خبیب بن عدی انصاری در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۶

2026-02-08T10:26:17Z

Bahmani در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۵۵

2026-02-08T09:55:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = خبیب بن عدی انصاری		\| موضوع مرتبط = خبیب بن عدی انصاری
	\| عنوان مدخل = [[خبیب بن عدی انصاری]]		\| عنوان مدخل = خبیب بن عدی انصاری
	\| مداخل مرتبط = [[خبیب بن عدی انصاری در قرآن]] - [[خبیب بن عدی انصاری در تاریخ اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[خبیب بن عدی انصاری در قرآن]] - [[خبیب بن عدی انصاری در تاریخ اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
خط ۱۱۰:		خط ۱۱۰:
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]
	[[رده:اصحاب پیامبر]]		[[رده:اصحاب پیامبر]]
	~~[[رده:خبیب بن عدی انصاری]]~~

Ali در ‏۱۵ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۷

2025-10-15T19:57:54Z

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'اهل مدینه' به 'اهل مدینه'

2023-02-12T06:51:16Z

جایگزینی متن - 'اهل مدینه' به 'اهل مدینه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۱
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[خبیب بن عدی بن عوف بن مالک بن اوس انصاری]]، [[اهل~~]] [[~~مدینه]] و از [[قبیله اوس]] می‌باشد<ref>اسد الغابه، ابن اثیر، ج۱، ص۵۹۷ اسد الغابه، ابن اثیر، ج۱، ص۵۹۷.</ref>. در [[جنگ بدر]] خبیب بن عدی ضربه [[سختی]] خورد چنان که گوشت و پوست محل زخم برگشت، [[پیامبر]] {{صل}} آب دهان خویش را روی زخم او افکند و با [[ملایمت]] بر آن دست کشید و آن را به حالت اول در آورد و همان دم زخم [[جوش]] خورد<ref>دلائل النبوه، بیهقی (ترجمه: مهدوی دامغانی)، ج۲، ص۲۶۴.</ref>.		[[خبیب بن عدی بن عوف بن مالک بن اوس انصاری]]، [[اهل مدینه]] و از [[قبیله اوس]] می‌باشد<ref>اسد الغابه، ابن اثیر، ج۱، ص۵۹۷ اسد الغابه، ابن اثیر، ج۱، ص۵۹۷.</ref>. در [[جنگ بدر]] خبیب بن عدی ضربه [[سختی]] خورد چنان که گوشت و پوست محل زخم برگشت، [[پیامبر]] {{صل}} آب دهان خویش را روی زخم او افکند و با [[ملایمت]] بر آن دست کشید و آن را به حالت اول در آورد و همان دم زخم [[جوش]] خورد<ref>دلائل النبوه، بیهقی (ترجمه: مهدوی دامغانی)، ج۲، ص۲۶۴.</ref>.

	وی در جنگ بدر [[حارث بن عامر]] را کشت. لذا هنگامی که او در ماجرای [[رجیع]] [[اسیر]] و به [[مکه]] برده شد، بازماندگان حارث او را خریدند تا به تلافی کشتن پدرشان به [[قتل]] برسانند. ماجرای رجیع در [[سال سوم هجرت]] پیش آمد. در این ماجرا [[خبیب]] و نُه تن دیگر از [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} که برای [[آموزش قرآن]] رفته بودند، به دست [[مشرکان]] اسیر و بعد کشته شدند<ref>الاستیعاب، ابن عبد البر، ج۲، ص۴۴۰.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[خبیب بن عدی (مقاله)\|مقاله «خبیب بن عدی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص ۳۵.</ref>		وی در جنگ بدر [[حارث بن عامر]] را کشت. لذا هنگامی که او در ماجرای [[رجیع]] [[اسیر]] و به [[مکه]] برده شد، بازماندگان حارث او را خریدند تا به تلافی کشتن پدرشان به [[قتل]] برسانند. ماجرای رجیع در [[سال سوم هجرت]] پیش آمد. در این ماجرا [[خبیب]] و نُه تن دیگر از [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} که برای [[آموزش قرآن]] رفته بودند، به دست [[مشرکان]] اسیر و بعد کشته شدند<ref>الاستیعاب، ابن عبد البر، ج۲، ص۴۴۰.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[خبیب بن عدی (مقاله)\|مقاله «خبیب بن عدی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص ۳۵.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'ولیکن' به 'لکن'

2022-10-18T10:44:46Z

جایگزینی متن - 'ولیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۱۴
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	[[عثمان بن محمد اخنسی]] می‌گوید: "[[عمر بن خطاب]]، [[سعید بن عامر بن حذیم جمحی]] را [[فرماندار]] [[حمص]] کرد. اتفاقاً او در حالی که میان [[اصحاب]] خود بود، ناگهان [[غش]] کرد. این مطلب را به [[عمر]] گفتند. چون [[سعید]] از حمص، پیش عمر آمد، عمر از او پرسید: موضوع چه بوده است؟ آیا تو [[جن]] زده هستی؟ او گفت: "‌ای [[امیر مؤمنان]]، نه به خدا سوگند، ولی من هنگام کشتن خبیب حاضر بودم و نفرین او را شنیدم و به خدا قسم، در هر جا که باشم اگر آن منظره به خاطرم بیاید، غش می‌کنم. " گویند: این مسئله موجب زیاد شدن [[احترام]] او پیش عمر شد.		[[عثمان بن محمد اخنسی]] می‌گوید: "[[عمر بن خطاب]]، [[سعید بن عامر بن حذیم جمحی]] را [[فرماندار]] [[حمص]] کرد. اتفاقاً او در حالی که میان [[اصحاب]] خود بود، ناگهان [[غش]] کرد. این مطلب را به [[عمر]] گفتند. چون [[سعید]] از حمص، پیش عمر آمد، عمر از او پرسید: موضوع چه بوده است؟ آیا تو [[جن]] زده هستی؟ او گفت: "‌ای [[امیر مؤمنان]]، نه به خدا سوگند، ولی من هنگام کشتن خبیب حاضر بودم و نفرین او را شنیدم و به خدا قسم، در هر جا که باشم اگر آن منظره به خاطرم بیاید، غش می‌کنم. " گویند: این مسئله موجب زیاد شدن [[احترام]] او پیش عمر شد.

	از [[نوفل بن معاویه دیلی]] هم [[نقل]] شده که می‌گفت: من هم در آن [[روز]] که خبیب، نفرین کرد، حاضر بودم و هیچ کس را ندیدم که از نفرین او [[جان]] سالم به در برده باشد. من در ردیف اول [[ایستاده]] بودم و از ترس نفرین او به [[زمین]] نشستم. یک ماه بلکه بیشتر، در مجامع [[قریش]] فقط صحبت از نفرین خبیب بود و [[مشرکان]] چون خواستند خبیب را به دار، بیاویزند این چند [[بیت]] را خواند: همه گروه‌ها با تمام افراد قبیله‌ها را به دور من گرد آورده‌اند؛ همه آنها [[دشمنی]] را علیه من ابراز می‌کنند؛ بر علیه من که در بند و زنجیر هستم. با [[زنان]] و فرزندانشان آمده‌اند و مرا به درختی بلند برای به دار کشیدن، نزدیک کرده‌اند. به [[خدا]] [[شکایت]] می‌برم از [[غربت]] و مصیبتم و از آن چه که این گروهها هنگام مرگم برایم آماده کرده‌اند. پس ای [[خداوند]] [[عرش]] مرا بر آنچه درباره من می‌خواهند [[صبر]] و [[بردباری]] ده که گوشتم را می‌برند و امیدم [[بریده]] شده است. و این در [[راه خدا]] خواهد بود و اگر بخواهد بر پاره‌های پراکنده تن من [[برکت]] خواهد داد. مرا مخیر کرده‌اند که یا [[کافر]] شوم یا بمیرم و چشمانم فرو ریختند اما از روی [[بی تابی]] نبود. من از [[مرگ]] نمی‌ترسم زیرا من مرده‌ام ~~ولیکن~~ [[ترس]] من از [[آتش]] برافروخته است. و هرگاه [[مسلمان]] بمیرم به خدا قسم نمی‌ترسم که مرگم به کدام پهلویم (و چگونه) باشد. من کسی نیستم که برای [[دشمن]] [[خشوع]] یا فریاد و ناله کنم که بازگشتم به سوی خداست<ref>{{عربی\|لَقَدْ جَمَعَ اَلْأَحْزَابُ حَوْلِي وَ أَلَّبُوا قَبَائِلَهُمْ وَ اِسْتَجْمَعُوا كُلَّ مَجْمَعٍ وَ قَدْ حَشَدُوا أَوْلاَدَهُمْ وَ نِسَاءَهُمْ وَ قَرُبْتُ مِنْ جَذَعٍ طَوِيلٍ مُمْنَعٍ فَذَا اَلْعَرْشِ صَبِّرْنِي عَلَى مَا يُرَادُ بِي فَقَدْ بَاسَ مِنْهُمْ بَعْدَ يَوْمِي وَ مَطْمَعِي وَ تَاللَّهِ مَا أَخْشَى إِذَا كُنْتُ ذَا تُقًى عَلَى أَيِّ جَمْعٍ كَانَ لِلَّهِ مَصْرَعِي فذا العرش، صبرنی علی ما یراد بی فقد بضعوا لحمی و قد یاس مطمعی و ذلک فی ذات الإله و إن یشأ پبارک علی أوصال شلو ممع و قد خیرونی الکفر و الموت دونه وقد هملت عینای من غیر مجزع، و ما بی حذار الموت، إنی لمیت و لکن حذاری جحم نار ملقع فو الله ما أرجوا إذا مت مسلما علی‌ای جنب کان فی الله مضجعی فلست بمبد للعدو تخشع ولا جزعا إنی إلی الله مرجعی}}؛السیرة النبویه، ابن هشام، ج۳، ص۸۵-۱۸۴.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[خبیب بن عدی (مقاله)\|مقاله «خبیب بن عدی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص ۴۲-۴۴.</ref>		از [[نوفل بن معاویه دیلی]] هم [[نقل]] شده که می‌گفت: من هم در آن [[روز]] که خبیب، نفرین کرد، حاضر بودم و هیچ کس را ندیدم که از نفرین او [[جان]] سالم به در برده باشد. من در ردیف اول [[ایستاده]] بودم و از ترس نفرین او به [[زمین]] نشستم. یک ماه بلکه بیشتر، در مجامع [[قریش]] فقط صحبت از نفرین خبیب بود و [[مشرکان]] چون خواستند خبیب را به دار، بیاویزند این چند [[بیت]] را خواند: همه گروه‌ها با تمام افراد قبیله‌ها را به دور من گرد آورده‌اند؛ همه آنها [[دشمنی]] را علیه من ابراز می‌کنند؛ بر علیه من که در بند و زنجیر هستم. با [[زنان]] و فرزندانشان آمده‌اند و مرا به درختی بلند برای به دار کشیدن، نزدیک کرده‌اند. به [[خدا]] [[شکایت]] می‌برم از [[غربت]] و مصیبتم و از آن چه که این گروهها هنگام مرگم برایم آماده کرده‌اند. پس ای [[خداوند]] [[عرش]] مرا بر آنچه درباره من می‌خواهند [[صبر]] و [[بردباری]] ده که گوشتم را می‌برند و امیدم [[بریده]] شده است. و این در [[راه خدا]] خواهد بود و اگر بخواهد بر پاره‌های پراکنده تن من [[برکت]] خواهد داد. مرا مخیر کرده‌اند که یا [[کافر]] شوم یا بمیرم و چشمانم فرو ریختند اما از روی [[بی تابی]] نبود. من از [[مرگ]] نمی‌ترسم زیرا من مرده‌ام لکن [[ترس]] من از [[آتش]] برافروخته است. و هرگاه [[مسلمان]] بمیرم به خدا قسم نمی‌ترسم که مرگم به کدام پهلویم (و چگونه) باشد. من کسی نیستم که برای [[دشمن]] [[خشوع]] یا فریاد و ناله کنم که بازگشتم به سوی خداست<ref>{{عربی\|لَقَدْ جَمَعَ اَلْأَحْزَابُ حَوْلِي وَ أَلَّبُوا قَبَائِلَهُمْ وَ اِسْتَجْمَعُوا كُلَّ مَجْمَعٍ وَ قَدْ حَشَدُوا أَوْلاَدَهُمْ وَ نِسَاءَهُمْ وَ قَرُبْتُ مِنْ جَذَعٍ طَوِيلٍ مُمْنَعٍ فَذَا اَلْعَرْشِ صَبِّرْنِي عَلَى مَا يُرَادُ بِي فَقَدْ بَاسَ مِنْهُمْ بَعْدَ يَوْمِي وَ مَطْمَعِي وَ تَاللَّهِ مَا أَخْشَى إِذَا كُنْتُ ذَا تُقًى عَلَى أَيِّ جَمْعٍ كَانَ لِلَّهِ مَصْرَعِي فذا العرش، صبرنی علی ما یراد بی فقد بضعوا لحمی و قد یاس مطمعی و ذلک فی ذات الإله و إن یشأ پبارک علی أوصال شلو ممع و قد خیرونی الکفر و الموت دونه وقد هملت عینای من غیر مجزع، و ما بی حذار الموت، إنی لمیت و لکن حذاری جحم نار ملقع فو الله ما أرجوا إذا مت مسلما علی‌ای جنب کان فی الله مضجعی فلست بمبد للعدو تخشع ولا جزعا إنی إلی الله مرجعی}}؛السیرة النبویه، ابن هشام، ج۳، ص۸۵-۱۸۴.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[خبیب بن عدی (مقاله)\|مقاله «خبیب بن عدی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص ۴۲-۴۴.</ref>

	== [[خبیب]] و عدم [[تقیه]] ==		== [[خبیب]] و عدم [[تقیه]] ==

Wasity: جایگزینی متن - 'شان نزول' به 'شأن نزول'

2022-10-13T14:40:26Z

جایگزینی متن - 'شان نزول' به 'شأن نزول'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۱۰
خط ۷۲:		خط ۷۲:

	== [[شماتت]] [[منافقین]] و [[نزول آیات]] ==		== [[شماتت]] [[منافقین]] و [[نزول آیات]] ==
	[[ابن عباس]] می‌گوید: هنگامی که خبر کشته شدن مرند و [[عاصم]] به [[منافقان]] مدینه رسید، [[زبان]] به شماتت و ایراد گشودند و گفتند: اینها چه بدبخت‌هایی بودند که نه در [[خانه]] خود نشستند و نه توانستند در خارج، بدان منظوری که رفته بودند، کاری صورت دهند، و [[بیهوده]] به [[هلاکت]] رسیدند؟ پس [[خدای تعالی]] این [[آیات]] را بر [[پیامبر]] {{صل}} نازل فرمود: {{متن قرآن\|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللَّهَ عَلَى مَا فِي قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصَامِ * وَإِذَا تَوَلَّى سَعَى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ * وَإِذَا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ}}<ref>"و از مردم کسی است که گفتارش درباره زندگی این جهان تو را به شگفتی وا می‌دارد و خداوند را بر آنچه در دل دارد گواه می‌گیرد و همو کینه‌توزترین دشمنان است * و چون به سرپرستی در کاری دسترسی یابد می‌کوشد که در زمین تبهکاری ورزد و کشت و پشت را نابود کند و خداوند تباهی را دوست نمی‌دارد * و چون به او گویند: از خداوند پروا کن، خویشتن‌بینی او را به گناه می‌کشاند پس دوزخ او را بس و بی‌گمان، این بستر بد است" سوره بقره، آیه ۲۰۴-۲۰۶. این خبر برای ~~شان~~ نزول آیة {{متن قرآن\|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ}}؛ همین خبر خبیب را مدعی شده است، در حالی که نزول آن در‌شان امیر المؤمنین علی {{ع}} مسلم است، لذا این آیه را نیاوردیم؛ (یوسفی غروی) و تک: شرح حال سمرة بن جندب، شماره ۱۶۰.</ref><ref>السیره النبویه، ابن هشام (ترجمه: رسولی)، ج۲، ص۱۳۸۲.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[خبیب بن عدی (مقاله)\|مقاله «خبیب بن عدی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص ۴۸-۴۹.</ref>		[[ابن عباس]] می‌گوید: هنگامی که خبر کشته شدن مرند و [[عاصم]] به [[منافقان]] مدینه رسید، [[زبان]] به شماتت و ایراد گشودند و گفتند: اینها چه بدبخت‌هایی بودند که نه در [[خانه]] خود نشستند و نه توانستند در خارج، بدان منظوری که رفته بودند، کاری صورت دهند، و [[بیهوده]] به [[هلاکت]] رسیدند؟ پس [[خدای تعالی]] این [[آیات]] را بر [[پیامبر]] {{صل}} نازل فرمود: {{متن قرآن\|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللَّهَ عَلَى مَا فِي قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصَامِ * وَإِذَا تَوَلَّى سَعَى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ * وَإِذَا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ}}<ref>"و از مردم کسی است که گفتارش درباره زندگی این جهان تو را به شگفتی وا می‌دارد و خداوند را بر آنچه در دل دارد گواه می‌گیرد و همو کینه‌توزترین دشمنان است * و چون به سرپرستی در کاری دسترسی یابد می‌کوشد که در زمین تبهکاری ورزد و کشت و پشت را نابود کند و خداوند تباهی را دوست نمی‌دارد * و چون به او گویند: از خداوند پروا کن، خویشتن‌بینی او را به گناه می‌کشاند پس دوزخ او را بس و بی‌گمان، این بستر بد است" سوره بقره، آیه ۲۰۴-۲۰۶. این خبر برای شأن نزول آیة {{متن قرآن\|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ}}؛ همین خبر خبیب را مدعی شده است، در حالی که نزول آن در‌شان امیر المؤمنین علی {{ع}} مسلم است، لذا این آیه را نیاوردیم؛ (یوسفی غروی) و تک: شرح حال سمرة بن جندب، شماره ۱۶۰.</ref><ref>السیره النبویه، ابن هشام (ترجمه: رسولی)، ج۲، ص۱۳۸۲.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[خبیب بن عدی (مقاله)\|مقاله «خبیب بن عدی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص ۴۸-۴۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:23:04Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:52:06Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = خبیب بن عدی انصاری		\| موضوع مرتبط = خبیب بن عدی انصاری

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:26:52Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۶
خط ۷۴:		خط ۷۴:
	==[[شماتت]] [[منافقین]] و [[نزول آیات]]==		==[[شماتت]] [[منافقین]] و [[نزول آیات]]==
	[[ابن عباس]] می‌گوید: هنگامی که خبر کشته شدن مرند و [[عاصم]] به [[منافقان]] مدینه رسید، [[زبان]] به شماتت و ایراد گشودند و گفتند: اینها چه بدبخت‌هایی بودند که نه در [[خانه]] خود نشستند و نه توانستند در خارج، بدان منظوری که رفته بودند، کاری صورت دهند، و [[بیهوده]] به [[هلاکت]] رسیدند؟ پس [[خدای تعالی]] این [[آیات]] را بر [[پیامبر]]{{صل}} نازل فرمود: {{متن قرآن\|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللَّهَ عَلَى مَا فِي قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصَامِ * وَإِذَا تَوَلَّى سَعَى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ * وَإِذَا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ}}<ref>"و از مردم کسی است که گفتارش درباره زندگی این جهان تو را به شگفتی وا می‌دارد و خداوند را بر آنچه در دل دارد گواه می‌گیرد و همو کینه‌توزترین دشمنان است * و چون به سرپرستی در کاری دسترسی یابد می‌کوشد که در زمین تبهکاری ورزد و کشت و پشت را نابود کند و خداوند تباهی را دوست نمی‌دارد * و چون به او گویند: از خداوند پروا کن، خویشتن‌بینی او را به گناه می‌کشاند پس دوزخ او را بس و بی‌گمان، این بستر بد است" سوره بقره، آیه ۲۰۴-۲۰۶. این خبر برای شان نزول آیة {{متن قرآن\|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ}}؛ همین خبر خبیب را مدعی شده است، در حالی که نزول آن در‌شان امیر المؤمنین علی{{ع}} مسلم است، لذا این آیه را نیاوردیم؛ (یوسفی غروی) و تک: شرح حال سمرة بن جندب، شماره ۱۶۰.</ref><ref>السیره النبویه، ابن هشام (ترجمه: رسولی)، ج۲، ص۱۳۸۲.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[خبیب بن عدی (مقاله)\|مقاله «خبیب بن عدی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص ۴۸-۴۹.</ref>		[[ابن عباس]] می‌گوید: هنگامی که خبر کشته شدن مرند و [[عاصم]] به [[منافقان]] مدینه رسید، [[زبان]] به شماتت و ایراد گشودند و گفتند: اینها چه بدبخت‌هایی بودند که نه در [[خانه]] خود نشستند و نه توانستند در خارج، بدان منظوری که رفته بودند، کاری صورت دهند، و [[بیهوده]] به [[هلاکت]] رسیدند؟ پس [[خدای تعالی]] این [[آیات]] را بر [[پیامبر]]{{صل}} نازل فرمود: {{متن قرآن\|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللَّهَ عَلَى مَا فِي قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصَامِ * وَإِذَا تَوَلَّى سَعَى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ * وَإِذَا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ}}<ref>"و از مردم کسی است که گفتارش درباره زندگی این جهان تو را به شگفتی وا می‌دارد و خداوند را بر آنچه در دل دارد گواه می‌گیرد و همو کینه‌توزترین دشمنان است * و چون به سرپرستی در کاری دسترسی یابد می‌کوشد که در زمین تبهکاری ورزد و کشت و پشت را نابود کند و خداوند تباهی را دوست نمی‌دارد * و چون به او گویند: از خداوند پروا کن، خویشتن‌بینی او را به گناه می‌کشاند پس دوزخ او را بس و بی‌گمان، این بستر بد است" سوره بقره، آیه ۲۰۴-۲۰۶. این خبر برای شان نزول آیة {{متن قرآن\|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ}}؛ همین خبر خبیب را مدعی شده است، در حالی که نزول آن در‌شان امیر المؤمنین علی{{ع}} مسلم است، لذا این آیه را نیاوردیم؛ (یوسفی غروی) و تک: شرح حال سمرة بن جندب، شماره ۱۶۰.</ref><ref>السیره النبویه، ابن هشام (ترجمه: رسولی)، ج۲، ص۱۳۸۲.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[خبیب بن عدی (مقاله)\|مقاله «خبیب بن عدی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص ۴۸-۴۹.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:12:50Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۲
خط ۷۴:		خط ۷۴:
	==[[شماتت]] [[منافقین]] و [[نزول آیات]]==		==[[شماتت]] [[منافقین]] و [[نزول آیات]]==
	[[ابن عباس]] می‌گوید: هنگامی که خبر کشته شدن مرند و [[عاصم]] به [[منافقان]] مدینه رسید، [[زبان]] به شماتت و ایراد گشودند و گفتند: اینها چه بدبخت‌هایی بودند که نه در [[خانه]] خود نشستند و نه توانستند در خارج، بدان منظوری که رفته بودند، کاری صورت دهند، و [[بیهوده]] به [[هلاکت]] رسیدند؟ پس [[خدای تعالی]] این [[آیات]] را بر [[پیامبر]]{{صل}} نازل فرمود: {{متن قرآن\|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللَّهَ عَلَى مَا فِي قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصَامِ * وَإِذَا تَوَلَّى سَعَى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ * وَإِذَا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ}}<ref>"و از مردم کسی است که گفتارش درباره زندگی این جهان تو را به شگفتی وا می‌دارد و خداوند را بر آنچه در دل دارد گواه می‌گیرد و همو کینه‌توزترین دشمنان است * و چون به سرپرستی در کاری دسترسی یابد می‌کوشد که در زمین تبهکاری ورزد و کشت و پشت را نابود کند و خداوند تباهی را دوست نمی‌دارد * و چون به او گویند: از خداوند پروا کن، خویشتن‌بینی او را به گناه می‌کشاند پس دوزخ او را بس و بی‌گمان، این بستر بد است" سوره بقره، آیه ۲۰۴-۲۰۶. این خبر برای شان نزول آیة {{متن قرآن\|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ}}؛ همین خبر خبیب را مدعی شده است، در حالی که نزول آن در‌شان امیر المؤمنین علی{{ع}} مسلم است، لذا این آیه را نیاوردیم؛ (یوسفی غروی) و تک: شرح حال سمرة بن جندب، شماره ۱۶۰.</ref><ref>السیره النبویه، ابن هشام (ترجمه: رسولی)، ج۲، ص۱۳۸۲.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[خبیب بن عدی (مقاله)\|مقاله «خبیب بن عدی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص ۴۸-۴۹.</ref>		[[ابن عباس]] می‌گوید: هنگامی که خبر کشته شدن مرند و [[عاصم]] به [[منافقان]] مدینه رسید، [[زبان]] به شماتت و ایراد گشودند و گفتند: اینها چه بدبخت‌هایی بودند که نه در [[خانه]] خود نشستند و نه توانستند در خارج، بدان منظوری که رفته بودند، کاری صورت دهند، و [[بیهوده]] به [[هلاکت]] رسیدند؟ پس [[خدای تعالی]] این [[آیات]] را بر [[پیامبر]]{{صل}} نازل فرمود: {{متن قرآن\|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللَّهَ عَلَى مَا فِي قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصَامِ * وَإِذَا تَوَلَّى سَعَى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ * وَإِذَا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ}}<ref>"و از مردم کسی است که گفتارش درباره زندگی این جهان تو را به شگفتی وا می‌دارد و خداوند را بر آنچه در دل دارد گواه می‌گیرد و همو کینه‌توزترین دشمنان است * و چون به سرپرستی در کاری دسترسی یابد می‌کوشد که در زمین تبهکاری ورزد و کشت و پشت را نابود کند و خداوند تباهی را دوست نمی‌دارد * و چون به او گویند: از خداوند پروا کن، خویشتن‌بینی او را به گناه می‌کشاند پس دوزخ او را بس و بی‌گمان، این بستر بد است" سوره بقره، آیه ۲۰۴-۲۰۶. این خبر برای شان نزول آیة {{متن قرآن\|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ}}؛ همین خبر خبیب را مدعی شده است، در حالی که نزول آن در‌شان امیر المؤمنین علی{{ع}} مسلم است، لذا این آیه را نیاوردیم؛ (یوسفی غروی) و تک: شرح حال سمرة بن جندب، شماره ۱۶۰.</ref><ref>السیره النبویه، ابن هشام (ترجمه: رسولی)، ج۲، ص۱۳۸۲.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[خبیب بن عدی (مقاله)\|مقاله «خبیب بن عدی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص ۴۸-۴۹.</ref>

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==