴:
	{{اصلی\|امام علی علیه‌السلام\|حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام)}}		{{اصلی\|امام علی علیه‌السلام\|حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام)}}

	[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. [[فرزانگان]]، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های [[فرهیخته]] دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]]{{ع}} و برادرش [[امام حسن]]{{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]]{{ع}} که از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین{{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]]{{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های [[غیرتمند]] و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا{{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۱.</ref>.		[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. [[فرزانگان]]، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های [[فرهیخته]] دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]] {{ع}} و برادرش [[امام حسن]] {{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]] {{ع}} که از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین {{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]] {{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های [[غیرتمند]] و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا {{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۱.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:51:24Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = خاندان امام حسین \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = خاندان امام حسین \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	{{اصلی\|امام علی علیه‌السلام\|حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام)}}		{{اصلی\|امام علی علیه‌السلام\|حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام)}}

	[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. [[فرزانگان]]، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های [[فرهیخته]] دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]]{{ع}} و برادرش [[امام حسن]]{{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]]{{ع}} که از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین{{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]]{{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های [[غیرتمند]] و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا{{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۱.</ref>.		[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. [[فرزانگان]]، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های [[فرهیخته]] دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]]{{ع}} و برادرش [[امام حسن]]{{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]]{{ع}} که از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین{{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]]{{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های [[غیرتمند]] و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا{{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۱.</ref>.

خط ۱۵:		خط ۱۵:

	[[رده:امام حسین]]		[[رده:امام حسین]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Bahmani: /* مقدمه */

2022-07-28T04:28:33Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۸
خط ۳:		خط ۳:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
			{{اصلی\|امام علی علیه‌السلام\|حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام)}}
	[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. [[فرزانگان]]، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های [[فرهیخته]] دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]]{{ع}} و برادرش [[امام حسن]]{{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]]{{ع}} که از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین{{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]]{{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های [[غیرتمند]] و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا{{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۱.</ref>.		[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. [[فرزانگان]]، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های [[فرهیخته]] دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]]{{ع}} و برادرش [[امام حسن]]{{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]]{{ع}} که از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین{{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]]{{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های [[غیرتمند]] و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا{{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۱.</ref>.

Bahmani: /* مقدمه */

2022-07-28T04:27:01Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۷
خط ۳:		خط ۳:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. [[فرزانگان]]، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های [[فرهیخته]] دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]]{{ع}} و برادرش [[امام حسن]]{{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]]{{ع}} که از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین{{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]]{{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های [[غیرتمند]] و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا{{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۱.</ref>		[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. [[فرزانگان]]، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های [[فرهیخته]] دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]]{{ع}} و برادرش [[امام حسن]]{{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]]{{ع}} که از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین{{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]]{{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های [[غیرتمند]] و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا{{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۱.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۲۵

2022-07-28T04:25:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[خاندان امام حسین در حدیث]] - [[خاندان امام حسین در تاریخ اسلامی]] - [[خاندان امام حسین در معارف و سیره حسینی]]~~\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = خاندان امام حسین \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. [[فرزانگان]]، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های [[فرهیخته]] دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]]{{ع}} و برادرش [[امام حسن]]{{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]]{{ع}} که از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین{{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]]{{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های [[غیرتمند]] و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا{{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۱.</ref>		[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. [[فرزانگان]]، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های [[فرهیخته]] دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]]{{ع}} و برادرش [[امام حسن]]{{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]]{{ع}} که از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین{{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]]{{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های [[غیرتمند]] و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا{{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۱.</ref>

خط ۱۳:		خط ۱۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~خاندان~~ امام حسین]]		[[رده:امام حسین]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T16:02:24Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[خاندان امام حسین در حدیث]] - [[خاندان امام حسین در تاریخ اسلامی]] - [[خاندان امام حسین در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[خاندان امام حسین در حدیث]] - [[خاندان امام حسین در تاریخ اسلامی]] - [[خاندان امام حسین در معارف و سیره حسینی]]~~</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:24:53Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۴
خط ۵:		خط ۵:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. [[فرزانگان]]، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های [[فرهیخته]] دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]]{{ع}} و برادرش [[امام حسن]]{{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]]{{ع}} که از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین{{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]]{{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های [[غیرتمند]] و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا{{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۱.</ref>		[[خانواده]]، نخستین نشانه [[شخصیت]]، [[اخلاق]] و [[فرهنگ]] انسان‌هاست. [[فرزانگان]]، غالباً ریشه در نیاکان و خانواده‌های [[فرهیخته]] دارند. [[پیامبران]] و اوصیای آنان، در قله [[فرزانگی]] و همگی از تبار [[نیکان]] و صالحان‌اند؛ اما در میان مردان [[جهان]]، هیچ کس به پایه [[شرافت]] و [[کرامت]] [[خانوادگی]] [[امام حسین]]{{ع}} و برادرش [[امام حسن]]{{ع}} نمی‌رسد که جدشان [[خاتم انبیا]] و پدرشان سَرور [[اوصیا]] و مادرشان [[فاطمه زهرا]]، سَرور [[زنان]] جهان، باشد. در [[زیارت]] [[سید الشهدا]]{{ع}} که از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده، می‌خوانیم: «[[گواهی]] می‌دهم که تو نوری در پشت‌های والا و رَحِم‌های [[پاک]] بودی. [[جاهلیت]] با پلیدی‌هایش تو را نیالود و جامه‌های سیاه و تیره آن، تو را به [[خطا]] نینداخت»<ref>{{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ‏ كُنْتَ‏ نُوراً فِي‏ الْأَصْلَابِ‏ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِيَابِهَا}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. بر پایه گزارش منابع معتبر، امام حسین{{ع}} در [[روز عاشورا]]، ضمن یک [[خطابه]] حماسی، درباره تأثیر [[آلودگی]] خانوادگی [[ابن زیاد]] در مخیر کردن [[امام]]{{ع}} میان کشته شدن یا [[پذیرفتن]] [[ذلت]] [[بیعت]] با [[یزید]]، و یاد کردن از نقش [[پاکی]] خانوادگی خود در [[امتناع]] از ذلت‌پذیری، می‌فرماید: «بدانید که بی‌نسبِ پسر بی‌نسب، مرا میان دو چیز، قرار داده است: [[شمشیر]] و [[خواری]]؛ و دور است از ما که تن به خواری بدهیم. [[خدا]] و فرستاده‌اش و [[مؤمنان]] و دامن‌های پاک و [[پاکیزه]] و دل‌های [[غیرتمند]] و جان‌های بزرگ‌منش، این را بر ما نمی‌پذیرند که فرمانبُرداری از [[فرومایگان]] را بر [[مرگ]] شرافتمندانه، ترجیح دهیم»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا وَ إنَّ الدَّعِيَّ ابنَ الدَّعِيِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ؛ بَينَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وهَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ ورَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ، وحُجورٌ طابَت، وحُجورٌ طَهُرَت، واُنوفٌ حَمِيَّةٌ ونُفوسٌ أبِيَّةٌ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ}}؛ مصباح المتهجد، ص۷۱۷؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۹۷، ح۳۲.</ref>. و بدین‌سان، [[خاندان]] [[مطهر]] و باکرامت سید الشهدا{{ع}} در [[تکوین]] شخصیت باعظمت و حماسه‌آفرین آن بزرگوار، سهیم بود.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۱.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: جایگزینی متن - '
' به '
'

2022-01-17T15:00:06Z

جایگزینی متن - '</div> <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">' به '</div>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۰
خط ۲:		خط ۲:
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[خاندان امام حسین در حدیث]] - [[خاندان امام حسین در تاریخ اسلامی]] - [[خاندان امام حسین در معارف و سیره حسینی]]</div>		<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[خاندان امام حسین در حدیث]] - [[خاندان امام حسین در تاریخ اسلامی]] - [[خاندان امام حسین در معارف و سیره حسینی]]</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

خاندان امام حسین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

Bahmani: /* مقدمه */

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

Bahmani: /* مقدمه */

Bahmani: /* مقدمه */

Bahmani در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۲۵

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

Heydari: جایگزینی متن - ' ' به ''

Heydari: جایگزینی متن - '
' به '
'