خداشناسی در معارف و سیره علوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۶

2025-07-13T10:26:16Z

Jaafari: /* سریان عشق حقیقی در زندگی */

2025-05-24T09:00:52Z

سریان عشق حقیقی در زندگی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۰
خط ۱۹۱:		خط ۱۹۱:
	# محبت بنده به خدا: بدین معنا که چون بنده به خدا عشق می‌ورزد، دوست دارد با [[دین خدا]] آشنا باشد و با او سخن بگوید (نماز) و همچنین خدا با او سخن بگوید (خواندن قرآن). در نهایت [[بنده خدا]] [[دوست]] دارد مانند [[خدا]] [[زیبا]] باشد و زیبا [[زندگی]] کند؛ چراکه او می‌تواند [[خلیفه]] خوبی برای [[خدا]] باشد.		# محبت بنده به خدا: بدین معنا که چون بنده به خدا عشق می‌ورزد، دوست دارد با [[دین خدا]] آشنا باشد و با او سخن بگوید (نماز) و همچنین خدا با او سخن بگوید (خواندن قرآن). در نهایت [[بنده خدا]] [[دوست]] دارد مانند [[خدا]] [[زیبا]] باشد و زیبا [[زندگی]] کند؛ چراکه او می‌تواند [[خلیفه]] خوبی برای [[خدا]] باشد.
	با اندکی [[تأمل]] درمی‌‌یابیم که تمام این قصه، از [[خداشناس]] ی و [[معرفت]] [[توحیدی]] شروع می‌شود و آن‌گاه به توحیدی عملی می‌رسد و در نهایت به درجات والای [[محبت]] توحیدی جوشان ختم می‌گردد.		با اندکی [[تأمل]] درمی‌‌یابیم که تمام این قصه، از [[خداشناس]] ی و [[معرفت]] [[توحیدی]] شروع می‌شود و آن‌گاه به توحیدی عملی می‌رسد و در نهایت به درجات والای [[محبت]] توحیدی جوشان ختم می‌گردد.
	از این‌رو، یکی از کارکردهای مهم [[خداشناسی]] ایجاد زمینه‌های [[عشق‌ورزی]] با خداست که در سبک و [[شیوه زندگی]] نقش بسزایی دارد. بی‌تردید اگر [[انسان]] این [[عشق]] را در خود به وجود آورد، به چشمه جوشان تحرک و [[نشاط]] دست خواهد یافت. بنابراین معرفت توحیدی، محبت توحیدی می‌‌آورد و این محبت، عشق را در [[زندگی]] جاری می‌سازد. نباید فراموش کنیم که این عشق در عین حال که جوشش‌آفرین است، آرامش‌آفرین نیز هست (هر کدام در جای خود). ویلیام جیمز، استاد [[دانشگاه]] هاروارد می‌گوید: امواج خروشان سطح اقیانوس هرگز [[آرامش]] اعماق آن را برهم نمی‌زند. در نظر کسی که به حقایقی بزرگ‌تر و باثبات‌تر دستاویز دارد، فراز و نشیب‌های هر ساعته زندگی اهمیت چندانی ندارد. بنابراین او فردی واقعاً [[متدین]]، تزلزل‌ناپذیر و فارغ از هر دغدغه و تشویش است و برای انجام هرگونه وظیفه‌ای که [[روزگار]] پیش آورد، با خونسردی آماده و مهیاست<ref>فلسفی، کودک از نظر وراثت، ج۲، ص۴۹۱.</ref>. حتی برخی از [[دانشمندان]] [[غربی]] پای را از این فراتر گذاشته‌اند. مثلاً ویلیام گریک بر این [[باور]] است که نبودِ [[بینش توحیدی]] نه تنها زندگی را بی‌نشاط و بی‌جوشش می‌کند، بلکه آن را بی‌معنا و پوچ کرده، [[نظام]] [[اخلاق]] را نیز ویران می‌کند. او می‌گوید: «اگر خدا وجود نداشته باشد، به نظر می‌‌رسد که معیارهای عینی خوبی و [[بدی]] محو خواهند شد. در یک [[جهان]] بدون خدا، چه کسی باید بگوید [[اعمال]] ما خوب است، یا بد؟ کیست که بتواند [[حکم]] دهد ارزش‌های آدولف هیتلر [[برتر]] است یا ارزش‌های یک قدیس؟ در یک جهان بدون خدا، مفهوم اخلاق همه معنای خود را از دست می‌دهد». این همه نشان از اهمیت و کارکردهای والا و حیاتی آموزه‌های توحیدی است؛ اهمیتی که [[نهج البلاغه]] چهارده [[قرن]] پیش آن را فراروی [[بشر]] نهاده است و امروز بشر بیش از پیش محتاج آنهاست. گاهی [[خدا]] [[انسان‌ها]] را [[غرق]] [[نعمت]] می‌کند و آنها هم آنقدر محو [[دنیا]] می‌شوند که فراموش می‌کنند خدایشان [[منتظر]] است تا نامش را صدا کنند!<ref>[[حامد پوررستمی\|پوررستمی، حامد]]، [[سبک زندگی در آموزه‌های نهج البلاغه (کتاب)\|سبک زندگی در آموزه‌های نهج البلاغه]]، ص ۸۸.</ref>		از این‌رو، یکی از کارکردهای مهم [[خداشناسی]] ایجاد زمینه‌های [[عشق‌ورزی]] با خداست که در سبک و [[شیوه زندگی]] نقش بسزایی دارد. بی‌تردید اگر [[انسان]] این [[عشق]] را در خود به وجود آورد، به چشمه جوشان تحرک و [[نشاط]] دست خواهد یافت. بنابراین معرفت توحیدی، محبت توحیدی می‌‌آورد و این محبت، عشق را در [[زندگی]] جاری می‌سازد. نباید فراموش کنیم که این عشق در عین حال که جوشش‌آفرین است، آرامش‌آفرین نیز هست (هر کدام در جای خود).!<ref>[[حامد پوررستمی\|پوررستمی، حامد]]، [[سبک زندگی در آموزه‌های نهج البلاغه (کتاب)\|سبک زندگی در آموزه‌های نهج البلاغه]]، ص ۸۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari در ‏۲۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۷

2025-05-24T08:57:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۲۷
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	[[امام علی]]، یگانه [[خداشناسی]] است که در [[خانه خدا]] [[چشم]] به [[جهان]] گشود و در [[خانه]] [[حق]]، کام جانش به نام حق و به [[یاد خدا]] شیرین شد. [[کعبه]] زادگاه او است و کسی که در خانه حق پا به [[گیتی]] نهد، خدای را چنان ~~می‎شناسد~~ که او را با چشم [[جان]] ~~می‎بیند~~ و درباره خدای کعبه، به کمال [[یقین]] می‌رسد، تا ~~آن‎جا~~ که خود به صراحت اعلام می‌کند: {{متن حدیث\|إِنِّي لَعَلَى يَقِينٍ مِنْ رَبِّي وَ غَيْرِ شُبْهَةٍ مِنْ دِينِي‌}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۲؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۵، ص۵۴؛ شیخ طوسی، الامالی، ص۱۶۹.</ref>؛ «من درباره [[پروردگار]] خود به سرمنزل یقین ~~رسیده‎ام~~ و تردیدی در دینم ندارم».		[[امام علی]]، یگانه [[خداشناسی]] است که در [[خانه خدا]] [[چشم]] به [[جهان]] گشود و در [[خانه]] [[حق]]، کام جانش به نام حق و به [[یاد خدا]] شیرین شد. [[کعبه]] زادگاه او است و کسی که در خانه حق پا به [[گیتی]] نهد، خدای را چنان می‌شناسد که او را با چشم [[جان]] می‌بیند و درباره خدای کعبه، به کمال [[یقین]] می‌رسد، تا آن‌جا که خود به صراحت اعلام می‌کند: {{متن حدیث\|إِنِّي لَعَلَى يَقِينٍ مِنْ رَبِّي وَ غَيْرِ شُبْهَةٍ مِنْ دِينِي‌}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۲؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۵، ص۵۴؛ شیخ طوسی، الامالی، ص۱۶۹.</ref>؛ «من درباره [[پروردگار]] خود به سرمنزل یقین رسیده‌ام و تردیدی در دینم ندارم».

	او آشکارا اظهار می‌دارد که {{متن حدیث\|مَا شَكَكْتُ فِي الْحَقِّ مُذْ أُرِيتُهُ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۴؛ حکمت ۱۸۴؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۲۵۴.</ref>؛ «از آن [[زمان]] که [[خدا]] را دیدم، هیچ گاه در مورد او [[شک]] نکردم». همچنین می‌فرماید: {{متن حدیث\|مَا أَنْكَرْتُ اللَّهَ تَعَالَى مُنْذُ عَرَفْتُهُ‌}}<ref>آمدی، عبدالواحد، غررالحکم، ص۳۸۱.</ref>؛ «از وقتی که خدای را شناختم، لحظه‌ای او را [[انکار]] نکردم». سپس بی‌پرده اعلام ~~می‎دارد~~: {{متن حدیث\|لَوْ كُشِفَ الْغِطَاءُ مَا ازْدَدْتُ يَقِيناً}}<ref>ابن حجر، الصواعق المحرقه، ص۱۲۹؛ خوارزمی، موفق بن احمد، المناقب، ص۳۷۵؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۷، ص۲۵۳؛ ج۱۱، ص۲۰۲، ۱۷۹.</ref>؛ «اگر پرده‌ها نیز کنار رود، بر یقین من افزوده نخواهد شد».		او آشکارا اظهار می‌دارد که {{متن حدیث\|مَا شَكَكْتُ فِي الْحَقِّ مُذْ أُرِيتُهُ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۴؛ حکمت ۱۸۴؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۲۵۴.</ref>؛ «از آن [[زمان]] که [[خدا]] را دیدم، هیچ گاه در مورد او [[شک]] نکردم». همچنین می‌فرماید: {{متن حدیث\|مَا أَنْكَرْتُ اللَّهَ تَعَالَى مُنْذُ عَرَفْتُهُ‌}}<ref>آمدی، عبدالواحد، غررالحکم، ص۳۸۱.</ref>؛ «از وقتی که خدای را شناختم، لحظه‌ای او را [[انکار]] نکردم». سپس بی‌پرده اعلام می‌دارد: {{متن حدیث\|لَوْ كُشِفَ الْغِطَاءُ مَا ازْدَدْتُ يَقِيناً}}<ref>ابن حجر، الصواعق المحرقه، ص۱۲۹؛ خوارزمی، موفق بن احمد، المناقب، ص۳۷۵؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۷، ص۲۵۳؛ ج۱۱، ص۲۰۲، ۱۷۹.</ref>؛ «اگر پرده‌ها نیز کنار رود، بر یقین من افزوده نخواهد شد».

	در [[خطبه‌ها]]، نامه‌ها و ~~حکمت‎های نهج‎البلاغه،~~ موارد فراوانی ~~می‎یابیم~~ که حضرت درباره خداشناسی و چگونگی [[شناخت]] خود از [[آفریدگار هستی]] و صفات او سخن گفته است. در ~~این‎جا~~ به همین مختصر بسنده می‌کنیم که [[خداشناسی علی]]{{ع}} به اندازه عظمت و بزرگی خود او است؛ زیرا خدای را در همه حال حاضر و ناظر بر [[اعمال]] و برنامه‌های خویش می‌داند و او را به چشم [[دل]] می‌بیند؛ از این رو در برابر عظمت پروردگار با کمال [[فروتنی]] اظهار [[بندگی]] می‌کند و وقتی از او می‌پرسند که آیا [[خداوند]] را دیده‌ای تا وی را بپرستی، پاسخ می‌دهد: {{متن حدیث\|أَ فَأَعْبُدُ مَا لَا أَرَى... لَا تُدْرِكُهُ الْعُيُونُ بِمُشَاهَدَةِ الْعِيَانِ وَ لَكِنْ تُدْرِكُهُ الْقُلُوبُ بِحَقَائِقِ الْإِيمَانِ قَرِيبٌ مِنَ الْأَشْيَاءِ غَيْرَ مُلَابِسٍ بَعِيدٌ مِنْهَا غَيْرَ مُبَايِنٍ...}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۷۹.</ref>؛ «آیا کسی را که ندیده باشم می‌پرستم؟... [[چشم‌ها]] هرگز او را نمی‌بینند؛ اما ~~قلب‎ها~~ با نیروی [[حقیقت ایمان]]، وی را [[درک]] ~~می‎کنند~~. به همه چیز نزدیک است؛ اما نه آن طور که به ~~آن‎ها~~ چسبیده باشد. از همه چیز دور است؛ اما نه آن چنان که از ~~آن‎ها~~ [[بیگانه]] باشد...»<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]]، ص ۱۴.</ref>.		در [[خطبه‌ها]]، نامه‌ها و حکمت‌های نهج‌البلاغه، موارد فراوانی می‌یابیم که حضرت درباره خداشناسی و چگونگی [[شناخت]] خود از [[آفریدگار هستی]] و صفات او سخن گفته است. در این‌جا به همین مختصر بسنده می‌کنیم که [[خداشناسی علی]]{{ع}} به اندازه عظمت و بزرگی خود او است؛ زیرا خدای را در همه حال حاضر و ناظر بر [[اعمال]] و برنامه‌های خویش می‌داند و او را به چشم [[دل]] می‌بیند؛ از این رو در برابر عظمت پروردگار با کمال [[فروتنی]] اظهار [[بندگی]] می‌کند و وقتی از او می‌پرسند که آیا [[خداوند]] را دیده‌ای تا وی را بپرستی، پاسخ می‌دهد: {{متن حدیث\|أَ فَأَعْبُدُ مَا لَا أَرَى... لَا تُدْرِكُهُ الْعُيُونُ بِمُشَاهَدَةِ الْعِيَانِ وَ لَكِنْ تُدْرِكُهُ الْقُلُوبُ بِحَقَائِقِ الْإِيمَانِ قَرِيبٌ مِنَ الْأَشْيَاءِ غَيْرَ مُلَابِسٍ بَعِيدٌ مِنْهَا غَيْرَ مُبَايِنٍ...}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۷۹.</ref>؛ «آیا کسی را که ندیده باشم می‌پرستم؟... [[چشم‌ها]] هرگز او را نمی‌بینند؛ اما قلب‌ها با نیروی [[حقیقت ایمان]]، وی را [[درک]] می‌کنند. به همه چیز نزدیک است؛ اما نه آن طور که به آن‌ها چسبیده باشد. از همه چیز دور است؛ اما نه آن چنان که از آن‌ها [[بیگانه]] باشد...»<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]]، ص ۱۴.</ref>.

	==اهمیت و [[ضرورت]] [[خداشناسی]]==		==اهمیت و [[ضرورت]] [[خداشناسی]]==

Jaafari: /* منابع */

2025-05-22T07:03:59Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2025-05-22T07:00:28Z

منابع

@@ خط ۱۱۲: / خط ۱۱۲: @@
 # [[خداوند]] [[انسان]] را مجبور قرار نداده؛ یعنی ممکن است فرد به [[خواسته خدا]] توجهی نکند و از قدرتی که خدا در اختیارش قرار داده، [[سوء استفاده]] کند.
 #با این سازوکار، مفهوم [[امتحان]] و [[اتمام حجت]] معنا می‌یابد و بدین‌سان تفاوت انسان خوب و بد آشکار می‌شود؛ مانند پدری که به فرزندش مبلغی می‌دهد و از او می‌خواهد این [[پول]] را در راه خوب صرف کند، اما فرزند بدخرجی و بدمستی می‌کند و سخن پدر را زیر پا می‌‌نهد. حال آیا درست است که بگوییم مقصر پدر است؛ زیرا او به فرزند قدرت [[خرج]] کردن داد؟!<ref>[[حامد پوررستمی|پوررستمی، حامد]]، [[سبک زندگی در آموزه‌های نهج البلاغه (کتاب)|سبک زندگی در آموزه‌های نهج البلاغه]]، ص ۷۳.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2025-05-22T06:57:33Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2025-05-22T06:50:47Z

منابع

@@ خط ۱۲: / خط ۱۲: @@
 در [[خطبه‌ها]]، نامه‌ها و حکمت‎های نهج‎البلاغه، موارد فراوانی می‎یابیم که حضرت درباره خداشناسی و چگونگی [[شناخت]] خود از [[آفریدگار هستی]] و صفات او سخن گفته است. در این‎جا به همین مختصر بسنده می‌کنیم که [[خداشناسی علی]]{{ع}} به اندازه عظمت و بزرگی خود او است؛ زیرا خدای را در همه حال حاضر و ناظر بر [[اعمال]] و برنامه‌های خویش می‌داند و او را به چشم [[دل]] می‌بیند؛ از این رو در برابر عظمت پروردگار با کمال [[فروتنی]] اظهار [[بندگی]] می‌کند و وقتی از او می‌پرسند که آیا [[خداوند]] را دیده‌ای تا وی را بپرستی، پاسخ می‌دهد: {{متن حدیث|أَ فَأَعْبُدُ مَا لَا أَرَى... لَا تُدْرِكُهُ الْعُيُونُ بِمُشَاهَدَةِ الْعِيَانِ وَ لَكِنْ تُدْرِكُهُ الْقُلُوبُ بِحَقَائِقِ الْإِيمَانِ قَرِيبٌ مِنَ الْأَشْيَاءِ غَيْرَ مُلَابِسٍ بَعِيدٌ مِنْهَا غَيْرَ مُبَايِنٍ...}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۷۹.</ref>؛ «آیا کسی را که ندیده باشم می‌پرستم؟... [[چشم‌ها]] هرگز او را نمی‌بینند؛ اما قلب‎ها با نیروی [[حقیقت ایمان]]، وی را [[درک]] می‎کنند. به همه چیز نزدیک است؛ اما نه آن طور که به آن‎ها چسبیده باشد. از همه چیز دور است؛ اما نه آن چنان که از آن‎ها [[بیگانه]] باشد...»<ref>[[علی رفیعی|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۱۰]]، ص ۱۴.</ref>.
 == منابع ==
 {{منابع}}
 # [[پرونده:1368108.jpg|22px]] [[علی رفیعی|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)|مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)|'''دانشنامه امام علی ج۱۰''']]
 {{پایان منابع}}

Jaafari در ‏۱۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۱

2025-03-13T08:11:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = خداشناسی		\| موضوع مرتبط = خداشناسی
	\| عنوان مدخل = خداشناسی		\| عنوان مدخل = خداشناسی
	\| مداخل مرتبط = [[خداشناسی در کلام اسلامی]] - [[خداشناسی در نهج البلاغه]] - [[خداشناسی در معارف دعا و زیارات]] - [[خداشناسی در معارف و سیره علوی]] - [[خداشناسی در معارف و سیره سجادی]] - [[خداشناسی در معارف و سیره حسینی]] - [[خداشناسی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[خداشناسی در تربیت اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[خداشناسی در قرآن]] - [[خداشناسی در کلام اسلامی]] - [[خداشناسی در نهج البلاغه]] - [[خداشناسی در معارف دعا و زیارات]] - [[خداشناسی در معارف و سیره علوی]] - [[خداشناسی در معارف و سیره سجادی]] - [[خداشناسی در معارف و سیره حسینی]] - [[خداشناسی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[خداشناسی در تربیت اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۵۷

2024-10-21T15:57:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۲۷
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = خداشناسی		\| موضوع مرتبط = خداشناسی
	\| عنوان مدخل = خداشناسی		\| عنوان مدخل = خداشناسی
	\| مداخل مرتبط = [[خداشناسی در کلام اسلامی]] - [[خداشناسی در نهج البلاغه]] - [[خداشناسی در معارف دعا و زیارات]] - [[خداشناسی در معارف و سیره علوی]] - [[خداشناسی در معارف و سیره سجادی]] - [[خداشناسی در معارف و سیره حسینی]] - [[خداشناسی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[خداشناسی در ~~علوم تربیتی~~ اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[خداشناسی در کلام اسلامی]] - [[خداشناسی در نهج البلاغه]] - [[خداشناسی در معارف دعا و زیارات]] - [[خداشناسی در معارف و سیره علوی]] - [[خداشناسی در معارف و سیره سجادی]] - [[خداشناسی در معارف و سیره حسینی]] - [[خداشناسی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[خداشناسی در تربیت اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۱

2024-10-21T09:51:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۱
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = خداشناسی		\| موضوع مرتبط = خداشناسی
	\| عنوان مدخل = خداشناسی		\| عنوان مدخل = خداشناسی
	\| مداخل مرتبط = [[خداشناسی در کلام اسلامی]] - [[خداشناسی در نهج البلاغه]] - [[خداشناسی در معارف دعا و زیارات]] - [[خداشناسی در معارف و سیره علوی]] - [[خداشناسی در معارف و سیره سجادی]] - [[خداشناسی در معارف و سیره حسینی]] - [[خداشناسی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[خداشناسی در کلام اسلامی]] - [[خداشناسی در نهج البلاغه]] - [[خداشناسی در معارف دعا و زیارات]] - [[خداشناسی در معارف و سیره علوی]] - [[خداشناسی در معارف و سیره سجادی]] - [[خداشناسی در معارف و سیره حسینی]] - [[خداشناسی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[خداشناسی در علوم تربیتی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}